Ala Makota. Jacek

Jacek

Ala

Makota Jacek

Krak贸w 2011

Domka, Domeczka…

Przewiezienie Bogusia ze szpitala do domu było zadaniem dość karkołomnym.

Marcella zajechała swoją limuzyną, czyli dziewięcioletnią, nieprzytomnie zaniedbaną toyotą, którą otrzymała od swojej mamy w nagrodę za dostanie się na politechnikę, i wygląda na to, że od czasu gdy ją dostała, ani razu jej nie umyła – wiele wskazywało na to, że samochód okaże się zbyt mały dla Bogusia z gipsem, jednak udało się. Poza Bogusiem i jego gipsem nikt z nas się nie zmieścił. Ale zanim Boguś wrócił na nasze śmieci, Marcella zaproponowała, żebyśmy mu na czas bycia zagipsowanym udostępnili pokój Hakona. Bo to jest największy pokój, dużo większy od maleńkiego pokoju Bogusia. Na tyle większy, że ktoś w gipsie będzie mógł wygodnie w nim spędzać czas.

– To prawda – powiedziała Alka. – W tym pokoju jest nawet balkon, będzie mógł sobie nogę w gipsie na świat wystawić… Pooddychać powietrzem, popatrzeć na ulicę… Haku, daj mu twój pokój!

Marcella potakująco wspierała Alkę. – Daj mu swój duży pokój, biedny Boguś na to zasługuje!

Hak ugiął się niechętnie pod siłą argumentów Ali i Marcelli. Pozbierał swoje fanty i oddał pokój do dyspozycji Bogusiowi.

Boguś – gdy już go w dużym pokoju ulokowaliśmy – docenił, podziękował, prawie się wzruszył.

92

Wszyscy poczuliśmy się tak dobrze, jakbyśmy byli wielkoduszni i tacy altruistyczni… Poprawiliśmy sobie zdanie o nas samych. Pomagamy bezradnemu, unieruchomionemu Bogusiowi, który zasłużył sobie na to tylko dlatego, że jest fajnym człowiekiem.

– Dojdzie trochę do siebie i wyjedzie – szepnął w moje ramię Hak. – To niech przez te kilka dni pożyje sobie wygodnie…

– Będzie nas dobrze wspominał – zachichotałem.

W domu na Bogusia (i na nas przy okazji) czekał posiłek przygotowany rękoma mojej mamy. Poruszona ciężkim losem Bogusia zrobiła dla niego lasagne, wielką blachę lasagne.

Alka i Marcella zostały z Bogusiem i lasagne, a my z Hakiem pojechaliśmy po Domkę, Domeczkę. Znaliśmy ją ze zdjęcia. * Pociąg wjechał na peron z planowanym opóźnieniem, które uległo zwiększeniu do dwudziestu sześciu minut.

Szliśmy wzdłuż wagonów, aż nagle z jednego z okien wychyliła się otwarta, szczera, uśmiechnięta buzia jasnowłosej dziewczyny. Nie była ładna; była tylko sympatyczna.

Miała lekko wyłupiaste jasne oczy, bardzo gęste i długie rzęsy, pulchne usta i zaczerwienione policzki, tak jakby była zgrzana, jakby w pociągu było zbyt ciepło.

– Já jsem Domka! – pomachała do nas.

93

– No i będę miał Domkę w domu – jęknął Hak. – Na krótko – pocieszyłem go. – Zabierze Bogusia i będzie spokój.

Uśmiechnęliśmy się do niej i przeszliśmy do drzwi wagonu numer sześć.

A gdy w drzwiach stanęła Domka, Domeczka… z naszych szczerych uśmiechów nie został nawet cień cienia.

Tego żaden z nas by nie wymyślił. Tego nawet Monisia by nie wymyśliła. Tego się po Bogusiu nie spodziewaliśmy. Świat jest po prostu złośliwy, jeśli robi nam takie numery.

Uśmiechy zamarły nam na twarzach. Wpatrywaliśmy się w Domkę i żaden z nas nie potrafił się ruszyć. A Domka potrzebowała pomocy przy wyjściu z wagonu… Bo Domka, Domeczka miała z sobą sporą walizkę na kółkach… ale nie tylko. Domka ruszała się wolno, uważnie i w gruncie rzeczy dość niezdarnie.

Bo Domka jest chyba w dziewiątym miesiącu ciąży!!! * Wpatrywaliśmy się w Domkę jak zahipnotyzowani.

