Issuu

JULI 2026 € 3,95

EERSTE HULP

BIJ MOM BRAIN 3X WIN ACTIES

Babyfluisteraar Claudia

‘ Een baby heeft vaak minder nodig dan je denkt’

VADERLIEFDE OVER ZORGEN & GENIETEN

KORTING

De leukste all-in vakantie!

Beleef een fantastische tijd bij Preston Palace! Jouw verblijf is altijd all-inclusive met te gekke faciliteiten. Jullie wens staat centraal!

Onbeperkt genieten van onze all-inclusive service terwijl de kids plezier maken bij het vrolijke animatieteam. Test de attracties van Boardwalk indoor kermis, plons in Riviera subtropisch zwemparadijs of laat je verbazen door onze fantastische familieshows. Volop entertainment voor het hele gezin.

Kom samen onvergetelijke herinneringen maken!

EEN BEETJE LUCHT

IN DIT NUMMER

4 Zwangere Diede over haar co-ouderschapsgezin

6 Voorkom de babyboete

8 Newborn mode

11 Eerste hulp bij mom brain

14 Vaderliefde: over balans zoeken, zorgen en genieten

21 Column verloskundige Marlies

22 Babyfluisteraar Claudia

27 Moeders onder elkaar

29 SpotOn

30 Stress: de stille crisis van het moderne ouderschap

35 Pasgeboren

36 Drie generaties: oud-wielrenster

Annemiek van Vleuten

41 Column Laurentien

42 Boys & girls mode

44 Mijn verhaal: moeder van samengesteld gezin

46 Mijn bevalling: Lisa over de geboorte van Mae

50 Column Charlotte

Het ouderschap is prachtig, maar niet altijd eenvoudig. Veel ouders hebben het gevoel voortdurend ‘aan’ te staan. Tussen werk, gezin en alle dagelijkse verplichtingen door blij er weinig ruimte over om op adem te komen. Geen wonder dat steeds meer ouders zich uitgeput en opgejaagd voelen. We spraken vier experts over stress bij ouders. Wat doet die stress met je? Wat merkt je kind ervan? En vooral: wat helpt?

Ook worden jonge ouders overladen met online advies. Social media versterkt vaak het gevoel dat je alles goed moet doen voor ‘het perfecte plaatje’. Psychologe en ‘babyﬂuisteraar’ Claudia hee een geruststellende boodschap: een baby hee vaak minder nodig dan we denken. We hebben opvoeden met elkaar ingewikkelder gemaakt dan nodig is.

En dan is er nog de bekende mom brain. Waarom vergeet je soms de simpelste dingen, terwijl je precies weet wanneer je baby voor het laatst hee gegeten of geslapen? In deze WIJ lees je hoe dat komt. En waarom die zogenoemde vergeetachtigheid helemaal niet betekent dat je minder scherp bent geworden.

Soms helpt het al om beter te begrijpen wat er met je gebeurt. Dat gee rust. En juist die rust kunnen veel ouders goed gebruiken.

Mariska van der Kogel Hoofdredacteur WIJ

ZWANGER

De wens voor een relatie had Diede (32) eigenlijk niet, maar de wens voor een kind wél. Dankzij stichting Meer dan Gewenst kwam ze in contact met een homoseksuele wensvader. Inmiddels is ze 30 weken zwanger van hun eerste kind. “Het standaard gezinsplaatje past mij niet zo.”

“We weten nog niet of het een jongen of meisje wordt, dat houden we als verrassing voor onszelf. Mijn zwangerschap verloopt eigenlijk vrij soepel, los van de normale kwaaltjes zoals vermoeidheid en af en toe een kort lontje. Maar ik mag zeker niet klagen.”

Geen relatie, wel kinderen

“Een paar jaar geleden verhuisde ik naar een iets groter huis en merkte ik dat ik stappen in mijn leven wilde zetten. Ik was aan het daten, maar dat was niet echt bevredigend. Ik dacht: goh, volgens mij wil ik eigenlijk geen relatie. Maar ja, ik heb wel een kinderwens. Ik had ooit gehoord van bewust co ouderschap en ben me daarin gaan verdiepen. Ik ben toen naar een informatiebijeenkomst van stichting Meer dan Gewenst gegaan, een stichting voor regenboog ouderschap. Ik dacht: dit is het. Ik vind de constructie heel mooi. Kinderen kunnen heel liefdevol opgroeien met meerdere ouders in meerdere huizen. Bovendien is parttime ouder zijn best of both worlds: je zorgt voor je kind, maar je hebt ook tijd voor jezelf. Uiteindelijk ben ik via deze stichting in contact gekomen met één van de mannen met wie ik straks een co ouderschapsgezin vorm.”

Hecht team

“Ik ben met deze wensvader gaan ‘daten’, maar ondertussen kreeg hij een relatie. Uiteindelijk zijn we het traject toen opnieuw met z’n drieën ingegaan. Een kind is de grootste commitment die je in je leven aangaat. We hebben daarom uiteindelijk anderhalf jaar de tijd genomen om elkaar en elkaars (opvoed)wensen, normen en waarden te leren kennen, voordat ik zwanger werd. Het grappige is dat je gelijk de diepte ingaat. Je hebt het met elkaar over politiek, religie, opvoedkwesties en alles wat je belangrijk vindt om te weten van de vader van je kind. Maar we zijn ook met z’n drieën op vakantie gegaan, zodat je een beetje elkaars gewoonten en levensstijl leert kennen. Én we hebben elkaars vrienden en familie ontmoet. Ik vind het belangrijk dat je niet alleen een soort zakelijke relatie met elkaar hebt, maar het echt klikt. De mannen en ik zijn hecht en ze staan heel dicht bij mij.”

Alles vastleggen

“We hebben veel schriftelijk vastgelegd met elkaar. Denk aan: hoe verdelen we de kosten, hoe verdelen we de weken?

In Nederland kun je juridisch gezien twee ouders hebben. Het komt er dus op neer dat één van de twee vaders, in ons geval de nietbiologische vader, op papier straks geen vader van ons kind is. Dat is pijnlijk. Dat betekent dat hij bijvoorbeeld geen medische beslissing over ons kind mag nemen, dat hij geen recht heeft op ouderschapsverlof en officieel niet naar ouderavonden mag. Hij is afhankelijk van de goodwill van anderen om hier een uitzondering op te maken. Dat betekent dat het extra belangrijk is om je afspraken juridisch goed vast te leggen met een advocaat en counselor in het geval van conflicten. Dit zodat de nietjuridische ouder wel een poot heeft om op te staan. Het was een intensief en gedegen proces. Mochten we nog een kind willen, dat zal hij de biologische en juridische ouder van de tweede worden.”

Onwetendheid

“Het grappige is dat toen ik mijn omgeving vertelde dat ik samen met twee mannen een gezin ga vormen, een aantal mensen zeiden: ‘Dat dat snap ik wel. Dat past bij je.’ Ik merk wel dat er veel onwetendheid is. Sommigen vergelijken het met een scheiding. Praktisch gezien lijkt het op elkaar. Maar dit is niet ontstaan vanuit noodzaak of conflict, maar vanuit een gemeenschappelijke wens. Soms word ik ook ‘draagmoeder’ of ‘alleenstaande moeder’ genoemd, maar dat ben ik echt niet. We doen dit echt met z’n drieën. Als de baby is geboren, zullen we volgens een 60/60 constructie voor hem of haar gaan zorgen. Dat betekent dat we ieder de helft van de tijd voor ons kind zorgen, maar dat we ook een deel van de tijd gezamenlijk doorbrengen als gezin. Ik vind het een heel bijzonder idee dat er over een paar maanden een kindje is. Het lijkt me fantastisch om samen met m’n kind de wereld opnieuw te ontdekken en hem of haar te zien opgroeien.”

‘We doen dit echt met z’n drieën’

VOORKOM DE BABYBOETE

VIJF TIPS OM JE INKOMENSVAL BEPERKT TE HOUDEN

Wist je dat het inkomen van vrouwen na de geboorte van hun eerste kind enorm daalt? Dat heet de babyboete. Voor mannen blijft het gelijk of ze gaan er zelfs iets op vooruit. Hoewel dit patroon hardnekkig is, kun je er als (aanstaande) moeder wél iets aan doen. Daarom vijf tips van journalist Sophie van Gool, auteur van het boek Je kind is een goudmijn

Kinderen: je krijgt er zoveel voor terug. De schaterlachjes, een knuffel van je kleintje en hilarische gesprekjes. Daar kan geen salaris tegenop. Maar wie kinderen krijgt, levert ook veel in: fysiek, mentaal en financieel.

In Nederland daalt het inkomen van vrouwen na de geboorte van hun eerste kind gemiddeld met 35 procent (CBS). Voor mannen?

Nul of ze gaan er zelf iets op vooruit: zij krijgen de ‘vaderschapsbonus’. Hoe minder opleiding, hoe hoger de boete. Vrouwen met een vmbo diploma leveren wel 47 procent aan inkomen in, vrouwen met een hbo of wo diploma 28 procent. Mede daardoor is een groot deel van de vrouwen in Nederland niet financieel onafhankelijk.

Als een relatie strandt, komen moeders er vaak bekaaid van af.

Wil jij de babyboete beperken, of op zijn minst eerlijk delen?

Deze vijf tips helpen je op weg.

1. KEN JE RECHTEN

“Hoeveel kinderen wil jij eigenlijk nog?” of “Dit hadden we niet afgesproken, deze keer betaal je je verlof zelf.” Als ik een euro had gekregen voor elk verhaal dat ik hoorde over zwangerschapsdiscriminatie, had ik de babyboete eigenhandig kunnen dichten. Zwangerschapsdiscriminatie is al decennia bij wet verboden, en tóch krijgt bijna de helft van de zwangeren en jonge moeders ermee te maken. Meer dan de helft van de vrouwen die het meemaakt, herkent het niet als zodanig.

Zorg dat je weet waar je recht op hebt.*

• Je zwangerschap mag geen rol spelen bij een sollicitatie, promotie of contractverlenging.

• Je hoeft je zwangerschap of kinderwens niet te melden

voordat je een contract tekent.

• Een tijdelijk contract mag niet worden beëindigd vanwege je zwangerschap.

• Je hebt recht op extra pauzes, maximaal 10 werkuren per dag, en vrijstelling van nachtdiensten en overwerk (tot 6 maanden na je bevalling).

• Je hebt minimaal 16 weken zwangerschaps- en bevallingsverlof; je partner 6 weken geboorteverlof. Jullie krijgen allebei 9 weken gedeeltelijk betaald ouderschapsverlof.

• Tot 9 maanden na je bevalling heb je recht op een kolfruimte met slot en kolfpauzes onder werktijd.

Houdt je werkgever zich hier niet aan? Vraag gratis en laagdrempelig advies bij het College voor de Rechten van de Mens of de Vrouwenrechtswinkel. Jij staat in je recht.

2. DENK BEWUST NA HOE JE WERK EN ZORG INDEELT

“Ik ga gewoon drie dagen werken na mijn verlof.” Veel vrouwen nemen die beslissing al voor de geboorte, vaak zonder er lang over na te denken. Het is ‘logisch’: zij verdient minder, dus zij gaat minder werken. Vervolgens focust hij op zijn werk, gaat hij meer verdienen, en wordt de scheve verdeling steeds hardnekkiger, zonder dat dit ooit expliciet afgesproken is.

Stel jezelf de vraag: waarom ga ik minder werken? Is het omdat ik dat graag wil? Omdat de opvang zo duur is? Of omdat iedereen het zo doet? En je partner – wil hij fulltime blijven werken, of wil hij ook meer thuis zijn?

Denk na over wat jullie echt belangrijk vinden en wat bij jullie past. Bereken samen wat minder werken écht kost. Denk daarbij

niet alleen aan de korte termijn, maar ook aan gemiste loopbaankansen en opgebouwd pensioen. Opvang is duur, maar netto loont het vrijwel altijd om te werken.

3. VERDEEL DE TAKEN EN MAAK GOEDE AFSPRAKEN

De helft van de heterostellen met kinderen zégt dat ze werk en zorg gelijk willen verdelen, maar in de praktijk gebeurt dit maar bij 9 procent. Daardoor betalen moeders de babyboete, en vaders niet. En onthoud: een gelijkwaardige verdeling zorgt niet alleen voor een lagere babyboete, maar ook voor een betere relatie, meer begrip tussen de partners en een betere band tussen vader en kind – de lijst met voordelen is lang! Het begint bij het verlof. “Het is alsof je allebei je rijbewijs haalt in één week – de kraamweek. En dan gaat de een terug naar zijn werk, en de ander begint een taxibedrijf,” vertelt arts en coach Mirte Wibaut van platform Drs Mama. Wie elke dag oefent met de huilende baby, wordt daar simpelweg beter in. Zorg dus dat je partner óók verlof opneemt, bij voorkeur wanneer jij weer aan het werk gaat. Pas als hij er alleen voor staat, krijgt hij echt door wat er allemaal bij komt kijken.

Gaat één van jullie minder werken, en de ander niet? Maak goede financiële afspraken. Dat werk thuis onbetaald is, betekent niet dat het geen waarde heeft. Online vind je tools zoals de Huishoudbattle (de Volkskrant) of de Eerlijke Verdeling tool (Elfin).

4. ACCEPTEER ALLEEN MINDER SALARIS

BIJ MINDER WERK

Veel moeders gaan op papier één of twee dagen minder werken, maar behouden min of meer dezelfde verantwoordelijkheden.

Ze doen in minder tijd evenveel werk. Handig voor de baas, maar niet terecht dat je daar veel geld voor inlevert. Kun je zorgen dat je salaris in verhouding blijft tot je taken, door een deel flexibel of thuis in te richten?

5. GEBRUIK DE VOORDELEN VAN MOEDER

ZIJN

OP JE WERK

Wie zich verdiept in de babyboete wordt er niet vrolijk van. Maar het is niet alleen maar kommer en kwel. Als ouder leer je veel dat juist óók op je werk van pas komt: plannen, delegeren en je beter te verplaatsen in anderen. Je oefent met multitasken en eindeloos je geduld bewaren. Bovendien zijn er weinig mensen die zo vaardig en volhardend kunnen onderhandelen als peuters. No is the start of a negotiation is het levensmotto van menig driejarige. Daar goed mee leren omgaan, is heel bruikbaar op de werkvloer. Zet die vaardigheden dus maar in bij je volgende onderhandeling.

