Claire Cook
W RYTMIE MARZEŃ Bądź Bą dź sob obąą, koc ochaaj i tańcz!
DUŻA CZCIONKA
Zabawn Zaba wnaa i po pory rywa wają jąąca c . „pub „p ubli liish sher erss we w ek ekly ly””
ZACZYTAJ SIĘ
ook_W_rytmie_marzen.indd 2
2013-04-15 13:06:30
ook_W_rytmie_marzen.indd 3
Claire Cook
W rytmie marzeń tłumaczenie Urszula Woźniakowska
2013-04-15 13:06:30
Tytuł oryginału Wallflower in Bloom Copyright © 2012 by Claire Cook Copyright © for the translation by Urszula Woźniakowska Fotografia na pierwszej stronie okładki © el lobo/Shutterstock.com Opieka redakcyjna Aleksandra Kamińska Ewa Polańska Opracowanie tekstu Barbara Gąsiorowska Opracowanie typograficzne Daniel Malak Piotr Poniedziałek Łamanie Piotr Poniedziałek ISBN 978-83-240-2394-3
Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, 30-105 Kraków, ul. Kościuszki 37 Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl Wydanie I, Kraków 2013 Druk: Drukarnia Colonel, Kraków
ook_W_rytmie_marzen.indd 4
2013-04-15 13:06:30
rozdział
Na co komu byłaby krowa, jeśli mleko rozdawano by za darmo, ale z drugiej strony, czy ten, kto posmakowałby mleka, nie wróciłby do krowy po więcej?
M
ój brat lśnił, jak zwykle. – Czy masz pasję? – zagrzmiał. Błysnął rzędem białych zębów i rozchylił swe zadbane dłonie w zapraszającym geście. Powiódł roziskrzonym spojrzeniem swoich zalotnych oczu. Zapatrzona w niego widownia, w większości żeńska, zaczęła się ślinić. To właśnie oczy sprawiały, że miał w sobie tyle wdzięku. Można w nich było utonąć. Niebieski bezkres. Głęboki i skrzący błękit, niczym ocean odbijający ostatnie promienie zachodzącego słońca. Oczywiście, dzięki odpowiedniemu zestawieniu genów i tak dalej, moje oczy były w kolorze przeciętnego brązu.
ook_W_rytmie_marzen.indd 7
7
2013-04-15 13:06:30
Obserwowałam, jak przyglądał się łaknącym jego uwagi wielbicielom, zdając się nawiązywać kontakt wzrokowy z każdym po kolei. – Podczas ceremonii pogrzebowej starożytni Grecy zadawali tylko jedno pytanie: czy zmarły bądź zmarła mieli pasję? Gdy wzniósł ręce ku niebu, śnieżnobiała tunika opadła, odsłaniając idealny kawałek jego umięśnionych przedramion. – Znajdźcie swoją pasję. Pozwólcie jej się skrystalizować, niech stanie się fundamentem, na którym zbudujecie swoje życie. I pamiętajcie: ona nie śpi. Zawsze czuwa i czeka na was. Wszyscy naokoło notowali naprędce jego słowa, niektórzy, łamiąc niepisane prawo, nagrywali ukradkiem to, co mówił, używając komórek i małych podręcznych aparatów. A przecież chodziło przede wszystkim o to, żeby zachęcić ich do kupienia gotowych nagrań. Co robić, świat zmieniał się z prędkością światła i oto teraz sami wgrywaliśmy filmiki na YouTube’a i Facebooka, licząc na to, że obiegną glob niczym poczta łańcuszkowa. Cóż, na co komu byłaby krowa, jeśli mleko rozdawano by za darmo? Ale z drugiej strony, czy ten, kto posmakowałby mleka, nie wróciłby do krowy po więcej? Jezusmario, zaczynałam brzmieć jak mój nawiedzony brat. On tymczasem zdążył się już wczuć.