W stanie ograniczonej percepcji, przełamując swą niechęć, walcząc z własną chęcią ucieczki, wolno zbliżyłem się do drzwi, by jej pomóc. Przed nią jeszcze powoli, uważnie stąpając, wychodziła z wagonu starsza pani. A za nią do wyjścia szykowała się Domka.

Wzrok miałem skierowany na Domkę, uśmiechała się do mnie, próbowałem odpowiedzieć jej uśmiechem, lecz nie94

łatwo mi było przywołać radosny grymas. Bo tuż za mną stał Hak. Wyczuwałem jego panikę. Obaj prawie, prawie wpadliśmy w popłoch. I usłyszałem jego szept. – Jacek…

Jeśli ona… u mnie, w domu…

– Nawet o tym nie myśl… – wyszeptałem w powietrze. – Nawet o tym nie myśl… To niemożliwe…

– Jeśli ona… urodzi… dziś w nocy… to…

– Nawet o tym nie myśl… Nie myśl… – poprosiłem, ale ja też cały struchlałem.

– Jeśli ona urodzi… To będę miał w domu trójkę Czechów… Dwóch dorosłych i niemowlę… Mama mnie rozszarpie… – wyjąkał. – A ja się zabiję… Nie lubię niemowląt… Nie do mnie z niemowlętami… Nigdy w życie żadnego nawet z bliska nie widziałem… Nie interesują mnie… To ja już wolę matematykę teoretyczną… Będę się uczył… Jak to możliwe…

– Nawet o tym nie myśl… – powtórzyłem po raz trzeci, bo byłem tak przerażony, że taki scenariusz mógłby się zrealizować, że nawet nie byłem w stanie wymyślić jakiegokolwiek innego zdania.

Wyciągnąłem rękę i schwyciłem walizkę Domki. Postawiłem ją na peronie, a Domka, Domeczka odrzuciła moją chęć pomocy; wysiadła sama. Rozejrzała się po peronie, na głowę nacisnęła szary, włóczkowy beret, szyję okręciła szarym szalikiem, włożyła rękawiczki i uśmiechnęła się.

– Poprvé jsem ve Varšavě – powiedziała, co my zrozumieliśmy jako „pierwszy raz jestem w Warszawie”, więc 95

Hak uprzejmie powiedział: – A my nie pierwszy! – I Domka się roześmiała.

Udając, że wcale nie jesteśmy zaskoczeni, udając radość i dobry humor, ruszyliśmy w kierunku metra. Hak jednak nie umiał długo udawać. Zamilkł i milczał ciężko, przerażająco, złowrogo. Szedł za nami. Ja ciągnąłem walizkę Domki, Domeczki, ona szła obok mnie, rozglądała się, coś mówiła, odpowiadałem półsłowami. A za nami krok w krok podążał Hak. W pewnym momencie obróciłem się do niego. Popatrzyłem mu prosto w oczy. Dojrzałem w nich tylko jedno – rozgościło się w nich przerażenie.

Alka, Marcella, Domka, Domeczka Stojąc przed drzwiami do własnego mieszkania, Hakon ustawił się tak, by to Domka, Domeczka była na pierwszym planie. Zadzwonił. Pośpieszny tupot bosych stóp i już wiedziałem, że drzwi otworzy nam Alka. Cała w uśmiechach, radośnie podskakująca z gestem, energicznie, dynamicznie otworzyła drzwi, ujrzała Domkę, Domeczkę, odgarnęła włosy, i wszyscy ujrzeliśmy, jak z jej twarzy powoli zaczął znikać uśmiech… Ot tak, spływał uśmiech…

Ot tak, aż zupełnie znikł.

Ot tak po prostu spłynął po niej jak woda po kaczce.

Uśmiechnąłem się w myśli. Alka została pokonana.

Moja siostrzyczka straciła umiejętność panowania nad swymi emocjami. Patrzyła na Domkę, Domeczkę, wzrok 96

jej spoczął na olbrzymim brzuchu Domki, uniosła wzrok na mnie, popatrzyła mi prosto w oczy, odczytałem w nich pytanie: „jak to?! dlaczego?!”, niemo odpowiedziałem, że ja nie mam z tym nic wspólnego; co jest szczerą prawdą najprawdziwszą; następnie jej wzrok powędrował do Hakona, on tylko przecząco pokręcił głową.

Alce ręce opadły w geście bezradności. Kilkakrotnie zagryzła dolną wargę, jak zawsze, gdy jest zdenerwowana i nie wie, co powiedzieć. Jakby nieświadomie przecząco poruszała głową.