En tot slot: kinderen zijn goud waard. Moeders wisten dat al, nu werkgevers nog.

5X WINNEN

Benieuwd naar Sophie’s boek Je kind is een goudmijn – Waarom iedereen verdient aan je kind behalve jij? WIJ mag vijf exemplaren t.w.v. € 22,99 weggeven. Stuur een email naar redactie@wij.nl o.v.v. Babyboete en laat weten waarom jij dit boek graag wilt lezen. Doe dit vóór 17 juli 2026. De winnaars ontvangen een persoonlijk bericht.

NATUURLIJK MOOI

OVERSLAGSHIRT maat 44 t/m 68 € 14,99

RIBBROEKJE maat 44 t/m 68 € 12,99

SOKKEN 1 maat € 6,99

De Sweet Petit Mini collectie van Prénatal ademt de rust van de natuur. Zachte tinten als grijs, taupe, gecombineerd met lichte bloemenprints en knuffelzachte stoffen, geven elk item een warme, frisse uitstraling. Comfortabel, stijlvol en perfect voor je kleintje.

BANDANA

Kijk voor meer newborn kleding op prenatal.nl/ sweetpetit-mini

Verward en vergeetachtig?

EERSTE HULP BIJ MOM BRAIN

Je vergeet waarom je de koelkast opendeed, maar weet precies wanneer je baby voor het laatst de fles heeft gehad. Dat noemen we in de volksmond een ‘mom brain’. Heel vervelend, maar hoe komt dit nu precies? En ben je écht vergeetachtiger of dommer geworden? Tipje van de sluier: zeker niet, je mom brain blijkt zelfs een superkracht!

‘Je

geheugen is dus niet slechter, je

hoofd is voller’

5x de grappigste mom brain-momenten

Een mom brain betekent niet dat je dommer bent geworden. Maar er af en toe even heerlijk om grinniken, maakt het (moeder)leven alleen maar leuker. Lees en lach!

“Terwijl ik in gedachten mijn eindeloze to do-lijst van die dag naliep, haalde ik de schone was uit de wasmachine en legde het in de wasmand. Maar in plaats van dat ik de was ophing op mijn wasrek, deed ik het weer terug in de wasmachine, deed er wasmiddel bij en zette ‘m weer aan. Schoon was de was in ieder geval wel.” Karin

“Ik klaagde bij de winkel die mijn boodschappen bezorgd had, dat ik een chocoladereep miste. Ik was even vergeten dat ik die aan de bezorger had gegeven, omdat hij alle boodschappen tot in de keuken had bezorgd en mijn pasgeboren dochtertje zo in mijn armen kon blijven slapen.” Alies

“Ik reed in de auto samen met mijn dochter van bijna twee jaar naar huis. Zei ze plots: ‘Oh, oh!’ Dus ik keek achterom en kwam erachter dat ik haar helemaal geen gordel om had gedaan. Oeps! Gelijk gestopt en haar vastgezet.” Anna

“Ik kwam uit de supermarkt en zette mijn boodschappen in de auto, ging zitten en dacht: hé, wat gek. Ik zit met m’n hoofd tegen het dak. Het ruikt ook zo anders ...? Zat ik in een vreemde auto die iemand blijkbaar niet op slot had gedaan. Snel boodschappen gepakt en weggelopen ...” Marinka

“Mijn man, baby en ik stonden op het punt te gaan, maar waren aan de late kant. Baby in de Maxi-Cosi, luiertas ingepakt, sleutels gepakt en toen zei mijn man: ‘Het speentje nog.’ Ik pakte het speentje en stopte het in de chaos in zijn mond in plaats van in die van onze baby.” Lizette

“Oké, je vergeet dus mijn pakketje weg te brengen en appels te halen, maar een luier verschonen of een fles geven aan Mees vergeet je niet?” vraagt mijn man geïrriteerd. “Euh ja … sorry,” reageer ik schuldbewust. Mijn man en ik hebben de zoveelste discussie over taken en verantwoordelijkheden sinds de geboorte van ons zoontje. Ik ben van alles vergeten vandaag en daar ergert hij zich aan. Hij snapt het niet en denkt dat ik simpelweg gemakzuchtig ben als het over zijn dingen gaat, omdat ik voor ons zoontje nooit iets vergeet. Waarom dat zo is, weet ik niet. Maar het overkomt me gewoon. Het lijkt wel of mijn brein niet meer functioneert zoals voorheen. Help!

Breinverandering

Wat blijkt? Ik ben niet de enige die last heeft van mist in haar hoofd en geheugenverlies sinds ze moeder is geworden. Zo’n tachtig procent van de (aanstaande) moeders geeft aan last te hebben van klachten als vergeetachtigheid, afwezig in de verte staren, klunzig tegen deurposten aan lopen en dezelfde zin tien keer opnieuw moeten lezen, blijkt uit Australisch’ onderzoek uit 2018. Deze mom brain wordt tijdens de zwangerschap meestal zwangerschapsdementie genoemd.

Hoe kan het dat zoveel (aanstaande) moeders hier last van hebben? Ik vraag het aan Babette Lockefeer. Ze is gespecialiseerd in het begeleiden van vrouwen door de matrescence, oftewel de moederteit: de ontwikkelingsfase van vrouw naar moeder worden. “Deze mist in je hoofd is eigenlijk het neurologische onderdeel van de moederteit. We denken vaak dat er iets fout gaat in onze hersenen, maar het is juist een ontwikkelproces van onze hersenen,” legt ze uit. “Mom brain wordt vaak gezien als iets negatiefs: dingen vergeten, slordig zijn. Maar feitelijk is het een brein dat in verandering is. Je wordt niet dommer of vergeetachtiger, je brein groeit. Uiteindelijk verandert je brein zo dat je als moeder empathischer, krachtiger en authentieker wordt. Bij een tweede kind verschuift de nadruk meer naar het verwerken van prikkels en het sturen van aandacht. Al deze veranderingen zijn zichtbaar in hersenscans. Uit onderzoek van de Nederlandse hersenonderzoeker Elseline Hoekzema blijkt bijvoorbeeld dat je aan een MRI-scan kunt herkennen of iemand moeder is. Je wordt socialer en emotioneel intelligenter. Daarom is een mom brain juist een kans.”

Een voller hoofd

Toch voelt een mom brain niet als iets positiefs. Je wórdt toch ook vergeetachtiger? Babette: “Nou niet echt, maar zo voelt het wel. Uit alle onderzoeken blijkt dat je niet minder gaat presteren gedurende de zwangerschap en de periode na de bevalling, behalve in één kleine periode in het derde trimester van je zwangerschap. In die periode gaat je cognitieve functioneren

iets naar beneden, maar dat valt nog steeds binnen het normale functioneren.”

Het feit dat je het gevoel hebt dat je meer vergeet, heeft volgens Babettte verschillende oorzaken. “Allereerst omdat je brein één prioriteit heeft: je kind. Alles wat niet direct met je kind te maken heeft, wordt minder belangrijk. Bovendien, als je iets vergeet, heeft dat grotere gevolgen; de inzet is hoger. Als je vroeger je sleutels vergat, liep je terug en pakte je ze alsnog. Maar met een kind erbij is dat allemaal veel ingewikkelder. Ook is de mentale last voor moeders veel groter. Je moet veel meer onthouden. Je geheugen is dus niet slechter, je hoofd is voller. Ondertussen verwacht de maatschappij dat je blijft functioneren zoals voorheen, terwijl je door een enorme verandering gaat. Daar is vaak te weinig aandacht en ondersteuning voor. Bovendien is het idee van een mom brain stereotype. Onderzoek laat zien dat als je vrouwen vertelt dat ze een slechter brein hebben door zwangerschap, ze ook slechter gaan presteren. Terwijl dat objectief niet zo is. Het wordt een soort selffulfilling prophecy.”

Onzeker

Het vervelende van zo’n mom brain is niet eens zozeer dat je dingen vergeet – dat lost zich altijd wel weer op. Het meest vervelende is misschien nog wel dat je als nieuwe moeder misschien denkt dat je minder goed functioneert op je werk, dat je tekortkomt en je onzeker wordt. Of misschien nog erger: dat je manager ervan uitgaat dat je minder goed functioneert. “Terwijl de vaardigheden die je ontwikkelt als ouder, juist enorm waardevol zijn op zakelijk gebied. Denk aan empathie, snel schakelen en onder druk beslissingen nemen. Dat zijn precies de vaardigheden die werkgevers zoeken en die je leert als moeder. Het is eigenlijk leiderschapsontwikkeling.”

Verander je taal

Ook al weet ik nu waar die vergeetachtigheid vandaan komt, ik vind het wel reuze vervelend. Tips? Anyone? Babette: “Ik geef liever wat inzichten mee. Allereerst: verander je taal. Zeg niet dat je dommer wordt, want dat klopt niet. Zeg dat je brein groeit.

Daarnaast: zoek de oorzaak op de juiste plek. Het ligt niet aan jou, maar onder meer aan de mentale last die je moet dragen. Kijk daarom naar hoe jij en je eventuele partner de taken verdeeld hebben en kijk of de ander meer op zich kan nemen. En tot slot: zie je mom brain als een kans. Je brein is zich aan het aanpassen; er worden nieuwe verbindingen gevormd tussen hersencellen. Dat is uniek: het is de enige periode in je volwassen leven dat dit in deze mate gebeurt. Dit biedt mogelijkheden om te groeien en de moeder te worden die jouw kinderen het meeste nodig hebben.” En voor de rest? “Stuur jezelf voice memo’s, zet wekkers: gebruik alles om je groeiende brein te helpen.”

VADER LIEFDE

Over balans zoeken, zorgen en genieten

Als vader wil je er ook zijn voor je kind. Gelukkig is daar steeds meer oog voor, zodat ook kersverse papa’s vaker de zorg voor hun kroost op zich kunnen nemen. Maar hoe ziet dat er in het dagelijkse leven uit? En hoe ervaren vaders anno 2026 het ouderschap eigenlijk?

WIJ sprak drie vaders die de zorg voor hun kind(eren) zeker niet uit de weg gaan. Ze combineren hun werk met de zorg voor hun kind(eren) en proberen samen met hun partner of co-ouder het ouderschap in goede banen te leiden. Ze vertellen openlijk hoe zij het vaderschap ervaren en wat het ze brengt. Zo combineert Jimmy zijn werk als anti-pest-coördinator met de zorg voor zijn dochter Mia, zorgt de vrijgezelle Bas bewust in een coouderschap voor zijn dochter Esmee en zorgt Hans echt samen met zijn vrouw voor hun tweeling Jip en Bobbie. Wat brengt het vaderschap deze mannen? Hoe heeft het de relatie met de moeder van hun kind veranderd? En hoe hebben ze de zorg thuis verdeeld?

‘Ik

heb door Esmee helder waar mijn prioriteiten liggen’

Bas (35) is co-ouder van dochter Esmee (3 maanden) en is single. “Zo’n vier jaar geleden eindigde de relatie met mijn toenmalige vriend. Toch wilde ik graag vader worden. Uiteindelijk ben ik door stichting Meer Dan Gewenst in contact gekomen met de moeder van Esmee. Beiden hadden we een kinderwens en na een traject van twee jaar hebben we besloten samen voor een kind te gaan. Toen Esmee geboren was, zeiden haar moeder en ik direct tegen elkaar: ‘Vanaf nu zijn we een gezin.’ We verdelen de zorg 60/60: we zijn één gezin in twee huizen. Wij zorgen allebei doordeweeks twee dagen voor Esmee en we doen het weekend van drie dagen om-en-om. We doen ook veel samen: soms komt zij even langs op een dag dat ik voor Esmee zorg, of andersom. Het voordeel van co-ouderschap is dat je ook tijd voor jezelf hebt. Ik moet bijvoorbeeld de nachten alleen doen, maar kan weer bijslapen als Esmee bij haar moeder is. Tijdens de kraamperiode heb ik twee weken bij ze ingewoond, zodat we die periode echt samen konden beleven en de zorg samen konden doen. Ik heb door Esmee veel meer helder waar mijn prioriteiten liggen. Ik kon me vroeger heel druk maken om mijn werk als strategisch adviseur bij een gemeente. >> OP PAGINA 18

‘We kozen samen voor kinderen, dus doen we het ook samen’

Hans (44) is vader van de eeneiige tweeling Jip en Bobbie (11 maanden) en getrouwd met Willemijn.

“Jip en Bobbie zijn vorig jaar zes weken te vroeg geboren. Toen ik ze voor het eerst zag, dacht ik: het klopt, het zijn mijn meisjes. Het voelde gelijk heel vertrouwd. Ze hebben nog vijf weken in het ziekenhuis gelegen, voordat ze mee naar huis mochten. Dat was intens, maar tegelijkertijd was het een mooie periode. Ze werden ontzettend goed verzorgd door een heel team van zorg verleners en wij mochten direct veel doen, zoals hun luiers verschonen en voeding geven. Ook konden we ’s nachts goed slapen in het Ronald McDonald Huis tegenover het ziekenhuis, wat goed was voor het herstel van Willemijn. Het vaderschap is heel mooi en leuk. Het is prachtig om te zien hoe ze zich ontwikkelen tot echte mensjes. Tegelijkertijd kost het veel energie met een tweeling en ben je je oude leven helemaal kwijt. Gelukkig was ik mijn wilde haren al kwijt haha. En een tweeling heeft natuurlijk voordelen: ze hebben altijd elkaar. Bovendien zijn de meiden heel relaxed en vrolijk. Het heeft een aantal jaar geduurd voordat Willemijn uiteindelijk met behulp van IVF zwanger is geworden. De zwangerschap was dus heel bewust en gewenst, waardoor de impact van onze tweeling op onze relatie eigenlijk niet heel groot is. We zijn goed op elkaar ingespeeld. We rolden vrij makkelijk in het ouderschap en de rolverdeling ontstond heel natuurlijk. We verdelen alle zorg en het huishouden fifty-fifty. Ik werk als ICT’er in een ziekenhuis en op maandag ben ik altijd vrij om voor Jip en Bobbie te zorgen.

