Issuu on Google+

ดังตฤณ


สารบัญ สารบัญ ................................................................................................................................................................. ๑ X ตอนที่ ๑ ครั้งแรก .....................................................................................................................................๓ X ตอนที่ ๒ เพื่อนรัก..................................................................................................................................... ๑๓ X ตอนที่ ๓ พยากรณดาวเดน........................................................................................................................ ๒๐ X ตอนที่ ๔ กังวล .......................................................................................................................................๒๗ X ตอนที่ ๕ มื้ออรอย .................................................................................................................................... ๓๖ X ตอนที่ ๖ บานแสนสุข ..............................................................................................................................๔๕ X ตอนที่ ๗ สงวิญญาน................................................................................................................................. ๕๖ X ตอนที่ ๘ ดูดาว ..........................................................................................................................................๖๙ X ตอนที่ ๙ สงครามความคิด ...................................................................................................................๗๙ X ตอนที่ ๑๐ หลากพันธะ ..............................................................................................................................๙๐ X ตอนที่ ๑๑ รูตัว ...........................................................................................................................................๙๙ X ตอนที่ ๑๒ ความขัดแยง .........................................................................................................................๑๐๘ X ตอนที่ ๑๓ มลทิน...................................................................................................................................๑๒๐ X ตอนที่ ๑๔ ทางออก ...............................................................................................................................๑๓๐ X ตอนที่ ๑๕ นับถอยหลัง .........................................................................................................................๑๔๐ X ตอนที่ ๑๖ อัตวินิบาตกรรม....................................................................................................................๑๕๑ X ตอนที่ ๑๗ ชาติใหม ...............................................................................................................................๑๖๓ X ตอนที่ ๑๘ ระลึกชาติ ............................................................................................................................๑๗๗ X ตอนที่ ๑๙ ความเปลี่ยนแปลง .................................................................................................................๑๘๙ X ตอนที่ ๒๐ คนรูใจ .................................................................................................................................๑๙๙ X ตอนที่ ๒๑ รวมฝน ................................................................................................................................๒๑๒ X ตอนที่ ๒๒ ฝนราย................................................................................................................................๒๒๕ X ตอนที่ ๒๓ สัมผัสที่ ๖ .......................................................................................................................๒๓๔ X ตอนที่ ๒๔ คําสาป................................................................................................................................ ๒๔๖ X ตอนที่ ๒๕ ทางเลือก ............................................................................................................................ ๒๖๕ X ตอนที่ ๒๖ ควรคา ................................................................................................................................๒๗๙ X ตอนที่ ๒๗ บทพิสูจน ............................................................................................................................ ๒๘๙ X ตอนที่ ๒๘ พี่นองสองสาว.....................................................................................................................๓๐๖


X ตอนที่ X ตอนที่ X ตอนที่ X ตอนที่ X ตอนที่ X ตอนที่ X ตอนที่ X ตอนที่ X ตอนที่ X ตอนที่ X ตอนที่ X ตอนที่ X ตอนที่ X ตอนที่

๒๙ หมอเทวดา..........................................................................................................................๓๑๗ ๓๐ โลกลม ................................................................................................................................ ๓๒๖ ๓๑ ทําแทง................................................................................................................................. ๓๓๖ ๓๒ คาตัว ...................................................................................................................................๓๕๐ ๓๓ คูมือนักฆาตัวตาย............................................................................................................. ๓๖๒ ๓๔ คนดัง.................................................................................................................................๓๗๔ ๓๕ ออกสูโลกกวาง ...............................................................................................................๓๘๓ ๓๖ คูส ม ................................................................................................................................... ๓๙๔ ๓๗ สูญเสีย ...............................................................................................................................๔๐๕ ๓๘ เปดใจ .............................................................................................................................๔๑๗ ๓๙ นับหนึ่งใหม .......................................................................................................................๔๒๘ ๔๐ กีฬาพลังจิต .....................................................................................................................๔๔๔ ๔๑ ชนะกรรม..........................................................................................................................๔๕๓ ๔๒ เคล็ดวิชาพยากรณกรรม..................................................................................................๔๘๓


ตอนที่ ๑ ครั้งแรก นนทกานตเดินผานกลุมโตะหมอดูดวยทาทีเกๆกังๆเปนรอบที่สามหรือสี่ ความจริงเขาเขาหาง ในวันนี้ดวยความตั้งใจดูหนังคนเดียวแกกลุม แตพอผานโตะหมอดูแลวเกิดความครุน คิดบางอยาง เดิน กลับไปกลับมาชั่งใจวาจะเสี่ยงเอาเสียหนอยไหม เกิดมายังไมเคยดูหมอชนิดที่มีคนเปนๆนั่งพยากรณใหตอ หนา อยางมากเคยแคเลนหมอดูคอมพิวเตอร หรือใหเพื่อนซึ่งมีไพยิปซีทายดวงเลนใหแบบสงเดช แตแบบนี้ เปนความรูสึกที่ตางกัน เขากําลังจะเสียเงินเปนรอยเพื่อสนทนาถามตอบกับผูไดชื่อวาจับงานพยากรณเปน อาชีพ ซุมหมอดูที่ตั้งอยูบริเวณนั้นจัดแบงเปนสัดสวนดวยแผงไมกั้น มีทั้งหมด ๔ หอง หมอดูแตละ คนลวนมีอายุ ทาทางเปนผูคงแกเรียน ทุกหองตางมีลูกคา เวนริมซายสุดที่ยังวาง นนทกานตอานปายชื่อหมอ ดูบนโตะ เห็นชื่อ อุปการะ ตโมไพรี แลวเกิดความตะครั่นตะครอแปลกๆ ฟงขลังราวกับเปนหมอดูชื่อดัง หรือเปนชื่อที่สรรตั้งใหฟงนาเลื่อมใสในทางสงเคราะหผูมืดบอดโดยเฉพาะ แตถาเปนหมอดูแมนๆหรือมีชื่อเสียงจริง คนคงแหมาดูกันบาง นี่ยังนั่งวางอยูนาน คงจะ มือใหมในวงการหรือประเภทดูคลาดเคลื่อนเปนประจําเสียกระมัง นั่นเปนเหตุผลที่ทําใหนนทกานตยังเดิน งุนงานชั่งใจอยู หมอดูคงเห็นเขาเดินละลาละลังอยูพักหนึ่งแลวเหมือนกัน ฝายนั้นจึงยิ้มใหอยางออนโยน มอง เปนมิตรนาอุนใจ แตสมัยนี้เห็นยิ้มใจดีแลวแทนที่จะอยากเชื่อถือ กลับกอความรูสึกระแวงขึ้นแทน เพราะ ขาวอาชญากรรมดังๆและขาวฉอฉลอื้อฉาวนั้นเปนผลงานของคนหนาตาทาทางใจดีเสียเกือบครึ่ง ในที่สุดชายหนุมก็ตัดสินใจเดินเขาสูซุมหมอดู ขาเขาไมคอยออกอาการกาวฉับๆอยางเคย เพราะใจเฝาคิดวาควรหรือ ที่อยูดีๆจะหาเรื่องเสียสตางคเปลาเพื่อฟงใครไมรู ทํานายทายทักเขาในสิ่งที่ยาก จะพิสูจนเดี๋ยวนี้วาจริงหรือเท็จ “เออ… ดูหมอคิดเทาไหรครับ?” ความจริงเขาเห็นปายบอกอัตราแลววาครัง้ ละ ๒๐๐ แตถามไปอยางนั้นเอง เผื่อมีฟลุกลดราคา ใหบาง ถาฝายนั้นกําลังหิวลูกคา “สองรอยครับ เชิญครับ” เจาของโตะรางทวมตอบตามธรรมเนียม ชายหนุมพยักหนา ลงนั่งแบบคาใจเสียดายสตางคไมรู หาย “เออ… นาดูดวงแบบไหนครับนี่? ผมตองเอาขอมูลอะไรใหหรือเปลา แบบวาเปนคนจํา รายละเอียดจําพวกตกฟากตกไฟไมคอยไดนะครับ” “ออ ไมเปนไรครับ ไมตองใชหรอก” “แหะๆ บอกนาตามตรงนะครับ นี่เปนครั้งแรกของผม เกิดมาเพิ่งเคยมานั่งตรงหนาหมอดูมือ อาชีพนี่แหละ”


“อันนั้นก็ดีครับ เพราะนองเปนลูกคารายแรกของผมเหมือนกัน” นนทกานตเบิกตาขึ้นนิดหนึ่งแบบสะอึก เกือบจะลุกหนีในทันทีเสียแลว “นองจะดูเรื่องผูหญิงใชไหม?” คําทักนั้นทําใหชายหนุมเบิกตาโตกวาเกา แตคราวนี้เปนดวยความสนใจเพราะโดนทักถูกจุด ทวาพอคิดคํานึงแลวก็เปนเรื่องนาแปลกใจแคนิดหนอยเทานั้น หนุมนอยสาวนอยเขาหาหมอดูจะเรื่องพรรณ ไหนที่พนจากของพรรณนี้ “ครับ” ลูกคาหนุมยอมรับ “ผมตองเอาวันเดือนปเกิดของผมกับเธอใหนาไหมครับ?” นนทกานตสะกิดใจอยูบาง ที่จนปานนี้หมอดูอุปการะยังไมงัดเอาอุปกรณใดๆขึน้ มาวางบน โตะเลยสักชิ้นเดียว แมแตกระดาษปากกาก็หาไดมีไม “ไมตองหรอก” อุปการะตอบยิ้มๆ นิ่งเพียงอึดใจก็พูดชนิดทําใหชายหนุมตรงหนาถึงกับตาเหลือก “นองกําลังสงสัยวาตัวเองรักขางเดียวหรือเปลา เพราะบ���งทีเหมือนมีความหวัง บางทีรูสึกวา กําลังถูกหลอกใชใชไหม?” นนทกานตกลืนน้ําลายเอื๊อก ทาทีเปลี่ยนไปสิ้น “เอะ! นาทราบไดอยางไร?” ใชแลว เรื่องเดียวที่กําลังวนเวียนในหัวคือสงสัยวาตนเองกําลังตกเปนทาสหนาโงของเพื่อน สาวในสถาบันศึกษาเดียวกันหรือไม บางวันก็สํานึกรูวาอยูในกลุมหมามองเครื่องบิน แตบางวันก็อยาก หลอกตัวเองวาอยูในกลุมมาตีนปลาย “ผมใหนองถามก็แลวกัน นองอยากรูอะไรบาง เชิญตามสบายครับ” ชายหนุมอึกอัก เขามาเจอใครเขาแลวนี่ “เออ… อา… ผมจะมีสิทธิ์ไดเปนแฟนตัวจริงของเขาไหมครับ?” “ถาเปนคําถามนี้ ผมตองใหนองเตรียมใจฟงคําตอบนิดหนึ่ง นองอยากรับฟงคําตอบที่แทจริง ไมใชคําตอบที่เปนกําลังใจใชไหม?” “ครับ ผมมีพวกเพื่อนใหกําลังใจลมแลงทางโทรศัพทมากพอ มาถึงโตะหมอดูนี้ผมอยากรูความ จริงที่ทําใหสบายใจเสียทีมากกวา” “เขาไมใชคูของเราหรอก ถาเราคบกับเขาแบบเพื่อน เขาจะใหความสนิท แตถาแสดงความ ออนแอ เปดเผยหนาตาที่ลุมหลง เขาจะนึกเหยียดหยามดูถูก ผูหญิงที่สวยมากๆนะ มีนิสัยชอบดาผูชายที่มา หลงงายๆกันทั้งนั้น” นนทกานตรูสึกสลดอยูในหนา แตประหลาดที่เขาฟงเสียงนุมของหมอดูแลวทําใจไดอยูใน สวนลึก ก็ขนาดเขาเองยังรูสึกตั้งหลายครั้งวาเปนไอหนาโง แลวจะแปลกอะไรถาคําๆนี้ไปปรากฏอยูในหัว ของหลอน “นารูดีจังนะวาเขาสวยมาก… แตผมอาจยังมีดีไมพอ แตวันหนาถาเรียนจบแลวพยายามสราง เนื้อสรางตัว ร่ํารวยกวาที่เปนอยูเยอะๆ เขาจะมีทางมาสนใจบางไหมครับ กี่ปก็ตาม…”


อุปการะยิ้มปลอบ สายหนาเล็กนอย “นองไมใชคนที่จะเปนคูครองของเขาหรอก สละเถอะ… อยาหวงผูหญิงของคนอื่นไวในหัวใจ เราเลย เราจะไมไดอะไรนอกจากความรอนรุมกลุมใจอยางเดียว” ชายหนุมไหลตก เกิดความหอเหี่ยวรันทดขึ้นมาอยางทวมทน แตดวยความเสียดายประกอบกับ ลูกฮึดของชายชาตรี ทําใหตดั สินใจถามตรงๆ “นารูไดยังไง ใชหลักพยากรณแบบไหนหรือครับ? ขอโทษ ผมไมเห็นนาทําอะไรเลย” อุปการะยอมเปดเผยตามที่ตระเตรียมไวแลวเมื่อถูกลูกคาถามเชนนี้ “ผมไมใชวิชาโหราศาสตรหรือหลักการพยากรณแนวไหนหรอกครับ แตใชวิธี ‘อานกรรม’ ตรงๆ มันปรากฏอยูแลวในทุกอณูของความเปนคนเรา ตามหลักโหราศาสตรอาจมีการทํานายเชนที่เรียกวา ‘ทักษาพยากรณ’ คือพยากรณโดยอาศัยทักษา ทักษาเปนชื่อเรียกอัฐเคราะห ไดแกอาทิตย จันทร อังคาร พุธ เสาร พฤหัสบดี ราหู ศุกร โดยจัดเขาระเบียบเปนบริวาร อายุ เดช ศรี มูละ อุตสาหะ มนตรี และกาลกรรณี แต การอานกรรมไมตองอาศัยองคประกอบเหลานั้น ขอเพียงรูวาใครทําอะไรมา ก็ทํานายทายทักไดวาตองไดรับ ผลอยางไร จะเรียกหลักการนี้วาเปน ‘กรรมพยากรณ’ ก็ได” นนทกานตทําหนาเชื่อครึ่งไมเชื่อครึ่ง “แปลวานาใชวิธีแบบนั่งทางในหรือครับ?” “ก็แลวแตจะนิยามกันวานั่งทางในคืออะไร โดยมากมักหมายถึงคนหลับตาทํานายโดยใชกําลัง สมาธิดูเหตุการณในอดีตและอนาคต แตสาํ หรับผม จะมุง เนนดูวาใครทําอะไรมาอยางไร ทําอยางนั้นๆแลว จะใหผลแบบไหน ตรงนี้ผมไมอาศัยนิมิตอันเกิดจากพลังสมาธิอยางเดียว แตจะใชจิตสัมผัสเขามารวมดวย” ชายหนุมฟงคําอธิบายแลวงง เพราะแยกไมออกวาระหวางนิมิตจากพลังสมาธิกับจิตสัมผัส แตกตางกันอยางไร “ตอนนาเห็น นาเห็นยังไง?” “ขอใหนองลองนึกถึงญาติสักคนเดี๋ยวนี้ เอาแบบที่มีความสัมพันธอันดีตอกัน นองเห็นในใจ อยางไร? มันเปนความรูสึกเพียงวูบเดียวที่ระลึกถึงใครคนหนึ่งได แตก็เกิดกระแสรูสึกถึงสายใยผูกพัน ในทางมงคลระหวางเรากับเขาใชไหม? ในใจนองเปนอยางไร ผมก็สัมผัสเห็นกรรมสัมพันธของคนอื่นดวย อาการคลายๆอยางนั้นแหละ เพียงแตสามารถเขาไปสองสํารวจดูรายละเอียดไดชัดเจนและกวางขวางกวาคน ทั่วไป เพราะมีกําลังสมาธิหนุนหลังอยู” “อยางที่นาพูดถึงผมกับเพื่อนผูหญิง นาเห็นอยางไร ผมทํากรรมกับเขามาอยางไร?” “กอนอื่นนองตองเชื่อวาคนเราเวียนวายตายเกิดมาหลายครั้ง เคยทําอะไรดวยกัน เคยเปนอะไร กันมาหลายแบบ อยางเรากับเขาก็เคยเปนแฟนกันมา ถึงไดมีความรูสึกแบบเพศตรงขามที่ดึงดูดกันอยูบาง แตชาตินี้เขากําลังเสวยวิบากเหนือเรา เลยทําใหมองผาน แลวเล็งหาคนอื่นที่เขารูสึกเหมาะตัวเหมาะใจกวา” ลูกคาหนุมนอยทําหนากังขา “วิบากนี่คืออะไรครับ เสวยวิบากนี่หมายถึงเพื่อนผมกําลังรับผลอะไรอยูหรือ?”


“ออ… วิบากแปลวาผลอันเกิดจากกรรม กรรมคือคิด คือพูด คือทํา กอกรรมใดประจําก็เกิดเปน นิสัยติดตัวอยางนั้น นิสัยอยางไรก็ตองรับผลของนิสัยอยางนั้น เชนรูปรางหนาตานี่ก็เปนวิบากนะ ผิวพรรณ เขาสะอาดสะอานเพราะเคยอยูในกรอบศีลสัตย รูปศีรษะมนนามองเพราะเคยออนนอมถอมตนแบบคนไหว งาย ไหวสวย และถาผมเห็นไมผิด จุดเดนของเขาคือมีนัยนตาเปนประกายลึก ดูสวยสะกดจิตสะกดใจใครๆ ไดตั้งแตแรกเห็น อันนี้ก็เพราะเคยมองพระสงฆองคเจาดวยใจศรัทธาบริสุทธิ์ และมองใครตอใครรอบตัว ดวยความรัก ความปรารถนาดีตลอดชีวิตในอดีตชาติ” นนทกานตเริ่มมองอีกฝายอยางทึ่ง “ครับ เขาเปนผูหญิงตาสวยที่สุดที่ผมเคยเห็นมา เคยอยากรูเหมือนกันวาทําไมธรรมชาติถึง ลําเอียงนัก ใหรูปสมบัติและคุณสมบัติกับพวกเราแตกตางกันขนาดนี้” “ธรรมชาตินะลําเอียงไมเปนหรอก เราเอาทอนไมมาสีกัน ธรรมชาติก็คายไฟออกมาเสมอ แต ไฟจะมากหรือนอย ติดไฟชาหรือเร็ว ก็ขึ้นกับจํานวนไม ขึ้นกับความสดหรือแหงของไม ตัวเราเองทั้งหมดก็ คือธรรมชาติ มีเหตุอยางไร ปจจัยแคไหน ก็ไดผลไหลมาเทมาตามนั้น ไมมีใครควบคุมบงการอยูเหนือ ธรรมชาติในตนเองไดเลย” “อยางที่จะ… เออ… หมายถึงเพื่อนผมนะครับ ที่จะเขาตาสวยแลวคุณนาบอกวาเพราะมองใคร ตอใครดวยความรักใชไหมครับ? มันเกี่ยวกันอยางไร มองคนดวยสายตาแบบหนึ่ง แลวทําไมตาถึงสวยได” “มีหลักคราวๆอยางนี้ คือกรรมจะใหผลทางใจสอดคลองกับเหตุที่เคยกอไว อยางเชนการ มองผูคนดวยความเมตตา ดวยความปรารถนาดีจริงใจ จะใหผลทันทีเปนความเย็นตาเย็นใจทั้ง กับตนเองและผูถูกมอง ฉะนั้นจึงมีการบันดาลความงามขึ้นในดวงตาตัง้ แตเดี๋ยวนั้นแลว นี่เองความจริงที่ สามารถเห็นทันใจในชาตินี้ภพนี้ เดี๋ยวนี้แหละ แตจะเห็นชัดขึ้นในอัตภาพตอมา เพราะการเกิดใหมคือการ รวบรวมกรรมที่ทําประจําไปสรางรูปลักษณะใหสอดคลองกับความเปนตัวเรามากทีส่ ุด คลายกับนองเรียน หนังสือ ยิ่งกวานความรูเพิ่มขึ้น ก็จะแตกฉานในสาขาวิชายิ่งๆขึ้น แตเมือ่ จบปริญญาไดงานทํา ชีวิตจะ เปลี่ยนไปทั้งหมด ทั้งตําแหนงหนาที่การงาน ระดับเงินเดือน ความกาวหนาที่รออยู ลวนตัดสินจากความรู ความสามารถที่สั่งสมมาระหวางเปนนักศึกษานั่นเอง” นนทกานตใครครวญตามแลวพยักหนาฝดๆ “เออ… แลวทีน่ าบอกวาผมกับเขาเคยเปนแฟน หมายถึงเคยอยูกิน���บบคูผัวตัวเมียกันมากอน หรือเปลาครับ?” อุปการะนิ่งไปอึดใจ “เคย… แตวา นานเสียจนปวยการ เปลาประโยชนจะไปพูดถึง ของเหลานี้ถารูจริงตองเขาใจให ซึ้ง อยางถานองมีความสามารถหยั่งรู เดินออกจากหองนี้นองจะพบกับคนที่เคยเปนนั่นเปนนี่เต็มไปหมด จะ เหนื่อยแคไหนถานองรูวาคนขายน้ําตรงมุมโนนเคยเปนพี่สาวของนอง คนขายกวยเตี๋ยวตรงนั้นเคยเปนพอ ของนอง หรือกระทั่งเดินออกจากหางพบหมาขางถนนตัวหนึ่งแลวรูวา มันเคยเปนลูก พวกเราเวียนวายตาย เกิดมามากขนาดหาคนไรความสัมพันธกันอยางสิ้นเชิงไดยากมาก ทุกคนเพียงแตเลนเกมแหงความลืมเลือน เมื่อตองขามภพขามชาติเทานั้น”


“อยางผมกับนานี่เคยเปนอะไรกันมากอนครับ?” ชายวัยกลางคนเอนหลังพิงพนัก ผินหนาไปทางอื่น กะพริบตาคลี่มุมปากเล็กนอย “ยังไมใชสิ่งที่สมควรบอก” “ผมรูสึกดี เหมือนนาเปนญาติผูใหญ อยางนี้แปลวาตองเคยใชเสมอไปหรือเปลาครับ?” “ก็อาจจะ… มนุษยเรามีสัญชาตญาณในการเขาหาและรูสกึ ผูกพันกับใครบางคน ชนิดที่ยากจะ อธิบาย แตมันก็อยูตรงนั้น ความรูสึก… ซึ่งทายความสัมพันธในอดีตถูกหรือผิดคงมีความหมายนอย ขอเพียง ความสัมพันธในปจจุบัน เราเปนอะไรกันสักอยาง นั่นแหละที่ถูกแน จริงแน” “อยางนั้นแปลวาคนเรามีเนื้อคูหลายคนหรือครับ?” “ชีวิตเดียวคนๆหนึ่งอาจแตงงานไดตั้งหลายหน ชีวิตที่ผานมายิ่งไปจับคูกับใครตอใครไมรู เทาไหร ตามเหตุ ตามปจจัย ตามความเหมาะสมในแตละจังหวะ พวกเราเหมือนนักเดินทางผูโดดเดี่ยวที่พลัด ไปเขากลุมทัศนาจรกับพวกโนนที พวกนี้ที ขึ้นอยูกับวาพวกไหนบายหนาไปทิศทางเดียวกะเราใน ชวงหนึ่งๆ” “เฮอ!.. ฟงดูเหงานาเศราจังครับ เคยคิดเขาขางตัวเองวาชือ่ เราเขากันดี ผมชื่อโจก เขาชื่อจะ ผม ชื่อนนทกานต เขาชื่อ ลานดาว เคยคิดกระทั่งวาถาเขาเปลี่ยนมาใชนามสกุลผม จะฟงเกกวานามสกุลเดิมของ เขามาก… สรุปคือชื่อแซดูรับกันไปหมด เสียอยางเดียวคือเขาไมเคยรับวาผมเปนแฟน” “อยาวาแตชื่อเขากันเลย ตอใหหนาเหมือนกันเปะอยางแพะกับแกะ ก็ไมไดสอเลยวาตองเปนคู แทที่จะอยูดวยกันไปตลอดชีวิต คนเราคบกันดวยธาตุนิสัยที่คลายคลึงได แตถาใหเปนแฟนกัน ตองอาศัย ความดึงดูดใจที่ทําใหถวิลหาไปทางนั้นดวย ผูหญิงที่นองชอบเขาเปนพวกมีสิทธิ์เลือกจนกวาจะถูกใจ โอกาสรอกระทั่งพบคนที่ทั้งเขากันโดยธาตุและความดึงดูดจึงมีอยูสูง ประเภทนี้เขาไมดวนปกใจเร็วเพียง เพราะความเขากันผิวเผินหรอก” “งั้นผมขอถามถึงเขาหนอยเถอะครับ ถาเขาไมรักผม ไมใชคูของผม แลวเขารักใคร คูของเขา เปนใคร?” “เขายังไมพบคูที่จะอยูกับเขาตลอดไปหรอกนอง เสนทางโคจรยังไมบรรจบกัน” “แลวจะพบเมื่อไหร?” “ก็คงอีกพักใหญ ชีวิตเขาเหมือนแมเหล็ก ดึงดูดทั้งสิ่งที่ปรารถนาและไมปรารถนาเขามาหาตัว มากมาย ตองวุน วายกับตัวเลือกเยอะแยะกวาจะพบของจริงที่โดดเดนขึ้นมา” “เนื้อคูเขาเปนคนอยางไร หนาตาแบบไหนครับ?” อุปการะเบนมามองหนุมรุนลูกดวยสายตาตรง “ถามเพราะอยากทําตัวใหเปนแบบนั้นใชไหม? อนุญาตใหผมทําหนาที่ของหมอดูนะ อยาง นองถาพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเอง เชนเรียนใหเกงขึ้น ดูเขมแข็งเปนที่พึ่งไดกวานี้ อยางดีที่สุดก็ทําใหเขาทึ่ง มากกวาเดิม ไมมีสวนเข็นใหใจเขาขยับมาถึงเราหรอก หากอยากใกลชิดเขาตลอดไป นองตองทําตัวเปน เพื่อนสนิทที่เขาสบายใจจะพูดคุยดวยไดทุกเรื่อง ไมใชดึงดันจะใหเขารับเปนคนรัก เพราะความดึงดันในรูป นั้นรังแตจะผลักเขาหางจากเราไปเรื่อยๆ”


ใบหนาของนนทกานตหมนหมอง ใจหนึ่งคาน และนึกดาเงียบๆวานี่จะดูหมอหรือเขามาบง การชีวิตเขากันแน ทวาอีกใจหนึ่งก็จําตองยอมรับ เพราะลานดาวเคยบอกกับปากวาสนิทใจกับเขา และ บางครั้งอยากเลาเรื่องตางๆใหฟงมากกวาเพื่อนผูหญิงดวยกันเสียอีก แตบางวันหลอนจะพูดจาหางเหิน เมิน บอย หรืออยูดีๆอาจกระแทกเสียงตัดบทจบการสนทนาเหมือนรําคาญเขาเสียเต็มประดา ซึ่งสังเกตดูมักจะอยู แถวๆชวงเวลาที่เขาพยายามออดออนขอใหเปนคนรักกันนั่นเอง “ในเมื่อผมกับเขาเคยอยูกินแบบคูผัวตัวเมียกันมากอน อยางนอยก็ตองแปลวาเคยมีความเขากัน ได และมีใจทางนั้นอยูบาง ทําไมนาพูดปดทางหมด ไมใหกําลังใจผมเลย” นนทกานตตัดพอดวยสําเนียงละหอย “ถาบอกความจริงทั้งหมดก็เกรงนองจะรับไมได คนเราใชวา เวียนวายตายเกิดอยูภายในภพภูมิ มนุษยอยางเดียว บางครั้งเสวยชาติรว มกับใครบางคนขณะอยูในภูมิต่ํากวามนุษย ก็ไมไดประทับความรูสึก ดูดดื่มไวในวิญญาณของกันและกันมากนักหรอก” ชายหนุมอาปากคางเปนครู คิดตามเพียงอึดใจเดียวก็ถามโพลงออกมา “ผมกับจะเคยเปนสัตว?” “ทุกคนนะ เคยเปนมาหมดนั่นแหละ แลวทางขางหนาก็ไมมีอะไรประกันวาจับพลัดจับผลูจะ ถอยหลังเขาคลองกันอีกหรือเปลา สุดแทแตเวรกรรมที่ทํามาจะซัดไป และเมื่อเปนคูกันขณะอยูในภูมิตา่ํ กวา มนุษย ก็มีเพียงสัญชาตญาณการสืบพันธุและการเลี้ยงลูกตามมีตามเกิดมากกวาอยางอื่น ตางจากเมื่อเปน มนุษยที่มีใจสูง มีความสัมพันธกัน สรางความประทับใจไดหลายมิติ เชนเกี้ยวพาราสีใหยินยอมพรอมใจคบ กัน ไปเที่ยวกัน รวมทุกขรวมสุข เผชิญภัยพิสูจนน้ําใจกันหลายๆแบบ” นนทกานตมึนงงสนเทห คําพูดตางๆของหมอดูซึ่งเพิ่งพบกันเปนครั้งแรกผลักเขาไปอยูใน สภาพของคนไมเคยรูอะไรเลย ไมมคี วามเขาใจอะไรเลย และที่สําคัญคือไมมีทางทราบวาถอยคําของอีกฝาย นาเชื่อถือขนาดไหน บางครั้งเขาจํานนเพราะตรงกับเรื่องจริงในปจจุบนั ที่รูอยูดวยตนเอง แตบางครั้งเหมือน ใหเรียนประวัติศาสตรที่ขาดหลักแหลงอางอิงทั้งสถานที่และซากโบราณวัตถุ เขาอยากจะเชื่อ แตก็กลัวเสีย ชื่อที่ไดกลายเปนลูกคาหนาโงรายแรก ที่งมงายขาดสติของหมอดูมือใหม พูดอะไรเชื่อหมด อยางไรก็ตาม ในเมื่อหมอดูเจานี้กระทําตัวเปนผูวิเศษ หยั่งรูกรรมวิบากของชาวบาน เขาก็เริ่ม สนุกกับการแสวงหาความรูข ึ้นมา “ผมเคยนั่งคิดวาความสวยของผูหญิงอยูตรงไหน บางทีเครื่องหนาก็เหมาะเจาะจิ้มลิ้ม เหมือนๆกัน แตบาดตาบาดใจตางกันมาก เพื่อนในคณะก็สวยๆทั้งนั้น แตเหมือนมีหนุมเขาไปรุมคลั่งไคลจะ อยูคนเดียว เหมือนนิยายน้ําเนาเลยนะนา ประเภทชกตอยเตะตี กินไมไดนอนไมหลับ หรือกระทั่งฆาตัวตาย เพราะยายจะนี่ ถือวาเหตุการณปกติ ทําไมเปนอยางนั้นได?” “รูปทรงและเครื่องหนาเปนเพียงของลอตาเทานั้น แตสิ่งลอใจอยางแทจริง ชนิดเห็นแลวบาด เขาไปถึงจิตนี่นะ ตองนับความมีสงาราศีไวดวย นองเห็นสักกี่คนที่ฉายรัศมีสดใสชัดเจน อีกอยาง นอกจาก การใหผลของกรรมเกาแลว ตองมองดวยวาวิธีพูดจา เสนหในการวางตัว ในการหยอดมุข ซึ่งถือเปนกรรมใน ปจจุบัน ก็ใหผลใหญนาดูชมเหมือนกัน บางคนไมสวยแตพูดเกง ก็ดึงเ���าดาวมาลอมเดือนได แตถาสวยแลว


แถมเจาเสนหอยูในกิริยาวาจา อันนั้นก็เขาพวกปนโลกใหชาลงหรือเร็วขึ้นไดดังใจทีเดียว” “แบบเดียวกับพวกดาราดังๆหรือครับ?” อุปการะพยักหนา “คนที่มีลักษณะแตกตาง โดดเดนกวาใคร มักสรางตบะเดชะบางอยางที่ผิดแปลกจากคนอื่น เชนถือศีลบริสุทธิ์ผุดผอง หรือตั้งใจทําอะไรจริงแบบตองเอาใหไดแมตองแลกดวยชีวิต บารมีและตบะเดชะ อาจไมปรากฏแสดงในใบหนา ลําคอ หรือแขนขา แตจะเปนสิ่งที่สัมผัสไดดวยใจ และกรรมที่กอแรงดึงดูด ผูคนอยางที่สุดเห็นจะไดแกการเสียสละเพื่อคนอื่นมาเยอะ เชนมีแตใหโดยไมหวังผลตอบแทน หรือเปนผูนํา ชักชวนใหชนหมูมากไดดีรวมกัน” “จะก็ไมไดชอบชวยใครนี่ครับ เห็นมีแตคนเสนอหนาไปรับใช แตทั้งๆทีท่ ําตัวเปนนางพญา เห็นใครตอใครเปนขาทาส ก็ไมคอยมีคนหมั่นไสเทาไหร” “นิสัยในอดีตกับนิสัยในปจจุบันอาจตางกันเยอะ นองเองสมัยเพิ่งเขาวัยรุนก็ติดการพนัน งอมแงม แตตอนนี้เลิกไดขาดแลวใชไหมละ นี่ขนาดชาติเดียวกัน ตัวเดียวกันในระยะเวลาไมกี่ปนะ” นนทกานตกะพริบตาปริบๆ ยกมือไหวอีกฝายแบบศรัทธาหมดใจ “เชื่อแลวครับวานารูจริง” “ของมันมีเหตุปจจัย อยางทีน่ องเลิกพนันไดก็เพราะเห็นโทษของมัน โทษชนิดคอขาดบาดตาย เดือดรอนถึงผูหลักผูใหญ… ในทางกลับกัน เรื่องความหลงตัวลืมตนก็อาจเกิดขึ้นได คือเมื่อแรกทําดีดวย ความบริสุทธิ์ใจ แทบไมรูดวยซ้ําวาอนาคตจะรับผลดีขนาดไหน แตเมื่อไดดีแลว ลืมเหตุแหงฐานะแลว ก็ อาศัยฐานะขณะนั้นๆกอกรรมใหมตามกิเลสบัญชากัน เชนบางคนปากสวย ก็เพราะยิม้ หวาน ยิ้มจริงใจใหคน อื่นเปนสุข ประกอบกับพูดแตคําที่ไพเราะรื่นหูไวกอนในอดีตชาติ มาชาตินี้ดวยความสวยนั่นเองทําใหมีอีก อารมณหนึ่ง คือเอาแตใจ สนุกกับการยิงยิ้มดุใสตาคน ชอบดา ปากจัดเมือ่ ขัดใจ อยางนี้เกิดชาติตอไป นอกจากปากไมสวยเผลอๆอาจปากเบี้ยวเอา” นนทกานตหัวเราะ “อยางนั้นถาคิดถึงโสเภณีสวยๆก็นาเศรานะครับ เคยทําดีแทบตายเพื่อเอาผลมาขายตัวหากิน ทําอาชีพอยางนั้นโอกาสจิตใจตกต่ําก็คงงาย… มองแลวเปนเหตุเปนผลกลับไปกลับมาดีนะครับ พอไมสวยก็ มีแรงบันดาลใจทําเหตุแหงความสวย แตพอสวย ก็ไดฤกษขาดความยับยั้งชั่งใจในการทําเหตุแหงความ อัปลักษณ… แตจะก็ไมใชคนปากรายหรือแมกระทั่งปากจัดนะครับ อยางมากคือชอบตีฝปาก เถียงคําไมตก ฟากทั้งรูวาตัวเองผิด หรือประเภทใครทําใหโมโหแลวจะพูดทิ่มแทงดวยทาทีนิ่มๆใหแสบคันไปนานๆ” “ใชวา พูดคําเพราะแลวจะรอดหรอกนะ ตองดูเจตนาดวยวาเบียดเบียนใหคนฟงเดือดเนื้อรอน ใจหรือเปลาเปนหลัก คําหยาบกับคําสอเสียดนั้นใกลเคียงกัน แมมาในรูปคําที่หยาบประณีตตางกัน” “นาครับ” นนทกานตตีหนามอย “ผมทุมเท พยายามทําดีกับจะทุกอยาง มันไมมีความหมายบาง หรือ ถือวาเปนกรรมสะสมใหเขาเกิดความเห็นใจจริงในวันหนึ่งไมไดหรือ?”


๑๐

“คิดซิ ยุคนี้ถามีเด็กเล็กๆปนวัวปนควายดวยดินเหนียว ใชแรงกายแรงใจทั้งหมด อดตาหลับขับ ตานอนทําอยางสุดฝมือ แลวมอบใหกับเรา ดวยความหวังวาเราจะเห็นคาวัวดินควายดิน เห็นคาของ น้ําพักน้ําแรงทีเ่ ขาอุตสาหปนใหสักนิด นองจะเห็นอยางที่เขาคาดหวังไวไหม? ยิ่งไปกวานั้น ถาเขาขอวาจะ ปนวัวปนควายใหเราครบรอยตัว ไดโปรดรับเขามาเลี้ยงดูเปนลูกบุญธรรมหรือนองบุญธรรม เราจะรับเพราะ เหตุที่เขาแสดงใจจริงแทบเลือดตากระเด็นนั้นไหม?” นนทกานตสะอึกอึ้ง และเหมือนหลุดจากกรงขังที่จองจําตนเองไวเนิ่นนาน “นองทําอะไรๆใหเขาสุดจิตสุดใจก็เพราะหวังวาเขาจะเห็นใจ หวังวาจะไดเขามาครอง ไมใช ดวยใจบริสุทธิ์ผุดผองแบบพอพระที่ไหน ยอมรับตรงนี้เถอะ บรรดาสาวที่มีตัวตนทั้งแทงเสมือนเสนหยา แฝดนะนะ ไมมีหรอกที่เห็นคาของบรรดาทาสความสวยของพวกเธอ อยาเสียเวลาคิดดวยความนอยเนื้อต่ําใจ ไปเลย ทุมเทแคไหนก็สูญเปลาแคนั้น ผมเห็นแลวนึกอนาถ บางคนคิดฆาตัวตายเพื่อเรียกรองความเห็นใจ หรืออยากใหสาวๆเหลานี้รูสึกผิดและจดจําตนเองไวตลอดไป ที่ไหนได พวกเธออาจตกอกตกใจเมื่อรูขาวใน นาทีแรก แตหลังจากนั้นจะมีแตยิ้มแสยะสะใจทุกครั้งที่นึกถึง ผูหญิงเปนเพศที่พึงใจในรูปโฉมของตน อัตตา ของพวกเธอจะสูงขึ้นมากถาหากรูวาความสวยที่มีนั้น รุนแรงพอจะฆาคนได” ชายหนุมฟงแลวนิ่งทื่อ เพราะเพิ่งไมนานนี่เอง เขาเคยคิดวูบวาบอยากเขียนจดหมายลาตายแบบ ที่จะทําใหลานดาวจดจํา อาลัย และรูสึกผิดไปจนชั่วชีวิต แมแคคิดเลนๆ ก็มีกําลังขับใหอยากเอาจริงอยูใน สวนลึก “ครับนา ยากจริงๆที่จะหาของขวัญของกํานัลอะไรทําใหเธอดีใจ จะเปนผูหญิงสวยที่ไมมี จุดออน บานเธอมีฐานะอยูแลว มีรถขับอยูแลว เรียนเกงอยูแลว ไมตองพึ่งพาใคร มีแตใครจะไปพึ่งพาเธอกัน เออ!… อะไรทําใหเธอสมบูรณแบบขนาดนี้ครับ?” อุปการะระบายลมหายใจอยางเริ่มรําคาญคําถามจุกจิก แตนี่เปนสิ่งที่เขาเตรียมใจไวแลว เขา จะตองเผชิญกับลูกคาเจาปญหาอีกมากนัก “เขาเคยมีครูดี มีผูนําแสงสวางในชีวิตที่ดี โบราณเรียกมีกัลยาณมิตรชอบนั่นแหละ ในชาตินั้น เขาเพียรสราง เพียรสั่งสมความดีทุกวิถีทางตามคําสอนของครู ดวยใจเชื่อมั่นศรัทธาวาชาติตอๆไปจะอยูดีมี สุขพรอมพรั่ง และตอนนี้เขาก็กําลังเสวยวิบากนั้นแลว ชีวิตเขาเหมือนฝน เหมือนแตงเอาไดตามปรารถนา คนพวกนี้มีตัวตนอยูจริง และนองก็ไดเห็นแลว” “นารูละเอียดจังนะครับ ไมเห็นตองนั่งสมาธิเครงครัดอะไรอยางในหนังเลย” “กรรมใหญที่สงผลหลักๆนั้นดูงาย อยางเรื่องรูปรางหนาตา ฐานะความเปนอยู ใชจิตสัมผัสนิด เดียวก็ได ไมจําเปนตองเขาสมาธิเพื่อเล็งรายละเอียดหรอก” “ผูหญิงสวยๆเดี๋ยวนี้เอาเนื้อหนังมังสาไปแลกเงินกันเยอะ บางคนหนาตาทาทางเหมือนลูกผูดี ไปทุกกระเบียดนิ้ว อันนี้วาตามเนื้อผา พูดงายๆสวยแลวมักจะฉลาดนอยหรืออยางดีก็ปานกลาง สวยแลว มักจะยากจนหรืออยางดีก็พอกิน ทําไมจะไดรับขอยกเวนพิเศษ มีครบกวาใครเขา?”


๑๑

"ทานคือเหตุแหงความรวย ศีลคือเหตุแหงความสวย การแกปญหาตางๆในชีวิตใหลุลวงดวย เหตุผลที่ถูกตองคือเหตุแหงสติปญญา แตคนเราจะเหมาเอาทั้งทาน ศีล และความรูจกั เหตุผลไวในตัวคนเดียว พรอมกันนั้นยาก เวนแตจะมีครูดี ชี้ทางถูก และมีความเพียรพยายามใหตอเนื่องดวยศรัทธาปสาทะแกกลาพอ เทานั้น” “ฟงดูนาจะเขากันดีนี่ครับ การใหทาน การมีศีลสัตย ทําไมนาถึงวารวมไวในตัวคนเดียวยาก?” “สวยระดับเพื่อนของนองนั้น โดยมากจะมาจากเหตุคือเคยรักษาศีลพรตบริสุทธิ์ผุดผองแบบ นักบวชสตรีในปางกอน ซึ่งคนเราเมื่อเปนนักบวชก็มักอยูในฐานะผูขอ หาโอกาสเปนผูใหทรัพยทานใหญๆ ไดยาก ยิ่งถาเปนพวกเก็บตัวในปาตามลําพัง โอกาสแบงลาภใหแมเพื่อนในสํานักเดียวกันก็แทบไมมี อยางดี ก็ใหแกสัต��� สวนคนรวยลนฟานั้นมักเคยเปนพอคาวาณิชผูยินดีในทาน ใหทรัพยเปนทานเหมือนงานอดิเรก ยิ่งทํายิ่งสนุก ยิ่งชอบใจ ซึ่งถาเพลินทําทานมาก ติดดีในระดับทานมากเขา ใจก็อาจประมาทในความดีขั้น สูงขึ้น เพราะหลงนึกวาแคนี้ดีพอแลว ไมตองควบคุมกาย วาจา ใจมากไปกวานั้น เปนเหตุใหบกพรองในศีล สัตยไดงาย” “แยจัง ดีตรงโนน ไปขัดตรงนี้” “ก็ไมเชิง ขอเพียงถาคนเราเพียงรูหลัก อยูบานธรรมดาก็ถือศีลใหบริสุทธิ์ครบทั้งกาย วาจา ใจ ได คิดใหทานเปนอดิเรกได ยกตัวอยางเพื่อนผูหญิงของนองคนที่เรากําลังพูดถึงกัน ที่เขาสรางกุศลใหญอัน เปนครุกรรม หรือกรรมหนักที่ใหผลยืนยาว ก็มักอาศัยชัยภูมิขณะเสวยชาติเปนธิดาคหบดีเหมือนชาตินี้ แหละ” “รายละเอียดเปนอยางไรพอจะเลาเปนตัวอยางไดไหมครับ?” “ถาลงลึกผมตองใชกําลังมากเกินไป เอาเปนอยางนี้นะ ทานของเขาจะมีลักษณะของจิตที่แผ เมตตาไมมีประมาณแถมทายไปดวย แลวศีลของเขานั้นแข็งแกรงขนาดมีเหตุลองใจมายั่วแคไหนก็ไมยอม ละเมิด เรียกวายอมลําบาก ยอมกัดฟนสวนทางกิเลสเพื่อรักษาความตัง้ ใจอยูในกรอบของศีลมาเกินพอ” “แปลวาจะนี่แหกดาน ทะลวงขอจํากัดไดเพราะมีครูดี ชี้ทางถูกใหตลอดสาย?” “ใช” “อือม… มีครูดีนี่ก็รอดตัวไปนะครับ แตชาตินี้ทา ทางเขายังไมเจอครูดีกระมัง รวยแลวก็เห็นยัง งกอยู แลวก็ไมไดทําตัวเปนแมงานการกุศลที่ไหนเลย” “ก็อาจจะยังไมถึงเวลา ชีวิตคนมีหลายป หลายชวงจังหวะ ตองดูกันยาวๆ เหมือนกับเกมหมาก รุกที่ยังเลนไมจบ ตอใหดูเพลี่ยงพล้ําเสียเปรียบอยางไร ก็ยังไมถูกตัดสินวาแพ” นนทกานตขยับตัวเปลี่ยนทานั่ง ถอนใจเฮือก เหมือนมีคําถามอีกมากมาย แตก็คลายหมดคําพูด จะเอยแบบชักเริ่มเกรงใจคนตอบ “สรุปคือนาจะใหผมตัดใจจากเขา?” “เรียกวายอมสละทุกขออกจากใจไปกอนหนึ่งก็แลวกัน” ชายหนุมหัวเราะแผว


๑๒

“ขอบคุณนะครับ นาทําใหผมรูสึกวาบางทีเราฟงเรื่องลี้ลับแลวนึกวาตลก แตเราเองนั่นแหละ ที่ อาจเปนตัวตลก” “โลกเราไมมีคนดู ไมมีตัวละครหรอก เพราะฉะนั้นก็หาตัวตลกไมเจอ ทุกคนแคอยากไดในสิ่ง ที่ไมสมตัว เลยเปนทุกขเพราะความทะยานอยากนั้นแลวๆเลาๆ เพราะความไมรู ไมตระหนักตามจริง” “นานี่เหมือนพระจังเลย” ดวยความเอ็นดูในสวนลึก ประกอบกับที่เปนลูกคารายแรก อุปการะจึงตัดสินใจเปดเผย “ผมเพิ่งสึกมาไดสักพักหนึ่ง ความจริงเปนพระมาทั้งชีวิต นี่เพราะไมเหลือใครดูแลคุณแมซึ่ง แกมากแลว เลยจําเปนตองสละผาเหลืองสักระยะ” “ออ… อยางนั้นเองหรือครับ” ชายหนุมรับทราบดวยความสนใจ และมีความไยดีขึ้นมาเล็กนอย เกิดความรูสึกอยากแนะนํา ใครตอใครมาเปนลูกคาของหมออุปการะใหมากๆเปนการชวยอุดหนุน แมเขาจะไมไดรับคําพยากรณที่ถูกใจ แตหมออุปการะก็ใหคําปรึกษา คลายความยึดติดแนนเหนียวในใจเขาลงไดมาก พลิกขอมือดูนาฬิกา เห็นเปนเวลาใกลฉายหนังรอบที่เขาจองไว จึงล่ําลา “อยางนั้นตองขอบคุณสําหรับคําแนะนําตางๆนะครับ เออ… สองรอยใชไหมครับ?” คําถามนั้นมีมาพรอมกับทาทางกะลิ้มกะเหลี่ย อุปการะกะพริบตาทีหนึ่งคลายออนใจ “ถือวานองมาใชบริการผมเปนรายแรก เอารอยเดียวพอก็แลวกันนะ” นนทกานตหัวเราะเขินๆ แตนัยนตาเปนประกายสมหวัง “แหะๆ ครับ ขอบคุณคุณนาอีกทีครับ” ควักธนบัตรจากกระเปายื่นให ยกมือไหวดวยความเคารพ กลาวลาพรอมคิดในใจวาหาเรื่อง ชวนลานดาวเที่ยวไดอีกครั้ง ผูหญิงกับหมอดูเปนของคูกันอยูแลว แมนขนาดนี้หลอนคงเห็นเปนบุญคุณแน ถาเขาพามาพบ!


๑๓

ตอนที่ ๒ เพื่อนรัก “โจกเหรอ… วางาย?” ลานดาวทักตนสายโทรศัพทดวยกังวานเสียงนุมแนนสดใส “แหม! เสียงนารัก” นนทกานตชม และเมื่อถูกชม เจาหลอนก็หัวเราะรวน ลากยาวในแบบจงใจเรียงรินเขาหูอีกฝาย เพื่อใหหวิวไหวใหลหลง “นารัก… แตไมควรจะรักนะคะ!” น้ําหนักคําและหางเสียงดุกระเดียดไปทางปรามจริงจัง ลานดาวชอบเลนอยางนี้เสมอ คือยวนใจ ใหนึกพิศวาสดวยทาทีหรือสุมเสียง ตามดวยการกรีดหัวใจใหแสบเสียวดวยวาจาตัดรอน ชั่วขณะนั้นนนท กานตนึกอยากถามหมอดูอุปการะขึ้นมาทันทีวากรรมชนิดนี้จะตองไดรับผลเชนไร “ขอบใจที่ย้ํา วันนี้เรารูแลววาเราไมควรรักจะ” “อุยตาย! นาดีใจจริง อะไรมาดลใจคะ?” “คน” “ใคร?” “หมอดู” “จริงอะ โจกเนี่ยนะไปดูหมอ?” “ใช” “ตั้งใจไปดูเรื่องอะไรเหรอ กระเปาหาย โฉนดที่ดินถูกขโมย หรือปาสะใภถูกจับไปเรียกคา ไถ?” “รูๆอยู ยังแกลงถามอีก” “โถ… คนโงๆแตนารักอยางจะจะไปรูอะไรคะ” “ก็ไปดูเรื่องจะนั่นแหละ เพิ่งบอกหยกๆตองไกดวย” “ฮะๆ นึกถึงโจกเดินตรงดิ่งเขาไปหาหมอดูแลวขําวะ คิดเลขเกงๆไมนาสนใจเรื่องพรรคนี้กับ เขาเลย” “ยืนเกๆกังๆอยูตั้งนานเหมือนกัน กวาจะตัดสินใจ ความจริงกะดูหนังเทานั้น แตเห็นโตะตั้งอยู เลยแวะดูหมอเสียหนอยกอน ทําไงได คนกําลังสับสน อยากคุยกับใครสักคนที่ถูกอุปโลกนมาใหตอบปญหา หัวใจ” “เหม!… จะอยูตรงนี้ใหถามงายๆไมถาม ตองไปพึ่งพาใครเสียเงินเสียทองทําไม… วาแตเปนไง มั่ง หมอดูบอกวาไง” เขาเริ่มไดยินเสียงหลอนเคี้ยวอะไรจั๊บๆ สงสัยครามครันวาเหตุใดลานดาวยังหุนดีอยูได ทั้งที่ กินขนมจุบจิบตลอดศก


๑๔

“จะเปนไงละ หมอบอกวาถายังดันทุรังก็มีแตแหว” “ลูกอมรสบวยก็มี ใครวาจะมีแตแหวไวแจก สูรูแทๆ” “จุๆ อยาวาแกนะ ดาอะไรอยูตรงนี้แกก็รูนะ” “ตาย! หมอดูหรือหมอผีกันแน?” “หมอดูนี่แหละ แตแกเหมือนมีตาทิพย รูเห็นอะไรหมด” “ขนาดนั้น?” “เอาเปนสรุปวาโทร.มาเพื่อประกาศวาโจกจะเปนเพื่อนที่ดีของจะนะ จะไมเรียกรองอยางวัน กอนอีก บอกใหรูไว จะไดสบายใจ” “ตองอยางนั้นสิพรรคพวก” ลานดาวยิ้มกริ่มอยูอีกทาง “วาแตทาํ ไมเชื่อคนงายนักละ หมอดู บอกวาใหเลิกพยายามก็เลิกตามสั่งเลยหรือ?” “เปลา… ถาพูดสงเดชหรืออางลัคนาราศีอะไรจะไมเชื่อเลย แตนี่… เลาแลวเดี๋ยวจะหาวาโกหก ชางเถอะ” ไดผล พอขุดบอลอปลา ปลาก็กระโจนใสทันที “เลาซิ ทําไมเหรอ?” “เริ่มขึ้นมาเนี่ยนะ เขาก็ทักโจกวาอยากดูเรื่องผูหญิงใชไหม แบบวากําลังรักขางเดียว เรางี้หูผึ่ง เลย ที่ยิ่งกวานั้น… เขาบอกลักษณะของจะไดถูกหมด เรางี้อาปากหวอ” พอเรื่องวกมาเขาตัว คราวนี้ลานดาวถึงกับหยุดกินขนม “เขาบอกวาไง?” “ก็… ตรงกับที่โจกรูวาเปนจะแลวกันนะ แถมอีก คือรูลึกในรายละเอียดลึกลับเกี่ยวกับที่มาที่ ไปซึ่งรับรองวาแมแตจะ เองก็ไมเคยรูมากอน” “อยางเชน?” “ชาติกอนจะทําอะไรมาถึงสวย แลวชาตินี้เมื่อไหรจะเจอเนื้อคูที่อยูกันไดตลอดรอดฝง” “ยกเมฆหรือเปลา?” แตไมทันรอคําตอบก็ถามติดกันเร็วปรื๋อ “ชาติกอ นทํายังไงถึงสวย แลว ชาตินี้เมื่อไหรจะเจอเนื้อคู?” “เขาก็บอกมาเยอะนะ เราจําไมถนัด พอรูวากินแหวแนก็หมดกําลังใจ มัวแตซึมเศราคลายตุด เก็บกด พูดอะไรมาเขาหูซายทะลุออกหูขวาตลอด ถาสนใจอยากไปฟงเขาพูดเองไหมละ?” “ที่ไหน?” “ตองใหโจกพาไป” “โธเอย! ยั่วใหอยากรู ที่แทอยากควงเขาเทีย่ ว ไมหลงกลหรอก” “ไมไปก็ตามใจนะ” ลานดาวชั่งใจอยูครู กอนตัดสินใจรับหวนๆ “ก็ได!”


๑๕

นนทกานตเลือกวันหยุดเรียนตรงกับลานดาว ขับรถไปรับหลอนที่บานเพื่อพาไปดูหมอตามนัด “เคยคิดไหม ทําไมบางทีคนเราชอบคุยกันทางโทรศัพทมากกวาคุยกันแบบเห็นหนาเสียอีก” ชายหนุมถามเปรยเปนการชวนคุยระหวางอยูในรถ หญิงสาวกะพริบตาสองสามที นนทกานต มักมีโจทยชวนคิดมาถามฆาเวลาเปนประจํา หลายครั้งเปนเรื่องธรรมดา พบเห็นทั่วไป จนกระทั่งไมมีใครใส ใจถามหาเหตุผลกัน “ตอนคุยโทรศัพท เราจะรูสึกวาคูสนทนาเปนของเราคนเดียว จองตัวไวสาํ หรับเราโดยเฉพาะ หามไปคุยกับคนอื่น” “หนึ่งแตม! ใหเวลาสิบวินาทีคิดเหตุผลขอตอไป ถาตอบไดหาขอจะมีรางวัล” ลานดาวแคนหัวเราะ ยกมือกอดอก “รางวัลอะไรยะ?” “ขาวกลางวันหนึ่งมื้อกับหนังหนึ่งเรื่อง” หญิงสาวเบะปากครึ่งยิ้มครึ่งบึ้ง “ขาวโอเค แตไมตองแถมหนัง” “อะ!… ลองตอบขอตอไป คุยโทรศัพทดียังไงอีก” “คิดถึงเมื่อไหรก็โทร.คุยไดโดยไมตองเดินทางใหเสียเวลา” “ขอสาม?” ฝายตอบมองออกไปขางนอก เริ่มตองเลือกคนจากใจนานขึ้น “เราซอนสีหนาได แมกําลังรําคาญหรือโกรธจัด แคเงียบๆไป อีกฝายก็ไมรูแลว” “ขอสี่?” คราวนี้ลานดาวคิดนานขึ้นอีก ทุกคําถามที่ตองการเหตุผลทางใจนั้น มักมีคําตอบงายๆใน เบื้องแรกเสมอ แตพอคิดลึกแบบเก็บตกใหครบถวน ก็เหมือนเปนเรื่องซอนเรนลี้ลับ ทั้งที่คําตอบคลาย ปรากฏตรงหนาอยูแลว เพียงแตหางไกลเลือนรางออกไปทุกที “ตอนคุยกันแบบเห็นหนา เราจะเลี่ยงหลบยากถาหากตองการจบการคุย บางทีตองขอตัวกัน นาน ล่ําลากันยืดยาว หรือเปนธุระตองเดินไปสง ตอใหไมพอใจอยางไรก็ตองมีขั้นตอนยุงยากจุกจิกกวนใจ แตคุยโทรศัพทนั้นถาไมพอใจมากๆ วางโชะเดียวจบ ถามันโทร.มาอีกก็วางใสมนั อีก” นนทกานตยิ้มกวาง “เอาละ ขอสุดทาย?” ลานดาวมองเล็งเบื้องหนา เคนคิดจริงจัง “นึกไมออกแฮะ… ออ!” หลอนดีดนิ้วเปาะ รองแบบปงกะทันหัน “ถากําลังกินขนม เราไมตอง แบงใคร แฮะๆ แกลงชวนกิน แกลงยื่นใหทางโทรศัพทยั่วน้ําลายเลนก็ได แตเราหม่ําจั๊บๆอยูคนเดียว อิอิ” “อือ… ขอหลังนี้โจกเคยโดนบอย” หญิงสาวทําเสียงเอิ๊กอาก นนทกานตกลาวสืบตอ “ความจริงเรามองใหเห็นขอดีของอะไรสักอยางไดไมจํากัด แตก็ขึ้นอยูกับมุมที่เรายืนอยูดวย”


๑๖

“เหรอคะ แลวโจกเห็นเหตุผลอื่นยังไงอีก แคหาขอนี่ ขอสุดทายจะตองเริ่มเอาสีขา งเขาถูแลว นะ” “งั้นฟงหาขอของเรานะ ตางจากจะอยางสิน้ เชิง” “อื้อม!” หลอนตั้งใจเงีย่ หู “ขอดีของการคุยโทรศัพท ขอแรก มีเสียงของคนที่เรารักอยูในหูตลอดเวลา ขอสอง ไดเวลา สวนหนึ่งในชีวิตของเธอไวเปนของเราคนเดียว ขอสาม เหมือนไดอยูกับเธอในที่สวนตัวของเธอเองตาม ลําพัง ขอสี่ ถาทําใหเธอขัดเคืองก็งอไดเต็มที่โดยไมตองกลัวใครไดยิน ขอหา…” นนทกานตรายยาวเปนจังหวะจะโคนตอเนื่องรวดเดียว มาเวนวรรคนิดหนึ่ง กอนทอดเสียงแผว ออน “ขณะถูกปฏิเสธ เธอจะไมเห็นน้ําตาของเราเลย…” ถอยคําของเขาทําเอาลานดาวชะงักงัน มองนิ่งไปขางหนาดวยสัมผัสทางใจที่แตกตางไป ทวา ครูเดียวหลอนก็เอยไดเปนปกติ “ลูกไมเรียกรองความเห็นใจเริ่มเขาทาแลว พยายามตอไปนะ สักวันอาจสําเร็จ” “สัญญาวาเปนเพื่อนก็จะเปนเพื่อน ไมเซาซี้หรือหาลูกไมมาออดออนกวนใจหรอก รับรอง รูตัว แลววาโจกไมใชผูชายแบบที่จะจะรัก” “พูดเหมือนรูเลยนะวาฉันรักผูชายแบบไหน?” “ไมรูซี… วาแตจะนะ รูหรือเปลา?” “รู” “แบบไหน?” “แบบที่จะไมหลงฉัน…” หลอนลดเสียงลงจนเกือบเปนกระซิบ นนทกานตฟงแลวหัวเราะออกมาดังๆ “เคยเจอเหรอะ?” “ไมเคย…” ชายหนุมถอนใจยาว “จะแคมีปญหาคือยังไมเคยเจอคนเสมอกันเทานั้นแหละ ผูหญิงทั่วไปเบื่อผูชายเพราะโกหก เจาชู เอาใจไมเกง ติดเพื่อน ขี้ลืม ไมเห็นคา ไมคอยโทร.หา แตสําหรับจะนั้นตรงขาม มีแตคนอยากจะเอาใจ บานพะเรอ คนเอาใจเกงก็เลยดูโหลไป สรุปใหงายคือผูชายดีๆที่เขามายังไมเราใจพอนั่นเอง” ลานดาวสยายยิ้ม “อือ!… ดีนะ ฉันจะจําไวตอบคนอื่น ผูชายที่เขามาในชีวติ ฉันถึงจะดี แตก็ไมเราใจ” “ตองบอกดวยวาไมเราใจในสายตาเธอ อยางอีตาสมโภชญที่จะเพิ่งเหวี่ยงทิ้งใหหนาตาหดหู เหมือนตัวตุกตุนนั่นนะ สาวๆกรี๊ดกันจะตาย… คนเรามีดีมากไปก็เปนทุกขเรื่องคูไดงายๆเหมือนกันนะ นา กลุมแทน สมมุติวา จะเจอคนที่จะรักได อยูกันไดยืดๆ ซึ่งเหมือนงมเข็มในมหาสมุทรอยูแลว แตมอี ันตอง


๑๗

แคลวคลาดกัน จะจะเจอเข็มเลมที่สอง สาม สี่ยังไงไหว” “ก็คงตองอยูตัวคนเดียว… ฉันทําใจได ทุกวันนี้แมแตเพื่อนผูหญิงก็ใชวาสนิทอะไร อิจฉาตา รอนกันเรื่อย นี่เพิ่งมีเรื่องระหองระแหง มึนตึงกันเพราะหาวาฉันไปแยงแฟนมัน จะอยูของจะดีๆ ดันมาวาเรา พูดแลวยังโมโหไมหาย นึกถึงตอนมันมาตูๆๆแลวอยากตบซักฉาด” หญิงสาวพูดแบบระบายอารมณ นนทกานตยนคิ้วฉงน “หมายถึง…” “อีเอยนั่นแหละ” เพื่อนหนุมแปลกใจ เพราะรูจักฝายนั้นดีวาสนิทสนมกลมเกลียวกับลานดาวเพียงใด สะสวย ไลเลี่ยกันเสียดวย ถาตองทะเลาะเบาะแวงกันเรื่องผูชายคงสะทอนหลายอยาง เปนตนวาความสวยไร ความหมาย หากผูชายสนใจใคร คนนั้นก็ควาชัยในความมีเสนหแรงไปครอง เขาฟงหูไวหูในเรื่องแยงแฟน ดวยเคยเห็นมาบอย คือบางทีลานดาวไมมีเจตนา แตเลนหูเลนตา โปรยยิ้มบาดใจไปตามนิสัยชอบยั่วใหหลงเสียอยางนั้น หลอนทํานิดเดียวแตมีผลมากเสมอ หากเปนเหตุให เกิดความเขาใจผิดวานั่นคือการทอดสะพานก็หาใชเรื่องนากลาวโทษฝายชายเสียทั้งหมด แตไมเลวนักหรอก หลอนเปรยหลายหนแลววามีเพื่อนผูหญิงนั้นจุกจิกนารําคาญ ถานั่น หมายความวาเปนชองทางใหเขากาวเขามาสนิทสนม จะแบบเพื่อนหรืออะไรก็ตามที นับวาเปนความพอใจ ของเขายิ่งนักแลว… “ตกลงความสวยนี่เปนบุญหรือเปนเวรกรรมสงสาปกันแนก็ไมรูเนอะ โจกไมเห็นจะเปนสุขสัก เรื่อง แฟนก็หาไมได เพื่อนสนิทมีก็ทะเลาะกัน ลวนแตเพราะสวยเกินเหตุทั้งนั้น” “เรื่องบาปบุญกรรมเวรนี่เราจะเชื่อไดยังไงละ วามันมีหรือไมมี” “ถาไมมีมันก็นาแปลกอยูนะ คิดดูซี คนเราไดรับความอยุติธรรมมาแบบฟลุกๆงั้นหรือ บางคน จนกรอบชนิดตองนอนใตสะพานลอย บางคนหนาตาขี้รวิ้ ขี้เหรขนาดอยากเอาปบคลุมหัว บางคนเปนที่รวม ของความอัตคัดทุกชนิด ทั้งเงินทอง รูปโฉม สติปญญา เขาไหนก็นารังเกียจนั่น ตางจากบางคนที่ทั้งรวย ทั้ง รูปรางหนาตาหมดจด ทั้งฉลาดจามาแตออนแตออก ใครเห็นใครก็รัก จะวาความแตกตางของคนเราถูก กําหนดดวยเหตุเดียวคือความบังเอิญหรือ?” “แหม! พูดลําบากนะคะ เพราะคุณสมบัตอิ ันเพียบพรอมในชวงทายเหมือนโจก���งใจชมจะ ถา ใหตอบตามตรงก็เทากับชมตัวเอง…” ลานดาวพูดเสียงออนเสียงหวาน ประสานมือบิดไปบิดมาเล็กนอยคลายเกอเขินเอียงอาย เหลือเกิน นนทกานตอดหัวเราะไมได “จะ… ถาเธอไมอยากใหเราหรือใครๆลุมหลง ทําไมถึงชอบพูดจา ทําทานารักเหมือนหวาน เสนหอยางนี้อยูเรื่อย?” “อุย! เปลานะคะ” ลานดาวทําตาโต “อันนี้ติดตัวมาแตกําเนิด เปนคุณสมบัติสามัญของสาวนอย ผูแสนจะซื่อคนหนึ่ง ใหชวยยังไงดีละ?”


๑๘

“อือม… โจกรูจักคนสวยบางคนที่สงบเสงี่ยม หลีกเลี่ยงจะเอาบวงเสนหไปคลองใจใครแบบ เอาเปนเอาตาย แตบางคนอยางจะก็เหมือนทนไมไดถาไมมีใครมารักมาหลง ดูแลวเปนการตัดสินใจเลือก มากกวาเปนคุณสมบัติติดตัวแตกําเนิดนะ และโจกวาการตัดสินใจเลือกนั่นแหละคือกรรม ทุกคนจะตอง ไดรับผลของการเลือกแบบหนึ่งๆเสมอ” ลานดาวเชิดหนาหยิ่ง “แตถาคิดวาทุกความแตกตางเกิดจากกรรม ถูกจําแนกดวยกรรม บางทีก็นาตั้งคําถามนะ ตนไม ใบหญาที่มันไมมีชีวิตจิตใจก็หลากสีหลายพันธุ ธรรมชาติความหลากหลายของพวกมันมาจากไหนละ พวก มันไปทํากรรมอะไรไว?” เจอคําถามนี้ คนไมรูคําตอบก็นิ่งบื้อไป “วาไง?” ลานดาวถามจี้ นนทกานตตอบเสียงออย “เดี๋ยวลองถามหมอดูสิ” หญิงสาวยิ้มเยาะ “คนเราสวนใหญเชื่อเพราะคิด ไมใชเชื่อเพราะรู อยางเธอเนี่ยนะ แกตัวลงหัวลานแหงๆ หนาผากเถิกขนาดนี้ พอถึงเวลาหัวลานขึ้นมาคอยคิดโทษกรรมโทษเวร คราวนี้หัวลานเพราะอะไรดีละ เมื่อ ชาติกอนเคยตีหัวนกตะกรุม หรือเคยดานกตะกรุมใหนอยเนื้อต่ําใจ?” นนทกานตหัวเราะออกมาอีก เริ่มสังเกตวาอารมณขันและความคิดพิสดารของลานดาวเปน เสนหนาลุมหลงอีกชนิดหนึ่งที่สาวสวยสวนใหญไมคอยมี ทุกครั้งที่เขาหัวเราะเพราะคําพูดของหลอน เขาจะ มีอาการเคลิ้มหลงรัญจวน อยากถลาเขาไปกอด อยากสารภาพวารักๆๆใจแทบขาดเสมอ “จะนี่ทําใหคนหลงรักไดดวยอาวุธรอบตัวเลยนะ แคคําพูดก็ยิงโดนใจบอยแลว” ชายหนุมเปรยแบบขี้เกียจทนอัดอั้นคาอก ขณะนั้นเขาตองหยุดรถที่สี่แยกไฟแดงในตําแหนง คันหนาสุด จึงเทาศอกกับประตูในทากุมขมับนอยๆดวยความสังเวชใจตนเอง “นี่แปลวากําลังจะหลงอีกเหรอ งั้นทําใหขายหนาดีไหม เธอจะไดเกลียดฉัน” วาแลวก็เอื้อมมือไปกดแตรปนๆ แตเสหันไปทางอื่น ทําหลับตาไมรูไมชี้ เปนเหตุใหผูหญิงที่ นั่งซอนหลังมอเตอรไซคขางหนาหันมาใชหางตาขุนเคืองชําเลืองแลนนทกานต ตามธรรมดาของคนโดน เสียงดังกระทบโสต ที่คิดวาคนขับนั่นเองเปนผูกด พอรูตัววาอะไรเปนอะไร ตนเองเจอยัดเยียดความผิดเขาใหแลว ชายหนุมก็กระตุกยิ้มโบกมือ ใหสาวมอเตอรไซคทีหนึ่ง ไมมีทางอื่นนอกจากรับหนาไป พอประมาณวาขอโทษทีเ่ ผลอโดนแตรใหหลอน ตกใจ สาวมอเตอรไซคหันหนากลับแบบทิ้งคอนหนึ่งวง ซึ่งเรื่องคงจบแบบเงียบๆ ถาไมใชเพราะมี มือดียื่นมากดแตรซ้ําอีกปนใหญ นนทกานตทําหนาเหวอรองฮึ้ยดังๆ เพราะคราวนี้นอกจากสาวซอนหลัง แลว พี่เบิ้มเจาของเบาะคนขี่ยังหันมาเพงจองดวยความไมพอใจอีกราย


๑๙

หันมองลานดาวก็เห็นทําหนาตายหลับตาเฉย คอพับคอออนเหมือนสลบไสลไมไดสติ ตลกราย ของหลอนอาจทําใหเขาเลือดกบปากเสียคราวนี้ สาวบนหลังมอเตอรไซคคงนึกวาเขาบีบแตรเรียกหลอนดวย ความอยากรูอยากเห็นวาหันมาจะสวยแบบมองหลังหรือเปลา พอเห็นวาสวยดีเลยเรียกอีก ซึ่งนั่นไมเหมาะ เลยถาพี่เบิ้มพลอยเขาใจตามไปดวย นนทกานตแยกเขี้ยวยิ้มเหย คราวนี้ยกสองมือและทําหัวผงกขึ้นลง หวังวาทั้งสองคงไมเห็นวา หนาตาดีๆอยางเขาเปนพวกคิดสั้น เลนเปนเด็กปญญาออนขนาดนั้น อยากเผยความจริงดวยการเอานิ้วชี้จิ้มๆ ไปทางดานซาย เปนสัญญาณชี้บอกวาตัวแสบที่แทคือใคร แตก็จนดวยเกลา จําตองรับสถานการณถูกคุกคาม ดวยสายตาตามลําพัง เนื่องจากแมตวั ดีไกหลับไปอยางนั้น หนุมมอเตอรไซคทําทาชั่งใจวาจะเอายังไงดี กระซิบกระซาบกับสาวซอนหลังแลวในที่สุดก็ ตัดสินใจขี้เกียจเอาเรื่องใหเสียเวลาทํามาหากิน แคขมุบขมิบปากฝากขอความคลายเรียกเขาวา ‘เฮีย’ หรือ อะไรทํานองนั้น แลวหันกลับดวยกระแสความขุนใจชัดเจน นนทกานตถอนใจโลงอก รอจนไฟเขียวแลวคอยๆเคลื่อนรถออกจากที่แบบรอทิ้งหางจาก มอเตอรไซคขางหนาระยะหนึ่งดวยความเกร็งตกคาง เปนอีกครั้งที่ลานดาวเลนบาๆ รายกวานั้นคือเขาไมรูวา ปฏิกิริยาทางใจของตนเปนอยางไรแน แปลกที่เคืองหลอนเพียงนิดเดียว แตกระเดียดไปทางเห็นขํา ทั้งที่มันลอแหลมกับการถูกอัดกลางถนนแทๆ “นี่คือวิธีหามไมใหฉันเผลอไปหลงเธอ?” “ใช… นี่คือสัญญาณเตือนวาถาเธอไดฉันเปนแฟนจะปวดหัวกวานี้” หลอนตอบทั้งหลับตายิ้มเยย


๒๐

ตอนที่ ๓ พยากรณดาวเดน เผอิญเปนวันเดิมที่นนทกานตเคยมาพบหมอดูอุปการะ ซึ่งนาจะประกันวาคุณนาหมอดูของเขา คงอยูแนๆ แตแมเปนวันเดียวกัน สิ่งที่เริ่มไมเหมือนเดิมก็คือจํานวนลูกคา คราวกอนโตะหมอดูอุปการะเปน โตะเดียวที่ไรใครสนใจไยดี สามารถเขาไปใชบริการไดทันที ทวาคราวนี้มีลูกคานั่งอยูตรงหนาหมอดู อุปการะสองคน และมีอีกรายหนึ่งยืนรอคิวแบบเจาะจงวาตองการมาหาหมอดูอุปการะโดยเฉพาะ ซึ่งการรอ คิวเปนสิ่งที่ไมเกิดขึ้นใหเห็นนักสําหรับโตะหมอดูตามหาง อีกสิ่งหนึ่งที่นนทกานตสังเกตเห็นวาแปลกไป คือบนผนังเหนือศีรษะหมอดูอุปการะเริ่มมีปาย ‘กรรมพยากรณ’ ที่บงบอกวิธีทํานายทายทักอยางเปนเรื่องเปนราว นั่นหมายความวาหมอดูอุปการะเริ่ม ประกาศชัดวาตนดูหมอดวยวิธีใด คบกับลานดาวมาจนพอจะรูวา หลอนเกลียดการรอคอยเพียงใด จึงชวนวา “ไปหาอะไรกินกอนไหม นี่มีอีกคิวหนึ่งแนะ” หญิงสาวเล็งตาเขมนมองชายวัยประมาณสี่สิบอันเปนที่หมาย เห็นความมีสงาราศีแบบผูใหญ ใจดี ไมมีพิษภัย กับทั้งทรงภูมินาเชื่อถือ แลวก็เกิดความเลื่อมใส ใครอยากดูหมอเปนกําลัง “อยาเลย เราไปทางอื่น เดี๋ยวเกิดมีใครมาตอคิวอีกก็เสร็จซี รอกันเงก” นนทกานตประหลาดใจและเห็นแปลกที่ลานดาวยอมยืนคอย เขาจะประหลาดใจนอยกวานี้ หากหลอนใชใหเขายืนคนเดียว สวนตัวหลอนเลี่ยงไปทางอื่น และบอกใหเรียกตัวผานโทรศัพทมือถือเมื่อถึง คิว “ความจริงแกเปนหมอดูใหมนะ แกบอกวาโจกเปนลูกคารายแรก” ยอมขยายความจริงเมื่อเห็นวามาถึงที่เรียบรอย และเห็นลานดาวมองหมอดูดวยความสนใจ ชนิดจับตาไมวาง “คราวกอนโตะยังวางๆอยูเลย อาทิตยเดียวมาอีกทีตองรอคิวแลว” “อือ” หญิงสาวครางรับรูสั้นๆ “จะจะไปดูหมอรายอื่นเลนกอนไหม โจกยืนจองคิวให” “ชางเถอะ ไมเปนไร” หลอนกําลังสังเกตทาทีลูกคาตรงหนาหมอดู ที่แสดงอาการเออออ รับแตครับๆๆ กับทั้งตั้งอก ตั้งใจฟงคําทํานายแบบจดจอยิ่งยวด นั่นสะทอนความสามารถของหมอดูไดมากพอ คนที่ยืนรอคิวแรกเปนหญิงกลางคน เมื่อเห็นนนทกานตกับลานดาวมารอตอก็ทักทายแบบคน ชางพูดที่พรอมทําความรูจักกับคนแปลกหนา���ดทั้งโลก “เคยมาดูกันแลวหรือหนู?” หลอนมองมาทางลานดาว แตนนทกานตชิงตอบ


๒๑

“ผมเคยครับ วันนี้เลยพาเพื่อนมา” “หมอดูคนนี้แมนนัก ทาทางแกมีตาทิพยจริงๆ” เปนการเชียรแบบชาวบานที่ไมสนใจตนสายปลายเหตุของความแมน รูแตวา แมนก็ทุมความ นับถือใหสุดตัวแลว “รูไดยังไงคะ เขาดูอะไรใหพี่หรือ พอบอกหนูไดไหม?” ลานดาวไถถามอยางชักจะเห็นวากิตติศัพทของหมอดูรายนี้นาเชื่อถือขึ้นทุกที “บอกได” หลอนเฉลยอยางคนชอบเปดอกคุยฆาเวลา “บางทียังไมทันถามแกก็ตอบแลว สําคัญ คือตรงเผงทุกเรื่องดวย แตเด็ดดวงที่สุดคือมือถือของพี่หาย นึกเสียดายเพราะราคาแพง ก็เสี่ยงถามดูเลนๆไป อยางนั้น ไมนึกไมฝนเลยนองเอย แกบอกไดขนาดวาใคร ชื่ออะไร อยูที่ไหน ที่เปนคนเก็บโทรศัพทได!” สองหนุมสาวสะดุง มองหนากันดวยความทึ่งสุดขีด “พี่ตามไปขอคืนก็พบตัว แลวเขายอมคืนจริงๆ นี่พอรูวาหมอดูอุปการะเปนคนบอก เขาก็จะยก โขยงมาดูตามกันอีกแนะ!” “แลวมีเรื่องอะไรที่พอเลาใหฟงไดอีกคะ?” ลานดาวพยายามเก็บความทึง่ ไมแสดงอาการออกนอกหนาเทาใดนัก เนื่องจากเปนเรื่องที่ยังไม ประสบดวยตนเอง “พี่ถามเรื่องญาติที่เพิ่งเสีย หมอแกก็บอกไดเสร็จสรรพวาหนาตา สวนสูง และนิสัยใจคอเปน อยางไร ทํากรรมเดนๆแบบไหนไวบาง อันเปนเหตุใหไปเกิดเปนอะไร” “ไปเกิดเปนอะไรคะ?” หญิงสาวยิงคําถามตาโตนิดๆ “เปนเปรต!” หญิงกลางคนตอบเสียงออย “ถาหมอแกพูดแบบขาดเหตุผลก็ไมอยากเชื่อหรอก นะ แตนี่แกเลนบอกถูกหมดวาอาอี๊ของพี่ทําอะไรไวบาง เลยจําเปนตองเชื่อ” “แลวหมอแกชวยไดบางไหมคะ?” คราวนี้หญิงคนนั้นยิ้ม และพยักหนา “ชวยไดซี เห็นแกชวยแผเมตตา ชวยสงจิตคุยใหอาอี๊ระลึกถึงบุญกุศลที่เคยทํา เชนบริจาคเลือด ใสบาตรพระ แลวใหคอยรับสวนบุญจากญาติๆดวย” ลานดาวทําหนาเชื่อครึ่งไมเชื่อครึ่ง “หมอเขาคิดคาชวยเหลือเทาไหรคะ?” “ไมคิด” นางรีบบอก “แตเมือ่ คืนอาอี๊มาเขาฝน บอกวาตอนนี้สบายแลว และขอบใจพี่มาก วันนี้ พี่เลยจะเอาเงินมาสมนาคุณหมออุปการะไง” จังหวะนั้นลูกคาที่โตะลุกขึ้น นางจึงละล่ําละลักลา “อุย! ขอตัวกอนนะจะ” หญิงสาวกะพริบตาถี่ๆ เหลียวมองเพื่อนชาย “ชักเลื่อมใสแฮะ”


๒๒

“เห็นไหมละ บอกแลวไมเชื่อ” นนทกานตเสริมอยางไดที ยิ้มกริ่มแบบไดหนา “เอะ! ถาไมเชื่อจะตามมาเหรอะ” ขณะนั้นมีลูกคาอีกรายมายืนตอหลัง แสดงเจตจํานงวาขอเปนคิวตอจากหลอนและเพื่อน ทําให ลานดาวกระซิบกระซาบ “เห็นทีมาคราวตอไปคงตองยืนรอตรงปากทางเขาหาง” ชายหนุมหัวเราะ เขากับลานดาวยืนรอเกือบครึ่งชั่วโมงจึงไดคิว ความจริงเจชางพูดยังคุยน้ําลาย แตกฟองไมเลิก แตหมออุปการะขอหยุดไวเพื่อใหโอกาสคิวหลังที่กลายเปนสามคิวแลว นนทกานตยกมือไหวหมออุปการะอยางนอบนอม “นาจําผมไดไหมครับ?” “จําไดซี ลูกคาคนแรกจะลืมไดยังไง” หมอดูตอบอยางอารมณดี “วันนี้ผมพาเพื่อนมาครับ” สองหนุมสาวลงนั่งดวยกัน พอดีกับจํานวนเกาอี้ลูกคาที่ทางหางจัดไวใหโตะหมอดูแตละหอง เมื่ออุปการะเหลือบมองลานดาว หญิงสาวก็ยกมือไหวตามเพื่อนหนุม “สวัสดีครับ” อุปการะรับไหวพรอมยิ้มเย็น ลานดาวรูสึกอบอุนและปลอดภัยอยางประหลาด ตั้งแตแรกสาว มา หลอนคุนเคยยิ่งกับอาการลุกลี้ลุกลน หรืออยางนอยกระตือรือรนเปนพิเศษจากชายแทบทุกวัยที่พบปะ เสวนากับหลอนในคราวแรก แตรายนี้เฉยสนิท แบบที่สัมผัสออกมาจากภายในไดทีเดียว และเพราะรูสึกสนิทใจพอ หลอนจึงขยับกายนิดหนึ่ง กระแอมเล็กๆ บอกนนทกานตวา “ฉันขอดูเปนสวนตัวไดไหม?” นนทกานตเลิกคิ้ว “ไดซี เดี๋ยวโจกไปนั่งดูหมอไพยิปซีที่หองทางขวามือสุดแลวกัน จะเสร็จแลวไปเรียกนะ” ลานดาวพยักหนาขอบใจ เมื่อเพื่อนหนุมลุกจากไปแลว หลอนก็ยิงคําถามทันทีอยางสาวยุค อินเตอรเน็ตที่ไมเคยเคอะเขินเมื่อตองเจรจาครั้งแรกกับใคร “เพื่อนของหนูบอกวาคราวกอนพี่พูดถึงหนู พูดไดตรงหมดเลย” อุปการะยนคิ้วเล็กนอยอยางทบทวนความจํา แลวก็คลายหัวคิ้วเมื่อระลึกได “ออ… หนูนั่นเอง” “โจกวาพี่บอกได ชาติกอนหนูทําบุญอะไรมา ถึง… ถึงเปนแบบนี้ แลวก็บอกไดดวยวาหนูจะ เจอเนื้อคูเมื่อไหร” หมอดูพยักหนา “ผมจําไดวาบอกเกี่ยวกับเรื่องกรรมในอดีตของหนู แตวันกอนไมไดบอกเรื่องเนื้อคูนะ วาจะ เจอเมื่อไหร”


๒๓

“เหรอคะ แลววันนี้บอกไดไหมคะ?” อุปการะเมมปาก เหลือบตาลงต่ําคลายเล็งแล หรือชั่งใจอะไรอยู กอนจะถามขรึมลงเล็กนอย “จะเอาเรื่องไหนกอน กรรมในอดีต หรือวาเรื่องเนื้อคู?” “เรื่อง… อิอิ เนื้อคูกอนแลวกันคะ” ผูทําหนาที่พยากรณระบายลมหายใจยาว “ผมเกรงวาบอกหนูไปแลวหนูจะไมเชื่อ” ลานดาวชะงัก “ทําไมคะ?” “หนูเขาใจความแตกตางระหวางคนที่จะทําใหหนูรักได กับคนที่จะเปนคูครอง ชนิดอยูรวมกัน ตลอดไปใชไหม?” “คะ” “กวาหนูจะเจอคูครองที่แทจริง ก็อายุเกือบสี่สิบโนนนะนะ ระหวางนั้นจะพบแตเบี้ยบายราย ทาง กับคนที่เรารักและจะทําใหเจ็บมากๆสองคน” ลานดาวรูสึกวาตนเองหนาซีดลง ใจนึกตานขึ้นมาทันที แตก็พยายามฝนสงบทาที ไมแสดง อาการดูถูกคําทํานายของหมอวานาจะเหลวเสียแลว “อยางนั้นหรือคะ… สองคนที่จะทําใหหนูเจ็บนี่ เจอกันหรือยัง?” “คนแรกเจอแลว หนูจะทุกขเพราะความรักกับเขานั้น เปนไปไมได… แตคนที่สองยังไมเจอกัน ตองอีกระยะหนึ่งถึงจะไดเวลาโคจรมาพบ” หญิงสาวกํากระเปาถือบนตักแนน ชักนึกอยากพูดถากถางหมอดูขึ้นมารําไร “ขอโทษนะคะ แตเทาที่หนูรูสึก คือยังมองไมเห็นคนรูจักสักรายเลยที่มีสิทธิ์ทําใหหนูเจ็บช้ํา น้ําใจ” คันปากยิบๆ อยากขยายตอดวยซ้ําวาทีเ่ รียงหนาเขามาชวงนี้ มีแตเจ็บจากมือหลอนกลับไป ทั้งสิ้น อยางหลอนหรือจะเจ็บจากใครหนาไหน “ภายในไมกี่วันขางหนานี้หนูจะรู” ลานดาวนึกโกรธ คลายถูกคําทํานายตบหนา คนมีดีพรอมขนาดหลอนหรือจะเจ็บจากความรัก ได ฝนไปเถอะ! หญิงสาวขมใจ จะลุกหนีเสียเดี๋ยวนี้ก็ใชที่ เพราะอยางไรก็ตองจายสองรอย จึงกัดฟนถามตอ “รูจากเพื่อนของหนูวาพี่ดูชะตาจากกรรมที่ทําไว แลวหนูทํากรรมมาแตปางไหนหรือคะ ถึง ตองเจอคนรักที่สรางความเจ็บให?” แทนการตอบทันที อุปการะยอนถามวา “หนูกําลังโกรธผมใชไหม?” ลานดาวกะพริบตาทีหนึ่ง คําทักนั้นทําใหหลอนรูสึกตัวและสงบอารมณลงอยางรวดเร็ว


๒๔

“คงแคไมพอใจคําทํานายมากกวาคะ อยาวาหนูถือดีเลย คนอยางหนูตอใหเทวดาเหาะมาจาก ไหนก็ไมสนหรอก อีกอยางหนึ่ง ถาบอกวาคนแรกที่จะทําใหหนูเจ็บนั่นไดรูจักกันแลว ยิ่งสอเลยวา คลาดเคลื่อน เพราะชวงนี้หนูไมเห็นใครในสายตาเลยจริงๆ” “เอาเปนวาผมจะพูดถึงกรรมของหนูที่นํามาเจอกับคนแรกนี่แลวกัน” “คะ… ชาติกอนหนูไปทําอะไรไวคะ?” “หนูอยาเขาใจวากรรมและวิบากนั้นตองพูดกันขามชาติเสมอไป เพราะความจริงก็คือกรรมใน ชาตินี้แหละทีห่ นูสั่งสมมากๆแลวเริ่มไดเวลาใหผลรวบยอดคราวเดียว” หญิงสาวนิ่งขึง “บอกหนอยเถอะคะวาหนูทําเวรทํากรรมอะไรไปบาง” “โดยรวมแลว หนูทําใหคนอื่นทรมาน และลวงใหพวกเขาฝนถึงสิ่งที่เปนไปไมได กรรม นั้นเองจะจูงเราไปทรมานจากความฝนถึงสิ่งที่เปนไปไมไดเชนกัน โดยมีคนสนิทในอดีตชาติมาเปนตัวแปร เปนเครื่องมือลงโทษ ขออภัยนะ ผมชอบพูดตรงไปตรงมาเพื่อใหคนฟงเขาใจชัดเจน ไมตองแปลซ้ําหรือ ตีความภายหลัง” คราวนี้แปลก ที่แมอุปการะพูดเหมือนตอวา หรือกลาวโทษกันตรงๆ ลานดาวกลับรับฟงอยาง สงบ นอกจากไมถือโกรธแลวยังฉุกใจบางอยางอีกดวย “ไมเปนไรคะ ถาบอกเหตุผล หนูรับได… แตพวกเขาคิดไปเอง ฝนไปเอง ทุกขทรมานไปเองนี่ คะ จะมาโทษวาเปนกรรมของหนูไดอยางไร?” “การกอกรรมกับผูอื่นมีหลักอยูงายๆนะ หนึ่งคือมีเจตนากระทําการกับสิ่งมีชีวิต สองคือ สิ่งมีชีวิตนั้นไดรับผลทางกายหรือทางใจสมเจตนาของผูก ระทํา เราทําเวรทํากรรมไปนั้น จะรูหรือไมรูก็ตาม วาเปนกรรมเวร อยางไรวันหนึ่งก็ตองใหผล ผมพูดอยางนี้อาจทําใหหนูนึกได… นับถูกไหมวากี่ครั้งที่หนูพูด อะไรเชน ‘ชักจะใจออนแลวซี’ ทั้งที่ความจริงยังไมมีใจแมแตนิดเดียว” ลานดาวตะลึงคลายถูกไฟดูด นั่นเปนถอยคําที่หลอนใชเปนประจําจริงๆ โดยเฉพาะกับนักตื๊อที่ ดูดี และทาทางจะไมมีพิษมีภัยในภายหลัง จะวานนทกานตแอบมาเลาใหฟงก็คงยาก เพราะจําไดวาหลอนไม เคยโปรยคําเด็ดนี้ใสหูเขา ตองพิเศษกวานนทกานตอีกสักนิดหนึ่งหรอกถึงมีสิทธิ์ไดยิน “แคนี้ก็ถือวาเปนกรรมที่ตองไดรับโทษหรือคะ?” “ไมใชแคคําพูดนี้หรอกนะ ทุกอาการ ทุกถอยคําที่รวมกันทําใหใครตอใครเขาคาดหวังนั่น แหละ ลองเอาใจเขามาใสใจเรา ถูกหลอกใหคาดหวังอยางแรง จบลงดวยความผิดหวังอยางหนัก เหมือนเมื่อ เรายังออนแอในวัยเด็ก พอแมบอกวาจะมาแลวไมมา เรานอยใจ เราอยากรองไหอยางไร ก็คือความรูสึกแบบ นั้นคูณเขาไปดวยจํานวนหนุมๆที่อกหักจากเรา ลองคํานวณเถอะวาถาวันหนึ่งมันยอนกลับมากระแทกเรา มันจะหนักขนาดไหน” “เมื่อครูมีโอกาสคุยกับเจคนกอนหนานี้ เขาบอกวาพี่ระบุชื่อคนเก็บมือถือใหเขาไดถูกตอง เพราะฉะนั้นพี่ก็นาจะระบุชื่อและเวลาที่หนูจะเจอคนรักรายแรกไดใชไหมคะ?”