Domka dokonała czegoś niesłychanego – zaskoczyła nas wszystkich. Takim prostym faktem. Po prostu ciążą, dużą, zauważalną ciążą. Domka, Domeczka zdała sobie sprawę, wyczuła nasze nastawienie, które prawdę mówiąc, nie było zbyt pozytywne, już wiedziała, że jej ciąża nie wywołała zachwytu ani w Alce, ani w nas… Po chwili drzwi uchyliły się szerzej. To Marcella chwyciła za klamkę, przesunęła Alkę i utkwiła wzrok w Domce.

Dzielna Marcella. Mądra Marcella jako jedyna zapanowała nad głupawym zdziwieniem, w jaki nas wprawiła ciąża Domki, Domeczki.

– Witaj, Domko! – powiedziała tak spokojnie, jakby fakt, że Domka, Domeczka może zaraz urodzić, nie robił na niej żadnego wrażenia. Jakby to było coś codziennego, normalnego, coś, czego powinniśmy się spodziewać.

– Jestem Marcella – przedstawiła się, wyciągając rękę. – Wejdź! To jest Ala, siostra Jacka.

97

Alka skinęła głową, wydała z siebie wieloznaczne „cha, cha!” i posłała Domce wymuszony uśmieszek.

– Boguś czeka na ciebie! – kontynuowała Marcella.

– Děkuji – powiedziała spokojnie Domka, delikatnie, przepraszająco uśmiechnęła się i weszła. Zdjęła kurtkę, buty, a z pokoju, który jeszcze kilka godzin temu był pokojem Haka, dolatywał uszczęśliwiony głos Bogusia. Krzyczał: – Ahoj! Domeczka!!!

Domeczka pozostawiła swoje rzeczy w przedpokoju i natychmiast skierowała się do pokoju, z którego dochodził głos Bogusia.

Marcella oparła się o ścianę i bezgłośnie zachichotała.

My z Alką za to tylko się skrzywiliśmy, a Ala nawet niedowierzająco pokręciła głową.

Zarobiony jestem Gdy Domka konwersowała po czesku z Bogusiem, gdy w zamkniętym przed naszą ciekawością pokoju coś do siebie szeptali, my wszyscy czworo siedzieliśmy w kuchni.

Dokładnie to ja siedziałem za stołem, Hak stał obok, wpatrując się w okna naprzeciwko i wsłuchując się w szum ulicy, Alka kroiła sałatę lodową, paprykę i pomidory, a Marcella przygotowywała sos winegret, usiłując jednocześnie skłonić nas do zajęcia jakiegoś stanowiska.

– Chyba muszę się zdobyć na męską rozmowę – bezradnie, cicho i z obawą wypowiedział się Hakon. – Na mę98

ską rozmowę z ogipsowanym Bogusiem lub jego ciężarną dziewczyną… – Wszyscy zamilkliśmy i skierowaliśmy na niego wzrok. Miał na sobie czerwoną bawełnianą bluzę z długimi rękawami i z wielkim cytatem z filmu Barei „Nie wiem, nie znam się, zarobiony jestem”.

– Chyba… – powiedziała Alka. – Jeśli musisz… Chyba tak, chyba powinieneś…

– A co… mu powiesz?! – Marcella próbowała skonkretyzować problem.

– Nie wiem… – odrzekł Hakon. – Nie znam się… – wskazał na napis na własnej bluzie, a Marcella doczytała do końca: – Zarobiony jestem!

– Tak właśnie – westchnął Hak.

I co robić?!

– Wszystko się ułoży – zaczęła Marcella. – Nic wielkiego się nie dzieje. Boguś przesadził; zaskoczył nas, to trzeba przyznać… Nie dość, że sam się nie rusza, wymaga pomocy, to jeszcze sprowadził tu dziewczynę… Ale poradzimy sobie z jej wizytą…

– Co za tupet – powiedziała Alka. – I słowem nie wspomniał, że zrobił jej dziecko…

– No, nie wspomniał – zgodził się Hak. – Powinien – dorzuciłem.

– Bał się – to Marcella.

– A może nawet nie przeszło mu przez myśl, że to coś zmienia? – to ja.

99

– A zmienia? – Alka zadała to pytanie głosem pełnym wątpliwości.

– Zmienia. – To Marcella. – Wszystko zmienia. Tragicznie komplikuje nam wszystko! Ale… – Marcella uniosła dłoń ku górze, tak jakby podkreślała wagę swych głębokich przemyśleń, a zarazem chciała uspokoić Haka. – To, że jest w ciąży, wcale nie znaczy, że zaraz tu, za godzinę, dwie lub pięć będzie rodzić! Ona po prostu jest w ciąży!