>> OP PAGINA 18

‘De hectiek van het ouderschap heeft me overvallen’

Jimmy (29) is vader van Mia (4 maanden) en getrouwd met Sissy.

“Als moeder leef je negen maanden intensief toe naar de geboorte van je kind. Als man leef je met je vrouw mee, maar weet je niet zo goed wat te verwachten. De hectiek van het ouderschap heeft me overvallen; je kúnt je ook niet echt voorbereiden. Toch vind ik het vaderschap over het algemeen erg leuk. Mia is een vrolijke, makkelijke baby die veel lacht en goed slaapt. De afgelopen maanden waren wel pittig. Haar tongen lipriempje moesten ingeknipt worden en het herstel duurde een aantal weken. Ook had ze last van reflux en krampjes. Het leukste vind ik het als ik thuis kom na een dag werken. Als ze mij dan ziet, herkent ze me en lacht ze naar mij of gaat ze juist heel verlegen doen. Het pittigst zijn de nachten, maar dat gaat steeds beter. Laatst hebben we voor het eerst 6,5 uur achter elkaar geslapen; dat was een overwinning. Wat ik soms lastig vind, is hoe het je relatie met je partner verandert. Ik sta niet meer op de eerste plek. Tegelijkertijd vind ik het te gek om te zien hoeveel liefde Sissy geeft aan Mia en hoe zij in haar rol als moeder groeit. Toen Mia werd geboren, ben ik zeven weken thuis geweest. In de eerste weken vond ik het best saai. In andere periodes gebeurde er juist weer zoveel in één keer >> OP PAGINA 18

JIMMY HANS BAS

Nu denk ik: het is van belang, maar andere zaken zijn nóg belangrijker. Het is momenteel best lastig om mijn werk te combineren met het zorgen. Ik heb ouderschapsverlof opgenomen, waardoor ik nu 16 uur per week werk in plaats van de 32 uur die ik normaal werk. Dat hebben mijn werkgever en ik wel onderschat: wat kun je in die twee dagen per week nou doen? Gelukkig is dat tijdelijk. In mijn scene zie je dat veel mensen heel erg op lifestyle gefocust zijn. Ze reizen veel en zijn erg bezig met een bepaalde luxe levensstijl. Ik kom zelf uit een groot en warm gezin waarbij ik meekreeg dat de wereld niet alleen om mij draait. Ik wilde dan ook graag voor iemand anders zorgen. Ik vind de zorg voor Esmee erg leuk en het gaat me heel natuurlijk af. Bovendien waardeer ik het nu des te meer als ik wél tijd voor mezelf heb. Ik vind het heel gezond en fijn dat het nu niet meer allemaal om mij draait. Nu redeneer ik bij al mijn beslissingen vanuit mijn kind. Ik heb bijvoorbeeld toen Esmee zeven weken oud was een ander huis gekocht in een kindvriendelijke wijk met speeltuin. Ik wist direct dat ik dit moest doen. Het voelt alsof ze er altijd al is geweest.”

‘Het voelt alsof ze er altijd al is geweest’

‘De tweeling kreeg onze beide achternamen’

Willemijn werkt ook vier dagen. Ik vind het niet meer dan normaal dat we de zorg voor de kinderen en het huishouden dan ook ieder voor de helft doen. We hebben samen voor kinderen gekozen, dus gaan we het ook samen doen. Daarom hebben we de tweeling ook een dubbele achternaam gegeven: die van mij en die van Willemijn.

Omdat wij een tweeling kregen, had ik langer geboorteverlof: negen weken per kind. De eerste twee maanden ben ik volledig thuis geweest. Daarna ben ik rustig gaan opbouwen en begonnen met twee dagen per week van zes uur per dag. Mijn werkgever heeft me dus alle ruimte gegeven. Ook alle afspraken bij de verloskundige, het ziekenhuis en het consultatiebureau hebben we samen gedaan. Ik heb me altijd serieus genomen gevoeld door de zorgverleners. Misschien scheelt het ook dat ik een medische vooropleiding heb gedaan, waardoor ik zelf ook veel kennis heb. Ik denk en hoop een heel lieve, geduldige vader te zijn die er echt voor zijn dochters is. Maar ook een vader die zijn dochters vrij laat en fouten laat maken.”

en was ik blij dat ik mijn vrouw kon ondersteunen. Ik werk als antipestcoördinator op een middelbare school en mijn werkgever ondersteunt mij goed. Ik mocht altijd vrij om naar het consultatiebureau of de verloskundige te gaan. Over twee weken begin ik op een nieuwe school en dan ga ik ervaren hoe het daar is. Ik ga 34 uur werken en verdeel het over vijf dagen. Op termijn wil ik graag doorde weeks een dag vrij om alleen met Mia te zijn.

Bij de verloskundige en op het consultatiebureau heb ik zowel goede als slechte ervaringen. De ene arts luistert heel goed naar ons, door de ander word je minder serieus genomen. De ene arts richt zich op ons beiden, de ander vraagt weer alles alleen aan mijn vrouw. Ik ging altijd naar alle afspraken mee. Thuis proberen we de zorg zo goed mogelijk te verdelen. Ik sta ’s nachts met Mia op om eerst haar luier te verschonen. Vervolgens geeft Sissy borstvoeding en houd ik haar daarna rechtop om te boeren. In het huishouden neem ik vaak de boodschappen voor mijn rekening, laat de hond uit en kook. Zo proberen we het te regelen met elkaar.”

‘Soms vind ik het lastig hoe het je relatie verandert’

4 GRATIS BOEKEN

voor je kind*

SPECIALE AANBIEDING

Bij WIJ weten we dat liefdevolle aandacht het belangrijkste is dat je je kind kunt geven. Voorlezen is een fijne en leerzame manier om dit te doen. Zeker met de boeken van WIJ Boekenplezier. Bestel vandaag nog vier gratis kinderboeken* voor je kind.

Voorlezen is goed voor de taalontwikkeling van je kind en heerlijk om te doen. En voorlezen is leuk voor kinderen van alle lee ijden, je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen! Speciaal voor jou ligt er een welkomstpakket klaar met vier gratis kinderboeken van WIJ Boekenplezier*. Scan de QR-code of ga naar wijboekenplezier.nl/aanmelden om te bestellen.

Scan de QR-code en bestel

MARLIES

Verloskundige Marlies Keizer-Koers (34) werkt met vier collega’s in haar eigen middelgrote stadspraktijk in Deventer. Ze is getrouwd, moeder van Charlotte (2,5) en Rem (4 maanden). Marlies schreef diverse boeken, waaronder Alles over zwangerschap, bevalling en kraamtijd.

NNa een keizersnede leer je van alles. Hoe je uit bed rolt zonder je buikspieren te gebruiken. Dat lachen en hoesten pijn kan doen. Dat je zes weken rustig aan moet doen en niet moet tillen, behalve dan je pasgeboren baby. Maar wat niemand je vertelt, is hoe je naar je litteken moet kijken. Dus ik ging – een paar maanden na mijn keizersnede – voor de zekerheid naar een littekenspecialist. Niet omdat het er slecht uitzag. Integendeel. Het genas eigenlijk precies zoals je hoopt. Maar toch wilde ik iemand laten meekijken.

Verpleegkundige Senem begon niet meteen met behandelen. Eerst gingen we samen voor de spiegel staan. Zij keek mee, wees aan wat ze zag en vertelde dat veel vrouwen dit spannend vinden. Sommigen kijken nauwelijks naar hun litteken. Anderen vinden het emotioneel of durven het niet aan te raken.

Bij mij voelde dat gelukkig niet beladen. Maar ik vind het wel bijzonder hoe weinig cliënten in mijn praktijk eigenlijk weten over wat ‘normaal’ herstel is. Wanneer een litteken soepel geneest. Wanneer het hypertrofisch wordt (red. verdikt litteken). Waarom stug littekenweefsel soms een trekkend gevoel kan geven, zelfs maanden of jaren later. En dat je hier iets aan kunt doen.

Tijdens de behandeling praten Senem en ik daar verder over. Over hoe gek het eigenlijk is dat vrouwen na een buikoperatie vooral horen wat ze níét mogen doen. Maar over wat er daarna komt, horen veel vrouwen nauwelijks iets: littekenzorg, herstel van bindweefsel, weer vertrouwen krijgen in je lijf. Terwijl goede begeleiding zoveel verschil kan maken.

Senem legt uit waarom massage helpt om het weefsel soepeler te maken. Waarom sommige vrouwen baat hebben bij cupping of siliconenpleisters. En hoe belangrijk het is om vertrouwd te raken met je eigen buik, in plaats van het gebied te vermijden.

Ik ben inmiddels een paar keer langs geweest. Niet perse relaxt zoals bij een ontspanningsmassage, maar ook absoluut niet pijnlijk. En eerlijk is eerlijk: ik zie verschil. Het litteken wordt steeds soepeler, minder stug. Het trekkende gevoel neemt af. En het streepje? Dat is inmiddels bijna niet meer zichtbaar.

‘Littekenzorg, weer vertrouwen

Herstel stopt dus niet na die zes weken. Mijn tip voor jou: zodra de wond volledig dicht en genezen is (meestal na 4-6 weken), kun je beginnen met zachtjes masseren. Dit stimuleert de doorbloeding en maakt het onderhuidse weefsel soepeler, waardoor verklevingen verminderen. Heb je veel last of wil je graag dat iemand meekijkt? Vraag dan een fysio of littekenspecialist. Want je litteken hoeft niet iets te zijn waar je van wegkijkt.

‘Laat je niet misleiden door social media: het leven met een baby is niet perfect’

Babyfluisteraar Claudia

‘Een baby heeft vaak minder nodig dan je denkt’

‘Babyfluisteraar’ Claudia Schwarzlmüller heeft een bemoedigende boodschap voor jonge ouders: een kind grootbrengen is makkelijker dan die stortvloed aan soms tegenstrijdige opvoedadviezen doet geloven. “We hebben het met z’n allen veel te gecompliceerd gemaakt. Dat is het helemaal niet.”

Jij bent een soort tolk voor baby’s. Wat is een typisch misverstand tussen ouders en baby’s?

Claudia Schwarzlmüller is als psychologe gespecialiseerd in de omgang met kleine kinderen. Al meer dan twintig jaar werkt ze met jonge kinderen en geeft ze adviezen aan ouders en kinderdagverblijven. In haar eerste boek De babyfluisteraar leert ze ouders hun kind beter te begrijpen. In Duitsland stond het wekenlang op nummer 1 in de Spiegel-bestsellerlijst.

“Ik denk dat veel ouders niet beseffen hoe basaal de behoeftes van pasgeboren baby’s zijn. In die eerste maanden zijn ze bezig met ademen, hun voedsel verteren, wennen aan hun lichaam en aan de zwaartekracht die ze in de baarmoeder niet voelden. Het duurt maanden voordat ze hun ogen op één ding kunnen focussen. De hele wereld is nieuw en ze moeten alles nog ontdekken. Dat is een proces. Met hun lepel keihard op tafel slaan, doen ze niet om jou te pesten, maar om te kijken wat er gebeurt. Een kind leert zo: aha, deze lepel gaat niet dwars door de tafel heen als ik erop sla. Nee, ook niet als ik het nog een keer probeer, en nog een keer. Als je dat weet, begrijp je beter waarom ze doen wat ze doen.”

Kun je nog zo’n voorbeeld geven van typisch babygedrag dat ouders vaak verkeerd begrijpen?

“Ouders denken vaak dat hun baby zich verveelt. Vanbuiten ziet hun wereld er heel saai uit, maar vanbinnen gebeurt er van alles. Zeker in die eerste vier, vijf

maanden. Stel je voor dat jij in de supermarkt staat en dat je daar geen prikkels kunt wegfilteren. Bij het ene schap is het warm, in de buurt van de koeling is het koud, je ziet bananen, pizza’s, er zijn mensen, je hoort stemmen, muziek, het gepiep van de kassa ... Als volwassene concentreer je je op je taak en filter je de rest weg, maar bij een baby komt dat allemaal tegelijk binnen. Alleen al door zo’n supermarktbezoekje kan je kind dus totaal overprikkeld raken. Vaak moet je minder met ze doen in plaats van méér.”

Hoe kun je bij baby’s overprikkeling herkennen voordat ze beginnen te huilen?

“Door goed op je baby te letten, want de signalen zijn vaak subtiel. Ze draaien bijvoorbeeld hun hoofd weg, krijgen rode wangen, gaan zitten staren, zijn extreem stil of juist heel actief. Ieder kind is anders, dus je moet je baby daarin een beetje leren kennen.”

Hoe emotioneel complex zitten baby’s eigenlijk in elkaar?

“In de eerste maand kunnen baby’s alleen nog maar comfort en ongemak voelen. Maar al snel beginnen ze een grotere set aan emoties te ontwikkelen. Na zes

5X WINNEN

Nieuwsgierig geworden naar Claudia’s boek De babyfluisteraar? WIJ mag vijf exemplaren t.w.v. € 23,99 weggeven. Stuur een email naar redactie@wij.nl o.v.v. Babyfluisteraar en laat weten waarom jij dit boek graag wilt lezen. Doe dit vóór 17 juli 2026. De winnaars ontvangen een persoonlijk bericht.

maanden kennen ze verrassing, woede en verdriet. Maar het duurt nog tot ze een jaar of twee zijn tot ze ook schaamte en schuldgevoel kennen. Daarvoor moet je als mens weten dat je een individu bent dat losstaat van zijn ouders. En dat weten baby’s nu eenmaal nog niet.”

Hoe belangrijk is het voor je baby om vaak oogcontact te maken, tegen hem te praten en hem vast te houden?

“Die dingen zijn heel belangrijk om een diepe, sterke connectie te vormen. Een baby voelt zich daardoor gezien, geborgen en veilig. Maar dit is dus zoiets waar je je als ouder helemaal geen zorgen over hoeft te maken: dit doe je automatisch. Probeer maar eens níét terug te lachen als je baby naar je lacht. Omdat het zo belangrijk is, heeft de natuur dat goed voor je geregeld. Geniet gewoon van de interactie met je baby en maak je niet druk over of je het wel goed doet.”

Slaap is één van de grootste worstelingen voor nieuwe ouders. Waar gaat het in jouw ogen vaak mis?

