Leesfragment: 'De ongelooflijke Ravi Ravioli' van Jozua Douglas by Veen Bosch & Keuning uitgeversgroep

Verslind alle boeken van Jozua Douglas! De verschrikkelijke badmeester De vreselijke tweeling In de serie Costa Banana: De gruwelijke generaal (1) De ongelooflijke Ravi Ravioli (2)

Voor Henk en Jenneke

www.defonteinkinderboeken.nl www.jozuadouglas.com © 2016 Jozua Douglas © 2016 Illustraties Elly Hees Voor deze uitgave: © 2016 Uitgeverij De Fontein, Utrecht Vormgeving Elly Hees Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch door fotokopieën, opnamen of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. isbn nur

978 90 261 4093 8 (e-book 978 90 261 4094 5) 283

V W Costa Banana V W Aantal inwoners: 6.250.543 Taal: Spaans Hoofdstad: San Fernando Munt: Costabanaanse dollar Nationale feestdag: 7 juli Florabella-dag Costa Banana is een klein tropisch landje in Centraal-Amerika. Het is er altijd bloedheet en er valt veel regen. Het noordelijke deel is bedekt met ondoordringbaar oerwoud. In het zuiden vind je zonnige palmstranden en grote bananenplantages.

President Pablo Fernando Pablo Fernando is president van Costa Banana. Hij is er helemaal in zijn eentje de baas en verzint de gekste wetten. Zo moeten alle kinderen in het land Pablo heten, op vrijdag moet iedereen bananensoep eten en alle mensen moeten al zijn berichtjes op Facebook liken. Pablo is schathemeltjerijk; zelfs zijn klikoâ€™s zijn van puur goud.

Florabella Florabella is de vrouw van Pablo Fernando. Ze is de mooiste vrouw van Costa Banana, maar toch vindt ze zichzelf ontzettend lelijk. De president is gek op haar en verzint de idiootste koosnaampjes (zoals ‘poedeltje’, ‘poepedoosie’ en ‘kippenscheetje’). Het helpt niets.

Fico en Rosa Fico en Rosa zijn de kinderen van de president. Zij zijn de enige kinderen in heel Costa Banana die geen Pablo heten. Dat wilde hun moeder niet.

Fico

is het lievelingetje van zijn vader. Hij wordt later de nieuwe president en mag nu alvast wetten verzinnen. Fico houdt van voetbal en tv-kijken.

Rosa zou ook wel president willen worden, maar

haar vader vindt dat niets voor meisjes. Rosa moet later maar met een generaal trouwen of met de baas van de Super Geheime Dienst. Ze vindt dat onzin. Meisjes kunnen net zo goed wetten verzinnen als jongens. Rosa is gek op spionage. Als ze geen president kan worden, wil ze spion worden.

Meester Gabriel Meester Gabriel geeft Rosa en Fico privĂŠles op het paleis. Hij leert hun alles wat de kinderen van een president moeten weten. Rosa vindt hem geweldig. Gabriel draagt graag vlinderstrikjes en sandalen met sokken erin. Hij weet alles van spionage.

Hoofdstuk 1

Honderd procent Het was vrijdagavond. De president zat met Rosa en Florabella voor de televisie. Hij was de hele avond al gespannen. Zo meteen zou het gebeuren. Dan werd de uitslag van de verkiezingen bekendgemaakt. De president wreef in zijn handen. â€˜Ik ben benieuwd wie er heeft gewonnen.â€™ Het waren de eerste verkiezingen in Costa Banana. De mensen mochten nu eindelijk zelf hun president uitkiezen. Jarenlang was Pablo Fernando in zijn eentje de baas geweest. En daarvoor was zijn vader Victor Fernando het. En daarvoor zijn opa Pedro Fernando. Dat alles was nu voorbij. Nu waren er verkiezingen. Nu zou het volk zelf bepalen wie hun leider werd. Naast de huidige president waren er nog vier kandidaten op wie de mensen mochten stemmen. De president had de andere kandidaten helemaal zelf uitgezocht. Dit waren ze:

