Issuu

voka magazine

Een uitgave van Voka vzw Jaargang 19 - Januari 2026 afgiftekantoor Brussel X erkenningsnummer P708123

Ik heb moeten aanvaarden dat ik niet altijd kan winnen. Emma Moortgat, actrice rubriek

U VERDIENT MEER PERSOONLIJK ADVIES.

U verdient een bank die u écht kent, luistert, meedenkt en naast u staat. Tijdens uw carrière en lang daarna. Met een vertrouwenspersoon die uw professionele én privéleven begrijpt, omdat die twee voor u onlosmakelijk verbonden zijn.

U VERDIENT MEER Enkel voor ondernemers en vrije beroepen

Kijk op de zaak België kampt met veel langdurig zieken. Hoe pakken we de preventie en re-integratie beter aan? Drie ondernemers en Voka reageren.

In het spoor van Luc Vandenbulcke, CEO van DEME, dat in 2026 150 jaar bestaat.

Jonge wolven Tweelingzussen Joyce en Raissa De Haas geven een eigenzinnige twist aan tonic.

Levenspad Waarom 2025 een jaar van groei was voor actrice Emma Moortgat.

Compagnons de route Strafpleiter Davina Simons over de items die haar authentiek houden.

Sleutelmoment Ondernemen in tijden van AI. Twee ondernemers en een rector delen hun inzichten.

De verbinding Met VillaVip brengt Valérie Dujardyn inclusie tot in jouw wijk.

Het Aha-moment Van Ashkan Joshgani, oprichter van Exoligamentz.

De brief Peter Hinssen schrijft een brief aan zijn 20 jaar oudere zelf.

Interview Het vakmanschap van boutique executive search-bureau Altior.

Ondernemersbrein

Net als andere ondernemers houdt Tom Van Gaever niet van administratie. Daarom richtte hij Billit op, gespecialiseerd in elektronisch factureren.

Perspectief

De ondernemer in atleet John Heymans.

In de familie

Zo vader, zo zoon? De unieke chocoladewereld van Dominque en Julius Persoone.

Het raakt, want het is echt. Het blijft hangen, want het is tastbaar. Het is waardevol, want het is vakmanschap. Het is drukwerk.

Drukwerk durft.

Expertly crafted print-work.

INNIGROUP.COM

— COLOFON VOKA TRIBUNE Een magazine van Voka, Vlaams netwerk van ondernemingen Koningsstraat 154-158, 1000 Brussel T. 02 229 81 11, F. 02 229 81 00, M. info@voka.be, www.voka.be REDACTIERAAD Eric Laureys, Alessandra Magnus, Sandy Panis, Yoann Stas, Martine Taeymans REDACTIECOÖRDINATOR Sandy Panis REALISATIE The Fat Lady, www.thefatlady.be COVERFOTO Thomas Sweertvaegher DRUK INNI group ADVERTENTIES Chris Lens, T. 0475 856 232, M. chris.lens@voka.be VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Frank Beckx, i.o.v. Voka vzw, Koningsstraat 154-158 1000 Brussel

Opnieuw kiezen voor ambitie 2026 wordt het Jaar van het Ondernemerschap. Precies honderd jaar geleden werd met de oprichting van het Vlaams Economisch Verbond een belangrijke basis gelegd voor een eeuw vol Vlaams ondernemerschap en Voka vandaag. We werken ook hard aan een nieuwe toekomstvisie voor de Vlaamse economie. Want wie vandaag goed om zich heen kijkt, voelt dat we aan de vooravond staan van een kantelmoment. Willen we onze welvaart veiligstellen én versterken, dan moeten we collectief naar een hogere versnelling schakelen. De vraag is niet óf we de switch naar meer groei moeten maken, maar hoe snel we dat samen durven te doen. Groei is geen luxe, maar een maatschappelijke noodzaak. De uitdagingen – van vergrijzing tot digitalisering, van duurzaamheid tot geopolitieke schokken – worden steeds complexer. Met een verwachte economische groei van net boven 1 procent per jaar komen we er niet. We dreigen zelfs achteruit te gaan. Daarom focust onze visie op twee sporen: structurele handicaps wegwerken én strategische ecosystemen versterken waar Vlaanderen écht het verschil kan maken. Van deeptech tot gezondheid, van digitaal tot energie: domeinen waarin we nu al uitblinken en waarin we wereldtop kúnnen worden. Dat is de grote switch die we vandaag nodig hebben. Maar plannen en strategieën zijn maar zo sterk als de mensen die ze tot leven brengen. Dit januarinummer staat alvast vol verhalen die tonen wat ondernemerschap vandaag betekent: durf, creativiteit, expertise en een ontembare drang om vooruit te gaan. Wat al deze verhalen gemeen hebben, is dat ze ons tonen waar groei écht ontstaat: bij mensen die het verschil willen maken. Ondernemers die niet wachten tot de omstandigheden perfect zijn, maar in actie schieten. Die onzekerheid niet mijden maar transformeren. Dat is exact de energie die we dit jaar willen vrijmaken. 2026 moet het jaar worden waarin Vlaanderen opnieuw kiest voor ambitie. Waarin we ongegeneerd zeggen dat we naar de top willen. Waarin beleid, kennisinstellingen en bedrijven elkaar versterken. En waarin Voka – samen met jullie – de richting bepaalt én mee vooruitduwt. Ik nodig jullie dan ook van harte uit: word deel van deze switch naar groei. Deel inzichten, daag ons uit, vertel waar jullie naartoe willen. We staan klaar voor een nieuw hoofdstuk. En als de ondernemersverhalen in dit magazine één ding duidelijk maken, dan is het dit: groei is geen abstract begrip. Groei is een keuze. En vooral: groei is mogelijk. Laat ons er samen werk van maken.

Frank Beckx Gedelegeerd bestuurder Voka

Partners in ambitie

Starter of groeier, éénmanszaak of multinational, je wil vooruit. Soms heb je daarvoor een partner nodig. Als Vlaamse investeringsmaatschappij zijn wij die partner voor jouw financiering. Ben je een ondernemer met een goed idee, een sterk dossier en veel goesting? Maar vind je niet de financiering om je plannen te realiseren? Overtuig ons en verdien de waarborg, lening of kapitaalparticipatie van jouw partner in ambitie. Graag een eerste gesprek? Contacteer ons.

www.pmv.eu

Oude Graanmarkt 63, B-1000 Brussel T +32 (0)2 229 52 30 info@pmv.eu

Hoe kan de preventie en re-integratie van langdurig zieken beter? Tekst Hans Hermans

p.15

p.25

p.37

p.57

Dirk Bervoets HR-directeur bij Zorgbedrijf Antwerpen

Lesley Teughels People Director België bij SD Worx

Daan Aeyels Expert welzijns- en gezondheidsbeleid bij Voka

Gretel Schrijvers CEO bij welzijns- en verzuimpartner Mensura

Kijk rubriek op de zaak

“De vraagstukken die nu op ons bureau liggen, zijn van wereldschaal. Verslavend.”

— Sinds 1 januari 2026 moeten alle Vlaamse ondernemingen

elektronisch factureren. Billit, het bedrijf van Michael Demeersseman en Tom Van Gaever, bereidde dat momentum meer dan tien jaar voor. Terwijl tienduizenden bedrijven zich aanmeldden op zijn platform, maakte hij toch tijd om ons te ontmoeten in zijn thuisdorp, Stekene. “Als het me allemaal te veel wordt, maak ik een wandeling door het bos.” Tekst Freek Evers — Fotografie Thomas Sweertvaegher

“Er is iets misgelopen in mijn voorbereiding.” Tom Van Gaever heeft ons uitgenodigd om te wandelen door Het Steengelaag, het natuurgebied in Stekene dat uit drie waterpartijen ontstond door kleiwinning, vochtig broekbos en hooiland. Hij is zelf zijn wandelschoenen vergeten aan te doen, waardoor hij zich met witte sneakers op de natte kleipaden moet begeven. De fotograaf vraagt om zijn jas even uit te doen voor de foto, waardoor het witte Billit-logo op zijn trui verschijnt. “Stoort dat niet? Mijn collega's van de marketing zullen alleszins blij zijn.”

Tom Van Gaever Leeftijd: 39 Opleiding: Bachelor Electronica-ICT (Odisee), Master Bedrijfskunde (VUB). Carrière: Twee interessante jaren bij Capgemini. Bijna tien jaar bij Microsoft (consultancy en interne projecten), sinds 2014 mede-oprichter Billit.

Die kleine vergissing past niet bij Van Gaever. Hij is normaal iemand die alles tot in de puntjes regelt. Zoals zijn bedrijf Billit, dat hij in 2014 samen oprichtte met Michael Demeersseman. Het softwarebedrijf is gespecialiseerd in elektronische facturatie via de Peppol-standaard.

Bedrijf: Billit is gespecialiseerd in elektronische facturatie en betalingen. Het platform telt meer dan 250.000 gebruikers. Hoofdzetel in Gent, kantoren in SintNiklaas, Brussel, Louvainla-Neuve en New York. Meer dan vijftig medewerkers.

“Toen we de eerste jaren aan klanten uitlegden wat Peppol was en waarom het belangrijk was om ermee aan de slag te gaan, kregen we meer dan eens het antwoord: ‘Paypal? Neen, bedankt, niet nodig.’” Het contrast kan niet groter zijn met vandaag. Sinds 1 januari 2026 is het in België verplicht voor alle btw-plichtige ondernemingen om hun facturen

Passie: Mensen helpen, complexe puzzels oplossen.

Ondernemersbrein

“Geen enkele ondernemer houdt van administratie. Die administratie is zelfs een reden waarom veel getalenteerde mensen nooit de sprong wagen.”

elektronisch uit te wisselen via het Peppol-netwerk. Dit gesprek vond plaats eind november 2025. Billit kent een ongeziene toestroom van nieuwe klanten. Deze maand hebben zich al 25.000 klanten aangemeld en ik verwacht dat de stormloop in de kerstvakantie nog groter zal zijn.” Op moment van schrijven zijn er meer dan 250.000 ondernemers, boekhouders en hun medewerkers actief op het platform. Hoe gaat het met de stress? “Minder goed dan je zou denken, maar dit is de reden waarom ik met Billit begonnen ben. Geen enkele ondernemer houdt van administratie. Die administratie is zelfs een reden waarom veel getalenteerde mensen nooit de sprong wagen. En dat er nu ineens tienduizenden tegelijkertijd wakker worden, omdat ze beseffen dat ze moeten omschakelen, maakt het voor mij alleen maar interessanter. Ik houd van dit soort vraagstukken. Voor Billit is dit de meest complexe tot nu toe. Hoe maken we die stormloop behapbaar en betaalbaar?” Wat voor vraagstukken precies? “Doordenkers. Ik heb dat al van kleins af. Als iets me niet boeide, kon ik me er niet voor motiveren. In de klas zat ik vaak achteraan, verzonken in mijn grafische rekenmachine van Texas Instruments. Ik programmeerde daarop apps, tekende portretten van mijn leraren of maakte spelletjes voor mijn klasgenoten. Na mijn studies kwam ik via een stage in contact met Sharepoint van Microsoft. Daar ben ik verliefd op geworden. Aan de ene kant heb je software die gebouwd is op maat van bedrijven, aan de andere kant bedrijven met echte problemen. Hoe zorg je dat die software functioneert op wat die organisatie nodig heeft?” Je hebt bijna 10 jaar voor Microsoft gewerkt. Wat heb je daar geleerd? 10

“Dat de wereld heerlijk complex is. (lacht) De problemen die we voorgeschoteld kregen waren van een schaal die haast niet te overzien waren: miljoenen klanten, verdeeld over heel de wereld met allemaal een andere taal en cultuur. Wij waren daar 24/7 mee bezig. Dat voelde niet als werken. Ik wilde elke dag zo snel mogelijk naar kantoor om samen met mijn collega's verder te doen. Die cultuur, dat talent, die schaal. Dat was verslavend. Wat we vandaag realiseren met Billit is nog geen 1 procent vergeleken met die uitdagingen toen.” Je zou zo terugkeren? “Ik ben enorm dankbaar voor de kansen die ik binnen Microsoft kreeg. De manier waarop zij met mensen omgaan, wil ik in Billit verderzetten. Ze hebben me getoond wat er allemaal mogelijk is als je talent met verschillende achtergronden samenzet. Ze hebben me de vrijheid gegeven om bij te studeren aan de VUB terwijl ik voor hen bleef werken. Ze hebben me geleerd hoe je koppigaards zoals ik kunt motiveren. Niet door te vertellen hoe iets moet, maar door me uit te dagen. Terugkeren zit er niet in. We zijn bezig aan ons eigen verhaal met Billit.” Achter die gedrevenheid schuilt ook een schaduwkant. Als ondernemer denk je soms dat je de wereld aankunt. Bij Van Gaever betekende dat in 2018 een bijna onmogelijke combinatie van werken voor Microsoft, een start-up draaiende houden en tijd maken voor vrouw en kinderen. “Mijn vrouw runde het gezin, daar ben ik enorm dankbaar voor.” Maar zelfs ondernemers kennen hun grenzen. Van Gaever noemt dat jaar zijn 'valley of despair'. “Ons gezin groeide, Billit groeide, de opdrachten binnen Microsoft bleven komen en ik was 's avonds aan het bijstuderen aan de VUB. Maar eigenlijk ging dat niet.” Van Gaever onderging de stress, maar durfde geen keuzes maken.

rubriek

“Als ondernemer kun je niet op twee gedachten hinken. Je moet alles op het spel zetten om te kunnen slagen.”

