LANG ZULLEN WE LEVEN
&JOHN fietsen
‘Mijn mountainbike geeft me een gevoel van vrijheid’
‘Kom binnen, dames’, verwelkomt John ons met een kwieke zwaai en een brede glimlach. Even denken we dat we ons van deur hebben vergist, we hadden toch afgesproken met een man van 88? Maar het blijkt wel degelijk John te zijn. Die staat te popelen om met ons een rondje te gaan mountainbiken. ‘Dat gevoel van vrijheid en avontuur, daar kan niets tegenop.’
Beluister het interview met John
ID-KIT
Naam: John Guldentops
Geboren: 30 november 1937
Relatie: heeft een vriendin
Woont: in Wilrijk
VRIJHEID EN AVONTUUR
John Guldentops: “Bewegen is zó belangrijk; dat is iets wat ik in mijn leven echt geleerd heb. Niet dat ik altijd zo sportief ben geweest. Op een gegeven moment – ik was toen halverwege de vijftig – kreeg ik hartritmestoornissen. Ik woog honderd kilo. Wanneer ik trappen moest lopen, was ik buiten adem. Ik dacht: zo kan het niet meer. Ook de cardioloog bevestigde dat. Zeker als ik nog een tijdje mee wilde.
Dat zette me aan het denken. Door geregeld te sporten ben ik er weer doorgekomen. Sport heeft mijn leven echt veranderd. Ik ben beginnen te bewegen en ben er nooit meer mee opgehouden. Waarom zou ik? Het schenkt me ongelofelijk veel vreugde en voldoening.
Met mijn mountainbike gravelpaadjes volgen is het liefste wat ik doe. Daarvoor moet je niet noodzakelijk ver van huis. Mijn gewone fiets heb ik een tijd geleden weggedaan, want dat werd te gevaarlijk. Er zijn tegenwoordig zo veel fietsers en auto’s, die ook nog eens allemaal zo snel rijden! Dat hectische verkeer, daar word ik nerveus van. Een val is gauw gebeurd. Maar ik moet er niet aan denken dat ik daarom niet meer zou kunnen sporten.”
NOG LANG NIET AFGESCHREVEN
John: “Met de mountainbike zoek ik bewust de natuur op. Ik kom daar nauwelijks andere mensen tegen; het zijn paden waar de meeste fietsers niet komen. En auto’s komen er al helemaal niet. Die stevige banden van mijn mountainbike geven me ook een groter gevoel van stabiliteit.
‘Ik woog honderd kilo en was buiten adem. Zo kon het niet langer’
Op asfalt fietsen kan iedereen. Ik houd net van die oneffen paden, de hindernissen, de bochten, dat maakt het leuk. Ik heb geïnvesteerd in een goede fiets, waarom niet? Ik wil niet de
rijkste man op het kerkhof zijn, mijn geld mag op. Vaak trek ik eropuit in de omgeving van waar ik woon, in Wilrijk. Ik fiets graag op het terrein bij Fort VI, maar ook op het Geitenpad of andere boswegen kan je me geregeld vinden.
Na twee uur fietsen sta ik onder de douche en voel ik me zo ongelofelijk goed! Dat is niet te beschrijven, die vrijheid, dat gevoel van avontuur en van geluk. Een paar keer per week ga ik ook naar de fitness om te trainen, vooral om soepel en sterk genoeg te blijven om te kunnen fietsen. In de fitness hier in de buurt keken ze mij in het begin nogal aan. Wat doet die oude man hier? Maar nu zijn ze heel vriendelijk. Wij zijn geen oude knarren, hè. Dat is een verkeerde opvatting. Wanneer ben je oud? Als je veertig bent? Dat is tegenwoordig de mentaliteit; dat oudere mensen afgeschreven zijn. Ik ga daar graag tegenin. Ik voel me daar niet door beledigd, ik weerleg het gewoon. Zo verandert er tenminste iets.”
‘Op asfalt fietsen kan iedereen. Ik houd juist van oneffen paden, hindernissen’
‘Hoezo, oud en Dieafgeschreven? mentaliteit wil ik graag veranderen’
VOORAL BLIJVEN PROBEREN
John: “Het belangrijkste wat ik heb geleerd, is: niet opgeven. Dat geldt voor het leven in het algemeen en zeker ook voor sporten. Als het tegenzit, toch blijven proberen. Koppig volhouden, en op den duur lukt het dan wel. Je hebt een beetje wilskracht nodig. Denk je dat het bij mij destijds meteen vanzelf ging? Nee, ik heb mijn conditie ook moeten opbouwen. Maar als je meegaat in de idee dat je te moe bent, dan ga je op je stoel zitten en je komt er niet meer vanaf. Dan is je dag al slecht begonnen. Ik sta om 6 uur op. Ik was en scheer me, en tegen 7 uur zit ik al naar het nieuws te kijken. De rest van het gebouw moet dan nog wakker worden. Het heeft veel met je instelling te maken. Ik moet er wel bij zeggen dat ik meestal tegen 22 uur in mijn bed lig, ik vind het belangrijk om genoeg te slapen. Televisie zegt me eerlijk gezegd niet veel.”
AARDBEIEN UIT EIGEN TUIN
John: “Ik moet er altijd om lachen, als ik die televisiekoks hoor zeggen wat je zou moeten eten, en hoe. Toen ik klein was, waren er helemaal geen koks die je vertelden wat je moest eten. Ik heb in mijn leven altijd goed en gezond gegeten, ik had daar geen
‘IK MOET JUST NIKS’
John: “Een tijd geleden heb ik een T-shirt uitgevonden, echt geweldig. Geïnspireerd door Wout Van Aert, de renner van wie ik een enorme fan ben. Vorig jaar kwam hij over de meet bij een grote koers – hij had alles gegeven, maar hij had toch moeten lossen. Journalisten begonnen tegen hem te zeggen dat hij toch dit of dat had moeten doen … Ik moet just niks, zei hij kordaat. Echt fantastisch! Ik vond die zin zo goed dat ik daar een T-shirt van heb laten maken. Die zin vat voor mij echt samen wie ik ben. Er moet niks, maar er mag veel. Vrijheid vind ik heel belangrijk. Ik laat me niet voorschrijven wat ik moet doen. Dat beslis ik zelf wel.”
televisiekoks voor nodig. Toen wij kinderen waren, had iedereen een tuintje met zijn eigen groenten en fruit. Bij mijn grootouders waren er ook schapen en geiten. Er werd met elkaar gedeeld. ‘Ga maar plukken in onze tuin’, zei je tegen iemand uit de buurt die zin had in aardbeien. Nu kost het kleinste bakje aardbeien 6 euro, en niemand deelt nog. Alles draait om geld. Dat vind ik geen vooruitgang.
Wie zegt dat ik hier binnen vijf jaar nog rondloop? Dat weet ik niet, maar dat is oké. Ik vind dat ik veel chance heb. Ik ben sterk en gezond. Deels komt dat door mijn genen, mijn grootvader klom op zijn 92ste ook nog op de dakgoot, wanneer die schoongemaakt moest worden. Maar het komt zeker ook doordat ik zoveel beweeg. Ik kan het iedereen aanraden.”