“Veel ouders zien slaap als een vaardigheid die getraind moet worden. Maar je kunt slaap niet echt trainen. Bij ons volwassenen werkt het toch ook niet als we tegen onszelf zeggen: ik moet nu

écht slapen, want ik heb morgen een belangrijke dag? Je baby moet zich veilig genoeg voelen om te durven loslaten en dat is een proces. In de baarmoeder slaapt een baby steeds korte momenten. Een half uur hier, een half uur daar. Eenmaal op de wereld moet ‘ie leren dat er zoiets bestaat als dag en nacht. Je kunt ze daarbij helpen door ’s avonds een bepaalde routine aan te houden. Doe dingen steeds in dezelfde volgorde en zorg dat er onderscheid is tussen dag en nacht. ’s Avonds is het bijvoorbeeld stil en donker, en gebeurt alles langzaam. Met slaap is het ook een kwestie van geluk hebben. Sommige kinderen leren het heel snel, andere doen er jaren over. Wees je ervan bewust dat baby’s in het begin elke anderhalf uur moeten slapen.”

Sommige ouders vrezen nog steeds dat ze hun baby te veel ‘verwennen’ als ze te snel op huilen reageren. Hoe zie jij dat?

“Dit is zo’n hardnekkig misverstand. Dat werd eeuwenlang gedacht, maar

‘Probeer je hoofd te brengen waar je lijf is en leef in het moment’

inmiddels weten we dat je een kind op die leeftijd onmogelijk kunt verwennen. Je baby kan je ook niet manipuleren. Zelfs hoogbegaafde baby’s kunnen dat niet. Het duurt maanden voordat een baby überhaupt doorheeft dat er een oorzakelijk verband is tussen zijn gehuil en jouw komst. Aan de basale behoeften van je kind moet je als ouder daarom altijd voldoen. Wensen komen later en die hoef je niet altijd te vervullen. Maar als je je baby geeft wat hij nodig heeft, wordt hij daar niet veeleisender van, dat kan ik je beloven.”

Wat kunnen ouders doen als ze alles hebben geprobeerd en de baby maar blijft huilen?

“Je kunt er als ouder radeloos van worden als je je baby niet kunt laten stoppen met huilen. Ik weet het: dat geluid gaat door merg en been. Iedereen denkt dat baby’s alleen maar huilen omdat ze honger hebben, moe zijn, een vieze luier hebben of pijn. Maar een baby ook kan huilen over iets wat in het verleden is gebeurd. Denk aan te veel prikkels eerder op de dag, maar ook aan bijvoorbeeld de geboorte. Die is niet alleen voor jou als moeder stressvol. Er gebeurt veel en soms moet een kind dat nog verwerken. Ze moeten het gewoon even kwijt. Je hoeft er dan alleen maar voor ze te zijn als schouder om bij uit te huilen. Dat is alles wat ze nodig hebben.”

Ouders worden tegenwoordig overladen met online advies. Welke misvatting wordt het meest versterkt door social media?

“Op social media zie je prachtige, schone baby’s, in opgeruimde huizen met moeders met gekamd haar. Het idee dat er zo’n perfecte wereld bestaat terwijl het er bij jou heel anders aan toegaat, creëert veel druk. Maar die beelden zijn niet realistisch. Neem van mij aan: een leven

met een baby is niet perfect. Er zullen momenten zijn waarop je denkt: waar ben ik godsnaam aan begonnen? Je zult moe zijn, overal melkvlekken hebben, je huis zal een puinhoop zijn – en dat is normaal. Dus kijk alsjeblie door die perfecte plaatjes heen.”

Als je ouders maar één ding kan leren om hun baby beter te begrijpen, welke zou dat dan zijn?

“Ik zou zeggen: observeren zonder meteen te reageren. Pauzeer, voel, kijk, kom uit je hoofd, maak je geen zorgen en wees er gewoon voor je baby. Dat is alles wat hij wil. Daar creëer je zoveel ruimte voor begrip mee. Kalm aan. Ouders hebben de rare gewoonte dat ze nooit in het moment zijn. Ze zijn altijd bezig met de toekomst of het verleden: ‘Dat had ik anders moeten doen’, ‘Wat als ik het verkeerd doe?’.

Probeer je hoofd te brengen waar je lijf is. Je baby kan je daar heel goed bij helpen. Want een baby doet iets wonderlijks met de tijd. Enerzijds gaat die heel snel – is het nu al avond? Ik heb nog niet eens gedoucht. Anderzijds kruipt die voort en duurt elke minuut eindeloos. Als je probeert te leven op de klok van het babyuniversum, dan kun je echt in het moment leven en dan wordt het heel ontspannen. Dat wens ik alle ouders toe.”

Wat zou je willen zeggen tegen ouders die twijfelen of ze het wel goed doen?

“Onthoud: het hoe niet perfect. Met een baby is het zoals bij elke relatie: het duurt even voordat je elkaar goed kent en aan elkaar gewend bent. Gun jezelf die tijd. Bars e je vandaag uit omdat je totaal overweldigd was? Probeer morgen dan iets kleins te veranderen. Je baby is ﬂexibel en heel vergevingsgezind. Wees lief voor jezelf, dan ben je dat ook voor je kind. En geloof me, jij bent voor je baby goed genoeg zoals je bent.”

uitgelicht

BIJZONDER AANDENKEN

Leg jouw zwangerschapsbuik voor altijd vast in een uniek en persoonlijk 3D beeldje. Of laat een bijzonder placenta kunstwerk maken. Een aandenken voor altijd aan deze bijzondere periode. Ook leuk als babyshowercadeau! Gebruik bij boeking de code #WIJSCAN26-2 en ontvang de digitale scan t.w.v. € 40 gratis (geldig t/m 31-08-2026). printjewonder.nl

SUPERHELD

VOOR HUIDVERZORGING TIJDENS DE ZWANGERSCHAP

Voor elke vrouw die haar groeiende buik koestert: Bio-Oil 100% Natuurlijk is een gespecialiseerde huidverzorgingsolie die klinisch bewezen de zichtbaarheid van huidstriemen vermindert en je huid intensief ondersteunt tijdens verandering. bio-oil.com/nl

Raak geen spullen meer kwijt !

Zeg dag tegen kwijtgeraakte drinkbekers, broodtrommels en jassen. Met de naamlabels van Goedgemerkt komt alles weer thuis. Profiteer nu van 15% korting op het complete assortiment met code: GG-UIT2602 (geldig t/m 31-12-2026). goedgemerkt.nl

GROOTS IN PRESTATIES, LICHT IN GEBRUIK

De Medela Freestyle Mini Hands-free biedt krachtige, comfortabele kolfprestaties met ultralichte opvangcups, brede borstschilden (+11,8% melk) en gepersonaliseerde bediening. Verkrijgbaar als hands-free enkele en dubbele elektrische kolf en de klassieke dubbele kolf met flesjes. medela.nl

3X BABY MUSTHAVES

Voor dat kwetsbare babyhuidje heb je nog niet zo veel nodig. Met deze drie WELEDA must-haves heb je alles in huis, en ze staan op iedere uitzetlijst. Ze zijn 100% natuurlijk, veilig en super zacht voor het babyhuidje. € 6,50 korting (set van € 33,47 voor € 26,97). weleda.nl/wij

MOEDERS ONDER ELKAAR

Al 25 jaar helpen moeders elkaar in Den Haag met Moeders Informeren Moeders. Vrijwilligers Jikke en Ainysha vertellen over de bijzondere vrouwen die ze op die manier leerden kennen.

Vijf jaar geleden werd vrijwilliger Ainysha zelf moeder. Ze kwam in contact met Moeders Informeren Moeders toen ze verhuisde naar een nieuwe gemeente.

“Mijn zoon was destijds één jaar. Op zoek naar leuke dingen om met hem te doen, stuitte ik op Moeders Informeren Moeders. Daar heb ik me aangemeld.” In eerste instantie niet als vrijwilliger, maar om zelf haar sociale netwerk wat uit te breiden.

“De moeder die mij ‘begeleidde’, had zelf ook kleine kinderen en wist me wegwijs te maken in onze nieuwe stad. Wat zijn leuke uitjes in de buurt, waar kun je terecht?

Ik vond dat heel fijn, ook om iemand te leren kennen in die nieuwe woonplaats.”

Herkenning

Toen ze een jaar later weer verhuisde, naar Den Haag deze keer, besloot ze zelf vrijwilliger te worden bij MIM om andere moeders hetzelfde te bieden. Ainysha: “Ik begeleid nu twee moeders die bij me om de hoek wonen. Voor hen is dat fijn, maar

voor mij net zo goed. Want ik heb nu ook wat gezellige connecties in de buurt.”

Eén moeder komt uit Londen en woont nu in Den Haag. Ainysha: “Haar maak ik wegwijs in de stad en ik help haar om het Nederlandse systeem uit te leggen. Omdat we dicht bij elkaar wonen, gaan we ook weleens spontaan naar de kinderboerderij als ik vrij ben. Haar dochter is nu 8 maanden. Vaak zit je dan gewoon te kletsen als moeders onder elkaar. Als zij iets vertelt over slapeloze nachten, weet ik als medemoeder natuurlijk waar ze over praat en begrijp ik hoe zwaar het is.”

Ainysha is vooral een luisterend oor, maar fungeert soms ook als vraagbaak. “Ik weet natuurlijk niet alles, maar soms kan ik wel tips geven. ‘Weet je dat er een apparaat is dat poedermelk voor je doseert?’, bijvoorbeeld. Maar je vindt vooral veel herkenning bij elkaar, omdat je dat moederschap als raakvlak hebt. Voor iedere moeder is het fijn om te merken: ik ben niet alleen, wat ik ervaar is normaal, ik ben niet gek.”

Taalbarrière

Er zijn ook schrijnende verhalen. Ainysha: “Zo is er een moeder die niet meer samen is met haar partner, maar noodgedwongen nog wel bij hem in huis woont. Ze hebben veel heftige ruzies, de politie heeft er al voor de deur gestaan.” Een andere moeder is gescheiden en heeft een woning toegewezen gekregen, maar spreekt de taal niet. “Je wordt ergens gedropt, zie het maar te rooien. Soms ga ik met haar mee om haar situatie uit te leggen aan instanties, omdat ik dat vanwege de taalbarrière beter kan dan zijzelf. Het is heel mooi om op die manier van betekenis te kunnen zijn.”

Inmiddels begeleidt Ainysha ook alleenstaande moeders in de MIM Single Moms Group. Hoe verschillend de bijna dertig vrouwen in de groep ook zijn, als moeders vinden ze steun bij elkaar. “De één is bewust alleenstaande moeder, de ander zit middenin een scheiding en weer een ander is er alleen voor komen te staan

‘Het is helemaal goed gekomen met dit gezin’

meer beschoten en moest een lange rit maken in een te klein, overvol busje. Tijdens de tocht is ze ook een kind verloren.” Jikke schrok van het verhaal, maar de vrouw wilde zich vooral richten op wat er wél goed ging. “‘Dat was toen, dit is nu’, zei ze. ‘Ik ben heel blij dat ik met mijn man en kinderen hier woon.’” Jikke kon haar helpen met praktische dingen. “Zo kreeg ze haar televisie niet aan de praat. Ik bel dan met de aanbieder om dat voor haar op te lossen. Of ik meld haar kind aan voor zwemles, regel dingen met haar verzekering of wooncorporatie, of ga mee naar het ziekenhuis als tolk. Ze kan wel Nederlands verstaan, maar praten gaat moeilijker. Het contact is nu heel vertrouwd. Als ik bij ze kom, zegt ze tegen haar kinderen: oma is er!”

Uit huis geplaatst

na het overlijden van haar partner. Hun situaties zijn anders, maar ze lopen tegen vergelijkbare dingen aan.”

Wat er wél goed ging

Ook Jikke werkt als MIM-vrijwilliger, al ruim twintig jaar. Ze begon ermee omdat ze zelf andere moeders om zich heen miste na de geboorte van haar kind. “Ik had geen familie en vrienden in de buurt wonen en voelde me best eenzaam als mijn man naar zijn werk was. Ik had echt behoe e aan contact met andere moeders.”

Ook naast haar werk als jeugdverpleegkundige begeleidde ze elke maand vier moeders. Sommige verhalen bleven haar bij. Zoals dat van de moeder uit Eritrea die ze bezocht. “Ze is twee jaar lang op de vlucht geweest. In het begin was zij wantrouwig en zat ze mij ﬂ ink te observeren. Na verloop van tijd begon ze me in vertrouwen te nemen. Bij ons vierde gesprek vertelde ze me over de barre tocht die ze had afgelegd om hierheen te vluchten. Ze werd onder

Een andere moeder was verslaafd. Jikke: “Ik weet niet precies waaraan, maar het ging niet goed met haar. Ze had geen inkomen, geen woning en haar twee oudere kinderen waren uit huis geplaatst. Toch had ze een derde kind gekregen.” Het was één van de eerste moeders die Jikke begeleidde. “Ik vond het zo moeilijk om haar te vragen: hoe kun je nou toch voor een derde gaan? Als jeugdverpleegkundige zou ik die vraag allang hebben gesteld, maar als MIM-moeder dacht ik: waar bemoei ik me mee? Uiteindelijk heb ik het haar in overleg met mijn MIM-coördinator toch gevraagd. ‘Ik wil zo graag iets voor mezelf hebben’, antwoordde ze, maar de situatie thuis was voor het kind niet goed.” Niet lang daarna was een hulpverlener er getuige van dat het kind met ‘pilletjes’ van de moeder speelde. Ook dit kind is weer uit huis geplaatst. “Verdorie joh, denk ik dan.”

Succesverhaal

Ze hee ook meegemaakt dat een moeder werd mishandeld door haar partner. “Zij werd onder meer geslagen door haar partner. Dit zijn ernstige situaties, helemaal als er kinderen

in huis zijn. Op mijn dringend advies hee ze daarover contact opgenomen met het consultatiebureau. Uiteindelijk hee dat ertoe geleid dat ze onder begeleiding al hun problemen samen hebben aangepakt. Het is helemaal goed gekomen met dit gezin. Ik kwam haar later tegen en ze zei: ‘Jikke, hij is zo anders geworden, hij is nu een ﬁjne partner en verantwoordelijke vader. Dit is echt een succesverhaal.”