๒๕

อุปการะสายหนา “ไมเหมือนกันหรอกครับ บางเรื่องที่เกิดขึ้นแลว และไมเหลือวิสัยจะบอกก็บอกได แตบางเรื่อง ถารูเสียกอนเกิด จะมีผลขางเคียงตามมา หากผมล้ําเสนกรรมวิบากของใครเขา ก็จะถึงความเดือดรอนตามๆ กัน ทั้งผมเองและคนที่รูในสิ่งไมสมควรรู” “เดือดรอนไดยังไงคะ ในเมื่อเปนการชวยเหลือสัตวที่กําลังจะตกทุกขไดยาก” “ก็อยางตอนนี้ แคผมบอกวาจะเจอคนที่ทาํ ใหหนูเจ็บ หนูก็ตั้งใจไวแลว วาใครแหลมเขามา โดยเฉพาะคนที่รูจัก จะปดหูปดตาหมด เพื่อใหคําทํานายของผมคลาดเคลื่อน” ลานดาวผวาอยูในสวนลึก เพราะที่หมอดูกลาวนั้นคือความตั้งใจของหลอนจริงๆ แตก็พยายาม รักษากิริยาไว ทําสีหนาเรียบเฉยฟงฝายนั้นกลาวตอ “ถาหนูหลีกเลี่ยงการชดใชกรรมครั้งนี้ กรรมก็จะจัดสรรคนใหม เหตุการณใหมมาใหหนูตอง ชดใชจนไดนั่นแหละ วินาทีนี้ผมยังไมเพงดูวาใครคนนั้นชื่ออะไร อยูที่ไหน แตเมื่อไหรเพงดูและบอก ออกไป หนูจะเลิกคบเขาทันที ซึ่งมันผิดกับระบบกรรม เสนทางโคจรของหนูจะตองพบกับเขา เพราะมี กรรมสัมพันธรวมกันมา และเขาจะมีบทบาทสําคัญกับชีวิตของหนู ทั้งในแงของความเจริญขึ้นและความ เสื่อมลง” “เอ… หนูสงสัยมานานแลวนะ วาถาตายจากกันแลว มาเจอะเจอกันไดยังไงถูก เอาแคคนรูจัก กันในชาตินี้ บางทีรักสุดชีวิต พอมีเหตุใหพลัดพรากหลายๆปแลวคิดถึงกันขึ้นมา ตอใหพลิกแผนดินหาแทบ ตายก็ไมเจอ ขนาดจงใจหายังไมเจอ แลวอะไรที่เหวี่ยงใหมาเจอคูกรณีเกาที่ลืมกันหมดสิ้นได?” “กรรมเปนเรื่องซับซอน หนูตองเขาใจ ตองหยั่งรู วาลําดับการใหผลของกรรมเปนอยางไร แลว จะรูสึกวาพวกเราเหมือนมีแมเหล็กติดตัว วิ่งไปตามเสนทางใด ก็มีผลดึงดูดบุคคลหรือกลุมคนที่มีบุพกรรม รวมกับเรามาเจอกัน ใครมีอิทธิพลกับชีวิตเรามาก ใหผลเปลี่ยนแปลงทางดีหรือรายไดรุนแรง ก็หมายความ วาเราหลีกเลี่ยงการพบเจอคนนั้นไมได และตองใชเวลาระยะหนึ่งทําความรูจัก คบหา และรับผลจากเขา เสียกอนจึงถึงเวลาผละจาก ตางจากพวกที่เราจะตองเสียเวลาในชีวิตรวมกับเขาเพียงครึ่งนาที เชนคนบอก ทางแยกทางเลี้ยวใหเราไปถึงที่นัดหมาย การพบหรือไมพบคนจําพวกนี้มีผลเทากัน คือจะไมทําใหชีวิตเรา ตางไปจากเดิม” “แลวแมเหล็กดึงดูดคูกรรมที่พี่วานี่ฝงอยูตรงไหนในเราคะ จิตใตสาํ นึกหรือเปลา?” “ถายกเอาสิ่งที่เห็นงายในชาติปจจุบันมาพูดกอนคงพอเขาใจ หนูคงเห็นวาถาเราพูดกับใคร บอยๆ ก็จะเหมือนมีสายใยโยงกับคนนั้น ไมใชเหมือนกับเสนเชือกผูกมัดเปนตัวเปนตน แตสายใยที่รูสึกได ดวยใจนั้นแหละ จะกระตุกใหเราคิดถึงเขาบอยๆ อันนี้คงนึกออกนะ” “คะ บางทีรูสกึ เหมือนใจเราเปนสิ่งยืดตัวออกไปทางทิศใดทิศหนึ่ง ตามที่อยูของใครบางคนได ตลอดเวลา” “นั่นแหละที่เรียกความผูกพัน สายใยเชื่อมโยงระหวางจิตตอจิต หลักการคือถาผูกเหนียวแนน กับใครมากๆ จะมีลักษณะฝงลงในสวนลึก หยั่งรากความสัมพันธไดถึงสวนไรสํานึก ชนิดติดจิตติดวิญญาณ ขามภพขามชาติได เมื่อพบกันอีกก็จะมีสัญญาณในจิตกระตุนใหตื่นตัวรับรู มีสายใยเชื่อมติดกันทันที จึง


๒๖

เหมือนคุนเคยกันในทางใดทางหนึ่ง นี่เปนในแงของความจํา” “พอจะเขาใจคะ” “ในแงของกรรมซึ่งเหวี่ยงใหตองมาพบกัน เปนอะไรที่ลึกซึ้งและซับซอนกวานั้น อยางเชน ชาตินี้เรามีรูปงาม ก็เปนธรรมดาที่จะมีความปรารถนาคูครองที่รูปงามเหมาะสมกัน หากปะเหมาะเคราะหดี คนที่รวมบุญเสมอกัน มีรูปงามควรคูกันโคจรมาพบก็มีความสุขไป แตหากคนที่รวมบุญกับเราเขากอกรรม ชนิดตองชดใชดวยรูปอัปลักษณ เราก็จะรูส ึกกลืนไมเขาคายไมออก คือรักก็รัก แตเจือดวยความแหนง ปน ดวยความเดียดฉันทอยูดวย เคราะหรา ยขึ้นมาถาเราติดรูปมากกวารักแท ก็อาจไปควาพวกหนาเนื้อใจเสือ หรือคนที่จะมาอยูกับเราเพื่อจองเวรกันในรูปแบบคูผัวตัวเมีย” “นากลัวจัง” ลานดาวรําพึง แตน้ําเสียงไมสอความกลัวตามคํา เพราะยังไมเชื่อเลยวาตนจะมีความเดือดรอน เพราะคนรักจริงๆ ยังปกใจอยูดีวาตนเปนพวกสมบูรณแบบที่มีคนสมบูรณแบบดวยกันเทานั้น จะสามารถ เขาถึงตัว เขาถึงหัวใจได “บอกใบใหสักนิดไดไหมคะ เอาแควา คนแรกที่หนูจะรักเนี่ย อายุอานามเทาไหร หรือมี ลักษณะสูงๆต่ําๆ ดําๆแดงๆอยางไร” “ได… เปนคนขาว สูงใกลเคียงหนู แลวก็ไวผมยาว แกกวาหนูราวสามถึงสี่ป” “แอะ!” หญิงสาวอุทานสวนคําทํานายทันควัน เริ่มยิ้มเยาะได เพราะหมดศรัทธาความแมนของหมอดู เสียแลว “ลักษณะที่พี่บอกมา หนูรูจักอยูคนเดียว เปนเพื่อนใกลบา���ที่วิ่งเลนกันมาแตเด็ก ถามีเหตุจูงใจ ใหหนูรักนายคนนี้ และนายคนนี้ทําใหหนูเจ็บหรืออายได หนูจะมาขอเรียนวิชาเอาหนาแทรกแผนดินหนี จากพี่นะคะ” หลอนพูดจอยๆอยางราเริงใจที่เรียกความเชื่อมั่นกลับมาไดเต็มอก อุปการะหัวเราะเอื่อย “วิชานี้เรียนยากหนอยนะ” ปากลานดาวยิม้ ทวานัยนตาดุ “ที่พี่บอกคือหนูจะรูวา อะไรเปนอะไรในไมกี่วันขางหนา หนูจะรอหนึ่งเดือน หากไมมีอะไร เกิดขึ้น หนูขออนุญาตกลับมาแจงใหพี่ทราบดังๆนะคะ วาพี่ทายผิด!” อุปการะยิ้มเฉย มิไดตอตากับสาวนอย ครูหนึ่งหลอนก็ควักเงินคาดูหมอออกมาวางบนโตะ แลวลุกจากไปโดยไมล่ําลามากกวาคําฝากทิ้งทายนั้น


๒๗

ตอนที่ ๔ กังวล ลานดาวเดินมาตามนนทกานตถึงซุมหมอดูไพยิปซี ฝายนั้นยังดูไมเสร็จ แตหลอนก็กระแทก เสียงเรียก “โจก!… จะเสร็จแลวนะ” เรียกแลวก็ยืนจออยูตรงนั้น เปนความหมายใหอีกฝายลุกตาม นนทกานตทําทาเงอะงะเปนครู เพราะกําลังตั้งอกตั้งใจฟงคําทํานายที่เขาดายเขาเข็มอยู แตเหลือบมาเห็นลานดาวหนามุยก็จําตองควักกระเปา จายคาดูหมอ ล่ําลากันทั้งคางคาอยางนั้น “ทําไมดูเร็วนักละ?” นนทกานตถามดวยความประหลาดใจระคนหงุดหงิดเล็กๆที่ถูกดึงตัวออกมากลางคัน ลานดาว ขมวดคิ้วเดินฉับๆ ไมสนใจตอบคําถามเพื่อน “เปนไง… แมนไหม?” คราวนี้หญิงสาวแหวขึ้นมาทันที “แมนเมิ่นอะไรของเธอ! พาฉันมาเสียเวลาทําไมก็ไมรู” วาเสร็จก็เรงความเร็วขึ้นอีก “อาว! เวรละสิ” นนทกานตพึมพํากับตนเอง กอนสาวเทาเรงเดินตาม วันนี้คิดวาทําแตม ไฉนกลายเปนหักแตม ไปได มาทานขาวกันแบบไมพูดไมจาในรานโปรดของนนทกานตเสร็จ ลานดาวก็ขอใหสงหลอน กลับบานทันที เมื่อมาอยูดวยกันในรถ หญิงสาวก็บนโนนบนนี่ แบบหาเรื่องวาๆๆ เชนนนทกานตพาไปกิน ขาวในรานที่ใชไมได อาหารรสชาติเหมือนเอาไปยัดไวในตูดหมูกอนนํามาเสิรฟ หรือเมื่อนนทกานตเหมอ ไปนิด นํารถออกตัวที่สี่แยกไฟแดงชา หลอนก็สั่งใหเขาไปฝงเข็มกระตุนประสาทเสียบาง อยารอจนชาเกิน การณ จะถูกหลุมดําดูดสติกลายเปนเจาชายนิทราเสียกอน กระทั่งรถมาจอดหนาบาน นั่นเองบรรยากาศจึงเริ่มคลี่คลาย เมื่อหญิงสาวผอนปรนดวยน้ําเสียง ออนโยน ฟงเปนมิตรกวาเดิม “ขอบใจนะ แลวเจอกัน” ลานดาวยิ้มสวยทิ้งทวนราวกับไมมีอะไรเกิดขึ้น สีหนาของนนทกานตคอยหายเศรา อยางนอย นั่นก็เปนสัญญาณวาหลอนไมถึงขนาดขุนเคืองขั้นอยากตัดญาติขาดมิตรกับเขา พอเขาหองนอน ลานดาวก็กลับทําหนานิ่วคิ้วขมวดอยูตามลําพัง ถึงตอนนี้หลอนจําตองยอมรับ กับตนเองวาผวาอยูในสวนลึก เหตุเพราะหมอดูทักหลอนถูกหลายขอ และดูเหมือนรูกระทั่งความคิดในหัว แสดงวามีฤทธิเ์ ดชเกินมนุษยธรรมดา นั่นเปนเรื่องนาพรั่นมิใชนอย เพราะทําใหคําพูดอื่นๆพลอยศักดิ์สิทธิ์ นาใหเชื่อวาหมอดูมีความสามารถลวงรูอนาคตไดจริง


๒๘

แคคิดก็อับอายแทบอยากโดดตึกแลว มีหรือ คนเคยเปนดาวใหชายทั้งโลกแหงนคอมองตั้งบา อยางหลอนจะตองอกหัก หรือเจ็บปวดจากความรัก แถมมือพระกาฬคราหัวใจยังดันเปนอีตาบาใกลบานเสีย อีก อัตตาของหลอนใหญเกินกวาจะรับ นอนแชบนเตียงอยูพักหนึ่งก็ลุกขึ้นผลัดผาเขาหองน้ํา หวังวาน้าํ แรงๆจากฝกบัวจะทําใหสบาย ใจขึ้น แตที่ไหนได ที่เครียดอยูแลวกลับยิ่งเครียดขึ้นอีก เมื่อหลอนตรวจเตานมตามวิธีที่เรียนรู แลวยังพบ กอนแข็งแปลกปลอมดานซายไมหายไปไหนสักที แมลวงเวลามาระยะหนึ่ง ทรวงอกเปนจุดดึงดูดสายตาและความรูสึกของเพศตรงขาม อวัยวะชิ้นงามยวนตาชวนสัมผัสที่ ลูกผูหญิงทุกคนใชเปนเครื่องวัดวาใครดีใครดอย ลานดาวเปนผูมีสิทธิ์ภาคภูมิเต็มที่ ในเมื่อเปนเจาของโนม เนื้อแฝดสลางสมสวนนาพิสมัย ชนิดใหแอบดูทีหนึ่งแลวเสี่ยงกับการถูกเจาะตาแตก หลายคนก็คงเอา ทวาสิ่งที่ชายบางคนยอมแลกลูกนัยนตากับการขอดูเพียงครั้งเดียวนั่นเอง อาจถูกดันใหเตงตั้ง ดวยเนื้อรายชวนขนหัวลุก วันดีคืนดีก็ทําหนาที่เปนเพชฌฆาตประหารสาวผูเปนเจาของเสียเฉยๆ มะเร็งเตา นมเปนฆาตกรมือวางอันดับสองของผูหญิงไทย และเปนฆาตกรมือวางอันดับหนึ่งของผูหญิงบางประเทศ ลานดาวสําเหนียกกลิ่นอายภยันตรายที่คืบคลานมาถึงตัว วัยหลอนหาใชเปาหมายของฆาตกรรายรายนี้ แตก็ ทําทาวาหลอนอาจเปนหนึ่งในบุคคลหายาก รับสิทธิ์เปนเจาของมะเร็งกอนวัยอันควรไปเสียแลว ออกจากหองน้ําดวยสีหนาหวาดวิตก เวลาเพียงชั่วโมงเศษหลอนเปลี่ยนไปเปนหญิงผูขาด ความมั่นใจในตนเองสนิท จากเดิมที่องอาจคลายหาญกลาพอจะเหยียบโลกไวใตอุงเทา บางทีชวี ิตก็เจอเรื่องบาบอเรียงซอนเขามาติดๆกันอยางนาฉงน จนกระทั่งอดถามตนเองไมได วาเปนความบังเอิญหรือโชคชะตาราศีมีจริง ยามใดถึงคราวรุง ทุกอยางก็หอมหวนตลบอบอวลไปหมด อยาก ไดอะไรก็ไดดังใจทุกสิ่ง อยาไปหาเลยความขาดตกบกพรอง แตยามใดถึงคราวเคราะห แมรางกายตนเองยัง รวน ยังพยศไดยิ่งกวาศัตรูรา ยที่คิดทําลายกัน รอบดานดูขวางหูขวางตาไปหมด ไมมีสิ่งใดเปนอยางใจสัก อยาง เปดคอมพิวเตอร ตอสัญญาณโทรศัพทเขาอินเตอรเน็ต ยามนี้หลอนเหมือนอางวางชอบกล นึก ถึงหนาคนรูจักกี่คนๆก็ไมอยากพบ ไมอยากพูด ใจคลายมุงหาใครที่ไรตัวตนในโลกความเปนจริง เพื่อระบาย ความอึดอัดคับของนานัปการในชวงหลังๆ เรียกโปรแกรมสนทนาสดที่ใชประจํา กวาดตาดูรายชื่อชายหญิงที่กําลังออนไลนพรอมกัน ตา ตื่นเล็กนอยเมื่อพบชื่อใครคนหนึ่ง “หวัดดีคะพี่เอิน” หลอนทักไปครึ่งนาทีก็มีหนาตางขอความตอบกลับผุดขึ้น “สวัสดีคะนองจะ” แมไมเคยพบหนา แมไมเคยกระทั่งไดยินเสียง ก็รูสึกเหมือนมาวันทาเปนพี่สาวแสนดีที่สนิท คุนเคย


๒๙

เมื่อประมาณสองอาทิตยกอนที่ลานดาวคลําพบกอนเนื้อในอกดานซายแลวเกิดความขลาดกลัว อยางแรง ทวาไมกลาไปพบแพทยดวยหลายตอหลายเหตุผล โดยเฉพาะขัดเขินตอการตรวจภายใน จึงใชวิธี ตระเวนอานเว็บบอรดการแพทยในอินเตอรเน็ต เพื่อคนหาแพทยหญิงที่ทาทางใจดีสักคนไวไถถามเปน สวนตัว มาวันทาคือคุณหมอใจดีที่หลอนคนพบ จากการไลอานตั้งแตกระทูเกาๆมาจนถึงปจจุบัน บอก ชัดวามาวันทาคือแมพระที่อุทิศเวลาสวนตัวตอบคําถามใหกับคนไขมากกวาแพทยคนใดในเว็บบอรดแหง นั้น และไมเฉพาะชวยไดทางรักษากาย มาวันทายังเปนใครคนหนึ่งที่สามารถเขียนใหคนอานหยุดคิด คลอย ตาม หรือกระทั่งราเริงแจมใสตามอักษรสั่ง นอยครั้งที่ลานดาวจะเกิดความนับถือใครสักคนมากๆเพียงเพราะ ตามอานความรูความเห็นเชนนี้ หลังจากลงทุนกวาดตาหาเปนหลายสิบกระทู ลานดาวก็พบอีเมลแอดเดรสซึ่งมาวันทาใหไวกับ ผูขอรายหนึ่งเมื่อสองเดือนกอน ซึ่งก็สมใจที่ไมตองติดตอกันผานกระทูในเว็บบอรด หลอนเขียนเมลถึงมา วันทาโดยตรง แนะนําตัวสองบรรทัดวาไดอีเมลแอดเดรสมาอยางไร แลวเลาการพบกอนเนื้อในเตานมอีก สามบรรทัด รอเพียงวันเดียวก็ไดรับคําตอบยาวเหยียด วาวัยของหลอนมีโอกาสเปนมะเร็งเตานมอยางที่ กังวลนอยมาก ที่คลําพบกอนเนื้อแปลกปลอมนั้น อาจมีความสัมพันธกับประจําเดือน คือผูหญิงจะมี ฮอรโมนสูงขึ้นในชวงที่มีประจําเดือน ทําใหบางรายตอมน้ํานมโต อาจมีอาการคัดตึงคลายกอนเนื้อ ถาพน ชวงประจําเดือนไปสักหนึ่งหรือสองอาทิตยก็อาจหายไป อยางไรก็ตาม มาวันทาแนะนําวาถาอยากสบายใจ ก็ควรพบแพทยเพื่อตรวจทันที เพราะแมตาม สถิติวัยของลานดาวจะมีโอกาสเปนมะเร็งต่าํ แตก็เคยพบตัวอยางคนไขมาจริงๆ ซึ่งถาสงสัยเชนนั้น ชักชาวัน เดียวก็ไมได เนื่องจากการกระจายของมะเร็งจะผานไปตามกระแสเลือดซึ่งรวดเร็วมาก บอกไมไดวาจะไปที่ ไหน ถาเอาตนเหตุออกใหเร็วที่สุดก็จะไมกระจายตอ ลานดาวอานเมลตอบของมาวันทาแลวสบายใจขึ้น เพราะชวงนั้นเผอิญประจําเดือนมาพอดี หลอนคิดแบบฟนธงเขาขางตัวเองวาตองไมใชมะเร็งเด็ดๆ อีกสองอาทิตยคลําอีกครั้งคงพบวาหายไปแลว ชวงที่ผานมาหลอนจึงชวนมาวันทาคุยเรื่องอื่นนอกเหนือจากการขอคําปรึกษาแพทย ตางฝาย ตางถูกอัธยาศัย และสนิทใจเหมือนพี่เหมือนนอง จึงขยับความสัมพันธใหใกลชิดยิ่งขึ้นดวยการเอาอีกฝายเขา รายชื่อเพื่อนคุยในโปรแกรมสนทนาสด และนี่เปนครั้งแรกที่ทั้งสองพบปะแบบออนไลน “วันนี้จะกําลังดวงขึ้นแนๆ ถึงไดเจอแมพระ” ลานดาวเริ่มเปดฉากแบบกึ่งออนกึ่งยกยอตามวิธีที่ถนัด “วันนี้พี่เอินก็โชคดี ถึงมีโอกาสเจอคนนารัก” “รูไดยังไงคะวานารัก?” “ฟงพูดก็รู” “พี่เอินเกงจัง อันนี้จะยอมรับนะคะวาจะเปนคนนารัก” และกอนที่อีกฝายจะหมั่นไส ลานดาวก็สงขอความตามไปอยางรวดเร็ว


๓๐

“มีเรื่องเศราทีจ่ ะบอกพี่เอินดวยละ จะนารัก จะสวยรวยเกง แตอาจเทงทึงเอางายๆในเร็ว วันนี้…” “ทําไมเปนอยางนั้นละคะ?” “เมื่อกี้จะคลําพบกอนเนื้ออีกแลว… นี่สองอาทิตยยังอยู แสดงวาเปนมะเร็งแนเลย” “ออ… เรื่องนั้นเอง อยาเพิ่งสรุปซี วัยนี้ใหโชครายมากก็นาจะเปนแคซีสตหรือเนื้องอกธรรมดา หากเปนซีสตกอนที่คลําพบจะนุมเหมือนเปนถุงน้ํา แตถา กอนแข็งหนอยก็ไมถึงกับตันเปนหิน จับเคลื่อนไป มาได นั่นคือเนื้องอกธรรมดา สวนมะเร็ง โดยมากจะแข็งตัน ผิวภายนอกเปลี่ยน เชนหนาขึ้นหรือเปนแผล แลวก็มักจะเปนกอนติดกับผนังหนาอกขยับไมได” ลานดาวนิ่งไปอึดใจ กอนตัดสินใจพิมพขอ “พี่เอินสะดวกหรือเปลา จะใหจะโทร.คุยกับพี่ตอนนี้ไดไหมคะ?” “ไดคะ” มาวันทาตอบเกือบทันทีพรอมใหเบอร ลานดาวยกหูเครื่องโทรศัพทบนโตะกดเลขตามทันที ขณะเดียวกันก็ใชมือขางทีว่ า งปลดกระดุมเสื้อ แกะขอยกทรงออก แลวคอยๆบีบหากอนเนื้อที่อกดานซาย เพื่อลองดูวามันเคลื่อนไดหรือเปลา รอสัญญาณอยูสองครั้ง อีกฝายก็รับสาย “สวัสดีคะ” “สวัสดีคะพี่เอิน นี่นองจะนะคะ ไดคุยกับพี่เอินตรงๆเสียที ดีใจจัง” “เชนกันคะ อื้อม… ไดคุยถึงเพิ่งรูวาจะเสียงเพราะขนาดนี้” “จะไมไดรบกวนพี่แนนะคะ” “ตอนนี้อยูบาน กําลังเขียนอะไรในเว็บบอรดเรื่อยเปอยเทานั้นคะจะ ถือวาวาง” “เออ… จะลองคลําดู มันไมเคลื่อนที่เลยนะคะ” น้ําเสียงหลอนบอกความกลัดกลุมชัด “ก็ยังสรุปไมไดอยูดีคะวาใชมะเร็งไหม บางทีเนื้อเยื่ออาจหนาตัวขึ้นเกี่ยวพันกันเปนพังผืด เรียกวาโรคไฟโบรซิสติก ตรวจแมมโมแกรมเพื่อความแนใจได” “หวาย!… ที่ตองเอาเครื่องอะไรมาบีบนั่นหรือคะ หนาอกจะกลายเปนกลวยทับกันพอดี” มาวันทาสงหัวเราะนุมมาตามสาย มีอิทธิพลใหคนฟงคลายกังวลไดอยางประหลาด ราวกับเปน ยารักษาเฉพาะหนาไดแลว “จะอยาเพิ่งวิตกเลยคะ จะเขาขายตองเครียดเพราะตีตนไปกอนไข พี่เอินเจอมาเยอะ ไมไดเปน อะไรซักหนอย แตก็นึกวาเปน ธรรมชาติแกลงหลอกผูหญิงเราใหกลัวไปสารพัดรูปแบบ พอใหหมอตรวจถึง คอยยิ้มออก วัยของจะนั้นหายากจริงๆที่เปนมะเร็งเตานมกันนะ” ลานดาวนิ่งไปอึดใจ กอนเคลื่อนมือจับกอนเนื้อตัวปญหาอีกครั้ง “ถือวาพี่เอินรับประกันแลวดวย” ทําเสียงขึ้นจมูกเหมือนเด็กขี้ตู มาวันทาหัวเราะอีก


๓๑

“งั้นมาใหพี่เอินตรวจก็แลวกันคะ ถึงตอนนั้นคอยประทับตรารับประกันจริงๆให” ลานดาวมาโรงพยาบาลเพียงคนเดียว ความหวาดกลัวเกาะกุมจิตใจจนกระสับกระสายออกมา จากภายใน คลายนักโทษคดีอุกฉกรรจกําลังรอเขาหองพิพากษาก็ไมปาน “คุณลานดาวคะ” เสียงพยาบาลเรียก ในที่สุดก็ถึงเวลาฟงคําตัดสินจนได พยาบาลนําคนไขสาวมาจนถึงหนาหองซึ่งติดปายชื่อ แพทยหญิงมาวันทา ชนาฤทธิ์ แลวยิ้มให เดินหลีกไป ซึ่งนั่นเปนไปตามคําขอสวนตัวของลานดาวที่กระซิบบอกวาอยากพบกันตามลําพังมากกวามี ใครอื่นอยูในหองแมพยาบาลผูชวย หญิงสาวในชุดเสื้อกาวนซึ่งปรากฏตอสายตาลานดาวยามนี้ เปนใครอีกคนที่แตกตางจากบุคคล ในจินตนาการอยางสิ้นเชิง มาวันทาในโลกอินเตอรเน็ตนาจะเปนคุณหมอใจดี อวนทวน อายุขึ้นหลักสี่ ทวา มาวันทาในโลกความจริงกลับเปนสาวนอยสวยหวาน แบบบาง ยิ้มเย็น วัยไลเลี่ยกับหลอนชนิดที่ทําให เงอะงะยามยกมือไหว เนื่องจากสองวินาทีกอ นเปดประตูเพิ่งเตรียมใจกมสุดศีรษะใหผูอาวุโสที่สูงวัยกวาสัก สิบปเปนอยางต่ํา มาวันทารับไหว ลุกจากโตะทํางานมาตอนรับนองสาวจากโลกอินเตอรเน็ตซึ่งทําทาอ้าํ อึ้งงงงัน อยู “ทําไมมองพี่อยางนั้น?” ลานดาวยิ้มจืดๆ “ทั้งกลัว ทั้งแปลกใจมั้งคะ” “แปลกใจเรื่องอะไร?” คุณหมอถาม ทั้งที่พอทราบเคา เนื่องจากเผชิญสายตาไมเชื่อมือมามากจนชิน “หนูนึกวาพี่เอินจะ… เออ…” “เหมือนยายแก” มาวันทาตอคําให และสยายยิ้มกวางขึ้น “ปละ… เปลา… แตเห็นตัวจริงพี่เอินแลวจะวานาจะไปเปนนางเอกละครมากกวา” “ใครกันแน” แลวหลอนก็แตะตนแขนคนไข “มานั่งคุยใหหายกลัวกอนก็ได” “อยาเลยคะ ไมอยากใหเสียเวลาคนไขอื่นๆ” “จะ งั้นไปเปลี่ยนเสื้อซะ” ลานดาวเขาหลังฉากกั้น และกลับออกมาในเสื้อคลุมซึ่งโรงพยาบาลเตรียมไว ขึ้นนอนบนเตียง ตรวจดวยใจที่เตนนอยลง คอยๆเริ่มรูสึกอบอุนเปนกันเองกับมาวันทาในอีกแบบหนึ่ง บางสิ่งบางอยางในสี หนา แววตา รอยยิ้ม และอากัปกิริยาของมาวันทาทําใหสงบใจ บังเกิดความเชื่อมั่นวาตนจะปลอดภัยในมือ หมอคนนี้ “ถาเปนมะเร็งจริงแลวตองผาตัด จะ… จะมีอะไรเสียหายนาเกลียดไหมคะ?” มาวันทาคลุมผาใหถึงราวนมกอนตอบ


๓๒

“จากตาเปลา พี่คิดวาไมเปนนะ ลักษณะผิวภายนอกก็ดูปกติดี ไมมีแผล ไมมีรอยดึงรั้ง อยาเพิ่ง คิดไกลไปถึงเรื่องผาตัดเลย” ลานดาวสบายใจขึ้นอีก แมทราบวานั่นอาจเปนเพียงจิตวิทยาใหกําลังใจคนไขก็ตาม มาวันทา ตบแกมอีกฝายเบาๆเพื่อใหเกิดสัมผัสธรรมดาในฐานะคนคุนเคยนําหนา แลวจึงเลื่อนมือลงมายังของสงวน ในฐานะแพทย เนื้อนุมแนนของสาวพรหมจรรยถูกบีบตรวจตราโดยมือที่ชํานาญการ ผัสสะละมุนของมา วันทาแฝ���ความเอื้ออาทร กอใหเกิดสุข เกิดความวางใจ และอยากอยูในมือหมอนานๆ แทนความขวยอายที่ พกติดตัวมาจากบาน คนไขสาวเหลือบตามองผูกําลังทําหนาที่ตรวจนิ่ง กระทั่งฝายนั้นรูสึกและสบตาตอบ กระแสตา ที่มีกําลังแรงดวยสมาธิในงานแพทย ทําใหลานดาวตองกะพริบหลบวิถีตาไปทางอื่น “จะเรียนคณะอะไรนะ?” มาวันทาชวนคุยขณะยายมือจากถันดานซายมาตรวจที่ดา นขวา เพราะสัมผัสไดจากมือวาคนไข ใจเตนแรงขึ้น ถาคุยกันคงลืมความตื่นเตนลง “ศิลปกรรมคะ” “ดนตรีหรืออะไร?” “คะ ดนตรี… ดุริยางคศิลป” “เหมาะกับบุคลิกเลยนะ ถาเปนนักรองหรือนักแสดงตองรุงแน” “แตจะอยากปราดเปรื่องและชวยคนไดอยางพี่เอินมากกวา” ลานดาวกลาวออกมาจากแรงบันดาลใจในขณะนั้นมากกวาเคยคิดอยูกอนหนา “พี่ไมไดปราดเปรื่องนักหรอก ตองขยันนาดูเหมือนกัน” “อยาถอมตัวเลยคะ ใบเกียรตินิยมแขวนอยูบนผนังขางโตะทํางานนั่นไง…” หญิงสาวบุยปากไปทางกรอบที่มาวันทาแขวนไวเปนยันตกันหวาด คงเพราะเจอคนไขมองเปน เด็กไรน้ํายามาจนเบื่อ “เกงไมพอ แถมเมตตากวางขวางเหมือนทะเล ทํางานประจําที่โรงพยาบาลแลวยังคอย ชวยเหลือคนบนเน็ตอีก” “เปนวิธีแกเหงานะ” แพทยสาวตอบเสียงเรียบเรื่อยขณะปดเสื้อใหคนไข แสดงวาสิ้นสุดการ ตรวจ “แฟนพี่เปนนักบิน บางทีก็ไมอยูบานหลายวัน เลยตองหาอะไรทํา” “แตงงานเร็วจังเลย” “เพิ่งครึ่งปเทานั้น” “ยังไมมีนองหรือคะ?” ถามพลางสงตามองหนาทองพี่หมอคนสวย กอนดึงตัวลุกขึ้นนั่ง “คงเร็วๆนี้มั้ง”


๓๓

“เปนหมอ นาจะวางแผนไดอยางใจ พอเด็กหนาใหมเขามาในบาน พี่เอินจะไดมีธุระวุนวายหาย เหงา” คําวา เด็กหนาใหม ของลานดาวทําใหมาวันทาเกิดวูบหนึ่งของจินตนาการรอคอย “ถึงเวลาเหมาะสมเขาคงเลือกมาของเขาเองมั้ง พี่ไมอยากกะเกณฑใหผิดธรรมชาติ” “แฟนพี่เอินคงหลอเอาเรื่อง ถึงทําใหพี่เอินยอมแตงไว อยางนี้ลูกออกมาคงนาฟดหายหวง” มาวันทาหัวเราะ วกเขาเรื่องสําคัญ “สําหรับกอนเนื้อ… อยาเพิ่งกังวลเลยนะ เทาที่พี่รูสึกจากประสบการณ มันไมใชลักษณะมะเร็ง ที่เกาะกลามเนื้อผนังอก แตเปนถุงน้ําที่หนาหนอย แทงเข็มเขาไปดูดน้ําในถุงเอามาตรวจ ถาผลปกติดีก็ เปนอันวาจบสนิท” ลานดาวยิ้มกวางตาเปนประกายดวยความดีใจ มองมาวันทาราวกับจดจําไววา เปนผูวเิ ศษที่ รักษาหลอนใหหายจากโรคราย “เหรอคะ… ถาเปนมะเร็งแน อาการจะตางจากนี้ยังไง?” “อยางที่เคยบอกไง ถาลักษณะภายนอกก็เชนสีผิวผิดปกติชัด เชนเปนจ้ําๆ มีรอยดึงรั้งหรือเปน แผล ถาลักษณะภายในก็ตอมน้ําเหลืองใตรักแรโต ซึ่งแสดงถึงการกระจายของมะเร็งแนนอน หากเปนเนื้อ งอกธรรมดาจะไมกระจายเด็ดขาด อันนี้พี่ก็เช็กแลวจะ ปกติทุกอยาง” คนไขยิ้มโลงอก ดึงมืออีกฝายมากอด “ฮี่ๆ ดีใจจังเยย” “เพื่อความแนใจพี่จะใหจะ ทําอัลตราซาวดอีกที” “พี่เอินคะ…” ลานดาวทําตาใส “ชวงนี้แฟนพี่อยูบานหรือตองบิน?” “บินจะ มะรืนถึงกลับ” “แปลวาพี่เอินวาง งั้นเย็นนี้ขอจะเลี้ยงขาวไดไหมคะ?” แพทยหญิงมาวันทาจองดวงหนางามชวนพิศของอีกฝาย เกิดความเอ็นดูราวกับเปนนองสาว คลานตามกันมา ครูหนึ่งก็สายหนายิ้มๆ “อยาเลย…” คนชวนหนามอยผิดหวัง ทวาอึดใจเดียวประโยคตอทายของมาวันทาก็ทําเอาลานดาวหัวใจพอง โต “ตองใหพี่เปนฝายเลี้ยงสิจะ” “เย! ตกลง!…” “บานจะอยูแถวไหนละ จะไดนัดเจอกันครึ่งทาง” “ไกลหนอยคะ ชวงบางกะปเกือบถึงสุวินทวงศแนะ ไมเปนไร จะมาแถวบานพี่เอินได” “อาว! บังเอิญจริง พี่ก็อยูแถวนั้นเหมือนกัน” “ตาย! เหรอคะ? ดวงสมพงศจังนิ” สุมเสียงปตเิ ต็มเปยม “ตอไปตองเจอกันบอยๆแลวละ”


๓๔

เปนยามเย็นที่มีความรูสึกใหมๆใหรอคอย ลานดาวยิ้มชื่นมื่น มีความสุขเสียยิ่งกวารอ โทรศัพทหนุมที่ตองใจเสียอีก หลังๆเริ่มเอียนเต็มทีกับความรักวาบหวามแบบหนุมสาว รอบตัวเต็มไปดวยความนาเบื่อหนาย ทั้งบุคคลและสถานการณ เพื่อนที่เคยสนิทก็เริ่มกินแหนงแคลงใจและ ตีตัวออกหาง หนุมสองนายที่จัดอันดับใหเปนแฟนก็บังเอิญเริ่มออดออนขอเปนตัวจริงหนึ่งเดียวพรอมๆกัน พูดซ้ําซากตามรอยกันจนลานดาวบันดาลโทสะ ตวาดตะเพิด กระแทกหูโทรศัพทโครมครามไปคนละหน หลอนหางเหินมานานจากความรักบริสุทธิ์สดชื่นแบบพี่นอง ชดเชยกันไดดีทีเดียวกับความรัก กลั้วมลทินชนิดอื่นที่โบยบินหางหาย ออกมายืนรับลมชวงใกลสนธยาบนหนามุข บานหลอนลอมรอบดวยหญาเขียวขจีและแมกไม ทําใหลมหายใจปลอดโปรง บางทีลานดาวยืนคิดอยูคนเดียววาชีวิตหลอนเต็มไปดวยแสงสวางเหมือนนางฟา ในวิมานเทพ อยากไดอะไรก็ไดดังใจ นึกพิศวาสหนุมคนไหนก็ไดคนนั้นมาเดินตามกนตอยๆเสมอ พอเรื่อง รายผานมา ก็ดูจะผานไปอยางไรรองรอยนาอินังขังขอบ และชีวิตที่ปรากฏเปนความเพียบพรอมเสมอตนเสมอปลายมาตลอดนั้นเอง ก็สงอารมณใหนึก ขบขันคําทํานายของหมอดูอุปการะเปนอยางยิ่ง อยางหลอนนะหรือ ที่ตองผิดหวังจากความรักถึงสองครั้ง แถมกวาจะเจอเนื้อคูตัวจริงยังตองรออีกรวมยี่สิบป ใครบาจีเ้ ชื่อก็ตลกตายละ จะดวยความบังเอิญหรือฟานึกสนุกอยางไรก็ตามที ขณะนึกถึงคําทํานายของหมอดูอุปการะอยู นั่นเอง สายตาลานดาวพลันปะทะเขากับชายหนุมคนหนึ่งที่กําลังขี่จักรยานเสือหมอบผานหนาบาน หลอน ตาโตและรองเรียกดังๆ “พี่ออบ!” หนุมผมยาวระคอ ผิวขาว รางสันทัด สวนสูงไลเลี่ยกัน แกกวาหลอนประมาณสามป คนรูจักที่ ประกอบดวยคุณสมบัติเฉพาะเจาะจงเหลานี้ครบมีเขาเพียงคนเดียว แลวก็ดันขี่จักรยานผานมาใหยลพอดีเสีย ดวย! ชาญวิทยซึ่งกําลังกมหนากมตาปนจักรยานออกกําลังกายหยุดกึก เหลียวเห็นเทพธิดาบนหนา มุขแลวก็โบกมือให พรอมทักดวยความดีใจทั้งหอบเหนื่อย “เฮลโล” ลานดาวยิ้มหวาน ความจริงหลอนเกลียดเขาอยูลึกๆ โทษฐานที่เคยอยูในฐานะนานับถือแบบ พี่ชาย แลวทะลึ่งคิดเปลี่ยนบท ทําทากอรอกอติก อาสาทําโนนทํานี่ให ลงเอยคือสารภาพรักดวยอาการของ คนแพหมดรูป แมเหตุการณจะผานมารวมหาป ลานดาวก็ยังไมลืมความรังเกียจสุดใจในวันนั้น เพราะเปน ประสบการณแรกที่เปลี่ยนความรูสึกจากนับถือใครสักคนมากๆมาเปนชิงชัง ขยะแขยง เคยหาเหตุผลอยูเหมือนกันวาชาญวิทยทาํ อะไรผิด เขาเลวรายอยางไรก็เปลา มีแตทาํ ดีกับหลอน ประเคนทุกสิ่งใหราวกับขารับใช เรื่องสารภาพรักก็เปนสิทธิ์ที่ทุกคนพึงทํา คําตอบเดียวคือใจหลอนเอง ที่รูสึกเหมือนถูกหลอกใหหลงนับถือ หลอนเปนลูกคนเดียว คบ ใครใกลบานที่สนิทสนมกันแตเล็กก็อยากนับพี่นับนอง ไววางใจเรียกพี่ดวยความรูสึกของนองสาวได แตเขา กลับทําลายความรูสึกใสเย็นนั้น ทําใหทุกอยางเสียหายหมด หลอนโทษเขา และเต็มไปดวยคําดาในหัว โทษ


๓๕

ที่ไมรูจักเจียมกะลาหัว ไมรูจักตักน้ําใสกะโหลกชะโงกดูเงา ทําใหหลอนเกลียดตัวเองสุดขีดที่เคยเปนฝาย กระโดดเกาะแข���เขาดวยความดีใจเมื่อเห็นหนา มาวันนี้หลอนมองเขาดวยสายตาอีกแบบหนึ่ง คิดตั้งคําถามวานี่นะหรือ บุคคลในคําทํานายของ หมอดูอุปการะ? หากหลงรักตาบานี่ในสามวันเจ็ดวัน หลอนสัญญากับตัวเองวาจะฆาตัวตาย หลบหนีความ อับอายประชาชีใหพนๆ “ขยันออกกําลังจังนะคะ มินาละ หมูนี้มัดกลามชักใหญนาดูชม” ลานดาวหยอดเสร็จก็สําเหนียกไดทันทีวาชาญวิทยสูดลมหายใจยาวดวยความฮึกเหิมที่สาวชม และคําชมของหลอนก็มีอิทธิพลสูง มักสงผลใหหนุมๆเกิดลูกฮึด แบบนักรบที่อยากเกงกลากลางสมร ยอม ตายเพื่อรักษาคําชมของสาวนอยผูเปนนางในฝนไว “นาปนใหครบสิบรอบนะคะพี่ออบ จะจะชวยนับ” คําพูดหลุดผานกลีบปากหลอนเพียงงาย แตทวาทรงอานุภาพยิ่งใหญ กอใหเกิดพลังผลักดันแก ชาญวิทยอยางมหาศาล “ไดเลย! คอยนับนะ!” หนึ่งรอบหมูบานดวยจักรยานเสือหมอบปนจี๋กินเวลาเกือบหานาที ลานดาวยืนนับอยูดวยความ ขบขัน เห็นอาการตั้งหนาตั้งตากระหืดกระหอบ ผมยาวฟูกระจายราวกับเมนตกใจของชาญวิทยถึงรอบที่สอง ก็สายหนา เดินเขาบานดวยความสังเวชใจ คืนนี้ชาญวิทยคงหลับลืมโลก พรุงนี้ตื่นมาคงเหมือนเพิ่งออกจาก หองไอซียู หนามืดตาลายจนหมดเวลาทํามาหากินไปอีกวันหนึ่ง คิดหาวิธีฆาตัวตายถาเผื่อหลงรักชาญวิทยไว ตองแบบทุเรศๆถึงจะสาสม เชนเอาหัวโขก กะละมังขาวแมว หรือไมก็ขโมยน้ําในคลองนกอีแอนกรอกปากใหชักตาตั้งน้าํ ลายฟูม หมดสวยสนิทนั่น แหละ จึงคอยคุมโงขนาดหลงรักชาญวิทยเขาไปลง!


๓๖

ตอนที่ ๕ มื้ออรอย ลานดาวมาถึงภัตตาคารกอนเวลานัด ปกติหลอนจะมีความสุขกับการใหคนอื่นรอ แตดูเหมือน คราวนี้คือครั้งแรกกระมังที่หลอนเริ่มเปนสุขกับการรอคนอื่นบาง มาวันทามาถึงตรงเวลาพอดี ลานดาวโบกมือใหหยอยๆ นานเหลือเกินแลวสําหรับครั้งสุดทายที่ หลอนดีใจกับการปรากฏตัวของใครบางคน เพิ่งเดี๋ยวนี้ที่ความรูสึกเชนนั้นยอนกลับมาอีก “ถึงนานหรือยัง?” คุณหมอถามเสียงนุมขณะลงนั่งดวยทวงทีนิ่มนวล น้ํามะนาวตรงหนาลานดาวที่พรองลงเกือบ หมดบอกไดวาอยางนอยตองอยูนี่ระยะหนึ่งแลว “แปบเดียวคะ” ตอบเสร็จก็ยิ้มกริ่ม จับมองใบหนาอีกฝายนิ่ง นัยนตาทอประกายสุขระริก มาวันทาสานตาตอบ ดวยความสนเทหเล็กนอย ลานดาวดูสวยกวาตอนกลางวันมาก ทั้งดวงหนา ทรงผม แววตา และกระทั่งยิ้ม พิมพใจ ทุกองคประกอบในเครื่องหนาคลายอาบมนตเสนหอันเต็มไปดวยพลังสะกดที่แมเพศเดียวกันยัง งวยงง นี่เปนครั้งแรกที่หลอนมีนัดสวนตัวกับคนไข รวมทั้งเปนนัดแรกกับคนรูจักทางอินเตอรเน็ต แตบอกตนเองวาเหมือนนัดกับนองรักที่สนิทชิดเชื้อกันเกินกวาจะจัดเขาประเภทคนแปลกหนา “สั่งกันเลยไหม?” “เอาซีคะ” ตางเลือกกับขาวคนละสองจาน พอบริกรรับรายการเดินจากไป ก็หันหนาเขาหากันอีก “ทาทางพี่เอินคงมีคนไขจากอินเตอรเน็ตเยอะ” “แคนิดหนอย ถึงจะคุยถามตอบกันพอใจอยางไร เขาก็เลือกหมอใกลบานมากกวา… จะคงเจอ เพื่อนทางเน็ตบอยละซี” ลานดาวยนหนา “เพิ่งมีพี่เอินนี่แหละคะที่ไดเจอตัวเปนๆของจะ” “เห็นแจกยิ้มเกงทั้งในเน็ตและตัวจริง นึกวานาชอบสังสรรค” “จะคบคนยากคะ รักใครก็ยาก” พูดจบสยายยิ้มกวางขึ้นอีก ฐานที่ถูกชมวาแจกยิ้มเกง “รักใครยาก แตคงทําใหใครมารักเรางายมากสินะ” “บองแบวเหมือนตัวการตูนอยางจะจะมีใครตาบอดมารักคะ อิจฉาพี่เอินตางหาก มีพระเอกตัว จริงมาขอแตงตั้งแต… เออ… ยังไมรูเลย พี่เอินอายุเทาไหรเนี่ย” “ยี่สิบสี่”


๓๗

“โห! ยังไมถึงเบญจเพสเลย ถือวาแตงเร็วกวาเกณฑเฉลี่ยนะคะ ของจะเนี่ย มีหมอดูทํานายวา กวาจะเจอตัวจริงก็เกือบสี่สิบแนะ” มาวันทาหัวเราะ “ใครจะเชื่อ” “เขาบอกเปนกรรม หาวาเราทําอะไรไวนักหนาก็ไมรู… พี่เอินเชื่อเรื่องกรรมไหมคะ?” “ในขอบเขตหนึ่งเทาที่รับรูไดก็ตองเชื่อมั้ง” “ขอบเขตที่รับรูไดมีแคไหน?” “กอนอื่นตองดูนิยามของคําวา ‘กรรม’ ในพุทธศาสนา พระพุทธเจาตรัสวากรรมคือเจตนา เจตนาคือกรรม ใครทําอะไรบอยๆก็กลายเปน ‘อาจิณณกรรม’ หรือพูดใหงายคือ ‘นิสัย’ คือความเคยชินใน การกระทําสิ่งใดสิ่งหนึ่ง… ในแงนี้เราทุกคนตางก็กําลังเสวยผลจากวิธีคิด วิธีพูด และวิธีลงไมลงมือกัน ทั้งนั้น อยางถาพี่ไมตั้งใจเปนหมอ ไมพยายามเรียนหมอใหตอเนื่องจนเกิดภาวะนิสัยแบบหมอ ก็คงไมมีสิทธิ์ ใสเสื้อกาวน ไมไดชวยตรวจจะ แลวก็จะไมมานั่งกับจะอยูเดี๋ยวนี้” “แตขอบเขตของกรรมที่ไทยเราเชื่อๆกันนี่ ดูเหมือนตองเกินพรมแดนชีวิตปจจุบัน ยอนกลับ ไปหาอดีตที่เราไมรู และจําไมไดนี่คะ กรรมแบบนั้นพี่เอินเชื่อไหม?” แพทยสาวนิ่งไปอึดใจ “เกณฑความเชื่อของแตละคนตางกัน สําหรับพี่ พี่สมัครใจเชื่อเฉพาะสิ่งที่ตัวเองรูเห็น ขณะเดียวกันก็ยอมรับวามีหลายเรื่องที่เรายังไมรู และหาคําตอบจากหลักฐานทางหูตาไมได เชนคนไขมาก รายเจ็บปวยแบบพิสดารเกินกวาจะพลิกตําราหาทางวินิจฉัย ก็ตองโทษใหเปนเรื่องสุขภาพจิตหรือวิบาก กรรมไปพลางๆ เพราะมันเปนคําตอบที่งาย และทุกคนยอมรับวาซุกอยูในซอกมุมมืดของธรรมชาติ ซึ่งยาก จะชีว้ า ผิดหรือถูก เชื่อแลวโงหรือฉลาด” “แตเรื่องกรรมเวร คนที่ตัดสินวาใครเชื่อก็โงทันทีนี่เยอะเหมือนกันนะคะ” “พี่เคยนั่งนึกนะ วามนุษยเรามีสักกี่คนที่ฉลาดจริงๆ อยางคุยวายุคเราล้าํ สมัย กาวออกมาจากยุค หินที่เต็มไปดวยความงมงายแลว หากตรึกตรองตามจริง จะเห็นวาในจํานวนมนุษยนับพันลาน มีเพียงไมกี่ รอยคนที่ทรงอิทธิพลขนาดริเริ่มสรางรถ ประดิษฐหลอดไฟ หรือออกแบบคอมพิวเตอรและอินเตอรเน็ตได แตคนสวนใหญพออยูยุคไหน ก็มักสําคัญความฉลาดของตัวเองวาเทียบเทากับวิทยาการในยุคนั้น” ลานดาวเบิกตาโพลง “จริงดวยแฮะ” “เอางายๆ ทุกวันนี้ศาลใหใชดีเอ็นเอเปนหลักฐานชี้ขาดวาใครเปนคนขโมย ใครเปนฆาตกร ใครเปนพอแมลูกกันจริง สังคมก็พลอยเออออยอมรับตาม ทั้งที่มีนอยคนเขาใจเรื่องรหัสพันธุกรรม และยิ่ง นอยเทานอยที่รูจักกระบวนการพิสูจนวาทํากันอยางไร ผลลัพธแมนยําขนาดไหน รับทราบแตวา มีกลุม บุคคลที่ทรงภูมิใหการรับรอง ทั้งนักวิทยาศาสตรและผูพ ิพากษา ก็จาํ ใจเชื่อโดยปราศจากความรูแ จงเห็นจริง ดวยตนเอง อยางนี้ตา งอะไรจากความงมงายของพลโลกในยุคมืด ที่จําตองรับการตัดสินจากผูอยูเหนือกวา ทั้งพระราชาและพอมด”


๓๘

ฝายรับฟงพยักหนา ยกมือเทาคางยิ้ม “ชักเห็นตามพี่เอินแลวละ คนสวนมากเปนนักเดาผูยิ่งใหญ ดวนเชื่อหรือปฏิเสธโดยอาศัยความ ไมรูเปนฐาน ไมใชเพราะรูอะไรดี สรุปคือเรื่องกรรมเวรขามชาตินี่พี่เอินรูตามจริงวาตัวเองไมรูใชไหมคะ จะ จะไดยึดไวเปนแนวมั่ง” “ก็คงงั้น คนเรามีรองรอยหลายอยางที่เปนเอกลักษณเฉพาะตัว นอกจากดีเอ็นเอที่ยอมรับกัน ทางวิทยาศาสตร ก็มีลายมือ ลายเทา โหงวเฮง สิ่งเหลานี้บอกชัดวาคนเราแตกตาง แตใครจะเปนคน ���ับประกันวาอะไรเปนอะไร หมอดูมีหลายสํานัก แตละสํานักมีหลักการผิดแผก สืบถึงรากก็จะเห็นวาเพราะ ตั้งขอสังเกตไวตา งมุมมองกัน และนี่ขนาดสิ่งที่เห็นไดดวยตาเปลายังลึกลับซับซอนยากจะชี้ถูกชี้ผิด ถายิ่งไป พูดถึงนามธรรมที่จับตองไมไดอยางกรรมวิบาก ใครจะเกงขนาดนาเชือ่ ถือวารูจริง เชนตองประสบผลอยาง นั้นอยางนี้ เพราะกระทําเหตุอยางนี้อยางนั้น” ลานดาวพยักหนาอีก “อันนี้เจอกับตัวเองเลยคะ หมอดูที่จะเพิ่งไปหา เขาใชกรรมเปนเกณฑทํานาย แลวก็ใสไขใหญ หาวาเราชอบหลอกชาวบาน เร็วๆนี้ตองรับผล ตองโดนคนทําใหเจ็บมัง่ ระบุดวยวารูปรางเปนอยางไร อายุ เทาไหร ฮะๆ ไรสาระสิ้นดี เพราะบุคคลในคําทํานายของหมอดูนะ… เฮอ!… อยาใหพูดดีกวา สรุปคือถา กรรมวิบากเปนเรื่องจริง ตาคนนี้ก็ไมไดรูอะไรจริงหรอก!” มาวันทาเลิกคิ้วเล็กนอย “แตฟงดูนาสนใจนะ ใชกรรมเปนเกณฑทํานาย ทํายังไงเหรอ?” “ก็นั่งมองหนาเราแลวพูดเลยคะ แบบพวกนั่งทางในนะ ไอเราก็ฟงเสียงลือเสียงเลาอาง เห็นวา แมนนักแมนหนา ไปๆมาๆนาจะพวกจิตวิทยาสูงมากกวาอยางอื่น” “หนาตาเจาเลห?” “ก็…” ลานดาวออมแอม “ดูภายนอกนาเลื่อมใสอยูหรอกนะคะ อายุสักสี่สิบเห็นจะได พูดจา อยางกับพระ จะเกือบกมลงกราบอยูรําไร แตทายไปทายมาชักอยากวีนใสแทน” แวบนึกถึงชาญวิทยปนจักรยานหัวฟูแลวโมโหจี๊ดขึ้นมาอีก คาที่เหมือนถูกหมิ่นวาหลอนจะ โดนชายกระจอกหลอกหักอก “แลวเสียงลือเสียงเลาอางที่จะ ไดยินนี่คือยังไง?” “เพื่อนจะไปดูมา เห็นทักถูกเกี่ยวกับความในใจ คือเขาอยากรูวาจะชอบเขาหรือเปลา นอกจากนั้นยังทายมาถึงจะถูกวารูปรางหนาตาเปนยังไง หนาตาหยั่งงี้ทํากรรมอะไรมา แถมพอไปถึง ตองยืน ตอคิวเสียดวย คนยืนคิวหนาเราเลาใหฟงวาทําโทรศัพทมือถือหาย หมอดูก็สามารถระบุถูกวาคนเก็บไดเปน ใคร อยูที่ไหน นอกจากนั้นยังแผเมตตาใหอาอี๊ที่เพิ่งเสีย ชวยใหพนจากความเปนเปรต เห็นทายแมนวา อุปนิสัยอยางไรจึงสงไปเกิดเปนเปรต เสร็จแลวอาอี๊มาเขาฝนขอบคุณดวย” คําบอกเลาของลานดาวทําใหสีหนามาวันทาเปลี่ยนไป จากที่ฟงเรื่อยๆกลายเปนสนใจจริงจัง กวาเดิม แมขณะนั้นเริ่มมีการลําเลียงอาหารมาวาง ก็คลายทั้งคูลืมสนิท


๓๙

“นอกจากคําพยากรณที่จะเห็นวาเหลวไหล เขาทักอะไรที่เขาเคา หรือเรารูอยูแกใจวาแมนบาง ไหม?” “ก็มีคะ” ลานดาวยอมรับ “เขาบอกถูกวาจะเคยพูดกับใครไวทาไหน แต… แคพูดผิดอยางจังคํา เดียว ก็ทําใหศรัทธาทั้งหมดกอนหนาลมละลายหายสูญหมด” มาวันทาเมมปาก “เขาอยูที่ไหนบอกพี่หนอยไดไหม?” ลานดาวกะพริบตาปริบๆ แลวมองอีกฝายหนาตื่น “พี่เอินจะดูหมอ?” แพทยหญิงผงกศีรษะ เห็นความฉงนของผูดอยอาวุโสแลวจําตองเปดเผยเบื้องหลังความ ตองการ “คุณปาพี่เพิ่งเสียเมื่อสองเดือนกอน พี่รักทานมาก แลวก็… ถาภพชาติมีจริง พี่คอนขางไมสบาย ใจ เพราะตอนไปทานคอนขางทุรนทุราย และพึมพําแบบที่ทําใหนึกหวงจนถึงวันนี้” “พึมพําวายังไงคะ?” “รอน…” ลานดาวทําตาหยี ถามแบบยิ้มแหย “คิดวาหมอดูจะทํานาย หรือชวยเหลือไดหรือคะ?” วินาทีนี้ยังนึกชังหมออุปการะอยูตงิดๆ เพราะแคนกับคําที่เหมือนสาปแชงมากกวาทํานาย และ เมื่อคนเราผูกใจโกรธใคร ก็ยากจะมองกันในแงดีหรือเห็นนาเชื่อถือ ตอใหชื่อเสียงกระฉอนปานใด ใครๆพา กันยกยองสักแคไหนก็ตาม “ในความไมรู ถาพี่จะเลือกเชื่อเกณฑทํานายสักอยาง ก็นาจะเปนเกณฑที่มีเหตุผล มีตนปลาย ที่ ไปที่มา หมอดูของจะใชกรรมเปนเกณฑ นั่นนาฟงกวาเกณฑอื่นเชนตําแหนงดาว อีกอยาง หากเขาเกงขนาด บอกชื่อที่อยูคนเก็บของหายถูก ก็เปนเครดิตวาเขานาจะมีความสามารถลวงรูสิ่งที่พวกเราเขาไมถึง อยางนอย พี่ก็อยากฟงวาเขาจะพูดถึงคุณปาสักนิด” “ไดคะ… แตขออาสาเปนคนพาพี่เอินไปไดไหม?” “ตองรบกวนจะขนาดนั้นเลยหรือ แคบอกที่อยูใหพี่ก็พอมั้ง” “อยากพาไปนี่คะ รังเกียจเหรอ?” “เปลา… ถาไดอยางนั้นตองขอบคุณมากๆดวยซ้ํา” หลอนกลาวจากใจจริง แมลานดาวเริ่มแสดงทาทีชัดวาอยากสนิทชนิดไปไหนมาไหนดวย มา วันทาก็ปราศจากความขัดของ ตรงขาม หลอนเองก็อยากไดลานดาวเปนเพื่อนเที่ยวยามหางจากสามี คนเรา ถาเขากันดี เริ่มคบวันแรกก็เปนสุขจนรูวาใชแลว “ทีแรกที่แปลกใจเพราะนึกวาพวกแพทยจะหลีกหางจากการดูโชคชะตาราศีและการทํานาย ทายทักที่ขาดเหตุผลแบบวิทยาศาสตรเสียอีก”


๔๐

“แสดงวาไมคอยรูจักหมอ เพื่อนๆพี่นะ บางคนขนาดเอาตัวเองเขาศึกษาจนช่ําชองทีเดียวนะ หมอมีความรูค วามจํามากกวาคนทั่วไป มีทักษะความสามารถรักษาโรค แตก็เปนมนุษยธรรมดาที่อยากรูวา กําลังจะเกิดอะไรกับตนเองในวันหนาเหมือนกัน” “จริงนะคะ… งั้นถาไมนับวิธีพยากรณดวยการนั่งทางในสองกรรม พี่เอินพอจะยอมรับเกณฑ ทํานายชะตาแบบไหนบาง?” มาวันทาสายหนา “พี่เจอหมอดูมานอยเกินกวาจะตัดสินวาเกณฑพยากรณแบบไหนแมนมากแมนนอย แคพอรู คราวๆวาโหราศาสตรหมายถึงการพยากรณโดยอาศัยตําแหนงดาวเปนเกณฑ นอกจากนั้นก็มีทั้งดูไพ นับเลข จิปาถะจําไมไหว แตละหลักการพยายามโยงเราเขากับสิ่งแวดลอมภายนอก จะมีใกลตัวหนอยก็ลายมือลาย เทา เปนสมบัติที่ปรากฏชัดในเราเองและเห็นงายวาปรับเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ถาบังคับใหเลือกเชื่อ พี่จะเอาแบบ ที่ปรากฏรองรอยในรางกายเรามากกวาอยางอื่น… อยางกรุปเลือดนี่ก็มีคนเก็บสถิติไวนะวาสัมพันธกับนิสัย ใจคอ พอบอกอุปนิสัยพื้นฐานของคนเราไดจากกรุปเลือด” “อะฮา! มีงี้ดวย?” “มี… สําหรับคนชางสังเกต ก็เอารายละเอียดในคนเรามาใชทาํ นายทายทักไดทั้งนั้นแหละ ความเปนตัวเราปรากฏอยูทุกอณู นับแตหนังกําพราไปจนถึงเลือดทุกหยด พวกมันเหมือนเบาะแสบอกความ เปนเราในทางใดทางหนึ่งเสมอ อาจจะอดีต ปจจุบัน หรืออนาคต” “ที่ไมมีวิชาทํานายกระดูก ก็คงเพราะคนยังไมนิยมแงะออกมาดูกันนะคะ” มาวันทาหัวเราะ “ใครจะรู ถาอีกหนอยเอกซเรยกันงายเหมือนเอาแวนขยายสอง ก็อาจมีคนริเริ่มเก็บสถิติ ตั้งตน เปนบิดาแหงอัฐิศาสตรแขงกับหัตถศาสตรกัน” แลวก็มองจานกับขาวเหมือนเพิ่งนึกได “ทานเถอะ” ทั้งสองเริ่มลงมือรับประทาน แตลานดาวยังติดใจถามตอเมื่อปากวาง “พี่เอินบอกไดไหม อยางจะนี่นาจะเขาขายเลือดกรุปอะไร?” มาวันทาเงยหนามองอีกฝาย ทบทวนความจําประเภทรูไวใชวา ใสบา แบกหามเปนครู กอนจะ ตอบวา “กรุปบี” “อุย!” ลานดาวทําตาตะลึง “ใชจริงๆดวย อะไรเปนตัวบอกคะ?” “ก็จากสถิติที่เขารวบรวมไวกวางๆนะ จะในสายตาของพี่เผอิญอยูในขายของคนกรุปบี ก็ทาย ไปตามตํารา ใชวา พี่ใชสังหรณพิเศษอะไร กอนทายก็เตรียมใจไวดวยซ้ําวาอาจผิด เพราะกรุปเลือดนั้นบอก ไดเพียงนิสัยขั้นพื้นฐาน” “คนกรุปบีเปนยังไง?” ถามราวกับไมรูจักตนเอง “หัวเราะงาย ราเริง กลาพูด กลาทํา ใชชวี ิตตามความพอใจของตัวเอง ไมกลัวใคร มีสายตามุง ชัดกับสิ่งที่ตองการ แลวก็ทาทาง…”


๔๑

มาวันทาลังเลเลือกคํา ลานดาวเห็นก็ยักคิ้วหลิ่วตา ชิงเฉลยเสียเอง “จะบอกวาจะเจาชูใ ชไหม? พูดเถอะ รับได” แพทยหญิงหัวเราะเกอๆ บอกตนเองวาแมคนนี้ทาทางอานใจคนเกง และนั่นเปนอาวุธสําคัญใน การเอาชนะ ครองใจทั้งศัตรูและมิตรได “แลวพี่เอินละคะ เลือดกรุปอะไร?” “โอ” ลานดาวประสานแขนวางบนโตะ แทบเลิกสนใจขาวปลา “ตัวพี่เอินตรงกับตําราวาดวยเลือดกรุปโอไหมคะ?” “ก็…” เอยเอื้อนแคนั้นแลวยิ้มมุมปากหนอยๆ ตักแกงใสถวยเฉย “แปลวาตรง… ใหจะทายนะ” ยิ้มกวางเหลือบตาไปทางซาย สองนิ้วเคาะโตะในทาตริตรองเรียบเรียงคํา “เยือกเย็น ปรานี สุขุม ใชสมองมากกวาหัวใจ ชอบมีชีวิตบนฐานที่ใหความรูสึกมั่นคง โอบ ออมอารี มีความจริงใจและจริงจังกับคนรักสูง หากเปนหมอก็จะมีใครตอใครรัก… และสําคัญคือเปนแรง บันดาลใจ แรงบันดาลสุขใหกับคนเลือดกรุปบียิ่งนัก” มาวันทาหัวเราะนิ่มๆ “อยาเวอรนา…” “บอกสิวาตําราไมไดทายไวอยางนี้” ฝายถูกทายยิ้มเบะเล็กๆ กมหนาตักแกงใสปากเฉย ลานดาวเมียงมองคนเลือดกรุปโอครูหนึ่ง กอนจิ้มไกหอใบเตยเขาปากเคี้ยวหยับๆ แลวยื่นหนาพูดทั้งอมตุย “ไกชะตาขาดรานนี้อรอยดีนะคะ!” มาวันทาเงยหนามองคนทําตลกแวบหนึ่งแลวเบือนไปหัวเราะออกจมูก ลานดาวแกะใบเตย ชอนใสจานผูนั่งตรงขาม “ลองสักชิ้นสิ” “ขอบใจ” สองสาวสานตากันดวยประกายยิ้มสนิทและเริงรมย “ผูหญิงเราดูดวงก็เรื่องคูกันมากที่สุด บรรดาหมอดูที่เคยทายพี่เอินนี่มีใครแมนบางไหม? เชน จะเจอเนื้อคูสูงต่ําดําขาวอยางไร อายุเทาไหร” “จําไมไดแฮะ อาจมีใครบังเอิญทายตรงแลวพี่ลืมเสียสนิท” “งั้นมีเหตุการณชวนใหเชื่อไหมวาเปนบุพเพสันนิวาส หรืออยางนอยเอาความรูสึกสวนลึกก็ได วาคนนี้ใชเลย เราเคยคุนฉันคูผัวตัวเมียกับเขามากอน?” “ก็คงเหมือนพี่คุนกับจะมั้ง พี่เชื่อวาอธิบายเปนเหตุเปนผลได คนเราหากมีวิธีคิด วิธีพูด และ นิสัยใจคอคลายกัน ก็ตองถูกใจ และมีบรรยากาศของคนกันเองเมื่อพบปะเสวนา”


๔๒

“สารภาพนะคะ จะอานบรรดานิทานหลอกหนุมสาวทั้งหลาย เห็นคําบรรยายหวานซึ้งในฉาก รักแรกพบแลวอยากเจอแบบนั้นบาง เกิดมาไมเคย จนบางทีเหมือนตัวเองเปนจอมเจาชู แจกตาหาปงบอยๆ” แลวลานดาวก็ยักคิ้วและหลิ่วตาอวดเปนตัวอยาง กอนถาม “กับแฟนพี่เอิน พบกันครั้งแรกมีปรากฏการณพิเศษเกิดขึ้นแตกตางจากผูชายทั่วไปบางไหม คะ?” “คงเพราะจะไปเคนความรูสึกมากเกินมั้ง สําหรับพี่ ตอนเจอเขาครั้งแรกก็ประหมา สบตาแลว วูบไหวอยูบาง แตไมขนาดมีฝนตกฟารอง หรือบังเอิญมีใครเชิดสิงโตตีปบประกอบฉากหรอก” “มองหนาพี่เอินแลวเหมือนไดยินเสียงดนตรี ตอนเจอแฟนนาจะมีเสียงดนตรีประกอบ” มาวันทาอมยิ้ม “เผอิญมีจริงๆเสียดวย พี่เจอเขาในหองซอมละคร ชวงนั้นมีคนขอแรงพี่ใหชวยเลนฟลุตคูกับ เขา เปนรายการหนึ่งของกิจกรรมหารายไดเพื่อการกุศลของมหาวิทยาลัย ตอนเดินเขาไป เขากําลังเลนเปยโน อยูพอดี” “เพลงอะไร?” “Goodbye Girl” “โอยโหย…” ลานดาวทําคอออนหัวเราะ “ตอนแรกพี่ก็ไมรูชื่อเพลงหรอก พอถามเขาก็อ้ําอึ้ง ทําเปนเฉไฉพูดเรื่องอื่น คบกันแลวพักหนึ่ง ถึงเฉลย” “ฮะๆ แสดงวานับแตวินาทีแรกที่เห็นพี่เอิน เขาก็คิดยังไงๆเดี๋ยวนั้น คงกลัวถาบอกแลวจะเสีย ความรูสึก… อันที่จริงถาใช Goodbye Girl ของเดวิด เกตส ก็ไมเห็นเปนไร ฟงแคทํานองเพราะๆ ไมตองสน ชื่อเพลง ก็เปนแรกพบที่โรแมนติกมากเลย เพราะเนื้อหาที่แทไมใชการบอกลาถาวรสักหนอย” “นั่นสิ” “เรียนปเดียวกันหรือเปลาคะ?” “ตอนนั้นพี่เพิ่งเปนเฟรชชี่ แตเขาเรียนปสุดทายแลว” “ถาเปนนักบิน ตอนมหา’ลัยนาจะเรียนอะไรประมาณวิศวะ?” “ใช” “ชื่ออะไรคะ?” “ออง” ลัดธีรเปนจุดออนนุม อบอุน และหวานไหวในหัวใจเสมอ มีความสุขรินๆเมื่อคุยถึงเขา และ ลานดาวก็เสมือนเปนสมาชิกหนึ่งในครอบครัวมาแสนนาน นั่นทําใหมาวันทาอยากแนะนําใหทั้งสองรูจักกัน เร็วๆ “คงเทนาดูละ ชนะใจขอเคียงขางพี่เอินไดตองหลอแน จบวิศวะตองฉลาด เปนนักบินตอง ทักษะดี แถมเลนดนตรีระดับออกงานกุศลดวย คงละมุนไดที่ละ วาว! เทพบุตรแหงแซะ”


