NEDSMELTING ANDERS TOTLAND
UNDERGANG NEDSMELTING
ANDERS TOTLAND UNDERGANG
NEDSMELTING
Bok 1
Copyright © Vigmostad & Bjørke AS 2026
Grafisk produksjon: John Grieg, Bergen Omslagsillustrasjon og omslagsdesign: Hedda Kverndalen
Papir: 70 g Holmen 2,0 Boka er satt med Adobe Garamond Pro 13/17 pkt.
1. opplag 2026
ISBN: 978-82-419-6878-5
Spørsmål om denne boka kan du retta til Vigmostad & Bjørke AS Kanalveien 51 5068 Bergen Telefon 55 38 88 00 Eller e-post til post@vigmostadbjorke.no www.vigmostadbjorke.no
Materialet er verna etter åndsverklova. Kopiering og tilgjengeleggjering er ikkje tillate utan samtykke frå rettshavarane, avtale med Kopinor (www.kopinor.no) eller annan forvaltningsorganisasjon, eller heimel i lov. Forbodet gjeld òg bruk av materialet i kunstig intelligens, inkludert trening av slike system. Tekst- og datautvinning er ikkje tillate, i samsvar med reservasjonsretten i digitalmarknadsdirektivet artikkel 4.
Vigmostad & Bjørke AS er Miljøfyrtårn-sertifisert, og bøkene er produsert i miljøsertifiserte trykkeri.
PROLOG
Eitt steg feil, så er eg død.
Varmen frå flammane svir mot huda. Eg tvingar meg framover, den eine foten framfor den andre.
Igjen. Igjen. Igjen.
Eg kan ikkje tenka på noko. Må berre vidare. Eg må inn i flammane.
Gneistane sprutar rundt meg. Eg høyrer eit brak.
Eitt steg feil, så er eg død.
Stemma hennar drar meg til seg.
Ho lever.
Det er framleis håp.
Eg kan ikkje gje meg. Ikkje no. Heile kroppen skrik av motstand i det varmen aukar.
Lydane frå treverket som gjev tapt. Eit heilt liv som forsvinn i flammehavet.
Eg kan ikkje tenka på det.
Må berre stenga alt ute.
Kvifor roper ho ikkje lenger?
Hjartet hamrar i brystet, det er heilt ute av kontroll. Dei frodande flammane jagar meg vekk.
Eg kan ikkje, kan ikkje, kan ikkje snu no.
Eg må vidare. Inn i flammane.
Den eine foten framfor den andre.
Eitt steg feil, så er eg død.
KAPITTEL 1
– Backflip! ropte Mille.
Ho låg på graset på den andre sida av Tarzan-kulpen og såg opp mot steinhella, der eg gjorde meg klar til å hoppa. Ni meter rett ned. Eg visste nøyaktig kor eg måtte treffa. Ein liten meter til ei av sidene var nok til å bli spidda på ein av dei spisse steinane som stakk opp av vatnet.
Det var foreldra til Mille som hadde fortalt oss om denne plassen i elva, som ei åtvaring. Då dei var unge, hadde det vore ein fyr som prøvde å stupa her, som bomma. Fullstendig grønsak. Så der måtte me i alle fall ikkje bada, meinte dei.
Far til Mille jobba i Forsvaret, og hadde ansvaret for tryggleiken på plattformene i Nordsjøen. Alt handla om å minimera risikoen for skade, både ved arbeidsuhell og fiendtlege handlingar. Og så lenge
han var heime, var han heilt sjukt opptatt av at Mille skulle vera trygg. Han var berre ikkje så mykje heime. Meir enn halve tida var han vekke, og visste ingenting om livet hennar. Og det var ikkje stort betre med mora, som jobba i kiosken på snøggbåten. Dei fekk ikkje akkurat med seg så mykje. Men dei brydde seg i det minste.