“Nu weet ik dat je moet kiezen. Als ondernemer kun je niet op twee gedachten hinken. Je moet alles op het spel zetten om te kunnen slagen. Mijn vennoot Michael Demeersseman had die stap al eerder gemaakt, maar gunde me die beslissing op mijn eigen tempo te nemen.” Wanneer besefte je dat je honderd procent voor Billit moest kiezen? “Ik liet serieuze steken vallen. En dat is niet van mijn gewoonte. Zo was ik me gladweg vergeten in te schrijven voor mijn laatste semester aan de VUB, terwijl ik wel alle lessen had gevolgd. Ik ben normaal iemand die erg gedetailleerd te werk gaat, alles moet kloppen. Dat heeft voordelen. Zo ben ik altijd goed voorbereid op meetings en weet ik goed wat ik wil. Maar dat legt ook erg veel druk op mezelf. Mijn ego liet het in die periode niet toe om hulp te vragen bij mensen die me kennen. Ik hield veel balletjes in de lucht, maar ik was fysiek en mentaal op.” Hoe zorg je dat je niet meer in die 'valley' belandt? “Dat is de reden waarom ik jullie heb uitgenodigd hier in Stekene. Als alles wat te veel wordt, neem ik afstand. Fysiek afstand. Ik kom hier wandelen of lopen om alle losse eindjes met elkaar te verbinden. Het is ongelofelijk hoe helder je denkt als je alleen in de natuur bent. Michael en ik hebben dat ook al eens in een extremere vorm gedaan. Met beperkte groep en twee ervaren gidsen door Lapland trekken. Een prachtig landschap, min zestien graden, buiten slapen, geen internet en gewoon wij twee met onze uitdagingen voor Billit. Er zijn toen veel complexe puzzels opgelost en belangrijke beslissingen genomen.” Die ploeterjaren begonnen zich vanaf 2019 terug te betalen. De Vlaamse regering maakte e-facturatie toen verplicht voor alle ondernemers die met de overheid werkten. De overheid stelde criteria op voor erkende spelers. Een daarvan: de tool moest gratis beschikbaar 12

zijn voor ondernemers om facturen naar de overheid te sturen. Billit voldeed eraan. “Plots stonden we op de officiële lijst, kregen we een award, mochten we mee op roadshows. Aandacht die we zelf nooit hadden kunnen betalen. Van die vijf spelers op de lijst schieten er nu niet veel meer over.” Ondertussen rekenen verschillende Fortune 500 bedrijven op Billit. Jullie hebben ook een kantoor geopend in New York. Waarom vertrouwen zij Billit? “Omdat we ons aan de spelregels houden. Als je wil dat ondernemers vlot kunnen betalen via jouw platform, raak je aan bankgegevens. Daar zijn strenge regels voor. In het verleden begreep ik die niet. Ik was boos: waarom mogen wij niet gewoon een betaalknop aanbieden? Maar eens je snapt waarom die regels er zijn – mensen beschermen, fraude tegengaan – wordt het een uitdaging. Ondernemers kunnen binnenkort via Billit hun leveranciers betalen, overal in Europa. Daarvoor hebben we een PSD2 PISP-banklicentie aangevraagd en verkregen bij de Nationale Bank. Die toets is streng, terecht. Bedrijfsstructuur, ratio's, verzekeringen, interne controle – alles wordt tot in de puntjes gecontroleerd. Dat is wat die bedrijven zien: we nemen geen shortcuts.” Staat dat vertrouwen niet haaks op jullie lage prijsstrategie? Je hebt al een Billit-licentie vanaf 7,5 euro. “Iedereen zegt ons: maak Billit duurder. We maken winst en we zouden meer winst kunnen maken. Maar ik herinner me nog toen we met niets gestart zijn. Voor kleinere ondernemers telt elke euro. Bovendien: door de prijs laag te houden, verplichten we onszelf kostenefficiënte oplossingen te vinden.” Geld lijkt niet jouw drijfveer. “De vraagstukken die vandaag op ons bureau liggen, zijn van wereldschaal. Dat is verslavend. Tegelijkelijk wil ik niet de ondernemer zijn die keihard werkt en nooit tijd heeft voor zijn gezin. Daarom leer ik ook steeds meer loslaten. Ik zit nu regelmatig in meetings met collega's waar ik niet meer de absolute expert ben. Dat is zalig.”

“Het is ongelofelijk hoe helder je denkt als je alleen in de natuur bent.”

Ondernemersbrein

Alles werkt beter als alles samenwerkt Technologie creëert veel kansen, maar het zorgt ook voor uitdagingen. Voor elk bedrijf. Klaar om ze samen aan te pakken? Orange Business is er. Meer info: orangebusiness.be

Verantwoordelijke uitgever: Miguel Azuga – Orange Belgium SA/NV – Avenue du Bourget/Bourgetlaan 3 - B-1140 Brussel

Hoe kan de preventie en re-integratie van langdurig zieken beter?

Dirk Bervoets is sinds 1 jaar HR-directeur van Zorgbedrijf Antwerpen, met bijna 4.000 medewerkers. Sinds de zorggroep midden 2024 de nieuwe aanpak invoerde, daalde het lange ziekteverzuim met een halve procent.

“Onze aanpak is vooral gefocust op

bewegen en tijdig ontladen. Een

preventie. Welzijn begint voor mij

sterke organisatiecultuur is hierin

lang voor iemand uitvalt. Wij hebben

onmisbaar. Leidinggevenden die nabij

een interne cel met specialisten in wel-

en helder handelen, maken het ver-

zijnsdomeinen: van re-integratiecoaches

schil in preventie én in re-integratie.”

tot vertrouwenspersonen en preventieadviseurs. Zij kennen onze medewerkers

Welzijn ziet hij als een gedeelde

en weten dat ongeveer een derde uitvalt

verantwoordelijkheid. “Psychologische

door musculoskeletale klachten en een

veiligheid is daarbij cruciaal. Als een

derde door psychosociale klachten.

medewerker zich veilig voelt om een

Het overige derde zijn medewerkers

signaal te geven, dan pikken we daar

met een ernstige medische diagnose.

tijdig op in. Daarom investeren we

Al is het vaak complexer omdat de

veel in onze leidinggevenden. We

oorzaken door elkaar lopen.”

leiden hen op, geven concrete tools en herhalen dat het gewone gesprek vaak

Het Zorgbedrijf Antwerpen voert

het beste instrument is.”

geen afwezigheidsbeleid. Wel een aanwezigheidsbeleid. “We beseffen

Hij beseft dat het kostenplaatje

dat werknemers met een laagge-

moeilijk kan liggen in de huidige

middeld inkomen een hogere kans

economische situatie. “Maar als

op uitval hebben. Want de sociaal-

de overheid en meer organisaties

maatschappelijke druk ligt hoger bij

durven investeren in dit langetermijn-

hen. Het beste medicijn tegen uitval?

verhaal, kost het de maatschappij

Verbonden werken, voldoende

uiteindelijk minder.”

Kijk op de zaak

Waar de wereld beweegt ...

... beweegt DEME mee In het spoor van

— Dit jaar viert DEME zijn 150-jarig bestaan. Anderhalve eeuw waarin het Oost-Vlaamse baggerbedrijf uitgroeide tot een wereldspeler in baggeren, offshore-activiteiten, infrastructuur, milieuwerken en hernieuwbare energie. Voor Luc Vandenbulcke, sinds 2019 CEO, is dat jubileum vooral een verhaal van continuïteit: “We hebben 150 jaar lang verandering gekend en wij evolueren telkens mee. Over 150 jaar is DEME er nog, daarvan ben ik overtuigd.” Tekst Eva Hugaerts — Fotografie Eva Vlonk

— 6u30 Geen ochtendrituelen Een strak ochtendritueel heeft hij niet, maar één gewoonte vindt hij belangrijk: “Ik ontbijt altijd thuis.” Als hij in het land is, want Luc Vandenbulcke reist heel vaak naar projecten overal ter wereld. “September en februari zijn intensieve reismaanden. Maar dat heeft mijn gezin altijd zo gekend sinds ik in 1998 bij DEME startte, we zijn dat gewoon.” Nu zijn oudste dochter op kot zit, verandert dat ritme lichtjes. “Als ik een weekend niet thuis ben, zie ik haar twee weken niet. Dat wringt soms.” Voortdurend reizen hoort bij de rol van een CEO van een bedrijf dat vandaag in meer dan 80 landen tegelijk actief is. “Onze business is inherent mobiel. Maar je kunt niet zomaar ergens binnenvaren en zaken doen. Je hebt voorbereiding nodig, partners, lokale kennis.”

Dat DEME vandaag opereert in een wereld die bol staat van geopolitieke spanningen, deert hem niet. Dat internationale spanningsveld is al decennialang het DNA van DEME. “Onze voorgangers maakten alles mee: van wereldoorlogen tot de Koude Oorlog. Vandaag kampen we met andere geopolitieke, klimatologische en economische uitdagingen. Het is aan ons om te anticiperen waar de nieuwe opportuniteiten liggen.”

— 08u Met zicht op windmolens Lucs werkdag start met mails checken in zijn bureau op de campus van DEME in BeverenKruibeke-Zwijndrecht. Niet zonder enige symboliek kijkt hij uit op twee windmolens. “Die leveren energie voor heel onze campus”, vertelt hij trots. Als jonge ingenieur stampte hij

in 2005 GeoSea uit de grond, vandaag DEME Offshore. Hij bouwde er zijn carrière op, zette GeoSea op de kaart en hielp een totaal nieuwe industrie vormgeven toen offshore wind nog een experimentele niche was. “Maar wij waren ervan overtuigd dat er toekomst in zat. De basis zat goed en we hadden er alle competenties voor in huis. Door heel klein te beginnen, te werken met bestaande schepen en al doende te leren, wist ik de directie te overtuigen om verder te investeren. Gelukkig was de toenmalige CEO Alain Bernard een nóg grotere believer dan ik!” Vandaag is DEME uitgegroeid tot de grootste offshore windinstallateur ter wereld. “Meestal ben ik bescheiden, maar dit verhaal klopt gewoon. Het is waar dat we nu, met onder meer de Amerikaanse overheid, te kampen krijgen met wat tijdelijke tegenwind op het vlak van de groene energietransitie. Maar dat is hooguit een vertraging. De elektrificatie is een logische evolutie. Het is veel efficiënter, zeker naarmate de technologie blijft evolueren. Ik ben een enorme believer in technologie in de strijd tegen klimaatverandering.” — 13u Lunchen met jong talent Tussen vergaderingen door schuift hij aan voor een lunch met een groep jonge medewerkers, iets wat hij geregeld doet. “Anders verlies je de voeling. Ik wil dat ze mij leren kennen, dat de drempel laag is.” De gesprekken zijn vaak verhelderend. “Ik moet soms een beetje demystificeren: ik geef geen directe leiding aan 6.000 mensen (lacht). In het spoor van

“Voor mij is DEME een deel van mijn leven. Maar dat betekent niet dat ik dat van anderen vraag.”

Ik heb een team rondom mij die dit doet. Ik ben ook maar een mens, hè.” De gesprekken met jongeren vanuit de hele organisatie leveren hem inzichten op die in enquêtes niet opduiken. “Ik vind hun frisse blik enorm verrijkend. Je zou denken dat jonge mensen thuiswerk fantastisch vinden, maar vaak is het omgekeerde waar. Ze hebben als starter begeleiding nodig. En dat is makkelijker als je naast collega's zit en voortdurend vragen kunt stellen.” — 14u15 Een luchtje scheppen op de campus Na de lunch neemt Luc ons mee naar het nieuwe bezoekerscentrum, dat vorig jaar de deuren opende. “Als we vroeger mensen een rondleiding gaven in ons kantoorgebouw en ze enkel wat maquettes achter plexiglas zagen, droop de teleurstelling van hun gezicht (lacht). Dit nieuwe bezoekerscentrum is veel meer een belevingscentrum. We vertellen ons verhaal met maquettes, artefacten, virtual reality, films... Een verborgen parel in het Waasland, noemde een journalist het bij de opening.” Hier ontvangt DEME niet alleen (buitenlandse) klanten en prospects, ook scholen en studenten komen langs, hun toekomstige medewerkers. “Ik doe soms diners met ingenieursstudenten. Natuurlijk is dat een manier om bij jong talent DEME als potentiële werkgever op de kaart te zetten, maar ik vind het ook erg leuk om te doen.” Want als CEO mist hij soms het ingenieurswerk, geeft hij onomwonden toe. “Dat is misschien mijn grootste frustratie: ik ben zelf niet meer bezig met berekeningen of ontwerpen. Anderzijds is mijn kennis en expertise ook een troef als CEO: ik begrijp tot in detail waar we mee bezig zijn.” 20

Rond het bezoekerscentrum wordt een park aangelegd. “Zodat onze medewerkers een plek hebben om te bewegen. We hebben hier al jaren een programma dat bewegen en sport sterk stimuleert, om het welzijn te verhogen. Zelf fiets ik elk jaar mee met ‘Kom op tegen Kanker’. Niet om te winnen maar om te verbinden.” Daarnaast staat DEME ook bekend om een sterke performantiecultuur. Luc: “Een performance culture wordt vaak verkeerd begrepen. Het gaat bij ons niet om harder werken of constant jagen op targets. Het gaat over operationele excellentie, verantwoordelijkheid nemen en het beste resultaat neer willen zetten. En over durven bijsturen als iets niet werkt. Een open teamdynamiek is daarbij cruciaal.” Het recht op deconnectie is heilig, medewerkers hoeven niet getrouwd te zijn met hun job. Een opvallende vaststelling: bij hemzelf vloeien werk en privé volledig in elkaar over.

Veiligheid is daarbij een thema waar hij onvermoeibaar op hamert. “We werken op zee, met grote machines, in een uitdagend milieu. Veiligheid móet in ons DNA zitten.” De veiligheidscultuur is de voorbije decennia ingrijpend veranderd: van snel een helm opzetten wanneer de CEO opduikt, naar een organisatie waar iedereen elkaar aanspreekt bij risicovol gedrag. “Onze medewerkers zijn al helemaal mee en we leggen die veiligheidscultuur nu ook op aan onze onderaannemers.” Met succes, jaarlijks worden duizenden observaties en bijna-ongevallen gemeld via een app.