๔๓

มาวันทาสายหนา “ธรรมดานะ กระเดียดไปขางขี้เหรเสียอีกถาเทียบกับภาพลักษณของเทพบุตร ชวงแรกที่รูจักจะ ออกแนวลงพุง หนากางเหมือนแปะยิ้มดวยซ้ํา” “รูนา… จะหาใครสมบูรณแบบเปนเทพบุตรสุดหลอสําเร็จรูป พรอมทั้งเกง พรอมทั้งแสนดีได จะยอมรับวาทุกวันนี้ยังเลือกที่จะชอบใครเพราะหลงรูปอยู แตอีกเดี๋ยวคงเปลี่ยนไป เพราะเจอหลอลากดิน จนเบื่อ บางทียงั เราใจสูหนาจืดๆไมไดเลย ถาหากจะจะมีใครเปนตัวจริง จะจะมาใหพี่เอินชวยเลือกนะคะ” “คงมีตัวเลือกจนนากลุมเลยสินะเรา” ลานดาวปรายตามองน้ําพุกลางรานที่กําลังสงเสียงจั้กๆไมขาดสาย เหมอลงเล็กนอยขณะกลาว ตอบ “ถาไมมีใครถูกใจจริงสักคน จะตางอะไรกับการไมมีตัวเลือกอยูเลย…” ปลายเสียงแผวนั้นสองใหเห็นความเหงาในสวนลึกแจมชัด “วันหนึ่งจะจะเจอ” สําเนียงปลอบโยนของมาวันทาทําใหลานดาวรูสึกตัว และปรุงหนาตากับสุมเสียงใหแจมใสขึ้น “ก็หวังอยางนั้นแหละคะ แตถาเปนอยางคําสาปแชงของหมอดู ที่ใหจะรอถึงเกือบสี่สิบ คงชัก ดิ้นชักงอขาดใจตายเสียกอน… วาแตพี่เอินเปนหมออายุแคนี้ ทําไมอยูกรุงเทพฯไดละคะ ไมตองออกไป ทํางานโรงพยาบาลตางจังหวัดสองสามปกอนหรือ?” “พี่เรียนอายุรกรรมตอนะ” ลานดาวมารูภายหลังวาแพทยจบใหมจะเรียนตอสาขานี้ไดตองเกงเขาตาอาจารยจริงๆ กับทั้ง ตองทํางานหนักและตื่นเชาเปนประจํา “ตอนอยูในหองตรวจ พี่เอินเหมือนหมอที่ขยัน แลวก็เอางานเอาการ ตางจากตอนนี้นะคะ ตอง บอกวาเปนนักดนตรีอารมณดีถึงจะเชื่อ” “อารมณดีเพราะอยูกับจะมั้ง” ลานดาวยิ้มดีใจที่คุณหมอคนสวยพูดถึงตน “พี่เอินชอบฟลุตนี่จาบดีนะคะ เครื่องดนตรีนางเอกจริงๆเลย” “พี่ชอบพวกเครื่องเปามาตั้งแตเด็ก แมสอนเปาใบไม ก็นึกรักเสียงที่เกิดจากลมมาก เคยทําดวย ตัวเองเลยนะ ฟลุตเนี่ย ทั้งจากไมไผ จากทอพลาสติก นั่งเจาะรูขมักเขมนเปนวันๆจนแมเห็นเอาจริง เลยซื้อฟ ลุตเงินให แลวสงเรียนจริงจัง” “เทาที่รูจัก คนเลนฟลุตจะรักสงบกันมาก ดูพี่เอินแลวก็ใชเลย คงเพราะเลนฟลุตมาแตเด็กนี่เอง จริงไหมคะ?” “การเลนฟลุตสอนใหเราจดจอลมหายใจในแบบที่สามารถยุติความวุนวายทางจิตไดสนิท มัน เปนการทําสมาธิอยางวิเศษทางหนึ่ง เครียดจากงานขนาดไหนก็สลายหมด ยิ่งชํานาญก็จะยิ่งมีลมหายใจยาว ขึ้น ชวยเสริมสุขภาพกายใหแข็งแรงเปนเงาตามไปดวย และนั่นก็ทําใหพี่ติดฟลุตทํานองเดียวกับพวกสิงหอม ควันติดบุหรี่ วันไหนเลิกเปนหมอ ก็คงอยากหากินดวยการเปาฟลุตนี่แหละ”


๔๔

ลานดาวตาเปนประกาย “อยากฟงจริงจริ๊ง” มาวันทาชั่งใจเพียง���ินาทีเดียวกอนชวน “ทานขาวเสร็จแลวไปบานพี่ไหมละ?” “ทําไมจะไมเอา!” ลานดาวรีบทําตาโตตอบ แลวยิ้มแกมแทบปริ


๔๕

ตอนที่ ๖ บานแสนสุข มื้อเย็นผานไปดวยความอิ่มอรอย เมื่อมาวันทาจายคาอาหารเสร็จก็เดินนําลานดาวออกมา ดานหนาซึ่งเปนที่จอดรถ แพทยสาวหันบอกคนเดินตามเมื่อถึงรถตน “ขับตามพี่มาแลวกันนะ” “คะ” ลานดาวเหลือบมองยานยนตแดนซามูไรของอีกฝายเพียงแวบเดียวเพื่อหมายตา แลวเดินแยกไป ทางที่จอดของตน มาวันทาเขารถสตารทเครื่อง ถอยออกมารอ พอเห็นรถยุโรปคันหนึ่งเคลื่อนเอื่อยมาตอทาย และกะพริบไฟก็เริ่มออกนํา มองผานกระจกหลังเห็นกระจังหนารถของลานดาวแลวยิ้มเงียบ รุนนั้นเพียงคันเดียวถอยรถ หลอนไดสามคันทีเดียว พาหนะคูกายสาวสวยเปนอะไรหลายอยาง เชนเปนเครื่องประดับที่ชวยเสริมความ งามใหอลังการยิ่งขึ้น เปนเครื่องเสริมนิสัยใหชมชอบความปราดเปรียวรอนแรงมากขึ้น รวมทั้งเปน เครื่องชวยยกระดับความยากในการเขาถึงตัวใหหนักขึ้นไปอีก! นึกถึงดวงหนาลานดาวขณะปรายตามองน้ําพุและรําพึงแผวใหหลอนรวมรับรู วาจนปานนี้ยัง ไมเจอคนถูกใจสักที แมมีตัวเลือกมากมายก็ไรความหมาย มาวันทาคิดอยูในใจวาจะไปเจองายๆไดอยางไร ในเมื่อคุณเธอเลอเลิศไรที่ติถึงปานนี้! ฐานะดอกฟารอบรรดาชายมากหนามายื้อแยงชิงดีนั้น มาวันทาพอเขาใจอยู วาระคนกันทั้งสุข และทุกขประมาณใด แตเหลาดอกฟาก็ยังมีระดับชั้นแบงซอยสูงต่ําซอนกันยิ่งๆขึ้นไปอีก หลอนยอมรับโดย ดีดวยมาตรวัดทางความรูสึกวาลานดาวอยูในชั้นที่สูงกวา สัมผัสเพียงครูก็รูได ชั่วชีวิตสาวของมาวันทาไมเคยตองริษยาหญิงใด ดวยเหตุที่ถูกปลูกฝงใหมีนิสัยสงบเสงี่ยมไม แขงดีบีฑาใครหนึ่ง กับเพราะคุณสมบัติของตนยากจะเปนรองใครในทุกดานอยูแลวอีกหนึ่ง ตลอดเวลาที่ ผานมานับวาหลอนมีความสุขพอดีๆ มีคนถูกอัธยาศัยมาก ขณะที่มีคนหมั่นไสความเปนตัวหลอนนอย วันนี้หลอนพบผูหญิงที่นาอิจฉา ทั้งสาวกวา ทั้งสวยกวา แถมยังรวยกวามาแตเกิดเสียดวย ทวา นอกจากจะไมอิจฉาแลว หลอนยังปลาบปลื้ม สุขสม ชื่นชมแทนในความพรั่งพรอมดุจเสกเอาตามอําเภอใจ เชนนี้ แบบเดียวกับพี่สาวทีม่ ีมุทิตาจิตอยางแทจริงตอนองสาวคลานตามกันมา สมัครสมานรักใครกลมเกลียว กันจนเหมือนใครไดอะไร อีกฝายก็พลอยไดไปดวย อิ่มเอมเทาเทียมกัน ความแตกตางอยางโอฬาริกระหวางมนุษย ทําใหมาวันทากระเดียดจะเชื่อเรื่องบุญทํากรรมแตง ที่เชื่อนั้นหาใชเพราะเปนคนไทยซึ่งถูกปลูกฝงใหเชื่อตามกัน แตเชื่อเพราะถูกวิทยาศาสตรสอนวาผลยอม ไหลมาแตเหตุ ทั้งจักรวาลเต็มไปดวยเหตุและผล เมื่อมีตนยอมมีปลาย กอนถึงทายยอมมีตอนหนา แมหลอน เห็นความแตกตางระหวางสรรพสิ่งดวยความไมรู ก็ไมอยากยอมรับเลยวาเบื้องหลังความแตกตางทั้งหลาย คือความบังเอิญ หรือดวยความมีอคติของผูส รางจักรวาลใดๆ


๔๖

และหากลานดาวเปนอยางที่เปนเพราะบุญทํากรรมแตง ก็เทากับหลอนกําลังเสวยผลของตนเอง แลว ยุติธรรมตามกฎแหงกรรมดีแลว ควรหรือที่ใครจะมองดวยอารมณริษยา? ขับตามกันกระทั่งมาถึงบานสองชั้นในเนื้อที่ ๑๐๐ ตารางวาหลังหนึ่ง มาวันทาเปดไฟเลี้ยวเปน สัญญาณใหอีกฝายชิดขวาตาม ที่นั่นคือรังรักของหลอนกับลัดธีร เขาบาน เจาของนิวาสสถานเปดไฟสวาง กดสวิทชเครื่องปรับอากาศตอนรับอาคันตุกะคนสวย ลานดาวมองไปรอบๆแลวชม “แตงบานนารักจังคะพี่เอิน” “ชวงนี้รกหนอยแหละ ลูกจางเพิ่งลาออก” ลานดาวหันขวับไปสวมกอดและหอมแกมมาวันทาดื้อๆ “ใหจะเปนนองสาวพี่นะ” คนถูกนับเปนพี่หัวเราะ แลวยกแขนวาดโอบไหลคนขอเปนนอง “คิดอยูเหมือนกัน” พูดจบก็จุมพิตศีรษะลานดาวดวยสัมผัสอันเปยมเมตตา “แลวจะจะมาชวยถูบานให” “โถ… อยาเลยคะนองขา เดี๋ยวดูลายมือแลวจะเห็นเสนคุณหนูเลือนลง” “ใหมันเลือนไปเถอะ จะใชใหเก็บขี้หมาก็ยอมนะคะ” มาวันทาหัวเราะเอ็นดู “เอาเขาไป” “กอดพี่เอินแลวเย็นดีจัง คนใจดีเทานั้นถึงเนื้อเย็นไดอยางนี้” ลานดาวกลาวดวยสัมผัสลึกซึ้งอยางประหลาด จูๆก็ตื้นตันในอกเหมือนอยากรองไหขึ้นมา เฉยๆ มาวันทายืนนิ่งใหกอด เกิดความสุขเออทนแบบไมรูเหนือรูใตเชนกัน คลายพบญาติแสนรักที่จากพราก กันชานาน บัดนี้ถึงเวลาโคจรมาพบอีกครั้ง เปนใจตรงกันที่สื่อผานผัสสะละเมียดละไมทางกายนั้นเอง เนิ่นนานกระทั่งมาวันทานึกอะไรไดก็ดึงตัวออกโดยละมอม “เมื่อกี้ยังไมทานของหวานกัน เอาไอติมหรือเคกไหม?” ลานดาวสั่นหนา “ไมคะ อยากฟงพี่เอินเลนฟลุตมากกวา” “ก็ได งั้นไปกัน” มาวันทาจูงมือนองสาวมาทีห่ องหนึ่งซึ่งตกแตงไวเลนดนตรีและฟงเครื่องเสียงโดยเฉพาะ แต วัตถุที่เตะตาลานดาวกอนเพื่อนไดแกรูปในกรอบขนาดใหญบนผนังเหนืออัพไรตเปยโน “วาว! เจาชายเจาหญิงในวันวิวาห!” หญิงสาวตะโกนดังๆดวยพลังเสียงคมใสหนักแนน มาวันทาสะดุงเล็กนอยเพราะอยูหางจากอีก ฝายแคสามคืบ จึงเหมือนมีหอกแหลมพุงปรี๊ดจากเบื้องหลังเขาบาดแกวหู ฉิวนิดๆจนตองเอี้ยวตัวมาผลัก หนาคนโวกเวกเบาๆพลางกระซิบดุ


๔๗

“ตะโกนเขาไป” “พี่อองก็หลอดีนี่คะ อยางกับริชารด เกียร ไหงพี่เอินวาธรรมดา แลวไหนวาลงพุง” “บอกแลวแคลงพุงตอนเจอกันแรกๆไง… ที่เห็นหลออยางในรูปก็ฝมือชางกลองราคาแพงนั่น แหละ สมัยนี้ตอใหตัวจริงหนาเหมือนนกแขกเตา ก็บิดเบือนจนดูละมายพญาหงสได” ลานดาวหัวเราะรวน สองมือเกาะไหลมาวันทา โกงคอพินิจเคาหนาชายผูโชคดีคนเดียวในโลก ที่มวี าสนาไดตระกองกอดมาวันทาในชุดเจาสาว เครื่องหนาเจาบาวราบเรียบแบบลูกจีน ทวาความสะดุดตา อยูที่มาดเทของชายเกงมากกวาอยางอื่น บุคลิกของเขามองปราดเดียวทราบไดทันทีวา มีดีตรงสมอง “รูปนี้พี่เอินดูเหมือนนกนอยในมือเจาของเลยละ ขออนุญาตเลียนแบบพี่ออง…” วาแลวก็เอาคางวางเกยไหลขวา ตระกองกอดพี่สาวเต็มออมจากเบื้องหลัง “ตื่นมาพี่อองคงบอกรักพี่เอินทุกเชา” “เปลาเลย หลังๆนี้นานครั้งหรอกเขาถึงจะพูดใหไดยิน” “อาว! อยางนีถ้ ือวาบกพรองในหนาที่” “คงวาไมไดหรอก เพราะพี่ยิ่งนอยกวาเขามาก บางทีรูสึกผิดเหมือนกันที่เขาตองออดแทบตาย กวาดอกพิกุลจะรวง” “ทําไมละคะ? ถาจะรักใคร จะจะบอกเขาบอยๆ แลวก็เปนฝายฟงไดบอยโดยไมเบื่อดวย” “พี่เปนคนขี้อายในเรื่องพรรคนี้มั้ง อยากแสดงความรักผานความอาทรที่สะทอนความจริงใจ ชัดกวาคําพูด” “แตคาํ พูดก็สําคัญนะคะ ถาเรากลาพูดตรงกับความรูสึกชนิดชัดถอยชัดคํา วันหนึ่งเขาจะเห็น ความรักของเราตรงไปตรงมา มีพลัง มีความนาเชื่อถือ” “ไหนวาไมเคยเจอคนถูกใจ ทําไมรูดีนัก บอกรักใครมากี่ครั้ง?” “อิอิ เปนฝายฟงนะคะ ไมใชฝายบอก… จะฟงผูชายบอกรักมาจนแยกออกตั้งแตอาปากเห็นลิ้น ไก วาใจคิดอัปมงคลแคอยากเจี๊ยะเรา หรือตั้งความปรารถนาพาวิวาหสวามิภักดิ์ยังไง คว���มแรงและน้ําหนัก พลังที่ทุมออกมาจากหัวใจทัง้ หมดของใครบางคนฟงดูมีคาจนจะเสียดายที่เขายังไมใชคนถูกใจ” “จะรอใหใชไปถึงไหนละ? การโดนบอกรักบอยๆอาจสรางความชินชา และแยกยากวาตกลง เรายินดีกับใครหรือยัง เขาอาจผานมาแลวก็ได แตเรามองไมเห็น เพราะมานความชินชาบดบังอยู” “จะเปนคนชางฝน ชอบแสวงหา แลวก็รูใจตัวเองดีคะพี่เอิน สิ่งที่จะรอคอยคือความรักหวาน ซึ้งในใจตัวเอง แบบเดียวกับที่ดูเทพนิยายแลวรูสึกถึงประกายกรุงกริ๊ง อยางเห็นในรูประหวางพี่เอินกับพี่ออง นาอิจฉาที่พี่เอินมีใครคนหนึ่งใหพูดออกมาจากใจจริงทั้งดวงวารัก ชนิดที่แมกําลังพูดอยูหนากระจกเงาก็ มั่นใจวาเราไมไดฝนหลอกตัวเอง…” ทีแรกลานดาวพูดจอยๆดี แตนานไปชักแผว มาวันทายินหางเสียงออยสรอยสุดทายนั้นแลวอึ้ง รางวัลของความเปนคนเลอเลิศคือการหาคูยากเชนนี้เอง แตแทนการปลอบ มาวันทาเลือกสัพยอกติดตลกเสีย “คนเราหาเรื่องสงสารตัวเองไดเรื่อยนะ ถึงแมจะมีชวี ิตเหมือนเพิ่งรับพรเกินสามประการจาก ยักษในตะเกียงวิเศษมาหมาดๆ”


๔๘

ลานดาวยิ้ม เลิกใชสําเนียงเศรา เปลี่ยนเปนสําเนียงสดใส “พี่เอินโชคดีกวาจะจริงๆนะ ที่เจอตัวจริงตั้งแตเรียนปหนึ่ง จะกําลังจะถูกปลดระวางจากความ เปนสาววัยเรียนอยูรอมรอแลว ยังไมโปะเชะเสียที วัยสาวผานหายไปเร็วเหมือนบั้งไฟพญานาค คิดไปคิดมา ชักหนาวแฮะ อีกสิบปหนาตาจะเปนยังไงก็ไมรู ลิงเห็นยังอาจเมิน” มาวันทาถอนใจสั้น กอนแกะมือลานดาว หันหลังกลับมาสบตาตรง ยกมือประคองดวงหนา งามสะอางแลวกลาวประโลม “ขอพี่พูดเถอะ ชักหวงวาจะเจอผลขางเคียงดานลบของการดูหมอเขาแลวละ ทาทางจะมีความ กระวนกระวายเอาจริงๆนะ ปากบอกไมเชื่อ แตก็เก็บคําทํานายของเขามาเปนอารมณตลอด พูดไปพูดมาก็วน อยูกับเรื่องเดิมนี่เอง” ลานดาวเริ่มรูส ึกตัวเมื่อถูกสะกิด และนั่นก็ทําใหหงุดหงิดหมอดูอุปการะขึ้นมาอีก ถึงขนาด กระทืบเทาเบาๆ “จะแคนชะมัดเลยพี่เอิน มาแชงเราได” “ทําหนานิ่วคิ้วขมวดอยางนี้ ไมตองรอสิบป ลิงที่ไหนเห็นก็เปดหมด” ลานดาวเผลอหัวเราะ คอยคลายกิริยากระฟดกระเฟยด มาวันทากะพริบตาคิด กอนตัดสินใจให สติผูเปนนอง “คุณของการรูอนาคตลวงหนาเมื่อถูกทายวาดี คือความหวังรอ โทษของการรูอนาคตลวงหนา เมื่อถูกทักวาแย คือความกลัดกลุม คนเราเปนกันอยางนี้ อยากรูในสิ่งไมควรรู และเมือ่ รูเพียงครึ่งๆกลางๆ ก็ ปกใจยินดีหรือวาวุนลวงหนา จะนาจะลองยอนกลับมาสํารวจปจจุบันอยางที่นักปราชญวาไว เรามีหนาที่ ดูแลแควันนี้ แลวปลอยใหพรุงนี้ดูแลตัวมันเอง” ลานดาวฟงพลางคิดตาม ถึงกับสวางไปทั้งใจ “ขอบคุณคะพี่เอิน จะนี่แยจัง… ขอฟงเสียงฟลุตจากพี่เอินใหใจสงบๆดีกวา เอาแบบพระอภัย มณีเลยนะ แมนฟลุตเราเปาไปใหไดยิน ก็สุดสิ้นโทโสที่โกรธา” พูดจบก็กวาดตาสํารวจไปทั่วหอง กระทั่งเห็นกลองไมเมเปลยาวประมาณฟุตครึ่งวางอยูบน หลังเปยโน ก็ทราบวานั่นคือกลองเครื่องดนตรีคูใจของมาวันทา จึงเดินไปหยิบกลับมายื่นใหดวยใบหนา เปอนยิ้มแทนการคะยั้นคะยอขอฟง มาวันทาไมเลนตัวอิดเอื้อน เปดฝากลองในมือลานดาว หยิบชิ้นสวนขึ้นมาสวมประกอบตอกัน ครบสามปลอง จนไดฟลุตเงินเลาหนึ่งที่ขึ้นเงาสงางามตลอดทั่วทั้งลําและกระเดื่องกด สมคาความเปน อุปกรณเนรมิตเสียงประจําตัวคนรักดนตรีเครื่องลมเปนชีวิตจิตใจ ศิลปนโฉมสะคราญใชสองมือยกฟลุตเลายาวขึ้นเกือบขนานกับพื้น ยืนเดน ศีรษะตั้งนิ่ง จรดริม ฝปากจอปากเปาที่หัวฟลุต นัยนตาเล็งเบื้องหนาดวยสมาธิอันแหลมคมในการกําหนดใจสงลมผานรูปริม ฝปากซึ่งทํามุมเหมาะลงไปในเลาฟลุต นิ้วมือกดกระเดื่องเพื่อบังคับลมใหกอเสียง G เบาๆ ลากยาวเนิ่นนาน เปนการอุนเครื่อง แสดงทักษะความสามารถในการสงลมตอเนื่องไมขาดสายดวยการสลับแรงดันระหวาง กะบังลมกับกระพุงแกม คือใชกะบังลมขณะรีดลมหายใจออก และใชลมจากกระพุงแกมขณะตองหายใจเขา


๔๙

เมื่อลมหายใจเขาที่ มาวันทาก็ปดเปลือกตาลง เริ่มวาดลวดลายลีลาอื่น นับแตไลเสียงจากต่าํ ไป หาสูงเร็วรี่ เก็บทุกเม็ดเสียงชัด ดวยกลุมโนตที่กอความรูสึกเหมือนการมาของแสงอรุณรุงบรรเจิดจา คางนิ่ง อยูที่โนต C สูงอันคมชัด ทรงพลัง แบบเดียวกับอาทิตยเต็มดวงกลางฟา พาคนฟงเบิกตาตื่นเพริดตาม แลว พลิ้วเปลี่ยนเปนเสียงไหลลงต่ําเลียนแตรรถวิ่งสวน ตบทายดวยการรัวลิ้นเร็วสรางสะเก็ดเสียงถี่ยิบติดกันเปน พืดเหมือนปนกลที่สงกระสุนออกรวดเดียวหมดแม็กฯ จบจากการโหมโรงชุดเล็กแลว มาวันทาก็เบี่ยงกายเล็กนอยเหมือนแปลงบทจากพนักงานเปด ฉากมาเปนนักแสดงตัวจริง โดยเลือกพรีลูดอันเปนงานหมายเลข ๑๐๐๘ ของคีตกวีเยอรมันนามโยฮัน ซีบา สเตียน บาค ที่ฟงคลายการพรรณนาความเปลาเปลี่ยววังเวงของปาแหงความฝนอันรกชัฏดวยภาพมายา มลังเมลือง หรือคลายสะกดใหเคลิ้มไปวากําลังเดินเอื่อยไลเงามัวมนที่ไมเคยมีอยูจริงในสถานที่ที่แปลกแยก เปนคนละมิติกับโลกความจริง ลําเสียงกลมยาวที่สงจากฟลุตของมาวันทามีกังวานแตกตางจากเสียงฟลุตธรรมดาทั่วไป ทํา ความตื่นใจแกลานดาวยิ่ง คือนอกจากอิ่มพลังนุมแนนเหมือนเอากํามะหยี่มาไลหูแลว ยังไหลรื่นสละสลวย ดวยการปอนกําลังอัดหนักเบาเยี่ยงผูเขาถึงศิลปะเครื่องลมถองแท เมื่อผนวกกับโลหะผสมชั้นดีของตัวฟลุต เอง รวมกันจึงกลายเปนเอกลักษณทางดนตรีของมาวันทาที่โดดชัดออกมาจากบรรดานักฟลุตอื่น ฟลุตเปนเครื่องดนตรีที่ตองใชความสามารถเฉพาะตัวสูงมาก คุณภาพลมหายใจของแตละคน ผิดแผกแตกตางกัน ความมีกระแสจิตผสานสนิทเปนอันหนึ่งอันเดียวเขากับฟลุตก็ใชจะหาไดงายๆ ผูเขาถึง วิญญาณแหงฟลุตอยางเบ็ดเสร็จเด็ดขาดนั้น อาจเนรมิตเสียงดวยอํานาจนึกที่เกินธรรมดา คือถาพอใจ ก็อาจ สรางขายคลื่นความแจมชัดปลุกใหคนฟงมีจิตตื่นขึ้นรับรูโลกกระจางแจงตามตน หรือสามารถสรางวังวนฝน รันทดบีบคั้นผูสดับใหอยากหลั่งน้ําตาโดยไรตนสายปลายเหตุในความเปนจริงประกอบ ลานดาวกะพริบตาทีหนึ่ง ความงามละมุนของเสียงในอากาศ ความออนแอนอรชรแหงเรือน กายมาวันทาทีพ่ ลิ้วไหวดุจขนนกตามจังหวะจะโคนอันเหมาะสมของเพลง กลมกลืนเปนหนึ่งเดียวจนทําให ลานดาวรูสึกเสมือนเสียงเพลงถูกขับออกมาจากวิญญาณอันโดดเดี่ยวเปนเอกมติของฟลุตเอง หาไดมีบุคคลผู หนึ่งผูใดอวดบรรเลงขึ้นดวยความเขาไมถึง จบเพลงของจอมคีตกวียุคบาโรกเปนครู ลานดาวจึงถอนจากอาการจองคาง แปรเปนยิ้มหวาน และใชคมรังสีตาอันเกิดจากความเลื่อมใสรุนแรงแทนเสียงตบมือและคําชม นักฟลุตสาวสบสานตอบ เกิด กระแสเชื่อมโยงตอตรงจากใจถึงใจสื่อความยินดีในกันและกันเปยมลน “คราวนี้ถึงตาจะเลนใหพี่ฟง” ลานดาวเลิกคิ้วสูง “เลนอะไรคะ?” “นักเรียนดุริยางคศิลป ตองเลนอะไรเปนมั่งแหละ หองนี้มีใหเลือกเยอะ ถึงตาพี่���ั่งฟงแลว” พูดจบก็กาวมาลงนั่งโซฟา ไขวหางวางฟลุตลงขางกาย ลานดาวยิ้มเบะหนอยหนึ่ง กอนหัน สํารวจรอบ ทีม่ าวันทาบอกวามีเครื่องดนตรีใหเลือกเยอะนั้น ไดแกเปยโน กีตารคลาสสิก กับฟลุตที่วางสงบ อยูขางกายมาวันทาเอง


๕๐

“เลนดวยกันไดไหม? ขอจะเลนเปยโนคลอใหพี่เอิน” “เปนนางเอกฉายเดี่ยวกอนซี” “อยากเลนกับพี่เอินนี่คะ” มาวันทาลุกขึ้น กาวมายืนขางเปยโน “เอาก็เอา เพลงอะไรดีละ?” ลานดาวมาเปดฝาครอบและลงนั่งประจําที่ กระทําจิตเสมอกับบรรยากาศขณะนั้นแลวใชหัวใจ สรรเลือกเพลงเหมาะ นิ้วกอยมือซายแตะเสียงเบส G แลวกระโดดเนิบมาลงคอรดเมเจอรเซเวน ซึ่งนักดนตรี คลาสสิกจํานวนหนึ่งฟงแลวรูทันทีวานั่นคือหองแรกของ Gymnopedie หมายเลขหนึ่งอันโดงดัง เพราะถูก เลนซ้ําไปซ้ํามาในละครและภาพยนตรนับไมถวน หลอนเลือกมาเลนอีกครั้ง ณ มุมนี้ของโลก เพื่อใหเขากับ ศานติและความผาสุกอันครองทั่วอาณาบริเวณอยู ราวกับ อีริก แซตี้ ประพันธเพลงนี้ใหงาย แมมือหัดใหมก็เลนได และเมื่อเลนแลวก็จะพบกับ ความสงบล้ําลึก มั่งคั่งดวยอารมณสุนทร คลายดําดิ่งลงสูใตทองสมุทรอันเงียบนิ่งตระการตา มาวันทายิ้มนอยๆ ยกเลาฟลุตขึ้นจรดปากสงลมแรกเมื่อลานดาวบรรเลงทํานองพื้นหลังมาถึง หองที่ ๕ อันเปนจังหวะเริ่มตนลํานําหลักของเพลง แรงลมจากทรวงอกมาวันทาที่ผา นเขาลําโลหะเงินกอ เสียงหวานซึ้งเหมือนการเปดฉากแสงทองที่สาดยิ้มไปทั้งฟา ดุจเจตนากลอมโลกใหสงบ สยบความวุนวาย นานัปการภายนอกใหชะลอลงสูความยุติ สองสาวประสานดนตรีไดกลมกลืนดุจรายรําในจังหวะวอลซไปดวยกัน รวมระบาย จินตนาการแหงเพลงอยางเขาใจ คือปลอยใหสําเนียงตางๆยางกรายปรากฏออกมาจากมานหมอกแหงอารมณ เงียบ สรางส่ําเสียงกระทบหูเพื่อใหเกิดความเงียบเชียบภายในจิตใจ หางเสียงลากยาวออยอิ่งแตละครั้งของฟ ลุตพลิ้วไหวเปนลอนคลื่นเสนาะโสตเสียจนฟงแลวนึกถึงนางนวลกระพือปกเหนือแผนน้ําเรียบดุจกระจก ลํานําทํานองอันกอความถวิลถึงดุษณีภาพไดคลี่คลายตามลําดับมากระทั่งหองสุดทายดวยความ เอมอิ่มของสองนักดนตรี ลานดาวหันมาแยมยิ้มเยือกเย็นกับมาวันทา “ปกติเลนเพลงกับพี่อองแนวไหนคะ?” นาทีนั้นมาวันทารูสึกเหมือนไดตัวแทนลัดธีรแ ลว ไมตองเหงาอีกตอไปแลว “สวนใหญก็เลนเรื่อยเปอยนะ บางทีไปดูหนังเรื่องไหนเห็นเพราะดีก็เอามาเลน กระทอนกระแทน บางทีดาวนโหลดสกอรเพลงแตงใหมอยางแนวพวกเซลติกจากอินเตอรเน็ตมาลองก็ได บรรยากาศไมซ้ําแบบดี หรือบางทีวันไหนนึกสนุกก็ฝกแจซบาง ไปทางไทยเดิมบาง สะเปะสะปะตาม อารมณ เปนวิธีหนึ่งที่ใชตามใจกัน คือใครอยากเลนอะไรกอน อีกคนก็ยอมชวยเลนโดยไมเกี่ยงงอน เหมือน อยูคนเดียว เลนคนเดียวตามอําเภอใจ แตเปนคนเดียวที่เลนฟลุตกับเปยโนไดสองชิ้นพรอมกัน… คลายกับที่ เธอเลนแลวใหพี่ตามอยางนี้แหละ” ตอบจบมาวันทาก็เดินไปหยิบสมุดโนตดนตรีสี่หาเลมจากชั้นวางใกลๆ กลับมายื่นใหลานดาวดู “พี่อองบินไปไหนก็มักซื้อสกอรดูเอทของฟลุตกับเปยโนมาอยูเรื่อย จะนาจะลองเอากลับไปฝก แลวมาเลนกัน”


๕๑

ลานดาวรับมาดูทุกปก กอนลุกกาวไปเยี่ยมชมโนตบนชั้นวางดวยตนเอง “ทาทางพี่เอินชอบบาคนะคะ” “พี่เหมือนหลายคนที่เขาใจดนตรีก็ดวยงานของบาค แลวก็อินกับโลกที่สวยงามสไตลเขา อีก อยางถาพูดถึงคลาสสิกฟลุต พี่วาก็มีบาคกับเทเลมานนนี่แหละที่นาเอามาเลนกวาเพื่อน” ลานดาวเลือกงานของบาคออกมาเลมหนึ่ง เปนเลมที่สังเกตวามีรองรอยถูกเปดใชมากครั้ง แสดงใหเห็นวาสองสามีภรรยานาจะนํามาเลนรวมกันบอยสุด พลิกดูหนาสารบัญ เลือกโซนาตาอันเปน ชิ้นงานหมายเลข ๑๐๓๑ ที่หลอนพอคุนหูอยูบาง แลวชวนวา “เลนเพลงนี้ไหมคะ?” “เคยเลนเหรอ?” ลานดาวสายหนาเล็กนอย “ขออนุญาตมั่วๆไปแลวกันคะ ถือวาทําหนาที่เปนตัวแทนพี่อองพลางๆ” มาวันทากะพริบตาทีหนึ่ง ใชวา หลอนหัวสูงขนาดจะยอมเลนก็ตอเมื่อคูดนตรีพรักพรอมหรือ ซอมมาบาง แตสําหรับเพลงที่หลอนเลนไดดีแลว ก็ไมอยากรอคูเลนที่มะงุมมะงาหราเงอะงะ หรือเลนอยู เพลินๆแลวตองสะดุดชะงักบอย ชวนใหเสียอารมณเปลา ทวามาวันทาก็ไมอยากขัดคูซอมหนาใหม พยักพเยิดตอบตกลงแบบกัดฟนหนอยๆ ลานดาวนํา สมุดโนตมาวางบนไมคั่น ลงนั่งจดจองกลุมโนตหนาแรกอึดใจเดียวก็เริ่มพรมนิ้วลงบนคียขาวดํา วาดลีลารา เริงตามบทบาทแนวเปยโนในเพลง การประสานระหวางสองมือไหลรื่นในอัตราเร็วปกติ หาใชผอนจังหวะ ลงชาดังที่ควรเกิดขึ้นในการเลนครั้งแรก ซึ่งหมายความวานิ้วกับสมองและสองตาตองประสานงานอยาง แคลวคลองวองไวเอาเรื่อง จึงสามารถเลนเพลงที่โนตมือขวาสวนใหญเปนเขบ็ตสองชั้น ในอัตราจังหวะเคาะ ประมาณกวา ๘๐ ครั้งตอนาทีไดอยางถูกตองเชนนี้ มาวันทาปรายตาชําเลืองสาวนอยบนมานั่งเปยโนดวยความตะลึงทึ่งยิ่งขึ้นทุกที หากลานดาวไม เคยเลนเพลงนี้มากอน ก็แปลวากําลังอานสด บรรเลงสด ซึ่งจะทําไดตองทั้งมีทักษะสูง กับทั้งมีสายตาคม กริบ ผนวกกับหยักสมองมากกวาคนธรรมดา หลอนพบมือเปยโนมาเยอะ ก็เพิ่งเจอสาวนอยมหัศจรรยราย แรกนี่เองที่เลนสดไดถูกตองแมนยําดุจซอมหลายรอบ แมโซนาตาตรงหนาจะถือวายากเพียงระดับปานกลาง แตก็ไมใชของเคี้ยวงายสําหรับใครๆแนนอน คียเปยโนขาวดําทั้ง ๘๘ แทงจะตองปรากฏเปนของเล็กในกํา มือที่ไมมีคียใ ดหลุดไปไหนรอด ขอเพียงใจสั่ง เสียงก็ออกมาตามนั้น ทํานองเดียวกับนักพิมพดีดสัมผัสที่ ขยับนิ้วกดปุมบนคียบอรดไดครอบคลุมทั่วถึงแบบไมตองคิด เพียงรูวาจะตองเขียนขอความอยางไร มือก็ ทํางานพรวดๆแทบแซงหนาใจแลว นักดนตรีคูหูเพลิดเพลินกับการเลนสดอยางตอเนื่อง จบจากเพลงหนึ่ง ตออีกเพลงหนึ่ง แลว โดดไปอีกเพลงหนึ่ง ยิ่งตอกย้ําใหเห็นทั้งทักษะความสามารถและพรสวรรคอันเปนของจริงของลานดาวมาก ขึ้นเรื่อยๆ การอานเพื่อเลนสดยากตรงที่ตองเก็บรายละเอียดสองชั้นภายในพริบตาเดียว คือกลุมโนตมือขวา หนึ่ง และกลุมโนตมือซายอีกหนึ่ง เมื่อสมองเก็บขอมูลดนตรีไดก็ตองถายทอดลงสูปลายนิ้วทั้งสิบใหครบ และขณะกําลังพรมนิ้วในหองปจจุบันนั้นเอง สายตาก็ตองยายไปเก็บขอมูลของหองถัดมาเพื่อใหเลนตอได


๕๒

ทันทวงที เปรียบเทียบคราวๆคลายคนไดรับคําสั่งทีละชุด ใหวาดวงกลมดวยมือขวา และวาดสามเหลี่ยม ดวยมือซาย ขณะวาดก็ตองฟงคําสั่งชุดตอไปดวยวาจะใหมือขวาและซายวาดรูปทรงใดอื่นอีก “เกง!” มาวันทาชมสัน้ ๆหลังจากชวยกันบรรเลงงานของเทเลมานนเพลงหนึ่งจบ ลานดาวเลนผิดนอย มาก และเมื่อพลาดตรงไหนก็แกขัดไดพลิ้วจนเกือบไรการสะดุด เพราะมีความแมนยําในเรื่องบันไดเสียง การคุมนิ้ว รวมทั้งการพลิกแพลงดวยปฏิภาณในจุดที่เหลือวิสัยจะฉายสดตามคําสั่งของสกอร “พี่เอินก็เกง” พูดเสร็จก็หัวเราะใส “เลนดนต���ีจบแลวเรามายอกันไป ยอกันมา เพื่อความอิ่มเอม เปรมปรีดิ์ยิ่งๆขึ้นกันเถิด” มาวันทาหัวเราะตาม ลานดาวมีอารมณขันแบบหนึ่งที่เปนเสนหเฉพาะตัว อยูใกลแลวเหมือน อยากยิ้ม อยากหัวเราะ อยากละลองไปในความหฤหรรษตลอดกาล “ถาจะเปนดารานี่คงมีแฟนๆติดเกรียวกราว” “ถาพี่เอินเปนนางเอกละครหลังขาว คงมีคิวยาวขอลายเซ็น” แลวสองสาวก็หัวเราะเอิ๊กอาก มาวันทานึกครึ้มสนุกอยากหาลูกยอมาปอตอ แตแลวก็นึก กระดากเพราะขัดกับนิสัยดั้งเดิม จึงเสดึงแขนลานดาว “ไปนั่งพักกันกอนเถอะ” มานั่งจมลงในโซฟานุมดวยอิริยาบถผอนพักเหยียดแขนเหยียดขาตามสบายของคนสนิทสนม กันแรมป ลืมสิ้นวาเพิ่งเจอหนากันไดวันเดียว “เครื่องเปานี่เปนศัตรูกับจะมานาน เพิ่งวันนี้แหละที่เกิดแรงบันดาลใจอยากเรียน” “ก็เรียนสิ” “พี่เอินสอนจะนะคะ ไวเรามาเปาฟลุตคูกัน” “ได” ลานดาวเอนศีรษะมาอิงไหลมาวันทาหนอยๆ “พี่เอิน” “หือม?” “เราคงเคยเปนพี่นองกันมาจริงๆเนอะ” “คงงั้นมั้ง” “ถาภพชาติเปนเรื่องจริงก็นาแปลก ธรรมชาติใหเรารูจักตัวเองแคตวั ตนเดียว แตก็อนุญาตใหจํา ใครบางคนไดรางๆเมื่อเจอกัน เหมือนใหโอกาสจําตัวตนอีกแบบหนึ่งในวันวาน… อันนี้ไมไดพูดเพราะปลื้ม ชั่ววูบนะคะ แตจะรูสึกเหมือนเคยรักและเทิดทูนพี่เอินมากอน” มาวันทาทอดตาคิดตาม ทวาครูหนึ่งก็เอยไปอีกทาง “ไมเคยเห็นใครเลนไซตรีดดิ้งดีเทาจะเลย ทั้งแมน ทั้งใสหนักเบาถูกตามคําสั่งขนาดนี้” “เลนจนอยูมือมาตั้งแตหาขวบก็ธรรมดาคะ เคยไปแขงไซตรีดดิ้งบอยๆดวย เลยตองตั้งสมาธิฝก


๕๓

มากหนอย” “ที่หนึ่งประจําเลยซี” “ถาในไทยก็มีบางคะ แตถา ทางโรงเรียนสงไปแขงที่อื่น บางทีตกกระปองดวยซ้ํา ตอนเจอโนต หินๆกับคูแขงเขี้ยวๆ” “อือม…” มองลานดาวอยางผิวเผินแตแรกเหมือนแมงามงอนที่หลงตัวอยางฉาบฉวย หรือชอบคุยโมโอ อวดเอาอัตตาไปวันๆ แตพอเริ่มสัมผัสมากขึ้นก็เห็นทั้งสมอง ทั้งความสามารถ ทั้งความรูลึกในดานที่หลอน จะกาวไปสูความเปนมืออาชีพ แถมผานสนามประกวดจนรูจักตนเองตามจริงวากําลังอยูตรงไหน เขาขั้นใด ไมใชมีแตความรูสึกดิบๆแบบหูตาคับแคบวาขาแน ขาวิเศษวิโสที่สุด หรือเกิดมาเพื่อเปนหนึ่งสําเร็จรูป ตลอดกาล “วาแตพี่เอินสอนจะเปาฟลุตแนนะคา?” ลานดาวทําเสียงออน “แนซี” “งั้นจะจะมาเรียนที่นี่บอยๆ” “ทุกวันเลยก็ยังได ถาวางตรงกัน” “วันเสารนี้จะจะไปเลือกซื้อฟลุตเลย” “พี่ไปชวยเลือกใหก็ได… จะจะไดพาพี่ไปดูหมอดวย” “เออ! ใช ฮิฮิ ขอบคุณมากๆคา… วาแตราคาฟลุตนี่ยังไงคะ?” “อยางถูกก็หลักพัน อยางกลางหลักหมื่น อยางแพงหลักแสน ประเภทครึ่งลาน ซื้อแกรนด เปยโนไดทั้งหลังก็มี” “โห! อะไรจะขนาดนั้น?” “อยางแพงนี่จะทํามือ แลวสูตรผสมก็พิเศษหนอย แตพี่วา ฟลุตนี่ขึ้นอยูกับลมหายใจและการฝก ของเรา คนเกงอาจเปาฟลุตหลักพันใหฟงเหมือนของราคาหลายหมื่นไดงายๆ ขณะเดียวกันหลายคนอาจ เปาฟลุตหลักแสนแลวฟงคลายหลักพันนะ” “อยางพี่เอินไง จะฟงแลวหลงทันที ถึงขนาดอยากซื้อฟลุตมาเรียนเร็วๆ เปนแรงบันดาลใจจะ แทๆ” “เริ่มเดี๋ยวนี้เลยก็ได” “อุย! ไมรังเกียจหรือคะ?” ลานดาวทําตาโต เพราะรูวา นักเลนเครื่องเปาสวนใหญหวงสมบัติสวนตัว อยากสงวนไวรับ น้ําลายและลมหายใจของตนเพียงลําพัง ทํานองเดียวกับคนทั่วไปหวงแปรงสีฟน แตใจสวนลึกก็นึกปลื้ม เพราะทาทีของพี่สาวบงชัดอยูแลววายินดีปนของรักใหหลอนรวมใช “ไมหรอก” มาวันทากลาวตามความรูสึก แลวหยิบฟลุตมาวางใสมือนองสาวเปนการยืนยันความเต็มใจ


๕๔

ลานดาวยิ้มหวาน กมหนามองฟลุตเงินในมืออันเปรียบเสมือนสัญญาณบอกความรัก ความสนิทใจ ไม รังเกียจกันแมแตนอย คุณครูยืนขึ้นแลวพยักหนาใหนักเรียนยืนตาม “ทําตัวตรงเงยหนาไว จะไดหายใจสะดวก ฝกเปาลมเปลากอน หายใจเขาลึกๆ พนลมอัดแกม ปองๆทีหนึ่ง ใหลมเล็ดลอดออกมาหนอยเดียว อือ… หายใจเขาแลวพนลมอีกที อยาใหมสี วนไหนของหนา เกร็ง คราวนี้ใหลมออกมาสวนหนึ่ง เหมือนพนน้ําเลนจากรูปากเล็กๆ สังเกตไวนะ อยาพนลมมากเกินไป แลวหายใจใหเพียงพอทุกครั้ง ไมงั้นจะหนามืดวิงเวียน” ลานดาวยิ้มใหคุณครู ฝกเปาลมปากเปลาตามคําสั่งทุกประการโดยดี เมื่อมาวันทาเห็นลมหายใจ และรางกายลูกศิษยเริ่มเขาทีแ่ ลว จึงจัดทาถือฟลุตทั้งแขน มือ และนิ้วใหถูกกับตําแหนงเริ่ม ริมฝปากบนของ ลานดาวแบบบาง ริมฝปากลางอิ่มเต็มแตไมหนาเกิน จึงสรางรูปปากใหสงลมเปนลําไดงาย “ยังไมตองกดอะไร ถือไวเฉยๆกอน ริมฝปากลางเกยกับขอบปากเปา ทําเหมือนยิ้มหนอยๆให มุมปากแยกออกมา ริมฝปากบนยื่นนิดหนึ่ง… อยางนั้น… หายใจเต็มๆแลวสงลมคลายผิวปากลงไปเปนลํา ตรง กะใหแทงเขาไปทางขอบบนของรูเปา… ไมตองแรงขนาดนั้นจะ แรงอยางนั้นเปาฟลุตกับเปาสากมีคา เทากัน… เออ… นั่นแหละ เสียงออกมาแลวเห็นไหม คราวนี้ก็จํารูปปากกับกําลังลมไวนะ พอเปาบอยๆจะ คงที่เอง” การคุมรูปปากใหเปนรูสงลมเหมาะเจาะคงเสนคงวานั้น นับวายากลําบากสําหรับคนเพิ่งเริ่มฝก โดยเฉพาะเมื่อกลามเนื้อยังไมแข็งแรงเขาที่ แตดวยความตั้งอกตั้งใจ ลานดาวก็แสดงใหเห็นความฉลาดคุม รูปปากและความฉลาดสงลมผิวฟลุตโดยปราศจากขอผิดพลาด เพียงเมื่อจับทางถูกครั้งเดียว รูแมกระทั่งวา เมื่อใดควรหยุดพักหายใจเพื่อปองกันการใชลมมากเกินควร อันเปนเหตุใหมือใหมเกือบรอยทั้งรอยหนามืด วิงเวียน โนตแตละตัวของฟลุตตองกดกระเดื่องหลายอันเหมือนตองจดจํารหัสซับซอนใหถูก วิธีเปาแต ละโนตก็แตกตางกันออกไป บางคนตองใชเวลาฝกเปนวันๆหรือนานกวานั้น จึงสามารถคุมโนตยากๆให ออกเสียงเต็ม ไมพรา ไมปราแปรง แตกตางอยางมากจากการเลนเปยโนที่ผูฝกทุกคนกดกระเดื่องเดี่ยวๆแลว ไดเสียงคมชัดทันที ทวาลานดาวก็หัวไว หนเดียวจําไดหมดวาโนตไหนตองกดกระเดื่องใดบาง ทําใหคน สอนไมเหนื่อยแรง และเห็นผลงานสรางนักฟลุตของตนรวดเร็วนาชื่นใจ คือเริ่มเปาเพลงฝกหัดงายๆที่มีการ ใชโนตสองสามตัวไดบางแลว เวลาลวงเลยไปจนลานดาวเริ่มเหนื่อยจากการใชลม พอหมดเสียงสั่งสุดทายก็ทิ้งตัวลงนอน กอดฟลุตนิ่ง ยิ้มแตหลับตาพริ้ม หายใจรวยรินแสดงทาหมดเรี่ยวหมดแรง “เปนไง?” มาวันทาลงนั่งตาม และใชมอื ตบศีรษะมนเบาๆ ลานดาวสูดลมหายใจลึก กอนเปดเปลือกตาบน “เคยไดยินวาระหวางฟลุตกับแซกโซโฟน ฟลุตใชกําลังมากกวา เลนแลวเหนื่อยมากกวา แต กอนนึกไมออกเพราะถูกหลอกหูหลอกตา ตอนนี้เขาใจแลววาทําไม”


๕๕

“ก็แลวแตจะพูดกัน บางคนที่เลนเปนทั้งสองอยาง บอกวาแซกฯเหนื่อยกวาก็มี บางคนบอกวา แลวแตถนัดก็มี” “แซกฯกับเครื่องลมอื่นที่มีลิ้นชวยสรางความสะเทือนผลิตเสียงนี่เราเอาปากงับเอา นาจะใชลม นอยกวาเยอะนี่คะ นี่ตองพนปูดๆตลอด ใครไมหนามืดก็เกงแลว” “เดี๋ยวพอคุมลมไดอยูตัว จะจะมีความสุขกับลมหายใจทีแ่ ข็งแรง ไมเหนื่อยอยางนี้หรอก” ลานดาวมองหนามาวันทาดวยนัยนตาทอประกายแจว “คะ” แลวหลอนก็เหลือบมองนาฬิกาบนผนัง “ดึกแลว จะกลับบานดีกวา เดี๋ยวพอตี” มาวันทาหัวเราะ “วาจะบอกอยูเหมือนกัน”


๕๖

ตอนที่ ๗ สงวิญญาน เมื่อลานดาวพามาวันทามาถึงซุมหมอดูนั้น เพิ่งเปนเวลา ๑๑ นาฬิกาเศษ หางเปดเพียงครูใหญ ที แรกเห็นหมออุปการะนั่งอยูกับลูกคาเพียงรายเดียวก็โลงใจ คิดวายืนรอพักหนึ่งก็ไดดู แตที่ไหนได พอเดิน เขาไปใกล ดันมีเด็กหนาตาประหลาดคนหนึ่งกรากเขามาถาม “มาดูดวงกับหมออุปการะใชไหมครับ?” ลานดาวทําหนาแปลกใจ “จะ” “ชวยรับบัตรคิวดวยนะครับ” “เอะ! อะไรกัน?” “มีนัดกอนพี่ ๑๙ รายครับ ดูไดจํากัดรายละ ๑๕ นาที หมออุปการะพักทานขาวตอนบายสาม โมงตรงหนึ่งชั่วโมง เพราะฉะนั้นคิวนัดที่ ๒๐ ของพี่สี่โมงสี่สิบหานะครับ ชาเกินหานาทีถาคนอื่นเผอิญแวะ มาในชวงนั้นก็จะไดคิวของพี่ไปแทน ชวยเทียบเวลากับผมดวย ตอนนี้สิบเอ็ดโมงแปดนาที” ลานดาวนึกวาหูฝาด มองหนาเด็กหนุมคลายเห็นมนุษยตางดาวโผลมาทักกลางวันแสกๆ อ้าํ อึ้ง อยางนึกไมถึงวามีเรื่องอยางนี้ในโลกจริงๆ “ขอดูตอจากคนนี้ไมไดเหรอ?” “ไมไดครับ สิบคิวตอไปเขามารับบัตรตั้งแตเมื่อวาน เมื่อกี้ผมเห็นเดินโตเตรออยูแถวนี้เอง” “แลวทําไมใหดูแค ๑๕ นาที ปกติตองครึ่งชั่วโมงเปนอยางต่ําถึงจะถูก” “แขกเยอะครับพี่ ไมงั้นเดี๋ยวตองตอคิวกันขามอาทิตย พี่จะรับหรือไมรับครับ?” เด็กหนุมถามอยางไมคอยมีเยื่อใย เห็นไดชัดวาพรอมจะมอบบัตรคิวตอใหคนอื่นอยูแลว วัยเขา ยังไมถึงขั้นจะตะลึงหลงรูปโฉมลานดาว พอหลอนทําหนาบึ้งตึงจึงรูสึกรําคาญปนหมั่นไสมากกวาอยางอื่น “รอก็ได!” ตอบหวนเหมือนมะนาวไมมีน้ําแลวรับบัตรมาแบบกระชากๆ พอเด็กหนุมเห็นลูกคาสาว ทาทางเอาแตใจตัวยอมรอก็อธิบาย “หลายวันมานี้ คนยืนเขาแถวรอกันเหมือนคิวมาหมุนในสวนสนุก พี่มาวันนี้ถือวาโชคดีแลว ลุงแกเอาผมมาชวยแจกบัตรให พี่จะไดไปทําธุระอยางอืน่ กอน” “เกงจริงทําไมไมยายไปเปดสํานักโกๆเลยละ?” “ครับ… เดี๋ยวพี่คงไดนามบัตรพรอมแผนที่จากลุง แกยอมเสียคามัดจําลวงหนาเปลาๆ เพราะ ตอนรับลูกคาแบบนี้ไมไหว นี่ก็หาบานไดแลว มีลูกคารายหนึ่งยกบานเชาใหอยูฟรีหนึ่งป ผมกับยาเลยพลอย สบาย” ลานดาวถึงกับสะอึกเปนครู ทวากอนจะตอปากตอคําดวยความเขมน ก็มีลูกคาอีกรายเยี่ยมหนา เขามาจดจองมองหมอดูอุปการะ เด็กแจกบัตรคิวจึงขอตัวเลี่ยงไปทางนั้น


๕๗

เปนโอกาสแรกที่มาวันทาเห็นอาการคุณหนูอารมณรายของลานดาว พอจะเดาไดวา เพราะไม สบอารมณหมอดูอุปการะอยูกอนหนา พอบวกกับการตองรอนานจึงหงุดหงิดอยางแรง “งั้นเราไปเลือกซื้อฟลุตกันกอน ที่จริงดีเหมือนกัน จะไดจอดรถทิ้งไวนี่แลวไปแท็กซี่แทน เพราะแถวเวิ้งหาที่จอดยาก” มาวันทาชวนดวยน้ําเสียงประโลม ลานดาวจึงรูสึกตัว หันมายิ้มหวาน “คะ… ถาเลือกของไดจากเวิ้ง เดินทางไปกลับ รวมกินขาวกลางวันก็คงเกือบพอดีเวลานัด” เกือบชั่วโมง สองสาวก็มาเดินเขารานโนนออกรานนี้ในยานเวิ้งนครเกษม อันเปนแหลงรวม รานจําหนายเครื่องดนตรีมานมนาน และโดยมากเจาของรานจะยอมใหลองเปาเครื่องลมไดทุกชิ้น ตางจาก รานในหางใหญหรือตัวแทนจําหนายยี่หอดังที่บางทีอิดเอือ้ น จนกวาจะแนใจวาลูกคาขอลองดวยเจตนาซื้อ จริง ลานดาวขออนุญาตพอไวแลววาวันนี้อาจใชบัตรเครดิตเสริมของหลอนรูดซื้อฟลุตราคาเรือน แสน หลังจากออดออนอยูสองสามคําในชวงอาหารเชา ก็ไดรับอนุมัติวงเงินตามที่ขอมาโดยสะดวกโยธิน ประสาลูกสาวคนเดียวของทานเศรษฐีที่ถูกตามใจมาแตเล็ก นั่นทําใหการเฟนหาสินคาของมาวันทาพุงเปาไปที่ของเกรดดีเปนหลัก ดวยความรูเรื่องวัสดุ และการประกอบสรางเปนอยางดีของนักฟลุตสาว ทําใหหลอนตรวจหลายๆยี่หออยางละเอียดทุกซอกมุม กับทั้งขอทดลองเปาเปนเรื่องเปนราว มาวันทาชี้ใหนองสาวฟงเปนระยะวาสําเนียงเสียงแตละยี่หอ แตละรุน ที่ตอบสนองลมเปานั้นตางกันอยางไร ทาทีเอาใจใสตรวจสอบจริงจัง รวมทั้งเจรจากับเจาของรานเรื่องราคา และบริการหลังการขาย ทําใหลานดาวเกรงใจกับนึกขอบคุณพี่สาวเปนกําลัง ในที่สุดก็เลือกไดฟลุตเงินเงาวับ งดงามไรที่ติ กับทั้งตอบสนองลมไดพลิ้วนุมละไมหู หรูหรา ประมาณเดียวกับเลาของมาวันทา มูลคาสูงพอจะใหมนุษยเงินเดือนทั่วไปประทังชีวิตไดรวมป “ขอบคุณนะคะพี่เอิน” ลานดาวพนมมือไหวดวยความระลึกวาเปนบุญคุณจริงๆสําหรับการคัดเลือกของดีที่สุดให คลายเครื่องประดับล้ําคาเหมาะตัวอันถูกกําหนดไวเปนคูใจตลอดกาล ระหวางนั่งแท็กซี่กลับมายัง ศูนยการคาเพือ่ ดูหมอ หลอนทําเหมือนเด็กเหอของเลนใหม นั่งซอมเปา นั่งลูบคลํา นั่งเช็ดถูทําความ สะอาดฟลุตเรือนแสนไมวาง ถามตนเองเงียบๆในใจวาทําไมไมรักฟลุตเสียตั้งนานแลว สองสาวมาถึงซุมของหมอดูอุปการะ ตโมไพรี ตรงเวลา ทีแรกลานดาวตั้งทาจะแยกไปเดินเลน แตมาวันทาเห็นวาตนอยากรูแคเรื่องญาติทตี่ าย จึงชวนคูหูไปนั่งดวยกันเปนเพื่อน ลานดาวลังเลอยูอึดใจ กอนคิดวาดีเหมือนกัน อยากรูวาวันนี้จะทายอะไรผิดอีก มาวันทาเห็นบุคลิกลักษณะหมออุปการะแลวนึกเลื่อมใสระคนยําเกรง ก็ยกมือไหวดวยความ ออนนอมกอนลงนั่ง แตลานดาวเพียงเชิดหนา นั่งแบบกระแทกหนอยๆเทานั้น หมออุปการะมองไปทางคน หนาตึงยิ้มๆ “สวัสดีครับ วันนี้มาดูเรื่องอะไร?” “พาพี่สาวมาดูคะ ไมไดมาดูเอง”


๕๘

“ออ…” อุปการะเบนสายตามาทางลูกคาสาวอีกราย พยักหนาเปนเชิงทักทายอีกครั้ง มาวันทาสยายยิ้ม กระแสตาของบุรุษวัยกลางคนตรงหนามีความอบอุน แตก็ชวนใหนึกครามอยางประหลาด หลอนอึกอัก ตอง คิดเรียบเรียงคําถามใหมทั้งทีเ่ ตรียมไวลวงหนาเรียบรอย กระทั่งลานดาวชิงบอกเสียเอง เพราะเห็นวาไหนๆ ตนก็เปนฝายเปดฉากแลว “คุณปาเขาเพิ่งเสีย อยากใหพี่ชวยดูหนอยวามีอันเปนไปอยางไร พอจะชวยไดบางไหม เพราะ กอนสิ้นใจอาการไมสูดีนัก” “ชื่อและนามสกุลอะไรครับ?” ลานดาวทําปากยื่น “พี่นั่งทางในรูไดเองไมใชหรือคะ ทําไมตองถาม?” แขวะอยางลืมตัว ลืมไปวาอาจเปนการทําใหอุปการะเสียเสน หมดอารมณดูใหมาวันทาก็ได “ถามเพื่อเอาคําตอบจากปากนั้นงาย สงวนกําลังไวดูเรื่องจําเปนที่ถามใครไมไดดีกวาครับ” อุปการะอธิบายอยางใจเย็น ไมมีปฏิกิริยาขุนเคืองแมแตนอย นั่นทําใหลานดาวรูสึกตัว ครางออ ออกมาเบาๆแลวหันไปทางอื่น เปดโอกาสใหมาวันทาซักเอาเองตอ แพทยหญิงกะพริบตาปริบๆ ไดเห็นนิสัยเสียๆของลานดาวอีกครั้ง คืออาจสรางบรรยากาศตึง เครียดขึ้นไดดวยคําพูดเพียงไมกี่คํา เพียงเพราะมีความขุน ใจเปนทุน “คุณปาของดิฉันชื่อ เพ็ญวสุ ชิดอินทร คะ” มาวันทาใหขอมูลดวยสีหนาเกรงใจคลายอยากขอลุแกโทษแทนนองสาวอยูในที อุปการะพยัก หนารับทราบสบายๆอยางมีเมตตาแบบผูใหญที่เขาใจและไมถือสาโลก เขานิ่งเพื่อแตะจิตลงสัมผัสชื่อเพ็ญ วสุ ชิดอินทรครูหนึ่งทั้งยังลืมตา แลวในที่สุดก็กลาววา “คุณปาของคุณหมอไปดีแลวนะ” กลาวเพียงสั้นเทานั้น มาวันทาถึงกับทําหนางง เหลือบไปมองลานดาวแวบหนึ่ง ซึ่งฝายนั้นก็ เบนสายตามามองหมอดูอุปการะดวยความสนเทหเชนกัน คาที่เรียกมาวันทาวา ‘คุณหมอ’ ไดเต็มปากเต็มคํา “เหรอคะ… ทานไปดีหรือ?” แพทยสาวถามเสียงสูง เปนนัยสอวานั่นเปนคําตอบที่ขัดกับความรูสึก “ครับ… มีคนสงวิญญาณปาของคุณหมอไปเกิดใหมแลว เปลี่ยนจากสภาพรุมรอนทรมานเปน เย็นลง” ชายวัยกลางคนปดเปลือกตาลงอยางนุมนวล สองสาวซึ่งจับตามองอยูถึงกับสําเหนียกไดถึง ความเบิกบาน แนวนิ่ง ทรงกําลังกวาปกติของฝายนั้น เกือบครึ่งนาที อุปการะจึงลืมตาขึ้น “นับเปนโชควาสนาของคุณปา วันสวดศพนั้น มีพระภิกษุรูปหนึ่งตรวจดูวิญญาณคุณปา เห็นวา กําลังอึดอัดลําบาก ก็ชวยสงเคราะห กําหนดจิตแผเมตตาในระดับอัปปมัญญา คือกระจายความสุขเย็นซาน ไปทุกทิศทางเปนอนันต แลวเปลี่ยนมาเล็งจําเพาะทีว่ ิญญาณคุณปา ซึ่งมีอานุภาพสูงมากพอจะปลุกสติใหตื่น


๕๙

ขึ้นระลึกถึงบุญกุศลได นอกจากนั้นทานยังชวยกําหนดนิมิตกองบุญที่บําเพ็ญมา อุทศิ มอบให วิญญาณคุณปา สามารถรับรูและอนุโมทนา จิตจึงเคลื่อนจากภาวะหยาบ เลื่อนไปสูภาวะประณีตขึ้น” หมอดูอธิบายอยางละเอียดเพื่อใหเกิดความเขาใจ ฟงเปนหลักเปนฐาน สองสาวนั่งนิ่งทื่อเปน ครู กอนที่ลานดาวจะเอียงหนามาปองมือกระซิบ “มั่วหรือเปลาก็ไมรู พูดเปนตุเปนตะใหญ” “ไมม่วั หรอกครับ” อุปการะกลาวอยางอารมณดี ทําเอาลานดาวสะดุงเหมือนถูกเข็มแทง แนใจวาเสียงกระซิบแผว ขนาดนั้นตองไมเล็ดลอดไปถึงหูคนนั่งตรงขามเด็ดขาด เพราะอาศัยเพียงลมปากโดยเลี่ยงการใชแกวเสียงใน คอ แถมยังมีฝามือบังอยูอีกชั้น “วัดที่ญาติๆคุณหมอนําศพไปบําเพ็ญนั้นอยูริมคลอง เขาใจวาคงเปนยานชานเมือง คุณหมอไป ถามหาภิกษุรูปที่วา นี้ได ทานชื่อจํารัส มีรูปรางใหญ ผิวคล้ํา หนาตาดุ พูดจาโผงผางหนอย แตจิตใจทาน งดงามมาก หากเล็งไมผิด ดูเหมือนทานจะเปนพระมหาดวย… หายากทีท่ ั้งความรูสูงและมีจิตตานุภาพอยาง ใหญระดับนี้” มาวันทาหายใจลึก บอกตนเองวามาพบผูวิเศษตัวจริงเขาแลว “วัดสืบเชตุพนที่พวกเราเอาศพคุณปาไปบําเพ็ญกุศล ตั้งอยูริมคลองจริงๆคะ!” อุปการะผงกศีรษะ “ใครเอาศพไปบําเพ็ญกับวัดนี้ก็โชคดีหนอย ทานมหาจํารัสสงเคราะหวิญญาณที่พอชวยไดมา นักตอนักแลว” มาวันทาเกิดความปติตื้นตันเปนลนพน พระดีอยูใกลบานนี่เอง แตหลอนไมสามารถลวงรูได เลย แมทานชวยสงเคราะหญาติหลอนไปแลวก็ตาม เนื่องจากทานทําในสิ่งที่เรียกวา ‘ปดทองหลังพระ’ อยาง แทจริง “การสวดศพทั่วไปไมมีความหมายกับวิญญาณบางเลยหรือคะ?” อุปการะสายหนา “ถาไมมีใครสื่อกับวิญญาณไดตรงๆก็มผี ลนอย เหมือนสาดน้ําเย็นไปโดนใครก็คลายรอนลงครู หนึ่งเทานั้น เขายังไมไดดื่มน้ําใหหายหิว ไมมีกําลังวังชาเคลื่อนที่ไปขางหนาสักกี่กาว” “เคยไดยินมาเหมือนกันวาจิตตองอนุโมทนาบุญดวย อันนี้ก็เหมือนกับที่เปรียบเปนการดื่มน้ํา ดวยตนเองใชไหมคะ?” “ใช… ตอนจิตวิญญาณกําลังมืดบอดและทุรนทุรายนั้น ตอใหเอากุศลกองใหญที่สุกสวางยื่นไป ให เขาก็อาจไมเหลือสติพอจะรับ เปรียบเหมือนคนโดนขึงพืดยางสดในกองเพลิง กําลังบิดไปบิดมา จะให กินน้ําคงไมถนัด ถาคิดชวยกันจริงๆกอนอื่นตองสาดน้ําดับไฟเสียกอน จากนั้นจึงยื่นแกวน้ําใหเขา ซึ่งเขา ตองเต็มใจรับเอง ดื่มเองดวยสัญชาตญาณรูวา นั่นคือสิ่งดับกระหาย การรับน้ํานี้ก็คือจิตคิดอนุโมทนาสวน กุศลของญาติที่ทําใหตนนั่นเอง แตก็มีวิญญาณบาปบางประเภทพอกอกุศลหอหุมไวหนาเกินเหมือนกันนะ ขนาดเจอคนจูงจิตใหอนุโมทนา เหมือนพยายามเอาน้าํ กรอกปาก ยังดื้อดานสะบัดหนี หรือมองเฉย เพราะ


๖๐

กรรมเกาบิดเบือนนิมิตกุศลใหเปนนิมิตนารังเกียจสําหรับตนไป” “มิติหลังความตายนี่นากลัวจังนะคะ” บุรุษนักพยากรณผงกศีรษะ “ถาตายแบบถอยหลังเขาคลอง ก็ตองรอเวรกรรมหมดแรงสง หรือรอคอยความชวยเหลือจาก คนอื่นอยางเดียว เปลี่ยนแปลงปรับปรุงหรือแกไขผิดใหเปนถูกเหมือนอยางตอนมีชีวติ ไมได อยางกรณีญาติ คุณหมอ จิตวิญญาณหลังตายยังทุรนทุรายบาปกรรมที่ขี้บนจุกจิก เวลาโมโหชอบดาลูกหลานเจ็บๆ บอยครั้ง ถึงขั้นสาปแชง หนักกวาอะไรคือเอานิสัยชอบดาทอนั้นไปนินทาวาราย ตั้งวงคอนขอดพระดีโดยไมรูตัว วจีกรรมอันเผ็ดรอนนั้นยอนมาใหผลกอนตายคลายไฟเผา เพราะจิตผูกยึดกับความสะใจในการดาเอามัน แนนเหนียวมาก ถาขาดคนชวยก็นับวานาเสียดาย เพราะดั้งเดิมมีจิตเปนกุศล ชวยเหลือคนตกทุกขไดยาก บริจาคขาวของ ทําบุญกับวัดมาตั้งแตสาวๆ” มาวันทาเมมปาก หมออุปการะแสดงความรูจริงอีกครั้ง ปาของหลอนเคยดีมาทั้งชีวิต ทวาตั้งแต คบหากับญาติธรรมกลุมหนึ่ง ทานก็เริ่มเปลี่ยนแปลงทีละนอย เริ่มจากติดพูดยกตนขมทาน เห็นใครตอใคร โงเงาเตาตุน ไมมีความรูธรรมะเทาตน ไมรูจักทางสวรรคนิพพานเหมือนอยางตน ใครคิดตางจากตนก็หาวา เขาบอดใบ เปนบัวในตม หมดโอกาสเจอแสงสวาง ที่หลอนกลัดกลุมคือปทายๆ ปาชอบเอาพระมาดาเลนเปนของสนุก เจอหนากันเปนตองยกเอา เรื่องพระชั่วมาตั้งประเด็น แลวลามไปเรื่อยแบบเหวี่ยงแห ชี้วาสมัยนี้ไมมีพระดีแลว พอหลอนพยายามเลี่ยง หรือเปลี่ยนเรื่องก็ไมหยุด วกกลับมาขุดคุยซ้ําซาก พูดแลวก็พูดอีกอยูนั่นเอง อยูใกลแลวเต็มไปดวยความเรา รอนนาอึดอัดอยางที่สุด ใชอุบายสะกิดใหรูตัวอยางไรก็ไมไดผล ปกใจเชื่ออยูนั่นเองวาแคมีความรูธรรมะ มากๆก็เปนปจจัยเพียงพอใหไปสูสุคติ พบพระศรีอารย บรรลุธรรมเร็ว “วันนี้ดิฉันคงตองไปกราบขอบพระคุณภิกษุที่ชวยเหลือคุณปาคะ” “เหมาะแลวครับ ทานเปนพระปฏิบัติดีปฏิบัติชอบรูปหนึ่ง จะเปนสิริมงคลกับตนเอง แลว มั่นใจดวยวาสิง่ ที่ผมบอกไปนั้นเปนความจริง” “ขอถามอีกสักขอไดไหมคะ?” “ได… คุยกันเรื่อยๆจนกวาเวลาจะหมด อะไรก็ได” “บางครั้งเหมือนดิฉันบอกอนาคตไดถูก คือจะเปนสังหรณวูบๆวาบๆ มักมาในรูปความฝนเห็น เหตุการณลวงหนา หรือพอใครเลาอะไรใหฟงก็คลายผุดความรูขึ้นเองวาเหตุการณจะคลี่คลายไปแบบไหน อยากทราบวาตรงนี้ดิฉันคิดไปเอง อุปาทานไปเองหรือเปลา?” “ไมใชอุปาทานหรอกครับ เร็วๆนี้คุณหมอก็เพิ่งฝนเห็นวิญญาณซึ่งตายในมือคุณหมอใชไหม ละ สักอาทิตยกอนนี้เอง” มาวันทายืดตัวตรง ทําหนาตืน่ ยอมรับหนักแนน “คะ!” “คนทั่วไปจะไมมีทางแยกออกเลยวาอันไหนฝนเลื่อนเปอนไปเอง อันไหนฝนถึงเหตุการณใน อนาคต หรือฝนสื่อสารกับวิญญาณจริงๆ และเพราะไมรู ก็เลยชวยอะไรใครไมได”


๖๑

หญิงสาวใจเตน “แลวดิฉันควรจะพัฒนาความสามารถตรงนี้ไดอยางไรคะ?” อุปการะเมมปาก “เทาที่ผมเห็นดวยตาเปลา คุณหมอนาจะเลนกีฬา หรือเลนดนตรีอะไรสักอยางที่ทําใหมีลม หายใจแข็งแรง สุขภาพรางกายสมบูรณดีมาก และดวยลมหายใจที่ยอดเยี่ยมนั้น ก็สงผลใหจิตใจมัน่ คงเปน สมาธิ นั่นเองทําใหมีความสามารถพิเศษทางจิตขึ้นมา ความจริงบรรดาหมอทั้งหลายก็เฉียดๆจะมี ความสามารถนี้กันอยู โดยเฉพาะพวกหมอศัลยหรือหมอฟนทั้งหลายที่ตองจดจองละเอียดลออเปน เวลานานๆจนนิ่ง เสียแตวาในอาการนิ่งแบบหมอ จะมีความเครียด ความกดดัน ทําใหฟุงหนัก กลายเปนมาน มืดบดบังใจมากกวาจะทําใหใสและรูอะไรดีๆ” ทั้งมาวันทาและลานดาวนิ่งฟงอยางสนใจยิ่ง “สําหรับคุณหมอ คงเพราะมีการเลนกีฬาหรือดนตรีมาผอนคลายความเครียดอยางสม่ําเสมอ ทําใหกระแสจิตราบเรียบ สุขสดชื่นเปนประจํา ความสามารถพิเศษก็เกิดขึ้นตามธรรมชาติ แตวา จะผลุบๆ โผลๆหนอย เพราะ… อือม… จะวาไงดี… คือถาหากทําสมาธิภาวนาตรงๆ คนเราจะมีจิตที่ปลอดโปรง บริสุทธิ์ แตสมาธิในการเลนกีฬาหรือดนตรีของคุณหมอนั้น มันเจือปนอยูดวยความสนุกในเกม และความ หยาดเยิ้มเคลิ้มหลงเสียงดนตรี เวลาจิตตั้งมัน่ จึงมีความเอียง หรือความมัวหมนเคลือบคลุมอยูมาก” “สําหรับกีฬา ดิฉันมักจะวิ่งออกกําลังเปนประจําคะ บางครั้งก็วิ่งรอบสนามกีฬาของหมูบาน แต โดยมากจะวิ่งบนสายพานในหองนอน นอกนั้นก็มีเลนแบดมินตันกับเพื่อนสักอาทิตยละครั้ง สวนดนตรีก็ถูก นะคะ ดิฉันเปาฟลุตซึ่งเปนเครื่องดนตรีที่ตองโฟกัสอยูกับลมหายใจตลอดเวลาทุกวัน” อุปการะพยักหนาเนิบนาบ ทอดตาลงต่ํา “ดีครับ ตอไปพอเลนฟลุตเสร็จ ก็ลองนั่งดูลมหายใจอยางเดียว เหมือนคนมองลูกตุมนาฬิกา แกวงเลนๆ แคหลับตาถามตัวเองวาขณะนีก้ ําลังหายใจออกหรือหายใจเขา ตอนหายใจออกผอนคลายยังไง หายใจเขาสดชื่นแบบไหน หนาทองพองหรือแฟบ เอาเทานี้แหละ แคสิบนาทีก็จะเปลี่ยนจากสุขหยาดเยิ้ม แบบเลนดนตรี แปรมาเปนปติสุขอันเกิดจากความวิเวกในสมาธิ คราวตอไปอาจพบวาเมื่อจิตไปสัมผัส เหตุการณลวงหนา นิมิตจะคมชัดและมีความแมนยําสูงขึ้น” มาวันทาขยับกายอยางกระตือรือรน “อาจารยคะ” หลอนเลือกสรรพนามที่ตรงใจ “นี่เปนความสามารถทางจิตแบบเดียวกับที่ อาจารยใชพยากรณใหใครตอใครหรือเปลา?” อุปการะกะพริบตาเนิบชาและจุดยิ้มมุมปากหนอยหนึ่ง “ก็ทํานองเดียวกัน เพียงแตบวกมุมมอง บวกความเขาใจเกี่ยวกับกรรมและธรรมะเขาไปดวย คือไมใชเพงจะเอานิมิตบอกอนาคตอยางเดียววาจะเกิดอะไรขึ้น แตเล็งกอนวารางกายและจิตใจของเขาใน ขณะนี้ เปนผลลัพธ หรือที่เรียก ‘วิบาก’ อันคลี่คลายมาจากกรรมหลักๆอยางไร พอจิตเรารูจักตัวเขาผาน กรรมของเขา ถาเขาถามอะไร เราก็พยากรณออกมาจากความรูตรงนั้นถูก” “แลวในสวนของธรรมะละคะ เอาเขามาประกอบการดูอยางไร?”


