Խեղկատակի թաքունը Նորից մարեցին լույսերը, Խառնամբոխը ցրվեց դահլիճից: Ծափերի մեջ խեղդելով իմ ստվերը՝ Բազմությունն իր հետ տարավ ինձ: Ես մնացի դատարկ Ու ժանգոտ իմ պատերի մեջ. Կիսարբած կեցության վանդակ, Վանդակված գոյության մարդամեջ: Անհաղորդ նկարած ժպիտին՝ Մոռացումն ինձ ջրեց արաղով, Զկռտած իմ հետոն ու պիտին Նա մտքիցս հանեց կատակով:
38