Wigilia Misia i Tygryska

Przełożyła Emilia Bielicka

Wydawnictwo Znak Kraków 2012

1 GRUDNIA Malutka postać brnie przez śnieg, jak okiem sięgnąć ani śladu budki z pieczonymi kiełbaskami, a na Boże Narodzenie trzeba czekać jeszcze dwadzieścia trzy dni

N

ocą głodną i mroźną, i tak ciemną, że czubka własnego nosa dojrzeć nie było można, brnęła przez głęboki śnieg malutka postać, śpiewając Kacperkową pieśń żałobną: Pora żegnać się z tym światem, Kacperkowi grozi śmierć – A po biednym nieboraczku Nikt nic nie dostanie w spadku.

Kacperka chłód przenika aż przez dziury w porciętach.

Nagle jednak zmarźlaczek-nieboraczek zachichotał: – Hura, nikt nic nie dostanie w spadku! To ci radość dopiero!

Była to brzydka radość z cudzej straty, a wyrażała ją malutka postać Kacpra Gadułki z Wodzisławia, który wędrował po świecie w poszukiwaniu szczęścia.

Kacperek mówił zawsze do siebie, kiedy był sam. Tak jak ty i ja, kiedy mama gdzieś wychodzi, a u nas w domu nie ma psa. Albo jak babcia, która mówi do siebie, kiedy dziadek gdzieś wyszedł, a ona też nie ma psa.

Wtedy każdy mówi do siebie, cicho albo głośno, jak mu akurat pasuje.

– Żeby tu chociaż gdzieś niedaleko była budka z kiełbaskami – lamentował biedny Kacperek – bo mój głód jest jeszcze większy niż największa czarna dziura w galaktyce.

Czarna dziura w galaktyce wszystko pochłania, o tym dobrze wiemy wszyscy, a także Kacperek, który wcale nie jest głupszy od nas.

5

– W tej chwili najbardziej mi się marzy grochóweczka.

I zaczął węszyć w powietrzu, czy nie doleci skądś zapach budki z kiełbaskami. A każdy Kacperek wywęszy zapach budki z kiełbaskami na dziewięć mil pod wiatr, nawet w najciemniejszą noc.

– I żeby w niej pływały skwareczki albo też kiełbaski winerki.

Winerki to są kiełbaski wiedeńskie, jak wszystkim wiadomo.

Tymczasem żadne światełko w dali nie zamrugało ani żaden smakowity zapaszek znikąd nie doleciał, tylko wszędzie dokoła panował najgłębszy mrok i najprawdziwsza kosmiczna samotność.

W dodatku Kacperek nie miał grosza przy duszy, więc gdyby trafiła mu się wreszcie budka z kiełbaskami, to nie mógłby sobie kupić nawet suchej bułki. Taka mizerna była jego sytuacja. Po prostu bieda z nędzą.

A na Boże Narodzenie trzeba było czekać jeszcze dwadzieścia trzy dni.

Do tej pory Kacperek, szukając szczęścia, kierował się własnym nosem, ale teraz, straciwszy z oczu w tych ciemnościach własny nos, zupełnie się zagubił. Bo nie można już iść na nosa, kiedy się go nie widzi.

Kacperek pochodził z Wodzisławia. Naprawdę nazywał się Kacper Gadułka z Wodzisławia, a więc miał pochodzenie szlacheckie, tak jakby był baronem albo nawet hrabią: Kacper – hrabia.

Pora żegnać się Z tym światem!

Chociaż chłodno, Chociaż głodno – Kacperkowi życia żal, Ach, jak żal...

Podczas gdy wiatr unosił tę smutną pieśń w jedną stronę, to z drugiej przynosił upojną woń: – Na świętego Niedźwiedzia Wigilijnego! Czyżby to był dym z komina?

A gdzie jest dym, tam palą w piecu, a na piecu musi stać garnek. W którym mogłaby się gotować na przykład grochówka... O, mój Boże!

I Kacperek ruszył przez głęboki śnieg, człapiąc tak szybko, na ile mu zdrętwiałe z zimna nóżki pozwalały, z noskiem wysuniętym w kierunku

6

smugi dymu, ześlizgnął się jeszcze po jakimś piekielnie stromym zboczu i oto znalazł się – własnym oczom nie wierząc – przed malutkim domkiem. Ten domek miał komin. I drzwi. Kacperek zapukał: – Puk, puk, puk...