๖๒

“คนสวนใหญมาดูหมอเพราะเปนทุกข ผมก็ตอบใหตามที่อยากรูอยากเห็น เปนการคลายทุกข เบื้องตน จากนั้นถาชวยได ผมก็จะชี้ใหมองลึกลงไปหาตนเหตุของทุกข ใครประกอบกรรมหลักๆอยางไร เปนเหตุใหตองทุกขเสมอๆ ถาหาเจอแลวรูต ัว ละเลิกกรรมนั้นเสียได ก็เทากับเกาถูกที่คันดวย ระงับเหตุให เกิดความคันดวย ผลคือหายทุกขในปจจุบัน และไมกลับกําเริบใหมอีก” นัยนตามาวันทาเปนประกายเลื่อมใส ลังเลเล็กนอย แตก็ตัดสินใจเอย “ถาหากหนูเปนทุกข มีความอึดอัดคับแคนใจเพราะการกระทําของคนอื่น ควรทําอยางไรคะ? ในเมื่อตนเหตุเปนบุคคลที่กอกรรมกับเรา เขามีนิสัยฝงใจ ยากจะเปลี่ยนแปลง” “คนเรามักมองวาความอึดอัดนั้น มีตนเหตุอยูที่คนอื่น ถามองเสียวาหลายๆครั้ง เราคับแคน เพราะคิด มีความคิดเปนเหตุสําคัญของความคับแคน อันนั้นก็เปนกรรมของเราเหมือนกัน คือเปนมโนกรรม ที่คิดเพงโทษผูอ ื่น หากเราเลิกคิด หรือคิดในทางดีแทน ใจก็จะเปลี่ยนจากทุกขมาเปนสุข” “แตถาเขาตองติดตอเกี่ยวของ หรือเปนบุคคลใกลชิด ที่ไมยุติธรรมกับเรา หรือทําใหเรา เดือดรอนเปนทุกขละคะ?” “หลายเรื่องในโลกแกไขจากขางนอกไมได แตปรับปรุงดัดแปลงที่ภายในเราเองได คนอื่นนั้น ตอใหตัดแขนตัดขา หั่นรางกายเราออกเปนชิ้นๆ เราจําเปนตองทุกขแคที่กายเทานั้น ไมจําเปนตองมีทุกขทาง ใจเลย โดยมากจะอยูในรูปที่คนอื่นทํารายเราดวยปากหรือมือไมสิบนาที แตเรามาทํารายตัวเองดวยความคิด เสียสิบชั่วโมง” มาวันทานิ่งซึมลง แตประกายตาคลายคิดได “กําลังหาทางวาจะจัดการกับความคิดของตัวเองยังไงใชไหม?” หญิงสาวกําลังยนคิ้วนึกเชนนั้นอยูจริงๆ หัวคิ้วจึงคลายออก “คะ” “ที่คลายหัวคิ้วออกมานี่เพราะ ‘ตัวอยาก’ จัดการความคิดหายไปใชไหม?” แพทยสาวยิ้มปนหัวเราะเล็กนอย “คะ” “ทําไมมันหายไปละ?” “เพราะอาจารยรูใจแลวทักหนูสิคะ” “ถาตอไปเรารูใ จตัวเอง เห็นความอยากจัดการความคิดของตัวเอง แลวทักตัวเองงายๆเหมือน อยางที่ผมทักคุณหมอ ก็จะโปรงเบาไดเชนนี้เหมือนกัน ตรงที่รตู ามจริงวากําลังอยากนั่นแหละอาการปรากฏ ของสติ ความอยากจะหายไป เหลือแตสติรูทันวาระจิตตัวเองแทน” มาวันทาหัวเราะอีกครั้งดวยความปลอดโปรงอยางประหลาด เหมือนความทะยานอยากถูกจับ ไดเปนครั้งแรกในชีวิต “แครูเฉยๆหรือคะ?” “งายใชไหมละ? มนุษยมีเสนผมเล็กๆบังตาไมใหเห็นภูเขาทั้งลูก มัวแตงมกันใหญ หาเทาไหรก็ หาไมเจอตราบใดที่ยังมีเสนผมบังภูเขาไวอยางนี้ พระพุทธเจาตรัสวามีทุกขไวรู สวนเหตุแหงทุกขใหละ ถา


๖๓

เราไมเพิ่มเหตุแหงทุกขเขาไป ทุกขก็หมดแรงเอง แตนี่พอเราทุกขเพราะคิด ก็ไปเพิ่มตัวอยากกําจัดความคิด เขาไปอีก เลยทุกขซอนทุกข หาทางออกจากเขาวงกตกันไมเจอ ดูไปเรื่อยๆเถอะ ครั้งตอครั้ง ฝกสติใหรูทัน ความอยากไดทันเสียอยางเดียว จะพบวา เราไมตองทุกขเพราะความคิดก็ได” มาวันทาเบาหัวอก บอกตนเองวาจะระลึกถึงนาทีแหงความสวาง ความเขาใจในแนวกําหนดสติ เทาทันความอยากนี้เรื่อยไป เหลือบตามองเวลา ความจริงยังเหลืออีกสองสามนาที แตนึกอยากถามอะไรอีกมาก คิดวาวัน หลังเตรียมมาเปนขอๆเลยจะดีกวาเรงรีบในขณะเวลาเหลือนอย “ขอบพระคุณคะอาจารย หนูไดอะไรเยอะกวาที่คาดไวมากเหลือเกิน รับหนูไวเปนลูกศิษยดวย คนนะคะ… ไดทราบวาอาจารยจะยายไปอยูบาน อยากขอที่อยูดวยคะ” อุปการะสงนามบัตรซึ่งมีแผนที่คราวๆอยูด านหลังให แลวมองแพทยสาวเยี่ยงบิดาผูมีเมตตา และความอาทรตอบุตรี “ผมขอพูดอะไรอยางหนึ่ง” มาวันทาสัมผัสไดถึงความหวงใยอันนาอบอุนที่แฝงอยูในน้ําเสียง จิตออนนอมยอมศิโรราบ คอมศีรษะลงรับฟงอยางตั้งใจทันที “คะ” “เมื่อใดที่คนเราตกอยูใตอํานาจกิเลส เมื่อนั้นสติปญญาและความรูความสามารถทั้งหลายก็ไร คา เพราะความคิดอานทั้งหมดจะถูกนํามาใชสนับสนุนความหลงผิดหนามืดตามัว เราอาจเผ���อกอบาปกรรม ไดเทากับคนไมดีคนหนึ่ง ฉะนั้นถาตั้งใจใหสัตยปฏิญาณกับตนเองอยางแข็งแรงไวลวงหนา คือเปนตาย อยางไรจะรักษาศีลใหบริสุทธิ์สะอาด ก็เปนความอุนใจวาเราไมมีวันสรางเหตุแหงความเดือดรอนแกตนเอง ในภายหลัง” แพทยสาวฟงแลวชะงักคาง เพราะตลอดชีวิตคอนขางเชือ่ มั่นในศีลธรรมแหงตน วาไมเคยมีสิ่ง ใดดางพรอย เหตุใดจึงถูกเตือนเรื่องระวังรักษาศีลเขาอีก ทวาหลอนก็ไดแตเก็บความฉงนใจไว และรับปาก กับผูที่ตนเรียกแลววาอาจารย “คะ หนูจะระมัดระวังเสมอ ขอบพระคุณนะคะ แลววันหลังจะขอมารบกวนอาจารยใหม” ออกจากซุมหมอดู มาวันทายิ้มระรื่น เมื่อเหลียวเห็นลานดาวซึมลงจึงทักถาม “ทําไมหนามุยอยางนั้น?” คนหนามุยเงียบนิดหนึ่งกอนตอบ “เปลาคะ เห็นพี่เอินสมใจก็เปนปลื้มแทน” “ตอนปลื้มทําหนาเงี้ยนะ?” “คะ เปนสไตลของแตละคน” “ออ! จริงดวย ขอบใจมากนะจะที่พาพี่มา รูส ึกดีมากๆเลย ถือวาจะทําใหพี่ไดพบอาจารย ทีเดียว” “ศรัทธาขนาดนั้นเลยหรือคะ แคหมอดู…”


๖๔

ลานดาวเสียงออย “ในความรูสึกของพี่ ทานไมใชหมอดูเลยนะ ไมใชแคนั้น…” เห็นความเลื่อมใสศรัทธาเปนอยางสูงของมาวันทาแลวลานดาวก็เงียบเสียง จําตองยอมรับกับ ตนเองวาหลอนกําลังประหวั่นเรนลับ เพราะถาหากหมอดูอุปการะเปนผูวิเศษจริง มิแปลวาเรื่องคูของหลอน จะตองเปนไปตามประกาศิตคําทํานายของเขาแนนอนแลวหรอกหรือ วันนี้หลอนอยากไดยินหมอดูอุปการะ ปลอยไก ทักทายผิดพลาดอยางนาขันมากกวาจะใหการณกลายเปนตรงขามเชนนี้ “พี่ขอแวะวัดสืบเชตุพนหนอยไดไหม? อยากไปกราบพระจํารัส… ถาทานจะมีตัวตนอยูจริง” ลานดาวทอดตาไปไกล นั่นเปนขอพิสูจนชิ้นสุดทายวาหมอดูอุปการะเกงกาจแบบฤาษีทรง อภิญญาหรือไม “ไดสิคะ… จะก็อยากเห็นเหมือนกัน” ลานดาวขับรถตามทางที่มาวันทาชี้บอก กระทั่งถึงวัดในชั่วโมงตอมา “ทานคะ…” มาวันทาพนมมือกราบถามพระรูปหนึ่งที่เดินผาน “ไมทราบวาวัดนี้มีพระชื่อจํารัส อยูหรือเปลา?” พระในวัยสามสิบรูปนั้นขมวดคิ้วยน พยายามทบทวน “จํารัสหรือ? ไมมีนี่” ลานดาวซึ่งยืนเงี่ยหูฟงดวยใจตุมๆตอมๆถึงกับตาใส โพลงออกมาทันที “นั่นไง… จะวาแลว มั่วแนนอน!” แตมาวันทายังไมละความพยายาม “ทานรูปรางสูงใหญ ผิวคล้ํา แลวก็ทาทางดุหนอยนะคะ” บอกลักษณะไปดวยความเกร็ง เพราะไมทราบวาจะออกหัวออกกอย เกิดพระถามวาเอาชื่อและ ลักษณะพระมาจากไหน หลอนคงกระอักกระอวนเต็มที “เอ… โยมจะหมายถึงทานจรัสพงศหรือเปลานะ” โยมสาวตาสวาง ยิ้มอยางมีความหวังขึ้นรําไร “ดูเหมือนทานอาจเปนพระมหาเปรียญนะคะ” “เออ!… อยางนั้นคงใชละ ทานมหาจรัสพงศ อยูกุฏิดานในนะ หากอาตมาจําไมผิดจะอยูกุฏิ รวม หองเลขที่ ๒๗… นี่นัดทานไวหรือเปลาละ?” มาวันทายิ้มอยางแหงแลง “เปลาเจาคะ” “งั้นโยมบอกเด็กขางลางใหขึ้นไปชวยเคาะประตูเรียกทานก็ได หรือถาไมเห็นใคร จะดูเบอร โทรศัพทประจําหองจากกระดานดานลาง โทร.ขึ้นไปกราบขออนุญาตพบดวยตนเอง ทานคงลงมา“ “ขอบพระคุณเจาคะ” พนมมือคอมตัวกราบดวยความนอบนอมและน้ําเสียงสดใสยิ่ง


๖๕

วัดสืบเชตุพนจัดเปนวัดใหญในยานชุมชนนั้น เหลาพระมักมีกิจนิมนตประจํา มีทั้งกุฏิแยกและ อาคารรวม ระหวางทางเดินมาดวยกัน ลานดาวยิ่งจอยลงทุกที “ยิ้มหนอยนา” มาวันทาเอยขออยางคนกําลังมีความสุข ตรงขามกับอีกฝายอยางสิ้นเชิง “เห็นอยูแลววาทายชื่อผิด พระจํารัสไมมีตัวตน พี่เอินยังเชื่ออยูอีกหรือคะ?” “หมออุปการะเหนื่อยมาทั้งวัน อาจบอกคลาดเคลื่อนบางนิดหนอย แบบเดียวกับที่ถาเราเหนื่อย ก็คงเลนดนตรีผิดๆถูกๆได แตเดี๋ยวเรากําลังจะรูกันในสองสามนาทีนี้แหละวาทุกอยางเปนเรื่องจริง มีเคาบาง หรือเหลวไหลอยางสิ้นเชิง” “เจอกันพี่จะพูดอะไรคะ?” “แคกราบขอบพระคุณทานนิดเดียว นี่ก็หกโมงกวาแลว คงรบกวนทานไมเกินหานาที แลววัน อื่นคอยมาใหม มาวันนี้เพราะใจรอน แคอยากรูใหไดวาทานมีตวั ตนอยูจริงเทานั้น” พอมาถึงกุฏิรวมซึ่งนาจะเปนที่หมาย มาวันทาก็เหลียวไปรอบๆ ตั้งใจใหคาขนมเด็กวัดสักยี่สิบ บาท ขึ้นไปกราบเรียนขออนุญาตพบพระมหาจรัสพงศ ทวาก็เห็นแตพระหนุมกลุมหนึ่งนั่งเสวนากันใต อาคาร ซึ่งดูแลวหลอนคงไมกลาแทรกตัวเขาไปในเขตของพวกทานเทาไหร ยินเสียงแกรกกรากที่ดานไกล เหลียวไปก็พบพระรางสูงใหญรูปหนึ่งกําลังยืนกวาดใบไม อัน เปนกิจของพระที่ไมคอยมีใครเห็นเทาใดในวัดเมืองกรุง มาวันทาเพงพินิจ แลวเกิดความรูสึกขึ้นมาวาอาจใช พระรูปที่ตนกําลังแสวงหาอยูนั่นเอง จึงฉวยมือลานดาว “นั่นอาจเปนทานก็ได ลองไปถามดูเถอะ” สองสาวเดินตัดลานดินไปถึงสมณะที่หมาย ปรากฏตัวตรงหนาในระยะหางพอสมควร มา วันทาพนมมือกราบเรียนทานดวยน้ําเสียงตื่นเตนหนอยๆ “กราบขออภัยเจาคะ โยมมากราบนมัสการพระมหาจรัสพงศ ทราบวาทานอยูที่กุฏิรวมนี้ แตไม ทราบจะขออนุญาตเขาพบทานไดอยางไร” พระรางคล้ําชะงักกิจกวาดใบไมของทาน เงยหนามองสีกาทั้งสองดวยความฉงน “อาตมานี่แหละพระมหาจรัสพงศ โยมมีธุระอะไรหรือ?” มาวันทายิ้มอยางยินดี อึกอักเพียงครูเดียวก็เรียบเรียงคําออกมาจนได “คือ… อาจจะฟงดูแปลกหนอยนะเจาคะ หากผิดพลาดประการใดกราบขอประทานอภัย โยม ขอถามตรงไปตรงมา วาพระคุณเจาเคยกรุณาใหความสงเคราะหวิญญาณผูตาย ซึ่งญาตินําศพมาบําเพ็ญกุศล ที่วัดนี้เปนประจําใชหรือไม?” ทานมหาจรัสพงศนิ่งไปอึดใจ เล็งแลสีกาผูกลาวเปดการเจรจาพาทีดวยความประหลาดใจ ครามครัน “ก็มีอยูนะโยม” รับเพียงนั้นแลวนิ่งเปนดุษณี เนื่องจากไมแนใจนักวาสมควรกลาวประการใดตอ


๖๖

“โยมตองกราบขอบพระคุณในความกรุณาของพระคุณเจาดวยนะเจาคะ เพราะหนึ่งในวิญญาณ ที่ไดรับการสงเคราะห อาจเปนญาติของโยมเองที่เพิ่งเสียไปเมื่อหลายเดือนกอน” แววตาของพระยังไมจางความสงสัย “เชิญนั่งกอน” ทานวางไมกวาดพิงกับตนไม แลวนําสองสีกานั่งที่โตะหินดานใกล “เรื่องเปนอยางไรกันนี่?” เสียงทานคมชัดเหมือนดุ แตมาวันทาจับหางเสียงทอดออนอยางมีเมตตาได จึงเริ่มเกิดความ สบายใจ และหากมีสิ่งใดผิดพลาดก็คงไมนึกอับอายนัก ดูวัยของทานก็นาจะหางจากหลอนเพียงไมเกินหาป เทานั้น นับวานอยกวาที่คิดมาก “กราบเรียนแบบไมออมคอมเลยแลวกันนะเจาคะ คุณปาของโยมเพิ่งเสีย โยมเปนทุกขอยูดวย ความหวงวาถาชาติภพมีจริง ปาอาจไปไมดีนัก เพราะกอนตายดูทาทางกระสับกระสายและบนวารอน เพิ่ง วันนี้… นองสาวของโยมพาไปพบหมอดูคนหนึ่ง ซึ่งมีญาณรูเห็นแบบทางใน ทานบอกทํานองวาปาของโยม ไปรายจริง แตมีคนชวยเหลือไวแลว สงใหไปเกิดในภพภูมิที่ดีขึ้นแลว เออ… ซึ่งก็คือพระคุณเจา” “งั้นหรือ?” คราวนี้ทา นแสดงอาการประมาณทึ่งมากกวาจะสงสัย “ภิกษุแผเมตตา อุทิศสวนกุศลใหสรรพสัตว สรรพวิญญาณอ���ูแลว โดยเฉพาะในวันสวดศพนะ นะ อาตมาเปนเพียงพระผูนอยที่ทําตามธรรมเนียมเหลาครูบาอาจารยพระปฏิบัติทาน ที่สอนวาถาชวยไดก็ ควรชวย แคอกี วันของเรา แตอาจเปนภพใหมของเขา… วาแตหมอดูบอกอยางไรละ ระบุชื่ออาตมาเลยทีเดียว หรือวาประมาณรูปรางหนาตาอยางอาตมา?” “ความจริงบอกคลาดเคลื่อนนิดหนอยเจาคะ คือระบุวา ทานชื่อจํารัส แตโยมถามพระในวัด ทานวามีแตมหาจรัสพงศ” มหาจรัสพงศแยมปากหัวเราะเอื่อย ดูสีหนาลดความเครง ออนเยาวลงมาก “ชื่อเดิมของอาตมาคือจํารัส! ทุกวันนี้บางคนที่รูจักกันแตเด็กก็ยังเรียกวาจํารัสอยู สําหรับชื่อ จรัสพงศนั้นตั้งใหมเมื่อกอนอายุครบบวช เพราะมีหมอดูทักใหโยมพอโยมแมเปลี่ยนชื่ออาตมาเปนอยางนี้จะ ดวงดีขึ้น ความจริงอาตมาเห็นวาเหลวไหล แตขัดพอแมไมได จึงตองเลยตามเลย” มาวันทากับลานดาวขนลุกซู “หมอดูที่วานี่คือใครละ? ทาทางมือฉกาจทีเดียว โยนชื่อออกมาถูกเปะไดอยางนี้” “ทานชื่ออุปการะเจาคะ… อุปการะ ตโมไพรี” “อื้อม…” มหาจรัสพงศปดตาลง หายใจยาวดับความหมายรูทางอายตนะหยาบดวยความชํานาญ กําหนด ใจใหนิ่งวางสวางรูโดยปราศจากอคติใดๆ แลวเอาจิตแตะเขาไปที่ชื่ออุปการะ ตโมไพรี ความรูก็ผุดเดนขึ้น ดวยเดชะแหงการบําเพ็ญเพียรภาวนามาชานาน ชั้นแรกเปนนิมิตใบหนาอิ่มบุญ นุมนวล มีเมตตาของชาย กลางคน คลายภาพที่ถูกฉายบนจอภาพยนตร ชั้นที่สองคืออาการแจมแจงวาบุรุษผูนี้ไมธรรมดา ขางนอก


๖๗

สวมเสื้อผาฆราวาส แตขา งในยังเปนจีวรพระ ที่ตองสึกออกมาทําอาชีพหมอดูชั่วคราวเพราะความจําเปนบาง ประการ ซึ่งมหาจรัสพงศก็ไมติดใจสืบสาวลวงลึกไปในเรื่องสวนตัวใคร และเมื่อกําหนดจิตนอมเอานิมิตหมออุปการะมาโยงเขากับกระแสจิตของสองสีกาตรงหนา ทานมหาก็รูทะลุปรุโปรง เห็นอาการตานจากสีกาดานซาย และอาการยอมรับเปนครูอาจารยจากสีกาผูเสวนา กับตน แมรูละเอียดเชนนั้น ทานมหาจรัสพงศก็มิไดเอยแสดงแตอยางใด เมื่อลืมตาขึ้นก็เพียงกลาวดวย สําเนียงราบเรียบเปนปกติ “ก็ดีนะ ถือวาทําใหโยมสบายใจเรื่องญาติได แลวก็ปลูกฝงศรัทธาใหเกิดขึ้น จะไดเชื่อวาการ เวียนวายตายเกิดมีจริง ภพภูมิหลังความตายไมใชเรื่องหลอก” “เจาคะ… โยมมีความสงสัยอยูขอหนึ่ง วิญญาณคนตายสวนใหญอยูในภาวะไมสามารถชวย ตนเองเชนนี้หรือเจาคะ?” มหาจรัสพงศแยมริมฝปากเล็กนอย ทอดตามองสีกาดวยเมตตา “มนุษยสวนใหญอยูในหวงภวังค เหมือนถูกสะกดดวยคําสาป ตองมนตหลงใหลรูป รส กลิ่น เสียงจนโงหัวไมขึ้น กิเลสขี่คออยูตลอด แบบเดียวกับทาสที่นายบังคับใหทําอะไรก็ทํา หรือแบบเดียวกับ นักโทษถูกจับกดน้ําใหสําลักแลวสําลักเลา โอกาสหายใจหายคอไมคอยมี… จิตวิญญาณคนเราก็อยางนั้น เปยกชุมดวยน้ําคือกามและพยาบาท ที่จะแหงสะอาด สบาย เบิกบานเปนกุศลนั้นยากนัก “ดังนั้นหากตายกอนถึงอายุขัยก็มักอยูในอาการมึน หรือสะลึมสะลือ จิตไมมีกําลังเพียงพอจะ เคลื่อนไปสูภพใหม ยังไมไปเปนเทวดา สัตว อสุรกาย หรือสัตวนรก หากจะเทียบใหใกลเคียงที่สุดก็คืออยู ในภูมิเปรต ยังเต็มไปดวยความทรงจําเกาๆ เหมือนคนเดิมที่กําลังฝนราย นอยเทานอยที่จุติจากความเปน มนุษยแลวทะยานขึ้นสูง สวนใหญพุงหลาวลงเหวกันเรียบ” “แลวพระคุณเจาสงเคราะหวญ ิ ญาณที่พอโปรดไดอยางไรเจาคะ?” “วิญญาณลําบากที่อาตมาและเพื่อนพระทั้งหลายพอชวยไดจะเปนประเภทไมถูกอกุศลวิบาก หอหุมไวหนาเกินไป ยังมีชองวางใหความสวางแหงกุศลแทรกเขาไปถึงไดบาง รับไอเย็นจากกระแสเมตตา ไดบาง อันนี้เปรียบเหมือนสาดน้ําเย็นใส ถาไมใสเกราะเหล็กปดบังไวหนาเกิน ความเย็นของน้ําก็แทรกถึง ผิวเขาเอง พอเรียกสติไดบาง ทํานองเดียวกับคนสลบถูกปลุกไดดวยความชุมชื่นของน้ํา “พอเขารูสึกตัว หายมึนแลว มีสติคิดอานพรอมพอจะรับรูอะไรๆ อาตมาและเพื่อนพระ ทั้งหลายก็อุทิศสวนกุศลใหเขารับ อันนี้จะเปรียบเหมือนการยื่นน้ําใหเขาดื่มกิน เมื่อน้ําลวงผานคอลงทอง ก็ จะหายหิว มีกําลังวังชา และสามารถเดินทางไปสูเมืองใหมอันควรแกเขาได” “เขาใจแลวเจาคะ” มาวันทาพนมมือไหวดวยความกระจางในธรรม ขณะเดียวกันก็ขนลุกอีกระลอกไปดวย เพราะ ทานมหากลาวราวกับลอกคําสําคัญของหมออุปการะมาจนสิ้น


๖๘

“กราบขอบพระคุณอีกครั้งสําหรับความกรุณาที่มีตอญาติของโยม ขอพระคุณเจาไดโปรดจํา โยมไวเปนลูกศิษยคนหนึ่ง ขอปวารณาตัวเปนอุปฏฐาก หากมีสิ่งใดขาดเหลือ เมื่อพบหนาขอใหใชสอยได เสมอ” พระมหาจรัสพงศหัวเราะเล็กนอยในลําคอ คิดในใจวาสีการายนี้ทาทางคุนกับธรรมเนียมเสวนา ระหวางฆราวาสและพระดีจริง “เจริญพร” “โยมอยูนานคงไมเหมาะ เพราะเย็นมากแลว วันหนาคอยขออนุญาตมากราบทําบุญกับพระคุณ เจานะเจาคะ” “เจริญพร”


๖๙

ตอนที่ ๘ ดูดาว ขณะอยูในรถระหวางทางกลับบาน ฝายหนึ่งเงียบอยูกับความสุขเย็นแบบคนอิ่มบุญ สวนอีก ฝายหนึ่งเงียบอยูกับความคํานึงเครงเครียด ชางเปนความเงียบที่แตกตางและกอบรรยากาศขัดแยง “ขอบใจอีกครั้งนะ ที่พาพี่มาในวันนี้” ลานดาวเงียบอึ้งอยูเปนครู กอนตอบรับดวยน้ําเสียงทอดออนเนือยนาย สะทอนจิตใจที่มัวมน “คะ…” มาวันทากะพริบตาสองครั้ง ทราบดีวา ลานดาวเห็นความแมนยําของหมอดูอุปการะแลวถอดใจ ซึ่งแนนอนวาเมื่อเลิกตานคําทํานาย ยอมกลายเปนความกลัดกลุมแทน เพราะถาเปรียบอุปการะเปนผูรายงาน ขาว เขาก็บอกขาวรายจากอนาคตใหกับลานดาวเต็มๆ ทัง้ ที่เหตุการณยังไมเกิดขึ้น แตก็เหมือนเกิดไปแลว “ใหพี่พูดอยางใจเถอะนะ พี่ไมเชื่อวาจะจะถูกใครหักอกไดหรอก มันนาจะเปนวา เราอาจตอง ใชชีวิตเพื่อการเรียนรูสักพัก…” พอพยายามปลอบ มาวันทาก็สาํ นึกวาทําไดแคครึ่งๆกลางๆเทานั้น ประการแรกบัดนี้ตนเริ่มเท ใจเชื่อถือ เคารพศรัทธาหมอดูอุปการะเปนครู จะใหกลาวในเชิงปรามาส ลบหลูคําทํานายของทานก็ไมเปน การบังควร ประการที่สองหลอนสําเหนียกถึงความแข็งขืนในลานดาว ซึ่งยามนี้กําลังกลัวมากกวาอยางอื่น และความกลัวของลานดาวก็ฉายออกมาในรูปแบบของคําพูดปฏิเสธดื้อแพง “จะไมเชื่ออยูดีนะพี่เอิน หัวเด็ดตีนขาดก็ไมเชื่อเลย!… คนที่จะทําใหจะ เจ็บเปนรายแรกนะ หมออุปการะบอกวารูจักกันแลว ผิวขาว ไวผมยาว สูงไลเลี่ยกัน ซึ่งลักษณะนั้นมีคนเดียวคืออีตาบาใกลบาน ตองใหยักขมูขีตัวไหนเขาสิงจะนั่นแหละ ถึงทําใหเราตาบอดไปหลงรักได จะเกลียดผูชายผมยาวอยางกับ อะไรดี แลวอีกอยาง จะเคยนับถือเขาเหมือนเปนพี่ชายแทๆ แตกลับมาสารภาพรักเรา ทําใหจะ มี ประสบการณขยะแขยง โกรธเกลียดผูชายเขากระดูกเปนครั้งแรก แถมวันกอนเพิ่งเจอหนา เขาก็ยังดูเปนตัว ตลกสําหรับจะอยูเหมือนเดิม อยางนี้ตอใหหมอดูของพี่เอินเคยมีผลงานทายเลขสลากรางวัลที่หนึ่งถูกหมด ทุกตัว จะก็ไมเชื่อคํ���ทํานายขอนี้ของเขาหรอก!” มาวันทาอึกอัก “อาว… กลายเปนหมอดูของพี่ไปเสียแลว จะเปนคนพาพี่มาเองแทๆ” หลอนพยายามพูดกลั้วหัวเราะ แตฟงกรอยและเจื่อนจืดชอบกล “จะพามา ไมนึกนี่คะวาจะไดเห็นเขาเปนฝายถูก จะอยากเห็นเขาพูดอะไรผิดๆใหสบายใจ ตางหาก นี่เหมือนมาใหตอกย้ําวาหนาอยางจะ ดีที่สุดก็ไดแคอีตาบาใกลบานจริงๆนั่นแหละ!” ลานดาวเผยไตดวยความโมโห แตเมื่อรูสึกตัวก็รีบแก “แตใจจริงจะอยากเปนคนพาพี่เอินมาไขปญหามากกวาเหตุผลอื่นนะคะ ตอนแรกยังกะจะปลีก ตัวไปเดินเลนดวยซ้ํา” “จะ… เขาใจ และขอบใจ” บอกแลวก็ขยับตัวผอนคลายความอึดอัดเล็กนอย “การดูหมอนี่มีทั้ง


๗๐

คุณและโทษจริงๆนะ ขึ้นอยูกับวาดูเรื่องอะไร และไดคําทํานายมาอยางไร… เรื่องคูรักคูใครนี่ จะดูแบบเปน เรื่องเลนๆไมไดหรือ ใครๆเขาก็ดูเอาสนุกกันทั้งนั้น ทําไมถึงตองซีเรียสขนาดนี้ดวยละ?” คําพูดของมาวันทาคลายกระทุงใหบางปมแสดงตัวออกมา เปนครั้งแรกที่ลานดาวถามตนเองวา ทําไมหลอนตองเอาจริงเอาจังนัก ปลอยใหคําทํานายกัดกินใจแทบตลอดเวลาถึงอยางนี้? คําตอบคลายปรากฏอยูรําไร ผูชายดีๆเรียงหนามาใหเลือกทั้งโลก แตหลอนไมพบใครสักคน นั่นทําใหสวนลึกของใจหวั่นกลัวมาตลอด กลัววาจะตองอยูคนเดียวตลอดไป หรือไมก็จําตองกัดฟนเลือก ใครสักคนที่ทําใหเสียความรูสึกนอยที่สุด หาใชเจาชายในฝนดังวาดไวในจินตนาการไม เกือบลืมไปแลววาเหตุใดหลอนจึงมีความปรารถนาที่จะพบรักแทอยางรุนแรง รักชนิดที่สบตา กันแลวลืมไดทกุ สิ่ง เหลือเพียงแรงดึงดูดแสนหวานระหวางกัน อยากรูจักความรูสึกชนิดนั้น อยากดื่มด่ํากับ มัน เคยเห็นจากนัยนตาหญิงอื่นที่มีตอคนรักแลวเวทนาตนเอง ถามตนเองเสมอวาไมมีความสามารถแมจะรัก ผูชายสักคนเชียวหรือ? หมอดูอุปการะแชงใหหลอนเจอคูตอนใกล ๔๐… หลอนจดจําหมอดูคนนี้ไวเพียงเทานั้น! “จะไมไดซีเรียส” พูดเสร็จก็ตระหนักวาตนใชเสียงเครียดเต็มๆในการกลาว จึงผอนใหออนลงจนฟงนาสงสาร “ขอโทษนะคะพี่เอินที่ทําใหพลอยตองมาอึดอัด จะเปนบาอะไรของจะก็ไมรู ถายอนเวลากลับ ได จะจะไมไปดูหมอใหคิดมากอยางนี้เลย…” มาวันทาเอื้อมมือไปไลเสนผมผูเปนนองอยางถนอม “นองรัก… เธอจะมีพี่สาวไวทําไมถาระบายอะไรใหฟงไมได ขอใหชวยยืนอยูขางเธอไมได… ยังไงเสียตอนนี้เราก็ฟงคําทํานายมาแลว ไมอาจลบออกจากความจําแลว คราวนี้ก็คิดดีกวาวาจะใชประโยชน จากคําทํานายอยางไร” ลานดาวยิ้มเกรียม “จะอยากชนกับคําทํานายเหมือนกันคะ เอาตัวเขาไปเลนกับไฟดู คนที่หมออุปการะทํานายไว ชื่อออบ ดูซิวาเขาจะทําใหจะ หลงใหลหัวปกหัวปาจนถึงกับตองอกหักในภายหลังไดไหม จะจะไปเสนอหนา กดออดบานมันทุกเย็นเลยแลวกัน!” มาวันทาเลื่อนมือไปลูบกระหมอมของนองดวยผัสสะประโลมยิ่ง “ทาทายทําไม? ปลอยใหทุกสิ่งทุกอยางคลี่คลายและแสดงตัวของมันเองไมดีกวาหรือ? ลองดู วาระยะนี้มีเหตุใหเขามาพัวพันกับเราไหม ถาหากมีก็แปลวาเขาเคา ควรเรงระวังตัวรักษาใจ แตหากไมมี ก็ ลืมๆเสียจะเปนไร ระหวางคําทํานายกับเหตุการณจริง เหตุการณจริงยอมนาเชื่อถือกวาคําทํานายนี่นา ฟงคํา ทํานายไวรอเปรียบเทียบกับเหตุการณจริงดวยใจเปนกลางดีกวา ถาตรงกันก็แปลวาเรามีเวลาเตรียมใจไว กอน แตหากผิดเพี้ยนไปก็แปลวาเราไมตองเสียเวลากลุมเปลาลวงหนา” เปนอีกครั้งที่จิตใจลานดาวสงบลงไดเพราะคําพูด น้ําเสียง และสัมผัสอันออนโยนดุจมารดา ของมาวันทา “คะ… หมออุปการะบอกวาจะจะรูวา อะไรเปนอะไรภายในไมกี่วัน งั้นจะจะสงบใจรอดู”


๗๑

“ตองอยางนั้น คิดแลวก็ดีเหมือนกันนะ ตั้งการดไวบาง ถึงเวลาใครชกมากะทันหันจะได ปองกันตัวทัน” “คะพี่เอิน จะจะระวัง” แลวหลอนก็หันมายิ้มยิงฟนใหมาวันทาแวบหนึ่ง “เอาอยางนี้ดีกวา ชวง นี้จะจะไมยุงกับผูชายคนไหน จะระวังตัวแจ ปดล็อกประตูใจหมดทุกบาน… แลวมาขลุกอยูกับพี่เอินคน เดียว อนุญาตไหมคะ?” แพทยสาวหัวเราะ “อนุญาต!” “เย!” พอถึงบาน มาวันทาทําแซนดวิชใหตนและนองสาวทานงายๆ แลวนั่งคุยเลนครูใหญ กอนจะมี การเรียนการสอนฟลุตกันทามกลางบรรยากาศผอนคลายละลายเครียด กระทั่งคนเปนนักเรียนเหน็ดเหนื่อย ออนเพลีย จึงขอตัวกลับ เดินออกมานอกบาน กอนจะถึงรถ ลานดาวแหงนมองทองฟา เห็นเหมือนผืนกํามะหยี่ดําที่ถูก โปรยดวยเกล็ดเพชรระยิบระยับ ก็แยมริมฝปากเหยียดยิ้มจนสุด ความทุกขทางใจทั้งปวงมลายสิ้น เหลือไว แตหวงเวลาแหงความรูสึกปลอดโปรงโลงตลอด “พี่เอินวาไหม คนเราจะเห็นดาวสวยเปนพิเศษตอนกําลังมีความสุข” “เวลาเปนสุข ทุกสิ่งที่เราเห็นก็สวยไปหมดแหละ เพราะใจมันสวยเสียกอนเห็นแลวนี่” “อะ! จริงแฮะ ตอนนี้จะรูสึกวาตัวเองสวยกวาทุกวัน ไมรูเปนไง” ลานดาวพูดเหมือนติดตลก แตนั่นกําลังเปนสิ่งที่คิดอยูจริงๆ ความสุขกายสบายใจทําใหคนเรา ผองใสและสะสวย หลอนเพิ่งคนพบวาตนเปนสุขอยูกับใครไดมากที่สุด ฉะนั้นตอใหอกหักจากชาย หรือไร คูอยางถาวร ขอเพียงมีพี่สาวแสนดีนี้เพียงคนเดียว ความอบอุนใจก็ยังคงอยู และเผลอๆจะดีกวาความอบอุนที่ ไดรับจากชายคนรัก เพราะรักแบบหญิงชายนั้นมักมีมลทิน มีความสกปรกเจืออยู อาจเลื่อนเปอนเลอะเลือน ไปเปนอื่นไดตลอดเวลา ตางจากรักแบบพี่นองที่สะอาดใส และรูวา จะมั่นคงทนนานตราบเทาที่ยังมีใจเอื้อ อาทรบริสุทธิ์อยูเชนนั้น เดินทอดนองเชื่องชามาเปดประตูรถ บรรจงวางกลองฟลุตลงบนเบาะขางคนขับ เหลียวหนาจะ ยกมือไหวล่ําลาพี่สาว แตชะรอยอากาศฉ่าํ เย็นชวนอาลัยทําใหลานดาวอยากยืนออยอิ่งเกาะขอบประตูชวนมา วันทาคุยตออีกหนอย “พี่อองกลับวันไหนคะ?” “คงมาถึงบานราวหกโมงเย็นพรุงนี้” “ออ…” หญิงสาวเหลือบตาลงต่ํา “จะคงไมกลาเสนอหนามาขลุกกับพี่เอินตอนพี่อองอยู” “ทําไมละ พี่อองตองชอบใจแนๆ มีขาบรรเลงเพิ่ม” “ไมเอาหรอก รบกวน… สามีภรรยาอยากจูจี๋กัน จูๆเหมือนมีตัวอะไรโผลมาแทรก” มาวันทาหัวเราะ ทั้งขําทั้งเอ็นดู “แทรกเซิกอะไร มีกันแคสองคนเบื่อจะตาย”


๗๒

“พี่เอินเบื่อ แตพี่อองอาจจะกําลังสนุกนี่คะ ครึ่งปยังถือวาขาวใหมปลามัน” แพทยสาวหนาแดงอยูในเงาสลัว ตีแขนอีกฝายเผียะ “พูดจาเขานะ” “เฮอ!…” ลานดาวถอนใจเฮือกใหญ ประสานทอนแขนกับขอบประตู วางคางลง ชอนตาชําเลืองแลจุด ดาวที่กําลังแขงประกายพรายแพรว เงามืดของฟาราตรีบันดาลฝนล้ําลึกใหมนุษยทั้งโลกเกิดความปรารถนา นานัปการ หลอนเคยระเริงหลงไปกับคลื่นจินตนาการระลอกแลวระลอกเลา ไมเคยเลยที่อารมณจะหยุดคาง เฉื่อยเฉยยามลงนั่งนอนเปนเพื่อนหมูดาว ทวาคืนนี้แปลก ดูเหมือนอาจเปนวาระแรกในคืนฟาโปรงดารดาษ ดาวที่อารมณหลอนนิ่ง คลายความฝนกับความจริงมาบรรจบกันที่จุดอิ่มตัวจุดหนึ่ง รอบกายและภายในจิตใจ ดุจผสานกลม���ลืนกันสนิท ไมจําเปนตองเหนื่อยวิ่งไลตามเงาจินตนาการไรจุดจบของตนอีกตอไป “ดวงดาวเปนไดสารพัดเลยนะพี่เอิน มองเปนความวิจิตรเหมือนสวรรคก็ได ถาเชื่อจินตนาการ ตัวเอง หรือมองเปนพลังอํานาจที่ครอบงําเราอยูก็ถูก ถาเชื่อโหราศาสตร” มาวันทาแหงนมองตาม สายลมดึกรําเพยพัดผานมาระลอกหนึ่ง กระทบผิวเยือกหนาวจนตอง ยกมือกอดอก “เทาที่พี่รูสึกก็คือเราเปนไดเพียงดวงตาคูเล็กๆที่มองขึ้นไปดวยความไมรูอะไรเลย” ลานดาวทอดตาจับความแวววาวของดาวทีก่ ําลังทอแสงสุกสกาวดวงหนึ่ง “บางทีจะ เพงมองมากๆแลวงง เหมือนหลุดไปอยูอีกมิติหนึ่ง ชนิดที่คลายกระโดดขามโลก ออกไปเห็นดาราจักรในหวงจักรวาล… พี่เอินเคยเปนไหม แบบวาเพงอะไรนานๆแลวเกิดภาพหลอน ขึ้นมา?” “อือ… เทาที่นึกออก นาจะไมเคยนะ แลวจะเห็นยังไงเมื่อไหรเหรอ?” “หลายปแลวคะ กําลังดูดาวแลวเกิดแรงบันดาลใจแตงเพลงขึ้นมา เลยนั่งอมยิ้มจองอยูเปน ชั่วโมง จองไปจองมา หนวยตาเปดกวางคาง เห็นโคงฟาขยายใหญขึ้น แลวอยูๆก็เกิดทะลุพลั้วะออกไป ภาพ อื่นหายหมด กลายเปนจักรวาลขนาดยักษที่มืดมิดรอบดาน มองเควงๆมีกระจุกดาวใกลไกล ราวกับตัวเราไป อยูใจกลางจักรวาล แตก็แคแปบเดียวนะคะ เหมือนเรารวงวูบจมลงในมหาสมุทร แลวถูกดีดใหทะลึ่งพรวด กลับขึ้นมา ตอนนั้นตกใจแทบช็อกวาเกิดอะไรขึ้น” “แลวทําไดอีกหรือเปลา?” “เคยลองเหมือนกันคะ แตพอใกลจะนิ่งแลวกลัว เพราะยังจําฝงใจวาไมเคยเห็นอะไรทั้งใหญ มโหฬาร ทั้งมืดสนิทเงียบลึกขนาดนั้นมากอน” “อาจเปนเรื่องประเภทพลังจิต ถอดวิญญาณอะไรเทือกนั้นมั้ง เคยไดยินวามีคนฝกถอดจิตไปดู เอกภพกันเปนวาเลน… วาแตเมื่อกี้เห็นบอกแตงเพลงเองดวยเหรอ ไมเห็นเคยรองใหฟงมั่ง” “ก็ไมมีใครขอนี่คะ ไมอยากเปนฆองที่จูๆดังหงางขึ้นมาเอง” “อะ! ตอนนี้ขอละ เอาเพลงที่ตอนนั้นแตงแลวถอดจิตไปดูจักรวาลไดนะ”


๗๓

ลานดาวทําตัวของาย หับปดประตูรถคืนที่ทันที แลวจูงมือพี่สาวมากลางสนาม หยอนกายลงบน มานั่ง เอนหลังพิงพนักมองดาวคูกัน “ระหวางฟง ชวยทําตาเหมือนกําลังอธิษฐานขอพรจากฟาดวยนะคะ” “ขอวาอะไร?” “ขอหนึ่ง ขอใหนักรองจงจําเนื้อที่ตัวเองแตงไดครบ ขอสอง ขอใหเสียงของนักรองอยาไดพรา เพี้ยนไป ขอสาม เออ… ขอใหไดฟงเพลงจนจบโดยสวัสดี อยาตองเดงดึ๋งเพราะวัตถุลึกลับจากเพื่อนบานแต ประการใดเลย” มาวันทาเมมปากหัวเราะกิ๊ก “ตกลง! จะอธิษฐานตามนั้น วาแตชื่อเพลงอะไร? เผื่อจําไวขออีก” “อิอิ มันก็…” “แคชื่อเพลงตองทํากระมิดกระเมี้ยนดวย?” ลานดาวยิ้มยิงฟนสงแววไรมุกขาวในเงามืดพลางเอานิ้วชี้จิ้มอก “เพลงนี้แบบวา… มุขชมตัวเอง… เขาใจไหม?” “เขาใจละ เพลงลานดาว… เริ่มรองไดแลว” ศิลปนสาวหัวเราะในความหัวไวของอีกฝาย กระแอมนิดหนึ่ง สูดลมหายใจดวยความสดชื่น การฝกเปาฟลุตเมื่อครูทําใหเริ่มขับพลังเสียง เปลงคํารองออกมาไดคมชัดกวาปกติ ซึ้งเพลินดูลานดาว ดังขายเพชรพราวพรางโรยแพรออน ระยิบหยอกหลอกยอนนัยนตา ที่หลังคาแผนฟาอําไพ จิตใจพะวงแนบ… แสงเย็นทอตระการ ประดุจวิมานเทวาเมืองใหญ ดาวทุกดวงสุกใสวับแวว สาดแสงแพรวหลากชั้นประกาย รอบเรียงราย… ดูเหมือนใครไปแกลงโปรย โรยใหคนไดชื่นชม ความระทมทุกขหมดไป หากไดยินดาวทุกดวงกระซิบปลอบ หอบพัดพากังวลไกล ในหัวใจกลับออนโยน


๗๔

ดวยความปรานีแหง… สรวงราตรีลานดาว ราวกับมุกดาชาวฟาดาลดล รอยยิ้มสุขเปยมลนบรรเจิด ดูคลายเปดแผสายไมตรี อบอุนยินดีใน… สีสวยงามเรืองรอง เฝายืนแหงนมองเนิ่นนานนับป มิหยุดทุกคืนนับดาวเหลานี้ อยากมีสักดวงไวเก็บเอาไว แสงแววตาลานดาว คลายดังเปนเงาแทนใครสักคน อยูที่นั้นฟาไกลขางบน ฝงฝากโนนเมืองแมนสวรรค… ลานดาว เกลี่ยฟากฟา ดวยธาราแหงความฝนใฝ ปายปนบันไดนิทราขึ้นไป แลวเหยียดปลายนิ้วไลทุกสวนในแสงดาว โลมแผวเบาคงเพียงพอ ที่แสงลออจะจารึกสนิทแนบนานเทานาน ลานดาวเปลงคําไดแชมชัด แปรเสียงสูงตเไดหลากรูปวิธี ลงลูกคอไดหวานพลิ้ว มีอานุภาพ พอจะสะกดใครก็ตามในละแวกใกล ใหเงี่ยสดับฟงคลื่นกระทบโสตอันโดดเดนทามกลางความสงัดแหงค่ํา คืนดวยอาการตะลึงนิ่ง เสียงสูงสั่งลาสุดทายของเพลงลากยาวบาดซึ้งไปถึงขั้วหัวใจ มาวันทาปรือตาฟงเพลิน นอกจาก การใชภาษาพรรณนามนตขลังอลังการแหงราตรีแลว ทํานองเพลงยังจูงอารมณใหเห็นเงาลี้ลับแหงมายา รัตติกาลได ลานดาวแผลงศรเสนหไดหลากวิธี ทั้งกออักขระเราไฟฝนดื่มด่ํา ทั้งรังสรรคลํานําเพราะพริ้ง ทั้ง ขับกลอมใหคนฟงหลงเคลิ้ม ราวกับเกิดมาเพื่อทําหนาที่ดลจินตนาการโดยเฉพาะ ตองทึ่งแลวทึ่งอีกในหลากคุณสมบัติอันเหลือเชื่อที่มารวมอยูในตัวคนเดียว มาวันทาเหมอซึม ลงเล็กนอย นึกสงสารนองขึ้นมาเฉยๆ แคสวยจัดและรวยจัดไมพอ ยังเกงจัดถึงปานนี้อีก ชายที่จะมาเปนคน รักตองเลอเลิศปานใดเลาจึงคูควร?


๗๕

ถาเชื่อวาทุกคนกําลังเลนเกมบุญทํากรรมแตง ในปางกอนลานดาวคงตองสั่งสมบุญครบทุกดาน เขาขั้นเห็นการบุญเปนงานอดิเรก และแตละดานตองเขาขั้นอุกฤษฏทีเดียว ถาเปนนักปนเขาบัดนี้ก็อยูใน ตําแหนงที่สูงเกินใคร มองไปโดยรอบอาจเห็นทิวทัศนโลงกวางตระการตามากขึ้นเรื่อยๆ ทวาขณะเดียวกันก็ ยิ่งโดดเดี่ยวอางวางยิ่งขึ้นทุกที เพราะหางไกลจากชุมชนคนเดินดินจนสุดกู หากมองโลกตามจริงดวยตาเปลาในปจจุบนั ก็ยากนักที่จะเจอใครขยันสั่งสมบุญทุกดาน ตอให เห็นวาเปนคนดีก็มักดีดานหนึ่ง แลวเสียอีกดานหนึ่งกันเปนสวนใหญ ซึ่งเมื่อปจจุบันแนวโนมเปนเชนนี้ อดีตก็นาจะเปนเชนนี้ดวย ดังนั้นโลกจึงมีคนเสวยบุญเกาชนิดเพียบพรอมทุกดานเพียงนอยเทานอย และนั่น แปลวาคงควานหาใครเสมอกับลานดาวไดยากเย็นเต็มทน เวนแตสรางสมเพื่อความสมบูรณแบบสุดขีด รวมกันมาคอยเปนอีกเรื่องหนึ่ง ถาปกใจเชื่อแบบขาดเหตุผลสนับสนุน ทึกทักวาลานดาวมีคูสราง คูบุญบารมี ความไมรูอันเปน สมบัติธรรมดาของมนุษยก็ทําใหเกิดคําถามขึ้นมาอีกวา ‘แลวเมื่อไหรจะเจอ?’ หากเปนไปตามคําทํานายของ หมอดูอุปการะ กวาลานดาวจะพบเนื้อคูแทจริงก็เมื่อใกลสี่สิบเขาไปโนน ก็แปลวาบุญระหวางกันคงพรอง อะไรบางอยาง หรืออาจมีบาปมาแทรกแซง จึงไมมีจังหวะโคจรมาพบเสียตั้งแตวัยเยาว ลดทั้งโอกาสเสพสุข และโอกาสตอบุญรวมกันไปมาก ตองทนเหงาตามลําพัง หรือทนอยูรวมกับใครอื่นที่ไมใชคูแทเสียเนิ่นนาน มาวันทามองเสี้ยวจันทร นึกถึงคําพูดของตนเองเมื่อครู หลอนเปนเพียงดวงตาคูเล็กๆที่มอง ธรรมชาติเบื้องบนดวยความไมรูอะไรเลย ความไมรูนั้นก็เปนเงาติดตามไปเสมอ เมื่อสอดตามองเรื่องคูครอง เรื่องกรรมวิบาก เรื่องภพชาติ กรรมเกาลิขิตชะตาไวอยางไร เปดชองใหทํากรรมใหมในปจจุบันเพื่อไปเสวย ผลเบื้องหนาทาไหน ลวนเปนที่ไมรูทั้งสิ้น กมมองพื้น หล���อนเปนหนึ่งในชนกลุมนอย ที่อึดอัดกับความไมรูมานาน การพบกับโหราจารย ผูรูเห็นทะลุทะลวงความลี้ลบั ตางๆอยางนาอัศจรรยเชนอุปการะในวันนี้ ทําใหเกิดแรงบันดาลใจอยางใหญที่ จะเอาชนะความไมรูตางๆเสียที มีความเชื่อมั่นกอตัวขึ้นมาเงียบๆวาอุปการะจะเปนครูผูชี้ทางใหหลอนได ลานดาวเหลียวมองพี่สาวงงๆ “งะ… ตบมือก็ไมตบ แถมทําหนาจอยใสพื้นดินอีก เปนอาลาย… เจ?” พอถูกทัก มาวันทาก็ออกจากหวงคิดคํานึงสวนตัว “กําลังนึกถึงนิทานอาหรับราตรี” ยินเพียงเทานั้น นักรองประจําค่าํ คืนก็หัวเราะรา ดวยรูวานั่นเปนคําชมทางออม “เนอะ… คืนนี้ขาดแคพรมวิเศษกับระบําแขกเทานั้นแหละ เอาไหม เดี๋ยวเรามาเตนระบําแขก อวดดาวกัน” พูดจบก็ทําทาขึงขัง โยกคอซายขวา ยื่นหนายื่นตาเหมือนนางระบําแขก ใบหนาของลานดาวใน เงาสลัวตลกคะนองนาเอ็นดูจนมาวันทาตองหัวเราะขํา “ชีวิตเธอนี่มีแตความรื่นรมยจริงๆนะ” “โลกนี้คืองานเลี้ยงและสวนสนุก จะมัวซึมเซาอยูใยเลาพี่ทาน”


๗๖

“ก็ไมไดซึม… แคคิดอะไรเรื่อยเปอยบาง เธอจะใหพี่จอเปนนกแกวนกขุนทองอยูตลอดเวลาได ยังไง” แลวแพทยสาวก็ทอดตาไปทางอื่น ลานดาวทําตาโตเปนไขหาน จองหนามาวันทาคางนิ่งแบบ จงใจรบกวนดวยกระแสตาจนฝายนั้นทนไมไหว ตองเหลียวกลับมามองจนได “มองอาละ?” ทั้งที่ตัวเองจองเขากอน แตก็ถามหาเรื่องเสียอยางนั้น มาวันทาเห็นลานดาวทําชูคอเบิ่งตาเหมือน ตัวการตูนจําพวกโดนัลดั๊กอยางจะยัว่ ใหเสนตื้น ก็จองตอบนิ่งๆแบบลองดูกันวาใครหัวเราะกอนถือวาแพ นานเกือบครึ่งนาทีก็เปนฝายปราชัย เพราะทนนิ่งไมไดเทานอง ลานดาวเห็นพี่สาวหัวเราะก็เยาะซ้าํ หนาตาย “อีกหนอยตองเก็บคาขํา เสนตื้นเหลือเกิน ยั่วนิดยั่วหนอยขําไมหยุด ดูสิ… เอาเขาไป” “เธอนี่จริงๆเลย…” ผลักไหลคนนั่งขางแกเกอหลังจากหัวเราะซาลง ลานดาวปรายตาแลคนผลักหนอยหนึ่ง ยิ้มมุม ปากแลวเอาแขนคลองแขนอีกฝาย ทอดมองเบื้องบนอยางไรจุดหมาย “ใครจะอาศัยดวงดาวคํานวณไดไหม วานาทีนี้เปนฤกษแหงความสําราญหรือเปลา…” มาวันทาบีบมือนอง ซึมซับสัมผัสอันละเมียดละไมทั้งทางกายและใจ “ดาวศรีหรือดาวกาลกิณีของใครจะทําหนาที่อยางไรบนฟา คงไมสําคัญกวาที่เราทําตอกัน อยางไรบนดินนี้มั้ง” ลานดาวตรองตาม ชัว่ ขณะหนึ่งหลอนเห็นตนเองและมาวันทาเปนสองตัวละครในโลกใบใหญ หากดวงดาวเปนผูจัดฉาก พวกหลอนก็กําลังเปนตัวแสดงที่มีสิทธิ์เลือกเขียนบทกันเอง ตอบโตกับฉากและ สถานการณตางๆ ลัดเลี้ยวเขาตรอกแยกซอยยอยไดดวยความสมัครใจของตนเอง “จริงเนาะ… คงไมมีดาวดวงไหนจี้ใหพี่เอินหัวเราะมีความสุขไดอยางจะหรอก” มาวันทาหัวเราะในลําคอ “สําหรับหมอดูโหราศาสตรอาจบอกวาอิทธิพลของตําแหนงดาวใหพลังทางดานการบันเทิงกับ จะมาอยางลนเหลือ แตสําหรับหมอดูอยางอาจารยอุปการะคงบอกวาเพราะจะทํากรรมทางดานนี้ไว เลยมี พรสวรรคดานศิลปะ การดนตรี และการบันเทิงมากหนอย เพราะฉะนั้นใครอยูใกลเธอ ก็เปนอันวาเตรียมรับ สวนหรรษาตามไป” “พรสวรรคนี่คือของเกา ทักษะความสามารถเกาๆที่เราเคยสั่งสมไวในชาติกอนหรือเปลาคะ?” “ก็คงอยางนั้น” “จะเชื่อเรื่องพรสวรรค บางคนเกงเรื่องใดเรื่องหนึ่งมาแตเด็กโดยไมตองมีคนสอน หรือสอน นอยมาก แตระหวางพรสวรรคกับพรแสวง จะศรัทธาพรแสวงมากกวา เพราะมันแสดงใหเห็นวาคนเราทํา อะไรก็ได ขอเพียงมีสมบัติชิ้นเดียว คือความตั้งใจจริง” “พี่ก็คิดอยางนั้น ความเพียรของมนุษยเอาชนะไดแมดาวเดือน สมมุติวาชะตาลิขิตมาใหเปนขี้ แพ แตใจยังอยากชนะ ยังทนสูแบบยอมลมลุกคลุกคลาน เอาความเจ็บปวดและน้ําตาเขาแลกความคืบหนา


๗๗

ผานไปหลายเดือนหลายปเขา ตบะของคนใจถึงก็แข็งแรงขึ้นแซงชะตากรรมเกาได” ลานดาวกะพริบตาปริบๆ หลอนเกิดมาแบบคาบชอนเงินชอนทองไวในปาก กับทั้งเรียนรูเร็ว เพราะเปนคนมีปฏิภาณเฉียบคม จึงไมเคยเจอเรื่องยากที่ตองพยายามตอสูเทาไหรนัก หากชีวิตจะพรองหรือ ขาดสิ่งใด ก็คงมีหนึ่งเดียวคือความรักระหวางหญิงชาย คนรักไมใชสมบัติติดตัวมาแตกําเนิดเหมือนอยางรูป สมบัติและคุณสมบัติอื่นๆ หลอนเคยเพียรหวานทั้งพรสวรรคและพรแสวง สรางทั้งสะพานและประตูไวรอบ สนามชีวิต เพื่อเปดชองใหใครตอใครเรียงหนาเขามาเสนอตัวนับไมถวน แตเรื่องความรักจะไปเรียกรอง ความชอบธรรมเอากับใคร หรือหาผูใดมาเปนคนรับผิดชอบ ในเมื่อมันไมเจอ ของยังไมปรากฏ ความเพียร ของมนุษยเชนหลอนจะนํามาใชประโยชนอันใดไดเลา? “บางเรื่อง… ถาเพียรมากไป กอนจะชนะชะตา หัวใจก็อาจดานชาเสียกอนไดเหมือนกันนะคะ” หลอนพึมพําเหมอๆ มาวันทารูทา วานองสาวจะวกเขาเรื่องคนรักอีกก็รีบเบี่ยงประเด็น “จะ… เธอมีความสามารถทางดนตรีสูง แลวก็เรียนมาทางนี้ดวย คิดจะเอาดีในวงการบางหรือ เปลา? แบบออกอัลบัมของตัวเองนะ” “ก็มีอยูคะ” หลอนตอบเสียงเฉื่อย “เธอคงดังพิลึกนะ” “นั่นแหละคะที่กลัว แลวก็ทําใหยั้งๆอยู ความจริงจะไปแขงเปยโนมาเยอะ ก็มีแมวมองทั้งจาก แวดวงดนตรีและแวดวงดารามาทาบทามบอย ปกอนนี่ถึงขั้นรูจักกับบอสคายเพลงใหญแลว และตกลงอยาง ไมเปนทางการกันดวยซ้ําวาขอใหเรียนจบกอน แลวจะจะทําเพลงกับเขา” “ทําไมตองยั้งๆ? เดี๋ยวนี้เห็นศิลปนอายุนอยที่ยังอยูวัยเรียนเยอะแยะ จะก็เรียนมาทางนี้อยูแลว ดวย” “อาจเพราะใครๆก็บอกวาจะจะตองเปนดาวดังที่มีคนกรี๊ดสนั่นไปหลายป จะเปนดาวมาตลอด ตั้งแตมัธยมตนจนมหา’ลัยปสุดทาย จะเบื่อ แลวก็กลัวเพดานดาวระดับตอไป… มันอาจเหงากวาที่กําลัง เปนอยูหลายเทา” ประโยคสุดทายกระซิบจากหัวใจหงอยอยางแทจริง มาวันทามองนองดวยความเขาใจ “ออกกวางขึ้น ตัวเลือกก็มากขึ้น ถาการบันเทิงเปนเสนทางของเธอ เธอก็อาจเจอเขาบนเสนทาง นั้น” “เหมือนจะมีสองภาคนะพี่เอิน ยอมรับวาภาคหนึ่งอยากดัง อยากฟูฟาหรูหรา อยากเปนเจาแม ถนนบันเทิงที่มีคนคลั่งไปสักสิบหาป แตอีกภาคหนึ่งก็อยากใชชีวิตสงบสุขอยางคนธรรมดา ไปไหนไมมี ใครรูจัก เปนแมบานที่สามีรกั บางทีก็สับสนวาตัวเองอยากเลือกเสนทางแบบไหนกันแน” “แตเธอไมไดเกิดมาเพื่อเปนคนธรรมดานะ คุณสมบัติที่เธอมีทั้งหมดทําใหพี่เห็นภาพแมเหล็ก พลังดึงดูดมหาศาล ตามหลักธรรมชาติแลว ใครมีคุณสมบัติใด ก็นาจะใชคุณสมบัตินั้นอยางเหมาะสม” “แปลวาเราตองไปตามดวงอยางไมอาจเลือกหรือคะ?” “ก็คงไมเสมอไป เขาถึงมีคําวา ‘ฝนดวง’ ไวพูดกันไง วาแต… เธอมีทางเลือกสํารองที่จะใช


๗๘

คุณสมบัติประจําตัวทั้งหลายดวยหรือ?” ลานดาวยักไหล “จะทําอะไรก็ได สอนเปยโน สอนขับรอง หรือถาอยากทําอยางอื่น จะวาจะใชเวลาเรียนรูนิด เดียว” “ทําได แตเบื่อจะทําในระยะยาวหรือเปลาเทานั้นแหละ การเปนคนดังก็มีสวนเสียเทาๆกับสวน ดี ถาจะไมอยากดังดวยเหตุผลใดเหตุผลหนึ่งก็ใชจะผิดปกติหรือแหวกแนวอะไร แตตามความเขาใจของพี่ คุณสมบัติสุดขั้วของจะนาจะเปรียบไดกับแรงดันของพลุ ที่มีกําลังพรอมจะสงพลุขึ้นฟาอยูทุกขณะจิต ขอ เพียงยอมแกะสลัก หากจะสามารถทนความเยายวนของแรงดันนั้น ก็แปลวานาจะมีเหตุผลที่ยิ่งใหญพอ เพราะไมแตเพียงฝนดวงตัวเอง แตยังฝนความปรารถนาจะเปนคนสําคัญ ซึ่งมนุษยทั่วไปมีกันอีกดวย” “แรงขับดันมีอยูหลายชนิดนี่คะ จะวาจะรูจ กั ตัวเองดี… ดีมาก ขนาดบอกถูกไดทันทีวา ตองการ อะไร สิ่งไหนมีความสําคัญกอนหลัง อยางเชนถาถามเดีย๋ วนี้วาจะเลือกทางไหนระหวางไปเปนคนสําคัญบน เวทีในสเตเดียมจุคนรวมหมื่นรวมแสน กับมาอยูที่นี่เพื่อรองเพลงใหพี่เอินฟงเพียงคนเดียว… จะจะเลือกมา อยูที่นี่!” มาวันทาสยายยิ้ม อํานาจเจตจํานงอันหนักแนนของคนพูดจริงทําจริงมีผลใหคนฟงปลาบปลื้ม ลนอก เพิ่งตระหนักวาตนเองออนไหวงายขึ้นทุกที ลานดาวมีอิทธิพลที่จะเปลี่ยนอารมณคนอื่นชนิดยากจะ ตาน เพียงพูดสองสามคํา คนฟงอาจเห็นตนเองมีคุณคาเกินจริงจนนาตกใจทีเดียว อยูกับลานดาว บางขณะมาวันทาก็เห็นตัวเองเปนพี่สาว แตบางขณะก็เหมือนเพื่อนที่เสมอกัน และบางเวลาเชนในขณะนี้ หลอนก็สับสนและสะดุงไหวอยูหนอยๆ ที่ตนตัวออน เอียงคอผุดยิ้มพึงใจราวกับ ไดรับมธุรสจากชายคนรัก! “กลับบานเถอะ ดึกแลว” มาวันทายืดตัวตรง ออกปากไลในลีลาอาทรเยี่ยงพี่สาวทีพ่ ึงเปนหวงนอง ลานดาวหันมาทั้งหนา มองอีกฝายงงๆดวยสําเหนียกการเปลี่ยนแปลงปุบปบผิดปกติ ทวาก็ไมคิดอะไรมาก พยักหนาอยางวางาย “คะ” สองสาวลุกจากที่ มาวันทาเดินมาสงลานดาวถึงประตูรถ “ราตรีสวัสดิ์ ขอบใจมากสําหรับทุกอยางในวันนี้” “เออ?… จะตองเปนฝายขอบคุณพี่เอินกอนสิคะ อุตสาหเหนื่อยเลือกฟลุตให” “แคนั้นเรื่องเล็ก” “ทุกอยางที่จะทําใหพี่เอินยิ่งเล็กกวานั้นคะ เพราะเปนไปเพื่อความสุขสวนตัวของจะเองลวนๆ” มาวันทาเหลือบมอง เห็นดวงตาดุจประกายพรึกกําลังเล็งนิ่งมายังตนพรอมรอยยิ้มเกไกบาดใจ ก็ออกปากไลซ้ําเหมือนจะตองเรงรีบไปทําอะไรสักอยาง “ขึ้นรถซิ มัวยืนเปนหุนไลกาอยูได” “คา… ขับไสไลสงเหลือเกินนะคา พอจะไปพี่เอินก็รีบขึ้นนอนดวยละ… ราตรีสวัสดิ์” ลานดาวยกมือไหวอยางนอบนอมแถมถอนสายบัวเสริม มาวันทารับไหว และเฝามองอีกฝาย ขึ้นรถขับจากไปจนลับตา


๗๙

ตอนที่ ๙ สงครามความคิด มาวันทาอาบน้ําใสชุดนอนเสร็จก็เขาอินเตอรเน็ตเนือยๆ ออนเพลียและงวงกวาเคยสําหรับ ชวงเวลาเดียวกันนี้ แตติดกิจวัตรที่หลีกเลี่ยงไมได “ทําไมมาชาจัง พี่รอตั้งเกือบชั่วโมง” ขอความในรูปอักษรไทยนั้นสงมาจากคนละซีกโลก “มีนองคนหนึ่งมาที่บา นนะคะ ขอโทษ” หญิงสาวพิมพตอบคอนขางชา ไมรัวยิบดวยความชํานาญพิมพอยางเคย “เพื่อนหมอเหรอ?” “เปลาคะ ยังเปนนักศึกษา เอินสอนเขาเลนฟลุต” “วันนี้เอินดูเนือยๆนะ เหนื่อยหรือเปลา?” เขามักมีสัมผัสพิเศษ อานอาการหลอนไดจากขอความที่เขียน ซึ่งมาวันทาเลิกประหลาดใจนาน แลว กับทั้งประสบการณเจอผูวิเศษตัวจริงในวันนี้ก็ทําใหเห็นสัมผัสพิเศษของสามีนักบินเปนเพียงของเลน ชิ้นเล็ก “ก็นิดหนอย” “เลนหมากรุกไหวไหม?” ลัดธีรพยายามทําใหหลอนบาหมากรุกเหมือนเขา จะไดใชเปนสื่อสัมพันธยามกายหาง ซึ่งก็ ไดผล จากที่มาวันทาตองฝนใจในชวงแรก กลายเปนความสนุก เสพรสบันเทิงแหงการตอสูกันทางความคิด ดวยความสมัครใจ ความจริงหลอนเกลียดการแขงขันเอาชนะ โดยเฉพาะเกมที่ตองมีใจคิดฟาดฟนฝายตรงขามให ยอยยับอับปางแบบเดียวกับการชกมวยที่ตองทุบศัตรูใหช้ําไปเรื่อยๆจนกวาจะออนกําลัง แลวจึงเขาถึงสุด ยอดของความเมามัน เผด็จศึกใหลงไปนอนกองแบบหมดสิทธิ์ลุก แตลัดธีรคอยๆทําใหเห็นวาเกมหมากรุก ใชจะเปนไปเพื่อทํารายหรือชิงชัยกันทาเดียว การประมือบอยๆยังทําใหคูเลนรูเห็นมุมมอง วิธีคิด และใจคอ ของอีกฝายกวางขวางขึ้น มีความรูสึกจดจออยูกับกันและกันมากขึ้น โดยรวมจึงทําใหผูกพันกันมากขึ้น ซึ่ง มาวันทาพบตามจริงวาเปนไปตามที่เขาพูดไว จึงเห็นคา และถือเปนกิจกรรมสําคัญระหวางเขากับหลอนยาม หาง และการพัวพันกับใครในเกมหมากรุกนั้น ก็ทําใหอุปาทานไปวาอยูใกลคนนั้นแคเอื้อม ตลอดเวลาที่เลน เนื่องจากสายตาและการใชความคิดมองตัวหมากในหนาจอเปนความรูสึกเดียวกับเมื่อ เผชิญหนาเหนือกระดานจริงในระยะใกล ความเจ็บใจเมื่อถูกรุกฆาต ความปลาบปลื้มในชัยชนะ ความ ตื่นเตนเมื่อเปนฝายไลหรือถูกลา ปราศจากความแบงแยกแตกตางแมแตนอยระหวางเลนออนไลนกับ ออฟไลน พอเริ่มคลองในเกม จากเดิมที่โรมรันกับลัดธีรเพียงคนเดียว มาวันทาก็เริ่มออกกวางขึน้


๘๐

อินเตอรเน็ตมีนักหมากรุกรอเลนดวยตลอด ๒๔ ชั่วโมง ทุกระดับฝมือ นับแตมือออนหัดเพิ่งเริ่มเตาะแตะไป จนกระทั่งมือพระกาฬบนหลังคาโลกหมากรุก ทําใหมือหลอนแข็งขึ้นเรื่อยๆ และกลับมาเลนกับลัดธีรสนุก กวาเดิม โดยเฉพาะเมื่อไปไดเทคนิคใหมๆมาเลนงานเขา คืนนี้เปนครั้งแรกที่มาวันทาอยากทําอยางอื่น ไมใชเลนหมากรุก หรืออาจกระทั่งไมใชคุยกับ ลัดธีรทางอินเตอรเน็ต หลอนลองนึกถึงการยอมเสียคาโทรศัพททางไกลเพื่อฟงเสียงจริงของกันและกัน ก็ไม รูสึกถูกใจหรือสบอารมณอยูดี ทั้งที่ปกติจะคิดถึงสามีมาก และอยากมีสื่อสัมพันธทางใดทางหนึ่งกับเขา ตลอดเวลา เหมือนจูๆทุกอยางก็เปลี่ยนไป แลวก็ไมอยากตั้งคําถามกับตนเองวาเพราะเหตุใดจึงเปลี่ยนไป เกือบพิมพตอบเขาวาเพลีย อยากนอน ทวาก็รูสึกผิด เพราะเหมือนโกหกกัน และทําตัวหางเหินโดยปราศจาก เหตุผล จึงฝนมือพิมพแบบจําใจบอก “เลนไหวคะพี่ออง ไมไดเหนื่อยขนาดนั้น” แลวก็เปดโปรแกรมเชื่อมตอกับเซิรฟเวอรซึ่งใหบริการเกมหมากรุกออนไลนแหงหนึ่ง ซึ่ง หลอนกับลัดธีรพบกันที่นั่นประจํา ลัดธีรรออยูกอนแลว มาวันทาเรียกดูสถิติการเลนลาสุดของสามี ก็พบวา ระหวางรอหลอนเขาอาละวาดทั่ว ขย้ําเหยื่อไปไมรูกี่รายตอกี่ราย เกมปจจุบันเปนเกมเร็วที่ใหเวลาคิดเพียงฝายละ ๓ นาที แพทยสาวเขาไปดูตามหนาที่ ถือวาเปน ขาเชียรสวนตัว ที่ตองแสดงการชื่นชมความเกงกาจเมื่อเขาสามารถไลบี้คูอริดวยลวดลายเหนือชั้น หรือรวม แสดงความเสียดมเสียดายกับการพลาดทาแพเพราะอานหมากผิด ลัดธีรบอกวาเลนอยางออกรสเปนพิเศษทุก ครั้งที่รูวาหลอนมาใหกําลังใจ ยิ่งกวาสมัยเรียนที่เปนศูนยหนาหวดบอลเขาประตูแลวกองเชียรกรี๊ดทั้งสนาม เสียอีก ขณะนั้นสามีของหลอนเหลือเวลาคิดหนึ่งนาทีครึ่ง แตอกี ฝายเหลือแค ๕๐ วินาที แถมกําลัง ปวกเปยกปอแป ออกอาการมั่วคลายคนเมาหมัดที่ชกซายปายขวาอุตลุด ลัดธีรกําลังเปนตอ เหมือนกระทิงดุ ที่ขวิดคูอาฆาตจนเลือดโชกราง และยังคงมันเมาเขากระหน่ํา ชนเอาๆดวยพลกําลังที่เหนือกวาอย���างเห็นได ชัด หากใครอานหมากออก จะเห็นกระดานหมากรุกประดุจเวทีประลองกําลัง สามารถสําเหนียกถึงกลิ่นอาย ความพายแพอันนาสมเพชของหมูสนาม ซึ่งแตกตางจากบรรยากาศสดชื่นตื่นเต็มดวยกําลังวังชาหูตา กวางขวางของพยัคฆราย เสมือนสภาพจิตใจของแตละฝายถูกฉายใหเห็นผานรูปหมากที่กําลังปรับแปร คลี่คลายไปเรื่อยๆสูจุดจบนั่นเอง ไมมีการพลิกล็อก ไมมีการหลุดตาราย ลัดธีรทั้งเฆี่ยน ทั้งเฉือนปฏิปกษเปนแผลเหวอะหวะจน ออกอาการขาดใจตาย ตะกายกระดานยกมือยอมแพเสียกอนจะตองถูกรุกฆาต อันนับวาเสียศักดิ์ศรีกวากัน พอเสร็จจากทางนั้น ลัดธีรก็บายหนามาหาคูปรับคนสําคัญของเขาทันที “พรอมหรือยังคนสวย?” เขาถามมาทางโปรแกรมสนทนาตางหากจากโปรแกรมเลนหมากรุก มาวันทาเกิดความรูสึก อยางเคย คือตนกําลังจะเปนเหยื่ออันโอชะรายตอไปของเสือสนาม ชั้นเชิงและประสบการณของหลอนเทียบ ไมติดเลยกับคนเจนสังเวียน สามารถเอาชนะผูใหญมาตั้งแตกอนสิบขวบอยางลัดธีร ทวาหลอนก็มือแข็ง


๘๑

พอจะไมจนมุมงายๆ อยางนอยตองตอนกันแบบทุมเทพอสมควร และเขาออกปากเองวาตองใชกาํ ลังในการ พิชิตหลอนมากขึ้นเรื่อยๆ ชมวาหลอนพัฒนาฝมือไดเร็ว ชั่วเวลาปเศษก็มีเรตติ้งของเกมเร็วที่สูงกวา ๑๙๐๐ แลว ทั้งที่นักหมากรุกมือสมัครเลนสวนใหญนั้น ตอใหคร่ําหวอดกันหลายสิบปก็มักไปติดแถวๆชวง ๑๕๐๐ ถึง ๑๘๐๐ เปนอยางเกง เรตติ้งหมากรุกเปรียบเสมือนคาไอคิวเฉพาะทาง ที่บอกความโตและจํานวนหยักในสมองของ แตละคน เรตติ้งที่เซิรฟเวอรหมากรุกสาธารณะมีความนาเชื่อถือสูง เนื่องจากใชสูตรคํานวณปรับคะแนน หลังแพชนะเปนสากลแบบเดียวกับสมาพันธหมากรุกโลก แถมคาบงบอกความแมนยําก็มีตัวแปรเปนผูเลน ทั่วโลก ทุกเพศ ทุกวัย ทุกวรรณะ ทุกเผาพันธุ ใครแนที่นี่ ก็นาจะแปลวาแนไปทุกมุมโลกดวย อัตตาของลัดธีรพุงโดงดวยเรตติ้งชวง ๒๔๐๐ ถึง ๒๕๐๐ ซึ่งเขาขั้นไรเทียมทานสําหรับนักเลน ทั่วไป ทั้งในโลกอินเตอรเน็ตและโลกความจริง สวนใหญถามือแข็งระดับนี้มักเปนนักหมากรุกอาชีพที่เลน หากินตามรายการสําคัญมากกวาจะเปนพวกสมัครเลนที่เขามาไลลาหาเหยื่อเอาสนุกไปวันๆ กระดานแรกของการเลนระหวางสองสามีภรรยาในค่ําคืนนี้ เซิรฟเวอรใหลัดธีรไดหมากขาว ซึ่งเชื่อกันทั่วไปวาเปนฝายไดเปรียบเล็กนอยในชวงเปด นักหมากรุกหนุมขึ้นเบี้ยหนาคิง สวนนักหมากรุก สาวตอบดวยการขึ้นเบี้ยหนาบิช็อป กลายเปนการเปดแบบ Sicilian Defence ซึ่งถือวาเปนหมากอันตราย เพราะเริ่มตั้งเคาสูกันไดตั้งแตตาแรกๆ ดูเหมือนลัดธีรกําลังคะนองชัยจากการห้ําหั่นที่เพิ่งผานมาหมาดๆ เขาขึน้ หมากสูง ละเลยการ ปองกันตัวดวยความประมาท เพียง ๗ ตาเดินแรกก็เห็นชัดวาเปนหมากเปดใหมซึ่งหลอนไมเคยเจอที่ไหนมา กอน บอยครั้งที่เขาคิดขึ้นเองสดๆแบบออยใหหลอนมีโอกาสจัดสรางชัยภูมิดีๆ แลวคอยหาทางบุกเจาะให ถลมทลายภายหลัง เชนในครั้งนี้ เดินไปแค ๑๔ ตาลัดธีรก็ทําเรื่องนาตกใจโดยการสละบิช็อปทิ้งแลกกับเบี้ย เพื่อ เปดชองโหวในปราการที่คิงมาวันทาหลบซอนอยู คลายฟาผาเปรี้ยงลงมาทามกลางอากาศปลอดโปรง ปราศจากเคาเมฆฝนใดทั้งสิ้น เปนการตัดสินใจที่เหี้ยมหาญแบบนักรบที่ไมกลัวตาย ขอใหไดเปนฝายเริ่มเขา ทะลวงฟนกอนทาเดียว จากสายตาของมาวันทา สิ่งที่ลัดธีรทําในครั้งนี้นาจะเปนการทุมเสี่ยงแบบเล็งผลเลิศ เอาพิมเสน แลกกับเกลือดวยใจระห่าํ หาใชเกิดจากความรูแจงรอบคอบ เขาคงเก็งดวยสายตาคราวๆเทานั้นวาสละบิช็อป แลวตําแหนงดานคิงของหลอนจะออนแอลง แตไมมีอะไรประกันเลยวากําลังหนุนระลอกตอไปจะสามารถ รวมพลเขาซ้ําเติมจนตีดานแตกได ทวาดวยความจํากัดจําเขี่ยของเวลาคิด ก็ไมมีความนาเชื่อมั่นเชนกันวา หลอนจะเลือกเดินถูก ไมพลั้งเปดเสนทางลําเลียงพลหนุนของฝายตรงขามเขามากระแทกอัด หลายคราวที่ผา นมา มีบา งทีห่ ลอนเจอดี นึกวานาจะเปนฝายไดเปรียบ แตเพียงพลาดหลงลืม ระวังจุดตายเพียงนอย สถานการณก็พลิกเปลี่ยน เหมือนคนอยูในสมรภูมิเห็นฝูงเครื่องบินรบเหาะมาจาก อากาศวาง แลวเขาโหมกระหน่ําทิ้งระเบิดครึกโครม ไมใหโอกาสตั้งตัวรูเหนือรูใตเลยสักนิด จึงทําใหเข็ด และไมประมาทสามีเซียนหมากรุกงายๆ ดังนั้นแมสรุปในใจวาการเซนสังเวยหมากสําคัญครั้งนี้เปนจิตวิทยาของคนถือแตมเหนือกวามา


๘๒

ตลอด คือแกลงฟาดสายฟาเขาผาปอมใหหลอนเกิดความสับสนงงงันเลน แตพอคิดอีกทีมาวันทาก็ถอดใจ เกรงจะเปนไพตาย ไมใชแคไพขู เหมือนเชนที่เขาพิสูจนครั้งแลวครั้งเลาวาสามารถเห็นเสนทางลึกลับที่ หลอนไมเห็น การเลนแนวฟาผาปราศจากเมฆฝนเชนนั้นของลัดธีร บันดาลใหมาวันทาตื่นตัว เกิดความไม อยากเปนหมูสนามเหมือนเหยื่อรายลาสุดของเขา ใครครวญอยูนานวาจะฮุบหรือไมฮุบเหยื่อ ตองอานใหออก เร็วๆวาถากินจะเกิดอะไรขึ้น ถาไมกินเขาจะพลิกแพลงดวยไมไหนตอ ตอนนี้หลอนคือนางกวางที่ถกู สิงโต โดดเขาขย้ําถึงตัวเปนคําแรก หากขาดทางหนีทีไลที่ชัดเจน ก็อาจตองนอนกองใหเขาแทะเลนหมดทั้งตัว ภายในไมกี่กาวขางหนานี่เอง หลอนตัดสินใจไมฮุบเหยื่อ ยอมรับกับตนเองวาเปนการเลือกดวยความขลาดมากกวาเชื่อมั่นใน สติปญญา “ฮะๆ กลัวพี่ขนาดนั้นเลยหรือเอิน?” มาวันทายนคิ้ว อานขอความนั้นแลวรูสึกเหมือนเปนยายโงใหเขาเยาะเยยถากถางเลน ลัดธีร ยอมเสียเวลาอันมีคาหลายวินาทีเพื่อพิมพประโยคเยาแหย จัดเปนการสะทอนความใจเย็นของผูมีภาษี เหนือกวา หลอนเงียบเฉยไมโตตอบ รอดูวาเขาจะทําอยางไรตอในกระดานสองมิติ ๘x๘ ตรงหนา แทนที่จะถอนบิช็อปกลับ แบบแทงดาบเขามาแลวชักออกเพื่อเอาไปใชประโยชนตอ เขากลับ เดินหมากอื่น ปลอยบิช็อปคาไว คลายแบะทาใหหลอนตัดสินใจใหมอีกทีวาจะกินหรือไมกิน ซึ่งเมื่อเปน เชนนั้นก็คิดไดสองทาง ทางแรกคือลัดธีรซอนไมเด็ดไวจริง ถาหลอนกินบิช็อปของเขา ก็ตองมีอันเปนไป อยางหมดสิทธิ์หลีกเลี่ยง แตอีกทางคือลัดธีรเห็นหลอนแหยแฝน เลยไดทีขี่แพะไล ปลอยตั้งเดคางไวเลนๆ เปนมิเตอรวัดความตาขาวของหลอนตอดวยความขบขัน เหลือเพียงสองนาที และยิ่งชั่งใจใครครวญเวลาก็ยิ่งลดนอยถอยลงตามลําดับ มาวันทาแพแรง ฉิว ใชอารมณในการเลือก ลองดีดูซิถาฮุบเหยื่อจะเกิดอะไรขึ้น แลวมันก็เกิดขึ้นจริงๆ เปนอีกครั้งที่มาวันทาเรียนรูถึงพลังอํานาจอันนาพิศวงของการเกณฑพล ผสมหมากในสงครามทางสมอง วามีความพลิกแพลงล้ําลึกสุดหยั่งเพียงใด เพียงเขาขยับควีนกับมาไปวางถูก จุด หลอนก็เห็นลวงหนาแลววากําลังจะเกิดการประสานงานอันแยบยลเหนือชั้นเพียงใดในอนาคตอันสั้น! เหมือนถูกบีบจนตัวเหลือเทาลูกหนู ปาฏิหาริยบนกระดานหมากรุกมีจริง ทั้งที่เปนเกมแหง ตรรกะแทๆ บางครั้งเมื่อลัดธีรเผยทีเด็ดราวกับมายากลของจอมคณิตชั้นสูง หลอนจะยิ้มทึ่ง และปลื้มใจที่ สามีเปนพวกสมองเพชร แตบางครั้งเชนหนนี้ ที่โดนสัพยอกกอนขยอกขย้ํา หลอนก็นึกเกลียดขี้หนาเขา ขึ้นมารําไร จนตองสะกดอารมณและหาทางแกไขสถานการณลําบากดวยความกดดันยิ่ง ทวายิ่งคิดเวลายิ่งหดสั้นจนเหลือครึ่งนาทีสุดทาย เขาวาดลวดลายฉีกหลอนเปนชิ้นๆ ทีละ เปลาะ ทีละขัน้ อยางถูกตองสมบูรณ หลอนไมอยากใหเขาสะใจกับการไลขยี้จนเขาขั้นรุกฆาต จึงเลือกคําสั่ง ยอมแพเพื่อปดเกมแตเนิ่นๆ “โอ! ไมนายอมงายๆเลย กําลังมัน” เขาบนผานขอความไรเสียง แตคลายหลอนเห็นลัดธีรยื่นหนาหัวเราะเยาะหยันออกมาจากจอ


๘๓

แกวถนัด พอเห็นหลอนเงียบและไมยอมเลนเกมใหมที่เขาสงคําขอมา ลัดธีรก็พูดตอ “เมื่อวานเพิ่งอานสัมภาษณนักหมากรุกหญิงคนหนึ่งแลวคิดถึงเอินชะมัด แบบวาผูหญิงฝรั่งนะ นะ เลยกลาพูดหมดเปลือก สารภาพหนาตาเฉยวาใครชนะเธอไดบอยๆก็อยากนอนกะคนนั้น พูดทํานองวา เปนสัญชาตญาณพื้นฐานทางเพศ ที่ผูหญิงอยากออนแอ อยากเปนฝายถูกกระทําจากบุรุษเพศที่เหนือกวา เพราะฉะนั้นยิ่งแพใครมากก็ยิ่งเสียความตานทานทางเพศตอคนนั้นมากขึ้นทุกที ขอความจากเขาสงมาตอเนื่องเปนสายราวกับฟงเสียงจริงทางโทรศัพท “พี่วาชายกับหญิงแขงอะไรกันนี่ตองมีเรื่องเพศเขามาเกี่ยวของดวยเสมอ รูไหม แตละครั้งที่ลิด กําลังของเอินออกจากกระดานได พี่ตื่นเตนเหมือนถอดเสื้อผาเอินออกทีละชิ้นในวันแรกของเราเลยทีเดียว เชียว” มาวันทาเอนหลังพิงพนัก อานขอความของสามีเงียบๆ เปนที่รูกันระหวางหลอนกับลัดธีรวาเขา เห็นเกมหมากรุกผูกโยงอยูกับเซ็กซ คือหาความสําราญจากหมากของหลอนแบบเดียวกับที่ชายสักคนหา ความสําราญจากเรือนรางหญิงอันนาปรารถนาและทาทาย ในชีวิตคูผัวตัวเมีย เซ็กซอาจขอกันดีๆได แตหมากรุกนั้นตองออกแรงทุกครั้งถึงไดมา ลัดธีรทํา ใหหลอนคอยๆเชื่อผานประสบการณตรงทีละนอยวาผูหญิงควรเปนเบี้ยลางของผูชาย จึงจะเปนธรรมชาติ และมีความสุขดวยกันทั้งสองฝาย คืนนี้เปนอีกตัวอยางหนึ่งที่ชัดเจนวาแมการเลนหมากรุกก็คือการยอมเปนเบี้ยลางทางเพศของ เขา! “ทําไมเงียบจัง ติดใจนั่งจองอะไรอยูหรือเปลา?” เขาถามหลังจากรอการโตตอบเกอเปลาอยูนาน “กําลังคิดอยูวาจะพูดกับพี่อองยังไงดีนะคะ” มาวันทาตอบจนได “เรื่องอะไร มีอะไรไมสบายใจหรือเปลา?” “คะ… มี!” “’งั้นเอาเลย คุยเถอะ เราตกลงกันแลวนี่วาจะคุยกันทุกเรื่อง” “บางเรื่อง… คุยแลวอาจทําลายความสุขของพี่อองเปลาๆ” “เอ… ยังไงนี่ ชางความสุขของพี่เถอะเอิน มีอะไรก็คุยกัน” “แนนะคะ” “แนซี มีเรื่องอะไรหรือ?” “เรื่องทฤษฎีทางเพศแบบแปลกๆของพี่นะคะ” ลัดธีรนิ่งอึ้งงุนงงอยูเปนครู “ทฤษฎีไหน?” “อยางที่พี่อองเชื่อทั้งหมดนั่นแหละคะ เชนเรื่องนักหมากรุกหญิงใหสัมภาษณถูกใจพี่อองคน นั้นเปนอาทิ เรื่องกดขี่ทางเพศชัดๆ”