Armando da Costa – Armando stotterde. Hij kon geen zin normaal uitspreken. Soms deed hij wel vijf minuten over een zinnetje als: ‘Ik weet het niet.’ Niemand had het geduld om naar hem te luisteren. De president ging ervan uit dat er daarom ook wel niemand op hem zou stemmen. Juan Loco – Juan was gek, en niet zo’n klein beetje ook: hij dacht dat hij Napoleon was. Als hij op tv kwam riep hij meteen: ‘Ik ben Napoleon en ik doe de groeten aan mijn moeder.’ De president vond hem wel een geschikte kandidaat, want wie stemt er nou op iemand die op tv de groeten doet aan zijn moeder? Rocco Flores – Rocco had een lui oog. En daarom moest er een pleister op het linkerglas van zijn bril. Dat zag er heel suf uit. Maar dat was nog niet het ergst. Rocco was ook nog eens extreem intelligent. Hierdoor kon hij alleen maar dingen zeggen als:

veel te saai!

De president ging ervan uit dat niemand op zo’n intelligent persoon zou stemmen:

Javier Suárez – Javier was kaal. En kale mannen waren crimineel, dat wist iedereen. Niemand zou op een crimineel stemmen, dacht de president. En daarom was Javier een uitstekende kandidaat. Pablo Fernando was ervan overtuigd dat hij zou winnen. Hij was een briljant en geniaal leider met

zeer goede eigenschappen. Tenminste, dat vond hij zelf. De president zat voorovergebogen op het puntje van de sofa. Hij had zijn mooiste pak aangetrokken en al zijn medailles opgespeld. ‘En dan nu de uitslag van de verkiezingen,’ riep de presentator. De gezichten van de vijf kandidaten verschenen in beeld. ‘Als eerste Armando da Costa.’ De presentator drukte op een knop en er verscheen een balkje in beeld. ‘Nul procent van de stemmen!’ ‘Sukkel,’ riep de president triomfantelijk. Hij keek Rosa vrolijk aan. ‘En dan gaan we nu naar Juan Loco. Laten we kijken hoe hij het heeft gedaan.’ De presentator drukte weer op de knop. ‘Ook al nul procent. Dat is vast niet genoeg.’ De president grinnikte. ‘Rocco Flores,’ vervolgde de presentator. ‘Nul procent.’ ‘Loser!’ riep de president. ‘Dan hebben we natuurlijk nog Javier Suárez.’ De presentator drukte weer op de knop. ‘Ook nul procent.’ Fernando zat op het puntje van de sofa. ‘Ik denk dat ik ga winnen,’ zei hij. ‘Ik voel het gewoon.’ ‘Tot slot de grote, superintelligente, allergeweldigste leider aller tijden: Pablo Fernando.’ Het balkje lichtte groen op. ‘Honderd procent! Pablo Fernando is de absolute winnaar van deze verkiezingen! Gefeliciteerd Grote Sterke Leider!’ De president sprong op. ‘Ik wist het!’ riep hij.

‘Ik wist dat ik het kon.’ Hij klapte in zijn handen. ‘Hon-derd-pro-cent! Dat betekent dat iedereen, echt

ie-der-een in het land op mij heeft gestemd! Laat de taart komen!â€™

Meteen verschenen er twee bedienden met een grote gouden schaal. Op de schaal stond een reusachtige taart met het hoofd van de president erop. ‘Zet hem maar op de salontafel,’ riep de president. Hij greep het gouden zwaard, dat boven de haard hing, en sneed de taart in grote stukken. ‘Jij ook een stuk taart, oekiepoekie?’ vroeg hij aan zijn vrouw. ‘Nee, dank je,’ antwoordde ze. Florabella was al weken aan het diëten. En hoewel ze een prachtig figuur had, vond ze zichzelf nog steeds te dik. Ze had zo’n beetje alle diëten al eens geprobeerd:

Het worteltjesdieet waarbij ze dagenlang alleen maar wortels at. Na twee weken moest ze stoppen van de dokter, omdat ze helemaal oranje uitsloeg.

Het slaappillendieet waarbij ze probeerde met behulp van slaappillen zo veel mogelijk te slapen. Want als je slaapt eet je niet en val je af.