I tak trzeba na to patrzeć.

I wtedy Hakowi puściły nerwy.

– Ale ja nie jestem w ciąży! Ja wcale nie chcę, żeby mieszkała tu ciężarna dziewczyna! To nie moja ciąża, nie moje dziecko, ja nie chcę żadnej odpowiedzialności za cudzy poród! Jak ona mogła wsiąść do pociągu i chwilę przed porodem jechać taki kawał?!

– Bo kocha Bogusia! – krzyknęła Alka. – Nie rozumiesz miłości?! Ona go kocha, on ją kocha!

– To niech go kocha! Szczęścia życzę! Miłości! Radości!

Wspaniałych dzieci! Dobrego szefa i super zarobków! Z najlepszymi życzeniami! Raz na zawsze! Ale niech mnie nie naraża na takie stresy! Co ja mam zrobić?! – Hak miotał się bezradnie. Chodził po tej małej kuchni, jakby rzucał się w potrzasku.

– Pomożemy ci – zadeklarowała Marcella. Ona przynajmniej zachowywała spokój, nie histeryzowała, tylko usiłowała zapanować nad sytuacją.

– Ja się boję! Boję! – przyznał się Hakon. – Ja nie wiem, może wypije za gorącą herbatę i urodzi?! Albo potknie się 100

w łazience? Albo wyjdzie do kiosku i zacznie rodzić w windzie?! Ja się nie nadaję! Ja się o to nie prosiłem! Ja wcale nie czuję się winny i nie wiem, dlaczego wszyscy chcecie mnie obarczyć odpowiedzialnością! Przecież jeśli coś się stanie, to Boguś nic na to nie poradzi! Nic! Nic! A ja też nic! Nic! – I nagle zwrócił się do mnie: – A może ty będziesz wiedział co robić?

Zrobiłem minę pełną zaskoczenia, że w ogóle zadał mi takie dziwaczne pytanie, na wszelki wypadek, gdyby nie zrozumiał mojej miny, wzruszyłem ramionami i rozłożyłem bezradnie ręce. Bo nie mam najmniejszego, najbledszego, totalnie żadnego pojęcia, co się robi z dziewczynami, które mogą zaraz urodzić. Jak się im zapewnia bezpieczeństwo.

– Może zakażmy jej wychodzenia z domu? – zaproponowałem po chwili namysłu. – I na balkon… I do kuchni… robimy dyżury i wtedy przynajmniej zawsze obok niej będzie ktoś z nas…

Nikt nie podchwycił mojej propozycji. A Alka nawet mruknęła: – Idiota.

Pominąłem milczeniem jej wstrętną i głupią uwagę.

Chciałem tylko pomóc.

– Wczoraj, jeszcze w szpitalu Boguś zapewniał, że ona tylko na jedną noc – cicho i z rezygnacją powiedział Hak. – I na dodatek chciał, żeby spała u niego w pokoju, na podłodze… Ja sobie pomyślałem, że przecież jedną noc to jakoś sobie z tym gipsem i Domeczką w pokoju prześpią… I się zgodziłem… Nawet mi się to spodobało, 101

że dziewczyna taki kawał drogi przyjeżdża, żeby się z nim zobaczyć… Nawet pomyślałem, że Boguś ma szczęście… Ale przecież jej nie możemy położyć na podłodze, nawet jeśli znajdziemy materac… A Boguś w gipsie, jak się go już ułoży na noc na łóżku, to niech tam sobie leży…

– To trzeba dla Domki znaleźć łóżko – powiedziała Alka. – My mamy takie polowe…

– Siostra… do szczętu zgłupiałaś? – uprzejmie wpadłem jej w słowo. – Dziewczynę w takiej ciąży na łóżko polowe?!

– To co proponujesz? – wtrąciła się Marcella.

To nie przeminęło z wiatrem Wzruszyłem ramionami.

– Nic. Ja tam nic nie wiem…

– Co by tu zrobić… – rozmyślała Alka. – Przypomniało mi się z Przeminęło z wiatrem, że jak Scarlett przyjmowała poród Melanii, to potrzebowała dużo prześcieradeł, gorącej wody…

– Przestań, Alka, przestań, bo mnie coś trafi! Nie wytrzymam! – wrzasnął Hak. – W szkole się niczego nie dowiedziałaś, że mi bajki opowiadasz?!

– Niczego! – zaperzyła się Alka, delikatnie mieszając sałatę z papryką.

