Issuu

Πληροφορίες: Κουτελίδα Μαρία e-mail : mail@2dim-orop.att.sch.gr

Ταχ. Διεύθυνση: Αργυρουπόλεως 24 Νέα Παλάτια Τηλ. Σχολείου : 22950 39544

Αγαπητοί μας αναγνώστες, οι μικροί δημοσιογράφοι της Δ΄ τάξης του 6/θ Δημoτικού Σχολείου Σκάλας Ωρωπού και Νέων Παλατίων επιστρέφουν. Αργήσαμε λίγο αυτή τη φορά αλλά επιστρέψαμε και μάλιστα με πολύ και πλούσιο υλικό. Αυτή τη φορά αλλάξαμε λίγο το περιεχόμενο της εφημερίδας και το εμπλουτίσαμε με νέα και ελπίζουμε ενδιαφέροντα άρθρα, άρθρα που δημιουργήσαμε ατομικά, ομαδικά αλλά και ύστερα από έρευνα σε διαδίκτυο, έντυπο τύπο και εγκυκλοπαίδειες. Καλή ανάγνωση λοιπόν και ελπίζουμε να το απολαύσετε κι εσείς όσο κι εμείς. Βάζουμε μάσκα (μολύβι), αναπνευστήρα(χαρτί), τα βατραχοπέδιλα μας(υπομονή) και πάμε να ανακαλύψουμε νέα πράγματα. Βάλαμε στην εφημερίδα μας τιμή …για να μην είναι «άτιμη»

Περιεχόμενα εφημερίδας            

Το ήξερες ότι…; Επίκαιρα. Αινίγματα - Σπαζοκεφαλιές Διασκεδάζω παίζοντας Μια σελίδα γέλιο Tα παιδία γράφει Γιατί (δεν) μου αρέσει το σχολείο; Οι μεγάλοι θυμούνται και οι μικροί ονειρεύονται Αληθινά παραμύθια Παραμύθια από την ανάποδη. Οι Δύτες στο Μουσείο της Ακρόπολης Happy Easter

Με δημοσιογραφικούς χαιρετισμούς οι μαθητές της Δ΄τάξης

Η λέξη διάβασμα σου φέρνει άγχος; Παθαίνεις κρίσεις πανικού; Βάζεις τις φωτοτυπίες στο πιατάκι του σκύλου ελπίζοντας να τις φάει; Αν έχεις απαντήσει ναι, τότε αυτό το άρθρο θα σου φανεί πολύ χρήσιμο. Εφτά τρόποι να κάνεις τα μαθήματά σου εύκολα.  Να διαβάζεις τα μαθήματά σου στον ίδιο χώρο κάθε μέρα. Φρόντιζε να έχεις ησυχία και την τηλεόραση κλειστή.  Να τρως κάτι ελαφρύ προτού ξεκινήσεις.  Να διαβάζεις πρώτα τα δύσκολα μαθήματα.  Βρες κάποιον να σε βοηθάει αν έχεις ανάγκη, έναν καλό φίλο, έναν συμμαθητή ή κάποιον από τους γονείς σου.  Ζήτησε από τη δασκάλα σου να σε βοηθήσει αν χρειαστεί.  Ζήτησε από την οικογένειά σου να κάνει ησυχία την ώρα του μαθήματος. Αν θέλεις βάλε μια ταμπέλα που να λέει « Μην ενοχλείτε» στην πόρτα του δωματίου σου.  Κάνε ένα μικρό διάλειμμα όταν διαβάζεις τα μαθήματά σου, σήκω από την καρέκλα σου και τεντώσου. Πιες ένα ποτήρι νερό ή φάε κάτι για να σου δώσει ενέργεια. Άγγελος Οικονόμου Ο χαρταετός φαίνεται να άνοιξε για πρώτη φορά τα πολύχρωμα εύθραυστα φτερά του περίπου στα 1000 π.Χ. και από τότε δεν έπαψε να χρωματίζει με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο τον ουρανό, από την Ανατολή έως τη Δύση. Από την Κίνα, φτιαγμένος από μετάξι και μπαμπού, με τη μορφή του δράκου που ήταν ιερό, θεϊκό σύμβολο, αντικείμενο θαυμασμού και λατρείας για τον λαό, πέταξε μακριά. Πέταξε στην Κορέα κι από εκεί στην Ινδονησία και τη Μαλαισία, για να φτάσει στην Ιαπωνία, όπου εμπλουτίστηκε με περισσότερο έντονα χρώματα και πήρε τη μορφή των αυστηρών Σαμουράι. Στη Βόρεια Ινδία, εδώ και χιλιάδες χρόνια, οι χορευτές υποδέχονται την άνοιξη. Τον 4ο π.Χ. αι., στην αρχαία Ελλάδα, σύμφωνα με τις πηγές, ο αρχιμηχανικός Αρχύτας του Τάραντος χρησιμοποίησε στην αεροδυναμική του τον αϊτό. Παλαιότερη αναφορά θα μπορούσε να θεωρηθεί η απεικόνιση σε ελληνικό αγγείο της κλασικής περιόδου μιας κόρης που κρατά στα χέρια της λευκή σαΐτα δεμένη με νήμα, ένα είδος αϊτού δηλαδή, και την οποία ετοιμάζεται να πετάξει. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η χρήση του χαρτιού δεν ήταν ακόμη γνωστή, εικάζουμε ότι τα χρόνια εκείνα, τα όποια πειράματα ή παιχνίδια με αϊτούς θα πρέπει να τα έκαναν με πανί, αντίστοιχο με αυτό που χρησιμοποιούσαν στα πλοία έως και τα μεσαιωνικά χρόνια. Πολύ αργότερα, ο Μάρκο Πόλο, γυρίζοντας από τα ταξίδια του, φέρνει το χαρταετό στη Μεσαιωνική Ευρώπη. Ο χαρακτήρας του εξαγνισμού, τον οποίο πολλοί απέδιδαν στο πέταγμα του χαρταετού, με τον καιρό γίνεται απολαυστικό παιχνίδι, επιστημονική έμπνευση και πηγή μιας διαρκούς ικανοποίησης του ανθρώπου για την υποταγή της ύλης στα πιο ευφάνταστα και τολμηρά του όνειρα. Ο χαρταετός, στη μακραίωνη ιστορία του, χρησιμοποιήθηκε ποικιλοτρόπως: για τη μέτρηση της Θερμοκρασίας και της ταχύτητας των ανέμων, για μελέτες της ατμόσφαιρας και του ηλεκτρισμού, αλλά ακόμα και για αεροφωτογραφίσεις. Έσωσε ναυαγούς, έστειλε στρατιωτικά σήματα, κίνησε κάρα, ακόμα και αυτοκίνητα. Ηλέκτρα Τουραλιά

Η λέξη Αποκριά δηλώνει την τελευταία μέρα που επιτρέπεται η κρεατοφαγία, πριν αρχίσει η περίοδος της νηστείας. Σχετίζεται με την κρεατοφαγία που προηγείται της Μεγάλης Τεσσαρακοστής για το Πάσχα. Κατ’ επέκταση ταυτίζεται με ολόκληρο το χρονικό διάστημα των τριών πρώτων εβδομάδων του Τριωδίου που αρχίζει την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου. Η πρώτη εβδομάδα του Τριωδίου ονομάζεται Προφωνή ή Προφωνέσιμη, επειδή παλαιά προφωνούσαν δηλαδή διαλαλούσαν ότι άρχισαν οι Αποκριές και καθένας πρέπει να φροντίσει για τις απαραίτητες προμήθειες κρέατος. Η δεύτερη εβδομάδα του Τριωδίου λέγεται Κρεατινή. Η Κυριακή αυτής της εβδομάδας, η Κυριακή της Απόκρεω, έχει καθιερωθεί από την Εκκλησία ως η τελευταία ημέρα κρεατοφαγίας της όλης περιόδου του Τριωδίου. Ιδιαίτερη θέση στην αποκριάτικη περίοδο έχει η Πέμπτη της Κρεατινής εβδομάδας, η λεγόμενη και Τσικνοπέμπτη, γιατί την ημέρα αυτή όλα τα σπίτια ψήνουν κρέας ή λιώνουν το λίπος από τα χοιρινά και η τσίκνα είναι διάχυτη παντού. Η τρίτη εβδομάδα του Τριωδίου λέγεται Τυρινή ή Τυροφάγου, επειδή στη διάρκεια της επιτρέπεται να τρώμε μόνο γαλακτερά. Ελένη Παπαηλία

Από τα χαρακτηριστικά έθιμα της αποκριάτικης περιόδου είναι και οι φωτιές που ανάβονται σε πολλούς τόπους, πλατείες και σταυροδρόμια, τις βραδινές ώρες, κυρίως την τελευταία Κυριακή. Ο παραδοσιακός, εορτασμός της Αποκριάς, κορυφώνεται την τελευταία Κυριακή της Τυροφάγου. Μεταμφιέσεις, χοροί, τραγούδια, διασκεδάσεις συνεχίζονται όλη τη μέρα. Το δείπνο παίρνει μορφή συνεστίασης συγγενικών και φιλικών οικογενειών. Από τα κύρια παραδοσιακά φαγητά της Τυρινής είναι τα μακαρόνια, γι’ αυτό και η εβδομάδα αυτή λέγεται και Μακαρονού. Στα περισσότερα μέρη της Ελλάδος το δείπνο της Τυρινής τελειώνει με ένα αυγό. Όπως λένε και στη Σύρο : «Με αυγό κλείνουμε το στόμα μας για τη Σαρακοστή και με αυγό το ξανανοίγουμε τη Λαμπρή». Με το δείπνο της Τυρινής Κυριακής και τον πανηγυρισμό της επόμενης της Καθαρής Δευτέρας, κλείνει η χαρούμενη αποκριάτικη περίοδος και αρχίζει η σωματική και ψυχική προετοιμασία για το Πάσχα . Την Καθαρά Δευτέρα αρχίζει η Σαρακοστή και τελειώνει η Αποκριά. Η Καθαρά Δευτέρα ονομάζεται έτσι γιατί «καθαρίζονται» οι χριστιανοί σωματικά και πνευματικά. Είναι μέρα αργίας για όλους τους χριστιανούς. Νηστεύουμε 40 μέρες όπως νήστεψε και ο Χριστός στην έρημο. Πετάμε χαρταετό γιατί είναι σύμβολο ότι ο άνθρωπος είναι πλασμένος για να πετά πνευματικά, στα ουράνια, όπως και ο χαρταετός. Βασιλική Χαριτοπούλου