Het wattendieet waarbij ze alleen maar in gelei gedoopte watten at. De watten vulden haar maag, zodat ze geen honger meer had en snel kon afvallen.

Het blauwe-brillenglazen-dieet waarbij ze tijdens het eten een blauwe bril opzette. Door de blauwe glazen zag het eten er ongelooflijk smerig uit, waardoor ze geen hap meer door haar keel kreeg.

Het lintwormendieet waarbij ze een lintworm inslikte. De lintworm at al het eten op dat er binnenkwam, waardoor ze zelf afviel.

Het kakkerlakkendieet waarbij ze alleen maar kakkerlakken at, die zo weerzinwekkend smaakten, dat ze nauwelijks meer wat hoefde. Maar hoeveel diëten ze ook volgde, en hoeveel kilo’s ze ook afviel, ze voelde zich altijd te dik. Ze was stikjaloers op alles wat dunner was dan zij. Dunne vazen, magere honden, limonadeflesjes, knakworsten, mieren, lantaarnpalen… ze kon ze niet verdragen. ‘Toe nou, suikerbuikje,’ riep de president. ‘Dit moeten we vieren.’ Florabella hield haar lippen stijf op elkaar. Alsof ze bang was dat er ieder moment een stuk taart naar binnen zou vliegen. ‘Honderd procent,’ riep de president nogmaals. ‘Dat is een grote prestatie.’ ‘Zo kan ik ook wel winnen,’ zei Rosa. ‘Er waren helemaal geen leuke kandidaten.’ ‘Ach, wat maakt het uit,’ antwoordde haar vader. ‘Soms moet je de mensen een handje helpen met hun keuze. Ik ben briljant en geniaal. Het is maar goed dat ik president blijf.’ ‘Briljant en geniaal?’ Rosa grinnikte. ‘Ik weet niet zeker of ik jouw wetten zo briljant vind.’

De president haalde zijn schouders op. ‘Ik maak prachtige wetten. Echt originele wetten, ook. Er zijn niet veel presidenten die mij dat nadoen.’ Daarin had de president gelijk. Zijn wetten waren origineel. En er waren niet veel presidenten die dit soort wetten konden verzinnen. Een aantal voorbeelden:

De papegaaienwet Alle papegaaien in Costa Banana moeten ‘Fernando’ kunnen zeggen. Wie een papegaai bezit die dit niet kan zeggen, gaat naar een onbewoond eiland (met de papegaai).

De horloge- en klokkenwet Het gezicht van de president moet te zien zijn op alle horloges en klokken in Costa Banana. Alle inwoners dienen zich er te allen tijde van bewust te zijn wie er in dit land de baas is.

De knuffelwet Alle baby’s moeten een Fernando-knuffel hebben. Baby’s die er geen hebben, gaan naar een onbewoond eiland.

De jaartellingwet De jaartelling begint voortaan bij de geboorte van de grote president Pablo Fernando. De president is nu 39 jaar oud en dus is dit het jaar 39 na Pablo Fernando.

De bibliotheekwet Bibliotheken mogen alleen nog maar boeken bevatten die

de president zelf heeft geschreven. Alle andere boeken gaan per direct naar een onbewoond eiland.

De vogelwet Alle vogels moeten een luier om. Het is verboden voor vogels om zonder luier door de lucht te vliegen. Vogels die deze wet overtreden, gaan naar een onbewoond eiland.

De president legde een stuk taart op zijn bord. ‘Alles wat ik verzin is briljant.’ ‘Wacht maar tot ik president ben,’ zei Rosa. De president grinnikte. Nog niet zo lang geleden was hij trots geweest op zijn dochter. Rosa en Fico hadden de wereld gered van een gruwelijke generaal. En Rosa was de grote held geweest. De president was onder de indruk. ‘Hoe is het mogelijk,’ had hij gezegd. ‘Mijn dochter die de wereld redt.’