Of je nu uit Londen komt, uit Eritrea of in Den Haag geboren bent, je weet allemaal hoe het is als je kind je de hele nacht wakker hield. Of een dri bui krijgt omdat je een banaan in stukken hebt gesneden terwijl je kind hem per se héél wilde. Ainysha: “De dingen die je meemaakt in het moederschap, zijn universeel. Dat maakt het contact zo waardevol.”

Voor moeders door moeders Moeders Informeren Moeders (MIM) is een toegankelijk programma van stichting Families Foundation voor opvoedondersteuning in de thuissituatie. Honderden ervaren moeders zetten zich vrijwillig in voor moeders die een steuntje in de rug kunnen gebruiken. In maandelijkse huisbezoeken, groepsbijeenkomsten en ook online wisselen moeders ervaringen en informatie uit. In principe tot het kind 18 maanden is, soms worden huisbezoeken langer voortgezet. MIM is actief in 15 gemeenten. Meer informatie via info@familiesfoundation.net.

Bad vol, hoofd leeg

Rust in spe(en)

Voor kleine troostmomenten met groot eﬀ ect.Deze zachte speen ondersteunt de natuurlijke zuigreﬂex. mambaby.com € 8,79

STIJLVOL & BESCHERMD

Dit UV-werende zwempakje is overal klaar voor. supercute.nl € 44,50

MAMA-ON-THE-GO, DEZE WIL JE

Een pouch voor alles wat je onderweg nodig hebt. baereamsterdam.com € 55

Voor alle centimeters die eigenlijk veel te snel gaan. liefslabel.nl € 149,95

Voor haar, lichaam én gezicht shampoobars.nl € 9,95

Een badzakje met natuurlijke bloemen en kruiden voor een ontspannen moment van rust na de bevalling. Omdat jouw herstel net zoveel aandacht verdient als je baby. floriessence.nl € 20 SCHUIMPARTY! 3-IN-1-BAR

STRESS

De stille crisis van het moderne ouderschap

STAAT VAN GEZINNEN 2026

DE CIJFERS

Stress: van ‘soms’ naar ‘altijd’

4,5% van de ouders zegt de afgelopen drie maanden nooit gestrest te zijn geweest

49,3% zegt soms stress te hebben

39,0% zegt vaak stress te hebben

7,2% zegt altijd gestrest te zijn

68,5% van de ouders vindt het erg dat ze deze stress hebben

Stress en inkomen

Bij lage inkomens (onder de mediaan) zegt 60,3% vaak of altijd gestrest te zijn. Bij hoge inkomens (meer dan 1,5x de mediaan) is dat 41,3%. Stress is universeel, maar raakt gezinnen met minder financiële ruimte harder.

Nederland telt ruim vijf miljoen ouders. Ze staan altijd aan en voelen zich vaak uitgeput en opgejaagd. Dit blijkt uit de Staat van Gezinnen 2026 waarbij WIJ is betrokken. Stress is de norm geworden. Vier experts vertellen waarom, en wat er moet veranderen.

‘

Overmatige stress is schadelijk.

En dat begint al vóór de bevruchting’

1Hilmar Bijma is gynaecoloog in het Erasmus MC en hoogleraar aan de Universiteit voor Humanistiek. Ze ziet dagelijks vroeggeboortes, groeivertraging en ouders die overbelast zijn. Maar haar blik reikt verder dan de spreekkamer. “Complicaties die later in de zwangerschap zichtbaar worden, ontstaan vaak al vóór of vroeg in de zwangerschap. Dáár moeten we ons op richten.” Onderzoek laat zien dat ernstige stress al vóór de bevruchting invloed kan hebben op zaad- en eicellen.

Deze vormen de basis voor de ontwikkeling en gezondheid van een kind. Factoren als stress, voeding, roken en alcohol hebben in die eerste fase al effect. De basis voor een gezonde start wordt dus al heel vroeg gelegd.

Wat stress doet als je zwanger bent

Zodra de moederkoek is aangelegd, kunnen stresshormonen het kind via de placenta bereiken. Maar er is meer. Hilmar: “Bij stress schakelt het lichaam over op overleven. Dat is evolutionair logisch, maar ernstige stress heeft ook een ongunstige invloed op de doorbloeding van de baarmoeder en de placenta.”

Via die doorbloeding krijgt het kind zuurstof en voedingsstoffen. Als die toevoer tekortschiet, neemt het risico op groeivertraging toe.

Ook de stressgevoeligheid van een kind wordt deels gevormd tijdens de zwangerschap en de eerste maanden na de geboorte. Kinderen van moeders die veel stress ervoeren, blijken later vaker gevoeliger te zijn voor stress.

Met de paplepel ingegoten

En dan is er nog de hersenontwikkeling. Vanaf ongeveer week twintig maakt het brein van de baby een enorme groeispurt door. Per seconde worden er hersencellen aangelegd en met elkaar verbonden. “Bij ernstige stress kunnen die verbindingen verstoord raken.” Kinderen die tijdens de zwangerschap blootstonden aan langdurige stress zijn later vaker gevoelig voor angst- en depressieklachten.

Zo kunnen stress en kwetsbaarheid zich van generatie op generatie herhalen.

Juist daarom begint de kans op een gezonde start al vóór de zwangerschap: door eerder het gesprek te voeren over een kinderwens en de omstandigheden daaromheen te verbeteren.

Stress op zich is overigens niet het probleem, nuanceert Hilmar. “Stress hoort bij het leven en bij groei. Maar langdurige of ernstige stress, zonder voldoende veiligheid en herstel, is schadelijk.”

Gezamenlijke verantwoordelijkheid

Na de geboorte gaat de hersenontwikkeling nog jaren door. Hilmar benadrukt hoe belangrijk het contact tussen ouder en kind daarin is. “Met elke aanraking,

elke blik en elk lepeltje pap bouw je letterlijk mee aan de ontwikkeling van je kind. Dat is geen mooie metafoor, dat is biologie.”

Haar boodschap is helder: stop met achter de feiten aanlopen. “De grootste kansen voor een goede gezondheid liggen in de eerste 100 en 1000 dagen. Dat weten we. Maar juist in die periode is hulp het minst toegankelijk, want het minst vergoed via je zorgverzekering.”

En haar overtuiging is even eenvoudig als radicaal: “Ieder kind heeft het recht om gezond aan het leven te beginnen. Dat vraagt om goede omstandigheden vóór en tijdens de zwangerschap, en om steun voor aanstaande ouders. Dat is een gedeelde verantwoordelijkheid.”

‘Tijdens mijn zwangerschap heb ik veel moeite gehad met blijven voldoen aan alle verwachtingen terwijl ik me erg moe en misselijk voelde.’

OUDER, STAAT VAN GEZINNEN 2026

‘ Reken maar op een huilbaby, dan valt het alleen maar mee’

2Ineke de Kruijff, kinderarts in het St. Antonius ziekenhuis en oprichter van de Babydoctors, ziet dagelijks wat stress doet met jonge ouders en wat misinformatie online voor schade aanricht. Ze begon haar loopbaan als algemeen kinderarts, maar specialiseerde zich al snel in wat ze omschrijft als één van de meest onderschatte bronnen van stress in het jonge gezin: de huilbaby. “Dertig procent van de ouders ervaart het huilen van hun baby als een probleem,” zegt ze. “Dat is best veel.” Ineke schrok van haar eigen onderzoek en stelde zichzelf de vraag hoe de gezondheidszorg deze gezinnen beter kon helpen. Ze bouwde samen met collega-kinderarts Karola de Graaf en een team van jonge basisartsen en studenten een succesvol Instagram-kanaal op: de Babydoctors.

Misinformatie als stressmotor

“Op sociale media is heel veel informatie beschikbaar, maar ook heel veel misinformatie,” vertelt Ineke. Het probleem is niet alleen onjuiste informatie, maar ook de hoeveelheid en de toon ervan. “Slaapcoaches vertellen ouders dat hun baby door moet slapen. Maar we weten dat baby’s in het eerste jaar gewoon niet doorslapen. Als ouder krijg je een verkeerd beeld, en daardoor raak je in de war én krijg je stress.”

Ze wijst ook op het afnemend vertrouwen in instituties. “Ouders vinden dat ze zelf onderzoek moeten doen. ChatGPT is echt niet betrouwbaar voor medische vragen over kinderen, terwijl artsen amper aanwezig zijn op sociale media. Dat vacuüm wordt gevuld door influencers zonder medische achtergrond.”

‘Ik vond de eerste maanden met een baby erg intens. Prachtig, maar ook pittig. Ik was hier niet genoeg op voorbereid.’

De Babydoctors geeft wetenschappelijk onderbouwde informatie op Instagram. Niet vanuit een commercieel motief, maar vanuit de overtuiging dat ouders recht hebben op betrouwbare informatie. “We werken met een heel jong team: studenten en basisartsen tussen de 21 en 30 jaar. Dat is precies de leeftijdsgroep van jonge ouders die wij willen bereiken.”

Voorbereiden op het onverwachte

Ineke’s praktische advies aan zwangere stellen klinkt bijna paradoxaal: “Ga er gewoon van uit dat je een huilbaby krijgt. Dan kan het alleen maar meevallen.”

Ze pleit voor proactieve voorbereiding: organiseer al hulp van vrienden en familie voordat het nodig is. “Als alles goed gaat, zeg je het gewoon af. Maar de kans is groot dat je er dankbaar gebruik van maakt. Zelfs als je geen huilbaby blijkt te hebben.”

De diepere boodschap die Ineke meegeeft: begin bij jezelf. “De baby is een eigen persoontje. Die is niet maakbaar. En een gebruiksaanwijzing voor je baby krijg je niet. Je kent je baby simpelweg nog niet. Op jezelf heb je wél invloed. Jij kent jezelf beter, je weet wat werkt en wat niet. Begin daar.” En vergeet het zuurstofmasker advies in het vliegtuig niet. “Eerst voor jezelf zorgen, dan voor je kind.

Dat weten ouders wel, maar ze doen het niet. Ze verwaarlozen zichzelf, dat is eigenlijk best verdrietig.”

‘

Werkgevers kunnen het verschil maken – als ze luisteren’

Coos van der Pol werkt als beleidsadviseur bij vakbond FNV. Ze kent de cijfers en hoort dagelijks de verhalen van werkende ouders. Volgens haar kraakt het systeem rond werk en zorg. “We zien allerlei signalen: een toenemend aantal jonge vrouwen in de WIA, parental burn-outs, minder vrouwen die financieel onafhankelijk zijn dan we zouden willen. Maar niemand zegt hardop: dit heeft allemaal met jonge gezinnen te maken. Eén en één is twee.” Ze ziet hoe sectoren én ministeries te veel langs elkaar heen werken, terwijl werkgevers juist een grotere rol kunnen spelen in het verlichten van de druk op jonge ouders.

De keerzijde

Haar blik is breed. Ze heeft zelf geen kinderen, maar volgt het nauw via collega�s en vrienden. “De druk op jonge vrouwen is enorm: carrière maken, een goede dochter, partner én vriendin zijn. En dan ook nog eens: alles móet leuk zijn.” Dat beeld, dat je alles kunt hebben, heeft een keerzijde, zegt Coos. “We dachten dat je het allemaal kon. Maar het gesprek is nu eindelijk gaande dat je het niet allemaal tégelijk kunt. En dat het systeem ook gewoon niet klopt.”

Meer verlof, minder stress

Verlof is één van de belangrijkste factoren om stress bij (jonge) ouders te verlagen. Partnerverlof is uitgebreid naar vijf weken, maar dat lost lang niet alles op. “Met name de laagste inkomens kunnen de daling in inkomen niet rondbreien doordat slechts zeventig procent wordt vergoed.” Coos wijst erop dat de helft van de cao’s inmiddels ruimere verlofafspraken heeft dan wettelijk verplicht. “Maar de andere helft dus niet en niet iedereen valt onder een cao. Er is nog heel veel te winnen.

Werkgevers die een stap naar voren doen en verlof aanvullen tot honderd procent, hebben voor een dubbeltje op de eerste rij een loyale werknemer.”

Het verlofvraagstuk is ook een gendervraagstuk. Coos: “De eerste fase na de geboorte is cruciaal voor de taakverdeling in een gezin. Als het verlof niet goed

geregeld is, leg je de basis voor ongelijkheid in de zorg voor kinderen. Dat trekt door in alles wat daarna komt.” In sectoren waar veel mannen werken, is het nemen van verlof nog altijd niet de norm. “De cultuur verandert dan niet.”

Wat werkgevers kunnen doen

Coos maakt onderscheid tussen werkgevers die meebewegen en werkgevers die dat niet doen.

“Er zijn er veel die empathisch zijn en meedenken. Maar er zijn ook veel werkgevers die niet bewust nadenken over verlof, of over hoe het eigenlijk met iemand gaat.” De praktijk is herkenbaar: als een kind ziek is, wordt de moeder gebeld. Aan de vader wordt gevraagd of zijn vrouw het niet kan regelen.

Haar advies aan werkgevers is verrassend praktisch: “Het begint met heel duidelijk communiceren wat de rechten en plichten zijn. Dat kost in principe niks.

MKB-bedrijven hebben geen HR-afdeling; onwetendheid en onduidelijkheid speelt een grote rol.” Ze pleit voor het gesprek vóórdat de situatie zich voordoet. “Als je de afspraken niet maakt voordat iemand zwanger is of een kind heeft, ontstaat er ruis. En dat wil je niet, niet voor de aanstaande ouder maar ook niet voor collega’s en de werkgever. Je wilt er zijn voor elkaar, dus zorg dat het goed geregeld is.”

Een cultuur die moet kantelen

‘Het combineren van werk en zorg is de grootste stressfactor. Dat gecombineerd met bijzonder slechte nachtrust is funest voor normaal functioneren’

OUDER, STAAT VAN GEZINNEN 2026

Dieper ligt een cultuurprobleem. Coos: “De maatschappij is nog altijd ingericht op een model waarbij vrouwen meer zijn gaan werken, maar mannen niet meer zijn gaan zorgen.” En dat model wordt door werkgevers in stand gehouden. “Als FNV zetten we in op een nieuwe voltijdsnorm van vier dagen. Dat geeft meer productiviteit, minder uitval, meer loyaliteit. Op de lange termijn bespaar je kosten. Maar het vraagt een andere manier van denken.” Haar boodschap aan werkgevers is direct: “Ga het gesprek open aan. Luister dan ook echt. Wees bereid om aan te horen wat er speelt. Je kunt als werkgever een verschil maken. Niet alles oplossen, maar wel veel betekenen.”