“Alles heeft impact, maar diepzeemijnbouw is veel duurzamer dan bijvoorbeeld oerwouden kappen voor nikkel.”

“Niet alleen omdat ik als CEO mee wil zijn met wat er gebeurt, maar vooral omdat ik heel graag doe wat ik doe. Voor mij is DEME een deel van mijn leven. Maar dat betekent niet dat ik dat van anderen vraag.” — 15:00 uur Veiligheid tot in de kleinste gebaren In de namiddag staat het ene risicocomité na het andere gepland. Projecten met een bepaalde schaal passeren aan zijn bureau. “Daar zit ik echt diep in: marges, risico’s, technische keuzes. Onze firma draait nu eenmaal rond aanbestedingen en projecten. Daar zit de business. Op onze werven en onze schepen wordt het geld verdiend.” In het spoor van

— 16:30 uur Diepzeemijnbouw als duurzaam alternatief Een van de opportuniteiten die besproken wordt tijdens de risicocomités, is een toekomstgerichte sector: de diepzeemijnbouw. Een controversieel thema, maar volgens Luc Vandenbulcke een noodzakelijke optie. “We zien dat diepzeemijnbouw 30 à 40 procent minder CO₂-uitstoot veroorzaakt dan de klassieke mijnbouw. Alles heeft impact, maar dit is veel duurzamer dan bijvoorbeeld oerwouden kappen voor nikkel of kinderen in onmenselijke omstandigheden kobalt laten bovenhalen. In een mangaanknol zitten verschillende mineralen die bovengronds stilaan uitgeput raken. ” De technologie maakt vandaag mogelijk wat twintig jaar geleden sciencefiction was: werken op 4.500 meter diepte, met Belgische technologie gebouwd in Beveren-KruibekeZwijndrecht. “Wij doen alle engineering hier zelf”, benadrukt een trotse CEO. — 18:30 uur Lichte afsluiter De week van Luc Vandenbulcke eindigt met een diner met een klant op kantoor. “Eerder vroeg en een lichte maaltijd. De zware, bourgondische maaltijden die lang uitlopen laat ik waar mogelijk aan mij voorbijgaan. De ingenieur moet morgen weer scherp staan (lacht).” 21

Tekst Stijn Fraeters — Fotografie Alexander Meeus

— Joyce en Raissa De Haas kwamen op het hoogtepunt van de gin-tonic-hype terecht in het bruisende Londen. Terwijl nieuwe gins de markt overspoelden – kreeftengin, iemand? – vroegen de tweelingzussen zich af: waarom gebeurt dat niet met de tonics? Tien jaar later verkopen ze met Double Dutch 3 miljoen flesjes per jaar in 45 landen. “We durfden meteen de juiste keuzes te maken, net omdat we zo jong waren.”

“Pas als je om hulp durft te vragen, merk je hoe hoog de gunfactor eigenlijk is.”

Wacht niet op perfectie. Tien jaar geleden zijn we gestart met een ‘redelijk’ product, dat we gaandeweg verbeterd hebben. Voor onze eerste smaakcombinaties – komkommer-watermeloen en granaatappel-basilicum – maakten we siropen in onze eigen keuken. Zo konden we onze producten al aan de man brengen en feedback verzamelen. Daarna heeft onze smaakontwikkelaar ze verder verfijnd. Veel ondernemers blijven hangen in de hypothetische fase en stellen hun lancering uit. Je moet het gewoon doen. Rome is ook niet op één dag gebouwd. Laat je trots thuis. Ik herinner me nog hoe we met onze koeltas dagelijks de Londense bars afschuimden om bartenders te overtuigen van onze mixers. Heel naïef misschien, maar zo kregen we stap voor stap voet aan de grond. En vooral: we kregen directe feedback. De bartenders waren enthousiast over de inhoud, maar minder over de verpakking. “Dit kan ik niet op m’n toog zetten”, zeiden ze. Dat is niet wat je wil horen, maar zo wisten we wel dat we dringend een nieuw design nodig hadden.

Netwerken is niet altijd leuk, maar wel nodig. Veel van onze successen zijn te danken aan contacten die we zelf hebben gelegd of via-via leerden kennen. Zo ontmoetten we op een event een gepensioneerde medewerker van Coca-Cola die zin had in iets nieuws. Hij werd onze smaakontwikkelaar. Pas als je om hulp durft te vragen, merk je hoe hoog de gunfactor eigenlijk is. Je krijgt vaak een nee, maar dat mag je niet persoonlijk nemen. In essentie is het eenvoudig: hoe meer contacten je legt, hoe groter de kans dat er iemand ‘ja’ zegt. Maar je moet natuurlijk wat geluk hebben. Als jong bedrijf is duurzaam ondernemen alleen maar logisch. Grote multinationals zijn vaak te log om snel te schakelen, maar wij konden meteen de juiste keuzes maken. Al vergt het ook wat durf. Neem nu ons promotiemateriaal: laten we het goedkoper produceren in China of kopen we lokaler, duurder maar klimaatvriendelijker? Geen makkelijke beslissing, maar waar mogelijk kiezen we altijd voor de duurzame optie. Dat hebben we vanaf het begin duidelijk gemaakt. Zo maak je je bedrijf futureproof én zet je jezelf ook sterker in de markt tegenover de grotere spelers.

Raissa en Joyce De Haas Volgden in 2014 samen een master Technology Entrepreneurship aan University College London. Met hun thesis – een start-up van innoverende tonics en mixers – wonnen ze ‘Thesis van het Jaar’ en 10.000 pond startkapitaal. Samen runnen ze het miljoenenbedrijf Double Dutch – Joyce staat in voor operations, finance en export, Raissa voor marketing en sales.

Jonge wolven

“Slim4 geeft zelf onze prioriteiten in voorraadbeheer aan”

Ben Vanden Berghen Operations & Supply Chain Director

Slimstock helpt Novatech sneller beslissen en klanten beter bedienen Als internationaal actief familiebedrijf hecht Novatech International veel belang aan een performant voorraadbeheer. Crises zoals corona, de oorlog in Oekraïne en de situatie in het Suezkanaal maakten de supply chain de voorbije jaren bijzonder complex. Om zich structureel te wapenen, ging Novatech op zoek naar een oplossing die stabiliteit en eﬃciëntie garandeert. Met het supply chain platform Slim4 van Slimstock vond het de ideale oplossing en partner.

Novatech International is een Belgisch familiebedrijf dat al jaren inzet op innovatie. Het ontwikkelt en verdeelt slimme oplossingen voor lijmen, afdichting en oppervlaktebehandeling die het dagelijkse werk van professionals eenvoudiger maken. Novatech is actief in meer dan 25 landen en helpt het bedrijven in uiteenlopende sectoren vooruit.

Tot onze voldoening beheerste de Slimstock-consulent zijn vak perfect en dacht hij proactief mee, om ons nog beter te bedienen. Dankzij de combinatie van het standaardsysteem en specifieke configuraties konden we snel schakelen en ons ambitieuze doel van 99,5% servicelevel voor onze hardrunners effectief waarmaken.”

“Novatech investeerde altijd in professioneel voorraadbeheer”, zegt Ben Vanden Berghen, Operations & Supply Chain Director. “De opeenvolging van crises en de woelige geopolitieke context zetten de stabiliteit zwaar onder druk. Toen ik vier jaar geleden startte, hebben we onze processen grondig hervormd en zelfs een eigen Excel-systeem gebouwd. Alleen stoot je vroeg of laat op de limieten van dit programma, waardoor we op zoek gingen naar een professionele oplossing.”

Versterking van organisatie

Eén aanspreekpunt

Er waren verschillende redenen om voluit voor Slim4 te kiezen. “De demo overtuigde ons meteen. Daarnaast hebben we zelf referenties gecontacteerd en die waren stuk voor stuk lovend. Wat ons ook sterk aansprak, was het persoonlijke contact vanaf dag één. Doordat Slimstock ontwikkeling, implementatie én ondersteuning combineert, beschikken we over één aanspreekpunt dat ons optimaal begeleidt.” “Bij de implementatie plukten we de vruchten van de voorbereidingen die we eerder al hadden gedaan om onze processen te optimaliseren. info@slimstock.be

Novatech liet Slim4 parallel lopen met het Excel-systeem. “Het plan was om het systeem na drie weken volledig stabiel te hebben, zodat we Excel konden loslaten. Dat bleek perfect mogelijk. Het programma geeft zelf de aandachtspunten in voorraadbeheer aan. We kunnen meteen cruciale beslissingen nemen. Het vraagt veel minder tijd van onze salesmensen, omdat zij forecasts niet meer handmatig hoeven aan te passen en alleen cruciale veranderingen moeten doorgeven. Het systeem opent nieuwe mogelijkheden voor de toekomst. Zo willen we op termijn zelfs het voorraadbeheer van enkele van onze klanten mee overnemen, zodat we hen nog beter kunnen ondersteunen.”

slimstock.com/nl

Neem een kijkje achter de schermen bij Novatech op 5 maart! +32 (0)15 83 28 45

Hoe kan de preventie en re-integratie van langdurig zieken beter?

Lesley Teughels zet als People Director België bij SD Worx sterk in op het welzijn van de 2.300 medewerkers in België. En met effect! Ook bij SD Worx stijgen de cijfers van

“Hoe meer flexibiliteit, hoe meer

kort en lang ziekteverzuim. “Maar

mogelijkheden men heeft om de balans

dankzij ons preventiebeleid en de

te blijven houden. Daarom geven we

inspanningen bij uitval van medewer-

mensen flexibiliteit in tijd en ruimte.

kers, scoren we onder de benchmark.

Denk aan thuiswerk, workation, een

Ons langdurig verzuim bedraagt minder

verkorte arbeidsweek, enzovoort.

dan de helft van de nationale cijfers.

Uiteraard steeds in functie van de

Bovendien, stegen de aantallen progres-

organisatorische noden.”

sieve werkhervatting met 60 procent en verminderde het aantal langdurig zieken

Het actief welzijnsbeleid voorziet

met 30 procent.”

ook in toegankelijke, anonieme hulpkanalen. “Medewerkers kunnen

“Als je wil voorkomen dat mensen uit-

terecht bij hun leidinggevenden,

vallen, moet je welzijn bespreekbaar

HR-dienst, de interne en externe

maken. Dat doen we via een uitgebreid

preventieadviseurs. Maar het kan ook

welzijnsprogramma met e-learnings,

24/7 via het externe Employee Assistance

infosessies en concrete tools voor

Programma. Het kan gaan over stress,

leidinggevenden en medewerkers. Onze

financiële zaken, kinderopvang…

Fit at Work-maand oktober stond in het

Deze hulplijn wordt heel positief ont-

teken van mentaal welzijn. Door kennis

vangen. Hoe laagdrempeliger de hulp,

te delen over veerkracht, stress en burn-

hoe sneller mensen aan de bel trekken.”

out leert iedereen signalen herkennen.

Vervolgens kunnen ze met concrete tips

Als iemand toch uitvalt, stopt de zorg

hun brein in balans houden."

niet. “Ook dan houden we alle lijnen open. Leidinggevenden en HR checken

Minstens even belangrijk in dit

actief en vragen: ‘Hoe gaat het echt met

preventieverhaal is de ruimte die

je?’ en ‘Wat kunnen we betekenen?’.

medewerkers krijgen om hun werk-

Zo houden we contact doorheen de

en privéleven te organiseren.

afwezigheidsperiode.”

Kijk op de zaak

— 2025 was het jaar van persoonlijke groei voor actrice Emma Moortgat (30). Elke ondernemer weet dat zulke groei enkel mogelijk is door op je bek te durven gaan en teleurstellingen van je af te gooien. “Ik kijk op naar Pommelien Thijs, die haar werk voor zich laat spreken.” Een gesprek over hoe bevrijdend acteerwerk is en waar die vrijheid heen leidt.

Emma Moortgat

Tekst Freek Evers — Fotografie Thomas Sweertvaegher

We zijn twee dagen na de uitzending van ‘De Slimste Mens’ waarin Emma Moortgat haar meerdere moest erkennen in StuBru-stem Nona Van Braeckel en stand-upcomedian Jens Dendoncker. De teleurstelling is bijna verwerkt. “Ik wilde het zo graag écht goed doen. De eerste uitnodiging vorig jaar had ik afgeslagen. Ik ben altijd een goede student geweest, maar ik heb me nooit slim gevoeld. En in ‘De Slimste Mens’ moet je niet alleen slim zijn, maar ook moppen tappen met de jury en je niet laten afleiden door het publiek. Ik had de druk hoog gelegd voor mezelf.” Was je zo teleurgesteld? Emma Moortgat: “Iedereen thuis is grote fan van het spelprogramma. Ik wilde mijn papa en broers, die in het publiek zaten, trots maken. Ik had mezelf voorgenomen om plezier te maken, wat voor mij niet evident is. En toen ik eruit lag na één aflevering, bleef er van dat plezier niet veel meer over. Het grappige is dat ChatGPT me geholpen heeft om die teleurstelling te relativeren. Die wees me erop dat ik als actrice vooral een warme en spontane indruk wou maken. Nadat de aflevering op tv was geweest en ik fijne reacties binnenkreeg, kon ik het loslaten. Mensen lieten me weten dat ze de echte Emma hadden gezien, en dat was een mooi compliment. Ik heb moeten aanvaarden dat ik niet altijd kan winnen. Het draait niet altijd om het resultaat, maar ook om het proces ernaartoe.” Vat het jaar 2025 eens samen in één woord voor jou. “Groeijaar. Zonder enige twijfel. Ik ben tegen veel persoonlijke Levenspad

