Page 1


Z powyższego wysnuć można pewien wniosek – otóż ostateczna  prawda, jaką kryje w sobie puzzel, polega na tym, że nie jest to, wbrew  pozorom, samotna rozrywka: każdy gest układającego jest tylko powtórzeniem gestu, jaki twórca puzzla wykonał już przed nim; każdy  element, który bierze do ręki, który bada i pieści, odkłada, znów po  niego sięga, każda kombinacja, której bezskutecznie poszukuje, każdy  przebłysk intuicji i nadziei, każdy odruch zniechęcenia – jest wynikiem  decyzji jego poprzednika, ów bowiem wszystko to dawno już obmyślił,  zbadał i wyliczył. Georges Perec, Życie instrukcja obsługi, przeł. Wawrzyniec Brzozowski

Zamiar tak zgubny, o ile nie jest godny Atreusza, godny jest  Thyestesa. E.A. Poe, Skradziony list, przeł. S. Wyrzykowski, w tegoż: Opowieści miłosne, śmiertelne i tajemnicze 


1

Moja siostra, urodzona twórczyni mitów, zawsze lubiła opowiadać historię o tym, jak błędnie nas nazwano. Była z niej dumna, jak gdyby ona, mały różowy bobas, nagięła los siłą woli i przybrała imię, które miało przypaść w udziale mnie. Rodzice próbowali być zmyślni (zanim jeszcze stali się wyłącznie żałośni) i nasze imiona miały być częścią dziwacznej mitologii rodzinnej, zbudowanej przez nas samych. Od A do Z, Ava i Zelda. Pierworodna miała otrzymać A jak Ava, a druga z kolei Z jak Zelda i razem miałyśmy dawać cały alfabet naszym pomylonym i chwilowo szczęśliwym rodzicom, którzy oboje ulokowali się nieefektownie pośrodku alfabetu: M jak Marlon i N jak Nadine. Mojego ojca nazwano po gwieździe filmowej i z typowym dla siebie krótkowzrocznym narcyzmem usiłował stworzyć jakąś bujną spuściznę dla swojej rozkwitającej małej rodziny. Żadnego rozkwitu nie doczekał. Urodziłam się druga i przeznaczony mi był koniec alfabetu. Jednak to moja siostra była Zeldą już od pierwszego zaczerpniętego oddechu, dzika i nieustępliwa aż po swoją ostatnią ofiarę. Nieuważna pielęgniarka podała mojemu ojcu dzieci w złej kolejności, przez co druga z kolei córka dostała mu się w pierwszej kolejności i ochrzczono mnie Avą. Określenia „ochrzczono” używam w czysto potocznym sensie. Matkę trafiłby szlag, gdyby pojawiło się jakiekolwiek pytanie na temat faktycznego sakramentu. 7


Rodzice nie byli dobrzy w niczym, ale akurat jako poganie sprawdzali się doskonale. Ojciec, najwyraźniej zachwycony tym dziwnym zawirowaniem, nalegał, żebyśmy zatrzymały pomyłkowo nadane imiona. Powiedział, że rodzina Antipovów zdoła postawić na głowie nawet alfabet. Matka położyła się wtedy w łóżku i rozpaczała, zapewne odliczając sekundy do pierwszego ginu z tonikiem od ośmiu miesięcy. Nawet teraz jej za to nie winię. Pas bezpieczeństwa klika cicho, gdy odpinam go, by poszukać w torbie iPada. Czytałam ten mail tyle razy, że nauczyłam się go na pamięć, ale wciąż czuję potrzebę wpatrywania się w te słowa na świecącym ekranie. Do: malaa@gmail.com Od: nieconnor@gmail.com 21 czerwiec 2016, 3.04 Ava, po co ci telefon, skoro nie mogę do ciebie zadzwonić  w nagłym wypadku? To właśnie jest wpadek. Gdybyś odbrała  ten  cholerny  telefon,  nie  musiałabym  dawać  ci  znać  przez  E-MAIL, że twoja siostra nie żyje. Po jednej z pijackich imprez oszło do pożaru i najwyraźniej nie udało jej się wydostać.  Jeśli wylecisz jutro z Paryża, to może zdążysz na ceremoię  pogrzebową. Nie potrafię ocenić, czy tekst zawiera literówki, bo mama a) jest pijana, b) nigdy nie nauczyła się poprawnie pisać na klawiaturze („nie jestem pieprzoną sekretarką i nie po to zostawałam feministką, żeby zajmować się korespondencją”) czy c) z powodu demencji, która ma 8