ook_W_rytmie_marzen.indd 8
8
2013-04-15 13:06:30
– Wasza pasja nie będzie przemawiać poprzez książkę ani film. Wsłuchajcie się w jej głos. Jest jasny i czysty i trafia, niczym haiku, prosto w serce. Powiało lekkim banałem. Kilku słuchaczy kiwało głowami, ale większość pochyliła się do przodu, czekając na puentę. – Musicie jednak pamiętać, że jeśli nie zaczniecie żyć w zgodzie z samymi sobą, wasze serca pozostaną na niego głuche. Zaakceptujcie siebie. Nie czekajcie, pozwólcie waszej pasji przemówić już teraz. Jej głos dosięgnie was niczym błyskawica, której jasny blask pozwoli wam rozpoznać prawdziwy cel waszego życia. Kiedy wstałam i przyciemniłam ostre światło padające z tyłu sali, kilku wybranych wcześniej widzów podniosło się, żeby zapalić świeczki stojące z przodu, na krawędzi sceny. Mój brat sięgnął za kurtynę na tyłach i wyciągnął zmaltretowaną gitarę akustyczną. Podłączył ją do wzmacniacza, usiadł okrakiem na wysokim drewnianym taborecie i skrzyżował nogi odziane w sponiewierany dżins. Następnie wykonał O-O-H Child, piosenkę Five Stairsteps z lat siedemdziesiątych, w której mowa o tym, że wszystko stanie się prostsze. I że generalnie będzie weselej. Tylko ja nie poddałam się zbiorowemu wzruszeniu. – Miej oko na wszystko – powiedział ojciec, oddając mi pod opiekę stoisko z płytami i innymi gadżetami, kiedy szli z matką zająć jak zwykle te same miejsca w pierwszym rzędzie. Teraz oboje wstali, zapalili swoje
ook_W_rytmie_marzen.indd 9
9
2013-04-15 13:06:30
identyczne zapalniczki Bica i trzymali je w górze, kołysząc się w rytm muzyki. W koszulkach farbowanych metodą tie-dye, z których krzyczał jaskrawozielony napis TAG!, odwróceni plecami, wyglądali jak bliźniacy, z tą jedynie różnicą, że siwe loczki taty kończyły się tuż nad uszami, a mamy porastały całą głowę. Popularność mojego brata była najlepszą rzeczą, jaka spotkała ich w życiu. Od lat sześćdziesiątych bywali w wolnych chwilach tak zwanymi deadheadami – fanami grupy Grateful Dead – i pakowali mnie wraz z bratem i siostrami do samochodu, ilekroć zespół grał koncert plenerowy gdzieś w pobliżu. Dorastałam w przeświadczeniu, że wakacje polegają na skakaniu w szczerym polu w rytm piosenki Sugar Magnolia. Śmierć wokalisty Jerry’ego Garcii była dla moich rodziców prawdziwym ciosem – po przejściu na emeryturę planowali zostać deadheadami na pełny etat. Przez parę lat bez przekonania słuchali Dark Star Orchestra i innych zespołów śpiewających covery ich idoli, a potem przerzucili się na grę w kręgle. Tak więc gdy jakiś czas temu mój brat został rodzinną gwiazdą rocka, matka i ojciec nie posiadali się z radości. Zdobycie statusu bożyszcza tłumów przyszło mu, jak wszystko inne, bez większego trudu. Jeszcze przed chwilą był zwykłym chłopcem z gitarą, który dawał ze sceny upust swym oratorskim talentom. Pewnego razu jeden z fanów wrzucił kawałek jego egzaltowanej przemowy na YouTube’a, a tydzień później mój brat umawiał się już
ook_W_rytmie_marzen.indd 10
10
2013-04-15 13:06:30
na spotkanie z producentem programu The Ellen DeGeneres Show. I, rzecz jasna, tradycyjnie osiągnął spektakularny sukces. To, co było potem, przejdzie już do historii. Ziewnęłam i przeciągnęłam się, czekając na atak. Gdy skończy, jego fani wezmą stolik szturmem i rzucą się na wszystko, co nie jest elementem wystroju wnętrza. Za tę stronę biznesu odpowiedzialni byli rodzice, którzy organizowali stoiska na koncertach i prowadzili sklepik online, dostając od każdej sprzedanej rzeczy stosowną prowizję dla emerytów. Ułożyłam równo stertę T-shirtów zapakowanych w małe pudełeczka w kształcie gitar. Przysunęłam do nich płyty CD i DVD, które zasłaniały amulety w formie koralików. Po krótkiej, zbiorowej medytacji nadszedł czas na burzę oklasków. Moi rodzice wślizgnęli się prędko za stolik i usiedli obok mnie. Mama włożyła za ucho swój ołówek numer dwa i dała mi szybki całus w policzek. – To chyba jego najlepszy koncert jak do tej pory – powtarzała to za każdym razem. „Mój chłopak!” lub „Oby tak dalej”, odpowiadał zawsze tata, tym razem stosując wariant pierwszy. – Jak poradziłam sobie ze światłami? – zapytałam. Zaśmiał się. – Zabawna jesteś – powiedział, obejmując mnie ramieniem. Zauważyłam, że byliśmy niemal tego samego wzrostu. Albo to on się kurczył, albo to moje ciało starało się za