๘๔

“ออ… ฮะๆ ถาทําใหเขินก็ขออภัย” “เปลา!” มาวันทารีบพิมพปฏิเสธไปรอบหนึ่ง แลวอธิบายตามหลัง “นอนเตียงเดียวกันมานาน เอินเลิกเขินหรืออายแลวคะ แตวิธีที่พี่คิดเกี่ยวกับเรื่องพรรคนี้ทั้งหมดทําใหเอินชักรูสึกไมดี” ลัดธีรตองกอดอกเกาคางอยูคนเดียว ที่ผานมาเขามั่นใจเสมอวาเขากับมาวันทาไดดี โดยเฉพาะ เมื่ออยูในหองนอน หลอนรวมเปนสุขสดชื่น เห็นดีเห็นงามตามเขาไปหมด แมกอนเดินทางครั้งนี้ หาก แตงตั้งมาวันทาเปนกรรมการใหคะแนนตัดเกรด พิจารณาจากสีหนาและแววตาของหลอนแลว เขาควรจะได อะไรแถวๆ A บวกโนน “อือม… พูดตอสิเอิน พี่กําลังรอฟง ใหพี่รับรูวาทําอะไรผิดไป” สองสามีภรรยาโตตอบขอความกันชาลง ดวยความระมัดระวังการใชถอยคํามากขึ้น “คือ… จูๆเอินก็รูสึกวาตัวเองเปนแคเครื่องรองรับอารมณสกปรกของผูชาย ผูชายเห็นผูหญิง เปนเพียงเครื่องสนองความใครในรูปแบบที่ตัวเองตองการเทานั้น” นาทีนั้นลัดธีรสําเหนียกถึงบางสิ่งที่ผิดปกติไป มาวันทากําลังโกรธเขา และทาทางจะมีคํา บริภาษอัดอั้นอยูในหัวมากมาย สังหรณบางอยางบอกเขาวานี่ไมใชเรื่องที่จูๆมาวันทาก็คิดขึ้นเอง แตตองมี ตนสายปลายเหตุแนนอน “มันเริ่มจากตรงไหนพอบอกพี่หนอยไดไหม?” “อยางเมื่อกี้ ที่พี่อองบอกวากําจัดหมากของเอินออกจากกระดานแตละตัวแลวเหมือนถอด เสื้อผาเอินทีละชิ้นในครั้งแรกของเรา มันสะกิดแผลเกา ยังไมลืมที่พี่อองใชกําลังกับเอินตอนอายุแคสิบหก ถึงวันนี้บางคืนยังนอนฝนรายอยูดวยซ้ํา กับการเห็นพระเอกที่เคยปกปองทะนุถนอมเรา กลับกลายเปนโจร รังแกเด็กไมมีทางสูเสียเอง” มาวันทานึกเปลี่ยนใจอยากยั้งไว เพราะรูสึกวานั่นอาจเปนชนวนการมีปากเสียงที่จุดติดแลวยาก จะดับ แตมือไวกดปุมสงขอความไปเสียกอน จึงเลยตามเลย แลวพิมพขอความไลหลังเพื่อผอนบรรยากาศให เบาลง “ทบทวนยอนไปตางๆนานาเลยคิดมาก อาจเปนแคอารมณหนึ่งก็ไดนะคะ ประเภทแพแลวพาล หรือหางกันบอยจนหงุดหงิดกับเรื่องไมเปนเรื่อง หากรบกวนความสุขของพี่ก็ขออภัย ลืมๆเสียเถอะ” ลัดธีรนั่งนิ่งประเมินสถานการณอยูเกือบครึ่งนาที เขาอยากจับตนชนปลายใหติดกอนพูดอะไร ตอ เพราะเทาที่รูจักมาวันทามาแปดป หลอนไมใชขี้แพชวนตีเด็ดขาด และเขากับหลอนก็คุยกันบอยเสียยิ่ง กวาผัวเมียทั่วไปที่เจอหนากันทุกวันเสียอีก ฉะนั้นลืมไดเรื่องเหงาจนหงุดหงิด ชนวนตองเปนบางสิ่งที่ลึกซึ้ง กวานั้น “เอิน… เราพูดกันหลายครั้งแลวเรื่องความผิดของพี่เมื่อเกือบแปดปกอน พี่ขอโทษที่อดใจไม อยูเพราะสถานการณพาไปนับครั้งไมถวน ตลอดแปดปนี้พี่ก็พยายามไถโทษดวยการเอาใจเอินสารพัด นาจะ พิสูจนธาตุแทของใจพี่ไดเกินพอ… สวนเรื่องหมากรุก ขอยอมรับวาตัวเองมีอารมณผยอง กระหยิ่มยิ้มยองที่ อยูเหนือใครตอใครอยูบาง แตก็ไมเคยเห็นหมากรุกเปนเครื่องมือกดขี่ทางเพศเลยนะ เกมคือเกม ตอนเอิน เอาชนะพี่ได เคยเห็นพี่ออกงิ้วสักครั้งไหม มีแตหัวเราะชืน่ ชมแลวๆเลาๆไปทั้งวันดวยซ้ํา”


๘๕

“อยาเลย! พอพี่แพขึ้นมา พี่จะขอแกมือทันที ถาเอาชนะคืนไดถึงคอยชมยอนหลัง… บอกอะไร ใหนะคะ ตอนเลนใหมหนาตาพี่เครียดจัดเหมือนพวกโรคจิตดีๆนี่เอง!” “เอาละ ถาเรื่องสมัยเอินอยูปหนึ่งยังเตือนใหเอินระลึกวาพี่เปนพวกชอบรังแกผูหญิง พี่ก็ขอ โทษ… สวนเรื่องแพชนะ ถาพี่เผลอทําหนาเหมือนพวกโรคจิต คราวหลังจะพยายามแผเมตตากอนเลน หนาตาจะไดออนโยนลงกวาเดิม” ลัดธีรพยายามโอดวยการหยอดมุขตลกเมื่อเห็นเคาวานี่อาจบานปลายเปนการถกเถียงยืดยาว เขากับมาวันทาไมเคยทะเลาะกันชนิดหนามืดหูอื้อตาลาย หลอนไมเคยแงงอนกระบึงกระบอนเกินเหตุเกิน ผล อยางมากเขาแคตองเหนื่อยใจใชเวลาชี้แจงเพื่อยุติเรื่องขัดแยงนานหนอยเทานั้น และเทาที่ระลึกได นับ แตวันลั่นระฆังวิวาหเปนตนมา ทุกเรื่องเออออกันสิ้น ���ขาตามใจหลอน หลอนตามใจเขา เปนการผลัดกัน ยินยอมเพื่อปรับตัว แบบเดียวกับการรูจักปรับจังหวะชาเร็วทางดนตรีใหเสมอกันพอดี เขาเรียนรูวาการถกเถียงดวยโวหารไมอาจเอาแพเอาชนะกันได เพราะปราศจากกฎตายตัวใหชี้ ขาดเปนแพชนะอยางเกมหมากรุก คนเราถาไมยอมกันเสียอยาง งัดเหตุผลมาใชจนตายก็ไมสําเร็จ ถาอยากทํา ใหอีกฝายยอมรับจริง ตองอาศัยจิตวิทยาและความประนีประนอมมากกวาความอยากชนะ หากเทียบเปนเกม ก็ตองใชหัวใจในการเลน และมุงจะเอาผลเสมอกันมากกวาอยางอื่น “คราวนี้รูตัวละ สรุปคือตอไปนี้พี่ไมควรพูดจาแทะโลมหาความบันเทิงสวนตัวระหวางเลน หมากรุกกับเอินใชไหม?” พอมาวันทาเห็นเขาเริ่มประโลม หลอนก็ผอนทาทีลงบาง “คืนนี้เอินอาจจะแคสับสน อึดอัด แตไมใชอารมณอยากหาเรื่อง หรืออยากทําลายความสุข ระหวางเราหรอกนะคะ” ลัดธีรพยักหนาอยาพอใจขณะพิมพ “จําไดไหม พี่เคยบอกวาเห็นเอินเซ็กซี่ที่สุดตอนนั่งนิ่งกมหนากมตาพยายามเอาชนะพี่?” “คะ จําได” “แลวก็ไมใชวาชอบมองเฉพาะตอนเซ็กซี่ พี่ชอบมองเอินหลายๆมุม ทัง้ ตอนเอินทอดอารมณ ตอนเอินจะจา ตอนเอินเพลินเปาฟลุต ดีออกที่นั่นแสดงวาพี่เสนหาเอินไดรอบดาน ตอนเอินนั่งนิ่งทุมเท ความคิดทั้งหมดลงในกระดานหมากรุก มันมีอะไรบางอยางที่นาพิศวาสกระจายออกมา ความเปนหญิงเมื่อ เขาคูกับกระแสความอยากชนะนี่ จะวาไงละ… เปนการผสมผสานระหวางรูปอิตถีที่สวยหวานเขากับพลัง กระหายอยากมีชัย ดูเราใจดี อือม… อานพี่ออกหรือยัง นี่ไมใชเรื่องการกดขี่ทางเพศ แตเปนเรื่องการอยากได ความเราใจชนิดหนึ่ง เอินควรภูมิใจที่มีหลายมุมใหพี่มอง” “เอินอาจชางอุปาทานไปเอง แตทา ทางพี่อองมองเอินในมุมต่ํามากกวามุมสูงนะคะ อยูในครัว ยังไมเวน! เอินไมอยากเปนผูหญิงที่ถูกคิดในแงวัตถุเรารอนทางกามหรอก ไมภมู ิใจเลย” “ผูหญิงที่ไหนไมอยากเปนที่นาใครของคนรัก?” “ก็เอินไงคะ เอินจะรูสึกวาตัวเองมีคา มาก ถาพี่อองตองการกอด หรือจับมือเอินดวยใจถนอม รักษา ไมใชเขามาดวยผัสสะทางกามารมณ”


๘๖

คราวนี้ลัดธีรเปนฝายเงียบยาว เหลือเพียงมาวันทาทําหนาที่พิมพสนทนาอยูคนเดียว “รูแตตนแลววาเซ็กซระหวางเราไมพอดีกัน แถมที่ผานมาเอินกลัวพี่อองเบื่อ กลัววาหางกันจะ ทําใหพี่อองอยากหาเศษหาเลย เอินถึงโอนออนผอนตามตลอด บางทีพี่อองเลนแผลงๆ อยางเชนใสกุญแจมือ ก็ยอมทน หลับหูหลับตาคิดเสียวาตัวเองเปนของเลนชิ้นหนึ่ง เรื่องความอยากเปนฝายออนแอ เปนฝายแพ แรงอะไรที่พี่อางใครมาพูดนั่นอาจจะใชสญ ั ชาตญาณดิบของผูหญิงกลุมหนึ่ง แตเชื่อเถอะคะวาไมใชทั้งหมด เอินรูจักความตองการของตัวเองดี ตามนิยามของเอิน การรวมรักคือความรวมมือระหวางสามีภรรยาที่มีใจ เสมอกัน แตถามีเรื่องการแสดงอํานาจหรือเอาสนุกตามอําเภอใจของฝายใดฝายหนึ่ง อันนั้นคงเปนไดเพียง การสมสูที่ถูกขับดันจากสัญชาตญาณในระดับเดียวกับ...สิ่งมีชีวิตทั่วไป” ลัดธีรเมมปาก พิมพตอบหลังเงียบเสียนาน “ใชคําตรงใจก็ได เอิน เสียเวลาพิมพตั้งหลายคําทําไม สิ่งมีชีวิตทั่วไป...พิมพคําเดียวสั้นๆ พี่ไม โกรธหรอก” “คะพี่ออง เอินก็หวังวาพี่อองจะไมโกรธ เอินรักพี่มาก และความจริงพี่ก็ไมไดปฏิบัติตอเอินดวย อาการรุกรานหรือปาเถื่อนจนเหลือฝน ตรงขาม ครึ่งตอครึ่งพี่สุภาพ นุมนวล แลวก็ใหเกียรติกัน คุยคราวนี้ เอินก็ไมมีเจตนาประทวง แตพี่อองถามเองวามีปญหาคาใจหรือเปลา เอินเลยแคอยากระบายความอัดอั้นตัน ใจเสียบาง...วาบางทีเอินขยะแขยง” ไมอยากเดาวาเขาจะมีสีหนาอยางไรเมื่ออานขอความของหลอน รูแตวาพิมพสงไดก็โลงเหมือน ปลดปลอยบางสิ่งที่เก็บกดไวแนนอกมานาน ดูเหมือนเขาใชเวลามากหนอย กวาจะเรียบเรียงคําพูดได “ลองคิดอยางนี้นะ เอินเปนของพี่มาหลายป ถึงแมวา กอนแตงจะยอมพี่แคปละหนสองหนก็ เถอะ แตขอใหดูวาพี่ยังเสมอตนเสมอปลายอยางไร เรื่องวอกแวก เรื่องหญิงอื่น แมมาไกลหูไกลตาเพียงใด ก็ ซื่อสัตยกับเอินคนเดียว ทําไมพี่ถึงทําได? เพราะพี่พิศวาสเอินอยูคนเดียว โปรแกรมตัวเองไวดวยเครื่อง แวดลอมทั้งปวง ไมเฉพาะเรือ่ งบนเตียง แตสรางปจจัยทั้งหมดที่จะจูงเราสองคนขึ้นเตียงดวยความเรียกรอง ตามธรรมชาติ” “ดวยการทําใหเอินเห็นตัวเองเปนนางบําเรอ ตองอยูใตฝาบาทพี่อองตลอดเวลาหรือเปลา?” “สาบาน...พี่ไมเคยเห็นเอินเปนผาเช็ดเทาเลยนะ แตยอมรับวาในมุมมองของพี่ หนาที่ของสามี บนเตียงก็คือทําใหภรรยารูสึกวาเธอเปนผูหญิง ถาหากผูชายไมสามารถเกงกวา วันหนึ่งผูหญิงก็คงกลายเปน ทอมบอย คืออารมณแบบหญิงๆ จะหายไป ตางฝายตางเปนทอนไมแหงที่ขาดแรงดึงดูดระหวางกัน และนั่น ก็เหมือนกับเรื่องนอกเตียง หากผูชายเหนือกวาผูหญิงไมได ในที่สุดความนับถือก็จะคอยๆ เหือดไปจากใจ อารมณเพศก็ไมตามมา” “ทําใหเปนแบบเดียวกับเลนดนตรี ที่ตางเสมอกัน ยืนอยูคนละตําแหนง แตสามารถชวยกัน ประสานใหไพเราะเพราะพริ้งไมไดหรือคะ? พูดอยางนี้พี่คงบอกอีกละซีวา ดนตรีเปนคนละเรื่องกับเซ็กซ” “ไมใชคนละเรื่องหรอก ดนตรีเปนสื่อที่ทําใหเรามีลีลากลมกลืนกัน ฟงไปในทางเดียวกัน เลน ไปในจังหวะเดียวกัน และที่สุดคือปรับใจใหอยูในกระแสเดียวกัน ความออนโยนเปนประตูไปสูความรัก


๘๗

ชนิดหวาน ความรักออนหวานเปนฐานรองรับเซ็กซที่ถึงใจ เอินดูดวยวาดนตรีระหวางเรา สวนใหญฟลุตจะ เดนกวา มีปริยายของฐานะเปนผูนํามากกวาผูตาม เห็นไหมวาเราผลัดกัน ความละเมียดละไมเปนธรรมชาติ ของเอิน ขณะที่ความกราวแกรงเปนธรรมชาติของพี่ เมื่อมาอยูรวม เราก็ถายเทสิ่งที่อีกฝายขาดใหกันและกัน จนวันหนึ่งคงสมดุลบนฐานของความรักทีม่ ีเสมอกัน” ขอความของเขาราวกับน้ําไหล ตอเนื่องยืดยาวเปนชุด “ปญหาสําคัญในชีวิตคูของเราจะเกี่ยวกับเวลา เอินเปนหมอ อยูเวรบอย สวนพี่ยิ่งแลวใหญ หาย หนาทีละสองวันบาง สี่วันบาง บางทีซวยหนอยสิบวันยังเคย สุดแลวแตเครื่องบินพาไป นับวาโชคดีทุกวันนี้ มีอินเตอรเน็ตกับโทรศัพทมือถือเปนสื่อชวยใหเราเหมือนใกลกัน โจทยของเราคือจะใชประโยชนจาก เครื่องมือสื่อสารใหเต็มที่ไดอยางไร ใหมันโยงเราทั้งใจ ทั้งคําพูด และเหมารวมมาถึงเซ็กซ ในสวนของพี่ ใน มุมที่พี่เห็นตัวเอง พี่ไมเคยนอกใจเอินเพราะมีเรื่องเราอารมณบนกระดานหมากรุก และไดพูดแหยเอินให ครึ้มๆ ใจบาง หลายครั้งที่รุกชนะเอินไดในตําแหนงยากๆ ความรูสึกพี่แทบไมตางจากจังหวะที่พาเอินไปถึง ยอดของความสุขได และเกมพวกนั้นก็มักทําใหอยากกลับมาหาเอินเร็วๆ ” มาวันทามองกรอบขอความของเขานิ่ง ลัดธีรมกั คิดไดแตก และทําใหหลอนจํานนตอเหตุผลได ทุกครั้งที่มีเรื่องขัดใจ แมยังนึกตานอยูมากก็ตาม “พี่ออง...ฟงแลวเอินคลอยตามนะคะ แตทาํ ไมความรูสึกวาภาวะขาทาสหรือนางบําเรอยังคางอยู ในใจก็ไมทราบ” “เพราะเอินไมไดเอาใจไปใสในที่ที่ควรใสนะซี ลองทบทวนดีๆ ตั้งแตเราคบกัน พี่ปฏิบัติตอเอิน เยี่ยงทาสหรือเจาหญิง? มีไหมลืมของขวัญวันเกิด มีไหมเอินอยากกินอะไรไกลแคไหนแลวพี่ขัดใจ มีไหม เอินจะเอาโนนเอานี่แลวพี่ปฏิเสธ หรือพี่อางเหนื่อยอางขี้เกียจ แตในสวนของเอิน พี่ขอสิบครั้งแลวไดตาม ตองการกี่ครั้ง?” ผูเปนภรรยาถลึงตาใสจอมอนิเตอร รีบพิมพตอบทันควัน “ดูเหมือนจะทุกครั้งนะคะ” “เหรอ? หยุดสองวันตรงกันคราวกอนพี่อยากไปนอนเลนชายทะเล แตเอินบอกวาไง ตองไป เยี่ยมพอแมที่อยุธยา แถมอีกวันนัดกินขาวกับเพื่อนจากอังกฤษของเอิน อันนี้แคยกตัวอยางนะ ไมใชฟนฝอย หาตะเข็บ แคอยากเอามาอางอิงวาพี่ไมอุทธรณเลย ถึงอยากไปทะเลกับเอินมากขนาดไหนก็ยอมเอินหมด” “จะใหเอินปฏิเสธพอแมบอยๆ ไดไงคะ โดยเฉพาะคราวกอนนี่วันเกิดยาเอินดวย สวนเรื่อง เพื่อนสนิทของเอิน สองสามปเขาถึงจะกลับมาสักครั้ง ชวงเราแตงเปนจังหวะที่เขากําลังวุน พอวางก็รีบมา ทันที นี่ก็ไมใชจะแกตัวกลบเกลื่อนนะ แคขอโอกาสชี้แจงนิดหนึ่ง ที่พี่อองหาวาเอินไมตามใจ ก็ใชจะเปน เพราะนิสัยเสีย ชอบเอาเปรียบ ไมสมน้ําสมเนื้อกับที่พี่พะเนาพะนอเอิน แตเพราะเกิดเหตุจําเปนหรอก” ลัดธีรเสียดายที่เทาความถึงเรื่องจอย เพิ่งนึกออกวามีเรื่องใหญกวานั้น แตก็คราน ขี้เกียจพิมพ เสียแลว เพราะเกลียดบรรยากาศขนหนักตอนถกเถียงกับมาวันทา แมตา งฝายตางเต็มไปดวยเหตุผล ก็แตก ประเด็นบานปลายไดไรที่สิ้นสุด ไมตางกันเลยกับคูที่ขาดเหตุผลทั้งหลาย เชนคราวนี้ จากแรกที่เริ่มดวยเรื่อง การกดขี่ทางเพศ นี่กําลังจะเปลี่ยนเปนเรื่องตามใจไมตามใจเสียแลว


๘๘

“อยาเถียงกันเลยนะเอิน พี่รักเอิน แลวก็อยากอยูกับเอิน เพราะฉะนั้นเพื่อใหมีเราอยูดวยกัน ตลอดไป พบกันครึ่งทางไดตรงไหนก็เอา ยอนกลับไปที่ตนเหตุกอน พี่จะตามใจเอิน ตอไปนี้ก็บอกเปน ครั้งๆ เลยแลวกันวาทําอะไรแลวเอินเกลียด จะระหวางเลนหมากรุกหรือระหวางอยูบ นเตียงก็ตาม” “แคอยากใหพี่อองรู ผูหญิงไมเหมือนกันนะคะ ระหวางความอยากไดผูนํากับความอยากไดคน ชางเอาใจ เอินอยากไดคนชางเอาใจ ไมตองเปนผูนํามากก็ได ตอนเสียตัวใหเผด็จการอยางพี่ครั้งแรก รูไวเลย วาไมมีความสุขสักนิด วันนั้นเอินไมพรอม ไมสมยอม หามแคไหนพี่ก็ไมฟง จะดึงดันเอาใหได แผลทางใจที่ ถูกขมขืนเปนยังไงผูชายไมมีทางรูหรอก พี่อองทําใหเอินมองมาตลอดวาเพศผูเปนพวกเห็นแกตัว เอาแตได สนุกกับการไดมาดวยกําลัง บูชากามเปนสรณะไมตางจากยักษมาร!” “แหม! เปนชุดเชียวนะเอิน” “รูไวเถอะคะ ทุกวันนี้เอินก็ยังเกลียดผูชายอยูในสวนลึก พี่อองทําใหจิตใจเอินเต็มไปดวยความ ขัดแยงระหวางรักกับชัง พี่อองสนุกครั้งเดียว แตเอินตองฝนรายเปนพันหนซ้ําแลวซ้าํ อีก นึกขึ้นมาทีไรก็ไม เขาใจทุกที วาทํากันลงคอไดยังไง เอินยังเปนเด็กอยูแทๆ ความสัมพันธที่เหมือนใสสะอาดระหวางเรา แทจริงมีรอยเปอนอยูจุดหนึ่ง ไมเคยชะลางไดหมด มองทีไรก็ยังเห็น” ลัดธีรยกมือเกาศีรษะกรากๆ อยางเริ่มหงุดหงิด เพราะภรรยาพูดแบบเอาโทษอะไรสมัยไหนก็ ไดมาตั้งขอหาเพื่อตอนเขาไปสูความเปนคนผิด แถมยิ่งพูดถอยคําก็ยิ่งเขมขนขึ้นทุกที แตวา ไปก็ถูก ระหวางเขากับหลอนใชจะอยูบนทางโรยดวยกลีบกุหลาบตลอดสายอยางที่หลาย คนคิด การถูกพราผลาญพรหมจรรยกอนวัยอันควรทําใหมาวันทาเลิกคบกับเขาหลายเดือน และเมื่อกลับมา คบใหมก็ไมยอมใหแตะเนื้อตองตัวแมปลายเล็บเปนป ยังจําแววราวเสมือนตราบาปในดวงตาหลอนสมัยนั้น ไดดี ทุกอยางเสียหายไปหมด มาวันทาเจ็บจริง เจ็บนานทั้งกายทั้งใจ นั่นเปนสิ่งที่เขาตระหนัก แตเขาก็พยายามทําคุณไถโทษมาตลอด แมไมมีโอกาสชวยหลอนใหรอดพนจากสถานการณคอ ขาดบาดตายแบบในหนัง ทวาการจองเอาอกเอาใจ มอบความรักความสุขสุดความสามารถ รวมทั้งทําตัว เสมอตนเสมอปลายเปนเวลาเนิ่นนาน ก็ควรมีน้ําหนักเพียงพอชดใช และแนใจวาไมไดเขาขางตัวเอง ในเมื่อ หลอนกลับมาเปนฝายใหทา สงสัญญาณขอรวมอภิรมยเองเมื่ออายุราวยี่สิบ ที่จุดนั้นลัดธีรถือวาทุกอยางเปลี่ยนแปลงไปแลว เขาควรพนจากความรูส ึกผิดไดแลว บาดแผล ทางกายใจของหลอนสลายหายหนไปหมดแลว เขาเริ่มเปนผูใหญ ทํางานทําการ เก็บเงินรอแตง และไม ปลอยใหความสัมพันธดําเนินไปในรูปลักลอบไดเสีย มีการขอผูใหญจัดพิธีหมั้นเปนเรื่องเปนราว มีแผนการ ชัดเจนวาจะตบแตงเมื่อใด แลวมาวันทาก็ไมเคยยอนอดีตชวนระลึกชาติสมัยเขาเปนโจรปลนสวาทอีกเลย จวบจนวันนี้ ที่ ทาทีหลอนเริ่มประหลาดขึ้นมาใหม “เอิน...งั้นลองพูดแบบตรงไปตรงมากันไหมละ พี่วา เอินแปลกไป ถือสาหาความกระทั่งฝอยเล็ก ฝอยนอยหยุมหยิม ขนาดเรื่องเกาตั้งแตสมัยไหนยังขุดขึ้นมาถลมพี่ วันนี้ตองมีอะไรสักอยางแนๆ ...ใช ไหม?” หนวยตาของมาวันทาเบิกกวางขึ้นเล็กนอย


๘๙

“คิดไปเองแลวนะคะ เอินอึดอัดและเก็บกดมานานตางหาก!” อธิบายตนเองไมไดเชนกันวาทําไมพิมพขอความครั้งนี้จงึ มือสั่น จิ้มผิดจิ้มถูก ตองแกหลายหน กวาจะสามารถสง ลัดธีรอานแลวเงียบกริบ สําเหนียกไดถึงอาการลนลานแปลกๆ ของภรรยา สวนมาวันทาเมื่อ เห็นเขาไมโตตอบใดๆ ก็นั่งมือสั่นอยูคนเดียว จึงกลายเปนชวงพักยาวรวม ๑๕ นาที กวาที่ฝา ยสามีจะสงบสติ อารมณลงและตั้งหลักใหม “เราตองชวยกันระวังกับดักทางธรรมชาติ รักกับชังใกลกันนิดเดียว ยิ่งเรารักกันแรงๆ ก็เทากับ เราเตรียมชิงชังกันมากๆ ดวย ขอแคสลับจาก ‘อยางใจฉัน’ เปน ‘ผิดใจฉัน’ เทานั้น พี่มีความทุกขที่สุดก็ตอน เอินโกรธหรือเกลียดพี่นี่แหละ” มาวันทาถอนใจยาว “เอินงวงแลวคะ ขอตัวเขานอนนะ” “โอเค...แลวพรุงนี้เย็นเจอกัน” “พี่อองคะ...มื้อเย็นพรุงนี้มีนองคนหนึ่งรวมโตะดวยไดไหม?” “ตามสบาย” นักบินหนุมกัดฟนพิมพตอบ “ขอบคุณนะคะ ราตรีสวัสดิ์จากฝงไทยคะ” ออกจากอินเตอรเน็ต ปดคอมพิวเตอร แพทยหญิงมานั่งเงียบบนเตียงนอน มีความรุมรอนตาม ราวีในอก บางครั้งคนเราประสบเหตุแหงความกังวลใจหลายหลากเสียจนสับสนวากําลังเปนทุกขเพราะสิ่ง ใดแน บัดนี้เมื่อไดอยูกับตนเองตามลําพัง มาวันทาเริ่มงุนงงกับความทุกขที่เกิดขึ้น เพราะสํารวจแลวเจอแต เรื่องไรเหตุผลทั้งสิ้น แทนการเขานอนดังตั้งใจแตแรก แพทยสาวเลือกออกจากหองมายืนที่หนามุขในอาการครึ่ง เหมอ แหงนมองหวงฟามืดแลวตระหนักวาหลอนกําลังอยูคนเดียวตามลําพัง สดับความเงียบงันรอบดานราว กับไมเคยมีใคร ไมเคยแตงงาน ไมเคยเสียภาวะโสดไปไหน ความทึบแนนดวยพายุฟุงซานเกี่ยวกับลัดธีรคอยๆ เบาบางลงจนปลอดโปรง นาแปลกที่คลื่น แทรกในหัวระลอกตอมากลายเปนสุมเสียงหวานซึ้งของลานดาวยามส���ธยายความงามของฟาราตรีผา นเพลง รอง ริมฝปากมาวันทาคอยๆ คลี่ออกเปนยิ้มกริ่ม เสนหลี้ลับของเพดานประดับดาราเบื้องบนอาจเทียบไดกับ เสนหล้ําลึกของลานดาวผูพราวพรอมดวยสมบัตินานาชนิด แมผูหญิงดวยกันยังตองแอบหลง พักหลังหลอนหางเพื่อนเกาๆ ไป เพราะตองกระจายออกตางจังหวัดกัน ดีไมนอยที่มีลานดาว เขามาในชีวิตชวงนี้ เพิ่งรูตัววาเหงา และอยากมีใครเปนเพื่อนใกลตัวยามเดียวดาย เพลินมองหมูดาว พรุงนี้หลอนคงไมเหงาอีกตอไป


๙๐

ตอนที่ ๑๐ หลากพันธะ "ฮัลโหล" "จะเหรอ? นี่โจกนะ" ลานดาวยิ้มเนือย ดีใจเล็กๆเมื่อรูวาเปนเขา นนทกานตเปนคนดี ในความหลงใหลและหวังรอ การตอบรักจากหลอนลมๆแลงๆ เขามีใจจริงหวงใยแบบไมหวังผลอยูดวย ราวกับเคยติดคางบุญคุณมาแต ปางกอน จนยอมชดใชอยางปราศจากเงื่อนไข บอกตนเองวาถามีเรื่องลําบากตองหันไปหาความชวยเหลือ จากใคร หวงเวลานี้นนทกานตคงเปนคนแรกที่หลอนจะนึกถึง "วาไงจะรูปหลอ" หญิงสาวอารมณดีพอจะยั่วเยา "ฮา! หลอจริงอะ?" “จริง” “หลอแลวทําไมไมรักละ?” ลานดาวยิ้มมุมปาก หากเขาอานใจหลอนออกคงไดแตกลอกหนา เพราะกําลังคิดวาหลอมีหลาย แบบ ทั้งหลอกระจอก หลอเรียบๆ หลอเราใจ ไปจนถึงหลอกระชากใจ อีกอยางหลอนไมไดเปนคนแพความ หลองายนัก หากขาดคุณสมบัติที่ทําใหตาตื่น หลอนก็พรอมจะเมินทันที "วันนี้มอี ะไรใหขาเจารับใชเจาคะ?" "ถาจะโทร.มาคุยเลนนี่มีปญหาหรือเปลา?" "ปญหาไมมี แตอาจมีรายงานใหชวยทําไดนะ" "อยากคะแนนตกก็เอามาเลย ยินดีชวย" หญิงสาวยิ้มใหกระบอกโทรศัพท "ฉันเปนไดแคเพื่อนเธอนะ โจก" อยูๆหลอนก็นึกอยากพูดเชนนั้น "เขาใจแลว ย้ําหลายครั้งแลว เบื่อฟงซ้ําซากแลว โจกก็บอกแลวไงวาจะเปนเพื่อนที่ดีของจะ" "ฉันรูวาเธอพูดแตปาก ใจยังรออยู" "ก็เปนสิทธิ์ของเราที่จะมีความสุขกับการรอแบบหมดหวัง ถาเมื่อไหรเราทําตัวเปนเจาของจะ หรือลุกขึ้นหือถือสิทธิ์อะไร ก็คอยเขี่ยเราไปใหพนทางแบบรายอื่นๆที่มากวนใจแลวกัน" ลานดาวยิ้มกวางขึ้น "ฉันสัญญาวาจะรักษาเธอไวเปนเพื่อนตลอดไป" "ขอบใจ รูสึกเปนเกียรติ" "บางทีฉันก็เริ่มรูสึกตัววาไมสามารถมีเพื่อนสนิทได กี่คนๆก็ตองหางหายกันไปหมด เผลอๆก็ กลายเปนศัตรูกันไปเลย ซึ่งเหตุผลอาจเพราะ... ฉันมีเพื่อนสนิทผิดเพศ!"


๙๑

"จริงแหละ ผูหญิงดวยกันคงอดริษยาจะไมไดทั้งนั้น" "ก็มีนะ ที่ไมริษยา แตตองแบบนอง หรือแบบพี่" "ออ... อือม ใช พอคนเราฐานะแตกตางใหรูๆ ก็จะไดไมตองนึกอยากแขงดีกัน" "ถาฉันจะคบกับเธอเปนเพื่อนสนิท แนใจไหมวาจะไมฝนหวาน หวังลมแลงเกินเลย" "แนใจ!" "ดี! ตอไปนี้มีอะไรฉันจะระบายใหเธอฟง ขอใหเธอเปนคูคิด ขณะเดียวกันจะพยายามเก็บๆ อาการหวานเสนหไว เธอจะไดไมตองลําบาก ออ... ไมตองพยายามชวนไปไหนตอไหนนะ ลูกไมพาไปดู หมอก็ไมเอา คุยกันทางนี้ หรือเจอกันที่คณะพอ" หลอนพูดตรงไปตรงมาใหฟงงายและจริงใจ ซึ่งนนทกานตก็รับฟงดวยความลิงโลด "ตกลง!" เขารับคําทันใด "จะมีความเปนเพื่อนที่ดี โจกอยากไดเพื่อนแบบจะมานาน" ลานดาวยิ้มหยัน "เลิกปอยอฉันไดแลวนายโจก ถาจะซี้กัน ก็จงเปนกระจกเงาที่ไมบิดเบี้ยวไวใหฉันสองตัวเอง ฉันไมเคยเปนเพื่อนที่ดีกับผูชายคนไหน ใจมีแตนึกดูถูก อยากใชเปนเครื่องรองรับอารมณเกรี้ยวกราด หรือ อยากทําตัวเปนนางพญาที่มีขารับใชหอมลอมเทานั้น" นนทกานตอึกอัก "เออ... โอเค แตกลัวพูดตรงๆแลวเธอจะโกรธนะซี" "ถาโกรธแลวคิดได เดี๋ยวฉันงอนเสร็จก็ตามไปกราบขอขมาเธอเอง" ชายหนุมหัวเราะ "งอคนเปนดวย?" "เปน!" หลอนรับคําหนักแนน "ถาบอกไวแลววาจะคบกับเธอแบบเพื่อน แปลวาเธอจะเห็นอีก หลายแงมุมที่ยังไมเคยเห็น ตอไปนี้เธอจะเห็นฉันรูจักเสียสละแทนการเอารัดเอาเปรียบเปนนังจอมงก เธอจะ เห็นฉันเปนเพื่อนรวมทุกขรวมรอนแทนการเสนอหนาเฉพาะเวลาเปนสุขอยางเดียว" "แหม… ดีใจเธอใจดี" "ฉันจะบอกเหตุผล… ฉันตองการเธอเปนเพื่อนสนิทเพราะเธอนาไวใจ ยากจะทรยศใคร อีก อยางเราคุยภาษาเดียวกัน ชอบความรื่นรมยตามสบายเหมือนกัน และฉันมีความเชื่อลึกๆวาเธอเปนคนไมทิ้ง เพื่อนในสถานการณไหนๆ... เอาละคราวนี้ถึงตาเธอบอกมั่ง ทําไมถึงอยากไดฉันเปนเพื่อนสนิท" "เนี่ยนะคนชอบความรื่นรมยสบายๆ… สบายตายละ ตองรีดเหตุผลกันดวย เกิดมาไมเคยเปน เพื่อนกับใครลําบากขนาดนี้เลยตู" นนทกานตทําเสียงบน ยังผลใหลานดาวขุนใจขึ้นมาวูบหนึ่ง คาที่หลีกเลี่ยงคําบัญชา แตพอ สํานึกไดก็ทอดเสียงออน "ก็แคอยากฟงเลน บอกเสียหนอยไมไดหรือไง เปนนักจาระไนไมใชรึ?" "ก็ได สั้นๆเลยนะ เพราะฉันอยากอยูใกลเธอ" ลานดาวขมวดคิ้วยน


๙๒

"เหตุผลเหมือนจะเอาเปนแฟนนี่" นนทกานตถอนใจเฮือก "จะ... เธอเคยคิดถึงใครมากๆ ชนิดที่แกะเขาออกจากหัวไมไดบางไหม? เหมือนมีหนา เหมือน มีเสียงมาลอยอยูในหัวตลอดเวลานะ… ถาเคย จําเปนเสมอไปไหมวาตองดึงดันเอามาเปนแฟนใหจงได?" ลานดาวสะอึกกับคําถามของนนทกานต ขณะนี้ในหัวหลอนมีแตพี่เอิน พี่เอิน และพี่เอิน หาง มาแคหนึ่งคืนกับครึ่งวัน ถึงขนาดกระวนกระวายเล็กๆ อยากแลนไปหา ไปพูดคุย ไปเห็นหนา แตติดตรงที่ โทร.หาเมื่อเชาทราบวาตองเขาเวร กวาจะเจอไดก็คงมื้อค่ํา ซึ่งมาวันทาจะแนะนําใหรูจักกับลัดธีร สามีนักบิน ของหลอนดวย “ถาคิดถึงมากขนาดวนเวียนอยูในหัวตลอดก็มี แตเปนผูหญิงดวยกันยะ เสียใจ” “นั่นแหละ อิทธิพลของรูปโฉมกับพลังเสียงของใครบางคนในโลกมีผลสะเทือนกับใจเราสูง ทําใหฝงจําแนนหนา ทําใหคิดถึงมาก พิศวาสมาก อยากอยูใกลนานๆ แตไมจําเปนตองหมายถึงอยากไดมา ครอง ก็แคมีสิทธิ์ไดเห็น ไดคุยบอยๆเพื่อปรับความทรงจําใหสดใหมตามวัน แคนั้นพอแลว เขาใจ?” หญิงสาวตรองตามครูหนึ่ง พยักหนาตาสวาง “อือม… โอเค ถาพูดอยางนี้ก็สบายใจละ” นนทกานตไมมีวันรูเลยวาลานดาวสบายใจเพราะไดคําตอบ ไดเหตุผลที่ดีไวอธิบายตนเอง วา เหตุใดจนปานนี้จึงยังคิดถึงแตพี่เอินไมเลิกสักที คุยสัพเพเหระกับนนทกานตอีกพักใหญ หลอนยิ้มกริ่มอยูตลอดดวยความพึงใจกับเหตุผลที่ทํา ใหคนเราคิดถึงใครสักคน ก็แคอิทธิพลของรูปกับเสียง ไมมีอะไรลึกลับไปกวานั้น จะเปนเพศตรงขามหรือ เพศเดียวกันก็หาใชเรื่องแปลกประหลาดอันใด! กลับจากโรงพยาบาล มาวันทาเหลือเวลาบาง จึงทําแกงเขียวหวานไกที่ลัดธีรบ อกวาชาตินี้จะ ขอถูกใจแตฝมือหลอนคนเดียว ลานดาวเดินทางมาถึงตรงตามนัดทุมครึ่ง มาวันทากระวีกระวาดออกไปเปดประตูรับ และเมื่อ ลงจากรถยกมือไหวแลว ลานดาวก็ตรงเขาสวมกอดหลอนทันที “คิดถึงพี่เอินจัง” มาวันทากอดตอบเล็กนอย “พี่อองเพิ่งอาบน้ําเสร็จ ลงมาพอดีเมื่อกี้นี้เอง” จูงมือนองเขาบาน พามาที่หองรับแขกซึ่งลัดธีรนั่งไขวหางอานหนังสือพิมพอยูเงียบๆ “พี่อองคะ นี่นองจะคะ” เสียงแนะนําของมาวันทาสดใสเปนพิเศษ ลัดธีรลดหนังสือพิมพลง ทีแรกทําทาซังกะตายเพราะ ยังคางอารมณจากการถกเถียงกับมาวันทาทางอินเตอรเน็ต แตพอเห็นการปรากฏตัวของสาวนอยหนาใหมที่ กําลังสงยิ้มใหและพนมมือไหว ชายหนุมก็ออกอาการตะลึง ยกมือรับไหวเงอะงะ “สวัสดีคะพี่ออง”


๙๓

“ฮะ หวัดดี… สวัสดี” ความเฉิดฉายอาภาของลานดาวมักมีผลตออากัปกิริยาของชายทุกรูปนาม เฉกเชนความปรากฏ แหงนิมิตที่อยูเหนือการตานทานของจิตใจ อยางนอยก็ทําใหนักบินมาดสุขุมอยางลัดธีรลุกขึ้นยืนดวยอาการ เกๆกังๆได “ไปทานกันเลยดีกวานะ” เขาเปนคนออกปากชวน ลานดาวแคยิ้มรับนิดๆและเดินตามสองสามีภรรยามาที่โตะทานขาว ซึ่งจัดสํารับไวพรอมแลว ลัดธีรทําหนาที่ตักขาวใสจานทัง้ สาม สวนมาวันทาเลยไปหยิบน้ําเย็นจากตูเย็นมา ริน มื้อค่ําเริ่มตนดวยความอบอุน ลัดธีรตักแกงเขียวหวานไกเขาปากเปนคําแรก และเอยชมศรี ภรรยาตอหนาผูมาเยือน เพื่อประสานริ้วรอยทางใจใหเขาที่ “รูใจดีจริง อยากกินอยูพอดี เวนมาตั้งเปนเดือนแลว จะลองสิ กินที่ไหนก็ไมเหมือนรสมือของ เอินเลย” ลานดาวเหลือบตามองแกงหนาตาสวยในชามยิ้มๆ ใชชอนกลางตักใสจานชิมดูคําแรกก็ทราบ วามาวันทาคัดเนื้อไกอยางดี เคี่ยวแกงในแบบมีสูตรเด็ดเคล็ดลับที่ทําใหเขมขนนุมลิ้น ชิมเสร็จก็ทําตาโต อุทานเพื่อใหเปนแนวรวมสนับสนุนคําชมของลัดธีรดังๆ “โห! คืนนี้กลัวหนามืดเปนชูชกจังเลยเรา นี่มันแกงเขียวหวานไกไลความเสียดายหุนชัดๆ” ลัดธีรหัวเราะรา “พี่ตองหามเอินวาอยาเขาครัวเองบอย อรอยลืมโลกจนอวนป ตองรีดน้ําหนักหลายทีแลว” “เปนรางวัลของคนตาแหลมไงคะ ไดอยูดีกินดีอยางนี้แหละ” แมครัวคนเกงที่ถูกรุมชมเบะปากยิ้ม กมหนากมตาตักปลาสําลีเผาเงียบๆ “พี่เอินทําแกงเขียวหวานไกอยางเดียวใชไหมคะ? เห็นก็รู กับขาวอื่นคนละชั้นเลย” มาวันทายักคิ้ว “อยากกินฝมือทําเองทั้งหมดวันหลังก็มาชวยกันสิ” “ดาย… มาเปนลูกมือ มาดูดวิชา มาทําลายสวนโคงของเอวกันอยางมีความสุข” “เห็นเอินบอกวาจะมาเรียนเปาฟลุตกับเขาเหรอ?” “คะพี่ออง พี่เอินใจดียอมมีลูกศิษยหัวชาอยางจะ” “ชาที่ไหน” คุณครูขัด “เมื่อคืนทําลูกคลื่นไดแลว” มาวันทาหมายถึงเทคนิกการใชกลามเนื้อลําคอกับกะบังลม เพื่อสงจังหวะอัดและคายความ สะเทือนเปนหวงๆเขาไปในลําเสียง ทํานองเดียวกับการลงลูกคอในการขับรองเพลง สําหรับการเลนฟลุต แลว ใครทําลูกคลื่นไมไดถือวาเปนเพียงนักผลิตเสียงแหง ขาดชีวิตชีวานาสนใจ แบบเดียวกับออกงานราตรี แลวขาดอาภรณงามกับเครื่องประดับแพรวเลยทีเดียว ลานดาวมีลมหายใจที่แข็งแรงจากการฝกขับรองมานาน และรางกายทีส่ มบูรณจากการเลนกีฬา สม่ําเสมอ เพียงมาวันทาสอนคุมกลามเนื้อที่ตองใชแคครูห นึ่ง ลานดาวก็เริ่มสงกระแสลมกอลูกคลื่นไดแบบ


๙๔

ออนๆ อาจเปนเพราะหลอนชํานาญลงลูกคออยูกอนหนา จึงมีสว นชวยใหสําเร็จเร็วเปนพิเศษดวย ลัดธีรเปรย “อะ! งั้นเหมาะ ไวเราจะไดมีขาฟลุตเพิ่ม” “กําลังหาซื้อโนตจากอินเตอรเน็ตเตรียมไวแลวคะ ฟลุตสอง เปยโนหนึ่ง” มาวันทาสานตาหวานกับสามี ลานดาวเห็นกระแสไมตรีในรักลึกซึ้งที่เชื่อมเขาหากันสนิทชัด เคยพบเจอการสานตาระหวางชายหญิงมามากตอมาก แตนอยหนจะสัมผัสถึงความแรงในกระแสรัก กระแส ความพิศวาสระดับนี้ อานดวยตาเปลาออกทีเดียววาสามีภรรยาคูนี้รักและมีความสุขรวมกันมากมายเพียงใด สลดลงเล็กนอย ลานดาวเบือนหนาไปทางอื่น แตพอหาเหตุผลวาทําไมตองเบือนหนาหนีไมได ก็หันกลับมาปนเสียงสดใสตอ “วันนี้จะแตงเพลงไวใหพี่อองกับพี่เอินดวยคะ ทานขาวเสร็จจะเอาโนตมาใหดู เปนแนวเซลติก งายๆระหวางฟลุตกับกีตาร” มาวันทายิ้มใหลานดาว แลวพยักพเยิดกับลัดธีร “แลวพี่อองจะรูวาแมคนนี้ฝมือดนตรีรายกาจขนาดไหน” ลัดธีรเอนหลังพิงพนัก มองลานดาวดวยสายตาตรง “เมื่อคืนเอินพูดถึงจะนิดเดียววามาเรียนฟลุตดวย สงสัยตองสัมภาษณเองแลวละ หนวยกานไม เบา เรียนมาทางดนตรีโดยเฉพาะหรือเปลาเอย?” “คะ” “เอินเปนคนที่คลั่งไคลฟลุตเอามากๆ เขาเคยสองจิตสองใจเลือกระหวางเรียนหมอกับเรียน ดนตรี ตอนเอนทรานซกเ็ ลือกหมอกับดนตรีอยางละครึ่ง แบบใหผลเปนตัวชี้วา เขาควรจะเปนอะไร ซึ่งก็ ปรากฏวาผลสอบสงใหมาทางหมอ” “ดีนะคะ ถาพี่เอินเรียนดนตรี อาจไมมีหมอใจดีทางเน็ต แลวชาตินี้จะ ก็อาจหมดชองทางเจอพี่ เอิน” “คนเราถาตองเจอ ยังไงก็ตองเจออยูดีมั้ง” “ถาถามคนเชือ่ เรื่องกรรมเวร ก็ไมรูเขาจะบอกวาอะไรเปนปจจัยหลักนะคะ ระหวางตองเจอคน มีกรรมสัมพันธกันแนๆ กับเพราะเลือกทางชีวิตแบบหนึ่งจึงเจอคนกลุมหนึ่ง อันไหนมีความสําคัญกอนหลัง คนหรือทาง” ลานดาวเปรยไปทางมาวันทามากกวาลัดธีร มาวันทาจึงออกความเห็น “คนอาจทําใหเราเจอทาง ทางอาจทําใหเราเจอคน และกรรมเกาอาจทําใหเราเจอทั้งคนและทาง พี่คิดวาทุกอยางผูกประสานเขาไวดวยกันมากกวาอิงอยางใดอยางหนึ่งนะ” ลัดธีรหันมาถามลานดาวยิ้มๆ “สงสัยไดคุยธรรมะกับแมชีเอินบางแลวละสิ รายนี้รูเยอะนะ อานสารพัด ทั้งปรัชญาตะวันตก และศาสนาตะวันออก เขาชวนพี่คุยเหมือนกัน พี่ก็พยายามเปดกระหมอมรับแสงสวางอยู แตมักเสียความ ตั้งใจ ครึ่งหลับครึ่งตื่นกอนแสงจะสาดมาถึงเสมอ บางทีเคลิ้มนึกไปวาฟงวิทยุที่มีแมชีเทศนอะไรแจวๆ”


๙๕

ลานดาวหัวเราะ แลวเลาจากประสบการณ “พี่เอินคุยกับพระคลองเชียวคะ” ลัดธีรยิ้มพราย “นั่นสิ ถาตกงานนาใหไปเปนมัคนายกตามวัด คอยเปนตัวแทนฆราวาสเจรจากับพระ” “พี่เอินเลาใหฟงวาเจอกับพี่อองเพราะตองเลนดนตรีคูกัน แปลวากอนหนานั้นใครจะเลือกเรียน คณะไหนไมสําคัญ อยางไรก็ตองมาพบเจอดวยสื่อคือดนตรีอยูดี” “ออ… พี่มองวาเปนจังหวะนะ เผอิญคนจัดกิจกรรมเขารูจักเราทั้งคู เห็นวามีคาแร็กเตอรเขากัน ไดสีสันดี แลวก็พอจะเลนแบบออกงานได เลยชักชวน และกลายเปนพอสื่อไปโดยปริยาย ตอนนั้นเปน กิจกรรมนักศึกษารวมชวยผูประสบภัยน้ําทวม คนตนไอเดียรวมเอาความสามารถของนักศึกษาจากหลาย คณะมาแสดงตลอดวัน” “ประเดิมการพบกันดวยงานบุญเลยนะคะ นาอิจฉาจัง” “รายนี้เขาใฝบญ ุ อยูแลว ลากพี่ไปสถานเลี้ยงเด็กกําพรา คนชรา วัดวาตางๆเรื่อย” “วันหลังพาจะไปมั่งนะคะ” ลานดาวหันมาออน “เพิ่งไปกันมาเมื่อวานนี้ไง วัดนะ” มาวันทาเตือนความจํา “เอาที่อื่นๆดวย” คุยอยางเปนกันเองพอสมควรแลวลัดธีรคอยลดอาการหนุมตื่นสาวสวยลง และเริ่มสังเกตพินิจ ดวงหนาเนียนแฉลมดวยสายตาของผูใหญเอ็นดูเด็กมากขึ้น แบบลานดาวนาจะเหมาะกับการเปนดารา คง รวยฉลุยจากการครองหัวใจหนุมนอย หนุมใหญ ตลอดจนกระทั่งเฒาหัวงูทั่วประเทศ เสียอยางเดียวถาใหไป เปนดาราจริง รับรองวายังไงก็ตีบทอาภัพอัปภาคยไมแตก เพราะตั้งแตเกิดมาคงไมเคยมีเรื่องนาสงสารเลยสัก วัน หมดสิทธิ์ก���อกระแสเศราประทับลงบนแผนฟลมเปนแน แมสาวนอยคงมีความถูกชะตากับภรรยาเขาอยูมาก สังเกตยามหลอนมองมาวันทา นัยนตาจะ เปลี่ยนไป แตกตางจากปกติ ลัดธีรเห็นความนิยมบูชา เห็นความรักสะอาดใสซื่อแบบเด็กๆ และจะหาวา อุปาทานหรือคิดมากเกินเหตุอยางไรก็ยอม เขาวาเมื่อครูเ ขาเห็นแววหวงแหนอยูแวบๆ ซึ่งคิดในแงดีก็อาจ เปนเรื่องธรรมดา คนเรามีภาคของเด็กหวงของเลนใหมที่กําลังหลงปลื้มดวยกันทั้งนั้น เสร็จจากอาหารเย็น ลานดาวออกไปเอาโนตดนตรีในรถ งานของหลอนซึ่งเกริ่นไวที่โตะ อาหารวาประพันธขึ้นเพื่อมอบใหลัดธีรกับมาวันทาโดยเฉพาะ หลอนแตงในขณะกําลังคิดถึงมาวันทาดวย อารมณสุนทร และใชคอมพิวเตอรพิมพสกอรสําหรับฟลุตและเปยโนออกมาอยางดี นักประพันธสาวยื่นแผนกระดาษใหสองสามีภรรยา ๔ ชิน้ แลวเอามือไพลหลังอมยิ้มเหมือน รอดูวาทั้งสองจะมีปฏิกิริยาเชนใด มาวันทาตาเปนประกายเล็กนอย ชื่อเพลงที่เห็นในหนาแรกคือ Marriage of Two Stars ลัดธีรเปนคนชมดวยเสียงกลั้วหัวเราะ


๙๖

“ชื่อเกดีจริง วิวาหแหงสองดาว… เสียดายนาจะรูจักกันตั้งแตครึ่งปกอน จะไดเอาไปเลนในงาน แตง” “ถือวาเปนของขวัญวันแตงงานที่ลาหลังกวาชาวบานชาวเมืองเขาก็ไดนะคะ จะทราบจากพี่เอิน วาพี่อองเลนกีตารคลองยิ่งกวาเปยโนเสียอีก เลยเลือกทําเพลงแนวเซลติก เหมือนเลนกันรอบกองไฟที่ ชายหาดในคืนฉลองระหวางครอบครัวกันเอง” ลัดธีรผงกศีรษะอยางเขาใจ วาเสียงกีตารจะเขากับบรรยากาศดนตรีเซลติกมากกวาเปยโน และ นั่นก็ทําใหเห็นไปในตัววาลานดาวมีความรูความเขาใจเครื่องดนตรีหลากหลาย อยางนอยก็ตองเลนกีตาร คลาสสิกเปน มิฉะนั้นตอใหมีหัวในทางประพันธเพลงอยางไรก็ไมสามารถใสทางดําเนินของกีตารไดถูกเลย การเลนเพลงแตงเองมีขอพิเศษอยูประการหนึ่งคือความรูสึกในอภิสิทธิ์เฉพาะตัว เฉพาะ อารมณ เชนที่ลานดาวตั้งชื่อเพลงไวเปนความหมายใหเขากับภรรยา ลัดธีรชวนสองสาวเขาหองดนตรีทันที ดวยความอยากฟง และเปนการเอาใจคนแตงไปในตัว “เจาของเพลงสาธิตกอนเลยดีกวา จะเลนใหพี่ฟงสักเที่ยวแลวกันวาเปนยังไง ใหพี่เลนคง ตะกุกตะกักแย” วาแลวก็เดินไปนํากีตารกับขาตั้งโนตมาให “ก็ไดคะ… แตกีตารพี่อองคอใหญสายแข็ง จะอาจเลนบอดบางนะคะ” ออกตัวเสร็จก็หันไปพยักยิ้มใหกับมาวันทา รับกีตารจากมือลัดธีรนํามาพาดตัก ลานดาวนั่งตาม สบายคือไขวหาง แตก็มีภาพแหงความเปนนักดนตรีมืออาชีพปรากฏเดนในลีลาตามสบายนั้น ชนิดที่มอง ปราดเดียวรูสึกทันทีวาเดี๋ยวจะไดยินเสียงดีๆจากหลอน รูปกายภายนอกของลานดาวคลายถูกออกแบบใหเขากับโลกภิรมยทางดนตรีโดยเฉพาะ นับแต กลุมผมเปนเงามันยาวสลวย ความผุดผาดนวลลออของผิวพรรณ ไปจนกระทั่งอาภรณเนื้อดีนุมเบาบนราง ดู ชางเขากันเหมาะเจาะกับทรงกีตารบนตัก งามตาราวกับเทพธิดาแนงนอยใตตนปาริชาตในสวนสวรรค หอม ลอมดวยหมูเพื่อนที่ใหความสนใจรอฟงงานนิรมิตชิ้นใหมของเธอ นักบินหนุมพิศภาพชวนพิสมัยนั้นแลวทําใหนึกถึงที่มาของกีตาร เขาทราบวาตอรเรสซึ่งเปน ชางไมชาวสเปนผูออกแบบกีตาร ไดแรงบันดาลใจสรางสรรคเครื่องดนตรีชนิดนี้จากสวนโคงสวนเวาของ ผูหญิง ลัดธีรจึงเกิดมุมมองขึ้นอยางหนึ่ง คือนักกีตารชายที่เลนเกงเปรียบเสมือนผูสามารถครอบครองหญิง สาวไวในออมกอดดวยความเต็มใจของหลอนเอง สวนนักกีตารหญิงคงเปรียบไดกับผูสามารถนําอิตถีภาวะ แหงตนมาแสดงยวนตา พรอมกันกับเลาโลมโสตวิญญาณเพื่อนรวมโลกไปดวยครบวงจร ความตองตานาพิศวงของภาพตรงหนาทวีแรงขึ้นเมื่อลานดาวเริ่มเปดฉากนําเพลง การ ประสานงานระหวางมือซายที่กดและมือขวาที่เกาสายกีตารทั้งหกเลื่อนไหลราบรื่น แสดงใหเห็นฝไมลายมือ ชั้นเลิศของนักเรียนการดนตรีผูมีอนาคตแจมจรัส ความสวยที่มาพรอมกับความเกงกาจมักมีอาํ นาจหยุด สายตาทุกคูใหจับจองพินิจเพลินนาน รูปหนาและเรือนรางโสภิตที่ตั้งนิง่ ดวยอาการใสใจบรรเลง ผนวกกับ ความเคลื่อนไหวประเปรียวแหงเรียวลํานิ้วที่พลิ้วไปตามตําแหนงตางๆของคอกีตาร ยังผลใหภาพที่ออกมา ดึงดูดเกินถอนตาสําหรับผูเพิ่งมีโอกาสยลเชนลัดธีร


๙๗

เพลงแนวเซลติกมักเรียบงายและสองสะทอนชีวิตอันเปนภราดรภาพ เหมือนคนในครอบครัว ชวนบรรเลงอยางเปนกันเองในยามวางมากกวาเพื่อออกงานแสดงใหญ เพลงวิวาหแหงสองดาวดําเนินไป ตามครรลองเซลติก ที่เหมือนลานดาวพยายามประกาศวาหลอนสอดสานใจเขากับหวงจินตนาการอวลไอรัก ในวันสมรส วันเริ่มตนชีวิตคู และวันอยูดวยกันตามสัญญามั่นหมายวาจะเปนเชนนี้ไปชั่วนิรันดร บางลีลา บทบาทของกีตารคลายบรรยายถึงสิ่งละอันพันละนอยในบานแสนสุข ขณะเดียวกัน สําเนียงของฟลุตก็สอ อาการราเริงเหมือนดีใจกับการพบดวงหนาที่ตนรัก ทั้งเพลงฟงใสสะอาดเหมือนรินน้ํา บริสุทธิ์ลงรดดอกไมหลากสี ลัดธีรเคยรูสึกจืดชืดกับแนวเพลงเซลติกอันเปนดนตรีพื้นเมืองเรียบงายเอื่อย เฉื่อยแบบของชาวเซ็ลตซึ่งเคยอาศัยอยูในหมูเกาะอังกฤษ ทวาครั้งนี้ ทั้งภาพและเสียงรวมกันออกมาทําความ ตื่นหูตื่นตาแหวกความจําเจ ชวนชื่นมื่นเกินบรรยาย ชวงจบมีลูกเลนฉีกแนวเซลติกไปบาง คือกระโดดโลดโผนกระตุกอารมณ แสดงความซุกซน เล็กๆในจิตใจเจาของงานประพันธ ทวาขณะเดียวกันก็ฟงกลมกลืน แบบเรื่องหักมุมที่ไมเสียอรรถรส รวม แลวสรุปลงดวยจิตใจชื่นบานทั้งคนเลนและคนฟง ลัดธีรตบมือดังๆหลายแปะ แถมทายดวยการใชนิ้วบีบปากเปาเปยวแบบโกรุนเดอะ แสดงความ ชื่นชมเปนอยางสูง และนั่นก็คือสัญญาณบงบอกใหรูวาลานดาวแทรกตัวเขามามีสวนรวมกับครอบครัวนอย แหงนี้แลวเต็มภาคภูมินับแตนาทีนั้น หลายชั่วโมงผานไปโดยไมมีใครใสใจนาฬิกาบนผนัง มีแตสรรพสําเนียงแหงดนตรีการและ เสียงพูดคุยหัวเราะหยอกลอ กระทั่งเสียงโทรศัพทมือถือของลานดาวดังขึ้น “ฮัลโหล… คะ… ยังอยูบานพี่เอินเลย… อุย! เกือบเที่ยงคืนแลวหรือคะ? ตายจริง!” หลอนเหลือบตามองนาฬิกา ก็พบวาเข็มชี้บอกเวลาเลยหาทุมครึ่งแลวจริงๆ “กลับเดี๋ยวนี้แหละคะ สิบนาทีก็ถึง รับรอง สวัสดีคะแม” ลานดาวกดสวิตชวางสายเพียงเทานั้น มาวันทาลุกจากฝงตรงขามมานั่งเบียดและโอบไหล “ขอแมนอนคางที่นี่ดีกวาไหม ดึกเกินไปแลวละ พี่ก็ลืมเวลาไปสนิท นี่นึกวาสักสี่ทุมครึ่ง ใช เสื้อผาพี่ได ตัวพอๆกันอยูแลว” เด็กในปกครองของพอแมทําตาละหอย “คุณแมเสียงเขียวอะคะ ถาคางขางนอกโดยไมขออนุญาตเสียกอนจะโดนเอ็ดใหญ ถัดจากนั้น จะปนหนาเขมงวดไปอีกเปนอาทิตย” มาวันทาหัวเราะ “โอเค งั้นวันหลังคอยขอ เดี๋ยววันนี้พี่อองกับพี่ขับตามไปสงละกัน” “ไมตองหรอกคะ แคนี้เอง ปลอดภัยหายหวง” สองสามีภรรยาเดินออกมาสงผูเปนเสมือนสมาชิกใหมของบาน “ดีใจที่ไดรูจักคนเกงอยางจะนะ และขอบใจมากสําหรับเพลงดีๆที่แตงใหพี่กับเอิน” “ไมเปนไรคะพี่ออง” ลานดาวสยายยิ้มตอบอยางดี มาวันทาสั่งเสีย


๙๘

“ขับรถระวังละ ตอใหจานบินตกก็หามจอดดูนะ” “แวะขอลายเซ็นแปบไมไดเหรอคะ?” หนุมสาวเจาของบานหัวเราะพรอมกัน “ขอบคุณนะคะสําหรับอาหารและความสุขมื้อค่ํา… ราตรีสวัสดิ์คะ” พนมมือไหวพี่ๆทั้งสอง ซึ่งตางก็รับไหวดวยกิริยาออนโยนเปยมไมตรี แลวลานดาวก็เปดประตูยอกายเขารถ แตสายตายังแวะเวียนมาประสานกับมาวันทาตอ ลัดธีร เผอิญเห็นเขา ก็นึกอยากทดลองขึ้นมาเลนๆ ทําทีทอดแขนโอบตระกองมาวันทาดวยมาดเจาของสมบัติ แถม เอียงหนากมลงจุมพิตขมับภรรยาคลายอยากแสดงความรักทวมอกกะทันหัน กระแสเศราเปนสิ่งยากจะปดบัง โดยเฉพาะสําหรับคนที่เห็นภาพบาดตาแบบฉับพลันทันดวน เหมือนถูกทิ่มแทงดวยเข็มแหลมขณะเผลอ แมถูกพรางอยูหลังกระจกรถและเงามืดของค่ําคืน ลัดธีรซึ่งปราย ตาสังเกตตลอดเวลาก็จับอาการชะงักงันไดถนัด อยางนอยก็ชั่วอึดใจสั้นๆ กอนลานดาวจะถอยรถแลวขับจาก ไป ชายหนุมทอดมองจนลับตา กอนเอยดวยสุมเสียงของคนผานรอนผานหนาวมามาก “เพลงที่นองจะแตงเนี่ยนะ มาจากปติที่ไดรูจักเอินแทๆเลย ชื่อวิวาหแหงสองดาวอะไรนั่นมา คิดขึ้นเพื่อใชบังหนาในภายหลังเทานั้น” มาวันทาถึงกับเกร็งและขืนตัวออกจากออมแขนสามีราวกับคนมีพิรุธติดตัว “หมายความวายังไงคะ?” ลัดธีรชําเลืองภรรยาดวยหางตา พูดตอบราบเรียบเปนปกติ “หมายความวายังไง? หมายความวานองเขาดีใจที่รูจักเอินนะซี คนถูกอัธยาศัยไดรูจักกันนะ… วาแตทาํ ไมตองขึ้นเสียงกับพี่อยางนั้นดวยละ?” พอถูกทักจี้จุด ผูเปนภรรยาจึงสํานึกวาออกอาการเกินงามไปหนอย จึงลดเสียงลง “พี่อองหาวาจะคิดตั้งชื่อเพลงบังหนา ทําไมตองใชคําวา ‘บังหนา’ ดวยละคะ?” “เอ!… ก็เปลามีความหมายพิเศษซักหนอยนิ พี่แครําพึงวาเนื้อแทแลวเขาแตงสนองปติของ ตัวเอง แตพอจะเอามาใหเราเลน และมอบเปนของขวัญ ก็ตั้งชื่อเพลงใหเขาทํานองชีวิตคูของเราเทานั้น แหม… เดี๋ยวนี้หยุมหยิมคิดเล็กคิดนอยเสียจริง พี่แคเลือกใชคําผิดหูหนอยเดียว” มาวันทาอึกอัก “เปลานี่คะ แคงงๆก็ถาม” แลวหลอนก็เงยหนาจองเขม็ง พอนึกถึงความผิดของเขาออกก็เลนงานทันที “เอินบอกหลายครั้งแลวใชไหมวาไมชอบใหมาเกาะแกะรุมรามตอหนาคนอื่น คราวหลังไมยืน จูบปากอวดเจาจะเสียเลยละคะ เก็บคาดูดวย!” แลวหลอนสะบัดหนาเดินเขาบานทันที ทิ้งใหลัดธีรยืนถอนใจอยูตามลําพัง ณ จุดเดิม หาก สังเกตก็จะเห็นเขาเงยหนามองฟามืดหมนดวยทาทีเซื่องซึม แตกตางจากกิริยาราเริงเมื่อครูแทบเปนคนละคน


๙๙

ตอนที่ ๑๑ รูตัว เปดตาขึ้นเต็มตื่นในยามเชาอันวางเปลาและเงียบเชียบ พลิกกายเชื่องชา วาดทอนแขนใหผิวเนื้อ ไลฟูกนิ่มละไมราวกับกวาดหาสิ่งยึดเหนี่ยวไมใหเควงควาง แตที่พบคือความราบเรียบวางเปลา ปราศจาก วัตถุในฝน ปราศจากวัตถุในโลกความจริงใดใหไขวควา จึงหยุดสงบตะแคงหนาน้ําตาซึมกับหมอน แสง สวางแหงรุงสางกับไอฉ่ําเย็นในหองนอนเคยปลุกหลอนจากความหลับใหลสูการลืมตาตื่นสบาย ทวาครั้งนี้ ทุกอยางตางไป ลานดาวพบตนเองทอดรางสะอื้นเงียบ เชานี้อาจแปลกที่สุดในชีวิต เสมือนสิ่งรอบตัวที่เคย ชวยกันบันดาลรอยยิ้ม กลายเปนทอนหินตองคําสาปคุมขังหลอนใหติดอยูกับความเหงาเศราหดหูดุจเดียวกับ คุกทะมึน ความทรงจํา… หากไรความทรงจํา คงไมมีที่เก็บภาพบาดใจ ไมมีหนามแหลมทิ่มแทง ไมมีส่ํา เสียงหลอกหลอนในหัว คนเราอาจหนีการไลลาของสัตวรายดวยกําลังขา หรือแหกคุกหลบอาญาไดดวยเลห กลพิสดาร แตใครเลาจะหลุดพนจากการเกาะกุมของความทรงจําแหงตนไดดวยกําลังกายหรือเลหกลอันใด? ยอดสุดของหลังคาโลกไมมีอะไรตองกลัวนอกจากความเหงา และที่ยอดสุดของความเหงาไมมี อะไรนากลัวไปกวาพฤติกรรมเบี่ยงเบนและความอยากตาย คนอื่นอาจใชเวลาในการนอนซมหลายวัน หรือ เปนแรมเดือนแรมปกวาจะทนเจ็บไมไหว แตสําหรับหลอนผูไมเคยมีภูมิตานทานทุกข เพียงสองสามชั่วโมง ก็เพียงพอแลวตอการสิ้นสุดความอดทน สิ่งที่เคยหวาดกลัวในสวนลึกเดินทางมาถึงแลวกระมัง? คําทํานายของหมอดูอุปการะ! สัญญาณโทรศัพทดังขึ้นทามกลางความเงียบ ลานดาวสะดุงไหวเล็กนอย ชายตามองไปทางตน เสียงดวยแววละหอยหงอยอยางรูวา นั่นจะไมใชเสียงอรุณสวัสดิ์ทักทายจากมาวันทา ปลอยใหสัญญาณดังอยู หลายครั้ง ตั้งใจจะไมรับ แตแลวก็เปลี่ยนใจลุกขึ้นหยิบกระบอกโทรศัพทจากแปน คิดวาการไดคุยกับใครสัก คนอาจชวยใหสภาพแชจมซมซานบรรเทาบาง “สวัสดีคะ” “นี่โจกพูด” ครั้งนี้ลานดาวนึกดีใจอยางประหลาดที่ไดยินเสียงสดใสของเพื่อนหนุม หลอนถือกระบอกไร สายติดตัวมานอนคุยบนเตียง และตอบรับดวยหัวใจนิ่มนวลกวาเคย “สวัสดีคะโจก” “เอะ! นั่นใคร? เสียงนุมนิ่มเหมือนนางชี ชวยตามจะมาคุยหนอย” ลานดาวหัวเราะออกมาได วิธีพูดเลนทักทายของเพื่อนหนุมชวยปลุกสติใหกระเตื้องขึ้น “จะเอง” “จริงเหรอะ? งั้นสงสัยเพิ่งเขาหองพระสวดมนตแผเมตตาใหพวกเปรต สุมเสียงถึงปรานี ผิดปกติ” หญิงสาวหัวเราะขําอีก พยายามแตงเสียงใหเขารองเขารอย


๑๐๐

“คนเพิ่งตื่นนอนก็ซึมเซาบางสิเธอ… โทร.มามีอะไรหรือเปลา?” “ขอเบอรมือถือยายเอยหนอยซี มีแตเบอรเครื่องเกา นองที่ชมรมเขาตามหาตัวกัน แมนี่นัดไม เปนนัด” ลานดาวบอกเบอรเพื่อนสาวไปเพราะเห็นวาคงเปนธุระดวน “เธอตองโทร.เองนะโจก อยาใหคนอื่น เดี๋ยวเอยมาวาฉัน ที่เปลี่ยนเครื่องนี่เห็นวาเพราะหลบ ใครบางคนอยู” “โอเค ขอบใจมาก แคนี้กอนนะ” “เดี๋ยว…” “หือ?” “วันนี้วางหรือเปลา?” นนทกานตชะงักไป ใจเตนระทึกขึ้นมาปุบปบ “กําลังอยูที่ชมรม แตสองสามชั่วโมงคงเสร็จ” “งั้นทานขาวเที่ยงดวยกันไหม?” ความจริงมีนัดกับพรรคพวก แตอารามดีใจไดรับการชักชวนจากลานดาวทําใหยอมเบี้ยวทันที ตอบรับหลอนโดยไมมีการคิดหนาคิดหลังหรือลําดับความสําคัญกับนัดเกาแตอยางใดทั้งสิ้น “ที่ไหนดีละ?” “มารับจะหนอยแลวกัน แลวคอยคิดทีหลัง” นนทกานตมาถึงกอนเที่ยง ลานดาวปรากฏตัวยืนตอนรับเขาในชุดเสื้อยืดแขนกุดกับกางเกงยีน รัดรูป อวดผิวเนียนงามกับสัดสวนไรที่ติซึ่งเขาไมมีโอกาสไดเห็นบอยนัก ชายหนุมลงจากรถมาไหวพอแม ของลานดาวพอเปนพิธีครูหนึ่งก็ชักชวนกันออกจากบาน “หิวไหม?” ถามไถหญิงสาวอยางเอาใจใสขณะบิดกุญแจสตารทเครื่อง “ก็เรื่อยๆ” “กินที่ไหนดี?” “ในเมืองชักเบื่อ ไปบางแสนกันเถอะ ชมชายฝงแกลมอาหารทะเล เปลีย่ นบรรยากาศมั่ง” นนทกานตเลิกคิ้วสูงอยางสุดฉงน เพิ่งดูดวงประจําวันในหนังสือพิมพกรอบเชา ถูกทํานายทาย ทักวาวันนี้ลาภหายหรือไดแหวอยางใดอยางหนึ่ง ไฉนจึงพลิกกลับตาลปตรกลายเปนฤกษมหาเฮงไปเสียนี่ “อารมณดีอะไรมาเนี่ย?” “ตรงขามเลย กําลังเซ็งสุดขีดตางหาก” ชายหนุมหัวเราะ ความ���ริงเขาถามใหกลับขั้วไปอยางนั้นเอง ดูหนาเพื่อนสาวก็รูวา จืดกวาทุก วันในรอบปที่ผานมา เกือบนึกนอยใจที่ตนเองเปนไดเพียงตะกราทิ้งอารมณเซ็ง แตพอคิดใหม แคมีโอกาส เห็นเรียวแขนเปลือยกับทอนขาสลักเสลาในยีนรัดรูปของลานดาวตั้งครึ่งวันอยางนี้ก็สุดคุมแลว จะดวยฐานะ


๑๐๑

อะไรก็ชางหัวเถอะ “โจกยังไปหาหมอดูอุปการะอยูหรือเปลา?” หญิงสาวถามเหมือนโปรยขอสนทนาฆาเวลาเลนเมื่อรถแลนออกมาไดไมนานนัก “ก็ไปอยูเหมือนกัน ตอนนี้แกกลายเปนคนดังแลวจะเอย คนเกายังมาหา แถมคนใหมมาเพิ่มอีก เพราะปากตอปาก ลาสุดเราตองรับบัตรคิวเลยนะ เชื่อเขาเลย นี่เห็นสิ้นเดือนจะยายไปเปดสํานักเปนหลัก แหลงแลว” “คงเพราะมีลูกคารายใหญอยางเธอเยอะนะซี พาสาวไปชวยอุดหนุนพอหมอกี่คนแลวละ?” “ฮี้! สาวเสิวอะไร” นนทกานตออมแอมเสียงหนีบ ลานดาวฟงทีเดียวรูเลยวาหลอนแซวแมน จึงหยิกตอ “พาไปบอยๆเถอะ แกคงทายวาเปนเนื้อคูเขาสักคน” ชายหนุมทําเปนไมไดยิน “โจกก็ชักนึกเลื่อมใสหมออุปการะเพิ่มขึ้นทุกทีนะ ไมใชทายแมนอยางเดียว เจอแตละทีเหมือน ไปใหแกเขี่ยผงออกจากตา ขูดสนิมออกจากความคิดเราทีละนิดทีละหนอย” ลานดาวทอดตามองไกลและยิ้มเนือย “ผงในตาแบบไหน ยกตัวอยางซิ” “ผงแบบจะนั่นแหละ! ลาสุดกําชับซ้ําวาอยาหวังลมๆแลงๆ พูดทํานองวาชาตินี้ไมมีวันไดแอม หรอก” นนทกานตเลาไปเรื่อย ทวายังผลใหนัยนตาหญิงสาวทอประกายของกระรอกที่ถูกชี้โพรงขึ้นมา แวบหนึ่ง เปนอารมณของคนเคยหวังนักหวังหนาวาจะมีสักครั้งที่หมอดูอุปการะทํานายทายทักผิดพลาดจังๆ “เขาพูดคํานี้เลยหรือ?” เพื่อนหนุมหัวเราะแหะๆ สารภาพวา “ก็ไมเชิงหรอก ฉันพูดใหเปนภาษาวัยสะรุน ถาจะเอาเปะๆ คือพอฉันถามแวะเวียนมาเกี่ยวกับ เธอ หมออุปการะก็บอกวาถายังเก็บความหวังไว เทากับยอมรักษาทุกขสวนหนึ่งไวอยางเปลาประโยชน แก ชี้ใหเห็นวาฉันหลงรูปมากกวาอยางอื่น และถาลงวาหลงผูหญิงที่ความสวย ก็แปลวากําลังหลงความดีในอดีต ของเขาซึ่งเราสูไมได หลักการอันดีคืออยาสูในสนามที่ตอ งแพเพราะเปนรองเกินไป” ลานดาวนิ่วหนาหนอยๆ “ไมเขาใจ… หลงแตความสวยแปลวากําลังหลงความดีในอดีต เปนยังไง?” “ออ… แกอธิบายทํานองวาคนเราสวยไมใชเพราะฟลุก ไมใชเพราะมีใครลําเอียงใหคุณสมบัติ ติดตัวเรามาเปลาๆ ของทุกอยางมันมีเหตุในตัวเอง อยางชาติกอนเธอมีจิตใจงดงาม ทําดีมีศีลสัตย วิญญาณก็ เคลื่อนมาครองอัตภาพที่สอดคลอง กรรมเกาสงมาสูกําเนิดที่สุขุม และคุมรูปใหสวยสมน้ําสมเนื้อกับความดี เดิมนั้นจนกวาจะหมดแรงสง แกใหมองหาความดีในชาตินี้ของจะดวยสายตาของมิตรที่คิดเกื้อกูลกันยิ่งๆขึ้น แลวทุกอยางจะลงเอยในทางมงคล ทั้งปจจุบันและอนาคต” “แลวชาตินี้ในสายตาของเธอ ฉันมีความดีอะไรบาง?”