wpływ na jej poprawność językową. Stawiam kasę na wszystkie trzy powody. Nigdy nie widziałam, żeby Nadine Antipova, z domu O’Connor, przyjmowała wieści – dobre czy złe – bez ćwiartki ginu. Śmierć córki, zwłaszcza tej ulubionej, wstrząsnęła pewnie nawet nią. Zgaduję, że była wcięta już wtedy, kiedy jej to mówili, i nie była w stanie się dodzwonić, bo nie pamiętała numeru albo nie potrafiła go wprowadzić. Musiałaby podreptać ostrożnie na górę i odpalić starego MacBooka, który zbierał kurz na czymś, co służyło kiedyś mojemu ojcu jako biurko. Następnie obniżyłaby rozklekotane krzesło biurowe i skrzywiła się z powodu blasku monitora. Po kilku frustrujących minutach i falstartach (a także zapewne po kolejnym hauście ginu) namierzyłaby Firefoxa i przedostała się do Gmaila, o ile nie spróbowałaby najpierw odpalić starego, dezaktywowanego już konta na Hotmailu. Zapytana o hasło zapewne zbluzgałaby komputer, ponieważ polecenia, by przypomniała sobie konkretną kombinację, Nadine uważała za szczególnie złośliwe wobec jej słabnących władz umysłowych. Usiłowałaby coś wpisać, ale hasło samo pojawiłoby się w okienku, już wcześniej wprowadzone i zapamiętane, ponieważ Zelda, na swój niekonsekwentny i beztroski sposób, usiłowała ułatwić matce trudne życie. Dopiero wtedy pijana, poirytowana, wściekła i przerażona matka mogła napisać do mnie zrzędliwego maila na temat tego, że moja siostra bliźniaczka spłonęła żywcem. I jeśli dla mnie wybrała właśnie taki sposób, to nawet nie chciałam wiedzieć, jak dowiedział się mój ojciec. Po przeczytaniu listu pomyślałam najpierw, że Zeldzie pewnie spodobałaby się taka śmierć. Właśnie tak chciała odejść. Był to stosowny sposób opuszczenia tego świata 9


dla kogoś nazwanego po pani Fitzgerald, zmarłej rzekomo w majakach, kiedy to ogień niszczył sanatorium, w którym zamknięto ją na spory kawałek jej życia. Bertha Rochester umarła w dość podobnych okolicznościach. Jako dzieci bawiłyśmy się w Joannę d’Arc i Zelda układała wielkie stosy dla lalek z patyków przebranych za nastoletnią męczennicę (Zelda była Joanną, mnie przypadała rola nikczemnych angielskich inkwizytorów). Śmierć przez spłonięcie była właściwa dla wizjonerek i wariatek, a Zelda należała do obu tych grup. Moja mroczna połowa. Ale potem, jako że dobrze znałam siostrę, zaczęłam o tym myśleć jeszcze inaczej. To wszystko było bardzo w stylu Zeldy. Aż za bardzo. Kiedy wreszcie udało mi się dodzwonić do matki, wymamrotała, że stodoła z Zeldą uwięzioną wewnątrz zajęła się ogniem. Ta sama stodoła na tyłach domu, którą Zelda przemieniła w schron służący do ucieczek, kiedy już nie mogła wytrzymać przebywania z chorowitą i chamowatą matką. Wiedziałam, że lubi uciekać na drugie piętro, patrzeć przez okno, palić jednego papierosa za drugim, pić i pisać do mnie e-maile. Śledczy ze straży pożarnej byli zdania, że usnęła z papierosem (typowe dla niej!) i drewno stodoły oraz wszystkie książki, które tam zgromadziła, łatwo zajęły się ogniem w suchy czerwcowy dzień. Spłonęła żywcem w dzień letniego przesilenia. Jej zwęglone resztki leżały na wprost okien domu i matka – ze swoim słabnącym umysłem i na wpół zamarynowaną alkoholem wątrobą – miała na nie wspaniały widok. Moja siostra nie mogła sobie wybrać bardziej odpowiedniego sposobu na śmierć. Tacki z drinkami suną obok mnie, beztrosko obijając się raz po raz o kolana osób o długich nogach. Niewielka, 10