grenzen gebotst die ik wilde verleggen. Ik ben enorm gemotiveerd om een goede actrice te worden, tegelijkertijd heb ik doorheen de jaren muren opgetrokken om mezelf te beschermen. Om die actrice te worden, moet ik die muren afbreken. ‘De Slimste Mens’ is daar een mooi voorbeeld van. Ik heb me tussen de opnames en de uitzending slecht gevoeld omdat ik eruit lag, maar ik heb me daar niet door laten doen. Als je wil groeien, moet je bereid zijn om te falen.” Welke muren heb je nog afgebroken? “Luk Wyns (scenarist van onder andere ‘Knokke Off’, nvdr.) heeft me geleerd om groot te durven spelen. Tijdens de opnames van ‘All In’ — een nieuwe komische serie voor Streamz — zei Luk me dat ik echt mijn ogen mocht laten uitpuilen in een bepaalde scène. Dat voelde zo raar, maar op de beeldmonitor zag ik dat het helemaal klopte. Daarnaast heb ik gezongen voor de kinderfilm ‘Olifantje in het bos’. Daar ben ik dan weer op de limieten van mijn stem gebotst. Ik klink van nature wat hees en stress slaat snel op mijn stembanden. De groei zit hem in het feit dat je dingen durft te doen die je nog niet deed, maar ook in hulp zoeken. En dat kan gaan om een sessie bij de psycholoog of een bindweefselmassage om de spanning uit mijn lijf te halen. Vroeger was ik heel perfectionistisch. Ik groeide op met het idee: ofwel doe je iets goed, ofwel doe je het niet. Die lat lag heel hoog en dat was vaak een barrière om dingen te proberen. Nu heb ik mezelf geleerd: goed is goed genoeg, doe het gewoon. Vroeger zou ik nooit ja gezegd hebben op een rol waarin ik moest zingen omdat ik bang was om mezelf belachelijk te maken. Nu doe ik het gewoon.” Wanneer besloot je dat je actrice wilde worden? “Tijdens mijn bacheloropleiding bedrijfskunde in Brussel volgde ik al avondlessen toneel. Dat was een pure uitlaatklep die toch iets in mij heeft aangewakkerd. Misschien wilde ik er wel iets mee gaan doen. Ik heb toen een PowerPoint gemaakt voor mijn ouders.” Een PowerPoint? (lacht) “De titel was ‘Wie is Emma?’. Ik probeerde uit te leggen dat er drie zaken in mij zaten waarmee ik iets wilde doen. Dat zakelijke zat er van thuis in, ik voelde dat ik me creatief of artistiek wilde leren uiten en ik wilde ook een positieve impact maken voor de wereld. Het probleem was dat ik niet wist hoe ik die drie aspecten moest verzoenen. Achteraf gezien besef ik dat ik hoopte dat mijn ouders na die presentatie zeiden: ‘Emma, ga voor die toneelopleiding!’ 28

Maar dat deden ze niet. Ze vonden het toch beter om eerst nog een master in management te halen. Dat begreep ik wel, met zo’n diploma kan je nog alle kanten uit. Na mijn master Management aan de London School of Economics zag ik iedereen naar de consulting of banksector vertrekken. Toen besefte ik dat ik me in die wereld niet helemaal zou kunnen ontplooien.” Heb je toen nog een PowerPoint gemaakt? “Neen, ik heb voor een sabbatjaar gepleit om dat acteren een kans te geven. Wat was één jaar?” Waarom koos je voor een opleiding in Parijs? “Omdat ik daar blanco kon beginnen. Ik wilde niet dat er mensen meekeken. Ik was bang voor een oordeel. Van mijn ouders, van mijn vrienden. Maar iets in mij zei dat dit mijn pad was. Dat gevoel kennen ondernemers vast wel: de niet te verklaren drang om je intuïtie te volgen.” Hoe kijk je terug op die periode? “Dat was een verademing. Tegelijkertijd was het confronterend. Ik kreeg bijvoorbeeld veel te horen dat ik duidelijk goed opgevoed was, dat ik uit een goed milieu kwam. Ik heb onlangs nog eens tapes van mezelf gezien. Ik was zo’n braaf meisje. (zet hoger stemmetje op) ‘Hallo, ik ben Emma en ik kom me voorstellen voor deze rol.’ Het was niet gek dat mijn eerste rollen ook die brave meisjes waren. Op zich is dat oké, zeker aan de start van je loopbaan. Maar nu ben ik klaar om te tonen dat er veel meer in mij zit.” Waar komt dat brave vandaan? “Ik ben de oudste van drie, misschien speelt dat wel mee. Ik heb dat zorgende en het goede voorbeeld geven altijd in mij gehad. Ik was me van jongs af aan ook erg bewust van mijn achternaam. Mijn vader is al bijna heel mijn leven CEO van Duvel-Moortgat (Michel Moortgat is CEO sinds 1998, nvdr.) en ik heb altijd het gevoel gehad dat mensen meekeken. Dat wij aan bepaalde verwachtingen moesten voldoen.”

“Ik groeide op met het idee: ofwel doe je iets goed, ofwel doe je het niet.”

Is die achternaam een voor- of een nadeel? “Mijn naam is een deel van mijn identiteit. Daar kan ik niet omheen. Hij brengt goede dingen met zich mee en hij zorgt voor druk. Ik vind het slimmer om die naam te omarmen dan me ertegen te keren. Ik zie het als een verrijking om die zakelijke kant van mij te combineren met het creatieve. Ik heb er vertrouwen in dat mijn acteerwerk voor zich zal spreken en dat zo de drang om te bewijzen dat ik meer ben dan mijn naam afneemt.” Zie je jezelf ooit een rol opnemen in Duvel-Moortgat? “Op dit moment niet. Al weet je nooit wat het leven brengt. Als toekomstig aandeelhouder en lid van de vijfde generatie blijf ik betrokken bij Duvel-Moortgat. Dat is ook zeker geen verplicht nummertje. Ik denk graag mee over de evoluties in het veranderde drankenlandschap.” Je studeerde drie jaar in Parijs, maar keerde dan terug naar België. Waarom precies? “Frankrijk is een hermetisch afgesloten wereld. Je hebt een agent nodig om op auditie te kunnen gaan, maar om een agent te hebben moet je al gespeeld hebben. Dat is het probleem van de kip of het ei. België is op dat vlak veel opener. Mensen zijn hier nieuwsgieriger. ‘Tiens, een nieuw gezicht? Wie zou dat zijn?’ De scene is ook kleiner: als je een goede indruk maakt, kan het snel gaan. Bovendien ben ik drietalig, dus ik dacht: ik ga mezelf lanceren in België.” 30

Emma Moortgat Actrice bekend uit series zoals ‘Knokke Off’, ‘Dertigers’ en ‘All in’. Behaalde een master Management aan de London School of Economics. Studeerde toneelopleiding aan Cours Florent in Parijs. Vijfde generatie van de familie Moortgat, dochter van Duvel-Moortgat CEO Michel Moortgat.

“Dat was niet makkelijk. Ik woonde na drie jaar pure vrijheid terug bij mijn ouders. Het moest me lukken. Als ik in een jaar tijd geen enkele rol scoorde, zou de vraag misschien rijzen of ik niet beter iets anders zou doen. Maar het is me gelukt, ik heb in dat eerste jaar in ‘Dertigers’ en in het eerste seizoen van ‘Knokke Off’ meegespeeld.” Hoe zet je jezelf op de radar als actrice? “Door zelf veel deuren open te stampen. Mailen, Instagramberichten sturen, evenementen afschuimen, mensen aanspreken … En daar ben ik wel trots op. Acteur worden, spreekt tot de verbeelding. Er zijn veel mensen die ervan dromen om acteur te worden. Soms zijn dat mensen die meer talent hebben dan ik. Maar het verschil tussen hen en mij is dat ik het lef heb gehad. Ik wilde het zo hard dat ik alle afwijzingen erbij nam. Bij ondernemen hoort visie. Ik wist ook heel goed waar ik naartoe wou.” Wat is het lastigste aan acteur worden? “Het is allemaal zo persoonlijk. Je mag nog zo sterk in je schoenen staan, je moet iedere keer door een periode van teleurstelling. Tijdens audities geef je je helemaal over aan een personage, je maakt jezelf wijs dat de rol op je naam geschreven is. En dan word je afgeschreven. Rationeel weet je: er kunnen duizenden redenen zijn waarom iemand anders de rol kreeg, maar het voelt telkens als een rouwproces als het niet lukt.” Wat helpt je doorheen die rouw? “Het helpt al om te weten dat er mensen in de sector rondlopen die in me geloven. Mensen die ik niet meer moet overtuigen, maar waarvoor de sterren en de productiebudgetten gewoon eens juist moeten staan. Luk Wyns is zo iemand op dit moment. Hij geeft me vertrouwen en haalt het beste in me naar boven als acteur. Ook met Baloji (Belgisch-Congolese regisseur, nvdr.) heb ik een ongelofelijke klik.” Je bent lang je eigen manager geweest. Is dat niet enorm tijdrovend? “Dat is een vorm van controle, vrees ik. Als ik mijn eigen zaakjes regelde was ik ook de baas over mijn eigen eerste indruk. Ik ben iemand die makkelijk, duidelijk en enthousiast communiceert. Dat wordt geapprecieerd. Ik had schrik dat een vertegenwoordiger kansen zou laten liggen als die dat anders deed. Die manier van werken bracht ook voordelen met zich mee. Ik kon heel open met mijn collega’s communiceren over de zakelijke kant van acteren. Ik ben niet bang om aan collega’s te vragen wat ze hem of haar financieel voorstellen. Als we open zijn over geld, kunnen we beter onderhandelen. Samen kom je veel verder dan alleen.” Daar komt bedrijfkunde plots van pas. (lacht) “Iedereen weet dat asymmetrische informatie een risico is op een oneerlijke onderhandeling.” Levenspad

Waar wil je zelf naartoe als actrice? “Ik zou graag in het leven staan zoals Leonardo DiCaprio of Pommelien Thijs. Die zijn zo sterk in wat ze doen dat ze enkel hun werk kunnen laten spreken, voor de rest hoor je ze nauwelijks. Dat is een luxepositie die ze hebben afgedwongen door in alles wat ze doen het beste in zichzelf naar boven te halen. Bij DiCaprio zie je dat ook in de rollen die hij kiest: de laatste jaren alleen maar maatschappijkritische films. Hij communiceert zijn visie op de maatschappij door de projecten waarin hij speelt, niet door constant interviews te geven. Dat vind ik een nobele manier van werken. Zij zijn twee voorbeelden waar ik enorm naar opkijk. Ik heb het gevoel dat zij heel goed weten waarvoor ze staan, waardoor ze ook heel vrij zijn in hun werk.”

Is er dan geen concurrentie tussen de acteurs? “Tuurlijk wel, maar ik heb ondertussen een aantal vriendschappen opgebouwd in het wereldje. En wij gunnen elkaar veel. We zijn solidair. Dat doet enorm veel deugd. Dat heeft me ook geholpen om ondertussen de stap te zetten naar een agency. Daar loopt nu een testperiode. Ik mag nog altijd mijn mails zelf doen (lacht), maar ze zijn veel meer op de hoogte van welke projecten er allemaal in de steigers staan. En ze leggen ook meer gewicht in de balans. Het feit dat ik dat nu kan loslaten, dat ik niet altijd alles alleen moet doen, is deel van dat groeijaar. Ik leer dat ik deel kan zijn van iets groters.” Als acteur link je je naam ook aan merken. Jij bent onder andere het gezicht van het Parijse luxemerk Sisley. Hoe kies je welke merken bij Emma Moortgat passen? “Je moet tegenwoordig bewuster dan ooit omgaan met de merken die je aan je naam linkt. Het is verleidelijk om voor het snelle geld te kiezen, maar ik probeer voor merken te kiezen waar ik me goed bij voel. Sisley Paris is er zo eentje. Ik wil superauthentiek blijven. Geen masker dragen. Het is volgens mij bijna onmogelijk om als acteur aan de bak te komen als je sociale media helemaal links laat liggen. Je reputatie of online bekendheid kunnen je ook aan rollen helpen.” 32

Hoe vrij ben jij? “Ik ben niet meer de controlefreak die ik vroeger was. Ik durf los te laten en ik leer dat er daardoor ook dingen kunnen bewegen. Professioneel, maar ook op privévlak. Vroeger zou ik nooit ja gezegd hebben op een rol waarin ik moest zingen. Dat heb ik nu wel gedaan en dat was genieten. Ik doe nu meer in plaats van eerst te denken. En dat helpt me om dichterbij mezelf te komen. En hoe dichter ik bij mijn kern kom, hoe meer ik in mijn kracht sta en hoe minder de blik van anderen ertoe doet. Dat is bevrijdend.” Als 2025 het jaar van de groei was. Wat mag 2026 dan worden? “Ik hoop dat de zaadjes die ik de afgelopen jaren heb geplant beginnen te schieten. Ik heb er al een paar mooie projecten op staan. Denk aan 'Assisen Live - De Wraakmoord', waarin het publiek deel uitmaakt van de voorstelling. Daar kijk ik enorm naar uit, want dat is toneel en toneel is voor mij echt de kunst van het acteren. Je staat er puur, je kunt je niet verstoppen. Daarnaast wil ik vooral nog meer leren genieten van wat ik doe. Het mag niet altijd om het resultaat gaan.”

Eén partner voor maximale ontzorging

Catering

Technical Services

Support Services

Schoonmaak

Integrated Facility Sercvics Event Catering

issworld.com/nl-be

PEOPLE MAKE PLACES

— Davina Simons is in korte tijd uitgegroeid tot een van de bekendste strafpleiters van België en leidt vandaag haar eigen advocatenkantoor. Temidden van haar hectische carrière houdt ze vast aan kleine rituelen en voorwerpen die haar helpen authentiek te blijven.

De compagnons de route van

Tekst Nathalie De Bisschop — Fotografie Damon De Backer

Davina Simons

Rode lippenstift “Mijn rode lippenstift kan ik niet missen. Ik ga bijna nooit buiten zonder, of ik zou echt half dood moeten zijn. Die kleur geeft mij kracht en zelfvertrouwen, zeker wanneer ik moet pleiten. Het helpt mij om me compleet te voelen, alsof mijn innerlijke kracht eindelijk zichtbaar wordt. Ik verslijt er meerdere per jaar, ze staan zelfs standaard op mijn kerstlijstje.”