Hij vertelde het verhaal nog vaak aan iedereen die het wilde horen. Maar het verhaal veranderde langzaam. Het leek of Fernando steeds stukjes vergat en de rest er dan zelf bij verzon. Dat ging ongeveer zo: Na 1 week: ‘Rosa en Fico hebben de wereld gered. Wat een briljante kinderen heb ik toch. Vooral Rosa. Laten we eerlijk zijn: zij was de echte held.’ Na 2 weken: ‘Rosa en Fico hebben de wereld gered. Wat een briljante kinderen heb ik toch. Zij hebben het helemaal samen gedaan. Geweldig!’ Na 3 weken: ‘Rosa en Fico hebben de wereld gered. Wat een briljante kinderen heb ik toch. Vooral Fico. Laten we eerlijk zijn: hij was de echte held.’ Na 4 weken: ‘Fico heeft de wereld gered. Wat een briljante zoon heb ik toch. Een echte held.’ En toen was alles weer zoals het altijd geweest was. De president was dol op zijn zoon en voor Rosa had hij weinig oog. Fico mocht wetten verzinnen.

Fico mocht mee als ze tanks gingen kopen. Fico mocht bij geheime besprekingen zijn.

Fico mocht mee op bezoek bij de president van Rusland. Fico mocht lintjes doorknippen.

Fico mocht met zijn gezicht op een briefje van 100 Costabanaanse dollar.

En op een postzegel. Fico mocht alles. ‘Wacht maar,’ zei Rosa. ‘Ik doe later gewoon mee met de verkiezingen. En dan stemt iedereen op mij.’ ‘Waarom zouden ze dat doen?’ vroeg de president. ‘Waarom zouden ze voor jou kiezen?’ ‘Omdat ik wetten maak waar de mensen blij van worden, zoals…’ Op dat moment zwaaide de deur van de eetzaal open. Er kwamen twee bedienden binnen met een draagstoel tussen hen in.

Hoofdstuk 2

De slangenkus De gordijntjes van de draagstoel gingen open en het hoofd van Fico kwam tevoorschijn. Sinds hij op zijn verjaardag een draagstoel had gekregen, liep hij nooit meer.

Ook dit jaar had de president hem weer gruwelijk verwend. Dit is wat er op Fico’s verlanglijstje stond:

– een draagstoel – een echte leeuw

– een3 straaljager 3 – een medaille voor extreme, ongelooflijke, nooit eerder vertoonde heldenmoed – een voetbalclub o

Natuurlijk had hij alles gekregen, zelfs de voetbalclub. Sinds twee weken was Fico de trotse eigenaar van f c Banana. Fico bepaalde alles. Hij ontwierp zelf de voetbalshirtjes. Hij besliste welke spelers er gekocht moesten worden. En hij bepaalde hoe het nieuwe stadion eruit moest gaan zien. ‘Mag de tv op 2?’ vroeg Fico. Hij stapte uit de draagstoel. ‘Ik heb zojuist de verkiezingen gewonnen,’ zei de president. ‘Goed zo, pap,’ zei Fico. ‘Maar kan de tv nu op Costa Banana 2?’ ‘Wat is er op 2?’ vroeg de president. ‘Een wedstrijd van f c Banana?’ ‘Nee,’ zei Fico. ‘De ongelooflijke Ravi Ravioli.’ ‘Ravi Ravioli?’

Fico zette grote ogen op. ‘Ken je die niet?’ De president schudde zijn hoofd. ‘Ravi is cool,’ zei Fico terwijl hij de afstandsbediening pakte. ‘Hij is echt geweldig. Hij heeft een show waarin hij mensen hieperiseert.’ ‘Hieperiseert?’ vroeg zijn vader. ‘Ja, hij kan ze dingen laten doen en zo. Dan kijkt hij ze heel… hoe noem je dat… heel…’ ‘Indringend,’ zei Rosa. ‘Hij kijkt ze heel indringend aan. En het is trouwens “hypnotiseren”.’ Fico deed alsof hij niets gehoord had. ‘Hij kijkt ze heel indringend aan. En dan praat hij vet langzaam. Heel vaag eigenlijk, maar ze doen daarna dus alles wat hij zegt.’ ‘Alles?’ mompelde de president. ‘Alles,’ zei Fico. ‘Ook rare dingen. Hij kan mensen laten denken dat ze een slak zijn. En dan kruipen ze over de grond. Precies als een slak. Echt heel gek.’ ‘Een slak?’ vroeg de president verbaasd. ‘Ja, of een mossel,’ zei Fico. ‘Vorige week liet hij een vrouw denken dat ze een mossel was.’ De president luisterde aandachtig. ‘Hij lijkt wel een soort tovenaar,’ zei Fico. ‘Hij kan ongelooflijke dingen met mensen doen. En met dieren. Hij kan slangen hiepernotiseren en cavia’s laten zweven. En ze zeggen dat hij de toekomst kan voorspellen.’ ‘Zet aan!’ riep de president. Fico schakelde meteen over op het tweede net. De grote hypnoseshow was al begonnen. Ravi Ravioli stond op een enorm podium.