rozmiarem przystosowana do podróży, mam aż za dużo miejsca nawet na tradycyjnie przymałym siedzeniu w samolocie. Pamiętam, by wziąć dla siebie Krwawą Mary w plastikowym kubku, rozmyślając jednocześnie po raz enty nad związkiem nazwy tego cennego, życiodajnego drinka i naszej dwójki, kiedy próbowałyśmy jako małe dziewczynki wywołać tę straszliwą pannę młodą z luster. Mieszam gęsty sok pomidorowy ze zbyt wieloma kostkami lodu i niewystarczającą ilością wódki, a następnie sączę napój przez czerwoną słomkę. Uwielbiam te wąskie słomki do mieszania. To, jakie są malutkie. Usilnie próbuję za to nie myśleć o miejscu, które zostawiam, i o tym, które zamierzam odwiedzić. Podróżowanie w tę stronę przez Atlantyk zawsze wydawało mi się okrutne. Opuszcza się Europę w porze śniadaniowej i dolatuje do Stanów Zjednoczonych w porze brunchu, a przy tym jest się wykończonym, głodnym i gotowym na obiad. Słońce cofa się po nieboskłonie. Spotykasz się ze swoimi rozdrażnionymi znajomymi i krewnymi po piętnastu godzinach mordęgi, a godziny te spędziłaś na jakimś dziwnym wygnaniu w niebycie pomiędzy lotniskami i samolotami. Wieczny powrót do Ithaki. Zostanę odebrana z maleńkiego lotniska i zawieziona do domu rodzinnego, pięćdziesiąt metrów od miejsca, gdzie raptem kilka dni temu moja siostra spaliła się na proch – i to jeszcze przed obiadem. Zastanawiam się, czy zgliszcza jeszcze się tlą. Czy zgliszcza robią coś jeszcze? Od niecałego miesiąca miałyśmy po dwadzieścia pięć lat. Przejdę przez próg i momentalnie uderzy mnie zapach mojego dzieciństwa i domu rodzinnego. Wejdę po schodach do pokoju matki. Jeśli będzie choćby minuta po piątej (a raczej będzie, kiedy już pokonam tę odległość 11


w górę stanu), zastanę matkę pijaną albo już blisko tego stanu, a ja usiądę obok niej i naleję obydwu po sporym kieliszku wina. Nie porozmawiamy o Zeldzie, nigdy tego nie robimy. W końcu (a potrwa to tyle co nic) powie coś okrutnego, czego nie zdołam wytrzymać, po czym wyjdę. Jeśli będę w mściwym nastroju, to zabiorę wino ze sobą, żeby po kolejną butelkę musiała ostrożnie zejść na dół, ryzykując tym samym złamanie biodra i upokorzenie wynikające z porażki. Wyjdę na zewnątrz z tą butelką wina i spojrzę na poczerniałe drewno stodoły. Zbadam ciemne sterty popiołu. Dopiero wtedy zacznę odkrywać tajemnicę mojej siostry i odnajdę ją, gdziekolwiek się schowała. Wyłaź, wyłaź gdziekolwiek jesteś. W co ty grasz, Zeldo? Zawsze kiepsko wychodziło jej trzymanie się zasad. Do: malaa@gmail.com Od: zazazelda@gmail.com 5 września 2014, 20.36 Słodka Siostro, Monozygotyczna Współlokatorko Łona, no i jak, czy Paryż to miejsce jak żadne inne? Czy błyszczy tam  olśniewająco od mitologii i zbędnego przepychu? Podejrzewam, że  w obydwu przypadkach tak jest, zwłaszcza jeżeli Ty patrzysz.  Niech zgadnę, co tam porabiasz: wylądowałaś, pozbyłaś się bagażu  i triumfalnie poszłaś wzdłuż Sekwany – bo przecież w chwilach  triumfu zawsze lubisz przebywać blisko wody, to pewnie genetyczny  podarunek od kobiet, które w czasach prehistorycznych wędrowały  po plażach i tak dalej – no więc przechadzasz się, nawet nie, wręcz  pląsasz wzdłuż tych pustych brzegów, a następnie, jako nieodrodna  córka naszej matki, szukasz jakiegoś napoju alkoholowego. I – ponieważ to dla Ciebie bardzo ważne, żeby zmieszać się z tubylcami,  12