ook_W_rytmie_marzen.indd 11
11
2013-04-15 13:06:30
wszelką cenę zachować odpowiednią proporcję między wymiarem wertykalnym i horyzontalnym. Cmoknęłam ojca w policzek i wysunęłam się spod jego ramienia. Musiałam przecisnąć się pod scenę, żeby uprzedzając atak fanatycznych wielbicieli, zagnać mojego brata do stolika, przy którym miał podpisywać płyty. – Ustawcie się w kolejce – prosiła matka, kiedy ludzie zaczęli podchodzić do stoiska – i nie pchajcie się. Zaczniemy, jak będziecie gotowi. Nie było wątpliwości co do zawodu, jaki wykonywała przez lata. Wciąż miała w sobie ten nauczycielski nerw, który sprawiał, że wszyscy zawsze jej słuchali i grzecznie ustawiali się w rządku. Dwóch hotelowych ochroniarzy wzmocniło zaporę, krzyżując ręce na piersiach. Dla zabawy przeciskałam się przez tłum slalomem, zmierzając tanecznym krokiem w stronę, z której dochodził głośny, melodyjny śmiech Taga. – Przepraszam bardzo – zwracałam się do tych, którzy blokowali mi drogę, a gdy to nie pomagało, wbijałam im dyskretnie łokieć pod żebra. – Niesamowite – usłyszałam głos mojego brata. – Co za piękne spotkanie po latach! Co robisz w Austin? Torując sobie drogę, byłam przekonana, że zaraz zobaczę kobietę, z którą się pewnie kiedyś przespał i teraz rozpaczliwie usiłuje zgadnąć, jak ma na imię. Znałam reguły gry. Wyciągnę do niej dłoń i przedstawimy się sobie nawzajem. A mój brat będzie udawał, że od samego początku wiedział, z kim miał do czynienia.
ook_W_rytmie_marzen.indd 12
12
2013-04-15 13:06:30
– Dee – Tag odwrócił się do mnie. – Nie uwierzysz, kto wpadł na koncert. Steve Moretti. Studiowaliśmy razem w Massachusetts. Stłumiłam kolejne ziewnięcie. Im sławniejszy się stawał, tym więcej kumpli z przeszłości pojawiało się z powrotem w jego życiu. – Steve – zwrócił się do przyjaciela – to moja siostra Deirdre. I wtedy tłum się rozstąpił, a ja zobaczyłam faceta, który oglądał mnie ostatnio w majtkach.
ook_W_rytmie_marzen.indd 13
2013-04-15 13:06:30
rozdział
Porażka jest krótkim, niezbędnym przystankiem na drodze do sukcesu, ale nigdy nie osiągniesz sukcesu, jeśli zapomnisz na przystanku swoich bagaży.
D
obra, czas na krótkie wprowadzenie. Byłam stróżem swojego brata. Dosłownie. Jego dozorcą. Każdy, kto chciał do niego dotrzeć, miał wcześniej do czynienia ze mną. To był sensowny układ. Tag wiedział, że głęboko zakorzenione poczucie rodzinnej lojalności nakazuje mi trzymać jego stronę, bez względu na wszystko. Ja z kolei wiedziałam, że jeśli dam ciała, zatrudni zamiast mnie którąś z naszych sióstr. Jeżeli nie słyszeliście jeszcze o moim bracie – wkrótce się to zmieni. Już niedługo jego koncert gdzieś w waszej okolicy stanie się tematem numer jeden. Na imię ma Tag – trochę tak, jakby ktoś otagował go na Facebooku,
ook_W_rytmie_marzen.indd 14
14
2013-04-15 13:06:30
