Z u i d - A m er i kaa n s e p rak t i j kle s s e n ( 1 9 )
Te veel sneeuw en te veel water… Op een bewolkte dag steeg ik op van Schiphol met een volle Cessna 172. Drie passagiers: de beroemde Henk van Rooyen (f.l.a.p.), welbekend in dit blad, met zijn ouders die achterin zaten. Route: Schiphol-Spijkerboor (SPY) en dan zo snel mogelijk richting noord de TMA uit. Eenmaal ‘vrij’, voorbij Alkmaar, klom ik meteen naar FL 55 om net boven de wolken VFR te blijven. Een prachtig uitzicht, mijn passagiers genoten met volle teugen, onder ons was alles wit met hier een daar een uitpuilende cumulus. Maar na 5 minuten werden die cumuli-torens hoger en moest ik steeds van koers veranderen om op de toegestane hoogte te blijven én VFR. Ik ging ervan uit dat we bij Texel, dat was onze bestemming, wel weer omlaag konden zonder één wolk aan te raken. Dat zou echter anders aflopen. We hadden toen nog geen GPS etc., alleen VOR en ADF.
Water in Nederland
Vol zelfvertrouwen (maar van binnen toch wel met twijfels over mijn gevlogen zigzag koers om die cumuli heen) vertelde ik mijn passagiers dat we weldra door een gat in de wolken zouden dalen en Texel voor ons zouden zien liggen. Niet helemaal… Dat gat kwam niet en na een tijdje wist ik dat we dat gat dan maar zelf moesten gaan maken. Via de DME, die toen nog wel wat aangaf wist ik dat we ongeveer voorbij Den Helder waren en naar beneden moesten. Dus, hup naar beneden in een solide IFR descent, wat voor mij toen wel spannend was gezien mijn weinige ervaring met IFR vliegen. Ik was in opleiding voor mijn CPL, maar toch… wel hoodtime maar weinig actual. Dus in rechte lijn, keurig 500 ft/min op de VSI van FL55 naar VFR hoogte (hoe hoog zat het daar?) nadat ik de hoogtemeter op de Texel QNH had gezet, die ik intussen had gemeld dat ik eraan kwam met 5 minuten, hoewel niet via Den Oever, de normale entry. Texel gaf aan dat boven het vliegveld een 6/8 wolkendek zat op 1500 ft. Ah, dacht ik, dat zit goed. Intussen vloog ik nog steeds in descent en na 7 minuten vertelde ik trots mijn pax dat we nu snel het schone eiland Texel voor ons zouden zien en zouden gaan landen. 1500 ft: solide IFR, 1400, 1300, bij 1200 ft zagen we flarden voorbij komen en op 1000 ft was er geen wolk meer te zien, maar ook geen vliegveld, geen eiland, alleen maar… water! Leg dat maar eens uit, “eh, mensen het Marsdiep is wat breder dan ik dacht”, nee dat werkt niet. Ik wist het ik zit helemaal fout. Geen baken te ontvangen, alleen maar Texel Radar zoals Ed het toen noemde, maar die ‘hoorde’ mij niet op zijn scherm. Wat nu: zit ik boven de Waddenzee 10
All Clear
of boven de Noordzee? Ik ging terug in mijn gedachten en herinnerde mij de vele koerswijzigingen, die veelal west waren. Dus Noordzee. Toen meteen maar gedraaid naar 070. Mijn uitleg… bagger! Mijn passagiers… grote vraagtekens in hun ogen. Texel radio: “waar zit je?” “Eh, ik ben in een Northsea Approach en kom eraan. Mijn ETA eh... binnen 6 minuten”. Dat waren lange minuten. Toen dit mooie eiland eindelijk in zicht kwam, was het snel gebeurd allemaal en zaten we na een mooie touchdown ( je moet toch iets goed doen…) binnen 5 minuten aan de koffie. Later vroeg Ed mij wel, waar ik nou toch bleef: ”Ik wilde mijn passagiers nog iets van de Noordzee laten zien…!” Ja, ja hij begreep het wel.
Water in Colombia
Wat kon het daar regenen met die enorme tropische buien die alles in een mum van tijd blank zetten en een rustige rivier binnen enkele minuten in een kolkende massa konden veranderen. Ik vloog in de Cessna 180 STOL HK-850-P met één passagier tijdens een kort 5 minuten durend vluchtje van Heilige Petrus naar Heilige Jozef, maar in het Spaans klinkt dat gewoon beter: van San Pedro naar San José. Wat niet beter was, was het weer. Het had net ongelooflijk
Uitgave voor de leden van de KNVvL
geregend in San José. Ik moest daar 1 passagier achterlaten en drie ophalen. Ik kom boven de strip aan en hou de strip tussen een waterig zonnetje en mijn toestel. Dat was een foefje om te zon te laten weerkaatsen via mogelijk staand water op de strip. Het was een grote weerkaatsing van wat op een rivier leek. Tja, wat moet ik? Nu zou ik het wel weten! Toen… door weinig ervaring (daar heb je ’t weer: toch maar ‘ns uit proberen) toch maar besloten te landen! Stom! Ik had wel de tegenwoordigheid van
(een beetje) geest om mijn enige passagier achterin het toestel te laten zitten, want ik wist dat het niet normaal zou worden deze landing. Ik besloot ook om full stall aan te vliegen, dus veel power, wrong side of the power curve, full flaps en 40 mph ongeveer, want je vloog dan niet meer op speed maar op het geluid van de stallhorn (type baby toeter). Met een grote blast, weinig snelheid en hoge neusstand zette ik mijn Cessna in het water. Wat een klap! Dit was harder dan beton, leek het wel. Het water vloog tot over de vleugel, de staart kwam omhoog, die ik overigens vol naar achteren had getrokken in touchdown, en we stond zeer snel stil, nog steeds met de vette kant naar onderen…! Oef, dit was op een haartje na
afdeling gemotoriseerd vliegen