Tegenover hem stond een man met dun grijs haar. Hij droeg een geruit colbertje dat eigenlijk te groot voor hem was. Ravi sloeg zijn lange arm om de man heen en keek hem indringend aan. ‘U valt in een diepe slaap. Uw ogen worden zwaar. Uw handen, uw benen, uw voeten, uw tenen. Uw ogen vallen langzaam dicht. U laat u meevoeren op de klanken van mijn stem. Het enige wat u nog hoort, is mijn stem. Mijn stem. Mijn stem. U luistert naar mijn woorden. U doet alles wat ik zeg.’ De man stond nog steeds op het podium, maar zijn hoofd hing slap naar beneden. Zijn ogen waren gesloten. Alsof hij stond te slapen. Ravi ging verder: ‘Zodra ik met mijn vingers knip, bent u een zeehond,’ riep hij. ‘U bent een zeehond en u kruipt op uw buik door het zand. U bent een zeehond totdat ik nogmaals met mijn vingers knip.’ Daarna knipte Ravi met zijn lange vingers.

De man zakte meteen door zijn knieën en ging op de grond liggen. Zijn armen hield hij stijf langs zijn lijf. Kronkelend bewoog hij zich voort over het podium. Zijn stropdas sleepte over de vloer. Uit zijn keel kwamen idiote oerklanken. Het was een absurd gezicht. Als je niet wist dat dit een hypnoseshow was, zou je denken dat er iemand uit het gekkenhuis was ontsnapt. Ravi knipte weer met zijn vingers. De man keek verbaasd om zich heen. Het was duidelijk dat hij geen idee had waarom hij ineens op het podium lag. De hele zaal lachte. ‘Als ik met mijn vingers knip, bent u verliefd op die mevrouw.’ Ravi wees naar een gigantisch dikke vrouw die op de voorste rij zat. Ze had het hoofd van een pad, de benen van een olifant, de billen van een nijlpaard en de buik van een hangbuikzwijn. ‘U vindt haar de mooiste vrouw op aarde,’ zei Ravi, ‘en u wilt haar meteen zoenen.’ Ravi knipte met zijn vingers. De man sprong op en rende naar de vrouw. ‘Liefste,’ zei hij. Hij gaf haar een zoen op haar mond en ging bij haar op schoot zitten. De zaal begon te lachen. Er klonk een daverend applaus. ‘Als ik met mijn vingers knip, bent u weer uzelf,’ zei Ravi. ‘U bent alles vergeten wat er zojuist gebeurd is.’ Het gezicht van de dikke vrouw betrok. Ravi knipte met zijn vingers en de man schrok wakker. Hij gaf een gil toen hij zag dat hij bij een wildvreemde, nijlpaardachtige vrouw op schoot zat.