Ο Φλεβάρης έχει άλλοτε 28 άλλοτε 29 μέρες επειδή είναι ο τελευταίος μήνας του χρόνου, οπότε έχει τόσες μέρες όσες περισσεύουν από τις 365 μέρες του χρόνου, Εμείς γνωρίζουμε τον Δεκέμβριο ως τελευταίο μήνα, αλλά ο Ιανουάριος και Φεβρουάριος παλιά δεν υπήρχαν.Οι άνθρωποι δημιούργησαν αυτούς τους μήνες ξεκινώντας από τον Ιανουάριο στον οποίο δώσανε 31 ημέρες και οι υπόλοιπες δόθηκαν στον Φεβρουάριο. Αργυρώ Κατσέλη

Λέγεται η πρώτη μέρα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, κοινώς Καθαροδευτέρα. Κατά τόπους λέγεται : Αρχιδευτέρα, Πρωτονήστιμη Δευτέρα, Σκυλοδευτέρα κ.ά. Ο λαός αποδίδει την ονομασία Καθαρή, στη συνήθεια των γυναικών παλαιότερα να καθαρίζουν τα μαγειρικά τους σκεύη τη μέρα αυτή με ζεστό σταχτόνερο για να φύγει κάθε ίχνος λίπους. Η Καθαρή Δευτέρα, με τα κούλουμα, το πέταγμα των χαρταετών, τις μεταμφιέσεις και τον εύθυμο γενικά εορτασμό της, παρουσιάζεται περισσότερο σαν προέκταση και αποκορύφωμα του χαρούμενου αποκριάτικου πανηγυρισμού παρά σαν πρώτη μέρα της Σαρακοστής. Τα κυριότερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του παραδοσιακού εορτασμού της Καθαροδευτέρας είναι η καυστική σάτιρα, χωρίς όμως κανένας να ενοχλείται. Τέτοιους χαρακτηριστικούς εορτασμούς έχουμε στο Γαλαξίδι, με μεταμφιέσεις και αλευροπόλεμο μεταξύ των πανηγυριστών, στην Αγιάσο της Λέσβου, με διαγωνισμό για την καλύτερη εμφάνιση και την εξυπνότερη σάτιρα, και στη Μεθώνη της Μεσσηνίας, όπου γίνεται «ο γάμος του Κουτρούλη». Στη Θήβα έχουμε το «Βλάχικο γάμο», που αποτελεί μια τέλεια γαμήλια αναπαράσταση(προξενιό, προικοδότηση, ξύρισμα του γαμπρού, νυφοστόλισμα και όλα τα γαμήλια έθιμα). Κούλουμα είναι ο εθιμικός γιορτασμός της Καθαρής Δευτέρας, με ομαδική έξοδο και διασκέδαση στις εξοχές. Κατά τόπους λέγονται κούλουμπα, μπούκλουβα, κούμουλα, κούλουμες, κουμουλάδες κ.ά. Τα κούλουμα είναι γνωστά σ’ όλο τον ελληνικό χώρο, πιστεύεται όμως ότι στην αρχική τους μορφή ήταν αποκλειστικά αθηναϊκή γιορτή, που γινόταν γύρω από τους στύλους του ναού του Ολυμπίου Διός (εκεί γιορτάζονταν μέχρι τα τελευταία χρόνια). Γαϊτανάκι λέγεται μια αποκριάτικη δημόσια διασκέδαση. Από την κορυφή ενός κάθετου ιστού κρέμονταν χρωματιστές ταινίες. Από το άλλο άκρο τους τις κρατούσαν, καθένας από μία, οι γιορταστές χόρευαν γύρω- γύρω στο κοντάρι, ώστε οι ταινίες να τυλίγονται σ’ αυτό. Ύστερα, πάλι, κινούνταν προς αντίθετη κατεύθυνση και ξετύλιγαν τις ταινίες. Ελένη Παπαηλία, Μαρία Τλούπα

Σαρακοστή λέμε τις σαράντα μέρες πριν από την Κυριακή του Πάσχα. Από πολύ παλιά υπάρχει συνήθεια να νηστεύουμε για να μιμηθούμε τη νηστεία που έκανε ο Χριστός στην έρημο. Η σαρακοστή περνά αργά γι’ αυτούς που νηστεύουν, ιδίως τις τελευταίες μέρες. Έτσι επειδή παλιά δεν είχαν τα σημερινά ημερολόγια για να μετρούν το πέρασμα της νηστείας, έφτιαχναν ένα μετρητάρι. Έπαιρναν δηλαδή ένα χαρτί και ζωγράφιζαν τη Σαρακοστή σαν μια καλόγρια, την κυρά – Σαρακοστή. Δεν τις έβαζαν στόμα, γιατί αντιπροσώπευε τη νηστεία. Τα χέρια της ήταν σταυρωμένα από τις πολλές προσευχές. Είχε επτά πόδια, ένα για κάθε βδομάδα της Σαρακοστής. Με το ψαλίδι κόβανε την κυρα-Σαρακοστή και την κρεμούσαν στον τοίχο. Κάθε Σάββατο τις έκοβαν ένα πόδι. Το τελευταίο πόδι το κόβανε το Μεγάλο Σάββατο και το βάζανε μέσα σ΄ ένα ξερό σύκο, αυτό το σύκο το ανακατεύανε με τ’ άλλα και όποιος το έβρισκε λέγανε ήταν το τυχερό. Eλένη Παπαηλία , Ηλέκτρα Τουραλιά, Βασιλική Χαριτοπούλου

Για να αποφύγουν το μαύρισμα του μαρτιάτικου ήλιου, τα κορίτσια και τα αγόρια φορούν στα χέρια ως βραχιόλια ή ως δαχτυλίδια κλωστές κόκκινες και άσπρες που ονομάζονται "μάρτηδες". Τους φορούσαν οι μαμάδες ή οι γιαγιάδες τους το πρωί της πρώτης μέρας του Μάρτη και σκοπό είχαν να προφυλάξουν τα παιδιά, από το μαύρισμα του Μαρτίου. Στο τέλος του μήνα , όταν έβλεπαν το πρώτο χελιδόνι ή τον πρώτο πελαργό, τους έκαιγαν. Βασιλική Χαριτοπούλου

Η ελληνική επανάσταση ή Επανάσταση του 1821, ήταν εντολή εξέγερσης των Ελλήνων εναντίον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας με σκοπό την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού και τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου εθνικού κράτους. Υπολογίζεται δε, ότι κατά τη διάρκεια του οκταετούς συνολικά, αγώνα των Ελλήνων (1821-1829) έγιναν μεταξύ αυτών και των τουρκικών στρατευμάτων πολλές μάχες ώσπου να πάρει η Ελλάδα τη σημερινή της περίπου μορφή. Ηλέκτρα Τουραλιά Ήρθε και φέτος η Πρωταπριλιά, η ημέρα που όλοι λέμε ψέματα. Η ημέρα της γιορτής της «κοροϊδιας»και του «ξεγελάματος» της ρωμαϊκής θεάς «Βένους Απρίλις» δηλαδή της Απριλίου Αφροδίτης. Ορνέλα Λάτκε Το Πάσχα είναι η μεγαλύτερη γιορτή του χριστιανισμού γιατί αναστήθηκε ο Χριστός και έτσι θα αναστηθούμε κι εμείς. Το Πάσχα οι νοικοκυρές βάφουν κόκκινα αυγά γιατί συμβολίζουν το αίμα του Χριστού. Επίσης ψήνουμε αρνί, χορεύουμε ελληνικούς χορούς και ευχόμαστε : «Χριστός Ανέστη», «Αληθώς Ανέστη». Μια παράδοση λέει πως κάτω από τον Εσταυρωμένο Χριστό είχαν φυτρώσει παπαρούνες. Αυτές ήταν άσπρες, όμως όταν έσταξε το αίμα του Χριστού πάνω τους αυτές έγιναν κόκκινες και στο κέντρο τους απέκτησαν έναν μαύρο σταυρό. Επίσης λέει η παράδοση ότι ένα πουλί πέταξε κάτω από τον σταυρό και χύθηκε λίγο αίμα πάνω του από τον Εσταυρωμένο και αυτό απέκτησε έναν κόκκινο λαιμό. Αυτό το πουλί ονομάστηκε κοκκινολαίμης. Μαρίνα Δημητράκη Τα βάφουμε κόκκινα γιατί συμβολίζουν το αίμα του Χριστού. Η παράδοση λέει πως μια μέρα μετά την Ανάσταση του Χριστού, η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή πήγε στον Τιβέριο Καίσαρα και του είπε με πολύ θάρρος πως αναστήθηκε ο Χριστός. Εκείνη τη στιγμή ένας άνθρωπος δίπλα από τον Καίσαρα κρατούσε ένα καλάθι με αυγά. Ο Καίσαρας είπε στη Μαγδαληνή: αν αυτό που λες είναι αλήθεια, τα αυγά θα γίνουν κόκκινα και έγιναν. Και έτσι κατά την παράδοση συνεχίζεται το έθιμο μέχρι και σήμερα. Βασιλική Χαριτοπούλου

Πολλά χρόνια πριν, περίπου δύο αιώνες, γεννήθηκε σε μια μικρή πόλη της Δανίας ο γιος ενός φτωχού τσαγκάρη, ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Ο πατέρας του αγαπούσε ιδιαίτερα τη μόρφωση και περνούσε πολλές ώρες λέγοντας στο γιο του θρύλους και ιστορίες. Το ψηλόλιγνο αγόρι γνώρισε πολύ γρήγορα τη σκληρή όψη της ζωής. Έντεκα χρονών έχασε τον πατέρα του και η απελπισία του ήταν μεγαλύτερη και από αυτή που ένιωθε το απελπισμένο άσχημο παπάκι της πασίγνωστης ιστορίας του. Η καλή τύχη όμως βρέθηκε στο δρόμο του. Τριάντα χρονών πια, με βαθιά πίστη στο θεό, όπως το κοριτσάκι με τα σπίρτα, κατάφερε να εκδώσει το πρώτο του βιβλίο: «Παραμύθια για παιδιά» Ο Άντερσεν έλεγε πως η ζωή είναι ένα παραμύθι κι έτσι συνέχισε να τη διηγείται στα εκατόν πενήντα παραμύθια που έγραψε. Εκατομμύρια παιδιά και ενήλικες στον κόσμο έχουν διαβάσει τις ιστορίες του πιο διάσημου παραμυθά του κόσμου. Με αφορμή την ημέρα γέννησης του μεγάλου συγγραφέα παιδικών παραμυθιών Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, στις 2 Απριλίου του 1805, η Ουνέσκο καθιέρωσε αυτή την ημέρα να γιορτάζεται παγκόσμια το παιδικό βιβλίο. Ομάδα εργασίας «Λυκόσκυλα»