podpisując „to jest to”. Guru i gwiazda rocka w jednej osobie. Wyobraźcie sobie Deepaka Choprę i Bono w jednym. Wyobraźcie sobie Taga – to jest to. Dla kogoś, komu nie przeszkadzał brak życia prywatnego, czuwanie nad rodzinną supergwiazdą było całkiem niezłą fuchą. A im jaśniej błyszczał on, tym bardziej bladło moje własne światło. Pracowałam po dwadzieścia cztery godziny na dobę, przez siedem dni w tygodniu i jeśli Tag mógłby wydłużyć dzień o parę godzin bądź tydzień o parę dni, pracowałabym zapewne jeszcze więcej. Wczoraj przeleciałam samolotem z San Diego do Detroit, a stamtąd do Des Moines. Tag wolał, żebym osobiście sprawdzała hale koncertowe bądź plenery przed zabukowaniem, więc jeśli tylko mogłam, wyruszałam w podróż kilka dni przed nim i dodawałam do swojego, i tak już przeładowanego, harmonogramu parę dodatkowych przystanków. Z rodzicami i Tagiem spotykaliśmy się dopiero na kolejnym koncercie. Oznaczało to, że kiedy dzisiejszego ranka w Des Moines wyczołgałam się o świcie z łóżka, żeby polecieć do Austin, mój brat siedział jeszcze w domu, jedząc cukierki. Idąc wzdłuż pustego hotelowego lobby, zatrzymałam się przed długim akwarium, żeby napić się kawy, którą zaparzyłam w pokoju. Kalejdoskop różnokolorowych rybek skubał unoszącą się na wodzie karmę. Nie mogłam oderwać od nich wzroku. Czytałam kiedyś w jakimś artykule, że obserwowanie podwodnego świata ma właściwości uspokajające i daje efekty zbliżone do medytacji. Może za
ook_W_rytmie_marzen.indd 15
15
2013-04-15 13:06:30
jakiś czas kupię sobie rybki. Albo zacznę regularnie chodzić do akwarium. Kiedy poszłam się wymeldować, pani w recepcji szeptała do słuchawki czułe słówka. Minęła mnie para w strojach sportowych – trzymając się za ręce, szła na swój poranny fitness. Usiadłam na tylnym siedzeniu taksówki i wlepiłam wzrok w zdjęcie żony i dzieci przyczepione do osłony przeciwsłonecznej nad głową kierowcy. Dzień dopiero się zaczął, a już cały wszechświat niecierpliwie dawał mi znać, że w moim życiu powinno być miejsce na coś więcej niż tylko praca, praca, i jeszcze raz – praca. Ledwie ruszyliśmy z postoju, mój telefon odezwał się metaliczną, instrumentalną wersją piosenki She Works Hard for Money. – O co chodzi? – zapytałam. – Porażka jest krótkim, niezbędnym przystankiem na drodze do sukcesu – odezwał się mój brat – ale nigdy nie osiągniesz sukcesu, jeśli zapomnisz na przystanku swych bagaży. – Może być – odparłam. – Jest zdecydowanie za wcześnie. – Ale dobre, nie? Wyobrażałam już sobie jutrzejszy koncert w Austin. Rozkoszny bełkot Taga, błysk jego wybielonych zębów i cień kusząco niedogolonego zarostu, a naokoło wielbiciele w stanie przedzawałowym. Ziewnęłam. – Genialne – powiedziałam. Spojrzałam na zegarek. – Nie zapomnij, że o dziesiątej masz wywiad. Twoje notatki są w czerwonej teczce w prawym, górnym rogu biurka.
ook_W_rytmie_marzen.indd 16
16
2013-04-15 13:06:30
Ponieważ nie ma bezpośrednich lotów z Des Moines do Austin, miałam przesiąść się w Milwaukee. Ale w Milwaukee okazało się, że lot do Austin został odwołany. Musiałam więc polecieć do Dallas – Fort Worth i kupić nowy bilet. Byłam już gotowa dojechać na miejsce samochodem albo nawet przejść ten ostatni odcinek na piechotę, dopóki aplikacja w telefonie nie poinformowała mnie, że dystans wynosi trzysta czterdzieści kilometrów. Nie jestem aż tak ambitna. Kiedy wylądowałam w końcu na lotnisku w Austin, byłam już mocno spóźniona. Wyszarpnęłam z bagażnika nad głową swoją podręczną walizkę na kółkach i podciągnęłam cienkie, bawełniane dresy, które opadły poniżej linii mojego białego workowatego T-shirta. Pędziłam przez terminal tak szybko, że walizka co chwilę przewracała się na bok. Za trzecim razem poddałam się i zaczęłam wlec ją po ziemi. Zapach teksańskiego barbecue, dochodzący z restauracji Salt Lick na skraju strefy z jedzeniem, przypomniał mi, że prawie nic nie jadłam przez cały dzień. Nie miałam czasu czekać w kolejce, więc porwałam gotową kanapkę z indykiem z Java Airport Coffee House i orzechowe M&M’sy, które miały podtrzymać mnie przy życiu, zanim znajdę chwilę, żeby się do niej dobrać. Zatrzymałam się, chcąc posłuchać zespołu, który grał koncert obok punktu widokowego, u szczytu głównych ruchomych schodów. Gdyby Tag był tutaj ze mną, chciałby pewnie zostać przez chwilę i zagrać z nimi jeden czy dwa kawałki. Poruszałam biodrami w rytm muzyki, wciągając ostatnie M&M’sy.