ale też czuć się historycznie zakorzenioną w autentyczności – założę  się, że do picia wybrałaś… lillet! Bardzo możliwe też, że był to  szampan, ale postawiłabym duże pieniądze na to, że zarówno wstyd,  jak i oszczędność powstrzymały Cię przed wywaleniem sześćdziesięciu albo siedemdziesięciu euro na butelkę bąbelków. Założę się,  że upiłaś tylko odrobinę lillet, wypróbowałaś swój doskonale akceptowalny francuski, poczułaś się dobrze ze swoją ucieczką, udałaś,  że wcale nie chciałaś wypić niczego innego i kupiłaś ten szampan  w jakimś uroczym, „autentycznym” sklepie z winami po drodze do  domu wielkości pudełka po butach, w którym będziesz mieszkała,  aż wreszcie wydalisz z organizmu tę frankofilię (albo do chwili,  gdy już roztrwonisz zaskórniaki ojca i będziesz musiała wracać  do domu). Przez cały ten czas postarasz się nie myśleć o tym, co  się stało, zanim nas zostawiłaś. Dlaczego nas zostawiłaś. Mam  rację, Ava, n’est-ce pas? Cóż, bardzo mnie cieszy, że spełniasz swoje marzenia i tak dalej,  nawet jeśli to oznacza opuszczenie ukochanej siostry bliźniaczki,  którą zostawiłaś w kiepskim stanie na hamaku, pocącą się z lekka  na samą myśl o tym, że odtąd ma zajmować się samodzielnie naszą  matroną. Od zawsze powtarzasz, że ta kobieta mnie kocha bardziej,  ale CHRYSTE PANIE, powinnaś teraz zobaczyć, jak za Tobą  rozpacza. Moim zdaniem naprawdę myślała, że blefujesz i nie  zamierzasz realizować planu z tym wyjeżdżaniem po ukończeniu  studiów, i że w końcu osiądziemy obie w domostwie, by ocierać jej  czoło i trzymać ją za rękę, podczas gdy nią na drodze do zupełnego  zatracenia będą rzucać drgawki w czasie kolejnego z codziennych  zjazdów. A jakie zrobiła wielkie oczy, kiedy zeszłaś na dół z walizką! Niewiele pamięta z całego zajścia, ale tej zdrady nie zapomni.  Porzucona czekała tygodniami w skrajnie bolesnym napięciu, nie  wierząc, że można ją zostawić, używając tak słabej wymówki! Nie staram się wpędzić Cię w wyrzuty sumienia (Nigdy  w życiu! Nigdy. W życiu. Nawet po tym wszystkim, co się  13