Η 25η Μαρτίου είναι μια μεγάλη εθνική γιορτή. Περήφανα πανηγυρίζουμε τους αγώνες των προγόνων μας, να ελευθερωθούμε από την σκλαβιά των Τούρκων. Η Ελλάδα μας ήταν τετρακόσια χρόνια σκλαβωμένη στους Τούρκους. Στις 25 Μαρτίου 1821 ο Δεσπότης Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε στη Αγία Λαύρα το λάβαρο της επανάστασης. Γονατιστοί προσκύνησαν οι αρματολοί και κλέφτες και ορκίστηκαν: Οι Έλληνες αγωνίστηκαν για πολλά χρόνια με γενναιότητα και ηρωισμό. Πολλοί έδωσαν τη ζωή τους. Οι αγώνες έφεραν τους καρπούς τους. Οι Τούρκοι νικήθηκαν και η πατρίδα μας λευτερώθηκε. Από τότε ζούμε ελεύθεροι και τιμούμε περήφανοι τους ήρωες προγόνους μας. Πριν από 2000 χρόνια περίπου η Παναγία μας έφερε στον κόσμο τον Ιησού Χριστό. Γονείς της ήταν ο Ιωακείμ και η Άννα άνθρωποι ενάρετοι και πιστοί. Αγαπούσαν τον Θεό και ζούσαν με την ελπίδα τους σε αυτόν. Ήταν μεγάλοι στην ηλικία όταν ο Θεός ακούγοντας τις προσευχές τους, τους έδωσε παιδί ένα κοριτσάκι που το ονόμασαν Μαρία. Το κοριτσάκι μεγάλωνε με την αγάπη του Θεού και το γονιών του και πρόκοβε στην αρετή. Σε μικρή ηλικία πήγαν τη Μαρία στο ναό για να μάθει να προσεύχεται και να λατρεύει το Θεό. Εκεί μεγάλωνε σαν "ελιά ολόκαρπη", σαν δέντρο φυτεμένο στην ακροποταμιά. Χωρίς να το ξέρει ετοιμαζόταν να γίνει η μητέρα του Χριστού, να γίνει η Θεοτόκος. Όταν ήρθε η ώρα να φύγει πια από το ναό οι γονείς της δε ζούσαν. Οι ιερείς την εμπιστεύθηκαν στον Ιωσήφ σ' ένα τίμιο και πιστό άνθρωπο. Η Μαρία προσευχόταν συχνά. Μια μέρα το δωματιάκι της φωτίστηκε ξαφνικά και είδε φοβισμένη τον Αρχάγγελο Γαβριήλ. Της έδωσε τον κρίνο και είπε: "Χαρά σ' εσένα ολόχαρη ο Κύριος είναι μαζί σου. Είσαι η πιο ευλογημένη ανάμεσα σε όλες τις γυναίκες. Και ευλογημένος ο καρπός των σπλάχνων σου. Θα γεννήσεις τον υιό του Θεού." Η Μαρία ξαφνιάστηκε αλλά δέχτηκε ταπεινά τη θεϊκή απόφαση. "Ας γίνει το θέλημα του Κυρίου", είπε. Εννιά μήνες αργότερα έφερε στον κόσμο το Σωτήρα μας, τον Ιησού Χριστό. Τη λαμπρή αυτή ημέρα που ο Αρχάγγελος Γαβριήλ έφερε την χαρμόσυνη αγγελία του ερχομού του Κυρίου πάνω στη γη, στην

Παναγία, την ονομάζουμε Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και την

εορτάζουμε στις 25 του Μάρτη. Ηλέκτρα Τουραλιά

o Του Γενάρη το φεγγάρι λάμπει σα μαργαριτάρι o Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει Καλοκαίρι θα μυρίσει μα αν τύχει και θυμώσει μες στα χιόνια θα μας χώσει. o Μάρτης είναι χάδια κάνει ,πότε κλαίει πότε γελάει Ααίματο κι ακόκκαλο τη θάλασσα o Κάλιο Μάρτης στις γωνιές παρά Μάρτης στις αυλές. περνάει Η πεταλούδα o Λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή; Αγαπητό τετράποδο τις γάτες o Από Μάρτη καλοκαίρι κι από Αύγουστο χειμώνα κυνηγάει, με λύκους έχει πόλεμο και o Μάρτη, Μάρτη, βροχερέ και Απρίλη δροσερέ. τα μαντριά φυλάει Ο σκύλος

 Οι μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας σύμφωνα με το λαό είναι:

Μεγάλη Δευτέρα - μεγάλη μαχαίρα Μεγάλη Τρίτη - ο Χριστός εκρύφτη Μεγάλη Τετάρτη - ο Χριστός επιάστη Μεγάλη Πέμπτη - ο Χριστός παιδεύτη Μεγάλη Παρασκευή - ο Χριστός στο καρφί Μεγάλο Σάββατο - ο Χριστός στον τάφο Μεγάλη Κυριακή - ο Χριστός θ’ αναστηθεί

Άγκαθο, καλάγκαθο, καλαγκαθένιο το μαντρί και κόκκινα τα γίδια Το ρόδι

Αδειανό δε στέκεται, γεμάτο δε λυγίζει Το τσουβάλι

Αδερφάκια αγκαλιασμένα, σε σεντούκι είναι κλεισμένα Τα κουκιά

Ελληνικά : Καλό Πάσχα Αγγλικά : happy easter Γερμανικά : Frohe Ostern Ιταλικά : Buona Pasqua Γαλλικά : Joyeuses Pâques Ισπανικά : Feliz Pascua Πορτογαλικά : Feliz Páscoa Ρώσικα : Счастливой Пасхи Ρουμάνικα : Paşte fericit

Σουηδικά : Glad påsk Βουλγάρικα : Честита Великден Πολωνικά : Wesołych świąt Αλβανικά : gëzuar Pashkët Ολλανδικά : vrolijk Pasen Νορβηγικά : god påske Σερβικά : срећан Ускрс Τσέχικα : Šťastné Velikonoce Σλοβένικα : Vesela Velika noč Σλοβάκικα : šťastné Veľká noc

Δείτε εδώ πότε πέφτει το Πάσχα μέχρι και το 2028!!! www.diodoros.net ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ

ΜΗΝΑΣ

ΈΤΟΣ

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ

ΜΗΝΑΣ

ΕΤΟΣ

ΜΑΪΟΥ

2013

ΜΑΪΟΥ

2021

ΑΠΡΙΛΙΟΥ

2014

ΑΠΡΙΛΙΟΥ

2022

ΑΠΡΙΛΙΟΥ

2015

ΑΠΡΙΛΙΟΥ

2023

ΜΑΪΟΥ

2016

ΜΑΪΟΥ

2024

ΑΠΡΙΛΙΟΥ

2017

ΑΠΡΙΛΙΟΥ

2025

ΑΠΡΙΛΙΟΥ

2018

ΑΠΡΙΛΙΟΥ

2026

ΑΠΡΙΛΙΟΥ

2019

ΜΑΪΟΥ

2027

ΑΠΡΙΛΙΟΥ

2020

ΑΠΡΙΛΙΟΥ

2028

~7~

Η ακροστιχίδα της Μεγάλης Εβδομάδας 1. Το όνομα διπλανού χωριού.

Μ_

________ Ε_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ Γ_ _ _ _ _ _ _ _

2. Στις 25 Μαρτίου γιορτάζουμε τον ......της Θεοτόκου

Α_ _ _ _ _ _ _

3. Τι κάνουμε το αρνί στη σούβλα για να ψηθεί;

Λ_

____ Η_ _ _ _

4. Γιορτάζουμε το Μεγάλο Σάββατο την ...

Ε_

7. Μαζεύουμε το φθινόπωρο

5. Τρώμε την Καθαρή Δευτέρα 6. Λάμπει την ημέρα

___ Β_ _ _ _ Δ_ _ _ _ Ο_ _ _ _ _ _ Μ_ _ _ _ _ _ _ _ _ Α_ _ _ Δ_ _ _ _ Α_ _ _ _ _ Α Ψ Ι Α Σ Σ Ε Δ Ρ Φ Ρ Τ Γ Τ Υ Θ Μ Θ Ξ Μ

Ν Α Ι Ω Α Ζ Σ Δ Ε Ν Μ Κ Κ Λ Ο Ι Ε Γ Β Ν

Α Ρ Ν Ι Α Ψ Σ Ψ Ω Β Ν Τ Μ Κ Ξ Η Γ Ρ Τ Υ

Σ Σ Κ Σ Α Χ Ζ Ψ Ω Β Ν Σ Μ Ξ Θ Υ Α Τ Φ Ν

Τ Δ Ο Ε Ρ Τ Γ Υ Η Ξ Ι Ο Ι Ο Π Κ Λ Μ Ξ Η

Α Γ Π Ε Ρ Τ Τ Π Υ Θ Ι Υ Ο Π Κ Ξ Η Η Γ Φ

Σ Η Α Α Σ Δ Δ Α Φ Γ Η Ρ Ξ Κ Λ Θ Ε Η Ν Ω

8. Κυριακή των ... 9. Πολέμησε με τον Γολιάθ 10. Την χρησιμοποιούμε για να μη βραχούμε 11. Την τρώμε το βράδυ της Ανάστασης 12. Τα βάφουμε τη Μεγάλη Πέμπτη 13. Το τέταρτο γράμμα της αλφαβήτας 14. Είναι γαλανόλευκη και την υψώνουμε (αντίστροφα)