๑๐๒

“จะนะเหรอ อือม ก็เปนคน…” นนทกานตพยายามตอบทันทีแบบเอาใจ จะไดเปนการแสดงวาสายตาของเขาสอดสองและแล เห็นความดีของหลอนอยูเสมอ ถามปุบตอบไดปบไมตองเสียเวลาขุดคนจากซอกหลืบความจําใด ทวาพอพูด สามคําแรก ก็เกิดอาการตีบตัน ไมทราบจะสรรคํายอที่ตรงตามจริงอันใดมากลาวใหเร็วทันปากที่โพลงนํา เปนสายฟาแลบไปแลว “เปนคน…” พอเขาซ้ําคํานําเดิมแบบแผนเสียงตกรอง ลานดาวก็โบกมือขึ้นลง “เอาละๆ ชางเถอะ… อยางกับถูกบังคับใหฝนอมแตงโมไวทั้งลูก ทีหลังพูดสบายๆเหอะนะ นึก ไมออกก็บอกวานึกไมออก ฉันรับได ที่ถามไมใชเพราะอยูในอารมณอยากฟงคําสรรเสริญเสียหนอย” นนทกานตรูสึกขายหนาแปลกๆที่คนหาคําตอบไมเจอ อาจเพราะมัวพุงเปาจะเอาความดีชนิดล้ํา เลิศประเสริฐศรีมายกยอใหฟงเปนที่ชื่นใจ ประโลมใหอุนใจวาชาติหนามีจริงก็ตองสวยอยางนี้อีก ความจริง ถาเพียงแตจะเขี่ยๆความดีของลานดาวชนิดดาษๆออกมากองก็คงไดหลายอยู ทวานี่ชาเกินไปแลว จะคุย ออกมาก็คงเหมือนแกลงเอาใจกันแบบบื้อๆไรรสนิยมเปลา จึงเลาเรื่องที่คุยกับหมออุปการะตอเพื่อกลบ เกลื่อนอาการคิดชาของตน “โจกถามหมออุปการะเรื่องคูแทดวย วาเพราะกรรมอะไรจึงทําใหหญิงชายกลายเปนคูแทถาวร หมออุปการะบอกวาคูแทถาวรไมมีหรอก มันขึ้นอยูกับวาเราเคยทําบุญมากับใคร หรือติดหนี้ใครไวบา ง สลับสับเปลี่ยนหมุนเวียนไปเรื่อย ถาชาติใกลทําบุญกับใครมากก็อยูเย็นเปนสุขกับคนนั้นยืดหนอย แตหาก ติดหนี้ใครไวเยอะก็ตองทนสภาพเหมือนเขาคุกรวมกับเขานานปเชนกัน เสร็จแลวพอตายจากก็ทางใครทาง มัน เวนแตระหวางอยูดวยกันไดรวมบุญหรือกอบาปไวเสมอกันอีก ก็มีสิทธิ์ไปพบกันใหมในปรโลกดวย แรงดึงดูดของบุญและบาปนั้นๆ” ลานดาวถอนใจ อยางหลอนมีสติรูจริงไดแควา ลมหายใจเดี๋ยวนี้เปนขาออกแนๆเทานั้น ใหรูล้ํา ไปในอนาคตกาล หรือรูยอนกลับไปยังอดีตชาติลวนบอดสนิท โดยเฉพาะการเวียนวายตายเกิดและเหตุผล ตนปลายเกี่ยวกับกรรมเวรทั้งหลาย หญิงสาวแคตระหนักวาตนเองไมรู ขณะเดียวกันก็เกลียดการจําใจเชื่อคน ที่อางวารู โดยหลอนไมมีสิทธิ์พิสูจนเท็จจริงดวยสติสัมปชัญญะของตนเองเลย “ฟงเรื่องเวียนวายตายเกิดกับบุญทํากรรมแตงแลววังเวงแฮะ สติสตังแบบมนุษยธรรมดาเราทํา ไดอยางมากก็เพียงสมัครใจเลือกเชื่อหรือไมเชื่อ สวนถาใหพิสูจนดวยตาทิพยหรือหูทองของสํานักไหน ก็ลือ กันวาเพี้ยนมากเพี้ยนนอยทั้งนั้น” “งั้นก็เลือกเชื่อหลักงายๆสิ ทําดีไดดี ทําชั่วไดชั่ว ทําอะไรไดอยางนั้น ถาภพชาติคลอยตามกฎนี้ เราก็ไดชื่อวาเลือกเชื่ออยางมีเหตุผล แตถาภพชาติไมคลอยตามกฎนี้ เราก็ยังไดชื่อวาเลือกเชื่อดวยมโนธรรม ประจําใจของมนุษย ไมใชเชื่อดวยสัญชาตญาณสัตวรา ยที่เห็นผิดเปนชอบและพรอมบูชาความชั่วเปน สรณะ” นนทกานตแปลกใจตนเองที่สามารถทองคําของหมอดูอุปการะพูดไดเกือบทุกคํา กับทั้งแปลก ใจที่ลานดาวสงสัยแบบเดียวกับเขา และเคยไถถามหมอดูอุปการะไวกอนแลว


๑๐๓

หรือวาที่แทคนเราสงสัยเกี่ยวกับตัวเองเหมือนๆกันหมด? “มันก็ไมหมูนักหรอกนะ” ลานดาวขัดคอ “แคบอกวาทําดีไดดี ทําชั่วไดชั่ว ฟงเหมือนงาย แต พอลองเจาะลึกไปในรายละเอียด ใครบางตัดสินถูกวาแคไหนเรียกทําดี จัดเปนการเมตตากรุณากัน ใครชี้ได แมนๆวาแคไหนเรียกทําชั่ว เขาขายจองเวรเบียดเบียน” “เผอิญฉันถามหมออุปการะขอนี้เหมือนกันแหละ แกบอกมาสั้นๆแควา เครื่องวัดอยางงายคือใจ ทําอะไรเปนประจําแลวโลงอก หรือกระทั่งเกิดปติโสมนัสกับพฤติกรรมนั้นๆเพราะเห็นชัดวาเปนไปเพื่อ เกื้อกูลทั้งตัวเองและคนอื่น ไมมีใครเดือดเนื้อรอนใจในภายหลัง อยางนั้นคือกรรมดี รายละเอียดเปนอยางไร ไมสําคัญกวาใจในขณะกอกรรมและรับกรรม” ลานดาวหรี่ตาเล็กนอย ทําเสียงเหมือนพาดพิงบุคคลสมมุติอื่นไกลตัว “อะ! อยางพวกเกย พวกเลสเบี้ยนละ รักเพศเดียวกันก็ทําใหหัวใจพองโต เกิดปติโสมนัส เหมื���นกัน แถมอยูรวมเพื่อเกื้อกูลกันฉันคนรักไดถนัดขึ้น เราจะเอาอะไรไปตัดสินวาใจที่ยอมเปนรักรวม เพศนั้นคือการกอกรรมดีหรือกรรมชั่ว บางประเทศหรือบางศาสนาพิพากษาไววา เปนบาปผิดอยางมหันต ตองลงทัณฑสถานหนักทีเดียว โทษฐานกวนสังคมใหเกิดความวิปริต หรือขอหาเบากวานั้นหนอยคือไมยอม ทําตามกติกาสากลของพระเปนเจาผูสราง” นนทกานตทําหนาครุนคิด “อือม… ใครจะวาอยางไร มีบทบัญญัติไวกวางหรือแคบแคไหนไมรูนะ แตเทาที่รูจักและมอง พวกรักรวมเพศดวยตาเปลา โจกวางานนี้เปน ‘การรับกรรม’ มากกวา ‘การกอกรรม’ เพราะรักรวมเพศยืนพื้น อยูบนความชอบใจ ไมใชยืนพื้นอยูบนเจตนาเลือกเอาลอยๆวาขาจะเปนรักรวมเพศ เปรียบเทียบแลวคงคลาย กับที่ไมมีใครชอบกินแอปเปลแลวไดรับคําชมวาประเสริฐ ไมมีใครรังเกียจองุนแลวโดนหาวาชัว่ ชา เขาแค ลองลิ้มผลไมแตละอยางแลวเกิดความถูกใจหรือไมถูกใจ มนุษยที่ไหนละเจตนาสั่งใหตัวเองรักหรือเกลียด อะไรได?” “สรุปคือกรรมชั่วบางอยางดลใจใหเราชอบในสิ่งที่ไมควรชอบ หรือชอบเพื่อทนทุกขทรมาน ในภายหลังอยางนั้นหรือ?” นนทกานตหัวเราะตาใส เพราะไมเคยไดยินคํานั้นมากอน เมื่อคิดตามแลวก็เห็นจริง กรรมชั่ว บางอยางอาจดลใจคนใหชอบในสิ่งที่ไมควรชอบ ชอบแลวเปนไปเพื่อความทุกข ความทรมานเพียงถายเดียว โดยเฉพาะอยางยิ่งแรงดึงดูดทางเพศนาจะเปนหมากกลลอใหติดกับงายที่สุด “นาจะใชนะ แมแตความชอบใจก็เปนเครื่องมือเลนงานเราได อยางบางคูเจอกันก็เห็นแตแรก แลววาไปไมรอดแน ทั้งเกิดลางรายสารพัด ทั้งอึดอัดหรือขนลุกเมื่ออยูใกลกัน แตก็ทนแรงดึงดูดไมไหว มี อันตองไดถึงเนื้อถึงตัวกันรวดเร็วผิดปกติ แลวก็แยกกันไมขาดตั้งแตนั้น ทนทุกขทรมานสาหัสรวมกันเปนป หรือเปนชาติกวาระฆังหมดยกจะดังขึ้น อยางนี้ถาไมใชเพราะบาปเวรแตหนหลังดลใจหรือเปนกาวยึดให แปะติดกัน ก็ไมรูจะโทษอะไรดีกวานั้น” “แปลวา… ลงถากรรมเกาจะใหผล อยางไรเราก็ไดแตกมหนากมตายอมรับเคราะหกรรม และ งอมืองอเทารอจนกวากรรมเกาจะหมดแรงสงใชไหม?”


๑๐๔

“อันนี้ยังไงไมรูนะ แตเรามองโลกดวยตาเปลา เราวาเคราะหกรรมมีอยูสองประเภท ประเภท แรกคือเขาจูโจมถึงตัวแบบไมตองเสียเวลาคิดหาทางหนี เชนกําลังอาปากจะงับขาวอยูดีๆ ตึกดันถลมครืนลง มาเพราะวิศวกรโกงวัสดุกอสราง อยางนี้ตองปลอยเลยตามเลย ในเมื่อกรรมเกาเขาจะมาขอลดอายุหรือทําให บาดเจ็บพิการดวยการสงเราไปติดอยูในตึกนั้นเวลานั้น… “แตประเภททีส่ องจะคอยๆคืบคลานเขามาแบบเปดโอกาสใหตั้งสติ เตรียมตัวหลบหนีหรือ ปองกันผอนหนักเปนเบา เชนกรรมเกาดลใจใหชอบเลนพนันและตองหมดตัวเพราะการพนัน ถาชาตินี้กัด ฟนทน ไมเลนเสียอยาง แบบเดียวกับขี้ยายอมลงแดงตายดีกวากลับไปเปนทาสยา กรรมที่ตองหมดตัวเพราะ การพนันจะมาทําอะไรเราไดยังไง… “เราวาในโลกความเปนจริง มนุษยประสบเคราะหกรรมที่พอทนสูไหวมากกวาเคราะหกรรม ประเภทหมดสิทธิ์รับมืออยางสิ้นเชิง แตเรื่องของเรื่องคือคนเรามักปลอยเลยตามเลย ไมทําอะไรสักแอะ แมกระทั่งฝนใจสูกับตัวเอง หรือพอเชื่อเรื่องกรรมก็เชื่อแคอิทธิพลของพลังลึกลับจากชาติปางกอน แลวแทบ เลิกศรัทธาพลังที่เปดเผยใหหวังไดในชาตินี้ ยิ่งฟงหมออุปการะแจกแจงกรรมเกากรรมใหมของเราที่เราเอง ลืมไปแลว ก็ยิ่งเห็นจริงวากรรมเกาอาจทําหนาที่สรางฉากละครตอนแรก แตกรรมใหมก็สามารถเปน ตัวกําหนดวาจะใหเหตุการณดําเนินไปจนถึงตอนจบไดอยางไร” หนาผากของลานดาวคลายจากอาการตึงเล็กๆ เมื่อจับใจความสําคัญไดวา ถาใหสตินําหนา อารมณเสียอยางเดียว กรรมเกาทําหนาที่ไดมากสุดก็แคยั่วยวนใหหลงผิด โดยเราไมจําเปนตองถลําตัวเห็น ผิดเปนชอบ เห็นชั่วเปนดี หรือเห็นกงจักรเปนดอกบัว เรื่องเลวรายสวนใหญในชีวิตคนอาจไมเกิดขึ้น ขอ เพียงไมตามใจตัวเองเกินขอบเขตทํานองคลองธรรมเทานั้น คําพูดของนนทกานตมักพาหลอนออกจากกรงขังทางความคิดไดอยูเรื่อย เขาจึงมีความนาเขา ใกล นาใหเวลาเสวนา แมถูกจัดไวเปนมานอกสายตาที่ไมมีแรงพอจะวิ่งมาถึงเสนชัย ก็ทําใหหลอนแวะเวียน สายตามาชมดวยความสนใจลักษณะเดนอยูเสมอ ลักษณะเดนของผูชายในบางครั้งก็ชักใยหรือไขลานใหกลจักรทางเพศทํางานไดเหมือนกัน ลานดาวคอยๆรูจักตนเองมากขึ้น และพบวาสําหรับหลอนแลว วาจาของชายเราใจไดมากกวารูปรางหนาตา หลายครั้งใกลชิดกับหนุมเซ็กซี่สุดๆแลวรูสึกจืดชืดอยาบอกใคร แตยืนชมจันทรอยูเดียวเปลี่ยวกายแลวกลับ ปรารถนาออมกอดจากนทกานตขึ้นมาได เคยงุนงงกับเหตุผลตนปลาย แตเมื่อสังเกตตัวเองบอยๆขณะอยูกับ ผูชายแตละคน ก็พอเขาใจชัดขึ้นทุกที นั่นคือหลอนจะไมยอมเปนของผูชายไอคิวต่ํากวาตนเองเด็ดขาด! นนทกานตดูออนแอ ซื่อๆเซื่องๆตอนอยูในอารมณหลง กับทั้งขาดความมั่นใจในรูปโฉมและ ฐานะ แตกะพริบตาทีเดียว พอใหโอกาสเขาแสดงสติปญญา ดวยความเชื่อมั่นวาหลอนจะเงี่ยหูฟงอยางตั้งใจ เขาก็แปลงรางเปนหนุมอีกคนที่คมคาย ดูอบอุนนาฝากใจขึ้นมาไดทันทีเหมือนกัน คําพูดหลายตอหลายคํา ของเขาฝงอยูในสวนลึกและสวนตื้นของความทรงจําไมรูเลือน จึงนับวาเขามีความฉลาดทางวาจาเปนเสนห เปนความเซ็กซี่ และเปนเหตุผลที่หลอนเลือกอยูดวยในยามเควงควางสุดทนเชนวันนี้


๑๐๕

หลอนอาจมีเวรกับเขาอยางหนึ่ง คือเลี้ยงเหมือนมาใชเอาไวขี่หลัง เวลากําลังอารมณรายหาที่ ระบายไมไดก็ไปลงเอากับเขา หรืออีกทีก็เลี้ยงไวเปนหินลับเขี้ยวเสนห แบบเดียวกับแมมดที่ตองหมั่นซอม ใชเวทมนตกันลืม ไมทราบเปนโรคจิตชนิดใดเหมือนกัน ดูเหมือนหลอนสนุกสนานเปนพิเศษกับการแกลง ทรมานเขา เห็นหนาเศราๆทีย่ ังคงจงรักภักดีไมเสื่อมคลายแมถูกทําทารุณสารพัดแลวสะใจพิลึก ชีวิตเหมือน อิ่มเอมเปรมสุขยิ่งกับการมีเขาไวเปนลูกบอล นึกอยากอุมก็อุม นึกอยากเลี้ยงก็เลี้ยง นึกอยากเตะก็เตะ แรงเบา แคไหนก็เห็นยังทนมือทนเทาอยูในสภาพเดิมเสมอ คบกับหลอนเขาเปนฝายสูญเสียมาตลอด หลอนอาจตองชดใชในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งใหเขา เปนฝาย ‘ได’ เสียบางกระมัง… ลานดาวมองเหมอออกไปนอกรถ ครูหนึ่งก็พึมพําถามอีก “แลวเธอวาพวกหญิงรักหญิงที่อยูกินกันจริงจังนี่นารังเกียจไหม?” “อือม…” นนทกานตเมมปากตรองโดยปราศจากการเฉลียวคิดวาเปนเรือ่ งใกลหรือไกลตัวแต อยางใดทั้งสิ้น “ใจหนึ่งก็สงสาร อีกใจก็รูสึกแปลกๆนะ จะบอกวารังเกียจไหม… คงไมถึงขั้นนั้น เปนผูหญิง ยังดี ไมถูกดาเทาไหร เห็นคลอเคลียหยาดเยิ้มแบบแฟนแลว สมัยนี้อาจจะแคทาํ ใหยิ้มมุมปากหนอยๆ เพราะ ภาพไมชวนคลื่นไสนัก แตถาเปนผูชายก็อาจเคราะหราย สังคมจะพากันสงสายตารังเกียจโดยไมตองนัด หมาย มีแตคนสนิทที่ไดรูจัก ไดพูดค���ย ไดเห็นแงมุมอื่นๆในชีวิตของเขา ภาพของความเปนมนุษยที่นาเห็นใจ ถึงจะปรากฏชัดกวาภาพของรักรวมเพศที่ทําอะไรนาสะอิดสะเอียน” “ลองแจกแจงใหฉันฟงไดไหมวาทําไมรักรวมเพศถึงนารังเกียจ?” จนแลวจนรอดนนทกานตก็ไมสําเหนียกความขรึมผิดปกติในน้ําเสียงของเพื่อนสาวอยูนั่นเอง นั่นเปนธรรมชาติของเขา เวลาไดรับโจทยใหคิดก็คิดไป และมักใหคําตอบไดดีมากดวย แตพอไมตองคิดก็ จะขาดความสังเกตสังกา และบารักไปตามแรงขับของวัย “เรื่องของเรื่องคือมันฝนธรรมชาติ อะไรที่ฝนธรรมชาติยอมกอความรูส ึกผิดปกติ ความรูสึก ผิดปกติอาจจี้เสนใหขํา หรืออาจทําใหมวนทองอยากแหวะ สําหรับหญิงกับหญิงนั้นกวนความรูสึกให ปนปวนนอยหนอย เพราะเปนเพศที่ไมตองเปลี่ยนบุคลิกมากนัก ถึงแมกิริยาวาจาแข็งโปกยังไงก็พอเห็นได ในหญิงทั่วไปอยูแลว อีกอยางเพศหญิงมีธรรมชาตินาหลงใหล หากถูกหลงโดยเพศเดียวกันก็นับวาแปลก นอย ทางโหราศาสตรระบุดวยซ้ําวาดาวประจําดวงของผูหญิงบางคนสงกระแสใหเจาตัวทรงเสนห มี อิทธิพลแมกับเพศเดียวกัน อยางจะไง นองปหนึ่งปสองกรี๊ดกันอยางกับแขงเปานกหวีด ทั้งที่เธอก็ไมเคยมี มาดทอมบอยกับเขาเลย แคเทกวาเลดี้หนอยเดียว” ลานดาวเบนหนาไปลอบยิ้ม ใจชื้นอยางประหลาดเมื่อนึกขึ้นไดวาเสนหของตนมีอิทธิพลตอ ผูหญิงดวยกัน โดยอาศัยหลักฐานแวดลอมเปนตัวเปนตนมาชี้ไดมากมาย “แลวชายกับชายละทําไมถึงนารังเกียจ?” ประโยคคําถามนั้นยิงมาเพื่อไมใหนนทกานตรูสึกวาหลอนสนใจปญหาหญิงรักหญิงเปนพิเศษ “อือ… ชายกับชายนี่ถาออกแนวตุดแนวแตวก็ซวยเลย เพราะบุคลิกจะถูกปรับใหกระตุงกระติ้ง ผิดแผกจากธรรมชาติอยางเห็นไดชัด ธรรมชาติในรูปกายของเพศชายไมคอยมีสวนนุมนวลใหนึกอยาก


๑๐๖

อะลุมอลวยหรือทําใจรับไดเทาไหร โจกคิดวาหากกรรมรายๆเกี่ยวกับเรื่องทางเพศอยากเลนงานใครแรงสุด ก็จะเลือกจังหวะที่กาํ ลังเปนชายนั่นแหละ ทุกขถนัดกวาจังหวะเปนหญิงมากนัก” “ก็จริงนะ เปนหญิงโชคดีกวาชายหนอย ในกรณีที่มีความเบี่ยงเบน” “หญิงรักหญิงโชคดีกวาชายรักชาย แตก็โชครายกวาหญิงรักชายตามธรรมชาติวันยังค่ํา” หญิงสาวเอียงหนาอิงศีรษะกับบาของพนัก นัยนตาซึมเศราลงอีก “เธอวาฉันเปนคนเอาแตใจตัวเองมากไหม?” อยูๆหลอนก็นึกอยากเปลี่ยนเรื่อง “จะใหตอบแบบเพลาๆหรือแบบเอาขวานจาม?” หญิงสาวหัวเราะ กอนตอบหนักแนนเพื่อสื่อวาตองการตามนั้น “เอาขวานจาม!” นนทกานตหัวเราะหึหึ “จะรูตัวเองอยูแลวนี่ แตก็ถือวาปกตินะ ความเอาแตใจเปนของคูกันกับความสวยอยูแลว ยิ่ง สวยระดับเธอยิ่งไปกันใหญ ไมรูเรื่องอื่นใดในโลกกับใครเขาหรอก ที่เห็นเปนอันดับหนึ่งคือความอยาก หรือไมอยากเอาอะไรเทานั้น” ลานดาวปดตาลง ถามตนเองเงียบๆวาถอยคําของนนทกานตเปนความจริงในทุกสถานการณ หรือไม หากขัดกับศีลธรรม หลอนจะยังมีสํานึกผิดชอบชั่วดีอยูมากนอยเพียงใด? รถแลนเรื่อยบนทางดวนขามจังหวัดพักใหญ สองหนุมสาวก็มานั่งทานอาหารทะเลทีร่ านริม หาดบางแสน ลานดาวมองขอบฟาไกลลิบตาอยางเหมอลอยมากกวารวมจอไปกับเพื่อนชาย ชางเปนวันที่ แตกตาง หลอนเคยนั่งรถนนทกานตดวยอัตตาของเจานาย เคยผูกขาดการสนทนาหันเหทิศทางไปตามใจ ตนเอง แตวันนี้หลอนเห็นเงารางตนเปนผูหญิงธรรมดาคนหนึ่ง เปนฝายรับฟง เปนฝายคิดตามเกือบตลอด ฝายนนทกานตจอเอาๆไมตา งจากปลากระดี่ไดน้ํา เขานึกในใจวาการเปนเพื่อนสนิทกับคนสวย ก็ดีอยางนี้ มีโอกาสฟลุกคลายถูกเลขทายสามตัวโดยไมคาดฝนเขาไดเหมือนกัน และถาใหแลกจริงๆระหวาง ควงลานดาวเที่ยวทะเลกับถูกเลขทายสามตัว เขายอมเสียเลขทายสิบงวดดีกวาเสียโอกาสมากับหลอน! นนทกานตไมรูตัวเอาเลยวาอีกไมกี่นาทีตอ มาจะตองลืมเรื่องเลขทายสามตัวลงสิ้น ในเมื่อเจอ โชคระดับลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งหวดเขาใสเต็มเหนี่ยวเสียแลว! “โจก…” ลานดาวหันจากทะเลมาพูดกับเขาแบบปลงใจหลังใครครวญครั้งสุดทาย “จําบังกะโล ที่พวกเรากับเพื่อนๆเคยมาคางคืนกันเมื่อหลายเดือนกอนไดใชไหม? เลยไปหารอยเมตรนี่นะ จะเหนื่อย แลว ก็อยากขับไปงีบพักสักสิบนาที เดี๋ยวโจกชวยเดินตามไปทีหลังไดหรือเปลา หาเอาแลวกันวาจะจอดรถไว หลังไหน เคาะประตูเรียกแลวจะมาเปดให” ชายหนุมตกตะลึงจนขาวหลนจากปากหลายเม็ด มองหนาเพื่อนสาวเหมือนนักมวยเจอหมัด ตรงเต็มเบาตา กลืนขาวกอนโตเกือบไมเคี้ยว และเพื่อความเชื่อมั่นวาไมหลอกตัวเองดวยความเขาใจผิด นนทกานตก็เอยตะกุกตะกัก


๑๐๗

“จะนั่งรถมาเหนื่อย โจกก็ขับรถมานาน นา… นาจะยิ่งเหนื่อยกวา ถาเออ… ของีบอยูขางๆจะ มั่ง แตหลายชั่วโมงหนอยจะวาอะไรไหม?” ลานดาวหลบตาไปทางอื่นขณะกระซิบตอบเหมือนตองการใหตั้งใจอานเพียงริมฝปาก “ไมวา…” แลวก็แบมือขอกุญแจรถอยางเงียบเชียบ


๑๐๘

ตอนที่ ๑๒ ความขัดแยง นนทกานตเดินแบบใจเตนไมเปนส่ํา เนื้อตัวเกร็งแนนเยี่ยงหนุมกลัดมันที่รูวาวิมานฉิมพลีรออยู ขางหนา ดวยลมหายใจฟดฟาดยามนี้ ตอใหชางสารมาฉุดก็คงหยุดเขาไมไหวแลว เผลอๆชางนั่นแหละจะ โดนลากถูลูถูกังไปจนถึงบังกะโลโนน พอเขาเขตที่พักอันเปนจุดนัดหมายยิ่งจ้ําอาวแทบขาขวิด ตระเวนเยี่ยมหา สอดตาเล็งรถของตน วาไปจอดอยูตรงไหนมุมใด เยี่ยมซายเยี่ยมขวามาจนถึงบริเวณลึกสุดของสถานที่จึงพบ เขาระบายลมหายใจ โลงอก อยางนอยก็สบายใจไปเปลาะหนึ่ง คือนางฟาไมเหาะหนีกลับกรุงเทพฯดื้อๆอยางที่เมื่อครูเริ่มวิตก เพราะหารถไมเจอสักที มายืนหนาประตูบังกะโล เปนอีกนาทีแหงสุดยอดความรูสึก เขาตองหายใจแรงๆเหมือนคน เปนโรคหอบหืดครูหนึ่งกอนยกมือขึ้นเคาะเรียก “จะ… นี่โจกเอง” สําเนียงออดออนและติดสั่น รอนานรวมครึ่งนาที กวาประตูจะแงมเปด ชายหนุมพยายามปน มาดเชื่อมั่นขณะกาวเทาลวงเขาไปขางในและหับประตูกดล็อกดวยมือสั่นเทา หองเย็นฉ่ําชื่นราวกับถ้ําครึ้ม แสงสวางกระจายเพียงครึ่งเดียวเพราะมานปดหมดทุกดาน ลานดาวเดินมาเปดประตูใหแลวก็กลับไปที่เตียงเพื่อเอนลงปดตานอนหันขาง สมดังหลอน บอกไววาจะของีบ ชายหนุมเมมปากแนน เพิ่งมีโอกาสเห็นรางงามทอดยาวบนเตียงนอนเปนครั้งแรก หาก เชื่อวาหลอนมาที่นี่เพียงอยากขอพักหลับครูเดียวจริงๆ เขาก็ควรเอารางโคงๆกลับไปนั่งเรียนหนังสือกับพวก เด็กอนุบาลดีกวา กาวมานั่งขอบเตียงติดกับรางตะแคงนอนของหญิงสาว แมผานสนามกามกรีฑามาพอคุน ก็ ไมใชระดับคลองแคลวอาชาไนย โดยเฉพาะเมื่อตรงหนาคือเรือนกายอันเปนที่ปรารถนาของชายทั้งโลก หากเปนสมัยพันปกอนก็ตองเรียกวาคาควรเมือง แถมหลอนยังเปนหญิงที่เขารักและปรารถนาดวยหัวใจมา แรมป เพียงปลอยใหสัมผัสมือหนอยเดียวเขายังเก็บไปฝนหวานแทบลืมกินลืมนอน แตนี่ถึงขั้นทอดรางให เชยชม จะใหเก็บซอนอาการหลุ���หลิกใจเตนรัวไดอยางไรไหว เริ่มนับหนึ่งทาไหนดีหวา? เมมปากกลืนน้ําลายถามตนเอง จะชวนคุยเพื่อสรางบรรยากาศสนิท สนม แกลงนอนแลวคอยๆกระแซะ หรือรอเวลาใหสุกงอมกวานี้หนอย เฮอ! เหมือนมือใหมหัดขับไมมีผิด หากเลือกชวนคุย ก็รับประกันวาเสียงเขาคงปราพราฟงไมจืด อาจนาขบขันชวนรําคาญขนาดเจอลานดาว ตวาดแวดใหหุบปากก็ได หรือถาแกลงนอนเบียดชิมลางทีละนอย ก็เกรงจะชา สายปานอารมณรอของลาน ดาวหมดเสียกอน อาจชวดเอางายๆ ปลงใจกับตนเองวาชักชาจะเสียการแบบไกออนสอนขัน นนทกานตเลือกที่จะเริ่มดวยการลูบ ศีรษะอยางถนอม พักหนึ่งเห็นไมวาอะไรก็กมลงจูบหนาผาก ตามดวยการหอมแกม แลวฝงจมูกลงกับซอก คอ ซึ่งบัดนั้นเองลานดาวจึงลืมตาดึงตัวขึ้นนั่งหันหนีไปอีกทาง และกมหนาสงเสียงถามเขาแผวเบา


๑๐๙

“บอกซิวาจะมีเหตุผลอะไร” นอกจากเสียงเบาแลว ตัวคําถามยังมีความกํากวมแบบทีต่ องฉลาดหาความหมายเอาเอง กับทั้ง ตองคิดเร็วๆใหไดคําตอบเหมาะสม ปองกันความอับอายของหลอนไดดวย “เออ…” นนทกานตเปลงเสียงคลายกับอาบังกินขาวอิ่มแลวเรอดังๆ พอเปนการขัดตาทัพระหวางงงติ้ว เพราะเรงคิดหาคําตอบ เดิมใจเตนรัวอยูแลว มาพบคําถามชิงไหวชิงพริบเอารางวัลใหญเขาใหอีก ชายหนุม ถึงกับตองลอบทําตาเหลือก “อาจจะ… เปนเพราะจะรูวา จะไดฟงเหตุผลที่ดีจากโจกกอนเราจะ… เออ… เราจะมีความสุข ดวยกัน แทจริงแลวนี่ไมใชเรื่องผิดหรือถูก ไมใชเรื่องที่ตองเก็บไปคิดในภายหลังวาควรแลวแนหรือ แตคือ เรื่องทางธรรมชาติระหวางจะกับคนที่เปนเพื่อน คนที่เขาใจเหตุผลของจะ คนที่มองจะในทางดีเสมอ” หญิงสาวสายหนาใหคําตอบลิ้นไกสั่นคลายคนเมาของเขา “ฉันวาไมใชนะ” ชายหนุมกลืนน้ําลายเอื๊อกอยางคนเสียความมั่นใจ แตยังดีที่เมื่อสตารทเครื่องติด ก็สามารถ เดินเครื่องตอไดงายกวาเดิม “จะรูวา โจกไมใชพวกหื่นที่มาคบดวยเพราะจองตะครุบจะทาเดียว เราเปนเพื่อนกัน และนั่นก็ จะไมทําใหรูสึกวาจะเปนฝายสูญเสีย อีกอยางโจกไมเคยจีบจะแบบชิงชัยกับใคร หรือพยายามเอาชนะจะเพื่อ พิสูจนความเจง ฉะนั้นถาเรามีความสุขรวมกัน ก็ไมใชเรื่องเสียฟอรมของจะ วาที่สุดก็แพทางคนมีเสนห เหนือกวา จะเพียงไดสิ่งที่จะตองการจากคนเสมอกันตางหาก” “ก็มีสวน แตยังไมใชเหตุผลที่แทจริงอยูดี” นนทกานตเงยหนามองฝาเพดาน ฉีกปากแยกเขี้ยว นึกดาในใจวามันจะเหตุผลบาบออะไรละ เวย! ใหบอกตรงๆไหมละวาพอคนเราอยาก มันก็ตองหาทางระบายใหหายอยาก จะมีเบื้องหลังอะไรมากมาย กวานั้นนักเลา? แตการแสดงบทโอโลมปฏิโลมตองดําเนินตอไป นนทกานตพยายามแตงเสียงกลมกลอมสุด ชีวิตชนิดตองเกร็งตัวแขมวพุงบิดกนไปดวย “งั้นเพราะ… จะรูวา โจกมีใจจริง โจกพิสูจนตัวมามากพอวาที่แทก็รกั จะเหนือสิ่งอื่นใด จะเห็น แลววาจะไมมวี ันทอดทิ้งจะเด็ดขาด” ลานดาวหัวเราะหึหึและสายหนา ซึ่งนั่นทําใหนนทกานตชักหงุดหงิดแบบเหลืออดขึ้นมารําไร เพราะนอกจากทีทาที่เหมือนดูถูกเขาแลว ยังสองใหเห็นวาหลอนไมมีวันคิดเอาหนาอยางเขามาเปน เครื่องประดับชีวิตถาวรอยางเด็ดขาด ชายหนุมนั่งมองเพื่อนสาวนิ่งอยางเริ่มอับจน ร่ําๆจะปลุกปล้ําเสียเลยสิ้นเรื่องสิ้นราว แต คํานวณแลวบรรยากาศดีๆอาจลมสลายแบบกลับบานมือเปลา จึงนั่งกัดริมฝปากขบคิดตออยางอดทน ทบทวนนับแตเมื่อหลอนชวนเขากินขาวเที่ยง จําเพาะเจาะจงตองเปนชายหาดบางแสน ซึ่งมาถึงบัดนี้เปนที่ แนนอนวาตองวางแผนไวกอนแลวลวงหนา


๑๑๐

อยูในรถคุยเรื่องอะไรบาง… เรื่องกรรมเวร เรื่องหมอดูอปุ การะ เรื่อง… ตายโหง! หรือวา… “จะอยากพิสูจนใชไหมวาตัวเองชอบผูชายไดหรือเปลา?” พูดจบก็รอผลดวยความระทึก คิดวาคราวนี้เขาปาลูกดอกเขาเปาเสียที เพราะลานดาวนัง่ นิ่งขึง และไมตอบอะไรมาแมแตคาํ เดียว นนทกานตคอยๆเคลื่อนเขาประชิด โนมตัวเขาหอมแกมนวล ที่ทั้งนิ่ม ทั้งรวยรินกลิ่นละมุนกอ จินตนาการฝนลึกซึ้ง หากเปนเวลาปกติเขาคงปรารถนาเพียงนั่งจับมือหลอนดูพระอาทิตยตกน้ําดวยกัน แต ยามนี้มีแตคิดวาทําอยางไรจะกําจัดเสื้อผาทิ้งไปพนๆ ยกฝามือเสยผมหลอน ยื่นหนาเขาประกบจูบ กลีบปากนิ่มอุนและเสนหนารักนาใครในเรือน กายของเพื่อนสาวทําใหรูสึกเหมือนศีรษะกําลังจะถูกเปาใหระเบิด พยายามเหนี่ยวไหลหลอนลงทอดนอน ลานดาวก็โอนออนผอนตามโดยดี เมื่อยามใจลากฝามือไลไปทั่วเรือนราง เฟนฟอนจากภายนอก หลอนก็ไม วาอะไรอีก แตพอจะปลดกระดุมกางเกงยีน คราวนี้ลานดาวกัดปาก และดึงตัวลุกขึ้นพนเขตเตียง กาวไปยืน เต็มสัดสวนกลางหอง “พอแลว” นนทกานตถอนใจเฮือก นึกๆอยูวา ตองมาทานี้ ในที่สุดก็เอาเขาจริงๆ เขาสายหนาเหลือบตา มองพื้นเปนครู กอนพยายามปรุงบรรยากาศใหดีขึ้น “จะ… เราอาจจมูกโตไปหนอย ทําใหหลอสูแฟนๆเธอไมได แลวก็อาจทําใหเธอรําคาญตอนจูบ เพราะฉะนั้นเอามีดไปเลย เรายอมใหเธอเฉือนจมูกทิ้ง!” ลานดาวไมขําถอยคําติดตลก แตยังคงยืนปกหลักนิ่งไมโตตอบ อยางนอยเขาก็พอมีหวัง ตราบ ใดยังอยูดวยกันในหอง นนทกานตลุกขึ้นควาเอวหลอน และคอยๆดึงกลับมานั่งที่ขอบเตียงดวยกันอยางทะนุ ถนอม ความจริงแคมีโอกาสโอบกอดและจับโนนนิดนี่หนอยก็ถือเปนพระคุณอยางสูงแลว เขาพบวาเมื่อ สัมผัสของตนไมสอแววรุกรานเกินไป ลานดาวก็ยอมนั่งเฉยใหออนตอ “เออ… จะจา… จะตองการคําตอบ แตเสื้อผาบดบังคําตอบอยูนี่หนา” “โจก… ขอโทษนะ แตดูเหมือนจะไดคําตอบแลว จะรังเกียจทุกสัมผัสจากมือโจก และเพิ่ง ระลึกไดวาความหื่นกระหายที่ลอยออกมาจากหนาตาและอากัปกิริยาของผูชายนี่เอง ที่ทําใหจะ รักใครไมลง สักราย กายเราอยูในหองเดียวกัน แตใจเหมือนอยูคนละโลก ขณะที่โจกสนุกมือเต็มที่ จะกลับรูสึกขมเหมือน ใกลตกนรกเขาไปทุกที!” ลานดาวพูดตรงไปตรงมาแบบคนมีสติเต็มตื่น เปลงคําชัด จังหวะจะโคนถูกตอง สะทอนสภาพ จิตใจภายในที่ยังคงเปนปกติทุกประการ ปราศจากอารมณใคร ปราศจากความสะเทิน้ อายของอิสตรี ตางจา กนนทกานตที่พูดเสียงกระเสา สะทอนอารมณกระสันแทบระเบิด “คงผิดพลาดที่ไหนสักแหง โจกขอแกตัวหนอยเถอะ” ชายหนุมพยายามเขาคลอเคลีย ลานดาวขืนตัว แตไมขนาดถอยหนีเสียทีเดียว “ไมใชความผิดของเธอหรอกโจก แตขอหยุดแคนี้กอนไดไหม?” “เถอะนา ลองอยูเฉยๆซักแปบเดียว”


๑๑๑

พอนนทกานตมันเขี้ยวจะดันไหลหลอนลงนอนอีก คราวนี้เหมือนหนังจบจริง หลอนสายหนา และปดมือเขาทิ้งอยางสุภาพ “ขอโทษนะโจก… จะไมรูสึกอะไรเลย” “โธ! จะ… ทําใจสบายๆหนอยไมไดหรือ?” ชายหนุมชักหัวเสียและออกอาการงุนงาน คันไมคันมือชนิดที่ขาดความยับยั้งอีกนิดเดียวคงไม สนแลววาหลอนจะยอมดีๆหรือตอตานขัดขืน “จะพยายามแลว แตมันขยะแขยง เพิ่งรูตัววารังเกียจสั���ผัสของผูชายขนาดนี้ พอเธอจะถอด เสื้อผาฉัน มันสุดทนเหมือนยกรังกิ้งกือไสเดือนมาใส จะบอกเหตุผลใหวา ทําไมถึงเลือกเธอเปนคนแรก เพราะฉันจะมีอารมณบางก็เฉพาะเมื่ออยูกับเธอเทานั้น คนอื่นอาจมีวูบวาบ แตไมถึงขนาดอยากลอง… จะ ดวยเหตุผลกลใดก็ตามแต ฉันรูแคเธอไมใชคนรัก แตแปลกตรงเกือบๆเปนคนเดียวที่ทําใหเกิดความเรียกรอง พรรคนี้ เพราะฉะนั้นถาจะพิสูจนตัวเองวาเปนผูหญิงเต็มรอยหรือเปลา ก็คงตองอาศัยเธอ และที่เลือกวันนี้ ก็ เพราะประจําเดือนเพิ่งหมด โอกาสทองไมมี” ลานดาวหันกลับมาเผชิญหนาเพื่อนชาย มองเขาเต็มสายตาตรง “ฉันอยูในชวงเวลาของการคนหาตัวเองดวยความทุกขทรมานใจ ถาหากเธอเปนมิตรแท ก็ ขอใหเห็นแกความเปนเพื่อนที่มีน้ําใจคิดชวยเหลือ ไมถือโอกาสฝนใจกัน รูวาเธออารมณคางและอยากใช กําลัง ฉันคงสูไมไดและไมรอด เธอจะเอามันไปก็ได พรหมจารีไรคานี่นะ ไมโทษกันหรอก เพราะฉันเปน ฝายเสนอเอง แตหลังจากนี้เราจบความเปนเพื่อนกัน ไมตองคุยกันอีก!” “เฮอ!…” นนทกานตนิ่วหนารองดังๆ “ไมตองใชจิตวิทยาหรอกนาจะ ขอดีๆก็ได เราอาจรวบ รัดรวดเร็วกันเกินเหตุ จะเลยเสียความรูสึกไป ยอมรับวาอยากฟดเธอใจจะขาดทุกครั้งที่อยูใกล ตอนนี้ก็รอแร แทบระเบิดปุงอยูแลว แตเพื่อพิสูจนความเปนเพื่อนแท เพื่อทําใหเธอเห็นความเปนสุภาพบุรุษผูมีจิตวิญญาณ สูงสงอันหาไดยากเหมือนงมเข็มในมหาสมุทร เราจะไมแตะตองเธอแมแตปลายเล็บ สาบานถาผิดคําพูด ขอใหวิ่งเลนตามระเบียงอยูดีๆสะดุดขาตัวเองพลัดตกจากตึกลงมากระแทกรถดูดสวมตาย งา… แตขอโอบ นิดโอบหนอยก็ไมเลวเหมือนกัน เพราะกําลังจะลงแดงเต็มแก” นนทกานตพูดดวยอาการขบเขี้ยวเคี้ยวฟน เหมือนนึกอะไรไดก็พูดแบบคนสติเลอะเลือน ฟงไม คอยปะติดปะตอเทาไหร เพราะจําเปนตองรักษาความเพียรตานอารมณแรงๆที่ยังคงพลุงพลานขึ้นมาระลอก แลวระลอกเลา ยิ่งคิดถึงความนิ่มแนนและกลิ่นเนื้อสาวแลวยิ่งมันเขี้ยว ความดันแทบทะลุปรอทแตก “มามะ! ขอกอดหนอย” ชายหนุมลุกขึ้นจะควาเอวหลอนอีก แตคราวนี้ลานดาวปลอยใหมือเขาจวงอากาศวืดดวยการ เบี่ยงตัวหลบไดไวกวา แลวหลีกไปนั่งไขวหางที่มุมอื่นของหอง “หางๆเถอะ ถายังอยากอยูในนี้ดวยกันตอ” “อุบะ! ก็บอกแลวจะไมทําอะไรไง” “ขนาดพูดจายังขัดกันเอง เพิ่งบอกแหม็บๆวาจะไมแตะตองแมปลายเล็บ ประโยคตอมาขอโอบ ลาสุดเพิ่มเปนขอกอดแลว ถายอมนิดเดียวคงตองเกินกวานั้น และลามยิ่งขึ้นไปเรื่อย”


๑๑๒

“โวย!!” นนทกานตรองดังๆแลวหงายหลังฟาดเตียงอยางแรงแทนการลุกขึ้นถีบโตะเตะเกาอีอ้ ยางใจบง การขึ้นมาชั่ววูบ ลานดาวผงะกะพริบตาทีหนึ่งกับโวยดังราวกับฟารองของเพื่อน กอนเอาน้ําเย็นเขาลูบในอึด ใจตอมา “โจก… ฉันขอโทษ ฉันจะถือเปนบุญคุณสําหรับความชวยเหลือ ถามีโอกาสจะทดแทน สุดกําลัง” ชายหนุมฟงแลวแทนที่จะรูส ึกปลื้ม กลับทําทาคลายชักดิ้นชักงอ ราวกับลมบาหมูกําเริบ สิ้นสุด ความอดทนฝนสุภาพนิ่มนวล ความในใจพรั่งพรูออกมาจากหลังอัดอั้นไวเนิ่นนานแรมป “เธอนี่มันนังแมมดในคราบนางฟาจริงๆ ฉันคงมีเวรมีกรรมกับเธอมาเยอะ อยูใกลแลวทรมาน เหมือนถูกยางในนรก นี่เจอกันชาติไหนอีกก็คงตองชดใชหนี้จนกวาจะหมดมั้ง” “เอาเถอะ ไวถา เจอกันใหมชาติหนา อะไรๆอาจดีขึ้น” ความจริงหลอนแคตั้งใจพูดใหเอออวยไปกับเขา แตนนทกานตโมโหจี๊ดยิ่งกวาเดิมราวกับเอา เข็มแหลมมาไชหู “รูไวเถอะจะ เธอนะทําเลวๆโดยไมรูสึกตัวไวมาก โดยเฉพาะแกลงใหคนอื่นเขาเจ็บช้ําน้ําใจ เหมือนหลอกลอจะดึงขึ้นเรือ ใหความหวัง ใหความยินดีปรีดา เสร็จแลวถีบหัวสงกลับลงน้ําตอ เห็นเปนเรื่อง สนุก เห็นเปนชวงเวลาบริหารเสนห วันหนึ่งเถอะจะตองชดใช!” เขาพนอยางมีอารมณ ลานดาวรับฟงดวยอาการสงบ ไมนึกโกรธนนทกานตแมแตนิดเดียว “ฉันอาจกําลังชดใชอยูก็ไดนะโจก…” น้ําตาหลอนเริ่มเออขึ้นคลอเบา ชายหนุมเพงจองเพดานอยูครู กอนสะบัดหนามามองเพื่อนสาว เมื่อไดยินเสียงสะอื้น เปนครั้งแรกที่เห็น และนั่นก็ทําใหใจออนยวบลง ประกายตาทอแววอาทรของเพื่อนอีก ครั้ง ถอนใจเฮือก แมใจยังโกรธ แตอีกภาคก็ทํางานเปนอัตโนมัติ ลุกขึ้นและกาวเขาหา วางมือบน ไหลมนฉันมิตรที่พรอมยืนเคียงขางยามอีกฝายเกิดทุกขรอน “ขอโทษนะ โจกพูดแบบไมทันคิด” ลานดาวขมสะอื้นและกรีดน้ําตาทิ้ง “ดาฉันเถอะ ชดใชดวยการถูกดาเจ็บๆเสียบาง กรรมเวรอาจหมดไวขึ้น” “ไมมีเวรไหนลางไดดวยเวรหรอก จะ” เขาลดมือแลวลงนั่งดานขาง อยูๆก็นึกถึงคําพูดของหมอดูขึ้นมา “หมออุปการะคงพูดถูกอีกแลว” “พูดอะไร?” “เอาตรงๆไมออมคอมเลยนะ” ลานดาวพยักหนา


๑๑๓

“ตั้งแตครั้งแรกที่ฉันไปดูหมอเรื่องเธอ หมออุปการะบอกวาฉันกับเธอเคยเปนคูกันมากอน เจอ กันถึงมีความรูส ึกผูกพัน… แตเออ… ทาทางจะหนักไปทางเซ็กซ” “เพราะอะไร?” “เพราะชาติใกลที่เปนคู เราไมไดเปนมนุษยนะซี นึกออกไหม พอเจอกันถึงมีแตสัญชาตญาณ เกาๆทําหนาที่ หมออุปการะบอกทํานองวาถาเคยเปนคูครองกันแบบมนุษย จะมีสายใยละเอียดออนกวานั้น ยกระดับความผูกพันขึ้นสูงกวาสัญชาตญาณชั้นต่ํา นี่เพิ่งรูวันนี้จากปากเธอเองนะวาเธอก็มีฟลลิ่งแบบนั้นกับ ฉันเหมือนกัน นึกวาเปนอยูคนเดียวเสียอีก แตสําหรับเธอคงมีความขัดแยงซับซอนมั้ง อุตสาหเลือกฉันมา เปดโลกทัศนใหแลว ยังเปลี่ยนใจจนได แบบหมออุปการะทํานายวาฉันไมมีวันไดแอมนั่นแหละ” หญิงสาวยนคิ้ว แวบแรกคือฉุนขึ้นมาทันทีที่โดนหมอดูคูอาฆาตหาวาเคยเปนสัตว แตอึดใจ เดียวก็สลดลง เพราะปฏิเสธยากกับความรูสกึ ตกต่ําไรคาในบังกะโล บรรยากาศยามนีว้ า ยเวียนอยูแถวๆเตียง กับเจตนาเสพสม ปราศจากพิธียกระดับความรูสึกใหสมเกียรติตามธรรมเนียมสังคมอารยะเยี่ยงมนุษย สัมพันธภาพเกาๆระหวางหลอนกับนนทกานตกระมัง ที่เปนตัวชักจูงมาสูภิรมยสถานแหงนี้ หลอนไมไดรัก เขา เขาไมไดจัดพิธีสูขอ ไมมีการตระเตรียมงานวิวาห ไมมสี ัญญาแหงอนาคตเรืองรองใดๆ มีแตเนื้อหนัง และกลิ่นกามที่ชวนใหนึกดูถูกตัวเอง “ขอบใจที่บอก ทําใหจะเขาใจภาวะความเปนมนุษยเพิ่มขึ้นอีกนิด แมแตลําดับกอนหลัง ระหวางรักกอนใคร กับใครกอนรัก ก็เปนเครื่องแบงชั้นจิตใจไดวาแบบไหนคือมนุษย แบบไหนใกลเคียง สัตว คิดๆก็เขาเคานะ กรรมที่ผูคนสมัยนี้สําสอนไมเลือกหนากันมาก ทําใหขาดสํานึกแบบมนุษยมากขึ้นทุก ที” นนทกานตทําตาปรอยยิ้มเซ็งโลก ไมมีแกใจวิจารณมนุษยอื่นรวมไปกับหลอน เพราะอารมณ ยังคางเติ่งอยูกับความอนาถตัวเองมากกวา “แตเราก็รักจะนะ ไมใชแบบที่ตัณหาราคะเปนหัวหมูทะลวงฟนทาเดียว เรารักจะแบบที่ทําให เดินชาลงและสังเกตตัวเองละเอียดขึ้น เพื่อยอมรับใหไดวาความสุขไมใชจะมาจากความสมหวังเสมอไป รัก ข���งเดียวถาเปนรักจริงพอก็สุขอยูกับตัวเองได ยังโชคดีกวาคนที่เกิดมารักใครไมเปนตั้งเยอะ” ลานดาวเหลือบตาลงต่าํ หงอยๆ เพราะเหมือนประโยคสุดทายของนนทกานตคือการดากระทบ “วาจะเหรอ?” “ฮึ้ย! เปลานา” ชายหนุมรีบปฏิเสธ “เราพูดเหวี่ยงๆทั่วๆไปตางหาก” “แตจะก็เปนอยางนั้น จะสับสนตัวเอง ทําไมจะรักผูชายไมลงซักคน ผูชายไมดีพอ หรือใจจะไม พอดี ทําไงถึงจะรูไดละ?” “อยาเพิ่งตีโพยตีพายเหมือนเรื่องคอขาดบาดตายไปเลย จะอาจรังเกียจความรักความหลงเกิน งาม หรือสายตาหื่นกระหายไมปดบังของบรรดาแมงหวีแ่ มงวันที่เขามารุมตอมก็ได วันหนึ่งเจอคนดีพอ จะ คงรักเขาแบบที่หญิงรักชายเปน” นนทกานตทอดเสียงดวยความแสบหัวใจทีต่ ระหนักวาเขาจะไมมีวันใชคนนั้นของหลอน ขณะนั้นเปนนาทีแรกที่ลานดาวรวมรับรูความทุกขและความนอยเนื้อต่ําใจของนนทกานต


๑๑๔

รวมทั้งบังเกิดความสงสารเขาอยางไมเคยเปนมากอน แตมากที่สุดก็คือสงสารเยี่ยงเพื่อนผูมีความไยดีตอกัน เทานั้น “สรุปวาถาจะมีเซ็กซกันดวยจิตสํานึกแบบมนุษย อยางนอยตองเปนสุขในรักดวยกันทั้งสอง ฝายนําหนาเสียกอนจริงไหม?” ลานดาวเบนประเด็นแบบปลอบไปในตัว นนทกานตยกมือลูบหนา “งั้นมั้ง… ยิ่งถาสูขอเสียกอนฟน ก็คงไดชื่อวาเปนผูรักษาศีล แบงวรรณะใหสูงขึ้นไปอีก คือ เปนจิตสํานึกแบบเทวดาไปเลย สวนพวกชอบฟนลูกเมียชาวบานดะ ก็กลายเปนพวกทุศีล ไดวรรณะใหมเปน สัตว… ฮะๆ” “เมื่อกี้เพิ่งรูสึกเหมือนกันแหละวายังไมมีสิทธิ์เปนตัวของตัวเองเต็มที่ ถึงแมบรรลุนิติภาวะ เปน ผูใหญตามกฎหมาย แตฉันก็ยังเปนลูกมีพอมีแม มีผูปกครองเลี้ยงดู จึงยังเปนสิทธิ์ของทานอยู” “ขึ้นอยูกับพอแมหวงดวยหรือเปลา?” “พอแมที่ไหนไมหวงลูกสาวละ” “โอย! ขายกินก็มี!” “เอาเปนวาพอแมจะหวงก็แลวกัน และหวงมากดวย กวาจะไวเนื้อเชื่อใจปลอยใหไปไหนตอ ไหนก็ตองใชเวลาพิสูจนตัวเองนาน นี่คงเสียใจ อยากตีจะใหตายถารูวา มาทําตัวเหลวแหลกแบบนี้” “สมัยนี้เขาเห็นเปนเรื่องธรรมดากันแลว แลกคูสวิงกิ้งกันสนุกสุดเดชยังเห็นเปนเรื่องธรรมดา ดวยซ้ํา ถาเรามีความสุขกันตามปกติอยางมากทานคงปลงๆ” “ไมหรอก จะรูจักพอแมตัวเองดี พวกทานยังหัวโบราณ และมองของพรรคนี้เปนเรื่องสําสอน พอเคยใหเหตุผลวาเซ็กซกอนแตงมักนําไปสูความติดใจทดลองแสวงหาความแปลกใหมอีกเรื่อยๆ สําคัญคือ ความรูสึกดีๆที่จะ มอบกาย ใหกับคนพิเศษตองหายไปอยางไมมีทางเรียกคืนจนวันตาย” ชายหนุมเอนหลังพิงพนัก ประสานสองมือรองทายทอยหัวเราะหึหึกับแนวคิดแนวเชื่อเกาๆ ของผูใหญ “ถาการเวียนวายตายเกิดเปนเรื่องจริง เราจะตองไปแครทําไมเนาะ ในเมื่อเกิดตายแตละทีตอง ผลัดเปลี่ยนเวียนคูไปเรื่อย ซึ่งก็เทากับพวกเรามีความสําสอนทางวิญญาณกันอยูแลว คงไมมีใครติดตามกัน เปนปาทองโกไปทุกภพทุกชาติหรอก” “อยางนอยเกิดใหมเราก็ลืมชาติเกาไง เหมือนเพิ่งมีตัวเราแคหนึ่งเดียว ตนเดียว ธรรมชาติ กําหนดใหลมื อดีตก็เพื่อจะไดไมตองเอาของเกามาตีกับของใหมใหเปรอะ” นนทกานตมีอารมณพอจะพยักหนาเออออไปดวย “อือ… ไมตองรูตัว ไมตองรูความจริงวาแตละคนเปนวิญญาณนักเดินทางผูโดดเดี่ยว ถาชาติ ตอๆไปเราเกิดเปนนกถึดทือดวยกัน โจกคอยมีสิทธิ์แอมจะมั้ง เฮอ! สรุปแลวอุปาทานทั้งนั้น ถึงชาติภพเปน เรื่องจริง เราก็ไมไดมีเนื้อคูตุนาหงันตายตัวกันเลย ฉันกับเธอเคยมีอะไรกันมา ชาตินี้จะขอแตะก็หวงเนื้อหวง ตัวเสียแลว” ลานดาวคิดตาม แลวขณะหนึ่งของการหยั่งจิตเขาไปในความไมรู หลอนก็ยะเยือกขึ้นมาเฉยๆ


๑๑๕

“ถาภพชาติเปนเรื่องจริง ตองเวียนวายไปเกิดเปนสัตว เปนมนุษย เปนเทวดา แลวแปรสภาพ จากความเปนเชนนั้น ตายทีก็ลืมทีสลับสับเปลี่ยนไปที… งั้นพวกเราเปนอะไรกันแน?” นนทกานตเหลือบตามองประตูดวยอาการครุนคิดอยูครู แลวจูๆก็สยองเกลาขึ้นมาเหมือนกัน ไมใชอะไรเลย แตก็ติดอยูในความไมใชอะไรเลยนี่เอง! “ชางมันเถอะจะ เอาเปนวาตอนนี้เราเปนมนุษยก็แลวกัน” กลาวทั้งยังขนลุกอยูกับแขนขาเนื้อตัวแหงความเปนมนุษยรางปจจุบัน “แตโตมาปานนี้ เรายังไมรูดวยซ้ํานะวาเปนมนุษยควรทําอะไรบาง บางทีตองทําบาปแลวสํานึก ผิดเสียกอน หรือปลอยใหอะไรเลยตามเลยไปแลว ถึงคอยรูตัววาเราเปนปกติหรือผิดปกติจากภาวะมนุษย” ชายหนุมกะพริบตาปริบๆ ชัว่ โมงกอนยังนึกวาจะไดขึ้นสวรรคทั้งเปน ตอนนี้กลายเปนถูกตอน มานั่งเกาหัวงุนงงกับธรรมชาติชวนฉงนเสียแลว คิดไปคิดมาอับตันเขาก็หาทางออกจากหวงแหงความ ฟุงซานดวยการชวยเพื่อนสาววิเคราะหปญหาที่ยังคางคาใจ “จะรูตัวเมื่อไหรวาชอบผูหญิงดวยกัน?” “เร็วๆนี้เอง…” “ถึงปานนี้คงไวใจเลาใหเราฟงไดใชไหม? ถาเปนเพื่อนที่เรารูจักก็ไมเปนไรนะ เก็บเปน ความลับตอไป” “ไมไดอยูในแวดวงใกลตัวหรอก คนอื่นนะ… ฉันคลําพบกอนเนื้อในอก วิตกวาจะเปนมะเร็ง เลยพยายามหาหมอผูหญิง…” เลาสั้นๆเพียงเทานั้นนนทกานตก็เขาใจ “เปนอารมณที่ตามมาจากการถูกสัมผัสครั้งแรกหรือเปลา?” ลานดาวหนาแดงเรื่อขึ้นมานิดหนึ่งแลวกลับเปนปกติอยางรวดเร็ว “คงไมใชหรอก ฉันเคยอาบน้ํากับยายเอย ตอนนั้นที่พักตางจังหวัดตัดน้ําอุนสี่ทุม กําลังจวน เจียนเลยตองทําเวลา โดนมันแกลงจับยิ่งกวานั้นอีก ยังตีมือแทบหัก แลวก็ไมรูสึกติดคางคาใจอะไรเลยจนนิด เดียว เห็นเปนเรื่องตลกคะนอง บัดสีบัดเถลิงเทานั้น” “งั้นเออ… โทษนะ… สมัยเด็กเคยถูกทํารายมาหรือเปลา จากคนในบานหรือญาติที่ใกลชิด?” “ไมมีทาง! ตอนอายุสิบสี่ ขนาดฉันจะขอนอนเตียงเดียวกับพอแมเหมือนยังเล็ก พอเองเปนคน หามขาด บอกวาเปนสาวแลวก็ตองอยูอยางสาว อีกอยางฉันถูกเลี้ยงมาแบบมดไมใหไตไรไมใหตอม ประคบ ประหงมกันยิ่งกวาไขในหิน เรื่องอัปยศพรรคนั้นลืมไปได จะจากมือใครก็เถอะ” “อือม… หรือวาจะเพราะขาดฮอรโมนประจําเพศบางอยาง เคมีในสมองไมสมดุล ระบบ ประสาทบกพรอง… เคยอานๆมานะ” “อยางที่ยอมสารภาพไง วาฉันก็มีความรูสึกทางนั้นกับเธออยู… มีกับผูชายอื่นๆดวย แตไมมาก เทา เพราะงั้นเคมีหรือประสาททั้งหลายคงยังทํางานตามปกติ” “วา! อยางนั้นอะไรเปนเหตุละ เธอเคยเปนคูครองของพี่หมอคนนั้นมั้ง ผิดจากเขาก็อาจไมมี ปญหาหรอก”


๑๑๖

“ถาจะวากันเรื่องเหตุผลที่เรนลับชาติกอนชาติหลัง ก็คงเกินความสามารถของฉันจะลวงรู คุย แลวปวยการเปลา ฉันลองถามหมอดู… ไมใชหมออุปการะหรอกนะ… เขาบอกถาอยากรูวาใครมีสิทธิ์ชอบ เพศเดียวกันหรือเปลา ตองดูวา มี ๙ หรือ ๐ อยูรวมภพเดียวกันกับดาวจิตใจไหม อยูในราศีเมถุนไหม มีดาวสง กระแสใหเจาชะตาอาภัพคูครองที่เปนเพศตรงขามไหม ดาวบังคับใหรกั ชอบเพศเดียวกันไหม หรือดาวสงให เปนคนมีเสนหตอคนเพศเดี���วกันไหม… พอลองตรวจดู ฉันก็ไมไดรวมเกณฑเขาเคาเอาเลย” นนทกานตยิ้มเผล “เขาซี… เธอมีเสนหตอทุกเพศนั่นแหละจะ ดวงดาว ณ องศาฟาใดจะสงอิทธิพลทาไหนเราไมรู รูแตรูปโฉมเธอนะสงทุกทาแนๆ โดนน้ํามันพรายปายเปลือกตายังอาจจะแยนอยกวาเจอเธอพรมมนตเสนห อยางสายตางี้ มีแรงดึงดูดใหวาบหวามที่สุดเทาที่เราเคยเห็นมา เนื้อตัวทรวดทรงองคเอวก็… ฮื้อ! อยาบรรยาย ใหน้ําลายหกเลย เอาเปนวาผูหญิงดวยกันจองตาวาวก็ไมนาประหลาดใจ” “ฉันก็ไมเห็นพี่เขาหลงเสนหอะไรฉันนี่ นาจะเห็นเปนนองสาวที่คอยรบตามเคลาแขงเคลาขา มากกวาอยางอื่น” “แนใจเหรอวาเธอรูใจเขาจริง?” ลานดาวอ้ําอึ้ง “ทําไงจะรูละ?” “ตองใหสอนตะเขวา ยน้ําดวย?” แลวเขาก็ปลอบเมื่อนึกถึงขอมูลบางอยางขึ้นได “เอาเปนวาจะ อยาเปนทุกขเพราะสงสัยวาตัวเองเปนหญิงรักหญิงเลย องคการอนามัยโลกแยกรักรวมเพศออกจากกลุมผูมี ความผิดปกติทางจิตนานแลว และถือวาเปนเพียงความชอบใจเฉพาะตัวเทานั้น เพราะอัตราสวนคอนขางโต ถึงหนึ่งในสิบของคนทั่วไป บางแหลงก็บอกแบบโคมลอยวาอาจจะถึงหนึ่งในสี่ดวยซ้ํา ประเภทมีอาการแฝง อยูออนๆนะ หลายคนมีความสุขดี และแทบไมเคยเห็นตัวเองผิดปกติที่ชอบเพศเดียวกัน” หญิงสาวกมหนากุมขมับ “ฉันไมแครสังคม ขณะเดียวกันก็อาจไมสนดวยวาองคการอนามัยโลกจะรับรองวารักรวมเพศ เปนเรื่องปกติยังไง ในเมื่อใจฉันรูสึกวามันผิดปกติ ฉันก็เปนทุกขของฉัน ไมตองใหใครกะเกณฑวาควรทุกข หรือไมควรทุกข… ฉันเปนคนชางฝนนะโจก อยากเจอเจาชาย อยากมีความรักที่สมบูรณแบบ อยากใชชีวิต ปกติเหมือนแมของลูกทั้งหลาย ถาความผิดปกติทางจิตใจของฉันจะเกิดขึ้นตลอดชีวิต ก็คงอยากขอตาย มากกวาอยูตอ” “อยาเพิ่งพูดเปนเรื่องใหญเรื่องโตไปขนาดนั้น ลองปรึกษาจิตแพทยดูกอนไหมละ?” “นึกวามียารักษาหรือ? หรือใหเขานั่งซักฉันเหมือนที่เธอกําลังทํา ถาเปนอยางนั้น ฉันจายคา ปรึกษาใหเธอแทนดีกวา ไมตองอายคนแปลกหนาเปลาๆ” เมมปากครูใหญ กอนตัดสินใจเผยความลับอีกขอ “ที่นากลุมและทําใหเครียดไมแพเรื่องหญิงรักหญิง คือเรื่องที่พี่เขา… แตงงานแลวดวยนะซี” นนทกานตลืมตาโพลง เผลออุทานดังๆ “มีผัวแลวดวย?”


๑๑๗

ลานดาวทําหนาเศรากมมองพื้น ชายหนุมเอนหลังพิงพนักอยางพลอยหมดแรงตาม ภาพหญิง สาวตรงหนาแปลกเปลี่ยนไปจากเดิมมาก ที่เคยมองแลวเห็นแตความพรั่งพรอมก็กลายเปนสิ้นไร ที่เคยมอง แลวเห็นโดดเดนดวยรัศมีจรัสก็กลายเปนคนอมทุกขดาษๆ ที่เคยมองแลวเห็นเปนนางสาวถูกตลอดกาลก็ กลายเปนยายเพี้ยนผิดถนัด เออหนอ… คนเรามีหลายจังหวะ หลายมิติใหดูเปนตรงขามสุดขั้วไดขนาดนี้ แตแลวนนทกานตก็ตาใสโพลงออกมา “เออ! ถามหมออุปการะสิ วากรรมอะไรทําใหเปนอยางนี้ แกยังไงถึงหาย” ลานดาวนึกถึงใบหนาอิ่มเอิบของชายกลางคน และพลอยเบิกตากวางอยางระลึกขึ้นได “หมออุปการะเคยบอกจะวาตองเจ็บจากรักสองครั้ง สําหรับครั้งแรก เปนเพราะไป… เออ… หลอกผูชายใหเจ็บช้ําไวมาก” นนทกานตตบเขาฉาด “นั่นไง!” รองหนักๆแลวก็แหกปากหัวเราะกากแบบไมกลัวเพื่อนสาวเสียใจ ลานดาวหนาเจือ่ นลงดวย ความสํานึก “ตอนนั้นจะฟงเขาหูซายทะลุหูขวาไปเฉยๆ ไมเชื่อเอาเลย” “มันก็สมเหตุสมผล มีน้ําหนักสมน้ําสมเนื้อกันดีแลว ความจริงเธออาจไมมีความผิดปกติทาง เพศหรอก แตเรื่องของเรื่องคือตองใชกรรม ตองเจ็บปวดคืนบาง หลังจากสนุกบนความทุกขของผูอื่นมา นาน” “ฉันยังไมเขาใจวาการทําใหคนอื่นเจ็บใจแลวทําไมตองชดใชดวยการรักผูหญิงดวยกัน” “มันเปนแครูปแบบของการชดใช ลองมองใหละเอียดแบบจิตวิทยาก็ได กรรมที่เธอดูถูกผูชาย อยางแรง เห็นมีแตใครตอใครมาหลง เลยมองวามันโงกันทั้งโลก การดูถูกคนนั้น สั่งสมมากเขาก็กลายเปน ความเหยียด กลายเปนเกลียดชัง พอเห็น พอแตะตองก็รังเกียจ ทั้งที่อารมณเพศก็ปะปนอยูในสวนลึกนั่น แหละ” ชายหนุมยกมือลูบคางคิดเรียบเรียงคําครูหนึ่งกอนเอยตอ “แลวความหยิ่งลําพองในรูปสมบัติกับคุณสมบัติ หรือพูดงายๆวาความหลงตัวก็มีสวนสําคัญ ดวย คนเราหลงตัวมากๆเขาก็หลุดโลก เหมือนไปลอยเทงเตงอยูคนเดียวในอวกาศ หัวคนอื่นถูกมองเปน ใบไมใบหญาบนดินไป สรุปคือใจเธอกันเอาผูชายทั้งปวงออกไปเปนสิ่งมีชีวิตคลาสต่ํากวา ทีนี้พอถึงจังหวะ กรรมใหผล ถึงเวลาเสวยวิบาก พอกรรมหาผูชายเจงๆไมทัน เลยจัดสรรผูหญิงดวยกันมาแทน นี่แสดงชัดวา เวลากรรมทํางาน ไมจําเปนตองกระทําเราจากภายนอกเทานั้น แตบางทีก็ทําจากภายใน อยางเชนบีบคั้นให จะหลงรักคนที่ไมควรจะรัก เหมือนเธอพูดตอนอยูในรถจริงๆนั่นแหละ” ลานดาวเริ่มเห็นคลอยตาม ใจหนึ่งรูสึกเศรากับชวงเวลาของการเสวยวิบาก แตอีกใจก็นึกโลง ไปที ถาเปนตามคําอธิบายของนนทกานต ก็แปลวาหลอนไมใชพวกหญิงรักหญิงจริงแท ก็แคชวงหนึ่งที่จะ ผานไป พอหมดวาระแลวกลับใจใหมได “แลวฉันจะตองชดใชกรรมอีกนานแคไหน?”


๑๑๘

“ก็คงจนกวากระแสกรรมชุดนี้สงผลหมดมั้ง คงคํานวณเปนเวลาที่ใชในการเสวยทุกขนั่น แหละ เคยไดยินวาบางทีทาํ ใหคนอื่นทุกขหนักหลายราย พอสํานึกผิด ถูกตีหัวเลือดอาบโดยไมโตตอบ ยินยอมโดยดุษณี ดวยความสํานึกผิดที่ทําไวกับหลายๆคน แคนั้นก็เปนการชดใชกรรมแลว ไมตองจายหนี้ ในนรกแลว… หากจะเปนทุกขแลวสํานึกผิดยอนหลัง ไมกอกรรมใหมขึ้นอีก โจกวาพักเดียวทุกอยางจะกลับ สูสภาพปกติ” ลานดาวระบายยิ้ม แลมองเพื่อนชายดวยความนิยมยอมรับนับถือมากขึ้น “สงสัยเพราะเธอไปหาหมออุปการะบอยๆ กลายเปนใครอีกคนไปแลวมั้ง รูรอบตอบจะแจง ราวกับเปนหมออุปการะเสียเอง” “ฮะๆ นั่นซี สงสัยตัวเองเหมือนกัน ตูพูดออกไปไดไงเนี่ย… คงลอกหมออุปการะมานั่นแหละ” “ขอบใจมากนะโจก ที่ชวยขจัดปมขัดแยงใหหลายๆเรื่อง จะรูสึกโลงขึ้นเยอะเลย” กลาวคําขอบคุณจากหัวใจ นนทกานตเบะปากยิ้ม เอานิ้วชี้ของมืออีกขางเขี่ยหวางคิ้วตนเองดวย ความภูมใิ จที่มสี วนชวยหญิงที่เขารักได “ไมเปนไร” แลวเขาก็ลุกขึ้น กาวมายืนจังกาค้ําหัวหลอน รูสึกดีเสียจนเปนฝายชวน “งั้นกลับกรุงเทพฯกันเถอะ อยูอยางนี้เดี๋ยวฉันเปลี่ยนใจ อดไมไดตองปลุกปล้ําเธอเขาให” ลานดาวเหลือบตาขึ้นสบกับเขา มือจับแขนเกาอี้แนนขึ้นเล็กนอยอยางตั้งทาระวัง “ดีเหมือนกัน… ถอยสิ จะไดลุก” “ถาออกจากหองนี้ ฉันคงไมมีวันไดแตะตองเธออีกแลวใชไหม?” “ก็เราเปนเพื่อนกัน” หญิงสาวตอบเบาหวิวอยางเห็นทา “ได… งั้นทําบุญทําทานอีกหนเถอะ แลวรับรองจะไมรบกวนอีก” พูดจบก็หยอนตัวลงนั่งตักหลอนเปนการทับไวไมใหหนี สองมือประคองใบหนางามที่พยายาม เบือนหลบใหตั้งตรงและรับประทับจูบจากเขาโดยดี นนทกานตใชจะมีฝไมลายมือขนาดทําใหลานดาวยอมโอนออน แตเมื่อหญิงสาวทราบผาน ภาษากายวานั่นเป���เพียงการขอจิบน้ําแกกระหาย มิใชการตะกรุมตะกรามซดดวยความละโมบโลภมาก เลย ลดอาการแข็งขืนลง ถือวายอมเสียนอยดีกวาตอตานแลวยิ่งเสียมากขึ้น แตธรรมชาติของชายแทนั้น ไดหนึ่งตองเอาสอง ครองคืบจะกระดืบตอใหครบศอก นนทกานต ลิ้มความหวานจากริมฝปากเพื่อนสาวแลวอารมณไมจบ จะลดใบหนาลงฝงจมูกกับซอกคอเปนลําดับตอไป ลานดาวจึงผลักไหลเขาแรงๆและทําเสียงแข็งแบบผูเคยชินกับการเปนนาย “พอเถอะโจก!” นนทกานตชะงักกึก จุปากจั๊กหนึ่งเคืองๆที่ถูกขัดจังหวะ เพราะรูอยูแกใจวาตนไมมีเจตนากล้ํา กรายเกินการหอมปากหอมคอ แตพอเงยหนาขึ้นเห็นลานดาวกําลังขึงตาดุ ก็ทราบวาถาฝนใจตออาจเจอ หลอนตานจริงจัง ซึ่งเปนบรรยากาศปดฉากที่ไมคอยสวยเทาไหรนัก


๑๑๙

มองใบหนางามงอนที่ตนรักแสนรักมาชานาน อารมณฝายต่าํ คอยๆถูกแทรกแซงดวยกระแสใจ ละเอียดออน กระทั่งรูสึกเปนปกติในที่สุด จึงพยักหนาลุกขึ้นยืนดวยทาทีจาํ นน แตไมวายถาม “แคนี้ก็รังเกียจเหรอ?” “รังเกียจ!” ลานดาวตอบหนักแนน นนทกานตพยักหนาอีกครั้งอยางเงียบเชียบ แตคราวนี้หญิงสาวสกัดกั้น ความสงสาร ใจแข็งบอก “ไปกันเถอะ ขอฉันขับรถออกไปกอน เดี๋ยวคืนกุญแจแลวจะรอเธอทางซายมือหางจากรั้วไม เกินรอยเมตร เดินตามไปไดเลย” ชายหนุมกมหนาลวงกระเปา ระบายลมหายใจยาวยืดดวยความสมเพชตนเอง หลอนมีสิทธิ์ เลือกและออกคําสั่งอยูคนเดียวเสมอ “โอเค” หญิงสาวลุกขึ้นยืน นัยนตาทอแววออนโยนลง “ขอบใจมากนะโจก สัญญาวาตอแตนี้จะไมทํารายจิตใจเธออีก และจะนับเธอเปนเพื่อนที่จะ วางใจสนิท ถามีอะไรตอบแทนโจกได จะจะไมลังเลเลย” นนทกานตเบะปากหัวเราะขื่นๆ “ขอบคุณนะครับเจานาย!” ลานดาวฟงคําประชดนั้นแลวคอแข็งหนอยๆ แตในที่สุดก็เชิดคางรับหนาตาเฉย “อือม… ไมเปนไร!”