stało…), ale zamiast tego próbuję naszkicować Ci obrazek  z życiem i jak będzie ono wyglądało pod twoją nieobecność.  Zamierzam zostać w przyczepie (naprawdę! I nikt mnie stąd  nie wykurzy! Nawet ta cholerna, stara jędza) i nie wracać do  domu przy winnicy. Mama jest w średniej formie, to prawda,  ale będę ją tam odwiedzać każdego dnia, poza tym jest na tyle  żwawa, by zająć się sobą nocami. Tak myślę. Przyczepa stoi  niecałe dwa kilometry dalej. Zresztą jakby co, dojrzę słupy  dymu, jeśli w końcu spali dom, haha! Rozważałam zatrudnienie kogoś, żeby dotrzymywał jej trochę towarzystwa i pomagał  przy mniej apetycznych czynnościach (pieluchy można dostać  tuż za rogiem, naprawdę), ale wolę nie mieszać w złotym kociołku Antipovów i O’Connorów. Nie licząc kilku cudownych  zbiorów, myślę, że lata szalonego przychodu Winnicy Silenus  możemy mieć za sobą, Ava. Ale przynajmniej to podupadające  przedsiębiorstwo daje mi jakąś iluzję profesji, dzięki czemu  czuję się bardzo dorosła podczas imprez, na które chodzę,  i prawie nigdzie indziej. Dzięki temu mam też jakieś zajęcie.  Nie bez przyczyny ten protosatyr, Nasz Rozpustny Ojciec, był  taki podjarany pomysłem założenia winnicy. Ten człowiek  jednak nie był kompletnym durniem. Ech, ale się rozpisałam. Siedzę i piszę na tym antycznym laptopie  przy biurku taty. Próbowałam nauczyć tego mamę, ale ona ledwo  pamięta, żeby podciągnąć gatki po odlaniu się (mogło być znacznie  gorzej!), więc wydaje mi się, że w głównej mierze robię to dla siebie.  Kiedy skończę, pójdę w stronę nasłonecznionego tronu matki i zwabię  ją do środka pokusą akurat takiej ilości wódy, żeby nie próbowała  się stawiać. Tak wygląda brutalna prawda. Nie wątpię, że skosztowałaś już jakiegoś brie i bagietki, ale pamiętaj – bez przesady!  Gdyby była tu ze mną nasza matka, kazałaby Ci przypomnieć, że  zauważyła niedawno małą fałdkę na Twoim ramieniu i że to nie  czas, by sobie odpuszczać. Co za ironia losu. 14


A już całkiem poważnie, tęsknię za Tobą jak szalona. Przecież  WIADOMO, że żartowałaś z tym całym kończeniem studiów. No  i chyba możemy ze sobą znowu rozmawiać? Wieczna miłość od uwielbiającej Cię bliźniaczki, Z  jak Zelda Siedem godzin, kolejny lot i jeszcze jedną tanią Krwawą Mary później gapiłam się przez małe okno samolotu na pas jezior rozciągający się pode mną. Silniki są tak głośne, że boli mnie cała szczęka i skronie. Kiedy samolot przechyla się przy podejściu do lotniska Ithaka, widzę, jak Finger Lakes błyszczą w rzędzie, skąpane w późnym, popołudniowym słońcu. Jestem oczywiście spóźniona. Kontrola paszportowa w Filadelfii ciągnęła się godzinami, moja torba dostała się na karuzelę ostatnia i spóźniłam się na łącznikowy lot. Następne połączenie z Ithaką zostało odwołane, ale to się przecież zdarza w pięćdziesięciu procentach przypadków. Jeszcze częściej zimą. Lotnisko sprawiło, że podupadłam na duchu. Przy podgrzanym w mikrofalówce jedzeniu Sysco i piwach za osiem dolarów po prostu nie można się odprężyć. Jedzenie i picie były dla mnie jedynymi źródłami prawdziwej i głębokiej przyjemności. Pod tym względem przypominałam ojca. Jestem w sumie wdzięczna, że lecę tym hałaśliwym samolotem. Krążę nad jeziorami jak pasta do zębów spływająca w stronę ujścia w zlewie. Ruchem spiralnym w dół. Jeszcze raz zastanawiam się, czy to jednak nie jest błąd, że przyleciałam tutaj sama. Na swój czuły galijski sposób Nico oferował mi wczoraj w łóżku, że będzie mi towarzyszył. Niepewny i hojny, jak zawsze. To miejsce rozerwałoby go na strzępy. Byłby zszokowany w starciu z takim wyuzdanym okrucieństwem. Próbowałby 15