Η Κ Λ Α Σ Δ Φ Σ Γ Υ Η Ε Ρ Τ Υ Θ Β Ι Ο Π

Α Ο Ζ Α Σ Ζ Χ Χ Ψ Ω Ω Κ Β Η Υ Υ Δ Τ Ρ Ε

Σ Λ Χ Ρ Φ Ω Δ Α Ψ Ε Ε Ι Σ Ψ Η Ω Ο Κ Ι Θ

Σ Κ Ψ Ε Ρ Τ Υ Θ Υ Η Ξ Η Ν Ν Ι Κ Μ Ο Λ Π

Ε Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Σ Ε Ρ Τ Υ Θ Ι Ο Π Α Α Σ Δ

Ρ Κ Ω Ε Ρ Τ Υ Θ Ι Ο Π Α Σ Δ Α Σ Δ Δ Φ Γ

Τ Γ Β Ε Δ Ψ Ω Β Ν Μ Ρ Τ Γ Β Υ Θ Α Ι Ο Π

Βρίσκω τις 9 λέξεις που έχουν σχέση με το Πάσχα

~8~

Υ Η Μ Α Γ Ε Ι Ρ Ι Τ Σ Α Ε Ρ Τ Υ Θ Ι Ο Κ

Θ Φ Ν Α Ε Ρ Τ Υ Θ Ι Ο Α Σ Δ Φ Γ Η Ξ Κ Κ

Ι Δ Μ Υ Α Σ Δ Φ Γ Η Ξ Κ Λ Ρ Τ Υ Θ Ι Ι Ο

Ο Σ Κ Γ Α Σ Δ Φ Γ Η Ε Π Ι Τ Α Φ Ι Ο Σ Σ

Π Α Ι Α Α Σ Δ Φ Γ Η Ξ Κ Λ Κ Ι Θ Υ Τ Ρ Ε

Λ Ω Θ Α Σ Ε Ρ Φ Τ Υ Ζ Χ Ψ Ω Β Ν Μ Σ Δ Δ

Μια φορά κι έναν καιρό βγαίνει ο Τοτός με τη γιαγιά του βόλτα και καθώς περνούσανε το δρόμο, βλέπει ο Τοτός πέντε ευρώ κάτω. Η γιαγιά του του λέει: -Ποτέ να μην παίρνεις πράγματα από το δρόμο. Στη συνέχεια η γιαγιά πέφτει σε μια λακούβα και του λέει; -Βοήθησέ με: Και ο Τοτός απαντάει: -Εσύ μου είπες να μην παίρνω πράγματα από το δρόμο. Ο Τρόπος και ο Σκάσε βγήκαν μια βόλτα και λέει ο Τρόπος στον Σκάσε: -Σκάσε θέλω να πάω τουαλέτα. - Πήγαινε σε εκείνο τον θάμνο,απαντάει ο Σκάσε. Μετά περνάει ένας αστυνομικός και ρωτάει τον Σκάσε: -Πώς σε λένε; -Με λένε Σκάσε. -Παιδί μου, πώς σε λένε; -Μα σας είπα Σκάσε με λένε. Μετά περνάει ένας άλλος αστυνομικός και λέει: - Παιδί μου πού τον έχεις τον τρόπο σου; -Εκεί στη γωνιά κατουράει. Κωνσταντίνος Μυρτάι Νερό ή Όχι; Ο Γιωρίκας και ο Κωστίκας δουλεύουν στη ΝΑΣΑ καθαρίζοντας πυραύλους. Από την πολλή κούραση έχουν τρελαθεί από τη δίψα και θέλουν κάτι να πιουν. Βλέπουν μπροστά τους έναν κουβά με υγρό και κατεβάζουν ο καθένας από μισό κουβά.Το βράδυ παίρνει τηλέφωνο ο Γιωρίκας τον Κωστίκα. -Βρε Κωστίκα τι ήταν αυτό που ήπιαμε το μεσημέρι; -Νερό δεν ήταν βρε Γιωρίκα; -Όχι Κωστίκα, δεν ήταν νερό, αλλά προωθητικό πυραύλων. -Ε! Και; Δεν πάθαμε τίποτα. -Δεν πάθαμε τίποτα, αλλά μην πας τουαλέτα, γιατί εγώ τηλεφωνώ από Τόκυο. Μαρία Τλούπα

Ήταν ο Τοτός και τον ρωτάει ο σκουπιδιάρης: -Έχετε σκουπίδια; Μισό λεπτό, λέει, να ρωτήσω. Μετά από λίγο βγαίνει πάλι έξω και απαντάει: -Έχουμε, δεν θέλουμε. Χρήστος Δασκαλάκης Ο Τοτός στις εξετάσεις Ο Τοτός και ο Μπόμπος εξετάζονται από τον δάσκαλό τους. Ο Μπόμπος βγαίνει από την αίθουσα και λέει στον Τοτό τις απαντήσεις: -Η πρώτη απάντηση είναι «1821», η δεύτερη «Θεόδωρος Κολοκοτρώνης» και η Τρίτη «δεν ξέρουμε, ερευνάται ακόμα» Μπαίνει στην αίθουσα ο Τοτός και τον ρωτάει ο δάσκαλος: -Πότε γενήθηκες; -Το 1821. -Πώς σε λένε; -Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. -Μα καλά, τι λες; Τρελάθηκες; -Δεν ξέρουμε, ερευνάται ακόμα.  -Τι διαφορά έχουν τα γουρούνια από τα πάντα; -Τα γουρούνια τρώνε τα πάντα, ενώ τα πάντα δεν τρώνε τα γουρούνια.  -Γιατί οι Πόντιοι κάνουν γενέθλια μόνο στους γιούς και όχι στις κόρες; -Επειδή το τραγούδι λέει, happy birthday του γιού. Ορνέλα Λάτκε Στο μάθημα της Χημείας: - Θα μας πεις παιδί μου τι είναι το θειικό οξύ; - Μα... μάλιστα κύριε. Χμμμ... το ξέρω... εδώ το έχω στην άκρη της γλώσσας μου... - Φτυ....φτύστο παιδί μου γρήγορα, θα δηλητηριαστείς...!! ...

O Καραγκιόζης Και Το Κολλητήρι Λέει το κολιτήρι στο πατέρα του: - Μπαμπάκο σε πήρε ο ύπνος! Και ο καραγκιόζης απαντά: - Πες του να με πάρει αργότερα!

Μια μαθήτρια ζητά από τον καθηγητή της να της εξηγήσει τη διαφορά που υπάρχει μεταξύ χρόνου και αιωνιότητας. Και ο καθηγητής: - Θα μπορούσα να σου το εξηγήσω αν είχα χρόνο. Μα και αν ακόμη είχα χρόνο, εσύ θα χρειαζόσουν μια αιωνιότητα για να το καταλάβεις.

~9~

Όσο αγαπώ την οικογένειά μου, τόσο αγαπώ και το σχολείο. Το πρώτο σχολείο του ανθρώπου είναι η οικογένειά του, εκεί μαθαίνει να τρώει, να περπατάει, να μιλάει ευγενικά, να ζει με άλλους ανθρώπους και άλλα πολλά. Στη συνέχεια αυτή την ευθύνη την αναλαμβάνει το σχολείο που σου μαθαίνει όλα τα υπόλοιπα αγαθά και σε κάνει χρήσιμο στην κοινωνία. Το αγαπώ πάρα πολύ το σχολείο γιατί κάθε μέρα μαθαίνω κι από ένα καινούριο πράγμα, νιώθω πιο έτοιμος, πιο σοφός. Στη Γλώσσα μαθαίνω να εκφράζομαι σωστά και στον προφορικό και στον γραπτό λόγο, έτσι δεν θα ντρέπομαι να εκφράσω τις σκέψεις μου εφόσον θα ξέρω να συντάξω τις εκφράσεις. Στα Μαθηματικά μαθαίνω να λύνω προβλήματα που αργότερα θα τα συναντήσω στη ζωή μου, ήδη μ’ έχουν βοηθήσει στις αγορές και στις συναλλαγές μου με τα χρήματα. Στην Ιστορία μαθαίνω για τους προγόνους μου και τα λάθη που έκαναν για να μην τα ξανακάνω. Στα Θρησκευτικά μαθαίνω για τη ζωή του Χριστού, γι’ αυτά που πιστεύω, να μάθω να ξεχωρίζω το καλό από το κακό. Στη Μελέτη μαθαίνω για το περιβάλλον, για τον τόπο μου, για τα ζώα και τα φυτά. Η Γυμναστική είναι ένα ευχάριστο και διασκεδαστικό μάθημα αλλά και απαραίτητο γιατί όπως έλεγαν και οι πρόγονοί μας: «Νους Υγιής εν σώματι υγιή». Επίσης αγαπώ το σχολείο γιατί εκεί καθημερινά συναντώ τους φίλους μου όπου ανταλλάσσουμε σκέψεις, ιδέες, όνειρα, προβληματισμούς και λύπες. Επίσης επισκέπτομαι καινούρια μέρη και διασκεδάζω στις εκδρομές μας. Το μόνο πράγμα που δεν αγαπώ στο σχολείο και για το οποίο τσακώνομαι συχνά με τους γονείς μου, είναι το πρωινό ξύπνημα. Αυτό που πρέπει να ξυπνήσω νωρίς το πρωί για να πάω στο σχολείο και να κοιμηθώ νωρίς το βράδυ με το ζόρι για να μπορώ να ξυπνήσω. Ιγνάτιος Χατζηλίας Το σχολείο μου αρέσει για πολλούς λόγους, γιατί έχω μια καλή δασκάλα, γιατί υπάρχουν καλά παιδιά στο σχολείο και γιατί έχω και τον αδερφό μου που με προσέχει, με φροντίζει και με αγαπάει, αλλά του χρόνου θα φύγει. Για να αρέσει το σχολείο σε όλους θα έπρεπε ν’ αγαπάμε τους συμμαθητές μας και να μην τσακωνόμαστε, έτσι θα ήταν καλύτερα για όλους. Θα ευχόμουν όλα τα παιδιά του κόσμου αν πηγαίνουν σχολείο και να περνάνε όμορφες στιγμές με τους συμμαθητές τους. Μαρία Τσαρτακλέα Το σχολείο πάντα μαθαίνει στους ανθρώπους γράμματα και τους κάνει καλύτερους χαρακτήρες. Το σχολείο για μένα είναι κάτι διαφορετικό από την καθημερινή ρουτίνα, εκεί έχω δημιουργήσει φιλίες, έχω κάνει όλους τους καλούς μου φίλους εκεί και έχω μάθει σημαντικά πράγματα. Το σχολείο μου αρέσει πολύ, βέβαια όλα τα παιδιά κάποτε κουράζονται και ζητάνε επίμονα να μην πάνε σχολείο, όχι γιατί δεν τους αρέσει, αλλά γιατί απλά κουράζονται. Το σχολείο για να αρέσει σε όλους θα πρέπει να αποκτήσει κάποια επιπλέον πράγματα, για παράδειγμα ένα γήπεδο ποδοσφαίρου, ένα καλύτερο γήπεδο μπάσκετ και φυσικά να διοργανώνονται σε αυτά τα γήπεδα αγώνες στους οποίους θα συμμετέχουν όλα τα παιδιά. Θα ήταν πιο ωραίο αν είχε περισσότερες αίθουσες εκδηλώσεων. Εύχομαι να μην τελειώσει ποτέ το σχολείο. Χρήστος Δασκαλάκης