๑๒๐

ตอนที่ ๑๓ มลทิน หลังกลับจากบางแสน ลานดาวพยายามทําใจคิดปลีกตัวออกหางจากมาวันทา เนื่องจากรูตัวชัด แลววาตนมีอารมณเรนลึกนาละอายกับผูที่ควรอยูในฐานะพี่สาว จะเพราะกรรมที่หลอนหลอกผูชายใหหวัง อยางเปนไปไมไดมามาก หรือจะผนวกกับเพราะเคยมีกรรมสัมพันธลี้ลับยากจะรูกับมาวันทาอยางไรก็ แลวแต ทีแ่ นนอนคือใจหลอนเจ็บลึกกับความขัดแยงในปจจุบันยิ่ง และไมปรารถนาจะทนทรมานนาน ตอไป แตมาวันทาก็โทร.ตามเรื่อย ชวนทานขาวบาง ไถถามความคืบหนาเรื่องฟลุตบาง ซึ่งถามองตาม มุมของคนไมมีอะไรในใจก็นับวาปกติ คนเราถูกคอกันเสียอยาง ใครบางไมอยากติดตอสานไมตรี โดยเฉพาะเปนเพศเดียวกันที่นาจะไรคําครหา ทวาสําหรับคนทราบอยูแกใจวาอะไรเปนอะไร ความรูสึกยอม แตกตางไป ทั้งดีใจ ทั้งทรมานใจ คละเคลากันจนยิ้มก็ยิ้มเฝอน หัวเราะก็หัวเราะฝน เพิ่งรูจักรสชาติที่คนไทยเรียกกันวาหวานอมขมกลืน หนาชื่นอกตรม ตกที่นั่งกลืนไมเขาคายไม ออกก็คราวนี้ เคยแตปลนอัตตาผูอื่นมาเปนของตน บัดนี้ถูกชะตาริบคืนเขาบาง ภาพอดีตความทรงจําเกาๆ คอยๆผุดขึ้นเปนระลอก รับกันกับความสุขระคนทุกขในนาทีปจจุบัน เปนตนวาพอฟงหลอนเลนเปยโนบาง เพลงจบ มาวันทาก็เอยถึงลัดธีรดวยแววตาหวานฉ่ําวาเขาเลนเพลงนั้นบอย ฟงทีไรเคลิ้มและอยากเตนรํากับ คนเลนเหลือเกิน ลานดาวไดยินแลวแทบอยากลุกหนีออกจากบานเดี๋ยวนั้น มันชางเตือนใหนึกถึงหลายตอ หลายครั้งที่หลอนเบื่อผูชายคนหนึ่ง ก็มักใชวิธีเปรยถึงผูชายอีกคนหนึ่งในเชิงชื่นชม คลายใบวา หัวใจหลอน อยูในกํามือของเขาคนนั้น ตอใหทําดีแคไหนก็ไมมีวันมาแทนที่เขาได ถาตัดรูปแบบและเหตุการณทิ้ง คงเหลือไวแตกอนสุข กอนทุกข ความเริงรื่น และความขมขื่น ลานดาวก็เห็นเงากรรมไลตามหลอนมาทันแลว สิ่งที่หลอนทําเปนประจํา สิ่งที่หลอนหยิบยื่นใหคนอื่น เสมอ คลายกับลูกบอลที่ปาเขาผนัง แลวเพิ่งไดเวลาเดงกลับมาโดนตัว ณ บัดนี้ บางเชาลานดาวก็ฮึกหาญ ตื่นนอนขึ้นมาดวยการขบฟนสั่งตัวเองใหเลิกคบ เลิกติดตอ เลิก พูดคุยกับมาวันทาอยางเด็ดขาด ผลของเจตนาที่เด็ดเดี่ยวแนวแนยิ่งนั้น ทําใหชวั่ โมงตอมาตองรองไหตัวโยน เปนวรรคเปนเวร นึกถึงวันแรกที่สวมกอดมาวันทา นึกถึงเสียงฟลุตในหองดนตรีที่ไพเราะจับจิตเหมือน เพลงสวรรค นึกถึงถอยคําจํานรรจาตางๆระหวางคุยกันอยางถูกคอกวาใครอื่นไหน และแลวมือเจากรรมก็ ควาโทรศัพทกดเบอรหาพี่สาวที่แสนรักทันที ทั้งที่อาการสะอื้นยังไมเหือดสนิทนั่นเอง พูดๆๆดวยความคิด ถึงเหมือนใจจะขาดจนมาวันทาฉงนฉงายไปหลายตลบ เมื่อลานดาวตระหนักวาตนไมอาจตัดใจเลิกคบหามาวันทาแนแลว หลอนก็ไปเรียนฟลุตกับ คุณครูตามปกติ วางตรงกันวันไหนก็นัดวันนั้น หลอนพยายามเก็บทุกอาการอันอาจสะทอนใจปฏิพทั ธ ขณะเดียวกันก็ยังทําตัวนารักอยางเคย ยิ้มและหัวเราะราเริงเปนปกติ วันเวลาผานไปอยางรวดเร็ว ภายใน เดือนเดียวความสามารถของลานดาวในการเปาเครื่องลมชิ้นเกก็รุดหนาแบบกาวกระโดด จนมาวันทาถึงกับ เอยวาลานดาวเลนเปนเร็วกวาทุกคนที่หลอนเคยพบมา


๑๒๑

เมื่อฝมือลานดาวเริ่มเขาฝก สองสาวก็เริ่มเลนฟลุตคูกันได ชนิดที่สามารถเปาใหพลิ้วคลอเคียง พรอมทั้งเอียงคอฝากยิ้มหวานผานกระแสตาถึงกันในทามกลางส่ําเสียงประสานเสนาะโสต ทั้งสองรูจักกับ รูปแบบความสุขชนิดที่แมนักดนตรีทั่วไปก็ยากนักจะเขาถึง ทวายิ่งใกลกันเทาไหร สุขล้ํายิ่งขึ้นปานใด ยามหางลานดาวก็ยิ่งเปนทุกขและถวิลหามาวันทา มากขึ้นเพียงนั้น เห็นชัดวาพายุแหงทุกขใหญกอตัววิ่งไลหลังสายลมแหงความสุขกระชั้นเขามาทุกที สายเสีย แลวหากคิดจะหยุด หรือคาดวาวันหนึ่งความอาลัยเชิงชูสาวจะตายไปเอง และในหวงเวลานั้นก็กลาวไดเต็มปากวาพี่หมอคนสวยมาติดหลอนแจ ติดอยางผิดปกติ หาใช หลอนเปนฝายคลั่งไคลอยูฝายเดียว ลานดาวทดลองออกอาการดื้อดึง แกลงอาละวาดไปสองสามครั้ง ดูใจวา พี่สาวจะโอหลอนแคไหน เห็นความสําคัญเพียงใด ก็ปรากฏวามาวันทาตามมาพะเนาพะนอถึงบาน ทั้งที่ หลอนเปนฝายผิด และธรรมดาผูหญิงอาละวาดแลวถูกโอไดหนหนึ่ง ก็จะกลายเปนความเคยตัว บาอํานาจ เอาอะไรตองไดอยางใจ ไมเชนนั้นเกิดเรื่อง ทาทียอมโอนออนผอนตามในทุกกรณีของมาวันทายิ่งทําใหลานดาวหลงเตลิด บางครั้งชัก เพลินอารมณเสียจนลืมวามีเงาทะมึนของลัดธีรประกบติดเบื้องหลังมาวันทา แตพอนึกขึ้นมาไดก็ซึมเศรา นั่ง เทาคางคิดไมตกบอยๆ ความสัมพันธยงั ดําเนินไปโดยปราศจากขอครหานินทาก็เพราะไมมีใครรู ไมมีใคร เห็นขางในหัวใจหลอน ในเมื่อเปลือกนอกคือหญิงดวยกัน และแสดงออกหวานจอยแบบพี่สาวนองสาวที่รัก แสนรัก เห็นดาษดื่นเปนปกติ มิใชพฤติกรรมเบี่ยงเบนที่ใครจับไดไลทันงายๆ แตถึงแมคนทั้งโลกไมรู ขอแคหลอนรูอยูคนเดียวก็เพียงพอตอการรูสึกผิดกับตนเอง ความผิด เกิดขึ้นในใจ รูไดเพราะใจไมปกติ หาใชเพราะสังคมบอกวาถูกหรือผิด บาง���ันที่สํานึกผิดก็ตั้งสัตยย้ํากับ ตนเอง วาจะปรับหัวใจใหรักมาวันทาฉันพี่นองที่คลานตามมา แตเจากรรมยิ่งเวลาผานนานขึ้นเทาใด หัวใจก็ ยิ่งสําแดงเดชมากขึ้นเพียงนั้น คลายมันแผดเสียงตะคอกทุกค่ําเชาวาหลอนไมมีสิทธิ์ไปบงการบังคับบัญชา มัน วาจะใหชอบชังใครแบบไหน คนเราถาไมใชเจาของหัวใจตัวเอง แลวจะเปนเจาของอะไรไดจริงบาง? นรกที่กอขึ้นจากไฟรักเปนอยางไร บัดนี้หลอนรูแลว ยังดีที่มีนนทกานตเปนเพื่อนใหระบาย ทุกขได เพื่อนหนุมกลายเปนที่ปรึกษาคนสําคัญ หลอนซึ้งใจในน้ํามิตรที่เขามีใหมากขึ้นเรื่อยๆ ฝายนั้นไม เคยถือสิทธิ์แสดงความเปนเจาของ ไมเคยอางเหตุการณถึงเนื้อถึงตัว และที่สําคัญไมเคยลําเลิกบุญคุณ เรียกรองใหประกาศตัวเปนแฟน ไมวาตองทุมเวลาใหคําปรึกษากับหลอนไปมากมายเพียงใด ลานดาวไวใจเขาขนาดเลารายละเอียดทุกชนิดที่เกิดขึ้น เพื่อใหชวยวิเคราะหวา ใจหลอน คลี่คลายมาถึงไหนแลว นนทกานตเปนความอุนใจ เปนหลักประกัน เปนเข็มทิศวาหลอนจะไมหลงทางตาม ลําพัง คนเราจะเห็นคาของเพื่อนแทก็ขณะเผชิญสถานการณแกไมตกนี่เอง เขาแนะนําหลายอยางที่หลอนเชื่อ ฟงแลวเห็นผลดี มีความสบายใจ เชนใหหลีกเลี่ยงการแตะเนื้อตองตัว เพื่อความโปรงใส ถึงผิดอยางไรก็ไมมี วันละเมิดศีลธรรม และธรรมดาพอหักหามใจหางเนื้อหางตัวนานไป ใจจะคอยๆสงบจากความวาบหวามได เอง แมมีบา งก็ไมขนาดรุนแรงเกินทน


๑๒๒

แตคําแนะนําบางอยางของนนทกานตก็สงผลสะเทือนใจอยางแรง เชนแนะใหหลอนเลนละคร บาง โดยการแกลงควงผูชายไปอวด เหมือนประกาศวาหลอนมีใจกับชายเยี่ยงหญิงปกติทั้งหลาย หาไดมา เกาะเกี่ยวผูกสนิทกับมาวันทาเพราะความพิศวาสเชิงชูสาวไม อาจทําใหขั้วความปฏิพัทธทั้งสองฝงฝอตัวลง ได ลานดาวเชื่อนนทกานต แตดวยเหตุผลสวนตัวคืออยากแบไพตายทดสอบใจมาวันทาวาคิด อยางไรกับตนแน หลอนเลือกเขานั่นเองไปเลนละคร แถมรวมกันแสดงไดสมบทบาทเสียดวย เพราะมีความ สนิทสนมที่สายตาภายนอกยากจะแยกไดวา นั่นคือเพื่อนแทหรือคนรัก ผลคือมาวันทาซึมหงอยทันตาเห็นตั้งแตนาทีแรกที่ลานดาวเกาะแขนนนทกานตพลางแนะนํา ใหรูจัก ซึ่งพอมาวันทาเศราสรอย ทําตาแดงๆเพียงอึดใจเดียว ลานดาวก็ถึงกับกลั้นไมอยู ตองยกมือปดปาก วิ่งหนีไปรองไหไกลๆเสียเอง เหมือนนักแสดงมือใหมผูไมอาจควบคุมตนเองใหอยูในบทลวงตาไดจนจบ ตอน สรุปคือแทนที่ใจจะหางกันไดมากขึ้น กลับกลายเปนการกอบรรยากาศรันทดหดหู เปดเผย หัวใจกันและกันชัดเจนตอหนาพยานบุคคลไป และเปนเครื่องบอกวาจะไมมีใครทําใหอะไรดีขึ้นไดดวย ละครตบตาชัว่ คราวเลย ชายหนุมถูกดึงเขามารวมเลนเกมแหงความเจ็บปวดเพียงสามเดือนก็ตองโบกมืออําลา ปฏิเสธ การใหคําแนะนําปรึกษาใดๆกับลานดาวตออยางสิ้นเชิง เขาพูดตรงไปตรงมาในวันจบการศึกษาจาก มหาวิทยาลัยวาขอปลีกตัวออกหาง โดยใหเหตุผลวาไมอาจหามใจกับความผูกพันใกลชิดชนิดคุยกันทุกวัน แลวบอกวาเปนเพื่อน เปนแคที่ปรึกษาหัวใจใหหลอน นนทกานตเปนผูใหญขึ้นมาก แตกอนเขาออนแอและฟุงซานจัด ในหัวมีแตลานดาวทัง้ วันทั้ง คืน เคยกระทั่งคิดวูบๆวาบๆ อยากประชดดวยการฆาตัวตายตอนลานดาวปฏิเสธรักอยางไรเยื่อใย ทวาเมื่อ เขามาสนิทสนม เห็นความคิด เห็นปญหาทางใจ รวมทั้งชวยเปนธุระปะปงใหสารพัด เรียกวาเอาตัวเขามาอยู กับความจริงอันเปนทุกขมากกวาความฝนอันอุดมสุข วิธีคิดแบบใหมก็เกิดขึ้น ความฟุงซานสลายตัวลง กลายเปนความหนักแนน รูจักชีวิตตามจริงแทน แมยังรักลึกซึ้งเหลือจะบรรยายถูก ก็ไมมีเมฆหมอกแหง ความโงหลงหอหุมจิตใจอีกตอไป ลานดาวตระหนกกับการบอกลาของนนทกานต ณ เวลานั้นหลอนพรอมจะควงไปไหนตอไหน ดวย กับทั้งยอมประกาศกับใครตอใครวาเปนแฟนกันก็ยังได ดวยความดีที่สั่งสมมามากพอของเขา แตชาย หนุมปฏิเสธอีก เขาอยูใกลและรูเห็นรายละเอียดทางใจของลานดาวกระทั่งตระหนักวาหลอนไมมีทางรักเขา เกินเพื่อน เพราะมีแตมาวันทาอยูคนเดียวทุกลมหายใจเขาออก เกินจะฝนใหเอาเขาหรือใครอื่นไปแทนที่ได ดวยวิธีการใดๆ พอขาดนนทกานต ลานดาวก็เควงไป หลอนคิดถึงเขา แตไมใชดวยความวาบหวามใจแบบ เดียวกับที่คิดถึงมาวันทา หางจากนนทกานตไปทั้งอาทิตยยังแยนอยกวาหางจากมาวันทาไปเพียงสิบนาที ฉะนั้นวันๆจึงไมตองทําอะไร เอาแตขลุกอยูกับมาวันทา บางทีก็นั่งแชรอที่โรงพยาบาลถึงหกชั่วโมง ซึ่ง นับเปนอาการเสพติดเขาขั้นวิกฤตแลว


๑๒๓

ยิ่งเมื่อปราศจากพี่เลี้ยงดูแลกํากับความเรียบรอยประจําวัน แนวตานกิเลสของลานดาวยิ่ง ออนแอลงทุกที หลอนประชดความไรเยื่อใยของนนทกานตดวยการหันมาตามใจตัวเองมากขึ้น มลทินเริ่ม กอตัวจากการขอนอนหนุนตักในบาน ซบไหลในโรงหนัง ตลอดจนกอดรัดและหอมแกมทุกเวลาที่ตองการ ซึ่งความจริงยังไมใชสัมผัสตองหามเทาใดนักสําหรับพี่สาวนองสาวทีค่ บหาสนิทสนมกันมาหลายเดือน แตความสัมพันธเริ่มโลดโผนและตองวัดใจกันมากขึ้นในคืนหนึ่งที่ลัดธีรไมอยู… ลานดาวเดินเขาบานมาวันทาดวยทาทีปนปง ขณะที่เจาของบานเดินออกมาตอนรับดวยการ ทักทายออนหวาน “จะ… ไหนวาจะมาทุมนึงไง นี่เพิ่งหกโมงเอง พี่ยังทํากับขาวไมเสร็จเลย” “ก็จะมาชวยไง ไมดีเหรอ” หลอนตอบเสียงหวนคลายเพิ่งหงุดหงิดอะไรมา “ดีซี” คุณหมอคนสวยตอบดวยสําเนียงสดใส “วาแตทาํ ไมหนาบึ้งนักละ?” ลานดาวเดินนําเขาครัวเฉย ไมตอบคําถาม แตโวยวายแทนเมื่อมาเห็นเครื่องแกงบนโตะกลาง ครัว “โอ! ทําแกงเขียวหวานไกอีกละ เบื่อจริงๆเลย! จะไมอยากหนาเปนไกตอนแบบพี่อองนะคะ เปลี่ยนโฉมสามีไปแลวรายหนึ่ง นี่จะหาเหยื่อรายตอไป มาทําใหเราหนาเหมือนไกอีกคน!” วาแลวก็ยืนเทาเอวหนาง้าํ อยูตรงกลางหอง มาวันทาตามเขามาถึงก็กมหนานิ่ง นับวันลานดาวยิ่ง แสดงความเปนปฏิปกษลับหลังลัดธีรบอยขึ้นเรื่อยๆ ของอะไรที่เขาชอบ หลอนจะบอกวาเกลียด ติวา รสนิยม เลว หรือไมก็คอนแคะจุดดอยสักอยางเพื่อโจมตีคนไกล เปนการทิ่มตําคนใกลเสียอยางนั้น พอสําเหนียกวามาวันทาเอาแตยืนเงียบหงอย ลานดาวก็รูสึกตัว ทีแรกปรายตามองเงารางอีก ฝาย แลวเปลี่ยนเปนตกใจปราดเขาหา เมื่อเห็นวาที่แทมาวันทากําลังยืนรองไหอยูเงียบๆ “เปนอะไรไปคะพี่เอิน?” ลานดาวตางไปเปนคนละคนภายในพริบตาเดียวทั้งน้ําเสียงและทาที มาวันทาหันหลังกลับและ เดินหนี ซึ่งลานดาวก็ตามตอย มาทันกันเมื่อถึงหองรับแขก และตางนั่งลงบนโซฟาใหญ “เปนอะไร?” ถามซ้ํารอนรน ยื่นมือหยิบทิชชูจากโตะกลางมาซับน้ําตาให “จะเปลี่ยนไปมากนะ รูตัวไหม?” มาวันทาปริปากแถลงดวยเสียงสั่นเครือ ลานดาวอึ้ง สํานึกไดวามาถึงตนก็พาลหาเรื่อง จึงโอด สงเดชเอาตัวรอดไวกอน “ก็คนเพิ่งถูกแฟนทิ้งนี่คะ เห็นใจหนอยซี ขวางหูขวางตางายอยางนี้แหละ” “อ���าพูดเลย เธอไมเคยนับนายโจกเปนแฟนหรอก… หลังๆเธอเอาพี่เปนถังขยะทิ้งอารมณ ประจํา ทั้งที่พี่พยายามทําดีกับเธอทุกอยาง” “เฮอ!… ปดโธเอย! ขี้แยจัง เรื่องแคนี้… ขอโทษคะขอโทษ เลาก็ได เมื่อกี้กอนออกจากบานแม เรียกไปเทศนา เรงรัดใหทํางานทําการ จะอยากตาย…”


๑๒๔

มาวันทาขมสะอื้น พอทราบตนสายปลายเหตุก็ทําเสียงเปนปกติ “ทําไมตองอยากตายดวย? แคทํางาน คายเพลงก็เรงรัดเชาเย็น” “ก็นั่นแหละ ทํางานแลวกลัวจะไมไดเจอหนาพี่เอินนะซี จะสังเกตการณมาแลว เซ็นสัญญา เมื่อไหรนะ เปนจับเรามัดมือมัดเทา กระดิกกระเดี้ยไปไหนไมไดเลย โดยเฉพาะถาเปนหนาใหมในวงการ เรื่องทํางานตัวเปนเกลียวตลอดเจ็ดวันนะ ปกติ” “อยากดังก็ตองแลกกันหนอยสิ ใครบางอยูเฉยๆงอมืองอเทาแลวประสพความสําเร็จ” “ชีวิตจะ จะตองการความรัก ไมใชความดัง” วาแลวก็กอดประจบ มาวันทาผลักเบาๆ แตพออีกฝายกระชับวงรัดแนนขึ้นก็ยอมนั่งเฉย “ยังไงก็ตองทํางาน ถาไมอยากเปนนักรอง ก็ไปสอนเปยโนตามโรงเรียนหรือตระเวนสอนตาม บานซะ” “อยูแบบนี้ไปเรื่อยๆไมไดเหรอ พอมีตังคตั้งเยอะ ทําไมตองทํามาหากินเพิ่ม แลวแขงเปยโนแต ละที ก็ไดเงินรางวัลเยอะแยะ” “เธอไดรางวัลมาก็เอาไปซื้อของหมด คนเราถาไมทํางาน ไมดิ้นรนหาเงินประจํา ไดเงินจากคน อื่นงายๆ ในที่สุดก็ดูถูกคาของเงิน แถมกลายเปนคนสมองเฉื่อย เหนื่อยงาย เบื่อชีวิตในระยะยาวไดนะ อีก อยางคายเพลงเขางอเราเพราะความสามารถและรูปรางหนาตา แตก็อาจเปลี่ยนใจเพราะเห็นความ กระตือรือรนต่ําหรือสังขารเราโรยราไดเหมือนกัน” “เทศนอีกคนแลว!” หญิงสาวดึงตัวขึ้นนั่งตรงบนกระฟดกระเฟยด “ทํานะทําแน ไมตองเรง หรอก ตอนนี้เพิ่งเรียนจบ ขอเสวยสุขสงบๆซักพักไมไดหรือไง เหนื่อยมาตั้งกี่ชาติ ผูใ หญทําไมชอบวาเด็ก นัก เห็นเราทําผิดเสมอ ขนาดอยูเฉยๆไมเบียดเบียนใครใหเดือดรอนยังโดน อีกหนอยหาเรื่องเลยซี ทําไม ตอนหายใจไมยอมปองทองมากๆ” มาวันทาโดนทําเสียงแข็งใสก็เงียบสนิท ซึ่งพอลานดาวเห็นพี่สาวสุดที่รักกลับหนาหมองลงอีก ก็เปลี่ยนกิริยาเสียใหมอยางรูทางลม “จะคิดถึงพี่เอินนี่คะ อยางนอยชวงนี้ก็อยากขออยูใกลๆใหช่ําปอดกอน” “ทํางานแลวก็เจอกันได” “เดี๋ยวหยุดไมตรงกัน ดูอยางพี่อองซิ ลองนับดีๆเถอะ ปหนึ่งเจอหนากันกี่วัน” มาวันทาทอดถอนใจยอมแพ “ตามใจนะ ถาเห็นความหวงใยของคนอื่นเปนเรื่องนารําคาญ ตอไปพี่ก็จะเลิกยุง เลิกพูดเรื่อง ของจะแลว” “ทําไมตองหวงดวยคะ คิดเสียวาจะเปนเด็กขายพวงมาลัยละกัน เห็นวิ่งตุหรัดตุเหรตามสี่แยก ไฟแดง ผานไปกี่วันๆก็ยังโผลหนามาเคาะกระจกเหมือนเดิม ไมถูกรถทับงายๆหรอก แตถาอดหวงไมไดก็ ขอใหทําใจบุญรับขึ้นรถมาเลี้ยงดูที่บานใหเปนเรื่องเปนราวซะ” ออนพลางกระแซะเอนศีรษะซบไหลแพทยสาว


๑๒๕

“ทําเปนเฉไฉออกนอกเรื่องนอกราวดีไปเถอะ ประมาทในชีวิตเขานะ แกตัวลงไมมีใครอยาก จางเดี๋ยวจะไดขายพวงมาลัยจริงๆ” “เรื่องอะไรจะไปขาย เออ!… หมดทางก็มาเกาะพี่เอินกินดิ้” มาวันทาขยับตัว “ลุกเถอะ ไปทํากับขาวตอ” “เดี๋ยวกอน” “อะไรอีก?” “ตั้งแตคราวกอน จะก็ยังหมั่นเช็กหนาอกอยูเรื่อยๆ สองสามวันที่ผานมาชักนากังวลอีกแลวละ พี่เอิน” “จริงหรือ?” มาวันทาเปนหวงเปนใยตาม เพราะคํานวณตามระยะเวลา หากมีสิ่งแปลกปลอมใหมก็นับวานา เปนหวงมาก อาจเปนเนื้อรายขึ้นมาไดจริงๆ “พี่เอินชวยดูเองแลวกันคะ เดี๋ยวหาวาจะอุปาทานอีก” หลอนแกะกระดุมเสื้อทีละเม็ด แลวปลดสายบราเซียรขางซาย “ดานเนี้ยคะ” แพทยสาวเหลือบลงมองของสงวนชิ้นงามที่เปดเผยกระจะตาตอหนานั้น ความเปนเขต รโหฐานลับแลและความคุน เคยเปนสวนตัวระหวางกัน ทําใหเกิดความปรุงแตงจิตนอกเหนือจากวิสัยพินิจ แบบหมอขึ้นมาอยางชวยไมได ทวามาวันทาก็ขจัดสวนเกินทางอารมณทิ้ง ยื่นมือไปคลําชิ้นเนื้อหนาอกดาน ที่ลานดาวระบุวา เปนจุดตองสงสัยตามหนาที่ ยนคิ้วฉงนเมื่อไมพบสิ่งผิดปกติใดๆแมแตนอย พอเงยขึ้นขยับปากจะถาม ก็เห็นใบหนาของ ลานดาวยื่นเขามาใกลพรอมกระซิบเรียก “พี่เอิน…” กลิ่นไอหอมกรุน ความนุมนิ่ม และริมฝปากที่ประกบกันสนิท เปนความกะทันหันเกินกวาจะ ตั้งตัว มาวันทาตกใจนิดหนึ่ง ทวาดวยออมอุนเปยมอํานาจดําฤษณาที่จโู จมปุบปบ สะกดใหลืมสิ้นทุกสิ่ง และตอบสนองออกมาจากความปรารถนาอันแฝงเรนแรมเดือน แตเมื่อจะถูกผลักลงนอน กอนสํานึกผิดชอบชั่วดีจะขาดผึง ก็คลายแววเสียงกระซิบเตือนจาก หมอดูอุปการะซึ่งฝากไวเมือ่ หลายเดือนกอน “ถารักษาศีลไดบริสุทธิส์ ะอาด ก็เปนความอุนใจวาเราไมมีวันสรางเหตุแหงความเดือดรอนแก ตนเองในภายหลัง” มาวันทาขืนตัว และผลักรางลานดาวอยางแรง “อยา!… จะ!” ฝายรุกชะงักนิ่ง มองฝายปฏิเสธดวยหัวคิ้วขมวด “ทําไมคะ?”


๑๒๖

“ก็เธอทําบาอะไร…” ลานดาวตาวาวขึ้นมาหนอยหนึ่ง “แลวเมื่อกี้พี่เอินทําบาอะไร ทั้งจูบตอบ ทั้งลูบคลําจะไปทั้งตัวอยางนั้น?” มาวันทาหนาแดง เบือนหลบสภาพเปลือยอกขาวอมชมพูครึ่งซีก เผยเม็ดทับทิมยวนสวาทเดน ตาของลานดาว ที่เห็นแลวชวนใหปนปวนอุทธัจยิ่ง “มันไมควรจะเปนอยางนี้” “แลวควรเปนแบบไหนคะ?” พอเห็นมาวันทาเงียบนาน ลานดาวก็กระแทกเสียงตอ “ใครบอกหรือ วาควรหรือไมควร เปนผูหญิงดวยกันมันจะเสียหายสักแคไหน” “ก็แคเปนชูนะ! ควรจะเสียหายแคไหนละ?!?” ไดยินเชนนั้น ลานดาวก็ยิ่งออกอาการฉุนเฉียว “ชูเชออะไร จะไมไดเปนผูชายซักหนอย!” มาวันทาลอบกลืนน้ําลายลงคอฝดๆ ใจเตนไมเปนส่ํา เพราะตกอยูในสถานการณคลี่คลายยาก ในเมื่อเผลอตัวตอบสนองไปบางแลว จะแกตัวอยางไรก็หมดสิทธิ์ปฏิเสธมลทินที่มีแกตน “จะ… ถาเธอมีสามี เธอจะเขาใจเหมือนอยางที่พี่เขาใจ พี่เปนสมบัติถูกตีตราแลวของเขา การ แตงงานคือพันธสัญญาวาจะมีเพศสัมพันธกับเขาเพียงคนเดียว อารมณพรรคนี้จะเกิดขึ้นกับหญิงหรือชาย มัน ก็คืออารมณทางกายใจแบบเดียวกัน ใหความรูสึกผิดเหมือนๆกัน” ลานดาวแคนหัวเราะ “แปลวาที่เราคบกันอยูตั้งนานนี่ ไมมีความผิดเลยใชไหม?” มาวันทาเงียบ ลานดาวยิ้มเยย “นา… เห็นๆอยูวา มีความผิดกันมาแตไหนแตไร ทางกายนิด ทางใจหนอย แลวแปลกอะไรหาก จะเลยเถิดอีกสองสามกระเบียด ถารางกายพี่เอินเปนกลีบบัว ก็รับรองเลยวาพี่อองกลับมาจะไมพบรอยช้ําแม เทาจุดเข็ม… คิดดูนะ ใครจะทําใหผูหญิงมีความสุขไดเทาผูหญิงดวยกัน แตะตองตรงไหน ก็เขาใจตรงกันไป หมดวารูสึกยังไง มีหรือผูชายจะรูไดเทา!” หญิงมีเจาของฟงแลวเมมปากครูใหญ “ทาทางรูดีเหลือเกินนะ ฟงใครมา หรือลองแลวดวยตัวเอง?” “จะอยากกับพี่เอินคนเดียว ถาพี่เอินไมชวยจะ จะก็ไมมีใคร” มาวันทาสายหนาอัดอั้น “พี่มีเจาของแลว…” “เอาไหมละ จะยอมเปนเมียนอยพี่ออง คราวนี้จะไดมีเจาของเดียวกัน ไมตองรูสึกผิดอีก” เสียงกดดันบีบคั้นของลานดาวเคนใหมาวันทาเหลือฝน ตองซบหนาลงกับฝามือ จะสะอื้นก็ สะอื้นไมออก เก็บกดทรมานคางคาจุกอกอยูอยางนั้น “พี่เอิน…”


๑๒๗

ลานดาวเรียกพลางยื่นมือบีบตนแขนกลมกลึงเบาๆ ตั้งตนใชไมนวมใหม “จะรักพี่เอินคะ” “พี่ก็รักจะ แตเราทําแบบนี้มนั ผิด” “เลยเถิดมาจนปานนี้แลว พูดเรื่องถูกเรื่องผิดไปทําไม บอกอยูนี่ไง จะพูดจริงๆนะ ถาหากพี่เอิน ยินยอม จะจะมาเปนเมียลับๆของพี่ออง ถึงเขารูเรื่องเราก็คงไมถือสาอีก ผูชายที่ไหนไมชอบ ไดหนึ่งแถม หนึ่งโดยไมตองลงทุนลงแรงเพิ่ม เชื่อมือเถอะ อยางพี่อองนะ จะหลิ่วตาใหหนอยเดียวทุกอยางก็เรียบรอย” มาวันทาฟงแลวเกิดความหึงหวงสามีจนสุดทน เพียงเสี้ยววินาทีเดียวตัดสินใจไดทันทีวา ระหวางชายกับหญิงตนเลือกใชชีวิตกับเพศไหน จึงหลุดโพลงออกมาเหมือนสปริงดีดอัตโนมัติ “นึกวาจะมียางอายบางนะ! พี่คงเปนโรคจิตวิปริตไปดวยถาคลอยตามเธออยางนั้น!” ลานดาวคอแข็งดวยความผิดคาดกับปฏิกิริยาของมาวันทา ความโกรธแลนขึ้นมาเปนริ้วๆ แต พยายามสะกดไว “ถาทําใจยากนัก ก็หยากับพี่อองซะสิ” “พูดงายนี่ พี่อองไมผิดอะไร ทําไมตองทําใหเขาเสียใจ” “แลวจะเอายังไงคะ อยาบอกนะวาคบกันอยางพี่อยางนองตอไป ทุกอยางชัดเจนเกินกวาจะเส แสรงแกลงพูดทานั้นแลว” “เธอทําใหเรามาถึงจุดนี้กันเองตางหาก ถาคบกันดีๆ ทุกอยางก็เหมือนเดิม ใครจะไปวา” “จุดนี้?…” ลานดาวเคนเสียงสูง “หมายความวายังไง?” สําเนียงเกรี้ยวนั้นทําใหมาวันทานิ่งซึมอยูเกือบสองนาที กอนตอบแผวคลายคนทรมานเจียน สิ้นลม “เรานาจะหยุดพบกันไดแลว…” ดวงตาลานดาวลุกวาวขึ้นวาบหนึ่ง กริ้วจัดจนลืมตัว “ฮื้ยย!!” ผุดยืนขึ้น ใชมือขางหนึ่งเคนคอมาวันทา ออกกําลังกดแลวรุนผลักสุดแรงจนฝายนั้นถลํา แลว จองรางแบบบางตรงหนานัยนตาแทบถลน ยังไมหนําใจ เหมือนมีพลังไรตนบังคับขับไสใหอยากทุบตีมา วันทาจนนวม แตยังดีที่สติตามมาทันเสียกอนจะลงมือเอาจริง ไดแตยืนเปนเงาทะมึนค้ําหัวอีกฝายอยูอยาง นั้น มาวันทาไมหันมา และไมตอบโตใดๆ ซอนหนาไวเบื้องหลังมานผมยาวที่บังขางแนนิ่ง คลาย สิ่งที่หลอนตองกลาว ไดหลุดจากปากออกมาหมดแลว “เสียแรงที่จะรักและนับถือ” ลานดาวเคนเสียง เมฆหมอกแหงความคั่งแคนทําใหนึกไมออกวาจะดาอยางไรใหเจ็บใจ ยิ่งกวานั้น รวบรวมสติอยูเกือบครึ่งนาทีจึงคิดออก “นึกวาตัวเองยังบริสุทธิ์ไรมลทินอยูละสิ โธเอย! จี๋จากับเคามาตั้งเทาไหรแลว เกิดจะมาสํานึก เปนแมพระขึ้นมาคืนนี้เอง… อื๋ย… ทุเรศ!”


๑๒๘

ดาเสร็จก็เอื้อมมือผลักศีรษะมาวันทาอยางแรงอีกครั้ง แพทยหญิงผูพลอยมัวหมองเริ่มรองไห กระซิก เพราะเจ็บทั้งใจที่ถูกวา และสะเทือนทั้งกายที่ถูกขมขี่ แถมพื้นนิสัยก็ออนเกินกวาจะมีปฏิกิริยา โตตอบขืนสู “อยากฆาใหตายนัก!” เสียงคํารามนัน้ สองใหเห็นวิญญาณนางมารรายเขาสิงไปกวาครึ่งตัว ลานดาวเดินงุนงานครู ใหญ พอเห็นมาวันทายังเอาแตรองไหก็สืบเทาปราดเขาประชิด “ก็ได! จะจะไมมาใหเห็นอีก มองกันดีๆอีกสักครั้งซิคะ” คนถูกคุกคามคอยๆเงยหนา เผยใหเห็นน้ําตาแหงความรักความอาลัยนองเปอน ลานดาวยิ้ม หยัน เพราะเห็นถนัดวาความรูสึกแทจริงจากกนบึ้งหัวใจของมาวันทาเปนอยางไร “จําไวนะวาพี่เอินเปนคนไลจะเอง” “จะ…” แพทยสาวเรียกและพยายามฉวยขอมืออีกฝายไว แตถูกสะบัด ลานดาวเดินฉับๆเขาหองดนตรี พลางสงเสียงนากลัว “ฟลมยังอยู คงไมเปนไรนะ ขอสะใจ ทําอะไรใหสมอยากมานานทีเถอะ!” กาวขึ้นยืนบนมานั่งเปยโน กระชากกรอบรูปคูวิวาหขนาดใหญออกจากผนังดวยกําลังโทสะ แลวฟาดเปรี้ยงลงบนขอบเปยโน กอใหเกิดเสียงครึมตอบจากเสนสายเครื่องเคาะ แตนั่นแคบทเริ่มตนเบาะๆ ลานดาวเหวี่ยงกรอบรูปลงพื้น ดีดเทาโผนจากมานั่งดวยความประเปรียวดุจนางเสือดาวทะยานควากีตาร กลับมาเงื้อสุดงางแลวหวดโครมเต็มแรงลงกลางรูปกังวานกระหึ่ม สะทานสะเทือนหลอนหูเจาของบานผูนั่ง มองเฉยอยางปลงตกอยูอีกหอง พอพบวาโครงกีตารแข็งแรงดี ไมแตกเปนเสี่ยงงายๆใหกลายเปนอาวุธฉีกรูปไดแบบฉับพลัน ลานดาวก็เปลี่ยนใจ โยนทิ้งแลวเดินออกจากหองดนตรี ผานมาวันทาก็เชิดใสอยางปราศจากความไยดีเกรงใจ บายหนาไปหาอุปกรณชิ้นใหม ไดเปนดาบสั้นตั้งแทนบนโตะวางโชวกลางหอง หลอนจับดามชักออกจาก ปลอกฝงมุกในฉับเดียว มันเปนดาบเนื้อเหล็กน้ําพี้ที่ถูกแกะสลักอยางดี ซึ่งหลอนนั่นเองคือคนซื้อเปน ของขวัญวันเกิดใหลัดธีรดวยราคาเหยียบหมื่น กลับหลังหันรุดเขาหองดนตรีดวยรังสีทําลายลาง มาถึงทีล่ านดาวก็ตวัดปลายดาบกรีดรูป ควากๆ กลายเปนริ้วกระดาษที่ขาดจากกันยอยยับ หนําใจแลวจึงเหวี่ยงดาบทิ้งลงพื้นเปรื่อง ยกมือเสยผม จัด เสื้อแสงกลัดกระดุมเรียบรอย ผันผายเนิบนาบออกมาหามาวันทาดวยสีหนาปกติ “ลาละนะคะ” หญิงสาวพนมมือไหวถอนสายบัวงดงามละไมตา แลวสะบัดหนาเดินออกประตูไป มาวันทาได ยินเสียงสตารทรถ แตสังหรณวาลานดาวจะกลับเขามาอีก แลวก็กลับมาจริงๆ ประตูถกู เปดผาง รางโปรง ระหงย่ําพื้นทั้งรองเทาตัดตรงไปยังหองครัว เกิดเสียงคว่ําโตะขึ้นที่นั่นโครมคราม ถวยโถโอชามแตกวินาศ โพลงเพลง


๑๒๙

ความจริงนางตัวแสบจะกลับเขามาควาลูกกุญแจไขประตูรั้วเทานั้น แตดันนึกถึงแกงเขียวหวาน ไกที่ตนเกลียดเขากระดูกขึ้นมาได เลยเขาไปกอวินาศกรรมเปนของแถมรายการราตรีสวัสดิ์ชุดใหญ มาวันทาเงี่ยฟงเสียงรถออกจากบานตนดวยความใจจดใจจอ เมื่อไดยินเพียงรองรอยการขับ เคลื่อนที่นิ่มนวลเปนปกติก็เบาใจลง เพราะเกรงอยูวาลานดาวจะหุนหันพลันแลนดวยแรงฉุดกระชากของ อารมณรายจนเกิดอันตรายบนทองถนน แตเมื่อทาทางยังครองสติดีอยูก็เหมาะแลว หลอนจะไดนั่งรองไหกับ ที่โดยไมตองพะวงตามไปชวยดูแลความปลอดภัยใหนองอีก


๑๓๐

ตอนที่ ๑๔ ทางออก ลานดาวเคยเขาใจวายอดแหงทุกขคือรักที่เปนไปไมได แตมาบัดนี้หลอนพบเจอสิ่งที่เหนือกวา นั้น คือทุกขเพราะถูกคนรักขับไลไสสง มันทําใหเปนตายเทากัน… หรือตายไปตกนรกหมกไหมยังอาจจะดี เสียกวา หลอนกลายเปนคนโมโหราย หมกตัวอยูแตในหอง ขาวปลาตกถึงทองนิดเดียว วันๆเอาแตมอง เหมอออกไปนอกหนาตาง ขยับเขยื้อนบางก็มักหยิบฟลุตขึ้นมาเปา แตเปาทั้งน้าํ ตามากกวาดวยสีหนาแชม ชื่นเยี่ยงนักดนตรีผูเปนสุขอยูในโลกแหงกระแสเสียงละเวงเสนาะที่ตนสรางขึ้น ถาใครมาเคาะประตูเรียกให ไปทานขาวก็เงียบเฉยหรือสงเสียงปฏิเสธสั้นๆ ยิ่งหากเด็กรับใชดวงซวยคนใดถูกสงขึ้นมาเซาซี้มากๆ ก็อาจ เจอหลอนเอาของขวางประตูแตกเปรื่องและกรีดเสียงแหลมไลเหมือนแมมดวิกลจริต มารดาของลานดาวแจงมาวันทาถึงพฤติกรรมอันนาเปนหวงนี้ โดยทีแรกไมรูวาจุดไตตําตอ แพทยสาวโทร.มาหลายคร���้ง ขอรองใหนองรักกินขาวกินปลาดวยน้ําเสียงกลัดกลุมเปนทุกขราวกับถูกเผาทั้ง เปน แตนั่นยิ่งกลายเปนทําใหลานดาวเลิกแตะตองอาหารอยางเด็ดขาด หลอนปลอยใหมาวันทาพูดออนวอน พูดขอโทษชักชวนกลับมาคบกันเหมือนเดิมจนเสียงแหบแหงเกอเปลา แมกระทั่งอุตสาหมาถึงหนาหองเคาะ ประตู ลานดาวก็ไมเปดรับ เพียงสงเสียงเยียบเย็นสั่งมาวันทาใหหยากับลัดธีรเสียกอนแลวคอยคุยกันใหม และเพราะมารดาของลานดาวตามมาวันทาขึ้นมารวมไดยินเสียงสั่งนั้น จึงทําใหผูใหญรูเรื่อง กันหมด ทุกคนตกใจ ประหลาดใจ และวุน วายกันจนรุมรอนไปทั่ว ลานดาวขูว า ถาพังประตูเขามา จะไมมี ใครพบตัวเปนๆของหลอนอีก และยิ่งมาวันทาแสดงความกลืนไมเขาคายไมออก ขอความเห็นใจมากเทาไหร ลานดาวก็ยิ่งพูดนอยลงเทานั้น กระทั่งที่สุดแมมาวันทาโทร.หาก็รับแลวปดสวิทชหนีไปเฉยๆ คืนวันแหงความอึมครึมดําเนินไปทามกลางความทุกขถวนหนา แลววันหนึ่งลานดาวก็ทําเรื่อง ที่ไมมีใครนึกถึง คือแอบยองเอารถออกจากบานตั้งแตเชาตรู ตอเมื่อทายรถลับตา ประตูเปดอาอยูนั่นเองจึง คอยรูกันวาคุณหนูตัวรายของบานก็อันตรธานไปเสียแลว ลานดาวนํารถมาจอดเงียบเชียบหนารั้วบานมาวันทา เวลานั้นไลเลี่ยกับที่แพทยสาวเพิ่งตื่นขึ้น และเตรียมตัวทํากับขาวใหสามีนักบิน เหลี่ยมทายรถยุโรปคันแพงเขาตาโดยบังเอิญขณะกําลังเปดประตูเรือน มาวันทาเบิกตาตะลึง กอนเขาบานเอากุญแจ แลวครึ่งวิ่งครึ่งเดินอยางรอนรนไปเปดรั้ว และปราดไปยืนขาง กระจกดานคนขับ “จะ!” รองเรียกอยูสองสามหน รวมทั้งยกมือเคาะหลายปอก กระจกจึงเลื่อนลงมา เห็นหนาเซียวหมองของลานดาวแลวใจหายลึก เนื้อหนังที่เคยผุดผาดนวลลออเปนยองใย บัดนี้ ซูบซีดขาดน้ําขาดนวลเพราะอดอาหารหลายวันผสมกับความตรอมใจ ใบหนาที่เคยสวยสะดุดตา ยามนี้กลับ หมองคล้ําอยางนาใจหาย แกมตอบตาโหลเหมือนอดนอนและเอาแตหมกมุนซุมทุกข ลานดาวเบนหนามองพี่สาวเชื่องชา ริมฝปากแหงผากเพราะขาดน้ําขยับเผยเพื่อทักทาย


๑๓๑

“หวัดดี พี่เอิน…” น้ําเสียงของลานดาวยังทรงสติเต็มดีทุกประการ ความรัก ความหวงใยอาทรที่รูกันวายังลนใจ ทั้งสองฝายทําใหมาวันทาน้ําตารื้น หลอนเอื้อมมือเขยาแขนนองสาวและวอนเสียงพรา “จะ เลิกทํารายตัวเองเถอะนะ” ลานดาวเบนสายตากลับไปมองถนนตามเดิม “แคอยากมาบอกวาขอโทษสําหรับความเอาแตใจตัว ขอโทษสําหรับการอาละวาดทําลายของ รักของหวงของพี่เอิน และ… ขอใหพี่เอินกับพี่อองมีความสุขตลอดไป” ไดยินเชนนั้นมาวันทาถึงกับโหวงลึก เพราะฟงออกวาลานดาวสงสัญญาณอะไรมา “จะ เธออยาทําบาๆนะ!” ลานดาวบิดกุญแจสตารทเครื่อง กระจกไฟฟาเลื่อนขึ้น “จะ!!” มาวันทากรีดเรียกลั่นถนน พอรถเริ่มเคลื่อนที่ หลอนก็รีบวิ่งออมไปขวางหนารถอยางไมคิด ชีวิต ทําใหลานดาวตองหยุดกึก เขมนมองหาทางออกอยูครูหนึ่ง กอนตัดสินใจถอยรถหนี ซึ่งมาวันทาก็ถลา เขาโถมตัวเกาะฝากระโปรงเพราะเกรงวาจะวิ่งตามไมทัน “อยาทําอยางนี้… จะ หยุดเถอะ!” เสียงของแพทยสาวดังพอจะเรียกคนละแวกนั้นใหเยี่ยมหนาออกมาดู ลานดาวจําตองหยุดรถ เพราะเกรงมาวันทาจะหลุดมือลงกระแทกพื้นไดรับบาดเจ็บ อีกอยางเผอิญมีรถคันหนึ่งเพิ่งโผลออกมาจาก บาน ขวางทางไวดวย “คุณเอกขา! อยาเพิ่งไปไหนนะคะ ชวยจอดขวางไวกอน” มาวันทาตะโกนบอกเจาของรถคันนั้นเสียงหลง ซึ่งชายหนุมบนที่นั่งคนขับก็ลงจากรถมาดู เหตุการณงงๆ ลานดาวขมวดคิ้วอยางหงุดหงิด กดปุมเลื่อนกระจกลง และรองบอกพี่สาวดวยเสียงอันดัง “หลีกไปพี่เอิน ไมงั้นจะจะขับพุงไปเลย ถาตกลงมาโดนทับอยาวากันนะ” ผูขวางทางสั่นศีรษะ ยังคงใชสองแขนโอบหนารถไวแนนดวยสํานึกรูวานั่นคือเรี่ยวแรงทั้งหมด ที่อาจสกัดกั้นทางมรณะไวได พนจากนี้จะไมมีการเจอกันอีกสถานเดียว “ลงมาคุยกันกอนเถอะจะ ไดโปรด” หลอนวิงวอนอยางนาสงสาร แตลานดาวทําเปนไมไดยิน หลอนเหยียบคันเรงใหรถพุงเล็กนอย แลวกดเบรกกึก กะพอใหรางแบบบางหลุดจากการเกาะ มาวันทาเสียหลักตามแรงผลัก ผงะซวนเซเกือบลม แตก็กลับมายืนกางแขนขวางใหม คนขับจึงถอยสั้น แลวหยุดเหยียบคันเรงย้ําๆหลายครั้งในเกียรวาง เพงตา ตรงเหมือนขูวาคราวนี้จะพุงไปชนอยางแรงจริงๆถาขืนตื๊อไมเลิกอยูอีก แตมาวันทาก็ยืนเฉย ประหนึ่งแทน คําทาวาเอาเลย ขอใหเอาชีวติ หลอนไป ถาตองการขับผานตําแหนงที่ยืนอยูนั้น บางบานเริ่มออกมายืนสังเกตการณใกลๆ และนั่นก็ทําใหลานดาวรําคาญเหลืออด เปดประตูรถ กาวมาขางนอก “จะเอาอะไร? จะจะไปของจะนะ มายืนยักแยยักยันเปนหุนไลกาอยูได กลับไปดูแลผัวไป!”


๑๓๒

ตะเพิดใหโกรธ อาย และเกิดมานะปลอยหลอนไปตามทาง ทวานั่นกลับกลายเปนการสบชอง ของมาวันทา แพทยสาวรีบปราดเขาเปดประตู แทรกตัวเขาไปนั่งเบาะขางคนขับ ดึงเข็มขัดใสล็อกแนนหนา ลานดาวกาวกลับกระแทกตัวนั่งตะแคงเขาหาคนถือวิสาสะดวยทาทีโมโหจัด “ลงไปนะ!” เสียงตวาดกราดเกรี้ยวไมไดทําใหมาวันทาสะดุงสะเทือน “ใหพี่ไปดวย…” “จะไปทําไม รูหรือเปลาวาเคาจะไปไหน?” มาวันทากมหนานิ่งเงียบ คลายตอบอยูในทีวา ไปไหนไปเถอะ จะไมถามไถเลย “นั่งทําหนาเหมือนคนปญญาออนเขานะ สูดยาในโรงพยาบาลจนเออหรือไง… บอกใหลงไป!” “จะ… พี่รักเธอ พี่อยากอยูกับเธอ…” มาวันทาพูดเสียงสั่นเครือ หลอนเคยกลาวเชนนั้นหลายครั้ง แตนี่เปนครั้งแรกที่สองสะทอน ความในใจ มิใชดวยสําเนียงรักแกมเอ็นดูแบบพี่สาวเหมือนที่ผานๆมา และนั่นทําใหลานดาวชะงักกิริยาขับ ไลไสสงลงไดชั่วคราว “จะมีประโยชนอะไรคะ ผัวพี่เอินยังอยูทั้งคน” พอพูดถึง ก็เผอิญเจาตัวโผลหนาออกมาพอดี ซึ่งเมื่อลานดาวเหลียวเห็นเขา ก็ดึงประตูรถปดปง กับทั้งเขาเกียรพุงรถปราดออกไปแบบไมตองคิด ลัดธีรเลี่ยงตัวหลบนิดหนึ่ง รูวาคนขับไมกะชน แตก็จงใจ เฉียดใหเสียวพุงเลนดวยความแมนระยะ ทิ้งผูคนใหยืนงุนงงประหลาดใจไวเบื้องหลัง รถวิ่งฉิวออกนอกหมูบาน แลวออกนอกเขตเมือง มาแลนลิ่วบนถนนหลวงเสนทางพาลงใต มาวันทาเห็นลานดาวขับอยางมีสติ ไมออกอาการหอตะบึงนา หวาดเสียวก็โลงอกไปเปลาะหนึ่ง “พี่อยากออกตางจังหวัดไกลๆกับจะอยางนีน้ านแลว” แพทยหญิงเอยเปนคําแรกหลังจากปลอยใหความเงียบงันครองอากาศอยูรวมชั่วโมง “รูไดยังไงวาจะไปไกล?” ลานดาวกระชากเสียงถามหวน มาวันทาไมตอบ แตกลาวอีกทาง “คิดไมถึงเลยนะ วาเชานี้จะไดเดินทางไกลกับจะโดยไมมีโอกาสเตรียมตัว” ลานดาวแคนหัวเราะ “อยาทําเปนพยายามญาติดีหาทางกลับมาผูกสนิทเลยพี่เอิน เหมือนจะตายไปแลว ตอนโดนพี่ เอินไล!” มาวันทาน้ําตารื้น “พี่ขอโทษ จะใหบอกกี่ครั้ง เธอไมเคยพลั้งปากดวยอารมณชั่ววูบบางหรือ?” “อยา… อยาแกตัว ตอนนั้นพี่เอินคิดจริงๆ แลวก็อาจจะชั่งใจมานานแลวดวย ไมใชกิริยาพูดจา ของคนคิดชั่ววูบสักนิด กลัวใชไหม ถาเลยเถิดกวาที่เปนอยูจะสายเกินขอเลิกคบ?” มาวันทาอึ้งงันเพราะถูกจี้ใจดํา ครูใหญก็กมหนา เผลอรําพึงดวยความอกไหมไสขม


๑๓๓

“เราไมนารูจักกันเลย” “ชวยไมไดคะ อยากใจดี หวานความชวยเหลือไปทั่ว ก็ตองเจอคนนารักที่แสนรายเขาบาง” แลวลานดาวก็บีบเสียงใหเขมขึ้นกะทันหัน “กลัวงามหนา กลัวเสื่อมเสียชื่อเสียงถึงวงศตระกูลเพราะหลงรักผูหญิงดวยกันนักใชไหม? อิโธ เอย! ดูจีบปากพูดเขาซิ… เราไมนารูจักกันเลย… ฟงแลวอยากขับรถเสยหลักกิโลจัง” หัวรถเบนกินขวาออกนอกเสนทางหลัก อัตราเรงทวีตัวขึน้ ฉับพลันตามแรงกดของเทาคนขับ มาวันทาเงยหนาขึ้นมองความผิดปกตินั้น แลวก็ไดเห็นภาพหลักกิโลเมตรถูกดูดใกลเขามาอยางรวดเร็วจน ตองเกร็งตะลึง ตัวหลอนเหมือนลูกธนูที่พุงเขาเปามรณะดวยแรงดีดมหาศาล เบื้องหนากลายเปนฉากนาพรั่น พรึงปุบปบ แตกตางจากหนทางโลงลิ่วดูปลอดภัยไรกังวลเมื่อครูเปนคนละมิติ แตแลวกอนจะเกิดโศกนาฏกรรมดวยอารมณช่วั วูบ ลานดาวก็ตบพวงมาลัยกลับเขาถนน ตามเดิม ทายปดเอี๊ยด มุมกันชนเฉียดหลักกิโลไปนิดเดียว มาวันทายกมือปดปากอยางอกสั่นขวัญแขวน บาง สิ่งในอากาศบอกวาพริบตาเมื่อครูคือของจริงอยางนอยครึ่งหนึ่ง ไมใชแคแกลงขูใหใจแปวเลนดวยฤทธิ์ คะนองรายกาจประการเดียว เหลียวดูเห็นแมตัวรายยังหนาตาถมึงทึง มีเคาเมฆหมอกอารมณมืดคางคาอยู จึงตระหนักในบัด นั้นวานั่งรถมากับตีนผีที่มีจิตใจแปรปรวนเปนอันตราย จะทําเลนหรือทําจริงเมื่อใดไมอาจคํานวณถูก นึก ขยาดจนตองปรับใจใหเขาสูภาวะเลิกสงสารตนเอง ตั้งสติใหม และพยายามพูดเฉพาะสิ่งที่ลานดาวอยากได ยิน “เรื่องชื่อเสียงนะ ยอยยับไปนานแลวละจะ ไมมีอะไรใหเสียอีกแลว นึกวาเธอไปนั่งที่ โรงพยาบาลเปนวันๆนะ คนเขาซุบซิบกันยังไง และถาพี่กลัวเสียหนา เมื่อกี้พี่ปลอยเธอขับหายไปเฉยๆไมดี หรือ? มองใหมันตรงความจริงบาง คนเขาหวง เขารักเธอยังไง เธอกําลังผิดปกติ อาจทําอะไรนากลัวขึ้นได ทุกวินาที พี่ยังตามขึ้นรถมากับเธอ แคนี้ยังไมพอหรือ ตองพิสูจนอะไรใหมากขึ้นไปอีก?” ลานดาวเชิดคางเล็กนอย ถามมาวันทาเสียงราบเรียบเปนปกติทุกประการ “รูไหมถาคนเลือดกรุปบีกับกรุปโอมารักกัน ผลจะเปนยังไง?” มาวันทากะพริบตาอึ้งกับการเปลี่ยนอารมณกะทันหันของลานดาว “อะไรนะ?” “ถาคนเลือดกรุปบีกับกรุปโอรักกัน จะเปนยังไงรูไหม?” มาวันทาระบายลมหายใจยาว กอนตอบตามตรง “ไมรู” “จะไปคนมาแลว สองกรุปนี้จะไปกันไดสวย ถาเชื่อใจกัน…” ลานดาวถามเองแลวก็ตองเฉลยเอง “คนเลือดกรุปบีมักทระนง แลวก็หวงชื่อเสียง ในขณะที่คนกรุปเลือดโอไมชอบเพอฝน จริงจัง ตอชีวิต ฉะนั้นถาจับคูเปนคนรักกันก็จัดวาเปนคูสรางคูสม เพราะถือวามีเหตุที่บวกกันแลวกลายเปน สวนผสมที่เสริมรักษามากกวาจะยอมมักงายทําลายความรักดวยเหตุเพียงเล็กนอย”


๑๓๔

“เธอมั่วเอาเองหรือเปลา?” “เอะ! ทําไมกลาวหาอยางนี้ละคะ ทีตอนพี่เอินพูดในรานอาหารวันแรกที่เราเจอกัน จะยังเชื่อ สนิท สาบานไดวาอานมาอยางนี้ ลองคนในอินเตอรเน็ตก็ได… ยังไมจบนะ เขายังบอกอีกวามีขอแมนิดหนึ่ง คือคนกรุปบีจะตองมีความจริงใจ มอบกายมอบใจใหกับคนกรุปโอดวยความศรัทธา พยายามทําใหคนกรุป โอเกิดความมั่นใจ แลวความรักถึงจะสดใส ยิ่งกวานั้นใหพึงระวังไววาพวกเลือดกรุปบีจะไวตอความรูสึก และอดทนไดนอยกับเรื่องไมสบอารมณ จึงมักมีเรื่องบาดหมางหรือทะเลาะวิวาทกับผูอื่นอยูเสมอ ฉะนั้น ใครที่เปนคูชีวิตของคนกรุปบีจึงควรเตรียมตัวเตรียมใจกับเรื่องปวดเศียรเวียนเกลาไวบา ง…” มาวันทาฟงแลวหัวเราะไมออก ความเครียดแลนขึ้นศีรษะเปนริ้วๆ “แลวแหลงขอมูลเขาบอกจะหรือเปลา ถากรุปเลือดเปนอยางนั้นตองปลอยเลยตามเลยไปตลอด ไหม? บอกไหมวามีวิธีไหนพัฒนาตัวเองใหดีกวาขอดอยขอเสียของกรุปเลือดตัวเองบาง?” “บอก…” “วาไง?” “ใหหาคนรักที่ตนเทิดทูนไดมาดัดนิสัย” มาวันทาหัวเราะหึๆอยางรูว า นั่นเปนขอมูลอํา “นาเสียดายเธอยังไมเจอคนที่เทิดทูนได” “ก็พี่เอินไง” “เธอทํากับคนที่เธอเทิดทูนอยางนี้นะนะ? ทั้งดาสาดเสียเทเสีย ทั้งผลักหัว ทั้งแกลงขับรถลงขาง ทางจะใหตาย” “จะทําไปดวยความนอยใจนี่คะ ถาเปนเวลาปกติก็ไมทําหรอก” “แลวตอนนี้ปกติหรือยัง?” “ปกติแลว” มาวันทาหรี่ตา ซอนความเจ็บช้ําไวภายใตเสียงเคน “ถาพี่เทิดทูนใครนะ พี่จะไมมีวันยอมใหโทสะมามีอาํ นาจแมคิดลบหลูเขาเด็ดขาด อยาวาแตทาํ สักครึ่งที่เธอทํากับพี่ ดูซิ เวลานี้เธอแยแสพี่สักนิดไหมวาตองทรมานทรกรรมยังไงบาง มีแตทาํ ตามความ ตองการของตัวเองทาเดียว” “ก็ฝกจะ ขัดเกลาจะใหเปนอยางพี่เอินซีคะ” น้ําคําคลายยอมออนขอ และจะกลับมาญาติดีกันดังเดิม ทวาเมื่อมาวันทาเหลือบมองดวยหางตา แลว บอกตนเองวาลานดาวยังมีความเย็นชา และเจตนามุงไปหาจุดจบเบื้องหนาอยูเหมือนเดิม สักแตพูดตาม บทเพื่อใหหลอนตายใจเทานั้นเอง มาวันทาเมมปากกอนเอย “จะขัดเกลาเธอ เราตองใชเวลากันหลายปนะ…” หลายปกับลานดาว… แคพูดเองก็กลัวเองแลว หลอนคงทรมานยืดเยื้ออยูกับรสสุขสุดหวานอม ทุกขขมขื่นจนแทบอยากคลุมคลั่ง


๑๓๕

“คะ… และตองอยูดวยกันตามลําพังดวย ไมอยางนั้นถาผัวพี่เอินหามมาหา ทําใหจะเกิดความ วาเหว ขาดความอบอุน อาการคลั่งอาละวาดอาจกําเริบไดตลอดเวลา” แพทยสาวถอนใจเฮือก พูดไปพูดมาก็วกวนกลับมาจุดเดิมนี่เอง จะสั่งใหหยากับลัดธีร ไมยอม เปนเบอรสองรองใคร “จะ… ถาพี่อองขอหยา พี่ก็จะหยา เพราะถือวาพี่มีความดางพรอย แตระหวางนี้ก็ขอทําหนาที่ ภรรยาที่ไมบกพรองและอยูในกรอบศีลธรรมไปกอนไมไดหรือ? เธอจะใหพี่ทํารายพี่อองไดยังไง เขาไมผิด อะไรเลย แลวก็ซื่อสัตยกับพี่มาตลอด ถึงแมจะตองบินไกลๆเปนประจํา” “รูไดยังไงวาซื่อสัตย?” “แปดปที่รูจักกัน เขาไมเคยเปลี่ยนแปลง ไมเคยทําอะไรใหพี่ระแคะระคาย จะไปไกลแคไหนพี่ ก็รูสึกชัดวาเขาจดจออยูกับพี่ตลอด ไมเคยละเลยทั้งโทรศัพท ทั้งอินเตอรเน็ต เวลาวางของเขาจะเปนของพี่ เสมอ” “แตจะพรอมจะใหเวลาทั้งหมดในชีวิตอยูในมือพี่เอิน!” “ขอบใจมาก พี่เชื่อจะ” แลวก็เห็นชองในการตอความหวังใหนอง “อาชีพนักบินของพี่ออง ยังไงก็เหมือนแบงเวลาใหเธอครึ่งหนึ่งอยูแลว ตอนพี่อองไมอยู เวลาทั้งหมดของพี่ก็ทุมใหเธอคนเดียว เหมือนกัน เธอก็เห็น… ชวงนี้พี่ขอแคซื่อสัตยกับเขา ไมทําอะไรเกินเลย แตบอกพี่อองไวแลววาหากเบื่อพี่ เมื่อไหร ก็ขอใหบอกเลิกไดทันที อยากลัวพี่เสียใจ ถึงเวลานั้นเราคอยอยูดวยกันเถอะนะ” พอพูดถึงการเลิกกับลัดธีร ตาลานดาวก็เปนประกายยินดีขึ้นวูบหนึ่ง ทวาดวยความฉลาดทันคน มาแตไหนแตไร หลอนก็รูวานั่นเป���เพียงวิธีใหความหวังของมาวันทา เพื่อระงับความเศราโศกอาดูรของ หลอนยามนี้ มากกวาจะมีความหวังแทจริงขางหนา “ขอบคุณนะคะที่อุตสาหคิดวิธีพูดใหคอย ชางมันเถอะ ถาจะไปตามทางของจะ ทุกอยางคงจะดี ขึ้นสําหรับทุกฝาย” “จะอยาพูดอยางนี้ไดไหม ไปตามทางของเธอนะคืออะไร ลาโลกงั้นหรือ? พี่ก็ยังอยูกับเธอทั้ง คนนะ ทําไมตองเอาใหไดอยางใจไปทุกอยาง เราอยูในโลกความจริงที่ไมเคยมีใครสมหวังเต็มรอย ทําไมเธอ ไมยอมปลอยใหชีวิตแสดงตัวของมันเองวาอะไรคือกรอบ อะไรคือขอจํากัด แลวเสพสุขในสวนที่พึงมีพึง ได… ถาพี่ถามมั่งวาทีเธอละ ทําไมถึงเขามาในชีวิตพี่ชานัก ชากวาพี่อองตั้งแปดป แตพอมาถึง จูๆจะมัดมือ ชกใหทํานั่นทํานี่ เหมือนเห็นพี่อองถือของเลนไวในมือก็จะไปยื้อแยงมาดื้อๆ เธอเคยเอาใจเขามาใสใจเรา บางไหม?” ลานดาวเชิดหนา “จะติดนิสัยของจะอยางนี้ อยากไดอะไรตองได! ถาวาจะเลวก็อยามาขวางทางจะ จะฝนใจใหพี่ เอินขึ้นมานั่งรถเที่ยวสุดทายนี่เหรอ? เรากะหายไปคนเดียว เลิกทําความเดือดรอนยุงยากใหใครแลวแทๆ แต พี่เอินเสนอหนาตามขึ้นมางอจะเองทําไม? จะเปนเด็กเจาอารมณ จะรูตวั แลวก็เกลียดตัวเองเหมือนกัน ถึง อยากลางไพใหมใหสิ้นเรื่องสิ้นราว เพราะฉะนั้นเลิกตามตอแยไดแลว เดี๋ยวจะจอดสงในเมืองหรือที่สถานี รถไฟใหพี่เอินกลับกรุงเทพฯนะคะ”


๑๓๖

พอถูกขูทานี้ มาวันทาก็เสียงออย “พี่มาตัวเปลา แมแตชั้นในก็ยังไมไดใส อยาไลพี่ลงเลย” ลานดาวเพิ่งหันไปสังเกตแวบหนึ่ง กอนหัวเราะหึๆ “เหรอ…” แกลงเอื้อมมือซายไปลูบสะโพกและแตะๆหนาอกคุณหมอคนสวย ทีแรกมาวันทานั่งเฉยให พิสูจน แตแลวก็ตองกระถดตัวหนีและปดมืออีกฝายทิ้งอยางแรง เมื่อมือนักพิสูจนเริ่มลามปามซุกซน “ไมเปนไรหรอก ชุดกระโปรงมิดชิด ผาอยางหนา สอดตาทะลุเขามาไมไดหรอก แตความจริง ถาใครชางสังเกต จะเห็นมั่งก็ชางปะไร ถือวาทําบุญกับสายตาเขา จะยังอยากเห็นมาตั้งนานแลว” มาวันทาหนาแดงเหมือนถูกบุรุษเพศแทะโลม “หนาตาเธอเหมือนเคยทําบุญไวเลอเลิศมาแตปางไหน แตทําไมความคิดจิตใจถึงไดเหลือขอ อยางนี้นะ” ลานดาวหัวเราะอีก “อะไร… แคบอกวาอยากดูเนี่ยนะ ถูกประณามเปนเด็กเลวแลว พี่เอินนะชอบวาจะ แลวตัวเอง เปนยังไง เคยแอบมองหนาอกเขาตอนกมๆเงยๆ นึกวาไมรูเหรอ” “ไมเคย!” มาวันทาถลึงตาเสียงเขียว แตแลวเหมือนนึกอะไรไดก็ออมแอม “ถามีบา งก็รับรองวาไมใชเจตนาแบบเธอแลวกัน” “พี่เอินนะ ทุกอยางดีหมด เสียอยางเดียวไมคอยยอมรับความจริง” “ก็ถาถูกปรักปรํา จะใหรับไดไงละ” “งั้นยอมรับไหมละวาพี่เอินก็อยากนอนกับจะ” ลานดาวรุกอยางตรงไปตรงมา เพราะไมเห็นความจําเปนตองออมคอมกันอีก มาวันทาเมมปาก หลอนจะเปดใจยอมสารภาพ เผยความปรารถนาที่แทจริงออกมาไมไดเด็ดขาด ขณะเดียวกันก็ตองฉลาด พอจะไมทําใหเด็กเห็นวาตนปากกับใจไมตรงกันดวย “ตอใหอยากจริง คนเราก็ตองรูจักเสนแบงของศีลธรรมวาอยูที่ตรงไหน ควรกาวขามหรือหยุด อยู แมเพียงดวยอารมณและความรูสึกนึกคิด การยับยั้งชั่งใจจะทําใหคนเราเปนมนุษยอยางสมบูรณ” “เปนไปทําไมคะ มนุษยที่สมบูรณ?” “ก็ถาเผื่อชาติหนามีจริง อยางนอยจิตวิญญาณเราจะไดเหมาะสมกับอัตภาพมนุษยอีก หรือดีกวา นั้นคือเลื่อนชั้นอัตภาพใหสูงยิ่งๆขึ้นไป” “สงสัยซวยแหงเลยเรา ไมคอยมีหิริโอตตัปปะกับเขา เรื่องบาปเรื่องกรรมนี่ อายก็ไมอาย กลัวก็ ไมกลัว อยากนอนกับเมียชาวบานอยางนี้ตายไปลืมตาอีกทีมีหวังเจอตนงิ้วรอใหปนแนนอน” มาวันทาทําหนาสลด “เราจะรักกันแบบพี่แบบนองไมไดเหรอจะ พี่วายังไมสายนะถารีบคิดปรับใจเสียใหม”


๑๓๗

“อูย! มาชวนอะไรตอนนี้พี่ ตัวเองนะแนสักแคไหน เคาแกลงควงผูชายมาหาก็ทําตาแดงๆเปน เด็กขี้แย แถมยอมถลําตัวกับจะมาตั้งเยอะ จูบก็จูบแลว อะไรๆลวงเลยไปตั้งครึ่งทางแลว จะสั่งใหแกลงลืม เส แสรงปรับใจใหมไดไงคะ อดกลั้นไดแลวคอยมีสิทธิ์พูดเถอะ! คืนนั้นทําใหจะ อารมณคางแคไหนพี่เอินไมรู หรอก เพราะสําหรับพี่เอิน วันเดียวพี่อองก็กลับมาแลว แตจะละ?” “ก็เธอเริ่มกอนนี่ ทั้งวางแผนตมตุน ทั้งถือโอกาสทีเผลอ พี่ไมทันตั้งตัวก็หลงตามไปวูบหนึ่ง จะ โทษพี่ไดไง” “ตบมือขางเดียวคงดังหรอก เรื่องแบบนี้อยาพูดใหยาก ถาผิดก็ตองผิดทั้งสองคนวันยังค่ํา” “เอาเถอะ อยากใหพี่รับผิดพี่ก็จะรับผิด พี่เปนผูใหญกวาเธอ แตแพทาง ยอมคลอยตามเธอทุก อยาง ตอไปนี้มารวมมือกัน เราเลิกคิดตอกันในแงนั้นเสีย พี่จะพยายามทําตัวเปนพี่สาวที่ดีใหเธอนับถือ” “ถาอยากไดพี่สาวแสนดีนานับถือเมื่อไหร จะไปหาเอาจากงานวัดแถวไหนก็ไดคะ ไมตองทํา เปนเสนอตัว สิ่งที่จะตองการจากพี่เอินคือความรักซึ่งหาจากไหนไมไดอีกแลวเทานั้น” “อายุเพิ่งเทาไหรเอง ทําไมชอบตีตนไปกอนไข เจาชายในฝนอาจรอเจอเธออยูแคสองสามวัน ขางหนานี้ก็ได” ลานดาวกะพริบตาวับหนึ่ง เล็งแลไปไกลดวยแววดึงดัน “ไมเอา! ถาไมใชพี่เอิน จะก็ไมเอาใครแลว!” มาวันทายกมือกุมหนาผาก สั่นศีรษะไปมา “เมื่อไหรทุกอยางจะลงเอยนะ ความรักพี่ก็มีใหเธอไมขาดตกบกพรอง ทําไมตองแถม กามารมณพวงเขามาดวย ใหมันเปนความรักที่บริสุทธิ์เหนือมลทินใดๆไมไดหรือ?” “ไมไดคะ!” “จริงๆนะ… หลายครั้งพี่คนหาเหมือนกันวาทําไมถึงเกลียดเรื่องบนเตียง คําตอบอยูใกลๆนี่เอง ราคะเปนเหตุใกลใหเกิดความเห็นแกตัวและบาปกรรมทั้งปวง เมื่อไหรเราปลอยใหมันเกาะกุมหัวใจชนิด หนามืดตามัว เมื่อนั้นเทาขางหนึ่งก็กาวประชิดทางทรมานแลว” “อยาพูดเลยพี่เอิน ไมอยากฟงเทศน ถึงปานนี้แลวพี่เอินควรมีหนาที่แบบคนลงเรือลําเดียวกัน ไมใชทําทีเหมือนคนยืนบนฝง จะยื่นมือชวยฉุดเขา” มาวันทานึกขอบคุณตัวเอง ขอบคุณอะไรก็ได ที่คืนนั้นหลอนไมถึงขั้นล้ําเสนศีลธรรม เพราะ มิฉะนั้นคงมีชนักปกหลังหรือบวงรัดคอแนนกวานี้ เหตุการณอาจเลวรายสุดเยียวยายิ่งกวาที่เปนอยู อยางนอย หลอนยังพอพึมพําโตตอบอยางเปนตัวของตัวเอง เพราะมีความนับถือตนเองเหลืออยูบาง “จะ… เรายังไมลวงเลยจนสายเกินไปหรอก แคเกือบนะ ถาจะสมมุติวา เราอยูในเรือลําเดียวกัน ก็นาจะชวยกันพายหาฝงที่ปลอดภัย ไมใชทอดหุยเรื่อยเฉื่อย หรือกระทั่งเอาเทาราน้าํ ปลอยใหเรือไหลรวงลง เหว!” “งั้นก็คิดซะวาจะเสียสละโดดลงจากเรือ ไหลลงเหวคนเดียว เรือจะไดเบาลง เปดโอกาสใหพี่ เอินเอาตัวรอดไง อยามายุงกับจะอีก!”


๑๓๘

มาวันทาสายหนา ใชปลายนิ้วกดขมับเปนจังหวะคลายความตึงเครียด เถียงกับคนพาลตอง เหนื่อยหนักอยางนี้เอง นึกในใจวากรรมเวรอะไรหนอพาหลอนกับลานดาวมาพบกัน พอลานดาวเห็นพี่สาวแสดงทาอับจนก็ยิ้มเยาะ แกลงพึมพํารําพึง “กรรมเวรอะไรพาจะกับพี่เอินมาเจอกันก็ไมรูเน���ะ” มาวันทาสะดุง เหลียวไปมองลานดาวทั้งหนาดวยความผวาวาเดี๋ยวนี้แมตัวดีมีญาณอาน ความคิดในหัวคนไดแลวหรืออยางไร แตก็ปลอบตัวเองวาคงบังเอิญมากกวาอยางอื่น “กรรมเกาที่พี่ทํากับเธอแตปางไหน เปนมาอยางไรพี่ไมรู ยังระลึกชาติไมได แตกรรมใหมใน ชาตินี้พี่รูดี พี่พยายามมีกุศลจิตในทุกความคิด ทุกคําพูด และทุกการกระทํากับเธอ เรื่องราวระหวางเราคือ ความรักความผูกพัน ไมใชความอาฆาตมาดรายก็นับวานายินดีพออยูแลว แตของแบบนี้ใครๆเขามีกันทั้ง โลก ไมแปลกอะไร ที่นาใหความสนใจกวานั้นคือจะชวยกันดูแลความรักใหปราศจากมลทินไดยังไง ตางหาก ถาเราเลือกที่จะไมทําผิดรวมกันในสถานการณยั่วยวนใหทําผิด ก็ไดชื่อวาพรอมใจสราง สัมพันธภาพอันงดงาม ไมกอเหตุแหงความเดือดเนื้อรอนใจในภายหลัง หากสามารถผานบททดสอบสําเร็จ ก็อาจอธิษฐานรวมกันไดเต็มปากวาขอใหเราเปนสุขรวมกันตลอดไป ไมวา ชาตินี้หรือชาติไหนๆ” “ชิ! ทําดีไปคนเดียวเถอะ ชาตินี้จะมันเลว!” “นี่ไง… พิสูจนแลวใชไหมวาชาตินี้พี่รักเธออยางบริสุทธิ์ใจ ทําอะไรใหเธอไดทุกอยาง สวน เธอแคแสวงหาประโยชน หรืออยางดีก็ลุมหลงพี่ประเดี๋ยวประดาวเทานั้น ตอนเริ่มหลงใหมๆถึงกับเสนอตัว เปนขารับใช ใหเก็บขี้หมาก็ยอม แลวตอนนี้ละ… พอหาประโยชนตามใจไมได จะขอใหรวมทุกขรวมสุข ตามกรอบตามเกณฑสักนิดก็ไมเอา ประกาศตัวเปนคนเลวไดอยางหนาไมอาย!” ลานดาวหัวเราะหึหึ ขณะนั้นเรี่ยวแรงชักเหือดหาย เพราะไหนจะอดอาหาร ไหนจะขับรถ ทางไกล ไหนจะตองคิดเถียงมาวันทาแบบเด็กดื้อดาน จึงเงียบเสียงตอบ และออกอาการโงนเงนเล็กๆ แพทย สาวคอยเหลือบตาสังเกตอยูแลว เมื่อเห็นวาถึงจังหวะก็รีบอาสา “จะผอมลงมากนะ อดมันทําไมไมรู ขาวปลา… ใหพี่ขับแทนนะจะ” “กลัวตายแลวขึ้นรถมาดวยทําไม บอกแตแรกแลวไมใหขึ้น” “ไมไดกลัวตาย แตจะนะยังไงละ อยากไปถึงที่หมายหรือเปลา?” ลานดาวเหยียดยิ้ม “ที่หมายของคนยังมีความหวังอยางพี่เอินอาจอยูสุดถนน แตสําหรับคนสิ้นหวังอยางจะ อาจอยู กลางถนนก็ได!” ฟงลานดาวเลนลิ้นแลวมาวันทาชักใจไมดี แมนองสาวจะแกลงหรือเปลาไมทราบ รถจึงเริ่มสาย เปนงูเลื้อย จนคันหลังตองบีบแตรเตือน “เปลี่ยนมือกันเถอะจะ เธอมาหลับเสียที่เบาะนี้” “ยอมรับมากอนวากลัวตาย” มาวันทาฉิวจนกลายเปนขํา


๑๓๙

“เออๆๆ… พี่กลัวตายเหลือเกิน ปอดอักเสบเชื้อกระจายขึน้ ไปถึงเยื่อหุมสมองแลว ชักชาไปทั้ง ตัวจนแทบหมดสติอยูเนี่ย ไหวละจะ สงเคราะหคนนัยนตาสีกะทิหนอยเถอะ” ลานดาวอดหัวเราะไมไดกับตลกฝดแบบนักวิชาการ “อะไร… นัยนตาสีกะทิ… ตาขาวเหรอ?” สองสาวหัวเราะเบาๆดวยกัน สถานการณลอแหลมจึงคอยคลี่คลายลง ลานดาวทําดื้อตออีกสอง นาที จึงยอมชะลอรถลงจอดขางทาง ทําใหมาวันทาถึงกับถอนใจเฮือกใหญดวยความโลงอก แพทยหญิงเปน ฝายลงเดินออมรถ ขณะที่จอมดื้อใชวิธีกระเถิบรางยายเบาะ “เธอตั้งใจไปไหนละ?” “โรงแรมชายทะเลสักแหง จะอยากนั่งมองทะเลลงมาจากมุมสูง เห็นกวางๆ” “ตกลง พี่จะเลือกใหอยางหรูเลย” “ถาพี่เอินยูเทิรนกลับกรุงเทพฯ เราจะไดเห็นดีกันนะคะ…” ลานดาวขูกอนจะปดตาหลับดวยความออนเพลียเต็มแก


๑๔๐

ตอนที่ ๑๕ นับถอยหลัง มาวันทาพอจะรูจักที่ทางแถวหัวหินอยูบาง จึงเลือกโรงแรมตามความประสงคของลานดาวได เร็ว คือขับตรงดิ่งไปถึงโดยไมตองเสียเวลาเลือกหากอน ทิวทัศนเวิ้งวางไพศาลของอาวไทยปรากฏอยูเบื้องลาง ขอบฟาครามกวางเสียจนแมเสีย้ วแหง เสนรอบวงของโลกใบยักษนี้ ก็เกินกวาทีส่ ายตามนุษยจะเห็นครอบคลุมทั่วในการเล็งแลคราวเดียว ความโลง ลิบของหวงฟาและผืนน้ํากออารมณละลิ่วลองล้ําลึกแกผูทอดทัศนาเสมอ เสมือนเปนทางลัดที่ธรรมชาติมอบ ไวยลเพื่อคลี่จิตใหเปดแผออกกวาง คลายความอึดอัดสับสนดวยความดื่มด่ําจากอิสรภาพไรขอบเขต บรรยากาศหองพักเปดโลง เงียบสงบเปนสวนตัว ลางลงไปที่มองเห็นขนานกับโรงแรมคือแนว หาดทรายขาวยาวเหยียดแผรับแดดอุนจากดวงอาทิตย จัดเปนมุมมองบรรเจิดยิ่งของหัวหินแหงหนึ่ง มา วันทาภาวนาใหบรรยากาศสุดวิเศษมีสวนชวยการเจรจาปญหาหัวใจไดลงเอยดวยดีเถิด เพราะหลอนรูชัด หลังลงจากรถแลววาลานดาวเจตนามาเพียงเที่ยวเดียวไมกลับจริงๆ ดูจากการไมเอาเสื้อผา ขาวของเครื่องใช ตลอดจนกระทั่งโทรศัพทมือถือติดตัวมาดวยแมสักชิ้น จะมีก็แคกระเปาสตางคใบยอมซึ่งบรรจุเงินสดกับ บัตรเครดิตเทานั้น แพทยสาวตอโทรศัพทถึงสามีขณะลานดาวอาบน้ํา หลอนบอกเขาวาทุกอยางเรียบรอยดี กับทั้ง ฝากขอความถึงที่บานแมตวั ดีดวย วาขออยาไดเปนหวง หลอนจะพยายามนําเด็กเอาแตใจกลับกรุงเทพฯให เร็วที่สุด ลานดาวเดินออกจากหองน้ํา ปลอยผมเปยกชื้นสยายยาวอยูในชุดเดิม คางเชิดเล็กนอยเมื่อผาน หนามาวันทา เลื่อนประตูกระจกกาวออกไปลงนั่งเอกเขนกบนเกาอี้ผาใบหนามุข “จะ… กินอะไรกันดี?” มาวันทาตามออกมายื่นหนายิ้มถาม ความจริงหลอนถามตั้งแตกอนลานดาวเขาหองน้ํา ทวา ไดรับคําตอบเปนความเงียบ ซึ่งแพทยสาวก็ไมอยากเซาซี้ใหรําคาญใจกัน รอกระทั่งอาบน้ําเสร็จจึงตามมาขอ คําตอบอีกครั้ง “ไมกินคะ เชิญพี่เอินเถอะ” ผูพี่ไดยินแลวแทบหมดแรง เพราะทีแรกเขาใจวาผูนองยอมออนขอลงบางแลว “จะนา… อยาทําเปนเด็กๆซี่” ลานดาวเลิกคิ้วสูง พูดโตตอบทั้งมองออกทะเลไมเหลียวมา “เด็กๆไมรูเรื่องหลักการบริโภคอยางจะหรอกพี่เอิน อดนะดี เพื่อสุขภาพ เรากินเขาไปแตละคํา เอาพิษเขารางทั้งนั้น พักทองใหรางกายมีเวลาขับพิษเสียบาง อยางที่เขาเรียกอดอาหารลางพิษนะ เคยไดยิน ไหม? ตองเปนผูใหญเสียกอนถึงจะเขาใจนะ เรื่องนี้” “เขาใจอะไร ไปเชื่อใครเขา”


๑๔๑

“เชื่อตัวเองนี่แหละ จะทดลองก็ไดผลอยางเขาวา ตกเย็นวันแรกอาจหิวมาก ทั้งปวดหัว ทั้งแสบ ทอง ทั้งเนื้อตัวหนักอึ้ง แตพอรุงขึ้นวันที่สองและวันตอๆมา ทุกอยางก็เบาลงเปนปลิดทิ้ง รางกายดึงไขมัน สวนเกินออกมาใช หายใจโลงขึ้นอยางเห็นไดชัด ถาไมตีโพยตีพายทุกขรอนดวยอุปาทานวาอดขาวหลายวัน ตองแยแน ทําใจสบายๆกับมัน ก็อาจมีความสุขกวาปกติอีก พี่เอินลองดูสิ เรายังสาวๆกันอยู ไมเปนลมเปน แลงหรอก” อันที่จริงมาวันทาเคยศึกษาแนวคิดอดอาหารลางพิษมาบาง ทวาดวยความเปนแพทยทําใหไม เชื่อถึงผลดีดานเดียวงายนัก แครับทราบวามีการบันทึกสถิติที่นาเชื่อถือในระดับกวาง บงวาการอดอาหาร อยางถูกตองสามารถรักษา หรือทําใหโรคหลายๆชนิดทุเลาลงไดจริง นับแตภูมแิ พไปจนกระทั่งมะเร็ง เพราะ เมื่อขาดพิษหลอเลี้ยงโรคสักวันสองวันเปนระยะๆ จะเปดโอกาสใหรางกายชําระลาง ขับสารพิษทั้งหลายได เองตามกลไกธรรมชาติ ในที่สุดตัวโรคยอมฝอลงเปนธรรมดา แตเห็นไดชัดวาเจตนาของลานดาวเปนไปอีกอยางหนึ่ง หลอนมิไดเขาแผ���อดอาหารลางพิษ แตเปนแผนอดอาหารลางชีวิต! “ถาอดอยางถูกตองก็นาจะผองใสไมใชหรือ ทําไมเธอดูโทรมนักละ? มองดวยตาเปลารูสึกเลย วาเหมือนยายแกอมโรค” แกลงกระทุงไปทางนั้น ผูหญิงหวงสวยหวงงามอยางลานดาวนาจะสะดุงสะเทือนบาง แตก็หา ไดเปนเชนที่คิดไม “ชางมันเถอะคะ ไมรูจะสวยไวลอตาใครแลว ทําตัวสวยๆหอมๆแลวโดนไล ลองทําตัวโทรมๆ ดูเผื่อจะไดรับการเหลียวแลมั่ง” “จะ…” มาวันทาขานเรียกนองสาวเสียงระโหย “พี่ก็อยูนี่แลว จะยังตองการอะไรอีก?” “ถายืนอยูนี่แตขาดใบหยาก็ไมมีความหมาย” ลานดาวตอบเสียงเย็นชา แพทยหญิงเอนกายพิงขอบประตู ทําหนาเหมือนอยากพุงหลาวลงจาก ระเบียงเดี๋ยวนั้น “โธเอย! เธอพูดจาเหมือนเด็กไมรูภาษาจริงๆเลยจะ จะบาหรือไง ใหพี่หยากับพี่อองแลวบอก ใครตอใครวาทําไปเพื่อมาอยูกับเธองั้นหรือ?” “ใช!” ตอบหนาตาเฉย สุมเสียงจริงจังหนักแนนจนมาวันทารูสกึ คลายถูกยั่วใหเปนโรคประสาท ตอง เคนเสียงถามดวยความคับแคนเสียดแนน “ความรักของเธอทําไมมันดํามืดอยางนี้หือ?” “อุเหม!” ลานดาวเลิกคิ้วอุทานเสียงสูงโดยปราศจากวี่แววรอนอาสน “เสียภาพพจนเลยเรา คลายกลายเปนยายเตี้ยล่ําดําปไมมีน้ําใจ ใครๆก็รูกันทั่ววาหัวใจจะขาวสะอาดขนาดนมเด็กเรียกพี่” คนถูกยวนกําลังรันทด จึงไมอาจรวมอารมณตลกไปกับจอมยั่ว “จะ… พี่เสียใจเหลือเกินที่รักเธอ โดยที่เธอไมไดรัก ไมไดสงสาร ไมไดเห็นใจวาพี่ตองทุกข แทบตายดับอยางไร”


๑๔๒

“อยางกับตัวเองเห็นใจเคานักนี่ ความรักของตัวเองสวางโรนักหรือ? ขับไลไสสงไมดูดําดูดี จะ บอกใหวาคืนนั้นจะเกือบตัดสินใจขับรถพุงใสสิบลอแลว!” “จะใหขอโทษกี่ครั้งเธอถึงจะพอใจ พูดผิดครั้งเดียวไมใหอภัยกันเลยหรือ?” ลานดาวระบายยิ้มเย็น แตหากสังเกตแววตาจะเห็นความนอยใจฉายอยูไมจาง “คําบางคําที่เผยความในใจออกมา อาจเปนไดมากกวาการพูดผิดหรือพูดถูกนะคะพี่เอิน ใครเอา มีดแทงจะ จะยังใหพี่เอินรักษาได แตถาพี่เอินพูดเสียดแทงใหจะเจ็บไปถึงขั้วหัวใจเสียเอง จะจะเอาหมอที่ ไหนมารักษา?” “ก็ตัวพี่เองไง จะชดใชดวยการทําดีกับเธอตลอดไป ยังไมพออีกหรือ?” “ทําดีกับจะ ทํายังไง?” “อยากไดอะไร เวนใบหยากับเรื่องบนเตียง พี่ยอมทุกอยาง” “แคทําดีก็ตองมียกเวน ลําบากนักก็อยาทําดีมันเลยพี่เอิน โดยเฉพาะอยางยิ่งที่เวนไวคือทั้งหมด ที่จะตองการ!” “ทําดีกับเธอแบบที่ตองเลวกับคนอื่น อาจหมายถึงบาปเวรและความเดือดรอนที่ตองรวมกันรับ ผลภายหลัง เธออยากใหเราตกอยูในสภาพจับคูอยูดวยกันแบบอีหลักอีเหลื่อไปจนชั่วชีวิตนักหรือไง?” “เถอะนา รับรองวาถาพี่เอินยอม จะไมปลอยใหพี่เอินอีหลักอีเหลื่อเหมือนเลนอีหลัดถัดทาตาม กลองหรอก เราหนีไปอยูเมืองนอก ในที่ที่ไมมีคนไทย ไมมีใครรูจักเราก็ได” แพทยสาวโคลงศีรษะ “เธอพูดออกมาแตละคํา เห็นชีวิตเปนเรื่องงายไปหมด โลกนี้ไมไดมีแตวังกับตะเกียงวิเศษไป ทุกแหงหรอกนะ” “แลวจะเคยเจอตะเกียงวิเศษเหรอ? หาแฟนกี่ปก็ไมเจอที่ถูกใจ รอจนเหงือกแหง พอเจอถูกใจก็ ดันเปนผูหญิง แถมมีพันธะอีกตางหาก แตเจอแลวก็เอาคนนี้แหละ จะไมมีทางรักใครไดอีกแลว” “อะไรจะเปนประกันวาถาพีห่ ยาเพื่อเธอวันนี้ อีกปหนึ่งขางหนาเธอจะไมทิ้งพี่ไปอยูกับผูชาย? เธอรูจักตัวเองดีพอแคไหน มั่นใจวาจะเปนหญิงรักหญิงตลอดไปแนหรือ? ถาเกิดพี่เสี่ยงตัวเองยอมอยูกับเธอ วันหนึ่งเธอลุกขึ้นมาประกาศทิ้งขวางกัน หัวเด็ดตีนขาดก็จะเอาอยางใจในวันนั้น แลวพี่จะเหลืออะไร?” “ไมเชื่อใจก็ไมตองมาพูดกัน!” “เถอะนะ” มาวันทากลั้นใจประโลมทั้งฝดฝนเต็มที “คบกันอยางที่เคยอยูกันดีๆไมไดเหรอ?” ลานดาวเมมปากเปนครูกอนเอย “บอกตามตรง ถาคืนนั้นพี่เอินไมไลจะ ก็คงไมมีอะไรเกิดขึ้นหรอก ตอใหถูกพี่เอินตบตีหรือดา ทอจนอายไปสามบานเจ็ดบาน อยางมากคงโกรธกันเดี๋ยวเดียว จะขอมีความสุขแคที่เปนอยูนั่นแหละ แตพี่ เอินเลนลั่นปากออกมาแลววาในที่สุดจะไมเลือกจะ ไมเห็นหัวจะ จะก็เอาอยางนี้แหละ” หรี่ตามองสุดขอบ ฟาเบื้องไกลดวยประกายเขม “อายุที่เหลือของพี่เอินจะไดทบทวนวาทิง้ ใครไปจากชีวิตอยางไมมีวนั เรียก คืน!”