‘Dit is fantastisch,’ riep de president. ‘Dit is nou precies de persoon die ik nodig heb.’ ‘Het schijnt dat hij ook mensen heel snel kan laten afvallen,’ zei Florabella. Ravi liep naar het midden van het podium. ‘Tot slot,’ zei hij, ‘zal ik hier op het podium een slang hypnotiseren.’ Ravi’s assistent kwam het podium op met een grote mand. ‘In deze mand zit een koningscobra,’ legde Ravi uit. De assistent zette de mand op de vloer en haalde het deksel eraf. Meteen kwam er een enorme slang tevoorschijn. ‘Het is een van de giftigste slangen ter wereld,’ ging Ravi verder. ‘Het gif van een enkele beet kan twintig mannen doden. Binnen vijftien minuten is het met je gedaan. Zelfs olifanten sterven aan de beet van deze slang.’ Het was doodstil in de zaal. De slang kwam nu vol in beeld. Het dier had zich opgericht en siste kwaad. Ravi ging op zijn hurken voor de slang zitten en keek het dier een paar seconden lang recht aan. Daarna hief hij zijn hand en bewoog zijn vingers alsof hij pianospeelde. De slang reageerde meteen en haalde pijlsnel uit. Maar Ravi was sneller en wist het dier te ontwijken. Weer staarde hij naar de slang. Ditmaal bewoog hij zijn rechterknie rustig heen en weer. Opnieuw haalde de slang uit. Maar ook nu was Ravi hem te snel af. Het leek wel een dans. Een gevecht. De president en alle aanwezigen staarden ingespannen naar de

televisie. Iedereen hield zijn adem in. Ravi maakte zich nu groter, bukte zich en bracht zijn mond langzaam naar de kop van de slang. De slang bleef doodstil zitten. Centimeter voor centimeter kwam Ravi dichterbij. De slang verroerde zich niet. Ravi was het dier nu tot op vijf centimeter genaderd. Er gebeurde niets. Het leek wel of de slang in trance was. Ravi kwam nog dichterbij en drukte de slang toen een kus op zijn kop. Het was een lange kus van zeker tien seconden. Daarna stond de hypnotiseur op en deed een stap naar achteren. De zaal barstte uit in een daverend applaus. Mensen gingen staan. Ze floten, joelden en juichten. Ravi maakte een buiging en bedankte zijn publiek. ‘Wordt hij nooit gebeten?’ vroeg Florabella. ‘Nooit,’ zei Fico. ‘Ravi is geniaal met slangen. Hij kan ze allemaal aan. Ze zeggen dat hij er thuis een heleboel heeft. Allemaal supergiftig. Maar hij pakt ze gewoon met zijn handen.’ ‘Deze man bezit toverkracht,’ zei de president. Hij klapte in zijn handen. ‘Diego!’ riep hij. Diego was zijn adjudant. Hij was de persoonlijke assistent van de president. Altijd was hij in de buurt. ‘Wat kan ik voor u doen, Grote Intelligente Leider?’ ‘Nodig Ravi Ravioli uit op de koffie. Ik ontvang hem graag morgenochtend om tien uur hier op het paleis.’ ‘Zoals u wenst, Fantastische Briljante Heerser.’

Hoofdstuk 3

Ravi Ravioli ‘Hij is er!’ Rosa stond in de deuropening van Fico’s slaapkamer. ‘Ik ben bezig,’ zei Fico. Hij zat aan zijn bureau te schrijven. ‘Schrijf je in je dagboek?’ vroeg Rosa plagerig. ‘Ik koop voetballers,’ zei Fico stoer. ‘Ik maak een lijst met spelers die ik wil hebben.’ Sinds hij eigenaar was van f c Banana, was hij nergens anders meer mee bezig. ‘Hoezo?’ vroeg Rosa. ‘Heb je er nog niet genoeg?’ ‘Ze zijn niet goed.’ ‘Dan moet je ze beter trainen.’ Fico zuchtte diep. ‘Je begrijpt er helemaal niets van. Het wordt nooit wat met deze malloten. Het zijn sukkels zonder enig talent. Ik heb betere spelers nodig. En die koop ik gewoon van andere clubs.’ ‘Van je zakgeld zeker?’ vroeg Rosa. ‘Bemoei je er niet mee!’ ‘Ravi is er,’ zei Rosa nogmaals. ‘Hij is net aangekomen.’