~ 10 ~

Εμείς τα παιδιά πάντα έχουμε κάτι να πούμε κάτι για το σχολείο. Αλλά τις περισσότερες φορές φταίμε εμείς και κατηγορούμε τις δασκάλες για να μην πούμε στους γονείς μας τις βλακειούλες που κάναμε στο σχολείο. Το πιο ενοχλητικό είναι που σου λένε πώς τα πήγες στο σχολείο, στο διαγώνισμα και πολλά άλλα τέτοια. Το σχολείο πρέπει να μας αρέσει γιατί εκεί μαθαίνουμε την συμπεριφορά μας, τα γράμματα, την ιστορία μας, τη θρησκεία μας και άλλα πολλά. Αν δεν πηγαίναμε σχολείο θα καθόμασταν όλες τις ώρες στο σπίτι και θα ήμασταν αμόρφωτοι χωρίς να ξέρουμε να μιλάμε να γράφουμε, ούτε καν τη λέξη το τόπι. Μακάρι όλα τα παιδιά του κόσμου να πάνε σχολείο και να μάθουν καλά τη γλώσσα που μιλούν. Ηλιάνα Πλατή Το σχολείο μου αρέσει πολύ γιατί βρίσκομαι σε μια υπέροχη τάξη στολισμένη με δικές μας κατασκευές. Μου αρέσει πολύ που έχει ένα ωραίο προαύλιο με πολλά δέντρα, άνετο χώρο και δύο γήπεδα μπάσκετ. Δεν μου αρέσει το σχολείο για κάποιους λόγους , όπως για την καθαριότητά του που δεν καθαρίζεται τακτικά και τα παιδιά δεν σέβονται καθόλου το χώρο του σχολείου. Αν μπορούσα να αλλάξω το σχολείο, θα άλλαζα τις αίθουσες των προκάτ,θα ήθελα να είναι πιο μεγάλες και να έχουν όλες οι αίθουσες υπολογιστές και ηλεκτρονικό πίνακα. Εύχομαι από του χρόνου κιόλας το σχολείο να είναι πιο διασκεδαστικό. Δημήτρης Μερμινγκίδης Εμένα από μικρή μου άρεσε το σχολείο, κάποιες φορές έκλαιγα για να πάω σχολείο. Μόλις έφτασα στο δημοτικό, το προαύλιο ήταν τόσο μεγάλο, είχε πολλές αίθουσες με πίνακες, θρανία και ήταν τόσο εντυπωσιακά όλα που αμέσως το λάτρεψα. Τώρα είμαι ήδη τέσσερα χρόνια σε αυτό το σχολείο. Το σχολείο είναι υπέροχο, σε κάποιους αρέσουν μόνο τα διαλείμματα, αλλά εκεί δεν μαθαίνεις τίποτα. Η Γυμναστική που νομίζουν κάποιοι ότι βγαίνουν έξω και παίζουν είναι λάθος, η Γυμναστική είναι μάθημα και όπως όλα τα μαθήματα πρέπει και σε αυτό να προσέχεις για να πάρεις καλό βαθμό, γιατί στο μέλλον μπορεί να θέλεις κάπου να δουλέψεις και να μην μπορείς. Για όλους αυτούς τους λόγους το σχολείο είναι σημαντικό και χρήσιμο. Εύχομαι να μην τελείωνε ποτέ. Βασιλική Χαριτοπούλου

Θυμάμαι όταν πήγαινα στο σχολείο και όταν έκανα αταξίες με έστελνε ο δάσκαλος απέναντι στις ελιές να κόψω μια βέργα και μόλις την πήγαινα με χτυπούσε στα χέρια. Όταν δεν είχαμε σχολείο εγώ και οι φίλοι μου πηγαίναμε σε μια γιαγιά, το μεσημέρι που κοιμόνταν και τρώγαμε τα μούρα από τη μουριά της. Ο πατέρας μου με έπαιρνε το βράδυ που πήγαινε για ψάρεμα με το βαρκάκι του και ήταν πολύ ωραία, μου άρεσε πολύ. Θυμάμαι που έπαιζα διάφορα παιχνίδια όπως: ποδόσφαιρο, τσιλίκι, αμπάριζα, κλέφτες και αστυνόμους και τσουλήθρα στο βουνό. Τις παιδικές μου αναμνήσεις δεν θα τις ξεχάσω ποτέ. Εγώ όταν μεγαλώσω θέλω το μέλλον μου να είναι πάρα πολύ ωραίο και διασκεδαστικό. Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω αεροσυνοδός , δηλαδή να δίνω στους επιβάτες φαγητό και να τους προειδοποιώ για κάτι που δεν πρέπει να κάνουν και να τους δείχνω που να πηγαίνουν αλλά με λόγο. Θέλω όταν μεγαλώσω να κάνω φίλους καινούριους ανθρώπους και να συζητώ. Ελπίζω το μέλλον να είναι ό,τι καλύτερο. Ηλέκτρα Τουραλιά

~ 11 ~

Όταν μεγαλώσω ονειρεύομαι να γίνω ποδοσφαιριστής. Θέλω να παίξω σε μεγάλους και διάσημους συλλόγους όπως την Μπάγερν Μονάχου, τον Ολυμπιακό, την Νάπολι και την Ρεάλ Μαδρίτης. Από 7 χρονών προπονούμαι στις ακαδημίες του Π.Α.Σ. Ωρωπού. Θέλω να γίνω ποδοσφαιριστής διότι μου αρέσει να αθλούμαι, μου αρέσουν τα ομαδικά αθλήματα γιατί πληρώνουν πολλά λεφτά. Επίσης θέλω να γίνω αγγειοπλάστης, δηλαδή να πλάθω αγγεία γιατί μου αρέσει να δημιουργώ πράγματα. Την ιδέα να γίνω ποδοσφαιριστής την έκλεψα απ΄ τον μπαμπά μου…. Μετά την Γ΄ Γυμνασίου έπαιζα ποδόσφαιρο στην ομάδα του Αγίου Δημητρίου σε θέση δεξιού αμυντικού. Σε μια προπόνηση ο κόουτς μας έβαλε μια πολύ δύσκολη άσκηση με αποτέλεσμα εγώ και άλλοι 5 συμπαίκτες μου να μας πονάει η μέση. Ο γιατρός της ομάδας μας συμβούλεψε να σταματήσουμε το ποδόσφαιρο, διότι στο μέλλον θα έχουμε μεγαλύτερο πρόβλημα. Έτσι το όνειρό μου σταμάτησε. Βλέπω πως ο γιος μου ο Τάκης θέλει να γίνει ποδοσφαιριστής οπότε του εύχομαι να γίνει καλύτερος κι απ’ τον Μέσι. Παναγιώτης Μπομπότσιαρος Μια μέρα ρώτησα τη μαμά μου τι θυμάται από τα δικά της παιδικά χρόνια. Ποιο πολύ θυμάμαι Αλέξη μου όταν πήγαινα στίβο και στους αγώνες που γίνονταν από τα 20 σχολεία που έχει η Κοριτσά έβγαινα πρώτη στο άθλημα της σφαίρας, δεύτερη στα 400μ. Ήταν πάρα πολύ ωραίο συναίσθημα να σε χειροκροτεί ο κόσμος. Εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω ποδοσφαιριστής. Θέλω να παίξω στην ομάδα μου, τον Ολυμπιακό, να με ξέρει πολύς κόσμος και να μ’ αγαπάνε πολλά κορίτσια, να βάζω πολλά γκολ και να παίζω στην εθνική ομάδα. Αλέξις Σέλμαν Εεε! μια μέρα δεν άντεξα και ρώτησα τη μάνα μου. - Καλά ρε μάνα γιατί κάθε που είσαι κουρασμένη και νευριασμένη λες «αχ και να ήμουν πάλι παιδί» - Μα καλά ρωτάς γιατί; Υπάρχει καλύτερον πράγμα από το να είσαι παιδί; Θυμάμαι Δημητράκη μου όταν ήμουν παιδί, πόσο ανέμελη και ελεύθερη αισθανόμουν. Η μόνη υποχρέωση που είχα ήταν τα μαθήματα μου. Μετά παιχνίδι, βόλτες, φίλες και κουτσομπολιό. Στην παιδική χαρά που τώρα παίζεις εσύ, κάποτε έπαιζα εγώ με τους φίλους μου. Μπάσκετ ,κρυφτό, κυνηγητό, μήλα… Και τότε οι μανάδες μας δεν ανησυχούσαν. Φεύγαμε το πρωί και γυρίζαμε το βράδυ. Αχ Δημητράκη εγώ θέλω να γίνω πάλι παιδί και εσύ θέλεις να μεγαλώσεις. Αλήθεια, πως φαντάζεσαι το μέλλον σου Δημήτρη σαν μεγάλος; - Εγώ μαμά θέλω να μεγαλώσω και να γίνω μηχανικός στα πάντα. Τι εννοώ στα πάντα; Εννοώ να φτιάχνω τοστιέρες μέχρι και καράβια. Θέλω να αποκτήσω το πιο γρήγορο αυτοκίνητο του κόσμου, να γυρίσω με αυτό όλον τον κόσμο, όλη την Ευρώπη, την Ασία. Θέλω να έχω ένα όμορφο σπίτι, μια όμορφη οικογένεια και ένα τελευταίο…ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ. Δημήτρης Μερμινγκίδης Οι νέοι από τη φύση τους έχοντας τη ζωή μπροστά τους, κάνουν όνειρα κι ελπίζουν να βγουν αληθινά. Οι μεγάλοι πάλι είναι γεμάτοι αναμνήσεις από τη ζωή που πέρασαν, άλλες φορές ευχάριστες κι άλλες δυσάρεστες. Οι νέοι έχουν επαγγελματικά όνειρα και ελπίζουν πως θα κάνουν οικογένεια με πολλά παιδιά. Έχουν όμως ανυπομονησία και η έλλειψη εμπειριών τους κάνει ευάλωτους στο να πέφτουν συχνά σε λάθη. Οι αποφάσεις τους και ο δρόμος που διαλέγουν για να φτάσουν στον επιθυμητό στόχο πολλές φορές λόγω των χαρακτηριστικών τους, τους οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Οι μεγάλοι σε ηλικία βλέποντας τους νέους που είναι γεμάτοι όνειρα, θυμούνται κι αυτοί τα δικά τους που είχαν κάποτε. Μέσα από τις αναμνήσεις τους ξαναζούν κι αυτοί τα γεγονότα και τις εμπειρίες που απέκτησαν. Γι αυτό καλό είναι να ακούμε εμείς οι νέοι τις ιστορίες, τις αναμνήσεις και τις συμβουλές των μεγαλυτέρων μας, έτσι ώστε να αποφεύγουμε τις ατυχίες και τα λάθη από την απειρία μας. Αυτά προκαλούν απογοήτευση και χάσιμο χρόνου, που στην περίπτωση της ζωής, δεν αναπληρώνεται. Έτσι λοιπόν θα πρέπει να θυμούνται οι μεγαλύτεροι και να μαθαίνουν οι μικροί. Ιγνάτιος Χατζηλίας

