Issuu

Julia en hun nieuwe vriendinnetje

Guusje Nederhorst

Lieve Julia, Ga je mee op avontuur met Woezel & Pip? Er is zoveel te beleven. Liefs, Opa & Oma

Van Hoorne Studios BV

Tekst, illustraties en vormgeving: Van Hoorne Studios

Naar het idee en de creatie van Guusje Nederhorst (1969-2004) www.woezelenpip.nl | www.detovertuin.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd of overgedragen in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere informatie- opslag en retrieval systeem, zonder schriftelijke toestemming van Van Hoorne Studios BV en YourSurprise.

Bestellen: www.yoursurprise.nl

Druk: ARSprintmedia

Julia en hun nieuwe vriendinnetje

Het is weer zo’n lekkere luie niks-doen-dag in de Tovertuin.

Woezel ligt te soezen in het zachte gras en Pip rolt zomaar wat heen en weer.

‘Twiet!…Twiet!’ Hé, dat klinkt als een vogeltje.

Woezel en Pip kijken omhoog. Ja hoor, daar zit een vogeltje op een tak. ‘Hallo klein vogeltje,’ zegt Pip, ‘hoe heet jij?’ ‘Twiet!’, zegt het vogeltje, ‘ik heet Julia. En jij?’

‘Waf waf’ blaft Pip, ‘wij zijn Woezel en Pip van de Tovertuin. Wil je vandaag ons vriendinnetje zijn?’ ‘Twiet!’ antwoordt Julia blij. Woezel en Pip rennen snel naar Tante Perenboom. ‘Tante! Kijk eens! Wij hebben een nieuw vriendinnetje!

En zij heet Julia!’ ‘Dat is leuk’, zegt Tante Perenboom, ‘en wat gaan jullie samen doen vandaag?’ ‘Wij gaan op avontuur’ roepen de hondjes stoer, ‘en Julia mag mee!’

‘Spannend hoor’, zegt Tante, ‘maar denken jullie wel aan…’

Maar de hondjes zijn al weg. Ze rennen de Tovertuin uit.

Het kleine vogeltje vliegt dapper achter ze aan. Ze gaan helemaal naar de duinen toe. ‘Leuk hè Julia?’ roept Woezel, ‘zo met ons op avontuur! Wij weten heel goed hoe dat moet.

Wij zijn namelijk al best groot!’ ‘Twiet!’ zegt Julia. Na heel veel rennen rusten ze even uit. ‘Pip’, zegt Woezel, ‘mijn buik maakt allemaal knorretjes. Zullen we onze boterhammen op eten?’ BOTERHAMMEN?? De hondjes kijken elkaar aan…

‘O jee’, stamelt Pip, ‘we zijn de boterhammen vergeten. Laten liggen bij Tante Perenboom…’ ‘Maar ik heb nu wel hele erge honger’ jammert Woezel. ‘Zal ik ze even halen?’ zegt Julia. ‘Ik vlieg wel, zo gedaan!’

‘Oh

jaaa!’ juichen de hondjes, ‘Kan je dat?!’

Julia vliegt naar Tante. Een poosje later komt zij weer terug met een grote zak vol boterhammen. Goed zo, Julia!

Mmmmm, wat heeft Tante Perenboom lekkere boterhammen klaargemaakt. Woezel, Pip en Julia eten alles op. ‘En nu gaan we naar het strand,’ zegt Woezel. ‘We gaan verder met ons avontuur! Volg ons maar, vogeltje.

Pip en ik zijn al vaak naar het strand geweest. Wij weten daar alles van. Daar is de zee met de golven en daar kan je heel leuk in spelen. Je hoeft echt niet bang te zijn, hoor. Als je je zwembandje maar om hebt.’

ZWEMBANDJE? Oh nee, dat zijn ze ook al vergeten! ‘Wat erg’, zegt Pip, ‘de zwembandjes liggen nog in ons hok. Nu kunnen we niet met de golven spelen.’

De drie vriendjes kijken beteuterd naar de zee.

‘Zal ik misschien… de zwembandjes halen?’ zegt Julia. De hondjes kijken hun vriendinnetje vol bewondering aan. ‘Ohhh, kan je nóg een keer heen en weer vliegen?!’ ‘Pff… makkie’, zegt het vogeltje. ‘Twiet!’ Daar gaat zij al.

‘Neem dan ook nog de bal mee!’ roept Woezel haar nog na.

Woezel en Pip zijn erg blij met hun nieuwe vriendinnetje.

Zo handig dat zij kan vliegen! Kijk, daar komt Julia al weer terug.

Met de zware tas vol strandspullen.

‘Dank je wel, Julia!’ Snel doen ze alle drie hun zwembandjes om. Nu kunnen ze eindelijk het water in. Woezel springt boven op een golf. En dan Pip. En dan Julia. Wat is dat leuk!

Na het zwemmen gaan ze spelen met de grote bal. Ze zijn al heel lang op het strand. En dan zegt Pip: ‘Woezel, we moeten naar huis. Kijk, het zonnetje zakt naar beneden en dan is de dag voorbij.’ ‘Hè nee’, zegt Woezel,’ ik wil nog niet naar huis…

Ik wil nog heel even blijven…’ ‘Maar dat vindt Tante Perenboom niet goed, dat weet je toch?’ zegt Pip. Woezel zucht. Julia kijkt naar haar vriendje. ’Zal ik het even vragen aan Tante Perenboom?’ ‘JAAAA! Hoera voor lieve Julia!’

En nog een keer vliegt het dappere vogeltje heen en weer.

En ja, ze mogen van Tante nog héél even blijven. Het zonnetje kleurt de zee vol goud en roze. Wat is dat mooi… ‘Dag zonnetje! Wij gaan terug naar huis!’

Ze lopen terug over het strand. En dan de lange weg door de duinen. Julia is moe en mag bovenop Woezels zachte flaporen zitten. Als ze thuiskomen, is het al bijna donker. Ze vertellen Tante Perenboom alles over hun avonturendag.

‘Guttegut’, zegt Tante, ‘dat was een lange dag voor Julia, zij zal wel een beetje moe zijn.’ ‘Ach ja’, zegt Pip stoer, ‘en u snapt natuurlijk wel dat Woezel en ik haar álles moesten leren. En héél veel moesten helpen.’

‘Ja, ja’, lacht Tante, ‘enne… misschien heeft Julia jullie ook af en toe geholpen?’ En Julia zelf? Die slaapt al. Zij mag die nacht blijven logeren in het lekkere warme hok van Woezel en Pip. Dat heeft zij wel verdiend… vind je ook niet?