ook_W_rytmie_marzen.indd 17
17
2013-04-15 13:06:30
Zjechałam ruchomymi schodami na parter i poszłam w stronę postoju taksówek, przyglądając się przy okazji wystawie pięknych gitar ulokowanej nad podajnikami bagażu. Najwyraźniej Austin wzięło sobie do serca swoją reputację światowej stolicy muzyki live. Gdy wyszłam na zewnątrz, uderzyła mnie fala gorąca. Poczułam się jak w saunie. Wskoczyłam do taksówki, wypiłam łapczywie pół butelki letniej wody i włączyłam telefon. Tysiąc pięćset nowych wiadomości do mojego brata. Nawet na nie nie spojrzałam. Odpakowałam kanapkę z indykiem, starając się nie myśleć o zarazkach pełzających po tylnym siedzeniu taksówki. Telefon znów zabrzęczał. – No? – wybełkotałam z pełnymi ustami. – Widziałaś gdzieś moje zielone spodnie do golfa? – spytał mój brat. – Sprawdziłeś w garderobie? – Której? Przewróciłam oczami. – Tej przy głównej sypialni. Po lewej stronie, w połowie, razem z resztą spodni do golfa. – Hmm, nie wiedziałem, że mam sekcję golfową. Czekaj... Dobra, są. – Uf. Co za ulga – zasłoniłam dłonią słuchawkę i wzięłam kolejny gryz grillowanego indyka, który z grillem miał chyba jednak niewiele wspólnego. – No więc jak mi poszło? Przełknęłam.
ook_W_rytmie_marzen.indd 18
18
2013-04-15 13:06:30
– Szukanie spodni do golfa? Jego śmiech brzmiał jak milion dolarów. – Wywiad. – Nie słuchałam. – Bo? – W samolocie byłoby mi raczej trudno. Spokojnie, dostanę MP3 na mail. Przesłucham i od razu dam ci notatki. Pamiętaj, że o 7.15 masz transport na lotnisko. Twoja walizka jest spakowana i czeka przy głównym wejściu. – 7.15? Poważnie? Znów przewróciłam oczami. – Samoloty z Boston do Austin latają raz dziennie, więc lepiej się sprężaj. Gdy taksówkarz skręcił w University Avenue i zahamował przed wielkim centrum konferencyjnym, do spotkania zostało mi dokładnie siedem minut. – Deirdre Griffin – przedstawiłam się na recepcji i sięgnęłam po kartę kredytową mojego brata. – Chciałam się zameldować. O 16.30 jestem umówiona w głównej restauracji z osobą odpowiedzialną za organizowanie eventów. Mógłby dać jej pan znać, że spóźnię się parę minut? Recepcjonista oddał mi kartę kredytową i przeciągnął przez koder klucz w postaci plastikowego prostokąta. – Restauracja znajduje się na półpiętrze pomiędzy sklepem z pamiątkami a centrum biznesowym – poinformował mnie, nie podnosząc wzroku. Zastanawiałam się, czy opłacało się marnować cenną energię na przekonywanie tego idioty, żeby może jednak zadzwonił do restauracji w moim imieniu.
ook_W_rytmie_marzen.indd 19
19
2013-04-15 13:06:30
Podjęłam decyzję, odwróciłam się i odeszłam w kierunku windy, stukając kółkami walizki. Wysiadłam na czternastym piętrze i poszłam za strzałkami do pokoju 1423. Włożyłam klucz w drzwi. Błysnęło czerwone światełko. Spróbowałam jeszcze raz. Znowu czerwone. Wygrzebałam tekturowe etui na klucz i odczytałam numer: 1432. Westchnęłam, ale nie mogłam się powstrzymać: wyciągnęłam rękę w tanecznym geście i na czubkach palców wykręciłam piruet, obracając walizkę o idealnie wymierzone 180 stopni. Być może to kombinacja anonimowości i długich korytarzy sprawiała, że w hotelach zawsze chciało mi się tańczyć. Upewniłam się, że na pewno nikt mnie nie widzi, i w drodze powrotnej wykonałam nogami parę zamaszystych wymachów w wodewilowym stylu, taszcząc walizkę wzdłuż holu i skręcając za rogiem. Może pewnego dnia wydam płytę z własnym kursem tańca pod tytułem „Zostań zmysłowym tancerzem hotelowym. Dla podróżujących samotnie”. Znalazłam właściwy pokój i włożyłam klucz. Tym razem, przy akompaniamencie krótkiego piknięcia, światełko zaświeciło się na zielono. Pchnęłam z impetem drzwi i rzuciłam swoje bety na wielkie małżeńskie łoże. Otworzyłam zamek z przodu walizki i wyciągnęłam podróżną torebkę z regulacją wielkości.