grzecznie pić wino, ale jego szklanka przez cały wieczór pozostawałaby w połowie pełna. Nie jest snobem, ale to Francuz. A poza tym Nico jest dobrze wychowany. Dokuczałaby mu samotność pośród moich znajomych i rodziny, którzy byliby zbyt zajęci rzucaniem się sobie do gardeł, by zwrócić uwagę na grzeczności. Cieszyłabym się z jego obecności i tego, że na koniec każdego morderczego dnia będzie czekał na piętrze w przesadnie białej sypialni, by mnie pocieszyć po kolejnej jatce. Na samą myśl o tym żołądek mi się przewraca i zaczynam wątpić, czy dobrze postąpiłam, zostawiając go. Powiedziałam mu, że jeśli mój pobyt tu przeciągnie się do kilku tygodni, to oczekuję, że wpadnie z wizytą. Dzięki temu będzie mnie bardziej kusiło, żeby zwiać z okolic Winnicy Silenus i jeziora Seneca. Jakbym w ogóle potrzebowała zachęty, żeby stamtąd uciec. Koła dotykają podłoża i obracam się ponuro w stronę lotniskowych okien. Zastanawiam się, czy ojciec faktycznie przyjedzie, żeby mnie odebrać, tak jak obiecał. W powietrzu tego miejsca już czuję ostry, kwaskowy, lokalny posmak Pinot Grigio, które moja matka przechowuje w lodówce, i zdaję sobie sprawę, jak bardzo mam na nie ochotę. Mój ojciec, Marlon, zadekował się na zewnątrz lotniska i uciął sobie drzemkę na jednej z ławek. Naciągnął słomkową fedorę na oczy i mam przeczucie, że leży tak od dobrej chwili. Trącam jego stopy, by się obudził. Pod rondem kapelusza powoli otwierają się oczy. – Mała A! – pieje, prostując się. Wszystko, co ma na sobie, jest z lnu. Koszula i spodnie elegancko pomarszczone. Spojrzenie zielonych oczu straciło nieco na ostrości. Nie widziałam go ponad dwa lata, ale wygląda mniej więcej 16


tak samo. Jego ciemne włosy są może ciut jaśniejsze, a linie wokół oczu pogłębiły się trochę, ale wciąż jest swobodny i niefrasobliwy jak zawsze. I jak zwykle na widok jego uśmiechu czuję ogromną pokusę, by wybaczyć mu jego braki i to, że nas zostawił. Matka spędziła półtorej dekady na wybaczaniu temu mężczyźnie, a nie przychodzi jej to łatwo. Zdumiewa mnie magnetyzm ojca i żałuję, że zamiast niego odziedziczyłam jego zielone oczy i skłonność do jedzenia i picia. Kiedy tylko skupi na mnie swoje spojrzenie, zrywa się z entuzjazmem nietypowym jak na kogoś, kto właśnie stracił dziecko. Wiem jednak dobrze, że przy mnie będzie tryskał energią i optymizmem. Będzie zabiegał o sympatię. Już prawie rzuca się, by mnie przytulić, ale przypomina sobie, jak się mają sprawy między nami. Wciąż jest szczupły, choć kiedy przytulam się lekko do niego, z torbą na ramieniu, wyczuwam pod kremową lnianą koszulą początki wystającego brzucha. Ściska mnie mocno. – Cześć, tatusiu. Fajnie, że udało ci się po mnie wyjechać. – Naprawdę staram się, by w moim głosie nie było słychać sarkazmu, ale nie do końca mi to wychodzi. Udaje, że tego nie słyszy. Mój ojciec brzydzi się konfliktem. Prawdopodobnie dlatego woli swoją drugą rodzinę. – A, tak mi przykro. Boże, nie potrafię sobie nawet wyobrazić… – Chwyta mnie za ramiona i wpatruje się intensywnie w moją twarz. Zdaję sobie sprawę, że wbrew samej sobie mogę zacząć płakać, dlatego delikatnie go odtrącam. Jego twarz znaczą zmarszczki: tragiczny patriarcha w zrujnowanym królestwie opłakuje zmarłą córkę. – Wiem, tato. To… w porządku. Wszyscy mamy już z górki. – Stary rodzinny żart. Teraz już z pewnością mniej 17