Loopschoenen Davina's Favourites-lijst

“Het eerste wat ik doe wanneer ik op kantoor binnenkom, is muziek opzetten. Wat ik luister, hangt af van mijn werk. Voor administratie mag het echt uptempo zijn, half karaoke. Voor diepe concentratie kies ik rust: James Morrison, Sam Smith… Mijn Spotify-lijst ‘Davina's Favourites’ telt ondertussen meer dan negenhonderd nummers. En hoog op die lijst: Tina Turner. Dat is zo’n geweldige vrouw, ik voel haar energie door de boxen.”

Balpen als houvast “Ik heb altijd een roze glitterpennenzak bij, vol met mooie balpennen en fluostiften. In de rechtbank heb ik die ook altijd bij. Het valt op, maar dat vind ik net fijn. Ik ben erg expressief, beweeg veel, en iets in mijn handen hebben helpt me focussen. En ik vind het gewoon leuk dat iets functioneel ook vrolijk mag zijn.”

“Lopen is mijn manier om mijn gedachten te ordenen, ideeën te laten rijpen en soms gewoon even stevig te zweten. In het weekend loop ik graag met mijn lief: quality time gecombineerd met frisse lucht. Ik ben ook wel iemand die graag grenzen verlegt: elk jaar de Ten Miles, een halve marathon, vorig jaar zelfs een volledige marathon.”

Cappuccino in mijn Disney-mok “Mijn lief maakt elke ochtend een cappuccino voor mij, in mijn favoriete Disney-mok. Het is zo’n klein ritueel, maar ik vind het een vrolijke noot om de dag mee te beginnen.”

Het stenen beeldje van den bompa “Op mijn bureau staat een beeldje van een pleitende vrouwelijke advocate, gekregen van mijn bompa bij mijn afstuderen. Hij heeft er jarenlang naar gezocht, omdat er nauwelijks vrouwelijke figuren te vinden waren. Dat maakt het voor mij extra symbolisch. Mijn bompa is mijn held. Hij heeft mij altijd gesteund, als een van de weinigen. Elke dag dat ik naar dat beeld kijk, voel ik zijn steun.”

App LawCloud “LawCloud is voor mij een onmisbare app. Mijn volledige praktijk zit daarin: dossiers, stukken, mails, agenda… alles. Omdat het in de cloud zit, kan ik overal werken, op elke computer. Het is vernieuwend, efficiënt, helemaal mee met digitale ontwikkelingen. In een job waarin je permanent paraat moet zijn, is zo’n systeem het verschil tussen chaos en controle.”

Toga

“Dicht bij jezelf blijven” “Ik heb niet één quote waarin ik heilig geloof, maar wel een principe dat me altijd rechthoudt: dicht bij jezelf blijven. Authenticiteit is mijn kompas. Je kunt altijd met je kop tegen de muur lopen, maar als je trouw blijft aan wie je bent, krijg je nooit spijt.”

“Mijn toga blijft iets bijzonder voor mij. Elke keer dat ik hem aantrek, denk ik: ‘Wauw, ik mag dit dragen.’ En leuk detail: mijn naam is er in roze draad in gestikt, normaal is dat wit. Toen ik dat vroeg, zei die vrouw: ‘Dat heeft nog nooit iemand gevraagd’. Tja, iemand moet de eerste zijn.”

Risin' van Natalia

“Altijd wanneer ik iets groots moet doen, naar de rechtbank gaan bijvoorbeeld, zet ik ‘Risin’ van Natalia op. Dat nummer draag ik al mee sinds mijn zeven of acht jaar. Het geeft me kracht en ontroert mij elke keer opnieuw. Door de jaren heen heeft het zoveel emotionele waarde opgebouwd, van concerten tot mooie momenten. Het is mijn strijdlied.”

Compagnons de route

1817659

What makes our candidates outstanding is not their CV, but what they make of it.

Finding the executive who exceeds your expectations Altior is a leading executive search firm that specialises in recruiting and assessing candidates for executive positions. We recruit outstanding talent that lifts our clients’ performance to a higher (“altior” in Latin) level. We combine in-depth knowledge of our clients’ business with extended labour market expertise. This combination leads us to unique leaders who can apply their leadership skills in our clients’ business immediately. After all, it is not the CV that makes candidates outstanding, but what candidates make of it. For more information, visit our website www.altior.be.

Business Powered by People

Hoe kan de preventie en re-integratie van langdurig zieken beter?

Daan Aeyels is expert welzijns- en gezondheidsbeleid bij Voka en pleitbezorger voor meer preventie volgens wetenschappelijk onderbouwde methodieken. “Stimuleer werkgevers in plaats van hen te bestraffen.”

Voka pleit ervoor om ziekte minder

vangingsinkomen van de werk-

zwart-wit te benaderen. Niet

nemer bedraagt en betaald moet

enkel ‘fit’ of ‘out’, maar met veel

worden van de tweede tot

meer tussenstappen. “De vraag

en met de vijfde maand arbeids-

moet zijn: ‘Wat kan iemand nog

ongeschiktheid.”

wél?’, eventueel met opleiding,

ondersteuning of in een andere

“Dit zijn bijkomende kosten voor

job. Deze responsabilisering is

werkgevers. Beter zou zijn om

alvast de kern van de wetgeving

werkgevers een financiële incentive

rond ziekteverzuim die de regering

te geven als ze langdurig zieken

in golven uitwerkt en invoert.

duurzaam integreren. Eén op één:

Daarin worden meer partijen

een zieke aan het werk, een premie

verantwoordelijk gemaakt voor

voor de werkgever die deze inspan-

de in- en uitstroom van langdurig

ning doet. Net zoals ziekenfondsen

zieken. Maar vooral werkgevers

en trajectbegeleiders zouden

dreigen het gelag te betalen.”

beloond moeten worden.”

“Vandaag betalen werkgevers de

Voka pleit ook voor meer ruimte

eerste maand het volledige loon

waarmee werkgevers taken en

bij ziekte. Vanaf 1 januari 2026

jobs kunnen aanpassen. “Werkge-

komt daar voor middelgrote en

vers kunnen en willen het verschil

grote werkgevers een solidariteits-

maken, maar wetgeving verhindert

bijdrage bovenop. In het recente

nu vaak het aanpassen van taken

begrotingsakkoord werd beslist

en het verlichten van jobs, bijvoor-

dat deze 30 procent van het ver-

beeld in de zorg en de logistiek.”

Kijk op de zaak

Ondernemen in tijden van AI — “AI is een krachtige tool, maar de mens moet aan het roer blijven”, horen we bij Jean-Louis Van Houwe, oprichter van Monizze en Govrn. Het is de rode draad doorheen de drie getuigenissen over de meerwaarde van AI in hun sector: van de zorg, over de academische wereld, tot de raden van bestuur. Tekst Eva Hugaerts — Fotografie Alexander Meeus, UAntwerpen

“AI helpt ons terug naar zorg die high tech én high touch is.” Toshoni Van Craen

Team n Time wil technologie inzetten zodat zorgprofessionals zich opnieuw volledig op patiënten kunnen richten. “De context in ziekenhuizen is zo complex dat niemand nog alle variabelen kan overzien”, aldus CPO en cofounder Toshoni Van Craen. “Planners moeten tegelijk rekening houden met patiëntnoden, kwalificaties en voorkeuren van medewerkers, behandelplannen en onverwachte pieken. Die cognitieve druk maakt planning zeer moeilijk.” De AI-tool van Team n Time voorspelt de zorgvraag, simuleert scenario’s en ontsluit verborgen capaciteit. “Onze tool helpt ziekenhuizen om de

Sleutelmoment

juiste professional op het juiste moment in te zetten. Zo ontstaat voorspelbaarheid, eerlijkheid en stabiliteit. In één ziekenhuis verdubbelde de retentie, omdat de werkdruk beter gespreid werd.”

dan.” Draagvlak ontstaat door transparantie en betrokkenheid. Zorgverleners zien hoe de modellen werken, kunnen feedback geven en bijsturen. “We bouwen de tool samen met de vloer”, benadrukt Toshoni.

De technologie blijft ondersteunend: planners ontvangen een voorstel dat ze kunnen bekijken, aanpassen en aanvullen met hun expertise. "Tijdens implementaties vergelijken we AI-scenario's met de inzichten van medewerkers op de vloer. In 95 procent van de gevallen komen ze overeen, maar met enorme tijdswinst. ‘Het doet wat wij doen, maar sneller’, hoor ik

Team n Time kijkt verder dan personeelsplanning. “Door planbare zorg slim te organiseren blijft er ruimte voor acute zorg zonder dat teams onder druk komen. Ons doel is een duurzaam werkklimaat waarin zorgprofessionals moderne, haalbare en mensgerichte zorg kunnen bieden. AI moet hen ondersteunen, niet vervangen. Zo blijft zorg high tech én high touch.”

Sleutelmoment

“AI is een heel nuttige tool, maar denk er niet te zwart-wit over.” Herweg Leirs

Aan de UAntwerpen vertrekt het AI-beleid vanuit twee principes, vertelt rector Herwig Leirs: “We zien het als iets dat zeer nuttig is én waarmee je op een verantwoorde manier moet omgaan.” Daarom werd een coördinator aangesteld die toepassingen beoordeelt en richtlijnen uitwerkt rond veiligheid, gegevensgebruik en geschikte software. Medewerkers, onderzoekers en studenten worden gestimuleerd om AI te gebruiken, maar op een bewuste manier: “Generatieve tools – de meestgebruikte hier aan de universiteit – zijn prima om ideeën te verkennen of teksten te structureren, maar altijd met eigen eindredactie.”

Tegelijk ziet de rector dat de impact van AI existentiële vragen oproept voor universiteiten. “Net de taken waarvoor we onze studenten opleiden, zoals het opnemen van kennis, die synthetiseren en patronen herkennen in data, kan AI intussen verrassend goed. Met een task force denken we na over verschillende mogelijke invullingen van de universiteit van de toekomst. Kennisoverdracht blijft nodig om de AI-output te interpreteren, maar de manier waarop zal ongetwijfeld veranderen. De uitdaging is groot: hoe kunnen we onze studenten voorbereiden op een maatschappij waarvan we nu nog niet kunnen inschatten waar AI ons zal brengen?”

In het onderwijs kiest de universiteit voor een gedifferentieerde aanpak, afhankelijk van de opleiding en van de inschatting door de docent. Studenten mogen AI inzetten zolang de kritische reflectie blijft: “We laten hen bijvoorbeeld expliciet analyseren wat AI zegt, waar het fout gaat en waarom. Meer en meer docenten geven ook aan het mondelinge examen in te zetten als manier om kennis te testen.”

Aan ondernemers, vooral aan kenniswerkers, geeft hij één advies: “Overschat AI niet, maar onderschat het evenmin. Het is een krachtige tool, geen vervanging van gezond verstand. Denk niet in doemscenario’s, maar wél over wat het betekent voor uw activiteiten. Want wie het negeert, wordt minder relevant.”

“AI is pas waardevol als je weet waar je naartoe wil.” Jean-Louis Van Houwe

“AI is geen hype maar een structurele hefboom. Het zal wel nog even duren voor we overal de impact goed kunnen inschatten”, zegt Jean-Louis Van Houwe, oprichter van Monizze en Govrn. Als lid van tientallen raden van bestuur ergerde hij zich aan de 20e-eeuwse manier van werken: papieren bundels, losse mails en pdf’s, terwijl organisaties zelf al digitaal werkten. “We verwachten strategische keuzes, maar geven bestuurders niet de juiste tools.” Met Govrn bouwde hij een AI-first oplossing voor raden van bestuur die informatie realtime, doorzoekbaar en betrouwbaar maakt. AI neemt repetitief werk over en voert analyses uit, zodat bestuurders zich kunnen focussen op inhoud, strategie en governance. “Zo komt hun expertise terug op de voorgrond. Veiligheid staat centraal: data blijft in eigen land en de omgeving is sterk afgeschermd. Je moet wel kritisch blijven over de AI-output. De mens blijft aan het roer.”

rubriek

Nieuwe Europese regelgeving rond governance maakt AI nog relevanter. “Zonder slimme ondersteuning vlieg je blind en riskeer je als bestuurder boetes.” Govrn waarschuwt voor risico’s en bewaakt de kwaliteit van beslissingen. Europees bouwen is bewust: “Amerikaanse tools kan je niet één op één kopiëren naar onze Europese juridische context. Wij volgen Europese normen en doen aan lokale dataopslag.” Volgens Jean-Louis is een professionelere AIaanpak dringend. “België loopt achter, zeker kmo’s werken te vaak ad hoc zonder strategische visie.” Zijn advies: maak per afdeling concrete use cases. “Wat finance nodig heeft, is anders dan sales. Zoek waar technologie echt waarde creëert.” De aanpak werkt: Govrn groeit internationaal, won prijzen en haalde afgelopen najaar de top 50 van de Entrepreneurship World Cup, op 11.000 deelnemende bedrijven. Hij blijft optimistisch: “AI vervangt de mens niet, maar versterkt onze bekwaamheid. Wie nu bewust kiest, bouwt aan een duurzame toekomst.”

Toegang tot de stad nu binnen handbereik

Zoeken

Bespaar tot 30% op je parkingkosten Directe toegang via nummerplaatherkenning of QR-code Laad je wagen op Beschikbaarheid van de laadpalen in real time Link je Pcard+ aan je account Beheer je gegevens en diensten

DOWNLOAD DE PCARD APP NU! OVERAL DICHTBIJ

“Rondjes lopen op een piste? Daar droomt niemand van.” Waar schuilt de ondernemer in een hardloper?