ook_W_rytmie_marzen.indd 20
20
2013-04-15 13:06:30
Kończąc swój balet, wyrzuciłam w górę nogi, posyłając klapki na drugi koniec pokoju, zakręciłam biodrami, zdejmując bawełniane dresy, i ściągnęłam przez głowę T-shirt gestem wieńczącym show. Przerzucając się na styl taneczny rodem z lat sześćdziesiątych, wzięłam torebkę i podnosząc wysoko nogi zgięte w kolanach, ruszyłam do łazienki. Wysikałam się w tempie ekspresowym, przeciągnęłam świeżym dezodorantem po nieco nieświeżym ciele, wycisnęłam pastę na szczoteczkę do zębów i ruszyłam tanecznym krokiem z powrotem w stronę walizki. Nie żebym zawsze zjawiała się na czas, ale tym razem byłam prawie pewna, że nasze spotkanie było ostatnim punktem w harmonogramie pani menedżer, i bałam się, że pójdzie do domu. Myjąc zęby jedną ręką, drugą przerzucałam ciuchy, szukając czegoś do ubrania. Wyciągnęłam nieprzyzwoicie drogi, elastyczny czarny strój podróżny. Wygrzebałam też pomięty szalik, licząc po cichu na to, że załamania materiału mogą uchodzić za element jego oryginalnego designu. Moja czysta bielizna gdzieś zniknęła, więc wydobyłam z powrotem stanik, który miałam już tego dnia na sobie, i wyszarpnęłam spomiędzy ubrań stare, workowate majtki, które włożyłam na czas podróży, rezygnując z sexy looku na rzecz wygody. Rozdarłam niechcący palcami znoszoną bawełnę. Gdy otworzyłam usta, żeby zakląć, z kącika trysnęła mi pasta do zębów. Zapiszczał zamek. Poruszyła się klamka.
ook_W_rytmie_marzen.indd 21
21
2013-04-15 13:06:30
W drzwiach stanął mężczyzna. Ktoś wrzasnął, zorientowałam się, że to ja. Pasta zmieszana ze śliną spływała mi kaskadami po brodzie jak wodospad. Mężczyzna podniósł dłoń jakby chciał powiedzieć „stop”. Krzyknęłam jeszcze raz. Zacisnął kurczowo powieki i sięgnął do tyłu po klamkę. – Moja wina – powiedział, wycofując się z pokoju.
ook_W_rytmie_marzen.indd 22
2013-04-15 13:06:30
rozdział
Nie musisz być zwycięzcą, żeby zacząć, ale musisz zacząć, żeby być zwycięzcą.
Z
amknęłam drzwi na łańcuch, wyplułam tę część pasty do zębów, której nie zdążyłam połknąć, i natychmiast zadzwoniłam na recepcję. – Jakiś facet wlazł mi do pokoju! – wrzasnęłam. – Prawdopodobnie ktoś z obsługi – odparł głos w słuchawce. – Miał walizkę! – krzyczałam. – Zieloną. Na kółkach. Od tego krzyku zaczynało porządnie boleć mnie gardło. – No cóż – rozpoznałam po głosie kretyna, z którym miałam już tego dnia przyjemność. Czekałam. – No cóż? – powiedziałam w końcu. – Jakiś obcy typ staje mi nagle w drzwiach, a pan nie ma nic więcej do powiedzenia?
ook_W_rytmie_marzen.indd 23
23
2013-04-15 13:06:30
– To pewnie wina systemu. Czasami się zawiesza. Darzyłam komputery wielkim szacunkiem i nie znosiłam, kiedy ludzie zwalali na nie winę za to, co sami schrzanili. Potrząsnęłam głową. Gwałtowny ruch otrzeźwił mnie na tyle, że przypomniałam sobie o spotkaniu z menedżerką. Rozciągnęłam kabel telefoniczny tak daleko, jak tylko pozwalał na to opór materii, i jedną ręką naciągnęłam swój elastyczny, podróżny strój. Kiedy przesunęłam dłonią po pośladku, ciało wyskoczyło przez dziurę w majtkach jak guz. Zdusiłam kolejny krzyk. Wywaliłam wszystko z walizki w poszukiwaniu innych majtek i kiedy w końcu je znalazłam, zaczęłam przebierać się od pasa w dół. – Musicie państwo zejść na recepcję, oboje dostaniecie nowe klucze – kontynuował głos. – A dlaczego niby ja mam wymieniać swój? – podciągałam spodnie, trzymając słuchawkę w załamaniu szyi. – Byłam tutaj przed nim. – Polityka firmy. – Jezusmario. Macie specjalny regulamin na takie wypadki? Co to za miejsce?! – A, i jedno z państwa będzie musiało przenieść się do innego pokoju. – Na pewno nie ja – odparłam. Po czym cisnęłam słuchawką najmocniej, jak potrafiłam.