zabawny i z latami będzie tylko tracił. Podobnie jak nasza rodzina. – Mama bez wątpienia… – Nie wiem, jak dokończyć to zdanie. Mama bez wątpienia jest w rozsypce, z pewnością o tej porze wlała już w siebie całą butelkę Pinot Grigio, zważywszy na to, jak długo leciałam. Na pewno rozpęta się piekło, kiedy Marlon przyjedzie do domu. Ojciec popisuje się, szarmancko biorąc ode mnie walizkę i kierując się ku parkingowi. Bez wysiłku przerzuca torbę przez ramię, tym samym w łatwy sposób dowodzi swojej męskości. – Niewiele ze sobą zabrałaś, A. – Pakowałam się w pośpiechu. Poza tym dużo moich rzeczy zostało w domu. No i zawsze mogę włożyć coś Zeldy. Wzdryga się delikatnie i unika mojego wzroku. Nico też dziwnie zareagował, kiedy poprzedniej nocy powiedziałam ten sam tekst, wrzucając przypadkowe rzeczy do walizki, kiedy on przysiadł nerwowo na krawędzi łóżka, najwyraźniej martwiąc się o moje zdrowie psychiczne. Rozumiem, dlaczego niektórzy mogą uważać za faux pas to, że zamierzam wyszukiwać w domu i donaszać dziwaczne ubrania po mojej niedawno zmarłej siostrze. Będę jak niepokojący, cielesny poltergeist. Ale noszę jej rzeczy od zawsze. Mieszałabym w jej planach, gdybym nagle zaczęła postępować inaczej. – Rozmawiałaś już z matką? – Wczoraj przez telefon, przelotnie. Była mocno zdezorientowana, więc niewiele z niej wyciągnęłam. – Jak ona sobie… radzi? – Co, nie dzwoniłeś do niej? – Próbowałem, mała A. Od razu się rozłączyła. – Milknie. – Nie winię jej. Musi to cholernie ciężko przeżywać. 18


– Tak szczerze mówiąc, nie wiem, jak ona się czuje, tato. Nie rozmawiamy zbyt często. Była naprawdę… wściekła, kiedy wyjechałam do Francji. A Zelda twierdziła, że ma coraz mniej dobrych dni. – Posłuchaj, dziecino… Przykro mi, że musisz się tym zajmować. Nią. To niesprawiedliwe. Do tego wszystkiego… – Marlon nie wie, jak kontynuować. Bliżej przeprosin już się nie zapuści. Jest w tym bardzo dobry. Człowiek zdaje sobie sprawę dopiero po wszystkim, że on tak naprawdę znowu za nic nie wziął odpowiedzialności. – Nie mówmy o tym, tato. Chciałabym chociaż… Nacieszyć się słońcem. Dotarliśmy do samochodu, który optymistycznie zaparkował w strefie rozładunku. Dostał mandat, którego pewnie nie zapłaci. To część świata, która nie przejęła jeszcze zachowania typowego po 11 września dla terenów tranzytowych w reszcie kraju. Ochrona lotniska raczej niefrasobliwie stosuje się do protokołu w kwestiach zapobiegania atakom terrorystycznym. W Nowym Jorku auto Marlona dawno by odholowano, a on siedziałby w areszcie. Ale tutaj, w Ithace, wystarczy mandat. Wynajął oczywiście błyszczący kabriolet. Ojciec lubi podróżować z klasą, niezależnie od stanu konta i tego, co akurat wypada. O wszystkich ekonomicznych restrykcjach myśli jak o martwych listach, przesyłkach, których nie można dostarczyć. Jak o regułach, które go nie dotyczą. – Niezła bryka – mówię. Krzywi się zawadiacko, kiedy ładujemy bagaże i siebie do środka, po czym odjeżdżamy. Mam nadzieję, że może prowadzić. Sama nie trzymałam kierownicy od dwóch lat, nie mam nawet prawa jazdy, ale i tak lepiej bym sobie poradziła, jeżeli on jest 19


ISBN 978-83-8075-302-0

Martwe listy  
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you