~ 12 ~

Όταν κοιτώ τα ζώα φαντάζομαι το μέλλον μου που θα ασχολούμαι συνέχεια με αυτά. Φαντάζομαι τον εαυτό μου ότι θα έχω τη δική μου δουλειά ως κτηνίατρος ή ως δασκάλα ιππασίας. Θέλω να κάνω πολλά ταξίδια και κυρίως να βοηθώ ζώα. Όλα αυτά τα φαντάζομαι διότι από μικρή ασχολούμαι με τα ζώα και όποτε έρχονται ζωάκια στη γειτονιά μας, θέλω να τα πάρω σπίτι μας ή να τα φροντίσω. Στενοχωριέμαι έστω και όταν κάποιος πατάει ένα μικρό μυρμηγκάκι γιατί κι αυτά έχουν ψυχούλα και δε ζητάνε τίποτα από εμάς. Πως θα αισθανόμασταν αν ήμασταν στη θέση τους; Φαντάζομαι ένα κόσμο με αγάπη και όχι με κακία προς τα ζώα. Αγαπάμε τα ζώα όπως και αυτά αγαπούν εμάς. Δεν είναι πιο εύκολο, όταν αγαπάμε τα ζώα να αγαπάμε και τον συνάνθρωπό μας; Ελένη Παπαηλία Κάθε φορά που κοιτάζω ψηλά στον ουρανό και το γαλάζιο δεν διακόπτεται από τις κορφές των δέντρων, αλλά ούτε από τις στέγες των σπιτιών, ταξιδεύω πίσω στα παιδικά μου χρόνια. Ταξιδεύω στα χρόνια του δημοτικού όταν βρισκόμουν στην ηλικία της κόρης μου. Η αίθουσα της Δ΄ Τάξης βρισκόταν στο δεύτερο όροφο του σχολείου. Οι τζαμαρίες με τις κουρτίνες πάντα τραβηγμένες, έδειχναν ένα απέραντο γαλάζιο. Ήταν το γαλάζιο της ανεμελιάς, της αισιοδοξίας, της ξεγνοιασιάς και των ονείρων. Αυτό το γαλάζιο ουρανό του 1983 πολλές φορές θυμάμαι και νοσταλγώ. Αναρωτιέμαι αν αυτό το γαλάζιο βλέπει και η κόρη μου μέσα στον ουρανό του 2015. Εύχομαι να είναι έτσι, αλλιώς ελπίζω εμείς οι μεγαλύτεροι να βάλουμε τα δυνατά μας για να μπορέσει και αυτή να ονειρευτεί. Παπαγεωργίου Ειρήνη

Πανελλήνια ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού Μια ημέρα που καθιερώθηκε για να εξαλειφθεί η βία στα σχολεία, βία λεκτική αλλά και σωματική. Ένα φαινόμενο που παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις στο εξωτερικό αλλά και στα σχολεία της Ελλάδας, με τα περισσότερα συμβάντα να εντοπίζονται στα αστικά κέντρα και σε μεγαλύτερο ποσοστό μεταξύ των αγοριών. Εμείς φωνάζουμε όλοι μαζί "ΝΑΙ ΣΤΗ ΦΙΛΙΑ, ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ"

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα οχτάχρονο παιδάκι που το λέγανε Πέτρο. Ο Πέτρος όταν πήγαινε σχολείο μια ομάδα παιδιών τον κορόιδευαν, του λέγανε ότι είναι κοντός κι ότι δεν μπορούσε να τους αντιμετωπίσει. Μια μέρα όμως τους είπε ότι ήταν κακό να τον κοροιδεύουν, εκείνοι όμως άρχισαν να γελούν μαζί του και να τον χτυπούν. Γύρισε στο σπίτι κλαίγοντας. Όταν ο μπαμπάς του τον ρώτησε τι του συμβαίνει, εκείνος του εξήγησε. Την επόμενη μέρα πήγε στο σχολείο μαζί με τον μπαμπά του, του έδειξε ποια παιδιά τον χτύπησαν κι ο μπαμπάς του εξήγησε σε όλους ότι η βία είναι κακό πράγμα. Από τότε τα παιδιά δεν χτύπησαν ποτέ κανέναν. Αργυρώ Κατσέλη

~ 13 ~

« Ο Αρχαριομπαλούλης» Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μικρούλα κόκκινη μπάλα, ο Αρχαριομπαλούλης. Τον κορόιδευαν όλες οι μπάλες. Κανείς δεν έπαιζε με αυτόν. Τον έλεγαν οι άλλοι «πολύχρωμο», δεν τον έκαναν παρέα, τον φόβιζαν λέγοντάς του ότι αν δεν τον παίζουν τα παιδιά, θα σκάσει. Μια μέρα νευρίασε και έφυγε, πήγε σ’ ένα πολύ μακρινό δάσος για να μην συναντήσει καμία μπάλα. Εκεί φοβόταν τα βράδια αλλά κάθε μέρα χαιρόταν κι έπαιζε με όλα τα ζώα. Μια μέρα συνάντησε μια κουκουβάγια, ποτέ δεν την είχε ξαναδεί. Αυτή τον έπεισε να της πει τα προβλήματά του κι αυτή βρήκε μόνο μία λύση.. Να πάρει εκδίκηση με το να τις σκάσει με τη βοήθειά της. Αυτός αρνήθηκε, γιατί όπως και να το κάνουμε οι άλλες μπάλες ήταν συμπατριώτες του. Την άλλη μέρα η κουκουβάγια το είπε σε όλα τα ζώα και αυτά του είπαν διάφορες ιδέες. Η Αρκούδα είπε να τις φάει. Ο Σκίουρος είπε να τις ροκανίσει μέχρι να πουν «έλεος». Έπειτα εμφανίστηκε ο Αετός ο οποίος είπε « Να πετάξουμε έναν ψεύτικο αετό, αυτοί θα φοβηθούν, εσύ θα τον πολεμήσεις και καλά και θα τον νικήσεις..! Μετά θα σε θεωρούν ήρωα και θα σε θέλουν στην ομάδα τους». Έτσι λοιπόν τι είχε να χάσει η κόκκινη μπαλίτσα και δέχτηκε. Τότε αμέσως άρχισαν να φτιάχνουν τον ψεύτικο αετό. Περίπου δυο μήνες τους πήρε και όταν τελείωσαν ήταν Δευτέρα. Με το που πήγαν εκεί ο αετός κρύφτηκε μαζί με τη μπαλίτσα και μόλις πέταξε ο ψεύτικος αετός η μικρή μπαλίτσα όρμησε καταπάνω του! Τον έριξε κάτω και οι άλλες μπάλες τον έκαναν ήρωα και τον πήραν στην ομάδα τους. Έτσι από τότε εκείνη η μέρα ονομάστηκε Καθαρά Δευτέρα. Κι από τότε πετάμε χαρταετό αντί για τον ονομάζουμε «ψεύτικο αετό».

« Ο Γιώργος και ο Γιάννης» Μια φορά κι έναν καιρό ο Γιώργος, ένα παιδί από την Τετάρτη δημοτικού, έχει έναν φίλο το Γιάννη . Ο Γιάννης δεν είναι άλλος από το μαγικό μολύβι του Γιώργου. Ο Γιώργος και ο Γιάννης είναι πάντα μαζί, στο σχολείο, την παιδική χαρά ακόμα και στα διαλείμματα. Μια μέρα, εκεί που ο Γιώργος έπαιζε με τους φίλους του, ένα παιδί ο Γρηγόρης από την ΣΤ’ τάξη, πήγε στο Γιώργο και του πήρε το μολύβι. Όταν ο Γιώργος μετά το παιχνίδι δεν το είδε στη θέση του πήγε κατευθείαν στην τάξη μήπως και το βρει. Δυστυχώς δεν το βρήκε ούτε μέσα στην κασετίνα ούτε πουθενά. Κάποια στιγμή όταν έκαναν μάθημα η κυρία του ζήτησε να πάει στη δίπλα τάξη να πάρει κάτι χαρτιά. Ο Γιώργος ήταν πολύ στεναχωρημένος, μόλις όμως τελείωσε το σχολείο έφαγε και πήγε να κοιμηθεί. Εκεί που σκεφτόταν ξαφνικά θυμήθηκε πως όταν πήγε στη δίπλα τάξη είδε το Γρηγόρη να κρατάει κάτι σαν το μολύβι του. «Αύριο θα πάω να το πάρω», σκέφτηκε. Την επόμενη μέρα είπε στη δασκάλα πως ο Γρηγόρης πρέπει να του έχει πάρει το μολύβι, αλλά η κυρία δεν ήξερε πως το μολύβι ήταν μαγικό και έτσι δε μπορούσε να λύσει το θέμα. Νόμιζε πως πρόκειται για ένα απλό μολύβι. Γι αυτό είπε στη μαμά του να έρθει στο σχολείο να μιλήσει στην κυρία, αλλά αυτή πάλι δεν καταλάβαινε. Έτσι η μαμά του πήγε στο Γρηγόρη και τον ρώτησε γιατί πήρε το μολύβι. Αυτός φοβήθηκε και της έδωσε το μολύβι και δεν το ξαναπήρε ποτέ. Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Όνομα Μια μέρα ένα παιδί που το λέγανε Σταμάτη πήγαινε στο σχολείο. Όταν έφτασε εκεί είδε έναν νταή. Ευτυχώς χτύπησε το κουδούνι και πήγαν στην τάξη τους. Μετά όταν χτύπησε το κουδούνι για διάλειμμα ο νταής στρίμωξε το Σταμάτη σε μια γωνία. Ο Σταμάτης τον ρώτησε πώς τον λένε αλλά δεν πήρε απάντηση. Όταν του είπε να γίνουν φίλοι ο νταής του απάντησε ότι έχει φίλο και τον λένε Γιώργο. Μετά ήρθε και ο Γιώργος και τους είδε η κυρία. Όταν έφυγε η κυρία ο Σταμάτης ρώτησε τον νταή, που τον έλεγαν Βαγγέλη, αν ήταν φίλος του, και αυτός του πήρε το τάπερ του και άρχισε να τον κλωτσάει μαζί με το Γιώργο. Ο Σταμάτης άρχισε να κλαίει και ήρθε μια κυρία και τον ρώτησε το γιατί. Ο Σταμάτης της είπε τί συνέβη και πώς τα δυο παιδιά τον χτύπησαν. Εκείνη τη στιγμή ο Βαγγέλης με τον Γιώργο πήγαν να κρυφτούνε και σκέφτηκαν να κάνουν και κοπάνα. Τους άκουσε όμως ο Κωνσταντίνος και ο Ιγνάτιος και τα είπαν στην κυρία και αυτή τα είπε στον διευθυντή. Μετά ο διευθυντής τους πήγε στο γραφείο και τους έβαλε τιμωρία αλλά ο Σταμάτης τους έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία και γίνανε όλοι φίλοι μεταξύ τους. Ο Σταμάτης έγινε φίλος με το Βαγγέλη και το Γιώργο και μετά τους γνώρισε και τον Κωνσταντίνο και τον Ιγνάτιο. Μετά παίξανε ποδόσφαιρο δύο-δύο με το Σταμάτη διαιτητή. Και οι δυο ομάδες ήταν πολύ καλές. Βγήκαν μηδέν-μηδέν στο πρώτο ημίχρονο και στο δεύτερο με μαγικό τρόπο 10-10! Μετά πήγαν σε παράταση και βγήκαν 0-0! Στο τέλος έδωσαν χέρια, πήγαν σπίτια τους και από εκείνη την ημέρα έμειναν για πάντα φίλοι. Κωνσταντίνος Μυρτάι.