Jeżeli ci idioci przenieśliby go do mojego pokoju, przesunęłabym koncert. Albo bym ich pozwała. Albo przesunęłabym
ook_W_rytmie_marzen.indd 24
24
2013-04-15 13:06:30
koncert i ich pozwała. Przepakowywałam walizkę chyba z tysiąc pięćset razy podczas tego weekendu i zdecydowanie nie miałam zamiaru pakować się dwa razy w jednym hotelu – zwłaszcza że wszystko, co ze sobą przywiozłam, leżało rozrzucone na podłodze i łóżku. Podróż windą do lobby trwała wieki. Stukając niecierpliwie obcasem, szukałam w telefonie numeru do pani menedżer. Drzwi rozsunęły się przy akompaniamencie krótkiego piknięcia. Stanęłam twarzą w twarz z zieloną walizką. – Musimy przestać spotykać się w ten sposób – powiedział jej właściciel. Wyciągnął rękę i przytrzymał drzwi, które zaczęły automatycznie zasuwać się między nami. – Hm – powiedziałam. Zerkałam nad jego ramieniem w stronę lobby, nie chcąc patrzeć mu w oczy. – Dadzą ci kupon na śniadanie w ramach rekompensaty za niedogodności. – Niedogodności – powtórzyłam. Największą niedogodnością był w tym momencie on i jego walizka, blokujący mi przejście. To było krępujące. I żenujące. – Jeśli trochę powalczysz, może uda ci się wydębić darmową kolację – wyczułam w jego głosie cień uśmiechu. – Poddaję tylko pomysł. Mimo że starałam się skupić całą uwagę na tym, jak prezentowało się lobby, nie mogłam nie zauważyć, że mój rozmówca prezentował się zdecydowanie atrakcyjnie. Czarne włosy, szeroko rozstawione oczy. Mocno zarysowana szczęka. Szczupły tors. Obrączki – brak.
ook_W_rytmie_marzen.indd 25
25
2013-04-15 13:06:30
Świetnie. Facet, który widział moje ciało wydęte od nadmiernej ilości orzechowych M&M’sów i kanapek z indykiem, odziane w prastarą, podartą bieliznę, podczas gdy pasta do zębów ciekła mi z kącika ust, okazał się Dokładnie. W moim. Typie. Stałam jak sparaliżowana. Upokorzenie wgniotło mnie w podłogę. Nawet moje kostki wydawały się ciężkie. Spuściłam wzrok. Coś wystawało mi z nogawki spodni, opierając się na bucie. Zerknęłam w drugą stronę i spojrzałam ponownie, chcąc się upewnić, czy to to, co przypuszczam. Tak jest, to kawałek moich podartych starych majtek, które przed chwilą zdjęłam. Zdarzało mi się wychodzić z domu w T-shircie na lewą stronę, a lata temu poszłam do szkoły ze skarpetką w nogawce dżinsów. Teraz jednak wspięłam się na zupełnie nowy poziom. – Naprawdę bardzo cię przepraszam – powiedział, wciąż przytrzymując drzwi. Przesunęłam się ostrożnie w kierunku wyjścia z windy, starając się nie wykonywać nogą zbyt gwałtownych ruchów. Nie odrywał ode mnie wzroku. Zastanawiałam się, czy nie zastosować starej dobrej metody: wskażę na coś palcem, krzyknę „patrz”, on się odwróci, a ja chwycę majtki i ucieknę. Potrząsnął głową. – Musiałaś być przerażona. Słuchaj, jestem pewien, że już nigdy więcej nikt obcy nie wejdzie ci do pokoju, ale
ook_W_rytmie_marzen.indd 26
26
2013-04-15 13:06:30
tak na wszelki wypadek – zamykaj od razu drzwi na łańcuch, dobrze? Przesunęłam się o kolejnych parę milimetrów. Niby od niechcenia spojrzałam pod nogi. Trzy czwarte majtek wystawało już na zewnątrz. Jeżeli byłby to poród nogawką spodni, chwila parcia i byłoby po wszystkim. – Tak czy siak, możesz być spokojna, przenieśli mnie na inne piętro. Przeczesał palcami włosy, podczas gdy ja stałam w bezruchu jak jakaś tandetna rzeźba. – No cóż, jeszcze raz przepraszam, że cię przestraszyłem. Nie śmiałam się ruszyć. Wszedł wreszcie do windy. – Hej, wszystko w porządku? Chcesz, żebym gdzieś dla ciebie zadzwonił? Wzięłam głęboki wdech. Podniosłam głowę. Po czym odeszłam, zostawiając na podłodze swoje prastare, podarte, rozciągnięte majtki tak, jakby nigdy nie należały do mnie. Drzwi do windy syknęły, zamykając się za moimi plecami. Przeszłam przez lobby i odebrałam nowy klucz. Namówiłam idiotę na recepcji, żeby zamienił darmowe śniadanie na bezpłatną kolację, która dodatkowo w ramach zadośćuczynienia miała mi zostać dostarczona do pokoju za darmo.