‘Als

alles belangrijker is, ben jij het afvoerputje. En dat wil je niet zijn’

4

Annemie Webers, directeur Career & Live en oprichter van Career & Kids, begeleidt werkende ouders bij burn-out, werkstress en de combinatie van werk en privé en schreef een boek voor werkgevers: Privé-stress op de werkvloer. Ze ziet hoe de lat steeds hoger wordt gelegd en hoe weinig ruimte er overblijft voor het gewone leven.

Terug bij af

Loopbaan- en vitaliteitscoach Annemie begint haar analyse bij de coronapandemie. “Tijdens corona werd de taakverdeling ineens veel gelijkwaardiger. Na corona gingen vrouwen weer meer op zich nemen. Terug naar af.”

Maar het bleef niet bij af. Door het vele thuiswerken zijn de grenzen verder vervaagd. “Mensen zijn meer gaan werken omdat ze thuis werken. Ze doen méér, niet minder.”

Daarboven op is alles duurder geworden. “Vroeger was het een vrije keuze om meer of minder te werken. Die vrijheid voelen mensen niet meer. Twee inkomens is geen keuze meer, het is een noodzaak.” De combinatie van financiële druk en tijdsdruk zorgt voor een systeem dat al op zijn limieten draait.

De ratrace

Het perfectiedenken noemt Annemie als rode draad. “Alles moet goed, beter, best. We denken dat alles maakbaar is en anders kopen we iets in wat het maakbaarder maakt. Op social media zien we dat perfectiedenken dagelijks. Een baby die ’s nachts huilt, moet daar een slaapcoach bijkomen? Maar baby’s huilen nou eenmaal vaak. Waarom accepteren we dat niet meer? Een aspect dat Annemie uitdrukkelijk benoemt: de smartphone. “We staan de hele dag aan. Zoveel appgroepen: kinderopvang, school, familie, tennis, alles. Collega’s die op vrije dagen bereikbaarheid verwachten.” Ze trekt de vergelijking met een burn-out. “Het woord komt uit 1974. We kijken ernaar in 2026. De oplossingen van toen, zoals een mindfulness cursus, passen echt niet meer. We moeten structureel leren afschakelen, want we raken allemaal oververhit.” Ze ziet een kentering: offline cafés, ouders die bewust wegtrekken uit de Randstad, gezinnen die de ratrace doorbreken.

De onzichtbare belasting

Annemie is direct over de ongelijke verdeling tussen mannen en vrouwen. “Na corona nemen vrouwen evenveel taken op zich als daarvóór. En we vinden het nog normaal ook.” Ze richt zich dan ook expliciet tot moeders: “Ga elk halfjaar om tafel zitten met je partner. Niet als er ‘ruzie’ is. Gewoon: hoe verdelen we dit? Wat wil ik anders?” Het klinkt simpel, maar het gebeurt te weinig. Ook de rol van vaders verdient aandacht, vindt ze. “Mannen willen graag helpen. Maar als de vrouw alles al heeft overgenomen, blijft er weinig over om te doen. Wat laat je hem doen?”

Vier concrete tips

Annemie geeft geen vluchtige adviezen. Ze werkt met een methode, en die begint bij reflectie. “Neem één keer per maand twee uur voor jezelf. Wat doe ik nu? Wat wil ik anders? Welk leven leid ik eigenlijk?”

Dat is haar eerste tip.

Haar tweede: kies bewust één ding om te veranderen, niet vijf tegelijk. “Één dag minder op je telefoon.

Geen marathon willen lopen, maar gewoon hardlopen in het park.” Derde tip: betrek je kinderen bij de keuzes. “Welke keuzes willen we als gezin maken? Gaan we naar een indoor speelparadijs of maken we een fijne boswandeling? Kleinere keuzes, maar bewuste.”

En haar vierde, misschien meest persoonlijke tip: grijp in voordat het misgaat. “Jonge moeders met een burn-out zeggen me allemaal: ik zag ‘m niet aankomen. Dan kunnen mannen en hulptroepen wel helpen, maar het is te laat. Zorg dat je niet door het afvoerputje wordt weggespoeld.” Ze vraagt haar cliënten altijd: wat wil je je kinderen meegeven? “Dat papa en mama altijd heel druk waren?”

‘Je staat altijd aan, je bent voortdurend bezig en alles vraagt direct aandacht.

En je onderhandelt met je partner wie wanneer een avondje kan sporten’

OUDER, STAAT VAN GEZINNEN 2026

Kersvers

Sepp van Kaam 01-04-2026

Noella Tjon-A-Koy 13-02-2026

Kirsten Dijkmans 03-03-2026

Daan Stevens 01-03-2026

Jones Robinson 02-05-2026

Max van den Berg 09-04-2026

Gijs Noordam 15-03-2026

Olivia de Boer 07-03-2026

Gratis mutsje voor jouw baby?

Is jouw kleintje geboren? Laat het ons binnen 6 weken na de geboorte weten op wij.nl/gratismutsje. Je krijgt dan totdat je kind een jaar is het magazine WIJ thuis gestuurd en een gratis mutsje met de naam van je kind.

OUD-WIELRENSTER ANNEMIEK VAN VLEUTEN

‘Ik hoef geen perfecte moeder te zijn’

Na een prachtige topsportcarrière werd Annemiek van Vleuten in september moeder van zoon Alex. En recent verscheen haar boek, waarin ze terugblikt op haar leven, carrière en de lessen uit de topsport.

Het is vrijdagochtend tien uur als Annemiek via Meet in beeld verschijnt. Haar moeder Ria is nog onderweg, wat ons even de gelegenheid geeft om over Annemieks andere ‘baby’ te praten: haar boek Vallen, opstaan en de drive om beter te worden. Op de achtergrond huilt zoon Alex. Vader Oscar probeert hem in bed te leggen. “Even multitasken hoor,” zegt Annemiek, waarna ze kort uit beeld verdwijnt.

Oud-wielrenster Annemiek van Vleuten (43) behoort tot de succesvolste Nederlandse wielrensters ooit. Tijdens de Olympische Spelen 2021 won ze goud op de tijdrit en zilver op de wegrit, werd vier keer wereldkampioen en won alle grote tours. In 2023 stopte ze met professioneel wielrennen. In september 2025 werden Annemiek en Oscar Abad Suarez ouders van zoon Alex. Moeder Ria (77) is samen met partner Theo (82). Ria heeft twee dochters uit haar huwelijk met Ton: Marian en Annemiek. annemiekvanvleuten.nl

Balans vinden

De situatie past bij het onderwerp van gesprek: balans vinden. Een belangrijk thema in Annemieks boek waar ze als kersverse moeder opnieuw naar op zoek is. Haar boek gaat niet alleen over wielrennen, maar vooral over wat achttien jaar topsport haar leerde. “Ik heb het voor mezelf geschreven,” vertelt ze. “Ik wilde nog één keer teruggaan naar mijn carrière. Oude mailtjes lezen, wedstrijden terugkijken.”

Toch werd het géén handleiding om harder te leren fietsen. “Het gaat meer over het mentale vlak. Iedereen krijgt weleens met druk en tegenslagen te maken. De vraag is hoe je daarmee omgaat.” Eén van de thema’s die ze aansnijdt, is perfectionisme. “Ik heb geleerd dat streven naar perfectie me niet gelukkig maakt. Door dat soms los te laten, heb ik een hoger niveau weten te bereiken. Bovendien heeft het me ook gewoon een gelukkiger mens gemaakt. Die les komt me nu als moeder goed van pas. Ik heb geaccepteerd dat ik niet de perfecte moeder ben. Dat hoeft ook niet om mijn zoon goed op te voeden.”

Intussen loopt Annemiek naar de deur om open te doen voor oma en opa. Opa Theo mag meteen aan de slag, want Alex moet nog slapen voor de fotoshoot later die dag in het Arboretum in Wageningen. “Dan wordt het toch een beetje stressvol,” vreest Annemiek. “Als hij niet heeft geslapen …” Ze haalt haar schouders op. “Gelukkig krijgt hij veel energie van mensen. Daarin lijkt hij wel een beetje op mij.”

‘ Tot twee dagen voor de bevalling heb ik nog een rondje geﬁ etst’

Meedenken

Moeder Ria schui aan. Ze straalt. Alex is haar eerste kleinkind. Ria: “Ik had eigenlijk niet verwacht dat ik nog oma zou worden. En toen gebeurde het toch nog! We zijn er heel blij mee. Als moeder ben je dag en nacht bezig met je kinderen, maar als oma kun je er meer van genieten. Ze komen en gaan ook weer weg,” grapt ze. Al merkt Annemiek dat de zorg van haar moeder ook als oma nooit helemaal ophoudt. “Soms krijg ik een berichtje: ‘Je mag hem eigenlijk nog niet proberen te laten zi en, hoor.’ Dat soort dingen. Ze denkt altijd mee.” Ria knikt. “We proberen Alex één keer in de twee weken te zien, want je wil toch contact houden met dat kleine ventje.”

Voor Annemiek is het bijzonder om haar moeder in deze nieuwe rol te zien. Haar vader overleed in 2008. Tijdens de coronapandemie ontmoe e Ria haar nieuwe liefde Theo. “Na elf jaar alleen te zijn geweest,” vertelt Ria. Nu zijn ze samen opa en oma van Alex. Annemiek: “Dat vind ik zo’n groot cadeau. Ook omdat ik langzaam afscheid aan het nemen was van het idee dat ik ooit nog moeder zou worden. Toen ik Oscar ontmoe e, was ik heel blij dat ik iemand had gevonden om mijn leven mee te delen. Toen bleek dat we allebei graag kinderen wilden, maakte mijn hart een sprongetje. Gelukkig raakte ik heel snel zwanger.”

Hoge pijngrens

De zwangerschap ervoer Annemiek als bijzonder. “Tot twintig weken hebben we er heel erg van genoten. Daarna ontstonden er zorgen rond de gezondheid van Alex en moest ik goed worden gemonitord, maar uiteindelijk kwam alles goed.” Blijven bewegen hielp daarbij. “Tot twee dagen voor de bevalling heb ik nog een rondje geﬁ etst met mijn man. Ook deed ik nog lichte krach raining. Ik ben gewoon een ﬁjner en gelukkiger mens als ik een beetje beweeg.” Bevallen deed ze in het Radboudumc. Annemiek: “Ik was liever thuis bevallen, maar dat

kon medisch gezien niet. Mijn man en ik hebben fantastische zorg in het ziekenhuis gekregen.” Ze vond bevallen he iger dan verwacht. “Jarenlang dacht ik: voor tijdrijden heb je een hoge pijngrens nodig. Maar bevallen is vele malen pijnlijker. Ik had stormweeën en weinig rustpauzes. Op een gegeven moment dacht ik: hoe hee mijn moeder dit ooit gedaan?”

Geen stress

Die opmerking maakt de band tussen de generaties voelbaar. Annemiek hee altijd een goede band met haar moeder gehad, zeker na het overlijden van haar vader. Sinds Alex er is, voelt die band weer anders. “Je gaat samen terug naar hoe het vroeger was,” verklaart Ria. Waar ze het meest trots op is? Ria hoe niet lang na te denken. “Hoe Annemiek met haar kind omgaat. Ze is een lieve moeder. Ik kan het niet zo goed omschrijven, maar het klopt. Zoals ze is. Relaxed. Geen stress.” Misschien hee dat wel te maken met de manier waarop Annemiek en Oscar het ouderschap vanaf het begin hebben aangepakt. Ze lieten het deels op zich a omen, maar maakten ook praktische afspraken over de verdeling van de taken. Oscar nam lang verlof op en Ria helpt waar nodig mee. “Ik wilde gezien ons lee ijd bewust geen vaste oppasdag,” legt ze uit. “We wonen op een uur rijden afstand.

Met nijntje naar buiten (geluidenboek) RP € 16,95

3X WINNEN

WIJ mag drie lezers blij maken met Annemieks boek Vallen, opstaan en de drive om beter te worden t.w.v. € 24,99. Stuur een email naar redactie@wij.nl o.v.v. Boek Annemiek en laat weten waarom jij dit boek graag wilt lezen. Doe dit vóór 17 juli 2026. De winnaars ontvangen een persoonlijk bericht.

Maar als er iets is, springen we natuurlijk graag bij.” Annemiek waardeert dat enorm. “Ik vind het zo bijzonder dat ze nog zo energiek zijn en gewoon in de auto stappen om te helpen.”

Het moederschap verloopt tot nu toe soepel, wat Annemiek de gelegenheid geeft er volop van te genieten. “Tijdens mijn carrière vroeg ik me af hoe het zou zijn zonder groot doel in mijn leven. Wat er zou gebeuren als ik in dat zwarte gat terecht zou komen. Maar ik ben erachter gekomen dat het heerlijk is om niet continu iets na te jagen. Nu vind ik het gewoon heel leuk met Alex. Dat jachtige leven in de topsport betekende ook dat ik veel mooie momenten heb moeten missen.”

Plezier in bewegen

Hoewel ze niet meer aan topsport doet, houdt ze er nog steeds een drukke agenda op na. Annemiek coacht jonge sporters, is keynote speaker, schreef een boek, werkt als analist en commentator voor Eurosport en NOS, en motiveert kinderen om te bewegen. Beweging vond én vindt ze heel belangrijk, al komt ze zelf niet uit een fanatiek sportend gezin. “Bij ons thuis werd wel veel sport gekeken,” vertelt ze, “voetbal, schaatsen, wielrennen, alle Olympische Spelen.” Ria vult aan: “We waren meer van het wandelen, fietsen, buiten zijn. Op vakantie deden we dat ook altijd. Mijn broers hebben overigens altijd gefietst, gewoon voor hun plezier.” En juist dat plezier in bewegen wil Annemiek graag doorgeven. “Hier in Wageningen heb ik mijn eigen dikke bandenrace, waar kinderen op gewone fietsen een rondje mogen rijden. Het is lekker laagdrempelig.” Ria voegt toe: “Sporten heeft ook een sociaal aspect en is daarmee een belangrijk onderdeel van de opvoeding.”