→ 43

— John Heymans (27) liep vorig jaar de Olympische finale, verdiende 82.500 euro, werkt aan een algoritme voor trainingsschema's en brengt zowel brol als levenslessen mee uit Kenia. Hij denkt als atleet én als ondernemer. “Mijn lichaam kan maar 150 kilometer per week aan. Ik heb tijd voor andere dingen.” Tekst Freek Evers — Fotografie Josefien Tondeleir

“Kun je iets trager lopen voor de foto?”, vraagt fotografe Josefien Tondeleir. “Tuurlijk”, antwoordt John Heymans met een hemelsbrede glimlach. De olympiër die ons land vertegenwoordigde in Parijs in de finale van de vijf kilometer is net terug van een stage uit Kenia. “Daar kan ik me honderd procent focussen op mijn trainingsschema’s. In België komen er altijd wel zaken tussen, zoals een interview voor het Voka Magazine bijvoorbeeld.” Als Heymans toezegt, gaat hij er vol voor, ook in de fotoshoot. “Moet ik anders mijn loopschoenen met Keniaans dust dragen? Of wat vind je van dit horloge?” Hij toont een ‘gouden’ exemplaar waar grote, valse edelstenen op plakken. “Ik kan ze combineren met een prachtig paar schoenen.” Hij haalt twee roze slippers boven die doen denken aan Crocs, versierd met valse zilveren kettingen. “Ik koop graag brol in Kenia”, lacht hij. “Zeg, voor de andere foto, moet ik mijn hemd nog snel strijken?” Het vergde niet veel overtuigingskracht om hem warm te maken voor een gesprek over ondernemerschap en atletiek. “Er komt inderdaad heel wat bij kijken om te overleven als atleet in een sport met weinig geld”, gevolgd door een lachende smiley.

Rondjes lopen? Heymans speelde hockey voor hij transformeerde tot olympiër. “Ik had als jonge gast een duidelijk doel: voor de nationale ploeg spelen.” Maar dat bleek te hoog gegrepen. “Ik herinner me nog hoe een hockeycoach me vertelde dat ik best een andere sport zou kiezen als ik mijn ambitie wilde waarmaken. In de tweede ploeg is er vooral ambitie om je te amuseren en pinten te gaan pakken, maar daar had ik geen interesse in.” De jonge atleet blonk misschien niet uit in techniek of spelinzicht, maar zodra er puur fysieke proeven aan te pas kwamen, speelde Heymans iedereen naar huis. De stap naar langeafstandsloopwedstrijden was logisch. En hij zag het meteen groots. “5.000 meter-atleet? Rondjes lopen op een piste? Daar droomt niemand van. Ik zou marathons lopen.” Zijn coach wees hem erop dat hij het ideale gestel had om succesvol te zijn op die 5.000 meter. Bovendien kun je op latere leeftijd doorgroeien naar marathons. Zodra die klik was gemaakt, sprak Heymans 2,5 jaar voor Parijs zijn ambitie uit: hij moest en zou naar de Olympische Spelen gaan. “Mensen die me kenden, moedigden me aan. Mensen die me niet kenden, verklaarden me zot.” Om te slagen moest hij twee zaken afvinken. Ten eerste zorgen dat hij in staat was om via ervaringen op EK’s en BK’s de olympische

John Heymans Studeerde af aan de KU Leuven als bio-ingenieur. Wilde doorbreken als hockeyspeler bij de Belgian Lions. Toen dat er niet inzat, waagde hij zijn kans als atleet bij atletiekclub Daring Club Leuven Atletiek. Behaalde twee Belgische titels (Veldlopen in 2021 en 3000 meter indoor in 2021). Liep in 2024 de finale van de 5000 meter op de Olympische Spelen van Parijs.

“Elke dag opdagen is belangrijker dan elke keer te diep te gaan. Dat moet je bewaren voor de momenten die ertoe doen.”

limiet te lopen. Dat was een kwestie van het ideale trainingsplan uit te stippelen. Ten tweede moest ook het financiële plaatje kloppen. Een uitdaging die evenveel planning vergde.

persoonlijk, het is business. Ik ben een atleet uit een klein land, waardoor de markt voor hen niet zo interessant is. Maar ik blijf erin geloven, er zullen wel weer aanbiedingen komen.”

Overleven als atleet

Na de finish

Het inkomen van een atleet bestaat uit verschillende geldstromen. Op de ene heb je meer invloed dan op de andere. Heymans ontvangt een stukje loon van de overheid en van de Waalse atletiekfederatie. Hij kreeg ook wat extra geld los bij de gemeente Meise om zijn hoogtetent aan te kopen. Voor die geldstroom is Heymans afhankelijk van zijn prestaties op de piste. Hoe beter hij presteert, hoe meer geld hij ontvangt.

Heymans is met zijn 27 jaar een laatbloeier. “Ik heb nog een aantal goede EK’s, WK’s en hopelijk nog een keer de Olympische Spelen in mijn benen als 5-kilometeratleet, maar ik moet ook aan mijn toekomst denken.” Op de middellange termijn mikt Heymans op succes in de marathon, maar hij kijkt ook al verder. “Ik droom ervan om later een start-up op te richten en dat bedrijf uit te bouwen tot iets moois.”

Daarnaast besefte de atleet al snel dat hij zelf een merk moest uitbouwen. "Ik had geen sociale media, maar ik wist dat het de enige manier was om ook op een andere manier geld te verdienen." Heymans is opvallend open over zijn financiën. In de YouTube-video 'Hoeveel GELD verdien ik als OLYMPISCHE atleet' doet hij zijn volledige boekhouding uit de doeken. De combinatie van overheidsgeld, sponsordeals en coachinglessen leverde hem in 2024 in totaal, voor aftrek van de belastingen, 82.500 euro op.

“Als professioneel atleet heb ik daar tijd voor. Mijn lichaam kan niet meer dan 150 trainingskilometers per week aan. Dat wil zeggen dat ik tijd over heb om ook andere dingen te doen, naast YouTube- en Instagramvideo’s maken.” Hij kan nog niet in detail treden, maar Heymans werkt met een aantal computerwetenschappers aan een algoritme om trainingsschema’s op maat te genereren. “Vandaag bieden die apps enkel algemene schema’s, ik wil hen helpen de stap te zetten naar échte personalisatie.”

Ongeveer de helft van die inkomsten komen uit samenwerkingen met bedrijven zoals brouwerij Duvel-Moortgat, drinkflesproducent Kambukka of sportvoedingsmerk 6d Sports Nutrition. “Ik denk voor mijn samenwerkingen op de lange termijn. Zo kreeg ik verschillende aanbiedingen van sportvoedingsmerken, maar veel van die merken besteden meer budget aan marketing dan aan onderzoek. Bij 6d Sports Nutrition is dat het omgekeerde.”

Het merk dat hij vandaag als atleet uitbouwt, zal hij ook later in zijn carrière kunnen gebruiken. “Persoonlijke merken zijn vandaag al bepalend, dat worden ze in de toekomst nog meer. Kijk maar naar Elon Musk. Waarom kopen mensen zijn auto, geloven ze in zijn internettechnologie en is Space X een van de succesvolste ruimtebedrijven? Hij verenigt al die innovatieve bedrijven onder zijn merk Elon Musk.”

De ontbrekende deal

Levensles uit Kenia

Het belangrijkste gat in zijn bescheiden begroting: het ontbreken van een schoenensponsor. Hij was de enige finalist in de olympische finale die zo geen contract had. Niet dat hij nog geen aanbiedingen kreeg. “Maar die waren veel te laag.” En dat zegt hij niet omdat zijn ego gekrenkt was, maar omdat hij research doet. “Ik weet wat andere atleten aan hun schoenendeal overhouden, omdat ik niet bang ben om het hen te vragen.”

Als student trainde Heymans ongelofelijk hard om beter te worden. Zo hard dat hij zijn lichaam te zwaar belastte, waardoor hij soms een dag of twee moest recupereren of zelfs aan de kant stond met een blessure.

Of hem dat niet frustreert? “Tuurlijk wel. Maar ik probeer niet in frustratie te leven. Die oninteressante voorstellen zijn niet

In Kenia leerde hij dat hard trainen niet de sleutel is tot succes, maar consistentie. “Het is beter om elke dag op te dagen en degelijk te trainen, dan jezelf kapot te trainen. Elke dag opdagen is belangrijker dan elke keer te diep te gaan. Dat moet je bewaren voor de momenten die ertoe doen.”

Perspectief

— “Op een dag kreeg ik foto’s doorgestuurd van het buurtfeest”, vertelt Valérie Dujardyn, bedenker van VillaVip. “Het was gewoon in een van onze VillaVip-huizen. De bewoners hielpen met de hapjes, de buren brachten stoelen mee. Toen wist ik: dit is precies wat we wilden bereiken.” Het is zo’n klein moment dat alles zegt over VillaVip, de zorgorganisatie die Valérie samen met haar man Michiel Maeyaert en Caroline Schelstraete oprichtte in 2016. Ondertussen telt Vlaanderen 19 VillaVips en viel hun innovatieve concept al verschillende keren in de prijzen. Tekst Eva Hugaerts — Illustratie Elise Vandeplancke

“We hadden nooit verwacht dat inclusie zó krachtig kon zijn.” In elke VillaVip wonen tien volwassenen met een mentale beperking samen met een zorgkoppel en hun gezin. “Het zijn gewone huizen in een gewone straat”, zegt Valérie. “Dat maakt een wereld van verschil. De drempel om elkaar te leren kennen valt weg. Onze gasten helpen mee op school of nodigen de buren uit. En omgekeerd gaan buurtbewoners spontaan aan de slag als vrijwilliger om een handje te helpen. Dat inclusieve verhaal is zó natuurlijk en snel gegroeid, we hadden nooit verwacht dat het zo krachtig zou zijn.” De ‘vip’ staat voor veilig, inclusief en participatief. Het is geen holle slogan, maar de kern van hun werking. De zorgkoppels wonen op dezelfde plek als hun bewoners en bieden dag en nacht ondersteuning. “Het zijn mensen die hun leven delen met onze gasten. Zonder hen zou VillaVip niet bestaan”, benadrukt Valérie. “Zorg begint bij een warm hart, maar vraagt ook veerkracht en ondernemerschap. Onze koppels zijn echte

zorgondernemers: ze nemen verantwoordelijkheid, zoeken oplossingen en bouwen elke dag aan een thuis.”

snel. Maar ons doel blijft hetzelfde: mensen laten openbloeien in een warme, gewone omgeving.”

Dat ondernemende zit ook in Valérie zelf. Samen met haar man Michiel was ze jarenlang actief in de bouwsector, tot ze de stap zetten naar de zorg. “We zagen met de invoering van het persoonsvolgend budget plots zoveel potentieel voor vernieuwing”, vertelt ze. “De gedachte dat mensen met een beperking zelf de regie konden nemen over hun leven, sprak ons enorm aan. We wilden iets opzetten dat warmte, huiselijkheid en ondernemerschap samenbracht. Dat werd VillaVip.”

VillaVip is een intensief verhaal, met vallen en opstaan, en met momenten waarop vertragen nodig is om weer vooruit te kunnen. “We moeten ervoor zorgen dat iedereen mee is: onze gasten en hun netwerk, de zorgkoppels, de medewerkers, de buurt. Het mooiste moment voor mij is als ik mee mag aanschuiven aan tafel. Als ik dan zie dat de puzzelstukjes in elkaar vallen: dat de gasten zich goed voelen, het zorgkoppel zich thuis voelt, er wordt gelachen met de medewerkers en de buurt mee betrokken is, dan ben ik oprecht gelukkig.”

Vandaag leidt Valérie de koepelorganisatie, waar intussen acht medewerkers het reilen en zeilen van de huizen opvolgen. Ze zoekt mee naar bewoners, begeleidt zorgkoppels en bewaakt de kwaliteit. “We zijn een lerende organisatie”, legt ze uit. “We luisteren, stellen onszelf voortdurend in vraag en sturen bij. Dat moet ook, want onze samenleving verandert

De verbinding

Word zorgkoppel bij VillaVip VillaVip zoekt warme, betrokken koppels die hun leven willen delen met anderen en mee een thuis willen bouwen voor mensen met een beperking. Ontdek meer over het zorgkoppelschap en de lopende projecten op www.villavip.be.

In de naam van de vader, de zoon en de heilige cacaoboon Tekst Eva Keustermans — Fotografie Josefien Tondeleir

— Dominique (57) en Julius (26) Persoone werken zij aan zij aan een merk dat net zo eigenzinnig is als zijzelf: The Chocolate Line. De oudste droomt stilaan van meer rust en tijd voor zichzelf, de jongste voelt de ambitie branden: “Over 10 jaar wil ik de beste chocolatier ter wereld zijn.” 50

“Je kan zoveel businessplannen maken als je wil, uiteindelijk moet je continu flexibel zijn, bijsturen. En geluk hebben.” DOMINIQUE

Grijze loodsen en een aftands snoepfabriekje dat smeekt om met pensioen te mogen: de Brugse Vaartstraat lijkt op het eerste gezicht niet de meest funky omgeving. Tot je de productiesite van The Chocolate Line spot. De gevel is een explosie van paars en groen, met een metershoge Willy Wonka als eyecatcher. Dit is het werk van de Izegemse graffitiartieste Djoels. Dat het de biotoop vormt van Julius (26) en Dominique (57) Persoone en CEO/echtgenote/mama Fabienne De Staercke, zegt álles. Rebels, kleurrijk, creatief en met een XL-portie durf: het gezin achter The Chocolate Line in een notendop.

5 euro in de pot Met het 103-koppige team wordt nu naar die razend drukke kerstperiode toegewerkt. ‘A dog is not just for Christmas’ luidt het thema dit jaar. In de winkeletalage: een hondje van melkchocolade dat uit een chocoladen doos met cadeaustrik komt piepen. Er zijn schattige, 52

hapklare hondjes en katjes voor bij de koffie te koop. Dominique: “De volledige opbrengst gaat naar het dierenasiel. Fabby’s idee natuurlijk, die heeft een groot hart voor dieren.” Julius vult aan: “Mama is creatief op haar domein. We hebben elk voldoende eigen projectjes waarin we ons ei kwijt kunnen, anders komt er ruzie van. Grote nadeel is dat we wel héél vaak over het werk praten, zeker nu ik het huis naast dat van mijn ouders heb gekocht. Maar we hebben een afspraak. Als iemand tijdens een vakantieperiode over de zaak begint, moet die 5 euro in een potje steken.” Dominique zucht: “We zijn al vaak met dat geld op restaurant kunnen gaan.”