ook_W_rytmie_marzen.indd 27
27
2013-04-15 13:06:30
Złapałam menedżerkę w drzwiach. Kiedy siedziałyśmy w lobby, omawiając plan na następny dzień – nagłośnienie, ochrona, ustawienie krzeseł i stolika – udało mi się prawie zapomnieć o moim publicznym upokorzeniu z udziałem prehistorycznej bielizny. Wspomnienia wróciły jednak, gdy znowu znalazłam się sama w pokoju. Zamówiłam więc zestaw frytek z kanapką w postaci trójkątnych tostów przekładanych indykiem z dodatkiem bekonu, szwajcarskiego sera oraz avocado i przełknęłam to wszystko wraz z upokorzeniem, popijając zmrożoną margaritą. Gdy pozostałości po drinku topniały na dnie kieliszka, odezwała się moja komórka. Dwa razy. Udałam, że nie słyszę. Zadzwonił telefon w pokoju. Nie odebrałam. Usłyszałam dźwięk SMS-a. Wzięłam w końcu komórkę do ręki. „Nie musisz być zwycięzcą, żeby zacząć, ale musisz zacząć, żeby być zwycięzcą” – przeczytałam. – Zamknij się! – wrzasnęłam na swój telefon. I na brata. I w ogóle na całe swoje życie. Po czym włączyłam telewizor z milionem durnych kanałów i zaczęłam je szybko przerzucać, żeby poczuć się mniej samotną. Zatrzymałam się na chwilę na kanale country, chcąc zobaczyć, jak facet w obcisłych dżinsach uczył rząd roześmianych tancerzy tańca w stylu boot ’scootin’ boogie. Wstałam i próbowałam tańczyć razem z nimi, ale będąc po drugiej stronie ekranu, poczułam się jeszcze bardziej obco. Wyłączyłam telewizor.
ook_W_rytmie_marzen.indd 28
28
2013-04-15 13:06:30
Zastanawiałam się, czy nie pójść na spacer. Może przy okazji kupię sobie nową bieliznę. Czytałam w magazynie rozdawanym podczas lotu, że w Austin jest jakiś niezły sklep z bielizną o nazwie Petticoat Fair. Może, ot tak, wstąpię tam po drodze, jakby to miejsce należało do mnie, i wykupię wszystko, co mają. A następny gość, który wlezie mi do pokoju, zatrzyma się i powie: „Oooo taaak, maleńka”. Żałosne. Byłam żałosna. Doszłam do takiego momentu w życiu, kiedy jedyną szansą na lepsze samopoczucie było posiadanie wyjściowej bielizny, na wypadek gdyby w kolejnym hotelu jakiś facet dostał ten sam pokój co ja. Ulokowałam walizkę i jej wywaloną zawartość po tej samej stronie gigantycznego łóżka, zdecydowanie zbyt szerokiego jak na jedną osobę. Dźwięk, który wydawałam, sącząc przez rurkę ostatnie krople margarity, był tak głośny, że odnosiłam wrażenie, jakby ktoś siedział koło mnie. – Powiedz „przepraszam” – powiedziałam. – Przepraszam – odpowiedziałam sama sobie głębokim, seksownym, męskim głosem. – I tak ci nie wybaczę – odparłam. Zagrzebałam się w pościeli po drugiej stronie łóżka i naciągnęłam kołdrę na głowę. Chrzanić spacer.
ook_W_rytmie_marzen.indd 29
2013-04-15 13:06:30
Deirdre nie ma czasu na marzenia.
Jest asystentką swojego sławnego starszego brata. Od rana do nocy organizuje mu życie, zapominając o własnym.
Do czasu. Kiedy po kłótni w pracy na dokładkę rzuca ją chłopak, Deirdre postanawia wreszcie zrobić coś dla siebie. Jej odważna decyzja zaskakuje wszystkich: zatańczy w nowej edycji Tańca z gwiazdami.
Czy w tańcu odnajdzie życiową pasję? Czy nagrodą za odwagę będzie miłość?
Cena 14,90 zł