Heldigvis hadde dei enno ikkje oppdaga videostreamen vår, og sett kva slags innhald me hadde laga heile sommaren og hausten. Dei hadde sikkert klikka heilt kokkelimonke om dei hadde sett nokre av filmane.
Ikkje at me brydde oss. Folk elska innhaldet vårt. Den første filmen eg la ut, hadde eigentleg berre vore meint for Mille og Takashi. Det var midt i sommarferien, og me var endeleg ferdige med barneskulen. Begge to hadde vore vekkreiste då eg fekk ideen.
I løpet av eit par minutt hadde eg oppretta streamen, kalla meg BANANA SHITFACE og lasta opp videoen av at eg sat med ei gul finlandshette på og gnei inn magen og armane med brennesle, til heile kroppen skalv av den allergiske reaksjonen. I løpet av nokre få timar var han delt med heile den gamle klassen vår. Snart rann det på med likes frå folk eg ikkje ante kven var.
Neste dag la eg ut ein video av at eg sprang over hustaket, tok sats og hoppa over til den svære eika i tunet. Eg rakk akkurat å festa grepet om den tjukke greina eg sikta meg inn mot, før beina svinga utover og eg gjenvann balansen. Det var ikkje så vanskeleg.
Eg hadde trass alt vore raskast av alle elevane på skulen, og sjølv om eg ikkje var så høg, kunne eg nå rimeleg langt om eg berre tok god nok fart. Men det såg bra farleg ut på film.
Plutseleg var det blitt ei greie. Både Mille og Takashi slengde seg med. Dei kom med idear til nye stunt, filma og redigerte. Heile tida med mål om å finna på noko teitare eller dristigare enn sist. Og heile tida med den gule finlandshetta på. Det såg heilt dust ut, men det var liksom poenget. No hadde me halde det gåande i snart tre månader. Om det var farleg eller berre morosamt, var nett det same. Det funka uansett. Og var det ein ting folk hadde bruk for no for tida, var det litt underhaldning.
Eg strekte armane mot himmelen, der haustsola skein mellom skyene, og gjorde eit prøvande, lite hopp på berget. Drog på meg den gule maska. – Er du klar?
Mille nikka og heldt telefonen opp. Denne kom til å slå an, eg kunne kjenna det på meg.
– Klar, ropte Mille.
Eg stilte meg med ryggen til og spente frå. Kjende korleis kroppen letta frå bakken, og spente musklane.
Såg det iskalde vatnet der nede før eg snurra rundt igjen og trefte vassflata med eit smell.
– Korleis gjekk det? spurde Mille då eg kom opp til overflata igjen.
Eg såg nedover den raude magen og låra og kjende korleis det svei som eit strykejarn mot huda. Reiv av hetta.
– Fint, sa eg med hutrande stemme. – Fekk du med alt?
Mille heldt telefonen fram og viste meg opptaket. Alt var der. Det såg heilt sjukt vondt ut då kroppen slo mot vatnet.
– N-n-n-nydeleg, sa eg og pakka meg inn i eit svært handkle. – Den der kjem til å gå bra.
– Garantert, sa Mille og smilte.
Eg putta den gule hetta i sekken, attmed spretterten eg hadde tatt med. Skunda meg på med tørre klede, før eg heiv sekken på ryggen og gav Mille ein high five.
– BANANA SHITFACE flyr igjen!
Kva gjer du når heile livet ditt forsvinn i løpet av nokre timar?
Det er haustferie og rolege dagar i Bergen for Marco, Mille og Takashi. Noreg er framleis ein trygg stad i ei uroleg tid. Så treff ein atomrakett den iranske hovudstaden. Kort tid etter følgjer nye nedslag i byar over heile verda, inkludert Tokyo, der besteforeldra til Takashi bur. Men først då Oslo blir råka, slår panikken for alvor beina under livet i Bergen.
Dette er historia om kva som skjer den dagen alt endar - og alt det nye startar.