– Proszę, bardzo proszę wejść, szanowny nieznajomy czy szanowna nieznajoma, kimkolwiek jesteście, drzwi są otwarte!

Kacper Gadułka nacisnął klamkę. W izdebce było ciepło i pachniało zupą, a przy malutkim stoliku siedział szczęśliwy Kret, wołając: – Kim jesteś i skąd przybywasz, wspaniały gościu, witam cię w moich skromnych progach. Powiedzże, kim jesteś?

– Jestem Kacper Gadułka. Z Wodzisławia. Wędruję po świecie, bo szukam szczęścia i tak dalej...

– O, Kacper! Uwielbiam wszystkich Kacprów i wszystkie dziewczęta! Przyjacielu, podajże mi łapę na powitanie, gdzież ona jest? Tu czy tam... bo ja jestem trochę prawie ślepy, trzeba ci wiedzieć, i mam jakby niewidome oczy... no, więc gdzież ona jest?

– Kto? – No, twoja łapa.

– O, tutaj!

I Kacperek podsunął mu rękę pod sam nos, a szczęśliwy Kret chwycił ją i zaprowadził gościa do swojego najpiękniejszego fotela.

– Siadaj, mój drogi, zaraz przyniosę miskę z ciepłą wodą, żebyś mógł sobie rozgrzać nogi. Pod stołem będziesz moczył nogi, a na stole znajdzie się nie lada uczta.

– Może to będzie grochówka? – wykrzyknął Kacperek. – Ze skwareczkami i winerkami?!

– Nie, ugotowałem zupę fasolową. Z cebulką i podsmażonymi ziarenkami. Palce lizać, mówię ci!

– Szkoda – zmartwił się Kacperek. Bo tego dnia szczytem jego marzeń była grochówka ze skwareczkami. Nie pierwszy to raz w życiu Kacperka szczęście było bardzo blisko, ale jeszcze nigdy nie było tak bliskie spełnienia jak tego właśnie dnia. I zawsze było tylko blisko. Co prawda, za każdym razem miało inną postać: raz były to pieniądze, innym razem dobry przyjaciel, a tego dnia właśnie grochówka.

8

No cóż, w ostateczności trzeba zjeść nawet zupę fasolową. Pod stołem Kacperek moczył nogi, na stole zabrali się obaj do zupy fasolowej, a na zakończenie Kret powiedział: – Możesz teraz spać w moim łóżku, drogi przyjacielu. Ja bardzo lubię spać pod ciepłym piecem na mięciutkim dywaniku. I uwielbiam gości.

Możesz zamieszkać u mnie na zawsze. Albo chociaż do Bożego Narodzenia, jak zechcesz. I będę ci gotował co dzień grochówkę, z czym tylko zechcesz.

– Z winerkami? – upewniał się Kacperek.

– A także ze skwareczkami – oświadczył szczęśliwy Kret.

Tej nocy Kacperek spał jak wigilijny aniołek i śniła mu się choinka z kolorowymi bombkami.

2 GRUDNIA Zając pocztowy nie przyniósł żadnych listów, ale za to trochę świeżego powiewu z dalekich stron

N

azajutrz Kacperek spał aż do jedenastej. Na stole czekało już wyśmienite śniadanko.

– Mamy tu buczynowe orzeszki na miodzie, posypane migdałowymi wiórkami i polane pszczelim mleczkiem, a na deser mrożone maliny zmiksowane z gorącym miodem – wyliczał szczęśliwy Kret. – Wszystko według przepisu mojej babci.

– Śniło mi się dzisiaj – powiedział Kacper Gadułka – że fruwałem w powietrzu nad choinką z kolorowymi bombkami. Za ile dni będą Święta?

– Za dwadzieścia dwa dni – odpowiedział szczęśliwy Kret.

Kiedy zjedli już śniadanie, ktoś zapukał do drzwi, wsunął głowę do środka i zamruczał: – Wszystko w porządku, chłopaki? Nic się nie przypaliło, żadna noga od krzesła nie spróchniała, nikomu dach się na głowę nie zawalił? Pytam tak po prostu z ciekawości... I znowu nie mam żadnej kartki dla Kreta. Ani z Ameryki, ani na Boże Narodzenie. Paczki rozwozi samochód pocztowy, ja się tym nie zajmuję. To by było tyle. Zostańcie z Bogiem!

Po tych słowach puścił się pędem dalej, pozostawiając po sobie świeży powiew z dalekich stron, przechowany w jego puszystym futerku. Zając w szybkobieżnych butach. Listonosz na służbie.