Tijd om af te sluiten. De fotograaf wacht al in het Arboretum. En weg zijn ze: moeder, oma en baby. Hopend dat Alex onderweg nog een slaapje doet. Al maakt dat met een baby die energie krijgt van andere mensen misschien helemaal niet zoveel uit.

BEWEGEN MET NIJNTJE

OUDERS ZIJN ZEER TEVREDEN

Nijntje wil de verbinding leggen tussen generaties en bewegen. Daarom in elke WIJ een interview met een bekende sporter en haar/zijn moeder of vader. Wist je dat nijntje in samenwerking met KNGU een nijntje beweegdiploma heeft? Dit speciaal ontwikkelde beweegprogramma voor kinderen van 2 t/m 5 jaar leert peuters en kleuters spelenderwijs de basisvormen van bewegen. Als beloning krijgen ze het nijntje beweegdiploma. Ouders waarderen zowel de kwaliteit van het programma als de variatie in het les- en beweegaanbod met het cijfer 8! dutchgymnastics.nl/beweegdiploma

Gehaakte nijn van Just Dutch RP € 26,95

Mijn man vindt ’s nachts blind de speen, maar overdag nooit zijn sleutels

Opvoedadvies vragen aan ChatGPT?

Lou_dermoeder

Nu thuisblijf mama, de mooiste baan die er is.

En later word ik thuisblijf oma

Francis

Mannelijke verloskundige?

Al staat de buurman erbij. Als hij er verstand van heeft, prima Wie dit leest is een powervrouw

Wat heb jij echt onderschat?

Hoe moe je kunt zijn

Waar ik kokhalsde bij de eerste ochtendluier, doet hij het fluitend op een lege maag

IK KRIJG

KRIEBELS VAN

MOEDERS DIE

ZEGGEN: ‘MIJN

KIND DOET

NOOIT WAT’

Een blije uitgeruste moeder is ook een blij kind

Larissa

Youssra

Ivana

Brenda

LLaatst sprak ik een jonge vader die me toevertrouwde: “Ik weet gewoon niet zo goed wat ik met zo’n baby aan moet.” Zijn dochtertje was nog maar een paar weken oud. Ze sliep, dronk, huilde en keek af en toe een beetje om zich heen. “Mijn vrouw praat de hele dag tegen haar,’ vertelde hij lachend en misschien zelfs een beetje gegeneerd. ‘Als ik eerlijk ben dacht ik soms: lieverd, overdrijf je niet een beetje? Ze is toch nog te klein om iets te begrijpen? Kan ze je al verstaan?”

Ik moest glimlachen. Dit herken ik zó uit mijn eigen omgeving. Want laten we eerlijk zijn, veel vaders voelen zich zo tijdens de zwangerschap en na de geboorte. Ze voelen zich intens betrokken. Maar omdat baby’s nog zo klein en kwetsbaar zijn – en de moeder die mega-prestatie van de geboorte heeft geleverd – gaat de aandacht vrijwel automatisch naar de moeder. Bij afspraken wordt vooral háár gevraagd hoe het gaat. Zij draagt de baby, voedt het, kent ieder geluidje. En die zo belangrijke vader staat er soms een beetje naast, zoekend naar zijn plek.

Natuurlijk zijn er ook veel vaders die vanaf het eerste moment precies weten wat ze moeten doen en alle tijd met hun kleintje volop benutten. Toch is het nog steeds de realiteit dat meer vaders weer snel aan het werk gaan dan moeders. Daardoor missen zij soms juist die lange, rustige momenten samen. Terwijl juist in die kleine dagelijkse momenten iets belangrijks ontstaat: verbinding.

Want dat is waar het om gaat. Een baby luistert al vanaf de zwangerschap naar stemmen. Herkent ritme, klanken en emoties. Iedere keer dat je als ouder praat, neuriet, lacht of reageert, gebeurt er iets bijzonders in dat kleine brein. Miljoenen verbindingen in de hersenen schieten wortel of worden aangelegd.

Wacht niet met praten tot je kleine iets ‘terugdoet’. In tegendeel. Wacht niet op die glimlach, dat

woordje of een reactie. Want taal en hechting beginnen juist vóórdat een kind kan praten. Vaders hoeven dus niet beter te worden in baby’s, maar ze vooral te laten voelen dat je er bent. Dat is al genoeg. Je hoeft geen perfecte verhalenverteller te zijn. Het hoeft niet groots of ingewikkeld. Vertel gewoon wat je doet. Wat je ziet en wat je denkt.

“We gaan je sokjes aantrekken.”

“Kijk eens naar die boom.”

“Zullen we een rondje wandelen?”

“Jij maakt mij zo blij!”

Een baby leert niet van moeilijke woorden, maar van jouw aandacht, jouw stem en jouw aanwezigheid. En misschien is dat precies waarom ook vaders zó belangrijk zijn. Omdat iedere stem anders klinkt.

Iedere ouder praat op zijn eigen manier. Kinderen leren juist van die verschillen. Van het speelse, het praktische, het rustige of het uitbundige.

Dus aan álle ouders is de simpele boodschap: praat tegen je baby. Ook als je denkt dat het gek voelt. Ook als je baby alleen maar kijkt of gaapt. Dat ís contact. Dat ís verbinding. En geloof me: hij luistert.

Misschien voelen de eerste maanden soms alsof je weinig terugkrijgt. Maar er gebeurt onzichtbaar ongelooflijk veel. Iedere blik, ieder woord en ieder grapje bouwt mee aan vertrouwen, taal en veiligheid. Niet later. Nu al. Ouderschap begint met iets heel kleins: je stem laten horen.

Prinses Laurentien van Oranje zet zich intensief in voor Taalschatten, dat als doel heeft alle kinderen in Nederland op het juiste taalniveau aan de basisschool te laten beginnen. Daarbij is taalverwerving in de eerste 1.000 dagen van een kind van cruciaal belang. Ze is getrouwd met prins Constantijn, de jongste broer van koning Willem-Alexander, en samen hebben ze drie kinderen: Eloise, ClausCasimir en Leonore.

‘ Er gebeurt onzichtbaar ongelooflijk veel, met iedere blik, ieder woord’

Kleine trend setters

Zachte stoffen, comfortabele fits en trendkleuren vormen de basis van deze collectie van Prénatal. Stoere sets en oversized styles voor jongens en romantische bloemenprints, ruffles en borduurdetails voor meisjes. Perfect om in te spelen, ontdekken én knuffelen.

1. TRUI maat

t/m

Moeder van samengesteld gezin

‘Ik hou van ze alsof ze van mij zijn’

Van thuiswonend meisje naar stiefmoeder van twee kinderen: het leven van Miranda* (nu 33) veranderde in één klap toen ze op haar 22e ging samenwonen met haar partner. Elf jaar later vormt ze een samengesteld gezin met vier kinderen. “Je rol moet groeien. En soms doet dat pijn, maar het is ook het mooiste wat

echt moeten groeien. Het is een ander soort liefde, maar niet minder waardevol.” Ze is daar heel eerlijk over. “De liefde voor mijn eigen kinderen en mijn stiefkinderen voelt anders. Maar ik hou van alle vier enorm veel.”

Eén gezin, verschillende fases

er is.”

“Toen ik mijn partner leerde kennen, gingen we vrij snel samenwonen,” vertelt Miranda. “Ik ging niet zomaar op mezelf, maar meteen in een gezin met twee kinderen van 6 en 8 jaar.” Ze lacht even. “Dat was best een sprong, van kind zijn naar zorgen voor een huishouden en twee kinderen.”

Die eerste periode herinnert ze zich als intens. “Voor iedereen was het zoeken. Voor mij, voor mijn partner en ook voor de kinderen. Wat is mijn plek? Wat wordt er van me verwacht? Ik vond dat soms echt lastig en het maakte me onzeker.” Niet alleen vanwege de nieuwe gezinssituatie, maar ook omdat alles nieuw was. “Ik moest überhaupt nog leren hoe je een huishouden runt, laat staan hoe je een rol inneemt in een gezin dat al bestond.”

Liefde die groeit

Er is een moment dat haar altijd is bijgebleven. “We zaten in de auto toen ineens mijn stiefdochter vanaf de achterbank riep: ‘Jij bent nu toch mijn nieuwe moeder?!’ Ik wist meteen wat ik wilde zeggen. Dat zij al een heel lieve moeder heeft. En dat ik er ben om samen met haar vader voor haar en haar broer te zorgen als ze bij ons zijn. Die visie is nooit veranderd. Ik ben hun moeder niet en zo zal ik me ook nooit voelen. En dat hoeft ook niet. Zij hébben al een moeder die die rol vervult. Ik ben extra. En ik hou met heel mijn hart van ze.” Toen Miranda en haar partner later samen nog twee kinderen kregen, veranderde er iets. “Toen voelde ik dat oergevoel van moederliefde. Dat is er gewoon meteen.” Bij haar stiefkinderen ging dat anders. “Die liefde heeft

Het gezin kent uiteenlopende leeftijden en levensfases. “Met de jongste twee zijn we nog volop aan het opvoeden, spelen en ontdekken,” zegt Miranda. “De oudste twee bouwen steeds meer hun eigen leven op. Die zijn veel met vrienden bezig en hun toekomst aan het vormgeven. Wij zijn er vooral om ze te ondersteunen als dat nodig is.” Ze maakt daarin geen onderscheid. “Mijn gezin is mijn gezin. Ik denk niet in ‘stief’ of ‘eigen’. Natuurlijk is de dynamiek anders, maar voor mij horen ze allemaal bij elkaar.”

Geen partij kiezen

Toch kent een samengesteld gezin ook ingewikkelde lagen. Loyaliteit is daar één van. “In het begin merkten we dat de kinderen het moeilijk vonden richting hun moeder,” zegt Miranda. “Logisch ook: er staat ineens een nieuwe vrouw in het leven van hun vader. Vanaf het begin zijn we daar bewust mee omgegaan. We spraken respectvol over hun moeder, en dat gold andersom ook.”

Ze benadrukt dat het contact niet altijd vanzelf ging. “We zijn het niet altijd eens geweest, en er zijn ook momenten geweest waarop het botste. We zijn geen vriendinnen, maar we kunnen met elkaar overweg. Rondom de kinderen is de sfeer goed gebleven. Dat is wat telt.”

MIJN VERHAAL

Nu de kinderen ouder zijn, blijft Miranda bewust op haar plek. “Als stiefmoeder vind ik het niet aan mij om hun ouders te bekritiseren. Wat ik wél kan doen, is de kinderen helpen omgaan met situaties. Dat doe ik door ze te ondersteunen, zonder partij te kiezen.”

Buiten spel staan

Binnen het gezin hebben Miranda en haar partner duidelijke afspraken gemaakt. “Mijn partner corrigeert ‘zijn’ kinderen als hij er is. Dat voelt voor ons logisch. Als ik alleen met de kinderen ben, pak ik dat zelf op, maar bij grotere dingen bespreken we het samen en neemt hij het voortouw. Troosten doen we allebei. Dat is zo belangrijk voor de band. Dat staat los van rollen of titels.”

Toch vraagt haar positie soms om bewust schakelen. “Je bent onderdeel van het gezin, maar niet in alles.” Dat accepteren ging niet van de ene op de andere dag. “Het is echt een proces waarin je groeit. Zolang je probeert te kijken vanuit het perspectief van alle betrokkenen, ontstaat er uiteindelijk meer rust, ook op momenten dat je je even buitengesloten voelt.”

Samen doen

Onzekerheid hoort erbij, zegt Miranda zonder aarzelen. “In het begin was ik daar echt gevoelig voor. Iedereen lijkt een mening te hebben over hoe jij je rol invult.” Ze somt het lachend op: “Ben je betrokken, dan moet je je plaats kennen. Ben je wat terughoudender, dan ben je ineens de boze stiefmoeder.” Het duurde even voordat ze zich daarvan los kon maken. “Ik heb moeten

leren dat de mening van anderen er niet toe doet. Het gaat om wat werkt binnen ons gezin.” Toch zijn er momenten die binnenkomen.

“Twee jaar geleden zei mijn stiefdochter voor het eerst: ‘Jij bent mijn moeder niet.’ Feitelijk klopt dat natuurlijk. Maar de lading erachter deed pijn.” In plaats van direct te reageren, nam Miranda bewust afstand. “We waren op vakantie en ik heb toen wat tijd voor mezelf genomen. Ik heb niet iets groots gedaan, maar ben gewoon even alleen in thuis gebleven terwijl de rest met elkaar op pad ging. Die rust hielp me om mijn gedachten te ordenen. Ik wilde nadenken over hoe ik mijn gevoel kon uitspreken, zonder haar af te vallen of verwijten te maken. Uiteindelijk heb ik haar uitgelegd dat – ook al ben ik haar moeder niet –mijn mening binnen ons gezin wel telt. En dat we dit samen doen.”

‘Hoe vind je je plek in een gezin dat al bestond?’

Een spiegel

Nu kijkt Miranda anders naar het moederschap dan toen ze begon. “Het is zoveel meer dan zorgen. Het is het mooiste wat er is, maar soms ook echt zwaar. Wat mij misschien nog wel het meest verrast heeft, is hoe het me door de jaren heen veranderd heeft. Mijn kijk op de wereld is compleet anders geworden. En ik leer nog elke dag, van de kinderen, maar ook over mezelf. De kinderen laten me stuk voor stuk zien wie ik ben. Waar mijn geduld zit, waar mijn grenzen liggen, en ook waar ik mag groeien. Ze zijn eigenlijk allemaal een spiegel.” Juist die lessen neemt ze mee in het samengestelde gezin. “Je moet jezelf steeds weer dezelfde vraag stellen: wat is hier goed voor het kind? Tussen ex-partners spelen emoties mee die dat soms vertroebelen. Als stiefouder kun je helpen door dat perspectief steeds terug te brengen.” Een kant-en-klare handleiding is er niet. “Het zit in hoe je met elkaar omgaat, in kleine dingen: eerlijk blijven, niet invullen voor de ander, en ruimte laten waar dat kan. Het is niet perfect. We zijn gewoon een gezin, met alles wat daarbij hoort.”