Quality time met de madam Het is geen geheim dat Dominique droomt van meer rust en meer ‘quality time met zijn madam’, na 33 jaar The Chocolate Line. “Misschien dat het volgend jaar wél lukt”,

zegt hij daarover. Het woord ‘misschien’ verraadt dat hij er zelf amper in gelooft. “Ik moet leren om vaker ‘nee’ te zeggen.” “Waar we nu wél in slagen, is het bedrijf beter te structureren. We investeerden in vier grote loodsen om meer plaats en ademruimte te krijgen, onze computerprogramma’s staan stilaan op punt… Alina, de vriendin van Julius, werkt intussen ook voor The Chocolate Line en overziet de aankopen. Je moet door heel veel shit als je je beter wil organiseren. Maar het levert rust op, zoals we stilaan mogen ervaren.”

“We hebben een bepaald kwaliteitsniveau dat we nastreven”, verklaart Julius. “En we hangen af van onze plantage in Mexico. We kunnen gewoon niet nog méér opschalen. Ik doe dus liever samenwerkingen – met Paris Fashion Week, Delvaux, het MoMu… En met ziekenhuizen. We hebben net een praline ontwikkeld die de medische smaak maskeert als je een slikonderzoek moet ondergaan. Mijn doel is om over tien jaar de beste chocolatier ter wereld te zijn en het niveau van Jordi Roca of Albert Adrià te halen. Ik geloof dat het

Niet te veel of te snel willen groeien: ook dat zorgt voor rust. En daar waakt Julius dan weer streng over. No way, reageerde hij toen het voorstel kwam om winkels te openen in Zwitserland, Abu Dhabi en Bahrein. Ook toen Delhaize kwam aankloppen, bleef de deur resoluut dicht, hoewel Dominique twijfelde. In de familie

kan lukken. We zijn maar heel kort op deze wereld, dus ik probeer er alles uit te halen.”

Wachtlijst om in dienst te komen “Eigenlijk was ik zelfs tegen de winkel op de luchthaven”, fluistert Julius er nog achteraan. “Het zijn niet onze mensen die daar werken, je weet dus niet of ze ons verhaal juist vertellen.”

“We hebben voldoende eigen projectjes waarin we ons ei kwijt kunnen, anders komt er ruzie van.” JULIUS

Ook controle en overzicht vormen dus een stukje van de succespuzzel. Op een scherm in de productiehal kan live worden gevolgd wat er in de winkels in Brugge en Antwerpen gebeurt. Het verkoopteam maakt deel uit van de kernploeg en ook de chauffeurs staan op de dienstlijst. Elke vrijdag komt het hele team – inclusief de afwasser – samen om de productie te evalueren. Daarbij blijft ook hoofd productie Julius niet gespaard: iedereen voelt zich veilig genoeg om open en eerlijk te zijn.

Instagram-account – ‘We sniff chocolate from The Chocolate Line’ – en intussen heb ik 25.000 van die Chocolate Shooters verkocht.”

Koekje wordt voltreffer Maar wie nu de beste zakenman van de twee is? Dominique geeft met plezier toe dat Julius hem overtroeft. “Hij heeft een inzicht dat mij versteld doet staan.” Julius vertelt hoe hij voor zijn chocoladebar een koekje had uitgevonden. Klein detail wel: het kost een week tijd om het te produceren. “Ik deed de kostprijsberekening en besloot dat het aan 7,5 euro per stuk over de toonbank moest gaan. Maar ik wist dat het zou werken. Papa verklaarde mij echter compleet gek. En nu kunnen we niet volgen met onze American cookies. Als klanten iets kunnen proeven dat nergens anders te koop is, staan ze ervoor in de rij.”

Resultaat: wie voor The Chocolate Line wil werken, belandt op een wachtlijst. Dominique: “Machtig, toch: veel restaurants en winkels strugglen om personeel te vinden.”

Geen twee chefs in de keuken Die drang om te innoveren voelt Dominique niet meer: “Ik heb mijn tijd gehad. Wat moet ik nog uitvinden? Bovendien geloof ik niet in een keuken die door twee chefs wordt geleid. Daarom is het nu de beurt aan Julius. Waar ik wel nog van geniet, is de wereld een beetje mooier proberen te maken, onder andere met onze socialechocoladefabriek in het Congolese Nationaal Park Virunga. Maar werken aan de zoveelste praline met een gekke smaak? Nee, dankje.”

Billie Eilish en The Rolling Stones Tijdens ons gesprek valt soms de blik op waarmee Dominique naar zijn zoon kijkt: een mengeling van fierheid en liefdevolle spot. Hoewel hij het niet met zoveel woorden zegt, is Dominique duidelijk onder de indruk van de twintiger die al zo goed weet welke richting hij uit wil.

“Maar deze jongen hier…” Dominique kijkt naar Julius. “Ik heb hem gepusht om in de scouts te gaan, om te tennissen, gitaar te leren. Niks werkte. Chocolade maken, dat wilde hij. Het enige wat Fabby en ik dus kunnen doen, is onze zaak zo sterk mogelijk maken zodat hij ze over een aantal jaar kan overnemen. En nu maar hopen dat hij het niet verkloot, hé. Want ik wil niet moeten flexijobben op mijn oude dag.” (lacht)

Zelf begon hij er 33 jaar geleden eerder in het wilde weg aan. “Ik kocht een klein machientje en volgde gewoon mijn buikgevoel. Just go. Je kan zoveel businessplannen maken als je wil, uiteindelijk moet je continu flexibel zijn, bijsturen… En geluk hebben. Zoals met onze vegan pralines, waar Fabby gepassioneerd en ik heel kritisch over was. Toen postte Billie Eilish: ‘My favourite vegan collection.’ Bam, dan ontploft het hé. Ben je daar als bedrijf klaar voor? Totaal niet. Hetzelfde met The Rolling Stones. Ik had voor het verjaardagsfeest van Ron Wood een cacao-snuifmachine uitgevonden. Dat komt op hun

Alweer die liefdevolle spot. Je ziet Dominique stiekem denken: komt wel goed met dat kind van ons. In de familie

Zelfstandige? ALS SPECIALIST IN HET AANVULLEND PENSIOEN EN IN VERZEKERINGEN VOOR ZELFSTANDIGEN BEGELEIDT AMONIS U BIJ ELKE STAP IN UW LOOPBAAN

EEN TOTAALOPLOSSING VOOR UW PENSIOEN:

HET SOCIAAL VAPZ OF HET VAPZ Het Vrij Aanvullend Pensioen voor Zelfstandigen is een uitstekend fiscaal instrument. De gestorte bijdragen worden als sociale bijdragen beschouwd. Ze worden afgetrokken van uw belastbaar inkomen zodat uw belastingen worden berekend op een lager bedrag. U recupereert dus een deel van het geïnvesteerd bedrag in de vorm van een belastingbesparing. Bovendien kan u besparen op uw sociale bijdragen als zelfstandige en in totaal tot 62% van uw storting recupereren! In 2026 kan u storten: tot maximum 4.701,54 euro in sociaal VAPZ en tot maximum 4.086,34 euro in VAPZ (volgens uw beroepsinkomen). DE POZ De Pensioenovereenkomst voor Zelfstandigen vult uw VAPZ aan indien u werkt als zelfstandige natuurlijke persoon. Belastingbesparing op de personenbelasting: 30% van de gestorte bijdrage. DE IPT Indien u zelfstandige in vennootschap bent (bedrijfsleider), laat de Individuele Pensioentoezegging u toe uw aanvullend pensioen te financieren via uw vennootschap, die voor u de bijdragen stort. U blijft begunstigde van het contract, zelfs bij een faillissement. Belastingbesparing bij de vennootschapsbelasting: 20% of 25% van de gestorte bijdrage.

WAAROM AMONIS HET VERSCHIL MAAKT? Een uitzonderlijk rendement op de markt en beperkte kosten. • 6,50%1 globaal nettorendement toegekend in 2024! • 0% beheerskosten ingehouden op uw spaargeld en instapkosten beperkt tot 3%

AMONIS IS OOK

HET GEWAARBORGD INKOMEN Beschermt uw beroepsinkomen tegen arbeidsongeschiktheid als gevolg van een ziekte of ongeval. • Vanaf 1% ongeschiktheid • Dekt de economische ongeschiktheid • Zwangerschapsverwikkelingen zijn inbegrepen • Dekt psychische aandoeningen onder bepaalde voorwaarden • Enkel uzelf kan uw contract opzeggen … ANDERE NOODZAKELIJKE VERZEKERINGEN Autoverzekering, woonverzekering, familiale verzekering, …

1 Globaal nettorendement toegekend in 2024 voor het VAPZ, het sociaal VAPZ en de POZ, laatst gekende. Rendementen uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst.

GEÏNTERESSEERD? MAAK EEN AFSPRAAK EN VERGELIJK: 0800 96 119 – INFO@AMONIS.BE – OF SCAN DE QR CODE

Hoe kan de preventie en re-integratie van langdurig zieken beter?

Gretel Schrijvers is CEO van Mensura group, de welzijns- en verzuimpartner voor zowat 56.000 ondernemingen in België. Het beleid dat ze voor hen uitstippelen, voeren ze ook intern door. En met succes.

“Al jaren zijn en blijven onze

collega kan overnemen en welke

verzuimcijfers laag. We hebben een

ondersteuning iemand nodig heeft.”

lichte stijging vastgesteld na covid, maar die is gestabiliseerd en daalt zelfs

Therapeuten en huisartsen raden

door onze verzuimaanpak.”

patiënten vaak af om contact op te nemen met het werk tijdens een

Die relatief lage cijfers komen

burn-out. “Dat is geen goed advies.

niet van losse acties, maar van

Want als je mensen afsluit van de

een doordacht welzijnsbeleid. “Wij

werkcontext, maak je de terugkeer

kijken eerst naar de problematieken.

heel moeilijk. In België keert slechts

Daarbij zien we vooral psychosociale

de helft van de mensen die meer dan

problemen door de hoge werkdruk,

drie maanden uit zijn terug.

ook bij onze medewerkers.” “Werk is een onderdeel van het

Twee acties kunnen grote én kleine

genezingsproces. Vergelijk het met

bedrijven invoeren. “Bij ons meld je je

rugproblemen. Vroeger moest je stil

persoonlijk ziek bij je leidinggevende.

liggen, vandaag moet je bewegen. Wel,

Je belt, zodat er echt contact is tussen

vandaag is het actief contact houden

medewerker en leidinggevende.

cruciaal in het verzuimbeleid. Daarom

Meteen kan besproken worden wat

spreken we meteen ook over een

er moet gebeuren, welke taken een

mogelijke terugkeer en aangepast werk.”

Kijk op de zaak

€ 10 maaltijdcheques vanaf 2026

Je maaltijdcheques verhogen? Dat is slim gezien.

Méér aantrekkingskracht: trek makkelijker talent aan.

Méér netto: meer koopkracht en minder belastingdruk.

Méér engagement: tevreden teams presteren beter.

Bestel je maaltijdcheques met het nieuwe bedrag via deze QR-code, via XML of informeer je sociaal secretariaat.

Méér lokale handel: besteedbaar enkel in België.

Heb je al een contract met Pluxee? Dit hoef je zelfs niet aan te passen. Makkelijk, toch?

“Met gekneusde handen kan je geen medische ingrepen uitvoeren.” Ashkan Joshghani, oprichter van Exoligamentz & eigenaar/head coach van BJJ Gent

→

Aha-moment

Tekst Stijn Fraeters — Fotografie Christophe De Muynck

— Tien jaar geleden stond Ashkan Joshghani (33) voor een groot dilemma: een beloftevolle carrière als dierenarts najagen of alles opgeven voor zijn andere passie, Braziliaans jiu-jitsu (BJJ). Op dat kruispunt kreeg hij een onverwachte ingeving. Terwijl zijn focus op de studie hem volledig opslokte, zag hij plots een oplossing voor het blessureleed in de vechtsport.