๑๔๓

มาวันทาหายใจไมทั่วทอง เพราะรูวา สาเหตุหนึ่งของการฆาตัวตายมาจากอารมณชนิดนี้จริงๆ แคตองการใหคนรักรูสึกผิดไปจนชั่วชีวิต… “จะ…” ทอดเสียงขานชื่ออีกฝายอยางออนหวานขณะใจเริ่มสั่นระทึกดวยอารมณหวาดกลัวการ สูญเสีย “สองกระจกดูตัวเอง แลวถามเงาเถอะวาคาของเธอมีมากที่สุดแคสังเวยพิษรักเทานี้หรือ?” ลานดาวยิ้มหยัน “เคยแลว พี่เอิน กอนขับรถออกจากบานนี่แหละ มองสารรูปตัวเองในกระจกแลวเขาใจชีวิต อยางไมเคยเปนมากอน จะไมเคยเห็นตัวเองอยูในสภาพเสื่อมโทรมขนาดนั้น เกือบเจ็ดวันอาบน้ําแกรําคาญ ไปหนเดียว ความภูมใิ จในรูปโฉมไมรูหายไปไหนหมด เกิดมาเพิ่งรูจริงๆวาความสวยเปนสิ่งที่ตองรักษาไว ดวยน้ํากับสบู และใจผองใสเปนสิ่งที่ตองหลอเลี้ยงไวดวยความสมหวัง เชานี้จะมีแตรา งสกปรกกับวิญญาณ ที่มืดสนิท คิดถึงพี่เอิน อยากเห็นหนาพี่เอิน แลวก็ผิดหวังเสียใจไมเลิกกับคําไลของพี่เอิน เลยนึกอยากพูดกับ เงากระจกเปนครั้งแรกดวยคําถามสั้นๆวา… รูแลวใชไหม ความรักเปนยังไง?” มาวันทาฝนกล้ํากลืนกอนขมลงคอ “คําตอบไมมาจากเงาลวงตาในกระจกหรอกจะ” “ทําไมจะไมใช” ลานดาวสวนทันควัน “จะเห็นเงาตัวเองยิม้ สวยที่สุดในวันที่พี่เอินบอกวารัก จะ แลวก็เห็นเงาตัวเองดํามืดที่สุดในวันที่พี่เอินทิ้งขวาง… พี่เอินเก็บไวคิดอนาถใจในตัวจะ และภูมิใจในตัว พี่เอินเองตลอดไปเถอะคะ ยอมรับวาคาของชีวิตจะฝากไวกับพี่เอินคนเดียว!” “ทั้งชีวิตเธออยากรูจักแคความรัก แตอาจจะยังไมรูจักมันเลยสักนิด ทําไมเธอไมเห็นอยางที่พี่ เห็น ความเอาแตไดอยางนี้หรือที่เรียกวารัก? ทองเธอแหงไมใชแคตัวเองหิว แตพลอยทําใหพี่กินไมไดนอน ไมหลับ ทําใหอกพอแมเธอรอนเปนไฟ ใครตอใครตองทุกขกันทั่วหนาเพราะเธอคนเดียว เธอรูจักรักคนอื่น พอจะหวงใยใครเปนบางหรือยัง?” วาจาของพี่สาวคลายเปนแสงออนๆที่สวางพอจะวาบขึ้นทามกลางความมืดในดวงจิตของเด็ก เห็นแกตัว อยางนอยก็สงผลใหสะอึกอึ้ง นิ่งเงียบมองทะเลเปนนานราวกับกลายเปนสวนหนึ่งของอิฐปูนไร ชีวิต ปฏิกิริยาของลานดาวทําใหมาวันทาเริ่มจับทางถูก “เธอเปนผูหญิงคนแรกที่พี่เอ็นดู รัก พิศวาส ไมเคยมีใครอยูในใจเหมือนอยางที่เธอเปน และ ดวยความรูสึกทุกๆชนิดรวมกัน ก็ทําใหโลกเหมือนมีกลิ่นหอมหวานแปลกไป พี่ไมโทษตัวเองที่รูสกึ กับเธอ แบบนี้ ตราบใดที่ใจหนึ่งยังเห็นเธอเปนนองอยูจริงๆ บอกมาคําเดียวพี่ทําใหเธอไดทุกอยางถาอยูในขอบเขต กติกาอันควร แตเธอละ? คิดดีๆพี่แคเปนของเลนแปลกใหม���ที่เธอถูกใจกวาของเลนชิ้นอื่น เธอปกใจเรียก ความรูสึกที่มีตอพี่วาเปนความรัก แลวความรักของเธอทําอะไรใหพี่บาง? มีการใหอภัยสักครั้งหรือเปลาเวลา พี่พูดผิด? ใสใจไยดีสักนิดไหมตอนพี่วิงวอนรองขออะไรสักอยาง? ถาเปรียบพี่เปนของเลน เธอก็ไมดูดําดูดี หรอกวาตัวเองเลนพังไปถึงไหนแลว” ลานดาวกมหนานิดๆ กระแสเสียงทอดออนลง


๑๔๔

“พี่เอิน… จะอาจกําลังคิดผิดและทําผิด แตขอใหรูไววานี่ไมใชการเรียกรองอะไรอีกแลวจริงๆ จะเจ็บที่ถูกพี่เอินไล จะทําทุกอยางพังหมด จะใหกลับไปแกลงตีหนาตายเหมือนไมมีอะไรเกิดขึ้นคงยาก จะ อายทุกคน แลวก็ทรมานเกินกวาจะบรรยายใหพี่เอินเขาใจ หลายวันมานี้จะคิดฆาตัวตายเกือบรอยหน อยาก เปนศพที่นอนในสภาพสวยๆรอพี่เอินมาดู อยากใหพี่เอินสงสาร อยากเห็นพี่เอินรองไหคิดถึงจะตลอดไป ไม รูวาทําไมแคนพี่เอินขนาดนั้น รูแตวาจะใชชีวิตตัวเองซื้อความฝงใจจดจําจากพี่เอินไดจริงๆ” มาวันทาขบริมฝปากสะกดกอนสะอื้นที่แลนมาจุกคอหอย “ทําไมคําวา ให ถึงไมอยูในนิยามรักของเธอบาง? ฟงมามีแตจะเอา จะเอา… แมฆาตัวตายก็เพื่อ ฝงตัวเองไวในความทรงจําของคนอื่น” “พี่เอินยอมรับเถอะ ความรักไมใชแคการเสียสละหรือใหไปหมด แตบางครั้งมันหมายถึงการ ชิงเอาทุกสิ่งทุกอยางในคนรักมาเปนของเรา โดยเฉพาะอยางยิ่งความคิดและความทรงจํา! ถาจะอยูต อ พอ หางกันปเดียวพี่เอินก็ลืมจะแลว แตถา จะตายเร็ว พี่เอินจะมีจะอยูทุกลมหายใจจนวันสุดทาย ตอใหกําลัง ระเริงรักกับใครก็ตาม!” “โงจริงๆเลย จะ…” “จะบูชาความรัก และเชื่อวารักถึงที่สุดคือยอมโงไดทุกอยาง เพิ่งนึกออกเร็วๆนี้แหละวาทําไม เจอหนาพี่เอินวันแรกถึงรูสึกลึกซึ้ง ทั้งหวาน ทั้งแฝงความอาลัยรุนแรงจนนาแปลกใจขนาดนั้น เราอาจตาย จากกันดวยความอาลัยมากอน พอพบกันเลยเหมือนมีเสียงเรียก เสียงโหยหา และเสียงกระซิบวาวันหนึ่งคง ตองจากกันอีก แคนึกวาตองมีวันพรากจากก็อยากรองไหแลว แตดีเหมือนกัน จากพรากในวัยสาว ความรัก ยังไมโรยรา ยังมีไฟรุนแรง คราวหนาเจอกันใหมจะไดยอนฉากเริ่มดีๆซึ้งใจแบบชาตินี้อีก” “เธอหลงติดอยูในบาปทางความคิด แลวหนาที่หนึ่งของบาปกรรมก็ทําจิตใหอยูในสภาพไมรู ไปทุกอยาง ถามตัวเองซิ ถามผานมานหมอกความไมรูที่หนาทึบของมนุษยเราแลวไดคําตอบอะไรบาง ตาย จากกันคราวนี้เมื่อไหรเราจะเจอกันอีก? รายกวานั้นคือตายแลวเธอตองไปอยูที่ไหน? หลงติดอยูในปายัง หาทางออกลําบากยากเย็น แตถาพลาดพลัดหลนลงไปติดภพติดภูมิอบายละ กี่กัปกี่กัลปถึงจะหลุดพนขึ้นมา เปนมนุษยอีก เธอรูหรือเปลา? ในหัวมีแตคิดเจอกับพี่อีกแคนั้นเอง” ลานดาวกะพริบตา สีหนาเรียบเฉยอยางไมอนาทรรอนใจ “นอกจากเชื่อ จะใหจะทําอะไรไดดีกวานั้น? ชาติหนามีหรือเปลาจะยังไมรูเลยพี่เอิน ทําบุญให ผองแผวขนาดไหน หรือมีใจตกต่ําขนาดนี้ จะก็ไมใชผูวิเศษไปหยั่งรูไดอยูดี ทําไมจะตองไปแคร ถาชาติหนา มีจริงก็ไมใชนังจะตัวนี้แลว ถือวาตัวอะไรในอนาคตมันซวยไปก็แลวกัน อันที่จริงก็ดีออก จะอาจตกต่ําลง ไมสวยรวยเกงเปนอีนังครอบจักรวาลเหมือนปจจุบัน อาจทําใหสันดานดีขึ้น พอขี้เหรเซซังงั่งโงจนเข็ด ก็อาจ เกิดแรงฮึดที่จะขยันทําความดีใสตัว เอาชัว่ ทิ้งน้ําเสียบาง หมดสงาราศีก็หมดพยศ หมดสิทธิ์เอาแตใจ ถาจะ เปนจะอยางในปจจุบัน เลือดเลวคงไหลวนไปก็เวียนมาหาที่สิ้นสุดไมเจอหรอก สูใหจะพนๆหนาพี่เอินไป ลําบากตามยถากรรมดีกวา”


๑๔๕

“เธอกําลังอวดดีแบบเดียวกับคนบนหอคอยงาชาง ไมเคยยางกรายไปเจอแมแตฝุนทราย แต สําคัญตัววาเกงพอจะสมบุกสมบันกับปาดงดิบไดทุกทา พูดตอนนี้ขณะที่มีหนังมนุษยนุมนิ่มหอหุม แหง สะอาดสบายตัว ก็ทาทายไดทุกอยางนะซี ถาตองมีเนื้อตัวเปนหนามไหน เล็บแหลมยาวเปนคืบจะยังทะนง ไหวอีกไหม? พรุงนี้ลองงายๆ แคไปอยูในคุกรวมกับนักโทษหญิงดูสักวันก็พอ โลกนี้มีนรกขุมยอยใหลอง กอนตายมากมายกายกอง ลองไปลิ้มสักขุมกอนพูดวาไมกลัว!” “จะยังไมมีความผิดพอจะติดคุกนี่พี่เอิน คนเรานี่ชอบแชง ชอบลงโทษกันซะจริงๆ พอจะดื้อกับ พี่เอิน พี่เอินก็ขูเรื่องไปอบายมั่ง สมมุติจะสงไปอยูในคุกมั่ง ตัวเองคุยไดถนัดหรือเปลาวาเห็นจริงมาแลว? ขู กันดวยเรื่องที่ไมรูจริงถือวาผิดหลักการเกลี้ยกลอมคนคิดสั้นนะคะ ถาอยากใหจะกลับใจ พี่เอินควรหา จุดออนของจะใหเจอ จุดที่สะกิดแลวเกิดความสํานึกผิด จุดที่ฟงแลวเกิดจินตนาการอยากกัดฟนมีชีวิตอยู ทน ดิ้นกระแดวๆตอ จะชวยคิดอุบายเอาไหม? ตอนนี้นะ ถาพี่เอินอาศัยจิตวิทยาโกหกพกลมหนอย หลอกวากลับ กรุงเทพฯจะรีบหยากับพี่อองโดยเร็ว จะคงหูผึ่ง กลับมาฝนลมๆแลงๆใหมหลังจากเลิกฝนไปแลว พอจะ หลงเชื่อยอมกลับกรุงเทพฯดวย พี่เอินคอยซื้อเวลา พูดจาผัดผอนไปเรื่อยๆ หวังวาวันหนึ่งจะจะเบื่อรอไป เอง” แพทยสาวมือเทาออนเปลี้ย การพยายามเอาชนะความโงหลงของคนฉลาดพูดเปนเรื่องนา เหนื่อยแทบดาวดิ้น ลานดาวทําใหหลอนตระหนักวาการปะทะคารมระหวางคนคิดเปนเหมือนๆกันไมอาจ นําไปสูการชี้ถูกชี้ผิด ฝายใดเปนบัณฑิต ฝายใดเปนพาล พูดไปพูดมาก็เสมอกันอยูนั่น “จะ… กลับบานกับพี่นะ” หมดทาเขาพี่สาวก็ขอดื้อๆ ผูเปนนองไดยินแลวหัวเราะแหลมเยาะเยย “ใหจะอยูมองทะเลในชวงสุดทายเถอะพี่เอิน เผื่อวาจบฉากชีวิตมนุษยจะไดเปนนกนางนวลที่มี ความสุขกับมุมมองโลกสูงขึ้น… เอากุญแจรถไปเลย จะยกให แลวอีกซักอาทิตยคอยแวะกลับมาดูวา ยาย เบื๊อกนี่นอนเปนลมตายทาไหน” มาวันทาสุดจะทานทนกับถอยคํายืนกรานของอีกฝาย อับจนปญญากระทั่งเขาออน ปลอยราง ใหรูดทรุดลงนั่งแปะกับพื้น ปดหนารองไหโฮ “พี่ก็รักจะ อยากอยูกับจะ แตเธอจะใหพี่ทํายังไง จะใหพี่เลือกรูสึกผิดไปจนชั่วชีวิตเพราะทําราย สามีที่ซื่อสัตย หรือเพราะไมยอมเอาใบหยามาประเคนเธอจนเธอตองฆาตัวตาย?” ลานดาวยนคิ้วเล็กนอย จุปากจั๊กหนึ่ง ปรายตาแลอีกฝายดวยความรําคาญ “จะรูสึกผิดทําไมเลา? ไมใหก็ไมเอาแลว ไดยินไหม ไมเอาแลว ใบหยานะ คนหนาโงมันรนหา เรื่องอยากฆาตัวตาย เดี๋ยวก็เจอดีเองแหละ ทําไมตองเดือดรอนนักหนาในเมื่อพี่เอินไมไดเปนคนยุซักหนอย” มาวันทาหมดคําพูด เอาแตสะอื้นฮักน้ําตาพรั่งพรูเหมือนจะขาดใจ ลานดาวสายหนาระอา กอน ลุกไปแกะมือที่ปดบังใบหนาอันนองน้ํา แลวเกลี่ยเช็ดใหดวยปลายนิ้ว “โอ… นิ่งซะนะคนสวย” พูดเหมือนปลอบเด็กพลางใชสองมือประคองแกมฝายนั้นบีบใหยู ปากจูเหมือนปลาบู


๑๔๖

“เฮอ! ใครตองโอใครกันแนเนี่ย เอาเถอะพี่เอิน เดี๋ยวจะหิวมากๆอาจลืมความตั้งใจเดิม โทร.สั่ง ขาวขึ้นมากินเองก็ได บางคนเขาอดเกงๆยังทําสถิติไวเปนเดือนๆโดยไมมีอะไรตกถึงทอง นี่จะแคเพิ่งกี่ วันกั๊น อยาตี���นไปกอนไขเลยนา จะบอกความลับให จะเพิ่งเลิกกินขาวจริงๆแคสามวัน แลวก็ยังกินน้ําจาก ตูเย็นในหองนอนวันละสองแกว เพราะฉะนั้นนาจะยังอยูใหเปลี่ยนใจไดอีกนาน” มาวันทาผลักมือลานดาวออกจากหนาตน ขมสะอื้น ยังไมละความเพียรในการออนวอน โดยเฉพาะเมื่อเห็นนัยนตาลานดาวเริ่มทอประกายหวงใย “ทานขาวกันเถอะจะ ขอใหพี่สบายใจขึ้นบาง มื้อเดียวก็ยังดี” จอมรั้นเลิกคิ้วขางหนึ่ง ยิ้มมุมปากหนาตาเจาเลห “เอางี้ ถาพี่เอินจูบขอศอกตัวเองไดหนึ่งที ซายหรือขวาก็ตามใจ จะจะยอมกินหนึ่งมื้อ” มาวันทามองหนาลานดาว กะพริบตาทีหนึ่ง ขยับแขนซายเล็กนอยคลายจะยกขึ้นลอง แตแลว หยุดเฉย เพราะคํานวณในใจก็รูวาไมมีทางเปนไปได “ถาเธออยากเห็นพี่เปนตัวตลก พี่ก็จะทําตลกใหดู แตตองกินขาวนะ” “โอย!… ชางตือ๊ จริงวุย!” ลานดาวรองดังๆ แลวกลับหลังหันพิงกระจกประตูเคียงขางมาวันทา ไหลเกยไหล ระบายลม หายใจยาว ทอดตามองไกลอยางไรจุดหมาย “กอนตายชมวิวทิวทัศนที่ชวนใหนึกถึงสวรรคก็อาจไดไปสวรรคเนอะพี่เอิน ใจผูกพันกับความ งามแบบไหน นาจะไปเกิดในความงามแบบนั้น” “ใครบอก” แพทยสาวหันมามองตรง “สิ่งที่ตาเห็นไมใชทาง แตจิตตางหากที่ใช! ตายสวางไป สวาง และมีแตบุญเทานั้นตกแตงจิตใหสวางได เธอคิดฆาตัวตายหนีปญหาอยางนี้ ตอใหกอนขาดใจใคร เนรมิตอุโมงคสวรรคใหดู จิตก็ไมมีกําลังพอจะแลนตามไปไดเลย” “ทําไม… จิตจะมืดตื๋อนักหรือไง แคทําไมถูกใจพี่เอินก็โดนสาปแชงตางๆนานา อะไหนบอกซิ ฆาตัวตายมันบาปอะไรนักหนา? จะฆาตัวเอง ไมไดฆาใคร ไมแมแตเบียดเบียนชาวบานใหเดือดรอนสัก ปลายเล็บ” “เธอเขาใจคําวา ‘เบียดเบียน’ แคไหน? เมื่อกี้สารภาพออกมาเองวาอยากใหพี่บาดเจ็บทางใจ ทนทุกขทรมานไปจนชั่วชีวติ กับความตายของเธอ จิตขณะคิดกับหลังคิดอยางนี้มืดหรือสวาง?” เจอยอนเชนนั้น ลานดาวก็อึ้งไปพักหนึ่งอยางจําใจยอมรับ กรรมนั้นเพียงแคมีเจตนา แมไมตอง บอกวาฉันจะทําใหเธอเจ็บใจ ขอเพียงตระหนักรูวาทําแลวจะมีผูเจ็บใจ ก็จัดเปนมโนกรรม จัดเปนความคิด เบียดเบียนไปเรียบรอย กอเงาบาปติดตัวไวแลว “จริงดวยเนอะ” เลิกคิ้วแลวยักไหล “งั้นถอนความคิดก็ได พี่เอินอยาเสียใจกับนองไมรักดีอยาง จะเลยนะคะ เดี๋ยวจะใกลหมดแรงเฮือกสุดทายจะคิดขอใหพี่เอินเปนสุข ถาเปนนางฟาจะมาเขาฝนแลวยิ้มให พี่เอินสวยๆ จะไดหมดหวงหมดใยไปที”


๑๔๗

“ตอใหเลิกคิดเบียดเบียนพี่ ก็ถือวาทําลายทรัพยสินคือเลือดเนื้อเชื้อไขที่พอแมเธอสรางขึ้น จะ เคยเห็นเด็กตั้งแตยังแบเบาะหรือเปลา? รูไหมตองประคับประคองไมคลาดสายตาขนาดไหน? กวาจะปอน ขาวปอนน้ําใหโตขึ้นมาทีละวันทีละคืน ถารวมเอาความรัก ความหวงใย และการเสียเวลาดูแลของพอแม ตลอดยี่สิบปมากองตรงหนา เธอจะเห็นวาสิทธิ์การครอบครองกายนี้ไมใชของเธอคนเดียว เธอไมไดทําให มันเกิดขึ้น ไมไดปอนอาหารใหมันเติบโต ไมไดสงเสียใหตัวเองเลาเรียนสักบาท ถายังขาดสํานึกคิดอานตอบ แทนก็ไมเปนไร แตอยางนอยควรรักษาเนื้อรักษาตัวไวเอาใจพอแมบางก็ยังดี” “พี่เอินนาไปแตงสุภาษิตสอนเด็กแบบสุนทรภูนะคะ นี่ชมจริงๆ เปลาประชด จะฟงแลวน้ําตา จะไหล ตอไปเด็กไทยจะไดไมเปนลูกอกตัญูอยางจะ” สุมเสียงเรื่อยเฉื่อยของลานดาวบอกชัดวาไรความยินยลไยดีโลกอยางสิ้นเชิง แตลานดาวก็ยัง กลาวสืบตอดวยความอดทนจากหัวใจ “ตอใหเธอไมคิดทําใหพี่เจ็บปวด และสมมุติวา เธอไมมีพอแม มีแตตวั คนเดียวไรญาติ การฆา ตัวตายก็เปนการเบียดเบียนตัวเองอยูดี ชีวิตนี้ไมใชแคอาหารหรอกนะที่เลี้ยงเราไว ยังมีกรรมเปนสวนสําคัญ ในการพยุงรักษารูปรางหนาตา รวมทั้งกอเรื่องราวตางๆอีกดวย ถาฆาตัวตายก็เทากับทําลายทั้งกรรมที่ให ความคุมครอง และหนีกรรมที่กําลังตามเลนงานลางผลาญเราอยู ตองไปใชหนี้ในสภาพที่อาจไมมีสมอง มนุษยชวยผอนหนักใหเปนเบา” “สมองมนุษยนะตัวดีเลยพี่เอิน บงการสารโนนสารนี้หลั่ง ตอใหจิตใจสงบอยูดีๆ เดี๋ยวมันก็ยุให ลุกขึ้นไปทําบาปเพิ่ม ใครรีบตายอาจโชคดี ไมตองสั่งสมอาญามากกวาเดิมก็ไดนะ พี่เอินเห็นใครใชสมอง ผอนเรื่องหนักใหเปนเบาบาง? มีแตทาํ เบาใหเปนหนัก หรือทําหนักใหยิ่งสาหัสขึ้นกวาเดิมกันทั้งนั้น” มาวันทาเริ่มครานกับเด็กเหลือขอผูถนัดดานเถียงคําไมตกฟาก จึงยุติการเจรจาลง ซึ่งเมื่อหลอน เงียบลานดาวก็เงียบตาม อยางมากแคฮัมเพลงเรื่อยเปอยเพียงแผวพอเปนที่รูวายังอยูเคียงกัน แตสิบนาทีให หลังก็เงียบสนิท ศีรษะที่อิงซบไหลหนักขึ้นเล็กนอย แสดงวาเจาตัวเริ่มหลับปุย แพทยสาวจึงเหมือนอยูตัวคนเดียวกับความคิดวกวนหาทางออกตามลําพัง หลอนทอดตามอง สุดขอบฟา นาทีแลวนาทีเลา เฝาอธิษฐานอยาใหเรื่องลงเอยดวยโศกนาฏกรรมอันใดเลย นึกยอนไปในครั้งที่ ลานดาวพยายามทําดี เอาใจหลอนสารพัด แลวมาหยุดที่คืนวิบัติเมื่อหลอนออกปากไลเหมือนสิ้นเยื่อใยตอ กัน ก็ยิ่งเกิดความเศราสรอยสํานึกผิด หากยอนเวลากลับไปแกไขได หลอนจะใจเย็นและหาทางเลี่ยง สถานการณลําบากใหดีกวานั้น แลวนี่ถาหากลานดาวตายไปจริงๆ หลอนจะตองคร่ําครวญเสียดายอาลัยรัก และอยากยอนกลับ มาทุมเทกําลังความคิดยื้อชีวิตนองสาวสักกี่ทวีคูณ? เกือบครึ่งชั่วโมงที่มาวันทาปลอยใหนองอาศัยไหลเปนหมอนหนุนนอนอันแสนสบาย ลานดาว ก็ตื่นขึ้นดวยอาการกระตุกผวา งัวเงียอึดใจกอนหันมาพึมพํา “ฝนถึงพี่เอินอีกแลว” ยกมือเสยผมและบิดขี้เกียจ “คราวนี้ดีแฮะ ตื่นมาก็เจอหนาเลย เออ… ตอนกําลังฝนก็พิงไหลเจาตัวอยูในความเปนจริงดวย” “ฝนวาไง?”


๑๔๘

“ฝนวานอนหนุนตักพี่เอินแตงกลอน… เอย! แตงโคลงสี่สุภาพ แปลกดี ฝนแบบนี้เปนหนที่ สามหรือสี่แลว” มาวันทามองหนานองยิ้มๆ “จําไดหรือเปลาวาเขียนยังไงบาง?” ลานดาวกะพริบตาปริบๆ สติเริ่มตื่นเต็ม “พอจําเปนเคา… ตอนฝนนี่สมองเราทํางานหรือเปลาไมรูนะ แตคิดไดเร็วมากเลย ผูกคําเปน เรื่องเปนราวตอเนื่องเหมือนน้ําไหล” “ชักอยากอานโคลงสี่ที่เธอแตงในฝนแลวซี” “ได… จะจะลองทบทวนดีๆ ถึงแหวงวิ่นมั่งก็อาจคิดเรียบเรียงขึ้นใหม เดี๋ยวขอไปเอากระดาษ ปากกากอน เผอิญมีติดกระเปาตังคอยู” ขยับจะลุก แตถูกกดไหลไว “เดี๋ยวพี่ไปเอาใหเอง” มาวันทาเคลื่อนไหวไดรวดเร็วกวาเพราะกําลังวังชายังเต็มแนน ตางจากลานดาวที่เชือ่ งชาลง เรื่อยๆเพราะถอยแรงลงทุกที ลานดาวไมปฏิเสธ เนื่องจากปกติชอบที่มีคนทําอะไรใหอยูแลว พี่สาวกลับออกมาพรอมกระเปาสตางคทั้งใบ นั่งลงที่เดิมและยื่นถึงมือ “ขอบคุณคะ” รับมาและเปดหยิบสมุดฉีกกับปากกา หลอนเปนคนชอบแตงเพลง แตงรอยกรองชนิดตางๆ ประสาศิลปนผูมุงหมายเอาดีจากงานสรางสรรค จึงพกสมุดไวจดไอเดียระหวางวันขณะอยูนอกบานเสมอ “ขอหนุนตักพ���่เอินดวยนะ ใหเหมือนในฝน” ขอแลวก็จับทอนขามาวันทายืดออกวางแทนหมอน เอนรางลงนอนเหยียดยกเทาพาดเกาอี้ เปด สมุดฉีกจรดปากกาดวยความรูสึกประหลาดเยี่ยงฝนที่เปนจริง คอยๆเขียนทุกคําอยางบรรจง เสียงลือวารักแท หอมหวาน ลือวาแสนทรมาน หากไร ใจหายปานนี้นาน ยืนเดี่ยว เดียวดาย ดึกดื่นแหงนเงียบใบ อยูเฝาเดือนดาว หวานรักใชหวานพืชหวังผล เสี่ยงหวานซื้อใจคน สุดหลา ใชโจรหมั่นหลอกปลน ใจแหง ใครนา แสนเหนื่อยเพียงขอขา หนึ่งรักตราตรึง


๑๔๙

วังเวงวาดดอกรัก วันหนึ่งคลายถูกแกลง แตอาจไดชื่อแยง นางบาปหนาดานนัก

ลมแลง สบรัก คูแหง ใครมา ผิดนี้ควรตาย

ตั้งจิตบุญฤทธิ์สง ขอหวงแหงสัตยา สั่งใจใหเสนหา ตามเกิดไปทุกที่

ชาติหนา ขานี้ ตาตื่น เพียงเธอ อยูคูทําบุญ…

สี่บทนั้นใชพื้นที่สองหนา มาวันทาไลสายตาอานตามทุกคํา แมลานดาวเขียนคอนขางเชื่องชา และมีหยุดบาง แตน้ําคําก็รินไหลออกมาเรื่อยๆจากปลายปากกา เรียกน้ําตาใหรินไหลออกมาจากดวงเนตรที่ พยายามกะพริบสกัดแตกลั้นไมอยู มาวันทาใชฝา มือลูบศีรษะที่พาดหนุนบนตักตนอยางทะนุถนอม เลือกที่จะเงียบแทนคําชมและ การวิจารณใด เพื่อหลีกเลี่ยงมิใหลานดาวทราบวาหลอนกําลังแอบสะอืน้ แตพอลานดาวลดกระดาษปากกา เหลือบตาชอนขึ้นมองหนา ความทุกอยางก็เปดเผย เพราะนัยนตาของหลอนกําลังช้ําและรื้นน้ํา เห็นเชนนั้นลานดาวก็ดึงตัวขึ้นนั่งซอนหนา เกือบรองไหตาม แตกัดริมฝปากสะกัดกั้นความ ออนแอไวทัน หายใจลึกๆทีหนึ่งกอนทําเสียงขรึม “จะนี่ทาทางเปนตัววิบัติจริงๆ กอนคบกันพี่เอินดูมีราศีสงา นาอบอุน แลวก็ยิ้มใสทั้งวัน พอจะ เขามาทีเดียวทุกอยางเปลี่ยนไปหมดเลย กลายเปนคนชางตื๊อ อมทุกข แถมขี้แยอยูเรื่อย สรุปแลวจะมีโทษ สมควรตาย พี่เอินอยามารองไหใหคนอยางจะเลย” มาวันทาทําตาปรอย ยกมือแตะบานอง “ใชความเกงของเธออยางคุมคาเถอะจะ ทําใหโลกมีความสุข อยาใชความเกงอยางไร ความหมาย แคเห็นเปนเรื่องสนุกที่ทําใหคนรักของเธอตรอมใจได” ลานดาวคอแข็ง เหลียวมาจองฉงน “อะไร… ใครสนุกตั้งแตเมื่อไหร?” มาวันทาใชนิ้วกรีดน้ําจากหางตา “จะใหพี่กราบเทาเธอก็ไดนะ พี่เหนื่อยเต็มที ไมเหลือแรงออนวอนเธออีกแลว หยุดเอาแตใจ กลับกรุงเทพฯกัน” ลานดาวขมวดคิ้วยน ทาทางมาวันทาคงมีลกู ตื๊อใหมๆทยอยมาไดทั้งวันทั้งคืน ชักกลัวใจและ เริ่มเบื่อการเจรจาวกวนเปนพายเรือในอางหนักเขาเลยพูดสงเดช “ชักจะใจออนแลวละ ขอเขาไปหลับซักตื่นแลวจะคิดอีกทีนะ” มาวันทายิ้มสดชื่นอยางมีความหวัง เขยาแขนนองสาวดวยความยินดี


๑๕๐

“สัญญานะ” คนมีสิทธิ์ตัดสินใจเงียบไปครูใหญกอนเอยเยียบเย็น “ก็ได” ตวัดหางตาคมปลาบขึน้ เล็งแลปุยเมฆขาวแนวนิ่ง “แตกลับถึงบานภายในเจ็ดวัน ถาพี่ เอินยังไมหยากับพี่ออง จะจะหายไปโดยไมมีการล่ําลากันอีก!” แพทยสาวหนาซีดเผือด มือตกแขนตกดวยความวิงเวียนคลายจะเปนลม ความแข็งขืนของลาน ดาวราวกําแพงคุกที่หลอนไมมีสิทธิ์ปายปนหนีไดพน จากความวางโหวงที่สะทอนดวยแววทดทอ แปรเปนความรูสึกคุมแคนที่สองดวยสายตาขุนขึ้ง อยางไมเคยมีใหใครเทา “พี่อาจกําลังถูกอํานาจของเธอครอบงํา หลงรักหลงหวงใยเธออยางสูญเปลา พรุงนี้ถาหลุดจาก อํานาจรายๆนี่ไดคงตาสวาง เห็นวาไมควรเสียเวลากับคนอยางเธอเลยแมแตนิดเดียว!” ลานดาวทําหนางง แสรงขยับปากพะงาบๆอยูครูกอนเอย "เออ… อะไรเนี่ย ตูไปนอนดีกวา" ยั่วเสร็จก็ลุกขึ้น ตั้งทาจะผละจากที่นั้น แตอาจเร็วไปนิดหนึ่งสําหรับคนอดอาหารมาหลายวัน จึงหนามืดโผเผเล็กนอย แลวพยายามทรงตัวโดยใชแขนยันขอบประตูยืนนิ่ง "เปนอะไรหรือเปลา จะ?" มาวันทารีบลุกตามประคอง ลานดาวพึมพําตอบ "สงสัยธรรมชาติลงโทษ ยียวนคนที่รักและหวงใยเรามากไปหนอย ชางเถอะ เดี๋ยวคงลมลงไป นอนกองแลวไมตื่นอีก" ประคองกันเขามาขางใน มาวันทาปลอยใหลานดาวเอนรางนอนบนเตียงนุม ซึ่งพอหัวถึง หมอนก็เขาสูนิทรารมณอยางรวดเร็ว มีหลอนนั่งมองดวยสายตาอาทรของพี่สาวเนิ่นนานนับชั่วโมง


๑๕๑

ตอนที่ ๑๖ อัตวินิบาตกรรม อาทิตยลาเหลี่ยมโลก ความมืดเคลื่อนเขาปกคลุมฟาดิน ลานดาวลืมตาตื่นขึ้นดวยเสียงชอนสอม และจานชามกระทบกัน หญิงสาวกวาดมองรอบตัวอยางมึนงงเพราะรางกายเริ่มคลายทอนไมตายซากไส กลวงเขาไปทุกทีจากการไรสารอาหารหลอเลี้ยง กะพริบตาถี่ๆเพื่อใหแนใจวาไมไดฝน บัดนี้ตัวหลอนมาอยู ตางจังหวัดกับบุคคลอันเปนที่รักจริงๆ “ตื่นแลวเหรอ?” มาวันทาปรากฏกายในอีกชุดหนึ่ง ตางจากเมื่อแรก หลอนคงลงไปซื้อขาวของเครื่องใชจาก ตลาด โตะเล็กกับเกาอี้ที่ถูกลากมาตั้งกลางหองถูกแปลงสภาพเปนโตะอาหารชัว่ คราว กลิ่นไกยาง ทอดมัน ปลากราย ตมยํากุง กับปูนึ่ง ชวนใหน้ําลายไหลสอดีแทสําหรับคนอดอาหารมาหลายวัน นากินทั้งนั้น ชิวหา ประสาทถูกปลุกใหตื่นเพริดอยางชวยไมได ลานดาวแปรสายตาจากหมูอาหารไปจับจองมาวันทา เห็นยิ้มของพี่สาวแลวบอกตนเองวารักจับ ใจ เสียแตวา ดวงหนาอันเปนที่รักนั้นไมใชสมบัติของหลอน ความหวานดุจน้ําผึ้งเลยเหมือนเจือความขมแหง สภาพตองหามเขาไวดวย “ไปตลาดทําไมไมบอก จะไดแลกชุดกัน” “ชางเถอะ ลงไปแคนี้เอง… พรุงนี้เราไปเที่ยวไหนกันดีละ น้ําตกปาละอู วังไกลกังวล หรือวา เขาตะเกียบ?” “จะไมไป บอกแลววาอยากอยูดูทะเลจนกวาจะหมดแรง” “ทําผิดอะไรนักหนาถึงตองกักบริเวณตัวเองหือ?” “ประมาณรักคนมีเจาของมั้ง สมควรถูกลงโทษใหสํานึกเข็ดหลาบ แลวสงบเสงี่ยมเจียมตนลง บางในชาติหนา” “พรุงนี้ไมไปเที่ยวแนนะ?” “คะ… ไมไป” “ก็ได… งั้นทานขาวกันเถอะ อุตสาหซื้อของที่เธอชอบมาทั้งนั้นเลย” ลานดาวดึงกายขึ้นนั่งเต็มตัว ทําทีชะโงกมองอาหารบนโตะ “ใสยาพิษหรือเปลาคะ?” “เปลา” “ถามื้อหนาใสคอยเรียกก็แลวกัน” มาวันทายิ้มใจเย็น พยักหนารับสบายๆ ดูเปลี่ยนทาทีเปนอีกแบบ เหมือนไมอีนังขังขอบ เลิก กระโตกกระตากโวยวายอยางสิ้นเชิง หลอนหยอนตัวนั่งและเริ่มลงมือรับประทานดวยทาทางเอร็ดอรอย ยั่ว น้ําลายคนมองชะงัด


๑๕๒

“นาฬิกาชีวิตเธอนับถอยหลังลงมาถึงไหนแลวก็ไมรูเนาะ” ลานดาวยักไหล “ใครจะรูคะ มันใหอยูแคไหนก็เอาแคนั้น” มาวันทาพยักหนา “ตายเมื่อไหรมาเขาฝนพี่ดวย มื้อไหนอยากกินอะไรจะไดใสบาตรพระสงไปให” ลานดาวยิ้มเฉือ่ ย มองมาวันทาดวยแววรูทนั วาพี่สาวกําลังมามุขเพิกเฉยไมสนใจไยดี จึงทําตา เชื่อมลากเสียงหวานตัดพอ “พี่เอินเลิกใสใจความเปนความตายของจะแลวเหรอคา?” “ชีวิตคนเปราะบาง ถึงเวลาแตกพังก็สุดที่ใครจะหวงหรือหวงไว… เมื่อกี้เธอนอนอาปากคาง ดวยละ ดูไมเปนกุลสตรีเอาเลย คืนนี้ถาทํานาเกลียดอยางนั้นอีก อาจมีตุกแกตกใสปาก ติดคอตายตอนหลับก็ ได” “อาย! ไมจริ๊ง เอาอะไรมาพูด จะไมเคยนอนปากหวอซักหนอย” “รูไดไง ลื���ตาขึ้นมาดูปากตัวเองตอนหลับเหรอ?” ลานดาวครึ่งยิ้มครึ่งบึ้ง “เกิดมาไมเคยเสียกิริยานางเอกคะ นอนอาปากหลงลืมสติอยางนั้นมันอาการบาวไพร” “ดูละครมากไปแลว ใครๆก็มีสิทธิ์นอนอาปากกันทั้งนั้นแหละถาเพลียจัดๆ อีกอยางพี่ยังไมเคย เห็นนิยามที่ไหนบอกเลยวานางเอกคือผูหญิงแสนดื้อ ขาดเหตุผล ทําใหพอแมกับพี่เชื้อเสียใจ กรรมที่เธอกอ อยูมันสอแววนางรายมากกวา ทีหลังสองกระจกเลิกคิดเองเออเองเสียทีนะวานั่นคือเงาของนางเอก” “เอา! ก็นางเอกจริงๆงะ” ยืดคอทําตาโตเถียงเสียงสูง ราวกับฉงนฉงายเต็มประดาที่อกี ฝายไม ยอมรับ “คิดดูซิทั้งสวยทั้งหวานขนาดนี้ ไปสมัครแสดงละครที่ไหนใครเขาจะใหเลนบทอื่นนอกจาก นางเอก?” แพทยสาวชวยพยักหนารับหงึกหนึ่ง “ควานหาบทที่ไมตองขยับปากพูดหนอยก็แลวกัน” นางเอกอดหัวเราะไมได หัวเราะเสร็จก็ยืดตัวตรงสํารวมกิริยาเสงี่ยมหงิม เอียงคอออนชอยจีบ ปากอธิบายเสียงเนียนนุมนาพิสมัย “จริตจะกานจะมีคะ พูดจาเหมือนเจาหญิงในนิทานก็เปน” “เนิบนาบยังไงก็ไมแนบเนียนพอหรอก พี่เห็นตั้งแตที่เจอกันในหองตรวจวันแรกแลว ถึงมาใน มาดเจรจาสุภาพออนหวาน พอเผลอตัวเธอจะชอบเลิกคิ้วขางเดียวปรายตาชําเลืองแลทางโนนทีทางนี้ที หนาตาเจาเลหมากเลย” ลานดาวอมยิ้มตาวาว “ไปเอาที่ไหนมาพูดฮึ ติดนิสัยเลิกคิ้วขางเดียวแปลวาเจาเลห?” “เธอไมไดเลิกคิ้วอยางเดียว สวนใหญยิ้มพรายทั้งปากทั้งตาแฝงเลศนัยไปดวย” “โธเอย! แบบนั้นเคาเรียกประกายซุกซนเยี่ยงดรุณีวัยกําดัดหรอกนา หัดมองคนในแงดีมั่ง”


๑๕๓

“แงดี? ไมรูจะมองยังไงเลย กิริยาตอนนอนก็ไรสติไมสมเปนกุลสตรี ตื่นขึ้นมาก็ดื้อตาใสหาเหตุ หาผลไมไดอยางนี้” สาธยายจบก็สายหนาดิกประกอบนิดๆ ลานดาวแคนหัวเราะ เล็งแลพี่สาวดวยสายตามาดหมาย “ไมรูละ เดี๋ยวคืนนี้จะจะลองถางตาเฝาสังเกตพี่เอิน ถาปากแงมออกมานิดเดียวพรุงนี้เชาจะลอ ใหสนุก คอยดู!” มาวันทาวางสีหนาเรียบเฉย เคี้ยวขาวเนิบๆมองไปทางอื่น ลานดาวเห็นแลวเอียงคอยิ้มถามเสียง ออน “ไมตื๊อจะทานขาวแลวจริงๆอะ?” “คนกําลังอยากตาย ตอใหงางปากจับกรอกก็คงบวนออกมา พี่ไมอยากเหนื่อยฟรี” “ดีนะ เลิกหวงใย เปลี่ยนมาใจดีปลอยใหจะตายตามยถากรรมแลว เกิดปญญาสวางไสวอยางไร ขึ้นมาเลาใหฟงหนอยไดไหมเอย?” “ออ… ไมมีอะไรหรอก เผอิญตอนอยูที่ตลาดเห็นหนังสือพิมพทองถิ่นลงขาวผูหญิงโดนฟาผา ตายแลวฉุกใจคิดได คนเราตายงาย เขาไมอยากตายยังตองตาย เธออยากตายนาจะมีภาษียิ่งกวา… จะรูไหม มนุษยในโลกเราโดนฟาผาไปเฉลี่ยวันละเกือบสามคน พี่เคยรับอยูเคสหนึ่งดวย ตองไปชันสูตรศพเพราะ โดนอยูใกลๆโรงพยาบาล เห็นแลวอนาถ และก็ไดแงคิดเปนคติมา คนเราตายเมื่อไหรไมอาจรู อยูดีๆอาจโดน ฟาผาตาย เรียกวาตายไวเปนสายฟาแลบนี่มีจริง ของจริง ถาหากจะกําหนดวาจะตายทาไหนเมื่อไหรเอาเอง ไดก็ไมเลวนักหรอก ถือเปนการสรางสิทธิ์พิเศษเหนือคนอื่นนิดนึง” นอกจากเลิกเซาซี้แลวยังเหมือนยุสงเล็กๆ ลานดาวหัวเราะเสียงแหลมเปนกังวาน ดวยความขํา ที่มาวันทานึกวาไมนี้จะใชกับหลอนไดผล “แหม!… ชักเสียใจแลวสิ นี่แหละนา พอรําคาญเราจัดๆก็หมดรักหมดอาลัย ไมมีใครยอม เสียเวลาหนามืดตามัวกับเราสักกี่น้ําหรอก เกิดใหมจะหาคนรักเราจริงไดสักคนหรือเปลายังไมรูเลย กวาจะ ซอมหวานเสนหจนชํานาญลอคนมาติดกับงายเหมือนเดี๋ยวนี้ คงตองใชเวลาหลายปดีดักดวย เฮอ!” “เอาแคใหแนใจวาจะเกิดเปนคนเถอะ” “แชงอีกแลวนะพี่เอิน! เชอะ! ฆาตัวตายดวยความเสียสละบูชารัก ถาตองไปอยูภูมิต่ํากวาคนก็ ใหมันรูไป” “เธอไมไดเสียสละบูชารักบูชาเริ้กอะไรเลย จะฆาตัวตายดวยความเห็นแกตัว เพราะไมไดกามที่ ใครตา งหาก เธอไปดวยอกุศลนะ ไมใชดวยกุศล มโนสํานึกของจิตที่สูงเต็มภูมิมนุษยนาจะอยูเหนือกาม แต ถายังหลงมืดบอดเพราะกามได ทําความเดือดรอนใหตนเองและคนอื่นได พี่วาธรรมชาติกฎแหงกรรมคงให แตมเธอต่าํ กวาภูมิมนุษยที่ควรมีปญญายับยั้งชั่งใจเยอะ” เจอขูรอบสองหลังนอนเต็มตื่น ก็ชักทําใหลานดาวชะงักคิดตาม สัญชาตญาณประจําภูมิสูงเยี่ยง มนุษยในปจจุบันสะกิดหลอนวามาวันทาอาจพูดถูกจริงๆ แตใหออนของายๆคงไมใชลานดาวคนเดิมแน จึง แสดงบท ‘ฉันไมกลัวซะอยาง’ ดังเคย


๑๕๔

“ไมเปนไร เที่ยวเปนสัตวบางก็ดี ถือวาเปดหูเปดตา จะวาจะคงเปนนางฟาสลับกับเปนมนุษยมา จนเบื่อ เกิดสวาง ไปสวางมาหลายครั้ง หนนี้ถึงคิวอยากไปแบบมืดๆมั่ง” มาวันทาสายหนาใหกับเมฆหมอกความหลงตัวของลานดาว “เทาที่พี่อานหนังสือธรรมะของพระปาที่ทานระลึกชาติไดมาบาง ถาถอยหลังเขาคลองแลวก็มัก กลับขึ้นมาเปนมนุษยลําบากนะ พระทานวาบางทีเปนสัตวนานก็เพราะติดกามแบบสัตวนั่นแหละ ซึ่งถา อาศัยความรูในปจจุบันประกอบก็เขาเคา เธอรูไหม สิงโตบางตัวสมสูได ๕๐ ครั้งตอวัน แลวพวกหมูก็ถึงสุด ยอดไดนานตั้ง ๓๐ นาที ธรรมชาติมีเครื่องลอใจใหอยูในภพภูมิตา่ํ ๆไดสารพัดอยางนี้เอง” ลานดาวยิ้มเยาะ “แตเห็นนักวิทยาศาสตรบอกวามนุษยกับปลาโลมาเทานัน้ นี่คะ ที่มีเซ็กซเพื่อความบันเทิงไม เลือกฤดู” “นั่นไมไดแปลวาพวกสัตวอนื่ ไมสนุกเวลามีเซ็กซนี่ อยางหมาแมวตอนถึงฤดูติดสัด พวกตัวผูก็ หนาตาเหมือนชายหื่นทั้งหลาย ลองสังเกตดูสิ” “อุย! พี่เอินสนใจเรื่องพรรคนี้ดวย” ลานดาวทําตาลอ “ก็ไมไดสนใจ ออกจะเกลียดดวยซ้ํา แตพี่เปนหมอ ถาตืน้ เขินในความรูจําพวกนี้จะรักษาคนไข ไดไง” “รูปรางหนาตาพี่เอินไมคอยเหมือนหมอนี่คะ เหมือนนางในวรรณคดีขี้อายมากกวา” “รูปรางหนาตาจะตอนดื้อไมทานขาวก็ไมคอยเหมือนคนเพิ่งเรียนจบปริญญาตรีเลยนะ เหมือน เด็กอมมือสิ้นคิดมากกวา” โดนวาเปนเด็กสิ้นคิดถึงกับสะอึกตาลุกวาบหนอยๆ แตแลวก็กลับเปลี่ยนเปนประกายยิ้มกริ่ม ตามเดิม “จะสงสัยมานานแลว ทําไมหลายศาสนาถึงปลูกฝงกันนักวาเซ็กซเปนเรื่องต่ําชา เปนเรื่องโสมม ของอกุศลจิต ทั้งที่นาจะบอกวาของมันธรรมดา ธรรมชาติ แคอาจตองควบคุมหนอยเชนภาวะมีเด็กกอน พรอมเทานั้น” ทีแรกมาวันทาคิดจะเงียบกมหนากมตาทานอาหารเฉย แตพอนึกออกวาสามารถเชื่อมโยงมาถึง เรื่องใกลตัวไดก็ตอบไป “ธรรมชาติพยายามบอกเราวาเซ็กซเปนเรื่องต่ําผานความจริงหลายๆอยาง อยางแรกคือเปนของ ทิ่มแทงใจใหเกิดแผลใหญได เชนกรณีนอกใจกันถาเห็นตําตาขณะอยูบ นเตียง คนเห็นอาจบันดาลโทสะหยิบ อาวุธขึ้นฆาแกงกัน แมแตศาลยังยกใหเปนเหตุควรปรานีลดหยอนโทษ อยางที่สองคือเซ็กซเปนสิ่งที่เสพมาก แลวสุขภาพเสื่อมโทรม ยิ่งหมกมุนเทาไหรจิตใจยิ่งหมนมืดลงเทานั้น ลองคิดอะไรตอนนั้นจะเห็นเปนอกุศล ไปหมด อยางที่สามคือเซ็กซเต็มไปดวยขอแม เราทุกคนรูไดดวยสัญชาตญาณหรือสามัญสํานึก เชนเปนของ ตองหามระหวางสายเลือดเดียวกัน หากฝาฝน ธรรมชาติจะทําโทษดวยกําเนิดเด็กปญญาออนมาใหเรา รับผิดชอบเลี้ยงดู… จุดสรุปรวบยอดคือเมื่อเรายอมเปนทาสของเซ็กซ ใจเราก็เริ่มตกต่ํา มีแนวโนมจะทํา


๑๕๕

อะไรต่ําๆเพื่อรับใชมันไดทั้งนั้น จนในที่สุดสํานึกแบบมนุษยก็เลือนลง นั่นแหละคือการลดภูมิจิตไปอยูใน ภพที่ต่ํากวามนุษย” พูดดวยเสียงเรียบเรื่อย ระวังไมใหอีกฝายรูสึกถูกกระทบกระแทกนัก แตก็ใหผลพอสมควร อยางนอยลานดาวก็ซึมลงสองสามวินาทีกอนทําตาใสขึ้นมาใหม “อยางนี้ถาพี่อองทําใหพี่เอินติดใจเซ็กซ วันๆหมกมุนครุนคิดถึงแตเรื่องบนเตียง แปลวาพี่ออง ทําใหจิตใจพี่เอินลดภูมิลงมาอยูต่ํากวามนุษยหรือเปลา?” “ตราบใดไมผิดศีลขอกาเม พี่ก็วายังเสมอตัวอยูนะ หมกมุนมากๆอาจทําใหจิตใจหมองหนอย แตถาพอมีกุศลกรรมอื่นๆเปนน้ําหนักใหความชุมชื่นถวงดุลคุมกัน หรือทําความดีสวางแรงเกินความมืด เทือกนี้ ก็เสมอตัวอยูในความเปนมนุษย หรือกระทั่งมีแนวโนมจะไปเกิดในวรรณะสูงกวามนุษย ธรรมชาติ ของกําเนิดตามภพภูมินี่มองงายๆไดอยางหนึ่ง คือจิตถูกดูดติดอยูกับเรื่องพรรคไหนมากหนอย ก็มักไปเกิด ในภพภูมิพรรคนั้น อยางภพที่ของติดกับเซ็กซโดยเฉพาะนะเยอะ วันๆไมตองทําอะไร มีหนาที่สมสูอยาง เดียว จินตนาการดูคงเดาไดนะวาไมใชครองอัตภาพดีๆ มีสิ่งแวดลอมสบายๆอยางพวกเราหรอก ในเมื่อเอา แตหมกมุนเรื่องต่ํา จิตก็ไหลลงต่ํา มีความมืดตื้อ หมดกําลังทวนกระแสขึ้นสูงเปนธรรมดา” “งั้นถามดีๆ อันนี้อยากรูจริงๆนะ พี่อองทําใหพี่เอินติดใจเขาตอนอยูบนเตียงไดไหม?” มาวันทากะพริบตาคิดตรองอยูครูกอนตอบ “บางทีพี่อองก็เปลี่ยนพี่จากหญิงไรเดียงสาใหกลายเปนคนมีความตองการสูงตามเขาได แตมี หลายครั้งพี่อึดอัดทรมาน ทั้งทางกายและทางใจ ถาหากเราเปนทาสในเรือนเบี้ยหรือนางในฮาเร็มก็อาจกม หนากมตายอมไป แตนี่เราเกิดในยุคที่ผูหญิงเปนไท เลี้ยงตัวได และมีความคิดอานทัดเทียมกันกับผูชาย ก็ เกิดความรูสึกตานขึ้นมาบอยๆ พี่เคยวิเคราะหตัวเอง เห็นวานั่นอาจเปนเหตุใหเผลอสติ รองหาเพศสัมพันธที่ นุมนวลชนิดไมกดขี่กัน แตคิดอีกทีถาพี่ยอมๆตามสัญชาตญาณดั้งเดิม เปนฝายถูกกระทําไปเรื่อย ปญหาก็คง ไมเกิด ไมตองคิดอะไรลอแหลมตอการผิดศีลธรรมเหมือน… ที่ผานมากับเธอ” ลานดาวตั้งตาฟงสนใจ ทีแรกไมนึกวามาวันทาจะยอมลงรายละเอียด แตแลวก็ทราบวาเพราะ เนื้อหามีสวนพาดพิงเกี่ยวของกับตนดวยนั่นเอง คงอยากประกาศกระมัง วามีใจกับหลอนก็ดวยความบีบคั้น จากสามี หาใชเพราะจิตใจเบีย่ งเบนอยูกอน “เปน ‘ทาสในเรือนเบี้ย’ หรือ ‘ทานผูหญิงในเรือนหอ’ เขาวัดกันตรงไหนคะ?” “การหยิบยื่นความสุขใหกันดวยจิตสํานึกของคนรักมั้ง ถาเอาแตกอบโกยและใชสอยดวย อารมณดิบ นั่นคือภาษากายของเจานาย แตถายอมเสียเวลาตามใจและทะนุถนอมนิ่มนวล อันนั้นคือภาษาใจ ของคนรัก” ลานดาวยิ้มแฉง “แลวพี่อองเปนเจานายหรือคนรักมากกวากัน?” แพทยสาวถอนใจตอบกํากวม “ขึ้นอยูกับสิ่งเรา ปจจัยแวดลอม มากกวาจะเปนแบบใดแบบหนึ่งตายตัว” “สิ่งเราเชนอะไรคะ?”


๑๕๖

มาวันทาสายหนานอยๆ เพราะสายปานแหงอารมณเปดเผยฉากลับเริ่มตึง “คุยเรื่องอื่นไดไหม?” หากลานดาวเปนเพียงหญิงสาวที่รักกับหลอนฉันพี่นองบริสุทธิ์ หลอนคงอยากระบายใหผูหญิง ดวยกันฟงชนิดลงลึกถึงแกน แตนี่ปรายตาดูหนาแลวรูวา ลานดาวกําลังอาศัยเรื่องลับแลสวนตัวของหลอนใน การสําเร็จความใครทางวาจา มาวันทาจึงตะขิดตะขวงเกินทน แมอยากใหมีเรื่องเสวนาไปเรื่อยๆขจัดความ เงียบก็ตาม “พี่เอินวาเปนอยางที่เขาพูดๆกันไหม ชีวิตสมรสนี่ ถาอิ่มหมีพีมันในเรื่องเซ็กซอยางเดียว เรื่อง อื่นแคไหนก็ยอมไดหมด” ลานดาวยังติดใจอยูกับเรื่องในหองนอน เพียงแตพูดใหผอนระยะออกมาหางตัวมาวันทาเสีย หนอย “พี่วามันขึ้นอยูกับระดับจิตใจของทั้งสองคน คือระหวางความรักกับเซ็กซ สองใจอยูตรงไหน กอน ความสําคัญหลักก็อยูที่ตรงนั้น เรื่องอื่นมาทีหลัง และถาระดับจิตใจเสมอกัน ปญหาไหนๆก็ไมเกิด ทั้ง บนเตียงและนอกเตียง” “แหม!… ตอบไดดีจริง ฟงแลวอยากอยูกับคนที่มีใจเสมอกันมั่ง” “อีกหนอยก็ไดอยู รอพบคูของเธอเถอะ” มาวันทาพยายามหยอดดวยเหยื่อลอที่เห็นวาลานดาวกําลังสนใจ “พบแลวคะ คูของจะนะ” ตาตรงที่เล็งมาหมายความตามนั้น มาวันทาเหลือบขึ้นสบแวบหนึ่งกอนหลบไป “การเขาคูที่ถูกตองควรมาเดี่ยวแลวเกี่ยวกอยผูกสัญญากัน พี่มีคูของพี่แลว และแนใจวาเปนคู แทดวย อะไรที่มากกวาสองคงไมเรียก ‘คู’ ใชไหม? แลวอะไรที่ธรรมชาติไมไดสรางมาเพื่อให ‘เขาคู’ กัน ก็ ไมนาเปนคูแทไปได ที่ผานมาทั้งพี่และจะคงหลงติดอยูกับมนตสะกดของกรรมบางอยาง เลยทําใหเขาใจ ไขวเขวไปชั่วคราว วิบากกรรมอะไรก็ตามที่ดลใจเราใหรสู ึกตอกันอยางนี้ คงไมใชมาจากกรรมดีที่เกื้อใหคู เคียงกันแนนอน” เมฆหมอกความหดหูเคลื่อนเขาครอบงําใจลานดาวอีก ครั้งนี้เศราแรงเพราะคําพูดของมาวันทา เปนจริงเกินโตแยง ทวามานความรักความหลงใหลที่บังอยูชั้นหนาก็หนาเกินกวาจะถูกกระชากหลุด แมเห็น สัจจะ เห็นแสงแหงความจริงรําไร มานความหลงก็ถูกกระชากกลับมาปดบังแสงอีกอยูดี และเมื่อแสงแหงสติปญญาถูกบดบัง ใบหนาคนเรามักคล้ําหมองทันตาเห็น ลานดาวยกสองมือ อุดหูแลวคอยๆเอนตัวลมลงนอนตามเดิม มาวันทาชําเลืองแลความปรวนแปรฉับพลันนั้นดวยใจวางเปน อุเบกขา และยังคงรับประทานอาหารเย็นตอจนหมด คุยกับลานดาวนั้น จะเอาประกันอันใดได วาคําพูดไหน ถูกหูหรือผิดหู พอเห็นวานองจะไมทานขาวเย็นแนแลว มาวันทาก็เก็บกวาดและลางจานตามหนาที่ นักอดขาวแอบออกไปนั่งชมทะเลมืดตามลําพัง มาวันทาลางจานเสร็จก็เลื่อนประตูกระจกตาม ออกมายืนกอดอกที่เบื้องหลังเงียบเชียบ ฟาราตรีปรากฏพันจุดดาวราวหิ่งหอยมหัศจรรยในหวงจักรวาล


๑๕๗

ไพศาล แพทยสาวเงยหนายลแนวบางรางเลือนแหงทางชางเผือกดวยลักษณาการซึมซับ จิตใจสงัดจาก ความคิดสิ้นเชิง ครูใหญแหงดุษณีภาพระหวางกัน มาวันทาเปนฝายเคลื่อนกายหลีกกลับเขาหองไป ทิ้งนองให ชมดาวตอคนเดียวเหมือนกอนหนามีหลอนมา ลานดาวไมไดเหลียวตาม และไมไดเอยทวงใหอยูตอเชนกัน ปลอยพี่สาวเขาหองโดยดี เพียงนอยใจและขุนขึ้งแบบดื้อเงียบ เชิดหนาคอแข็งที่พี่สาวไมยอมพูดงอตอ ทั้งที่ นึกวาจะออกมาใหความรักความอบอุนกับหลอนดังเคย คอยดูเถอะ พรุงนี้เชาจะแกลงงอนใหเข็ด พูดมาจะไมยอมพูดตอบเลยหนึ่งวันเต็มๆ! ทามกลางความเงียบงันเดียวดาย นอกเหนือไปจากทะเลดาวบนโคมฟา เหลือบมองทางไหนดู ยิบๆยับๆคลายปรากฏสะเก็ดดาวเพิ่มรอบดาน หญิงสาวจึงเริ่มรูสึกถึงความผิดปกติของรางกายวาชักเขาขั้น หนัก ลองขยับแขนขาก็อืดอาดลงราวกับหุนก���ะปองใกลหมดลาน ความรูสึกนึกคิดเริ่มชืดชาจนบางขณะ คลายจะวูบดับรําไร เพียงแตยังไมถึงขนาดโคลงเคลงเควงงงแบบใกลเปนลมเทานั้น ชักเหนื่อยกับฤทธิ์ดื้อของตัวเอง อันที่จริงความเพียรพยายามงอนงอและเอาอกเอาใจของมา วันทาใชวา เปนหมันเสียทีเดียว อยางนอยที่สุดความคิดอยากตายๆไปใหพนจากโลกนี้ก็ลดระดับลง เหลือแต ใจดื้อดึงไมอยากยอมแพ ไมอยากมีภาพเด็กเหลาะแหละที่ทนหิวไมไหวก็หันหนาเขาหาจานขาวโดยดี ขืน เปนเชนนั้นคราวหลังเรียกรองความสนใจใครที่ไหนจะเชื่อ เสียดาย ถามาวันทาไมกลับเขาไปเสียกอน ชวนพูดคุยอีกสักหนอยเดียว หลอนอาจใชชั้นเชิง ออยเหยื่อดวยการตั้งขอแมทปี่ ฏิบัติตามงายขึ้นก็ได เพราะซึ้งใจเต็มทรวงแลววามาวันทารักและหวงใยหลอน ปานใด ขณะกําลังหนานิ่วคิ้วขมวด หมกมุนครุนคิดวาทําอยางไรจึงจะกลับไปกินขาวไดโดยไมเสีย หนามากนัก พลันหูก็แววเสียงขลุยเพียงออ ทีแรกนึกวาลอยลมมาจากไหน แตเงี่ยฟงอึดใจเดียวก็รูวามาจาก ในหองพัก และเปนฝมือของมาวันทานั่นเอง ฝายนั้นคงซื้อขลุยจากตลาดขึ้นมาเปาเลนแกเหงา ในหองดนตรีที่บานของมาวันทามีทั้งขลุยเพียงออ ขลุยพล ขลุยหลิบ ขลุยอู ขลุยกรวด พี่สาว ของหลอนไมใชแคนักเปาฟลุต แตเปนผูมีพรสวรรค มีความเปนเอตทัคคะทางดานเครื่องลมอยางแทจริง หลอนเคยฟงมาวันทาเลนขลุยไทยในลีลาตางๆ แตไมคอยสนใจนัก ฟงแบบหูทวนลมเสียมาก เพราะเห็น เปนเครื่องดนตรีราคาถูก สรางเสียงและลูกเลนไดจํากัด ไหนจะสูฟลุตราคาเรือนแสนที่ดูมีรสนิยมและเลน เปนสากลไดกวางขวางกวากันเยอะ แตในบรรยากาศกลางลมทะเลดึกที่สงใหสดับอยางตั้งใจเชนนี้ ลานดาวก็เริ่มเขาถึงอารมณขลุย วามีเสนหแตกตางจากบรรดาเครื่องดนตรีสากลอยางไร มาวันทาเปาเพลงอะไรอยูก็ไมทราบ ทํานองเศรา สรอย ลากยาวโหยหาแลวหยุดเงียบสั้นเปนระยะ กอคลื่นเสียงแลวสลายตัวสลับกันกลมกลืนไปกับหวงมืด ไพศาลเบื้องหนา สําเนียงขลุยวิเวกหวานจับจิตชนิดที่เกิดมาไมเคยรูสึกเลยวาพลังเสียงเครื่องลมไทยสามารถ สะเทือนเขาไปถึงวิญญาณไดขนาดนี้ ยิ่งเงี่ยฟงนานขึ้น น้ําตาก็แทบจะไหลลงมาใหได รูสึกคิดถึงมาวันทา มากมายยิ่งกวาทุกครั้ง ทั้งที่อยูหางไปเพียงสิบกาวเทานี้


๑๕๘

เพิ่งเขาใจวาเสียงขลุยที่แทจริงพรอมจะกลมเกลียวเปนอันเดียวกับความเงียบ การเอื้อนในแตละ วรรคแตละตอนที่ลากหายไปในความสงัดแหงราตรีฟงเสมือนภาษาธรรมชาติชั้นสูง ที่อาจจูงจิตไปสูความ ออยอิ่งอาลัย ความพิสมัยใครเงี่ยฟงลํานําถัดมา หรือกลับรูสึกถึงความดื่มลึกเขามาสูความสงบราบคาบ ภายใน ความคิดอานดานรายโรยตัวดับลงไมเหลือแมเทาสายควันเทียน ลานดาวกลับตาตื่นราวกับมี พลังกฤตยามนตประหลาดเขาชวยปลุกสติ และเมื่อดวงจิตยางเขาสูกระแสสงัดเทาหวงฟาสงบลึก ก็ทําให รูสึกวาตัวเองเปนผูใหญมากขึ้น กําแพงทิฐิมานะทลายลงแทบราบกับพื้น ลานดาวออนลงขนาดยอมลุกขึ้น หันไปเลื่อนประตูกระจกที่มาวันทาแงมไวหนอยๆออกกวาง “พี่เอิน…” ขานเรียกพี่สาวดวยสําเนียงขอญาติดี แตก็ยังเชิดหนาไวทีเล็กนอย “ออกมานั่งเปา ขางนอกเถอะ ลมพัดสบายกวาในหองเยอะ” เพลงขลุยชะงักลง นักดนตรีมองเฉยอยูครู กอนทําตัวของาย คนฟงเรียกรองอยางไรก็ตามใจให อยางนั้น ลุกจากเตียงเยื้องยางมาเลื่อนประตูมุงลวด แลวกาวมายืนกลางหนามุข เผชิญกันในระยะใกลกับฝาย ที่ยืนรออยูกอน ตาประสานตา ลานดาวเอยถามเอื่อยออยเกือบไมหลงเหลือแววงอน “ซื้อมาจากตลาดเหรอ?” “อือม” มาวันทาตอบแผว ตางเงียบกันไปครูหนึ่ง กอนลานดาวจะรําพึงรําพัน “เสียงเอื้อนของขลุยไทยนี่เหมือนคมเคียวที่เกี่ยวสวนหนึ่งจากหัวใจเราไปใหคนเปาเลยเนอะ” แพทยหญิงหัวเราะขําลวดลายวิลิศมาหราของคํานอง และแลวสองสาวก็ขยับกายสวมกอดกัน และกันดวยความปรองดองดังเดิม เปนสัมผัสทางกายที่บริสุทธิ์ แนบนิ่ง เนิ่นนาน “ทานขาวซะนะ” มาวันทากระซิบที่ขางหู ลานดาวแกลงถวงเวลาอยูอึดใจกอนกระซิบตอบ “ก็ดะ” พี่สาวระบายลมหายใจยาวดวยความโลงอกไปถึงไหนๆ ถึงกับกระชับกอดแนนกวาเดิม “พี่รักจะนะ” “จะก็รักพี่เอินคะ” พูดแลวแตะริมฝปากจุมพิตแกมพี่สาวแบบไรมลทิน “สงสัยพี่เอินเคยเปน พระอภัยมณีเปาปกลอมโลกมากอนแนๆ คนอะไรเกงขนาดนี้ก็ไมรู ทําเอาจะหายบาไปเลย” “หายบาก็ไปทานขาวซะ ไป” ชวนพรอมดึงแขนเบาๆ “วันนี้พี่เอินพูดซ้ําไปซ้ํามาอยูเรื่องเดียวเลยนะ นับหรือเปลาวาชวนทานขาวกี่ครั้งแลว กลัวจะ ตายมากเหรอ?” “เธอตายแลวพี่จะเลนฟลุตคูกับใครละ หาคูเลนงายๆเสียที่ไหน”


๑๕๙

“ตอไปจะหัดเปาขลุยใหไดอยางพี่เอินดวยละ… กอนทานขาวขอฟงอีกหนอยเถอะคะ ไมเคย นึกวาเสียงขลุยจะเพราะไดขนาดนี้เลยนะเนี่ย เหมือนมันพูดกับหัวใจจะตรงๆ เมื่อกี้กําลังจะหมดแรง พอฟง แลวกลับมีพลังขึ้นอยางประหลาด” “เอาสิ” “ขอหนุนตักดวย” ดึงมือลงนั่งกันบนพื้นระเบียง มาวันทาอุทิศตักใหนองสาวหนุนขณะบรรเลงทวงทํานองขลุย ไทยเพลินใจ ลานดาวนอนตะแคง ปดตาพริ้มระบายยิ้มอิ่มสุข สดับเสียงจากหลอดไมยาวกลมกลวงดวยดวง จิตที่ปลอดโปรงขึ้นเปนคนละคน ลมหายใจของมาวันทาเนียนแนนสม่ําเสมอ ผานทอไมกลายเปนลํานํากลม กลอม แชมชัด ปดเปาอารมณรายใหหายไปจากใจไดเปนปลิดทิ้ง กระทั่งเพลงจบ ลานดาวก็ดึงตัวขึ้นนั่งเขยาแขนมาวันทาเบาๆ “พรุงนี้ไปเที่ยวน้ําตกกันนะคะ” แพทยสาวยิ้ม เห็นนองสาวดีขึ้นแลว จึงวางใจพอจะปฏิเสธนุมนวล “ขอเปนวันหยุดกอนไดไหม ขี้เกียจตองใชเวร อีกอยางปานนี้พอแมจะคงหวงแยแลว” ลานดาวยิ้มหุบ นิ่วหนานิดหนึ่ง “เอะ! ตอนแรกพี่เอินชวนเองไมใชหรือคะ?” “ก็เธอบอกปดไปแลวนี่ ถือวาหมดสิทธิ์แลว” “แหม!” รองพลางสะบัดไหลกระเงากระงอดทีหนึ่ง “ทําไมเบี้ยวอยางนี้ละ?” “ไมไดเบี้ยว แตขอติดไวกอน พี่ตองทํางาน แลวเราทั้งคูก ็มีคนหวงคอยอยู ตองเห็นใจพวกเขา บาง” ลานดาวคอแข็ง รางนิ่งขึงกับที่ มาวันทาจึงเพิ่งไหวทันวาตนพลาดไปถนัดใจเสียแลว “นาอิจฉาพี่อองจริงๆเลย” สุมเสียงกลับเปนเด็กดื้อไมรูคิดคนเดิม “จะจะเปนจะตายยังไมมีใคร เห็นใจเทา!” มาวันทาขมวดคิ้ว บรรยากาศตึงเครียดขึ้นอีก “พี่อองไมหวงพี่เทาไหรหรอก แตพอแมของจะกําลังรอดวยความกระวนกระวายทุกนาทีนะ กลับไปทําใหพวกทานดีใจหนอยเถอะ เรื่องเที่ยวของพวกเราเมื่อไหรก็ได” “นักบินอารมณเปลี่ยวนาจะกระวนกระวายกวาคนอื่นนะคะ จะนี่แยจงั แยงเมียเขามาเสียไกล ทําใหเที่ยวนี้ชวด ปานนี้กําลังเครียดจุกอก นอนคว่ําหนากําหมัดทุบเตียงสาปแชงจะอยูคนเดียวมั้ง!” ริมฝปากมาวันทาเผยอขึ้นอยางใจหาย เรื่องอุตสาหกลับรายกลายเปนดีแลว มาพลิกพังลงใน พริบตาดวยคําพูดแคสองสามคํา ลานดาวทําหนาเปนยักษเปนมารรอบนี้���ึงกับทําใหหลอนหมดแรงชนิด ทอดอาลัยตายอยาก รองไมออก บอกไมถูก ราวกับถูกจับกดน้ําซ้ําเติมขณะใกลสิ้นลม “เชิญพี่เอินกลับไปเร็วๆเลยนะ บานที่มีพี่อองรออยูนะ ไปไดเดี๋ยวนี้ยิ่งดี! ไป!!” กรีดเสียงไลเกรี้ยวกราดแลวก็ลุกพรวดพราด เลื่อนประตูกระจกออกกวาง ผลุนผลันไปทุมตัว ลงนอนเตียงดังตุบใหญ


๑๖๐

มาวันทากมหนาเศราหงอย เริ่มตระหนักวาเรื่องจะไมลงเอยดวยสุขนาฏกรรม จะไมมีอะไรดี ขึ้นจริง และจะไมมีใครพนทุกขพนรอน หญิงสาวกัดปากตนเองอยางแรง แมกายภายนอกยังนิ่ง แตภายใน ชองอกรูสึกคลายหัวใจกําลังถูกบีบเคลนใหเลือดหลั่งลงมาเปนสาย ฝายลานดาว เมื่อทุมตัวลงบนเตียงก็นอนคว่าํ หนาเหมือนจะอุดจมูกตัวเองใหขาดใจ คาดหวังวา มาวันทาจะตามเขามางอ ปลอบประโลม และโอบกอดดวยไออุนพรอมคํายินยอมตามอกตามใจดังเคย แต สองนาทีผานไปยังรอหายก็เริ่มออกอาการหงุดหงิด ดิ้นตีแปลงใหเกิดเสียงตุบตับเรียกรองความสนใจไปที หนึ่ง เพลงขลุยทวงทํานองแชมชาดังขึ้นอีก ฮึ! จะกลอมใหหายบาอีกรอบละสิ เสียใจ! ดนตรีเปนยาไดหนเดียว ใชซ้ําติดกันไมสําเร็จหรอก ดื้อยาเสียแลว ตอนนี้ตองตามมาพูดดี ยอมไปเที่ยวดวยเทานั้นถึงจะยอม! แตเสียงขลุยของมาวันทาคราวนี้แผวออน เยือกเย็นชวนหนาวสันหลังชอบกล สงสัยคงเพราะ เปาในอารมณอยากรองไห หางเสียงที่ลากยาวแตละครัง้ จึงบาดลึกนัก ใจหนึ่งลานดาวชักสงสาร แตอีกใจก็ อยากแกลงใหเข็ด อยากไมตามใจเราทําไม! เพลงไทยเดิมมีลีลาเหมาะกับอารมณหลากหลายนัก มาวันทากําลังเลนเพลงอะไรอยูก็ไมทราบ รูแตวา ยิ่งฟงยิ่งเหมือนคนรองไหมากขึ้นทุกที เอ! หรือวานี่หลอนกําลังไดยินเสียงสะอึกสะอื้นจากจิตของ พี่สาวอยูกันแน?? ไมอยากคิดในทางอัปมงคล แตหลอนวาสําเนียงเพลงนั้นราวกับเพรียกแหงปศาจที่มาวันทา ไมไดเปนคนเลน! เสียงขลุยครวญบาดจิตอยูเกือบหานาที ทุกอยางก็ตกอยูในความเงียบ เปนความเงียบฉับพลัน ชวนฉงน เพราะเอื้อนสุดทายคลายสะพานเชื่อมตอ ลอใหรอฟงเสียงถัดมามากกวาจะถึงบทยุติ ลานดาวลืมตา แลวกะพริบปริบๆ ถามตนเองวาอุปาทานไปหรือเปลา ที่ใจเห็นความเงียบนั้นมาพรอมกับเงาดํามืดนาขน พองสยองเกลา ลมทะเลเย็นเฉียบเปาผานประตูที่เปดคางเขามาปะทะราง รูสึกขลาดจนตองใชความกลาเปน พิเศษ กวาที่จะพลิกตัวไปมองทางหนามุขอันเปนจุดเริ่มและจุดสิ้นสุดของเสียงขลุย แลวลานดาวก็เบิกตา โพลงดวยภาพที่นากลัวที่สุดในชีวิต รางของมาวันทากําลังเคลื่อนไหวอยูในเงาสลัวราง เริ่มจากยกโตะ กระจกมาวางประชิดแนวกั้นของระเบียง แลวกาวขึ้นยืนบนโตะอยางปวกเปยกออยสรอย กมหนามองต่ําลง สูพื้นเบื้องลาง! ในคลองจักษุของลานดาวที่กําลังตกตะลึงพรึงเพริดจนลืมหายใจขณะนี้ รางระหงของมาวันทา ตัดกับฟามืดราวกับภาพวิญญาณคนตาย นี่ไมใชฝน แตความจริงที่กําลังจะเกิดขึ้นมันยิ่งกวาฝนรายทั้งหมด ในชีวิตรวมกัน! เสี้ยววินาทีเปนตาย ไมทราบเรี่ยวแรงและความรวดเร็วมาจากไหน สงใหลานดาวถลันพุงเขาสู ภาพเปาหมายอันนาสยดสยองพรอมกับแผดเสียง “พี่เอิน อยา!!”


๑๖๑

เสนยาแดงผาแปดแทๆ มาวันทากําลังจะทิง้ ดิ่งพอดีขณะหลอนมารวบขาไวทัน แตก็ทันชนิด เฉียดฉิวแบบที่ตองใจหายใจคว่าํ ไปอีกนับป ลานดาวมือไมสั่นระริก ดีใจยิ่งกวาตายแลวเกิดใหมในสรวง สวรรค กอดยึดทอนขามาวันทาไวแนนชนิดถารวง ก็แปลวาหลอนตองรวงตามไปดวย “ทําไมทําอยางนี้คะ?” ตะเบ็งถามเสียงแหบแหง เหนื่อยหอบราวกับวิ่งมาไกลหลายรอยเมตร มาวันทายังคงปกหลัก ยืนเฉยเมยกับที่ราวกับวิญญาณหลุดจากรางไปแลว “พี่เอิน!?!” ลานดาวชักหายใจไมทั่วทอง “ลงมาคะ” คนคิดทิ้งชีวิตเริ่มแปรอารมณมาสูสภาพเจรจาได “พี่เขาใจเธอแลว เราทุกขเทากัน แตพี่ไมอยากอยูรับรูวาเปนตนเหตุการตายของเธอ” กระแสเสียงนั้นฟงยะเยียบจนลานดาวตัวสัน่ งันงก “จะเลิกคิดแลวพี่เอิน ไมเอาคะ” มาวันทาเมมปาก น้ําตาหยาดลงมาหยดหนึ่ง “เธอไมเคยสงสาร ไมเคยคิดเห็นใจพี่เลย” “ทําไมจะไมสงสาร จะ… จะสํานึกแลว เชื่อเถอะ!” ลานดาวละล่าํ ละลัก “เธอเห็นพี่เปนลูกไลเสมอ หลายเดือนที่ผานมาพี่รูสึกเหมือนถูกเธอทุบตีอยูทุกวัน ถาอยาก ตามมาก็ไดนะ แลวพี่จะเปนทาสอารมณเธออีกในปรโลก!” ในออมแขนที่กอดรัด ลานดาวรูสึกถึงแรงที่พยายามออกกาวของมาวันทา และความพยายาม นั้นก็มิใชของหลอกอยางแนนอน เลนเอาหัวใจหลอนหลนลิ่วลงไปลวงหนา วาบเสียวทองนอยจนตองออก แรงรัดแนนขึ้นราวกับจะพยายามแปะติดเปนเนื้อเดียวกัน หลับหูหลับตาวิงวอน “จะจะไมทําเลวๆกับพี่เอินอีก จะสาบาน!” มาวันทาเบือนหนาชาๆ เหลียวมองขามไหลลงมาแลเงารางนองสาวดวยแววเย็นชา เยี่ยงผูที่ ปลอยใหจิตหลงมวนเขาสูอุโมงคลัดขามภพอันมืดมิด หลอนยังคงเงี