Mijn zwangerschap

‘Ik had veel last van kwaaltjes, maar ik kon alleen maar blij zijn dat ik zwanger mocht zijn.’

Mijn bevalling

‘Het dreigde even veel te vroeg te starten. Gelukkig bleef Mae tot week 39 zitten.’

Mijn kind Mae, 49 cm, 3044 gram.

‘Wat was ik opgelucht en blij toen ze er was’

Na 15 miskramen beviel Lisa Geestman (43) vier jaar geleden van dochter Sari. Ze durfde bijna niet te hopen op een tweede, maar met Mae is die er toch gekomen. De zwangerschap stemde haar dankbaar, al verliep die niet zonder slag of stoot.

WAT VOORAFGING

“Ik ben elf jaar bezig geweest om zwanger te raken van onze eerste dochter, Sari. Met mijn ex-man had ik al een kinderwens, maar we zijn na jaren uit elkaar gegaan omdat hij toch geen kinderen bleek te willen. Mijn nieuwe liefde, Tom, wilde ze gelukkig wel. Toen ik na zes jaar proberen nog steeds niet zwanger was, zijn we begonnen met ivf. Hormonen, tabletten, spuiten, gesprekken, terugplaatsingen – ik vond het zowel lichamelijk als geestelijk erg zwaar. 15 pogingen liepen uit op evenzoveel miskramen. Maar in België is het uiteindelijk wel gelukt.

OPNIEUW RAAK

“We hadden nog een paar embryo’s in de vriezer liggen. Maar om Sari al onze tijd en aandacht te geven, zijn we bewust niet meteen voor een tweede gegaan. Toen zij drie jaar was, wilden we het toch nog eens proberen, ook al was ik op dat moment al 42. We gingen weer naar België en nu was het in één keer raak. Ik heb gehuild van blijdschap dat het ons opnieuw was gegund.”

KWAALTJES

“De eerste drie maanden had ik veel kwaaltjes. Ik was zo misselijk van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat was het feest. Daarnaast had ik last

van bekkeninstabiliteit. Het voelde alsof mijn ingewanden eruit kwamen, mijn stuitje deed veel pijn als ik zat. Maar mij hoorde je niet klagen: ik kon alleen maar dankbaar zijn dat het toch nog was gelukt.”

VERTROUWEN

“Toen ik zwanger was van Sari durfde ik haast niet blij te zijn, omdat ik bang was dat het op enig moment toch nog verkeerd zou aflopen. Maar deze keer had ik het vertrouwen dat mijn lichaam wist wat het moest doen. Ook al had ik – net als bij de eerste – zwangerschapsdiabetes, ik ben gewoon fulltime blijven werken. Tot ik bij week 25 slecht nieuws kreeg.”

NET EEN FILM

“Bij de wekelijkse controle in het ziekenhuis kreeg ik te horen dat ik door mijn diabetes te veel vruchtwater had en dat mijn baarmoedermond was verkort. Dat gaf een groot risico op vroeggeboorte. Ik schrok me kapot, kon het niet geloven. Het bleek zo ernstig, dat ik met spoed met de ambulance naar een ander ziekenhuis ben gebracht. Het was net een film. Ik heb drie dagen in het ziekenhuis gelegen, waar ik injecties kreeg voor de longrijping van Mae. Daarna kon ik weer naar huis, maar werken mocht ik vanaf dat moment niet meer.”

‘Ik snakte naar pijnstilling, maar daarvoor bleek het te laat’

ALLEEN MAAR LIGGEN

“Ik voelde me niet ziek, maar moest op doktersadvies zo weinig mogelijk bewegen. Liggen, heel veel liggen. Dat vond ik moeilijk, want ik kan niet goed stilzitten. Het was ook wel even schakelen dat ik zo vroeg al in mijn verlof was beland. Maar het was allemaal voor een goed doel: uiteindelijk is Mae tot week 39 blijven zitten.”

NIET ONDER DE DOUCHE

“Op donderdag ging ik naar het ziekenhuis, waar een dag later de bevalling zou worden ingeleid met een ballonkatheter. Maar eenmaal daar bleek dat ik al vier centimeter ontsluiting had. Toch werd ik naar huis gestuurd. Het kon nog wel even duren, zeiden de artsen. Eenmaal thuis kreeg ik steeds heviger krampen. Op een gegeven moment werden ze regelmatiger en hield ik het niet meer. Tom belde het ziekenhuis, maar hij sprak zoals altijd heel kalm. Ik hoorde ze aan de andere kant van de lijn al zeggen: laat haar maar even lekker onder de douche staan om de weeën op te vangen. Dat máákte me toch woedend. ‘NEEEE’, heb ik geschreeuwd – ik denk door de pijn, want zo ben ik normaal niet – ‘Ik hou het niet meer, ik ga niet onder die stomme douche.’ Toen mochten we komen.”

‘GEEN PIJNSTILLING?!’

“Ik snakte naar pijnstilling, maar daarvoor bleek het te laat: ik zat al op negen centimeter ontsluiting. Dat was wel even slikken. Bij mijn eerste bevalling van Sari had ik een ruggenprik en een morfinepompje gekregen, dat wás me toch

lekker. Ik voelde niets. Nu moest ik het zonder doen. Toen ik persweeën voelde opkomen, besefte ik dat ik geen keus had en heb ik me eraan overgegeven. Ik vond het wel even een hel hoor. Maar uiteindelijk is Mae binnen een uur geboren.”

HET MOMENT SUPRÊME

“Wat was ik opgelucht en blij toen ze er was. Ik heb gehúíld: ze is eruit, het is me gelukt, het is óns gelukt. Ik heb nog nooit zo hard gegild als tijdens de bevalling en erna, toen Mae op mijn borst werd gelegd. Met haar ging het gelukkig meteen heel goed. Ik wreef met mijn neus tegen haar neusje, snoof haar geur op, zo vers van de pers, en alle spanning viel van me af.”

EERSTE KENNISMAKING

“Sari wist niet of ze een broertje of een zusje zou krijgen. Toen ze met opa en oma binnenkwam en Mae in mijn armen zag liggen, was ze helemaal verbaasd. Heel rustig kwam ze naar ons toe lopen, voorzichtig raakte ze haar handje aan. ‘Baby uit de buik?’ Ze kon het niet geloven, sloeg haar hand voor haar mond. Inmiddels is ze heel trots en blij dat ze grote zus is. Ze is ontzettend lief voor Mae.”

RIJKDOM

“Ik heb altijd het gevoel gehad dat er iets miste in mijn leven, nu niet meer. Sari en Mae vullen mijn hart. Ik voel me heel rijk met die twee meiden. Mijn grootste wens is uitgekomen. Als ik ze allebei in mijn armen heb, kan ik haast niet geloven dat ze van mij zijn. Mijn eigen vlees en bloed, zelfgemaakt. Ik ben zo trots op ze.”

CHARLOTTE S

Charlotte Jansen (31) is journalist en docent in het mbo. Ze woont in Zwolle met haar vriend en heeft twee dochters.

“Slaapt ze ‘s nachts een beetje?” “Ja, zeker! Ik mag niet klagen. Ze slaapt al zeker twee weken tot een uur of 07.30 uur”, zei ik nietsvermoedend tegen mijn collega over onze Sophie van zeven maanden. Sinds de geboorte volgde ze net als miljoenen andere baby’s precies het babyslaapboekje: eerst elke nacht om de twee uur een fles, na een week of twee om de drie à vier uur een fles en met een paar maanden nog maar één fles per nacht, die steeds later werd: van 04.00 uur, naar 05.00 uur, naar 06.00 uur, naar doorslapen tot 07.00 uur.

Na de newborn-fase-volgens-het-boekje was ons leven weer begonnen: aan het werk, de deur uit in onze vrije tijd en ik was zelf al een paar keer een avondje met vriendinnen tot laat in de stad geweest (lees tot 00.00 uur).

Tot een paar weken geleden. Want mijn vriend en ik horen officieel bij Team no sleep of Team very weinig sleep. Nietsvermoedend besloot Sofie ineens haar eigen plan te trekken ‘s nachts: elk uur wakker voor een knuffel, krijsen tot ze een fles kreeg (en niet 30 ml, maar pas stil bij minstens 180 ml) of gewoon klaarwakker om 03.00 uur. Het is een fase, bleven we voor onszelf herhalen. En het klopt ook, totdat Sofie ineens een soort ritme begon aan te houden: elke ochtend om 05.00 uur wakker. Vroeger naar bed, later naar bed, minder eten, meer eten, drie slaapjes overdag, twee slaapjes overdag, troosten, laten huilen: alles probeerden we.

Ongemerkt paste ik er mijn hele leven op aan. Na mijn wekelijkse uurtje paardrijden niet nog even een drankje doen met de andere meiden maar linea recta naar huis. Op avonden zonder plannen meteen naar bed zodra Sofie en Rosa op één oor lagen. Doei spontane avonden. Doei gezellig samen nog een serie kijken, doei relatie.

Nu we al weken tussen 04.30 uur en 06.00 uur wakker worden, kruip ik langzaam uit mijn schulp. En daarmee blijk ik het eigenlijk heel goed vol te houden. Ik spreek weer eens een avondje af in het weekend, probeer ‘s avonds minder op de tijd te letten, en blijf ook even hangen na het paardrijden. Morgenavond komt mijn schoonmoeder oppassen en gaan wij uiteten. En natuurlijk voel ik dat allemaal de volgende ochtend. Maar het geeft me zoveel terug.

Natuurlijk pak ik weleens een kostbaar momentje extra slaap en dat doet nog steeds wonderen. Maar ik leef mijn leven weer. De negen maanden slaapregressie kan enorm slopend zijn, maar we gaan het aan! Al kon ik mij gisteravond toch niet inhouden en heb ik een veel te dure online slaapgids voor vroege vogels gekocht. Om te checken of we niet écht alles hebben geprobeerd om haar te laten slapen tot 07.00. Of vooruit, 06.30 uur.

COLOFON

Hoofdredactie Mariska van der Kogel

Art direction & vormgeving Gabriëlle de Vries

Directeur/uitgever Marcel Bakker

Aan dit nummer werkten mee Tjitske Agricola | Karin Broeren

Irene van Engen | Lisette Gerbrands

Sophie van Gool | Franke van Hoeven

Charlotte Jansen | Marlies Keizer-Koers

Anouk De Kleermaecker | Koterfoto

Djolien De Kreij | Laurentien van Oranje Pure Life Geboortefotografie

Renate Tromp | Roxanne Vis

Drukwerk

Senefelder Misset Doetinchem B.V.

Advertenties

Laura Beemsterboer contact@wij.nl

• ISSN: 2589-0964

• Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd zonder voorafgaande toestemming van de uitgever. Druk- en zetfouten voorbehouden.

Cadeaupakket WIJ

WIJ verschijnt 4x per jaar via controlled circulation aan zwangere vrouwen en moeders met een kind tot één jaar. Als je je hebt aangemeld voor de blije doos ontvang je tijdens je zwangerschap en totdat je kind één jaar oud is 4x per jaar het magazine WIJ. Heb je vragen? Stuur dan een e-mail naar consumentenservice@wij.nl. Veranderingen in je woon- of gezinssituatie kun je wijzigen op Mijn.WIJ.nl.

Redactie

WIJ Special Media bv Lageweg 17a 1695 GL Blokker Graag ontvangen wij reacties op redactionele artikelen: redactie@wij.nl.

Het magazine WIJ is een uitgave van WIJ Special Media bv. Persoonsgegevens worden vastgelegd voor de toezending van het magazine WIJ. Je kunt je gegevens beheren op Mijn.WIJ.nl. Zie verder het privacystatement op WIJ.nl.

Op de cover Jimmy met Mia Fotografie Anouk De Kleermaecker

Gun je kind en jezelf de beste start Kinderopvang biedt zoveel meer

Voor meer dan 35.000 kinderen zijn onze locaties een fijne plek, waar je jezelf én het leven leert kennen. Waar je ontdekt hoe je vrienden maakt. Of ruzie. Waar je leert om het ook weer goed te maken. En uitvindt wat je leuk vindt, waar je goed in bent. Een plek waar je zelfvertrouwen opbouwt en stevig in je schoenen komt te staan. Welkom bij Humankind.

Voor kind én ouder

In Nederland wordt kinderopvang nog vaak gezien als een handige plek waar je kinderen naartoe brengt als je moet werken. Terwijl de betekenis voor een kind zoveel verder reikt. Dat begint voor baby’s al in de grondbox, met Pikler en open-eind materialen; een ruimte die helemaal is ingericht om hun natuurlijke nieuwsgierigheid te prikkelen. Samen met andere kinderen spelenderwijs leren. Humankind biedt een rijke ontwikkelomgeving. En daarbij hebben we ook jou als ouder veel te bieden.

Unieke ontwikkelkracht

Vanuit onze expertise ontwikkelen we ook eigen methoden.

Natuurkr8 verwondering en liefde voor de natuur

Wiskids spelenderwijs analytisch leren denken

Media Mania vertrouwd en bewust omgaan met (online) media

Fit & Fun sport en spel als motor voor optimale ontwikkeling

Bende Happy een app waarin kinderen aangeven of zij blij zijn met ons

Speelhuis inspirerende speel- en ontwikkelplek, voor kinderen samen met ouders

Zo creëren we elke dag nieuwe kansen voor kinderen om zich te ontplooien. Want opgroeien kan overal. Maar écht tot bloei komen? Dat vraagt zoveel meer.

Samen bouwen aan morgen

Kinderen leren veel van elkaar, onder de liefdevolle begeleiding van pedagogisch professionals. Experts die kinderen begeleiden én hun kennis graag delen met jou als partner in opvoeding. Iedere dag op onze locaties en via het Humankind kennisplatform ‘tips voor ouders’, met webinars, podcasts en artikelen. Hier vinden ouders inzichten en antwoorden op vrijwel iedere opvoedvraag.

Humankind werkt nauw samen met ouders, scholen, gemeenten, zorginstellingen en andere betrokkenen in de cirkel rondom het opgroeiende kind. Zo zorgen we samen voor een goede start én gelijke kansen voor ieder kind. Want mooie kinderjaren gaan een leven lang mee.

Kom gerust eens kijken. Je bent van harte welkom.

Nieuw collectie bij WIJ Geboortekaartjes

Welkom lieve