Skip to main content

Handdruk Christine De Rouck

Page 1

2

h

a

n

d

d

r

u

k

VZW De Bolster ondersteunt 350 cliënten. Om dit te realiseren kunnen we rekenen op de dagelijkse enthousiaste en deskundige inzet van meer dan 400 medewerkers en vrijwilligers. In het contact met deze mensen ervaren we telkenmale hoe boeiend en gevarieerd mensen zijn. We vinden het dan ook een meerwaarde om dit boeiend gegeven via de Indruk met u te delen. In deze rubriek zoomen we in op een medewerker, cliënt, vrijwilliger, …

Maak kennis met

Christine De Rouck, vrijwilligster in de dagbesteding Je bent vrijwilligster voor cliënten van De Boskant. Christine: “Bijna iedere dinsdagnamiddag kom ik als vrijwilligster meehelpen in de dagbesteding voor cliënten van De Boskant. Bedoeling is dat ik enkele cliënten uit de groep haal om met hen een wandeling te maken in de buurt, één of andere activiteit te doen, of hen mee te nemen voor een bezoekje bij mij thuis.”

Voordien werkte je ook al met deze doelgroep. Christine: “Sinds juni 2016 ben ik op SWT, het vroegere brugpensioen. Voor mij was het een uitgemaakte zaak dat ik mij ging blijven inzetten voor deze cliënten, ik heb immers mijn hart bij hen verloren.” Je bent op latere leeftijd in De Bolster komen werken. Christine: “Ik ben van opleiding opvoedster en heb

gedurende 25 jaar in de bijzondere jeugdzorg gewerkt in Huize Ten Berg in Zwalm, een boogscheut van bij mij thuis. Ik werkte daar met jongeren en adolescenten die een zwaar rugzakje meedragen. We begeleidden hen naar een zelfstandig leven buiten de instelling, maar vaak waren die jongeren op 18 jaar nog helemaal niet klaar om op eigen benen te staan. Een reorganisatie maakte dat ik andere horizonten opzocht en een nieuwe uitdaging wilde. Mijn zus Marie Jeanne werkte al sinds haar 20ste in Mariaheem, dus was de voorziening goed gekend. Ik solliciteerde in het voorjaar van ‘99 voor vrijwilligerswerk bij jullie, maar al gauw bleek dat ik hier, gezien mijn diploma en ervaring, een betaalde tewerkstelling kon krijgen.” Waar kwam je terecht? Christine: “Ik begon in het dagcentrum als begeleider in het keukenatelier in een vervangingscontract van iemand die in loopbaanonderbreking was. Uiteindelijk heb ik 3 jaar deze job gedaan. Ik maakte met de cliënten dagelijks soep voor zo’n 45 personen. In de namiddag was er tijd om confituur te maken, bessensiroop, vlierbloesemijs,... Deze producten werden dan intern verkocht. Nadien heb ik het industrieel atelier overgenomen. We werkten eenvoudige, repetitieve maar tijdrovende klusjes af voor bedrijven uit de regio. Later werd ik medewerker van het belevingsteam.”


h

a

n

d

d

r

u

k

Dit is een heel andere doelgroep dan je gewend was. Christine: “Ja, in het begin vergde dit wat aanpassing. Ik was gewend om te werken met mondige jongeren die op fysiek vlak geen zorg nodig hadden. Ook de eerste jaren in het arbeidscentrum werkte ik

muziek, iemand de vrijheid geven om even door het gebouw te slenteren,… We zetten activiteiten op met het accent op ‘beleven’ (geuren, proeven, aromatherapie, snoezelen, snoezelzwemmen,…). 2 Keer per jaar gingen we met onze cliënten op restaurant. We gingen ook elk jaar kijken

met cliënten met een zekere zelfstandigheid en zelfredzaamheid. In het belevingsteam kwam ik terecht bij mensen met grote en zeer specifieke ondersteuningsnoden, zeer kwetsbare mensen ook. Ik had toch wat aanpassingsmoeilijkheden in het begin. Alle dagen op zoek gaan hoe je de cliënten best aanpakt, wat helpt en wat niet, epileptische aanvallen, psychische problematieken, autisme,… Hiervoor steeds de juiste aanpak vinden… Elke cliënt heeft zijn eigen(aardig)heden en samen in een groep geeft dit soms onverwachte reacties. Je moet met heel veel rekening houden. Gelukkig zat ik in een zeer goed team, waardoor ik na enkele maanden mijn draai gevonden heb.”

naar de 3-daagse van De Panne. Deze uitstappen waren geen evidentie, maar we hadden een superteam en deden alles opdat dit zou lukken. De cliënten waar ik in het begin het moeilijkst mee overweg kon heb ik uiteindelijk het diepst in mijn hart gesloten.”