– O, powiew dalekich stron! – rozkoszował się Kacper Gadułka, węsząc przez szparę w drzwiach i łowiąc zapach Zająca pocztowego. – Wodzisław i Ameryka...

Na obiad szczęśliwy Kret ugotował grochówkę z wkładką mięsną.

– Groszek jest z mojego ogródka – oznajmił – a kiełbaski z Frankfurtu.

11

Kacperkowi grochówka oczywiście bardzo smakowała. W pewnej chwili jednak powiedział: – Wiesz, przyjacielu, jaki jest szczyt moich marzeń?

– Jasne, że wiem – odrzekł Kret. – Grochówka z frankfurterkami.

– Nie. – Ze skwareczkami?

– Też nie.

– Nowy letni płaszczyk z paskiem?

– Też pudło. Ja marzę o fruwaniu. O fruwaniu nad choinką. I żeby mnie potem wiatr uniósł w powietrze, w dalekie strony. I może jeszcze dalej, do gwiezdnych galaktyk.

Tak to zawsze z tym Kacperkiem wyglądało. Miał teraz przed sobą szczyt swoich marzeń, mógł się nim rozkoszować do woli, nawet codziennie. Cóż, kiedy w jednej chwili wszystko mu się odmieniło. I szczytem jego marzeń stało się coś zupełnie innego.

Oj, ty mały głuptasie z Wodzisławia, co z ciebie w końcu wyrośnie?

Tymczasem Kret pokiwał głową ze zrozumieniem i powiedział: – Gwiezdne galaktyki... Ja je dobrze znam. Bywałem tam jeszcze przed urodzeniem.

Nie bardzo wiadomo, co miał przez to na myśli, bo o tym, co Kret robił przed swoim urodzeniem, może wiedzieć tylko on sam, no i chyba niebo.

Potem Kret jeszcze dodał: – Gdybyś zechciał tutaj zostać, to ja bym ci gotował tylko twoje ulubione potrawy. I mógłbyś spać tak długo, jak by ci się podobało.

Kacper Gadułka uniósł lekko nos i powiedział: – Ale ja czuję zapach dalekich stron. I wiesz, dalekie strony są gdzie indziej.

– I nie musiałbyś się nigdy myć.

Dla każdego Kacperka byłby to istny raj.

– I na Boże Narodzenie upiekłbym ci struclę z makiem.

To by dopiero było używanie.

– Boże Narodzenie – rozmarzył się Kacper Gadułka, chwytając swoim długim nosem świeży powiew z dalekich stron. – Ja osobiście urodziłem

12

się właśnie w dniu Bożego Narodzenia. W Wodzisławiu. Tamtejszy artysta mnie wyrzeźbił, a jego żona uszyła mi ubranko, bo ich córka Trudzia mnie sobie życzyła.

– W żłobku? – dopytywał się szczęśliwy Kret.

– Nie. W żłobku leżało Dzieciątko Jezus. Ja leżałem pod choinką, ale niedaleko od żłobka. Z początku byłem całkiem zwyczajnym Kacperkiem. Ale w noc wigilijną unosił się nad choinką Anioł, który punktualnie o dwunastej spadł prosto na mnie i tchnął we mnie życie. Od tej pory wędruję po tym świecie. Kręcę się to tu, to tam i wciąż szukam szczęścia.

– No tak – zamruczał Kret – temu, kogo trafi Anioł, wyrastają skrzydła. Wiem to od mojej babci.

Tej nocy Kacperek źle spał i następnego rana nie pamiętał, co mu się śniło.

DwadzieĂcia cztery historyjki na ĂwiÚta Boĝego Narodzenia – po jednej na kaĝdy grudniowy dzieñ aĝ do Wigilii.

Wigilijny Nieděwiedě wÚdruje przez Ăwiat i zbiera od wszystkich ĝyczenia, by obdarowaÊ kaĝdego wymarzonym prezentem. W lesie przy ĝïobku spotykajÈ siÚ znane z poprzednich ksiÈĝeczek postaci: maïy Tygrysek, wielki Nieděwiedě, Maja Papaja, Kacper Gaduïka i inni. Wszyscy z biciem serca czekajÈ, co przyniesie im Wigilijny Nieděwiedě i czy speïniÈ siÚ ich marzenia.

Niezwykïe przygody Misia i Tygryska

Cena detal. 24,90 zï