~ 14 ~

Το μικρό λυκάκι πρέπει να πάει φαγητό στην άρρωστη γιαγιά του. «Προσοχή! Στο δάσος κυκλοφορούν επικίνδυνες κοκκινοσκουφίτσες και κυνηγοί», είπε μαμά λύκαινα στον Άκη , το μικρό λυκάκι. «Γιατί θέλουν το κακό μου;», ρώτησε ο Άκης την μαμάκα του. Και λέει η μαμά του: «αν προσέχεις δεν θα σε πειράξει κανένας αλλά πρέπει να είσαι και πάλι πολύ προσεκτικός και να προσέχεις αγάπη μου. Α! μην ξεχάσεις να πεις στη γιαγιά περαστικά και από μένα. Τραλα, λα,λα,λα τελικά δεν συνάντησα καμία κοκκινοσκουφίτσα, τέλεια, γλίτωσα! -Γεια λυκάκι, πως σε λένε; -Ε ,εεε με λένε Άκη, εσένα; -Εμένα με λένε κοκκινοσκουφίτσα. -Κοκκινοσκουφίτσα, ε ε ε πρέπει να φύγω τώρα γεια. -Βρε βρε περίμενε λίγο. -Καλά. -Που πας; -Πάω στη γιαγιά μου που είναι άρρωστη βαριά. -Και που είναι; -Κάπου βαθιά στο δάσος. -Ά ξέρω, ένα σπίτι εκεί. -Με πας; Εκεί είναι το σπίτι της γιαγιάς μου. -Βέβαια μπορώ να σε παω, γιατί ξέρω τέλεια αυτό το δρόμο. -Να το σπίτι της γιαγιάς μου. Τουκ ,τακ , τουκ, τακ. -Ποιος είναι; -Εγώ είμαι ο Άκης γιαγιάκα. -Πέρνα Άκη, ανοιχτά είναι. -Εντάξει γιαγιά. -Γεια Άκη! -Γεια σου γιαγιά, σου έφερα χάπια και λίγο φαγητό, που να σου τα αφήσω; -Μπορείς να μου τα αφήσεις στο μικρό τραπεζάκι. Μετά ο Άκης έκανε παρέα στη γιαγιά του και έφυγε για αν ξεκουραστεί. Μαρία Τσαρτακλέα Το μικρό λυκάκι πρέπει να πάει φαγητό στην άρρωστη γιαγιά του. «Προσοχή! Στο δάσος κυκλοφορούν επικίνδυνες κοκκινοσκουφίτσες και κυνηγοί», είπε μαμά λύκαινα στον Άκη , το μικρό λυκάκι. «Γιατί θέλουν το κακό μου;» ρώτησε ο Άκης. «Δεν θέλουν το κακό σου απλά θέλουν να σου πάρουν τη σουπίτσα σου.» -Καλά τότε θα προσέχω, γεια σου μαμά! Ο Άκης προχωρώντας μάζευε και κανά δυο λουλουδάκια για τη γιαγιά του. Κάποια στιγμή προχωράει και συναντά μια Κοκκινοσκουφίτσα και του λέει: «Θέλεις να σου κρατήσω λίγο το καλάθι σου;» -Όχι ευχαριστώ, δε χρειάζεται γιατί έχω τη σούπα και δε θέλω να μου πέσει. Η Κοκκινοσκουφίτσα έφυγε και το λυκάκι προχώρησε, όταν έφτασε στο μικρό σπιτάκι της γιαγιάς του, είδε τη γιαγιά του να κοιμάται και έναν άλλο λύκο και καλά πως τη φροντίζει. Την ρώτησε ποια είναι αυτή και αυτός ο λύκος της απάντησε ότι είναι μια κυρία που τη φώναξαν για να προσέχει τη γιαγιά. - Έφερα μια σούπα για τη γιαγιά μου και ο λύκος είπε ότι θα την ταΐσει αυτή αλλά το λυκάκι αρνήθηκε και είπε: - - Ξέρω ότι είσαι εσύ Κοκκινοσκουφίτσα και φύγε γρήγορα γιατί αλλιώς…! - Αλλιώς τι; Εκείνη την ώρα η Κοκκινοσκουφίτσα άρχισε να τον κυνηγάει για να του πάρει τη σούπα, αλλά δεν τα κατάφερε, το λυκάκι έδωσε τη σούπα γρήγορα στη γιαγιά αλλά άφησε και στην Κοκκινοσκουφίτσα λίγο. Μετά από λίγο το λυκάκι και η Κοκκινοσκουφίτσα έγιναν αχώριστοι φίλοι και δεν ξαναμάλωσαν ποτέ. Ελένη Παπαηλία

~ 15 ~

Το μικρό λυκάκι πρέπει να πάει φαγητό στην άρρωστη γιαγιά του. «Προσοχή! Στο δάσος κυκλοφορούν επικίνδυνες κοκκινοσκουφίτσες και κυνηγοί», είπε μαμά λύκαινα στον Άκη , το μικρό λυκάκι. «Γιατί θέλουν το κακό μου;» ρώτησε ο Άκης. Η μαμά του, του απάντησε πως οι κοκκινοσκουφίτσες κυκλοφορούν σε όλο το δάσος, ανοίγουν δρόμους, οδηγούν αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες. Υπάρχουν ακόμα κοκκινοσκουφίτσες κυνηγοί με όπλα και σκυλιά. Ο Άκης πήρε το καλάθι του και ξεκίνησε να πάει στη γιαγιά του. Πέρασε με προσοχή το δρόμο, μα παραλίγο να τον πατήσει μια κοκκινοσκουφίτσα οδηγός νταλίκας. Το δάσος δυστυχώς είχε καεί και έτσι περπάτησε μέσα στη βροχή και στο κρύο. Ήθελε να φτάσει όσο πιο γρήγορα μπορούσε κοντά στη γιαγιά του. Ξαφνικά συναντά μια άλλη κοκκινοσκουφίτσα που έκοβε καμένα δέντρα. Μόλις τον είδε σταμάτησε και τον πλησίασε. -Που πας τόσο βιαστικά; -Πάω στη γιαγιά μου που είναι πολύ άρρωστη και μόνη. Η κοκκινοσκουφίτσα ζήλεψε το ωραίο τρίχωμα του Άκη και χωρίς να χάσει καιρό, έτρεξε στη φωλιά της γιαγιάς του, φόρεσε τα ρούχα της και ξάπλωσε στο κρεβάτι της. Μόλις μπήκε ο Άκης μέσα, όρμησε και τον άρπαξε. Τον έκλεισε σε ένα κλουβί και τον πήγε στο ζωολογικό κήπο. Από τότε ο Άκης ζει σε κλουβί και η μαμά του ακόμα τον περιμένει. Άγγελος Οικονόμου Το μικρό λυκάκι πρέπει να πάει φαγητό στην άρρωστη γιαγιά του. «Προσοχή! Στο δάσος κυκλοφορούν επικίνδυνες κοκκινοσκουφίτσες και κυνηγοί», είπε μαμά λύκαινα στον Άκη , το μικρό λυκάκι. «Γιατί να θέλουν το κακό μου;» ρώτησε ο Άκης. «Γιατί οι άνθρωποι θέλουν να μας σκοτώσουν για να πάρουν τη γούνα μας» ,απάντησε η μητέρα του. Το λυκάκι έφυγε χαρούμενο για να πάει στην άρρωστη γιαγιά του. Στον δρόμο του συνάντησε την Κοκκινοσκουφίτσα και τον κυνηγό. «Που πας λυκάκι;», το ρώτησαν. «Πάω στη γιαγιά μου που είναι άρρωστη» τους είπε. «Α! Τι ωραία! Και που είναι η φωλιά της;», ρώτησαν γεμάτοι περιέργεια. «Μένει στο απέναντι βουνό στην κουφάλα μιας γέρικης βελανιδιάς». Με πολλή πονηριά συμβούλεψαν το λυκάκι να μαζέψει και λίγα μανιτάρια, για να κερδίσουν χρόνο. Μια πονηρή αλεπού που ήταν κρυμμένη πίσω από ένα θάμνο κατάλαβε το σχέδιό τους. Τότε έτρεξε και ειδοποίησε τη αγέλη των λύκων. Έτσι όταν ο κυνηγός και η Κοκκινοσκουφίτσα έφτασαν στη γέρικη βελανιδιά δεν τους περίμενε μόνο η άρρωστη γιαγιά, αλλά και όλη η αγέλη των λύκων . Τα νύχια τους και τα κοφτερά δόντια των λύκων έκαναν τους ανθρώπους να το βάλουν στα πόδια φοβισμένοι. Έτσι ζήσαν οι λύκοι καλά και οι άνθρωποι καλύτερα. Μαρίνα Δημητράκη