Als prille twintiger begon Ashkan met BJJ. Zijn medesporters gebruikten sporttape, maar liepen toch constant pols- en vingerblessures op. “Tijdens een training scheurde ik de ligamenten van twee vingers.” Een serieus probleem voor Ashkan, die toen net voor dierenarts studeerde. “Met gekneusde handen kan je geen medische ingrepen uitvoeren. Op lange termijn zouden al die vingerletsels ook mijn fijne motoriek verslechteren.” Ashkan wilde beide passies blijven combineren, maar hoe? “Die vraag hield me maandenlang bezig. Ik weet nog goed hoe ik ‘s nachts aan het studeren was voor mijn examen virologie. Misschien kwam het doordat mijn brein even was afgeleid door het blokken, maar plots schoot de oplossing me te binnen: een handschoen die de vingers beschermt.” Ashkan begon meteen te schetsen. “Ik gebruikte mijn anatomische kennis en mijn praktische ervaring in BJJ om een oplossing te bedenken die abnormale bewegingen beperkt, maar functionele bewegingen toelaat. De handschoen moet de greep niet sterker maken, wel stabieler en minder kwetsbaar.” Zo ontstond het concept van een zacht exoskelet met ‘externe ligamenten’ die de vingergewrichten ondersteunen bij verschillende bewegingen. Exoligamentz was geboren. In de jaren daarna verfijnde Ashkan het ontwerp samen met de UGent. Hij bouwde meer dan honderd prototypes die hij ook zelf testte. Ook andere sporters probeerden regelmatig de handschoen uit. “In 2021 gingen we naar de BJJ-school van Roger Gracie in Londen. Daar zei een black belt dat het beter is dan sporttape. Toen wist ik: we moeten doorzetten.” De interesse is groot van over de hele wereld: van sporters tot artsen en therapeuten. Exoligamentz werd onlangs door een professionele jury verkozen tot de beste Vlaamse start-up van 2025. Via Voka kreeg Ashkan de kans om deel te nemen aan de Entrepreneurship World Cup, het WK voor start-ups. “Die selectie gaf me een duw in de rug om mijn verhaal op een internationaal podium te brengen. Na al die jaren betekende die erkenning veel.” Hij stootte door naar de internationale halve finale en behoort tot de top 250 start-ups van de wereld in 2025. Vandaag blijft Ashkan werken aan verbeteringen. “De succesvolle Belgische bèta-release leverde heel wat inzichten op om de handschoen beter en comfortabeler te maken. We ontwikkelen momenteel ook een AI-model. Dat kan op basis van één handfoto veel nauwkeuriger de juiste maat voorspellen dan een klassieke maattabel.” Het ultieme doel? Met Exoligamentz een innovatief sportmerk creëren. “Ik wil geavanceerde textieltechnologie verenigen met een creatieve streetwearidentiteit. En die missie begint bij onze handen. Vandaar onze tagline: 'the future is in your hands.'” 60

Hier krijgen uw ambities vleugels. Waar u als ondernemer kansen ziet, zorgt Brussels Airport voor verbinding. Met markten, met mensen en met de wereld. Ook in 2026 groeien we graag met u mee. Zo geven we samen glans aan de welvaart in ons land. rubriek

Peter Hinssen

Fotografie Damon De Backer

— Peter Hinssen geloofde in 2011 dat tegen 2020 niemand meer een rijbewijs nodig zou hebben. Het duurde iets langer. Maar zijn fascinatie voor technologische verandering is gebleven. In een brief aan zijn 76-jarige zelf vraagt Hinssen zich af: heeft Europa eindelijk weer moonshots die ertoe doen? Worden onze slimste mensen nog altijd ingezet voor betere advertentieplatforms, of werken ze aan wat echt telt: mensen langer gezond houden? 62

Dag Peter, Ik ben het. Jij, maar dan uit 2026. Ik ben benieuwd hoe deze brief jou bereikt. Lees je hem nog gewoon? Laat je hem voorlezen via een bijna onzichtbaar hoorapparaat? Of projecteer je de woorden ondertussen rechtstreeks op je cortex? Alles kan. Hoe is het daar, twintig jaar verder in het 'Never Normal'? Ik hoop dat je vrouw en je kinderen gezond zijn? Ben je nog steeds zo enthousiast over technologische verandering? Of kijk je er inmiddels iets nuchterder naar? Ik hoop vooral dat je nog steeds opportuniteiten ziet waar anderen obstakels ervaren. Herinner je je nog dat je in 2011 bij Google voor het eerst in een zelfrijdende Waymo stapte? Dat gevoel van pure extase, die rotsvaste overtuiging: tegen 2020 heeft niemand nog een rijbewijs nodig. Het bleek — zoals altijd — net iets ingewikkelder. Maar kijk: in San Francisco is het eindelijk zover. Mensen kijken niet eens meer op van auto’s zonder bestuurder. Ik vraag me af: laat jij je al door de Vlaamse Ardennen rondrijden terwijl je voor de zoveelste keer Douglas Adams herleest, of herbeleeft in VR? Of, nog beter, neem je voor je plezier de Oosterweelverbinding, gewoon omdat de werken en de files daar intussen al een decennium verleden tijd zijn? Of vliegen we tegen dan gewoon rond, en is ons wegennetwerk een soort van Bokrijk geworden? Ik hoop dat Europa ondertussen beseft heeft dat het niet afhankelijk hoeft te zijn van het Midden-Oosten, de VS of China om visionaire projecten te realiseren. Dat we eindelijk opnieuw de moed hebben gevonden om ook hier 'moonshots' te bouwen. AI is ondertussen waarschijnlijk al zo banaal geworden als stopcontacten: iets waar niemand nog over praat, behalve wanneer het uitvalt. Ik hoop vooral dat het nuttig ingezet wordt. Peter Thiel gaf ooit de kritiek dat de scherpste geesten van zijn generatie hun talenten hebben verkwanseld aan food delivery apps, en het bouwen aan het Advertising Industrial Complex. Hij geloofde ten stelligste dat de mensheid een nieuw doel, een kersvers groot project nodig had. Voor hem was dat oorlog. Ikzelf hoop vooral dat de scherpste geesten van de toekomst werken aan wat er écht toe doet: gezonde levensjaren winnen en menselijke capaciteit vergroten. Het is vreemd om dit te schrijven en te beseffen dat jij nu al 76 bent. Ik ben benieuwd of je het eindelijk aangedurfd hebt om een tatoeage van je favoriete S-curve te zetten. Eentje die perfect de evolutie van technologie illustreert: eerst traag, dan snel, en dan gewoon normaal. Dat is namelijk exact hoe disruptie te werk gaat. Je moet vijftien jaar wachten, maar dan ineens rijdt iedereen autonoom. Ook als je ouder wordt, maak je dezelfde veranderingscurve mee. Ik hoop dat jouw 'suddenly' nog lang op zich laat wachten. Dat je intussen Peter Next-Gen bent geworden, die niet enkel langer leeft, maar beter: uitgerust met technologie die je toelaat om nog te windsurfen op je oude dag, naar Mars en zelf buiten ons zonnestelsel te reizen of gewoon heerlijk te blijven klussen op de boerderij. En vooral dat we grote vooruitgang hebben geboekt in het voorkomen en terugdringen van Parkinson en jongdementie. Disruptie betekent namelijk niks zonder ziel. Geniet ervan, daar in jouw toekomst. En laat me weten hoe het daar is. Want ik zal — hoop ik — nooit stoppen met me af te vragen wat er nog staat aan te komen.

Peter De brief

“Dienstbaarheid vind ik de belangrijkste competentie voor een leider.”

Karolien Van Holder Leeftijd: 45 Opleiding: Politieke & Sociale Wetenshappen (KUL) / Executive Master in Algemeen Management (Solvay Business School) / Guberna Carrière: Bouwde expertise op bij Ebbinge en Korn Ferry en is vandaag 10 jaar actief als onderneemster binnen Altior Bedrijf: Altior Executive Search Passie: High impact matchmaking, het creëren van duurzame relaties, ondernemen Woonplaats: Leuven

— Met die uitspraak zet Christoph Leenknecht, partner bij Altior, meteen de toon. In executive search draait het voor hem en collega–partner Karolien Van Holder niet om cv’s, maar om mensen. En vooral: om hun potentieel. “Executive search is echt vakmanschap. Je moet luisteren, voelen, lezen tussen de lijnen. Dat kan geen enkele AI-tool vervangen.” Tekst Eva Hugaerts — Fotografie Eva Vlonk

Boutique executive search-bureau Altior ontstond in 2006 op vraag van enkele West-Vlaamse ondernemers die een pragmatische en ondernemende partner wilden voor hun zoektocht naar leiders. “Geen corporate headhunters, maar mensen die ondernemers en ondernemerschap begrijpen”, zegt Christoph. “Wij zoeken ondernemers, voor ondernemers.”

Christoph Leenknecht Leeftijd: 57 Opleiding: Toegepaste Economische Wetenschappen (Universiteit Antwerpen – UFSIA), MBA (Universiteit Hasselt), Board Effectiveness (Guberna) Carrière: 30 jaar ervaring in HR consultancy, waarvan 25 jaar in Executive Search Bedrijf: Altior Executive Search Passie: Verbinden van mensen en strategie, optimaliseren van leiderschap in familiebedrijven Woonplaats: Marke

In 2016 vond hij in partner Karolien Van Holder de perfecte aanvulling: “Ik miste het ondernemerschap in het internationaal search-kantoor waarvoor ik werkte en kon voor Altior in Diegem een tweede kantoor uitbouwen.We delen dezelfde overtuiging én complementariteit: Christoph focust op familiebedrijven, ik op private equity en familiale investeringsfondsen.” Het verschil in aanpak? “Private equity werkt sneller en scherper, met duidelijk gedefinieerde KPI’s”, aldus Karolien. “In familiebedrijven draait het meer om cultuur, continuïteit en lange termijn. Maar in beide contexten staat ondernemerschap centraal.” Vandaag telt Altior veertien experten met één gedeelde drijfveer: ondernemers helpen groeien door de juiste leiders aan te trekken.

Het métier van Altior Executive Search Ondanks hun groei blijven ze bewust een boutique-kantoor. Zo waken ze over hun kern: het vakmanschap. Christoph omschrijft het als “de kunst om niet alleen te kijken naar wat iemand kan, maar vooral te begrijpen wat iemand drijft.” Het is het vermogen om door taal, lichaamstaal, referenties, nuance en context heen te lezen. Het gaat ook over het interpreteren van wat een organisatie echt nodig heeft, aldus Karolien. “Een functieomschrijving is nooit de realiteit”, zegt ze. “Je moet ontrafelen wat er écht speelt: welke uitdagingen komen eraan, welke dynamiek leeft er intern, welk type leiderschap werkt hier wel, of net niet.” Interview

De echte zoektocht begint vóór de zoektocht Het hart van hun vakmanschap zit in de voorbereiding: het scherp definiëren van het zoekprofiel, verwachtingen op elkaar afstemmen en impliciete noden blootleggen. “De meeste tijd steken we in de fase vóór we searchen”, zegt Karolien. “We spreken met alle stakeholders om consensus te krijgen over het profiel.” Zeker in familiebedrijven is dat cruciaal. Christoph: “In familiebedrijven rekruteren we op kennen en kunnen, maar ook op ‘zijn’. Dienstbaarheid vind ik daar de belangrijkste competentie voor een leider. Je schrijft je in in een familieverhaal, en die rol vraagt maturiteit en nederigheid.”

“Executive search vertrekt vanuit menselijkheid. Dat blijft onvervangbaar door AI.” Karolien Van Holder

of structuur. Die mix is niet altijd in één persoon te vinden. Daarom kijken organisaties steeds vaker naar complementariteit binnen hun directieteams.”

Professioneler én internationaler Soms zijn we in deze fase bijna bemiddelaars. “Sommige families hebben verschillende verwachtingen of gevoeligheden. We hebben trajecten gehad waar we langer intern met familieleden spraken dan dat we in de markt waren. Pas met volledige consensus starten we.” Bij private equity-opdrachten ligt het tempo hoger en is de focus op waardecreatie scherper. Karolien: “Toch blijft het vakmanschap hetzelfde: scherp analyseren, verwachtingspatronen doorgronden en leiders identificeren die op korte tijd veel impact kunnen maken.”

Geen LinkedIn, wel relaties Hun methodologie vertrekt altijd vanuit relaties en marktkennis, niet vanuit zoekmachines. Karolien: “We beginnen met een grondige marktanalyse: welke sectoren of contexten vormen de ideale voedingsbodem voor de gezochte competenties? We sparren met kernfiguren in de markt om nuance in het profiel te krijgen. Dat alles samen vormt de ‘stille’ kennis van ons vak. Pas daarna benaderen we mensen, vaak via vertrouwenspersonen. Ons proces vraagt nuance, context en intuïtie. Dat kan AI nooit”, zegt ze. “AI ondersteunt en versnelt wel onze administratie, maar zal nooit het hele proces kunnen overnemen. Executive search vertrekt vanuit menselijkheid. Dat blijft onvervangbaar.”

De laatste jaren zien ze familiebedrijven snel evolueren. “Ook daar worden directiecomités diverser en internationaler, logisch als je internationaal actief bent. De voertaal wordt vaker Engels. Dus gaan wij internationaal op zoek naar de juiste competenties. Competenties primeren boven nationaliteit”, merkt Christoph. Ook raden van bestuur professionaliseren: “Ze worden vandaag al meer samengesteld op basis van competenties, en minder vanuit de inner circle. Wij helpen de juiste bestuurders zoeken. Onlangs hebben we zo twee kandidaten omwille van hun unieke expertise een eerste bestuursmandaat kunnen geven.” De laagconjunctuur creëert bovendien kansen. Familiebedrijven kunnen nu corporate profielen aantrekken die zoeken naar meer autonomie en in hun omgeving tegen een plafond botsen”, aldus Christoph. Karolien vult aan: “Wij zijn vroegcyclisch. Als de economie vertraagt, voelen we dat meteen. Maar wij creëren dan net opportuniteiten voor onze klanten.”

Memorabele opdrachten Elke search kent zijn eigen verhaal, maar sommige blijven bij. Zoals het eerstegeneratie-familiebedrijf dat een externe CEO nodig had om de overgang tussen generaties te begeleiden en de organisatie professioneel te hertekenen. Of de opdrachtgever die slechts één bedrijf voor ogen had als ideale vijver en waarin Altior toch de juiste kandidaat vond.

Gezocht: wendbaarheid én menselijkheid De competentiemix die bedrijven verwachten, wordt steeds complexer. Karolien: “Bedrijven zoeken leiders die snel kunnen schakelen bij verandering, strategisch kunnen denken én pragmatisch kunnen handelen. Tegelijk zijn ze empathisch, coachend en mensgericht. Sommige talenten zijn sterk strategisch maar minder hands-on, anderen blinken uit in mensgericht leiderschap maar missen resultaatgerichtheid 66

Voor Christoph en Karolien blijft het menselijke aspect de kern. “Ik ben het meest trots wanneer kandidaten blijven doorgroeien en hun bedrijven naar een hoger niveau tillen”, zegt Christoph. Karolien besluit: “En ik geniet enorm van de gesprekken met klanten en kandidaten, om dan uiteindelijk die ene perfecte match te maken. Dat blijft voor mij de kers op de taart.”

50% van wat je in je bedrijf in de vuilbak gooit, kan een tweede leven krijgen. Ontdek hoe je kunststoffolies, karton of houten palletten beter kan sorteren op iksorteerinmijnbedrijf.be