– Alka, Przeminęło z wiatrem dzieje się w czasach wojny secesyjnej… – uprzejmie zauważyła Marcella. Podała 102

Alce sos. – Teraz jeśli coś się dzieje, to trzeba dzwonić na pogotowie i już! A jeśli taki poród idzie szybciej niż normalnie, to trzeba samemu zawieźć przyszłą matkę do szpitala, tak sądzę….

– A dlaczego uważacie, że ona urodzi tej nocy? – Alka przestała kroić pomidory. Marcella skinęła głową, wzięła cząstkę pomidora i zjadając, spokojnie tłumaczyła. – Ciąża to długi proces! Może ona urodzi za tydzień? Albo za dwa?

Za miesiąc, nie wcześniej?!

W tym momencie zadźwięczał dzwonek od minutnika i dał nam znać, że lasagne już podgrzana i nadaje się do spożycia.

Marcella wyjęła lasagne z piekarnika i postawiła na stole.

Hak zaczął rozstawiać talerze, a Alka polała sałatę sosem.

– Zawołam Domkę i Bogusia, posiłek na stole – powiedziała.

Skinęliśmy głowami.

– Dlaczego? – jęknął Hak. – Dlaczego Boguś nam to zrobił? Dlaczego nie powiedział, że jego dziewczyna przyjedzie tu i pewnie ze stresu, gdy go zobaczy, to urodzi?!

Mówię wam, ja mam tak strasznego pecha, na pewno to dziecko się dzisiaj urodzi!

– Przestań tak wszystko czarno widzieć! – uspokoiła go Marcella. – To tylko jedna noc!

– To może ty też powinnaś zostać tu na noc? – powiedziała Marcella do Ali. – Żeby Domka dobrze się czuła, że jest jeszcze jakaś dziewczyna?!

103

– No dobrze – westchnęła Alka, uśmiechnęła się radośnie, posłała mi spojrzenie pełne satysfakcji, a ja zaniemówiłem z rozpaczy.

Wyprowadziłem się z domu do Haka po to, żeby nie mieszkać z Alką, żeby jej nie słuchać przez całą dobę, nie mijać w drzwiach łazienki, a tu się okazuje, że zamieszkałem ze spanikowanym Hakiem, Czechem w gipsie, Czeszką w ciąży i z moją własną siostrą w trzypokojowym mieszkaniu – tak sobie myślałem, gdy usłyszałem głos Alki. – Marcella… weź, ja cię proszę… Bądź też tutaj w nocy… Tylko jedna noc… Jeśliby się coś działo…

To wiesz, chłopaki spanikują, Boguś tylko leży, a ja może sama nie dam rady…

– Dobrze – zgodziła się Marcella.

Noc zapowiada się tak.

Mój pokój w mieszkaniu Hakona zajmie Alka z Marcellą, jedna będzie spała na łóżku polowym, które dopiero przyniesiemy, druga na podłodze.

Domka, Domeczka będzie spała w pokoju Haka na łóżku z mojego pokoju, które tam przeciągniemy.

Hak będzie spał w dawnym pokoju Bogusia na łóżku, a ja obok, na podłodze.

Jakby jeszcze ktoś chętny się pojawił, to zostanie mu wanna lub podłoga w łazience.

104

Zupeïnie NOWA ksiÈĝka, której bohaterem jest brat Ali – Jacek Masz doĂÊ natrÚtnej siostry ĂledzÈcej kaĝdy twój krok?

Marzysz o wyprowadzce i upragnionej wolnoĂci? Chcesz odciÈÊ siÚ odbdomowego chaosu? W takim razie UWA¿AJ, bo to, o czym dobtej pory tylko ĂniïeĂ, ma szansÚ siÚ ziĂciÊ na jawie.

Tak byïo w przypadku Jacka! Jednak nowe samodzielne ĝycie moĝe oznaczaÊ kïopoty. Zwïaszcza, gdy jest siÚ skazanym na mieszkanie pod jednym dachem z czeskim kolegÈ i jego dziewczynÈ w ciÈĝy. Kompletny brak wiedzy na temat zajmowania siÚ dzieÊmi, tïumy niechcianych goĂci odwiedzajÈcych mieszkanie Jacka i noworodek, który nadzwyczaj szybko pojawiï siÚ nabĂwiecie, wcale nie uïatwiajÈ sytuacji.

UWAGA: Autorka nie ponosi konsekwencji za osoby, które pójdÈ wbĂlady bohatera i przy okazji wpakujÈ siÚ w kïopoty.

W serii ukazaïy siÚ:

cena: 25,90 zï