Had dit een impact op je arbeidsvreugde? Christine: “Oh neen, ondanks alle moeilijkheden en uitdagingen ben ik altijd blijgezind komen werken. Iedere dag bracht problemen, maar ook oplossingen en de fijne momenten met de cliënten bleven duidelijk overheersen. Al doende leerde je wat werkt en wat niet: iemand uit de groep halen voor een rustmoment,

Het zijn die mensen waar je nu vrijwilligerswerk voor doet. Christine: “Ja, en met heel veel plezier. De dinsdagnamiddagen ben ik er voor Katrien, Koen, Bram, Lieven en Jos. Dit zijn allemaal cliënten van het dagcentrum. Ze komen op bezoek bij mij thuis, genieten van een cola op mijn terras,… Soms bak ik pannenkoeken of maken we een wandelingetje in mijn grote tuin. Ze laten genieten van de bloesems en later in de zomer kersen plukken,… Intussen sluiten de cliënten van het dagcentrum overdag aan in de huizen. Dit heeft mijn vrijwilligersengagement wat veranderd. Nu ga ik meestal wandelen met Koen, Bram en Lieven, alleen, met 2 of met alle 3 naargelang de mogelijkheden op dat moment.

3


4

h

a

n

d

d

r

u

k

Nadien ga ik met Katrien een uurtje ‘werken’. Zo noemt Katrien dat als ze kleurt. Tegen 16u30 drink ik dan koffie met haar en sluit ons moment samen af met een handmassage. Momenteel lukt het niet om Katrien mee te nemen naar huis. Ik hoop dat ik dat in de toekomst opnieuw kan.” Hoe zie je je toekomst als vrijwilligster? Christine: “Belangrijk is dat dit wekelijks stramien behouden blijft. Dit schept duidelijkheid voor de cliënten. De cliënten waar ik mij voor engageer zijn heel moeilijk begeleidbaar voor vrijwilligers die niet met hun problematieken vertrouwd zijn. Omdat ik zo lang met hen gewerkt heb en ze goed ken kan ik dit doen en volhouden. Je moet ze ook kennen om te merken dat wat je doet hen deugd doet, deze signalen zijn soms heel subtiel. Een vrijwilliger die dit niet weet kan hierop afhaken.”

Je bezorgde ons heel veel foto’s van jouw ‘gastjes’. Het wordt een moeilijke selectie. Maar wat doet Katrien in Hawaï? Christine: (lacht) “In het dagcentrum waren we net voor de vakantiesluiting vliegtuigjes aan het schilderen. Voor elk raampje kleefden we een foto van een cliënt. Bram wou persé aan het stuur zitten. Toen de 3 vliegtuigen klaar waren hingen we ze op in ons atelier met de boodschap: “We zijn met onze cliënten op vakantie naar Honolulu!” Toen we naar de Beekmeers verhuisden vonden we de muren van ons lokaal nogal grijs en saai. Dus versierden we ons lokaal met een grote poster van Honolulu beach. Dit werd het favoriete plekje van Katrien. Zeg nu zelf, als je de foto ziet… net of ze er écht is hé?” Toen je met brugpensioen ging legden je collega’s je letterlijk in de watten (zie Indruk 29 najaar 16). Het is duidelijk waarom. Ik hoop je nog lang te mogen ontmoeten tijdens je vrijwilligersactiviteiten in De Bolster. Veel liefs Carine Cosijns Vrijwilligerswerking


Turn static files into dynamic content formats.

Create a flipbook
Handdruk Christine De Rouck by vzw De Bolster - Issuu