~ 16 ~

Η μαμά του Άκη ζούσε στην άλλη άκρη του δάσους και την αγαπούσε πολύ. Η μαμά λύκαινα έβαλε στο καλάθι τα φαγητά και φάρμακα για να τα πάει ο Άκης στην γιαγιά του. Την ώρα που περπατούσε άκουσε έναν θόρυβο. Ξαφνικά εμφανίστηκε η Κοκκινοσκουφίτσα, ήταν ένα πονηρό και πεινασμένο κορίτσι. -Τι όμορφο λυκάκι που είσαι! Πως σε λένε και που πας ολομόναχος; -Με λένε Άκη και πάω στη γιαγιά μου που είναι άρρωστη. - Και μένει μακριά η γιαγιά σου; (Έχοντας στο μυαλό της να φάει το λυκάκι και τη γιαγιά του) -Ναι ακόμα έχω το μισό δρόμο. Βλέπεις εκείνο το τεράστιο πεύκο; Σε εκείνο το πεύκο ,στη σπηλιά. -Να σου πω Άκη, θα πάμε ο καθένας από διαφορετικό δρόμο. Εγώ θα πάω από το μονοπάτι που περνάει από το δάσος και εσύ από εκείνο που κάνει τον κύκλο, έτσι θα δούμε ποιος θα φτάσει πρώτος. Η πονηρή άφησε το πιο μακρινό μονοπάτι στο λυκάκι για να φτάσει πρώτη. Η Κοκκινοσκουφίτσα έφτασε πρώτη και χτύπησε την πόρτα. -Ποιος είναι; Ρώτησε η γιαγιά. -Είμαι ο Άκης ,απάντησε. -Ά, τι χαρά! Πέρασε, η πόρτα είναι ανοιχτή. Χωρίς καλά , καλά να καταλάβει η γιαγιά τι συμβαίνει η Κοκκινοσκουφίτσα την έβαλε λιπόθυμη στην ντουλάπα, και μπλουμ στο κρεβάτι με τα ρούχα της γιαγιάς. Δεν άργησε να χτυπήσει την πόρτα ο Άκης. -Ποιος είναι; Ρώτησε. -Είμαι ο Άκης, σου φέρνω φαγητό και φάρμακα. -Μπες , η πόρτα είναι ανοιχτή. -Πως αισθάνεσαι γιαγιά, είπε ο μικρός. -Πολύ κρυωμένη. Άφησέ πάνω στο τραπέζι το καλάθι και έλα κοντά μου. -Τι μικρά μάτια έχεις γιαγιά; -Φταίει ο πυρετός. -Και τι μικρά κι άτριχα αυτιά που έχεις; -Είναι από την ωτίτιδα. -Και τι μικρά δόντια που έχεις γιαγιά; Τότε η Κοκκινοσκουφίτσα προσπάθησε να φάει το λυκάκι, αλλά το λυκάκι δεν είχε άλλη λύση και την δάγκωσε δυνατά. Έτσι άκουσαν τις φωνές οι κυνηγοί. Το λυκάκι πήρε τη γιαγιά του γρήγορα και έφυγαν πριν τους σκοτώσουν οι κυνηγοί και η Κοκκινοσκουφίτσα. Έτσι αποφάσισε η γιαγιά του να μείνει μαζί τους για ασφάλεια και να μην ξαναπάει στο δάσος. Έμαθε να μην εμπιστεύεται εύκολα. Ηλιάνα Πλατή Μια φορά και έναν καιρό το μικρό λυκάκι έπρεπε να πάει φαγητό στην άρρωστη γιαγιά του. Η μαμά του το προειδοποίησε να προσέχει γιατί στο δάσος κυκλοφορούν επικίνδυνες Κοκκινοσκουφίτσες και κυνηγοί. Ο μικρός Άκης φοβήθηκε και αναρωτήθηκε γιατί θέλουν το κακό του. Το μικρό λυκάκι όπως προχωρούσε για τη γιαγιά του, συνεχώς αναρωτιόταν γιατί οι Κοκκινοσκουφίτσες θέλουν το κακό του. Καθώς προχωρούσε, να σου εμφανίζεται η Κοκκινοσκουφίτσα, τον πλησιάζει και του λέει : «στο δρόμο σου υπάρχουν πολλοί κυνηγοί, πήγαινε από το άλλο μονοπάτι.» Ο μικρός Άκης σε λίγο χάθηκε, φοβήθηκε και κρύφτηκε σε ένα δέντρο, παραλίγο να τον πιάσει ένας κυνηγός, όμως έφυγε γρήγορα, γιατί τον κυνήγησε μια αγέλη λύκων. Πήγε έτσι ασφαλής στη γιαγιά του και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Άγγελος Μώρος

~ 17 ~

Την Τετάρτη το πρωί ξύπνησα, ντύθηκα και ετοίμασα την τσάντα μου για την εκδρομή. Όταν πήγα στο σχολείο άρχισε να ρίχνει χιόνι. Εγώ περίμενα το λεωφορείο που έφερνε την καλύτερή μου φίλη την Ελένη. Όταν ήρθε κάναμε προσευχή και περιμέναμε το λεωφορείο. Όταν μπήκαμε ο οδηγός ξεκίνησε να οδηγάει. Στο λεωφορείο έκατσα με τη φίλη μου την Μαρία και παίξαμε. Κάποια στιγμή το λεωφορείο σταματάει. Τότε φτάσαμε στην εκδρομή. Ανεβήκαμε την ανηφόρα και είδαμε το Μουσείο της Ακρόπολης. Εκεί αφήσαμε τις τσάντες μας και η κυρία Αναστασία ήταν η ξεναγός μας. Έτσι μας είπε πώς βρέθηκαν εκεί τα αγάλματα. Μας μίλησε επίσης και μας έδειξε τα αγάλματα που μας πήρε ο Έλγιν και τώρα βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο. Στην επιστροφή έκατσα στην γαλαρία εγώ, η Ελένη, η Νεφέλη και η Μαρία. Όταν φτάσαμε πάλι στο σχολείο χαιρέτησα τις φίλες μου και πήγα στο σπίτι. Όταν έφτασα είπα στη γιαγιά μου ότι εκείνη τη μέρα δε θα την ξεχνούσα ποτέ. Μαρία Τλούπα Την Τετάρτη ξύπνησα και ένιωσα μια παγωνιά πάνω μου και έτσι κατάλαβα ότι θα είναι μια μέρα με κρύο και όλο το χειμωνιάτικο σετ. Πήγα στη στάση του λεωφορείου και ήρθε το λεωφορείο. Όταν έφτασα είδα την Μαρία την Τλούπα να με περιμένει με το μεγάλο της χαμόγελο, όπως κάθε πρωί. Έξω ήταν τα παιδιά του σχολείου όλα έτοιμα για να ξεκινήσουμε την προσευχή. Δεν κάναμε όμως προσευχή έξω. Τέλος πάντων, μπήκαμε στο λεωφορείο και περιμέναμε μήπως έρθουν κι άλλα παιδιά, όπως η Νεφέλη, η Μαρία η Τσαρτακλέα αλλά και άλλοι. Εγώ είχα πει ότι θα καθόμουν με τη Νεφέλη και την περίμενα λίγο. Ξεκινήσαμε το ταξίδι μας καθώς όλα ήταν χιονισμένα. Αφού φτάσαμε είδαμε τα τεράστια τζάμια στο πάτωμα με τα απίστευτα αρχαία, προχωρήσαμε και μπήκαμε μέσα. Ήταν απίστευτα, αρχίσαμε να βγάζουμε φωτογραφίες και μαζί με την κυρία. Είδαμε πολλά αξιοθέατα αλλά και αντίγραφα γιατί τα κανονικά τα έχει κλέψει ο Λόρδος Έλγιν. Είδαμε ακόμα και τον Παρθενώνα από μακριά και να μην ξεχάσω ότι την ξεναγό μας την έλεγαν Αναστασία και ήταν πολύ καλή. Το συγκινητικό ήταν που είδαμε τις Καρυάτιδες που ήταν όλες εκτός από μία. Ήταν η ώρα να φύγουμε. Βγήκαμε έξω για να φάμε όπου αυτή τη στιγμή θα αρχίσει η περιπέτεια.. Φοβερός αέρας , τα μαλλιά μας να ανεμίζουν και να παίρνει ο αέρας κι εμάς μαζί. Στο εντωμεταξύ εμένα μου έπεσαν δύο μπισκότα τα οποία τα πέταξα. Αφού φάγαμε ξεκινήσαμε για το λεωφορείο. Όταν ανεβήκαμε τα σκαλιά η κυρία μας είπε στον κύριο Στράτο να μας βγάλει όλη την τάξη μαζί. Φτάσαμε στο λεωφορείο όπου έκατσα εγώ, η Νεφέλη, η Μαρία η Τσαρτακλέα, και η Μαρία η Τλούπα στη γαλαρία, ενώ μπροστά μας έκατσαν ο Τάκης, ο Χρήστος, ο Ιγνάτιος και ο Κωνσταντίνος. Κάναμε πολλά πράγματα, βγάζαμε φωτογραφίες, παίζαμε ή ανταλλάζαμε ηλεκτρονικά, αλλά λέγαμε και διάφορες βλακείες. Η εκδρομή ήταν τέλεια, ήταν η καλύτερη εκδρομή που έχω πάει ποτέ και θα ήθελα να ξαναπάω. Ελένη Παπαηλία Την Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου εγώ με την τάξη μου πήγαμε στο μουσείο της Ακρόπολης. Στο λεωφορείο κάθισα με μια φίλη μου. Όταν φτάσαμε έπρεπε να περπατήσουμε λίγα μέτρα. Φτάσαμε στην είσοδο και το πάτωμα ήταν με γυαλί. Στην είσοδο του μουσείου αφού περιμέναμε λίγη ώρα ήρθε η ξεναγός. Αυτή θα μας εξηγούσε αυτά που θα βλέπαμε. Πρώτα είδαμε κάτι κουτιά γυάλινα, όπου θαυμάσαμε την Ακρόπολη όπως ήταν πριν καταστραφεί. Μετά προχωρήσαμε λίγο ακόμα και είδαμε τα αγγεία. Αυτά μας είπε τα χρησιμοποιούσαν σε γάμους και σε γλέντια. Ανεβήκαμε ύστερα κάτι σκάλες και είδαμε τα αγάλματα. Μερικά παρίσταναν λιοντάρια. Μερικά άλλα όμορφες γυναίκες. Έπειτα είδαμε και τις Καρυάτιδες. Μία όμως από αυτές την είχε κλέψει ο Άγγλος λόρδος Έλγιν. Αφού ανεβήκαμε το δεύτερο όροφο ανεβήκαμε και στον τρίτο. Εκεί μάθαμε για το μύθο της θεάς Αθηνάς και της γέννησής της ,αλλά και για τον Ποσειδώνα. Στο τέλος είδαμε και κάτι πολύ ωραίο, την Ακρόπολη σε lego. Σε αυτή την εκδρομή περάσαμε πολύ ωραία γιατί μάθαμε για τον αρχαίο πολιτισμό μας και αισθανθήκαμε υπερήφανοι που είμαστε Έλληνες. Μαρίνα Δημητράκη

~ 18 ~

~ 19 ~

~ 20 ~