Fico legde zijn pen neer. ‘Ravi Ravioli?’ ‘Hij zit in de sterrenzaal met zijn assistent.’ Fico sprong op. ‘Heeft hij al iemand gehiepernotiseerd?’ ‘Nee, natuurlijk niet. Hij wacht op papa.’ ‘Kom mee dan,’ riep Fico. Hij liep naar zijn draagstoel. De dragers stonden er geduldig naast. ‘Wil je erbij?’ vroeg hij aan zijn zus. ‘Nee, ik loop wel,’ zei Rosa. ‘Naar de sterrenzaal,’ commandeerde Fico zijn dragers. Toen ze bij de sterrenzaal aankwamen, sprong Fico uit de draagstoel. Op de gang stond een gouden kofferwagen. Er lag een enorme houten kist op met gaten erin. Boven op de kist stonden vier grote koffers. ‘Zo te zien is hij van plan een tijdje te blijven,’ zei Rosa. Maar Fico luisterde niet. Hij zat al op zijn knieën voor de deuren van de sterrenzaal en gluurde door het sleutelgat. ‘Ik zie hem,’ fluisterde hij verrukt. ‘Het is hem echt: de ongelooflijke Ravi Ravioli.’ Rosa bekeek de kist met gaten. De gaten waren te klein om iets van de inhoud te kunnen zien. ‘Volgens mij zit er een beest in deze kist,’ zei ze. ‘Misschien wel een slang.’ Haar broertje reageerde niet. Hij zat ademloos door het sleutelgat te kijken. Rosa liep vlug naar hem toe. ‘Laat mij ook eens kijken,’ zei ze zacht.

‘Wacht nou even,’ fluisterde Fico. ‘Ik zat hier eerder.’ ‘Hè toe, laat me eens kijken.’ Fico gaf geen antwoord. ‘Heel even maar.’ Ze probeerde haar broertje weg te duwen. ‘Nou goed. Heel even dan,’ fluisterde hij. Rosa knielde neer en tuurde door het sleutelgat. De sterrenzaal was een grote majestueuze ruimte met blauwe gordijnen die bijeengehouden werden door goudkleurige koorden. Het tapijt op de vloer was donkerblauw met sterren van gouddraad. Hier ontving de president de groten der aarde. Koningen en koninginnen, presidenten, popsterren, voetballers en acteurs. En nu dus ook de ongelooflijke Ravi Ravioli. Ravi zat op een van de blauwe sofa’s. Hij had zijn lange benen over elkaar geslagen. Zijn handen lagen gevouwen op zijn schoot, terwijl zijn blik door de ruimte dwaalde. De president liet zijn gasten altijd een tijdje wachten. Dat was chic, vond hij. Presidenten zijn drukbezet. Hoe langer je de gasten laat wachten, hoe meer respect ze voor je hebben. Tenminste, dat dacht hij. Ravi bestudeerde ondertussen de schilderijen aan de muur. De standbeelden van de president en zijn familie. De kristallen kroonluchters aan het plafond. Tot hij Rosa plotseling recht aankeek. Rosa voelde een rilling door haar lijf gaan toen Ravi’s indringende blik door het sleutelgat priemde.

Had hij haar gezien? Dat kon toch niet? Niemand kon van zo’n afstand door een sleutelgat kijken. Toch? Waarschijnlijk keek hij alleen maar naar de deur. Maar toen hoorde ze Ravi zeggen: ‘Komt u gerust binnen, kind. U hoeft zich voor mij niet te verstoppen.’ Rosa deinsde terug. Ze keek haar broertje geschrokken aan. ‘Hij heeft ons gezien,’ fluisterde ze. ‘Ons?’ siste Fico. ‘Hij heeft het tegen jou!’ ‘Fijn om kennis met u beiden te maken,’ zei Ravi. Fico stond op en opende voorzichtig de deur. Nu pas zagen ze ook Ravi’s assistent. Hij had een rood sikje en pafferige, blozende wangen. Zijn kleine dikke handen lagen op zijn enorme bierbuik. Ravi keek hen met een grote glimlach aan. ‘Niet zo verlegen, kinderen,’ riep hij. ‘Ik ben Ravi Ravioli. Ik beschouw het als een grote eer om u te ontmoeten.’ Ravi’s stem was helder en melodieus. Hij sprak netjes en met aandacht voor ieder woord. Rosa en Fico liepen op hem af. ‘Aangenaam,’ zei Ravi. Hij gaf hun allebei een hand. ‘Dit is mijn assistent Victor.’ De assistent stond op en gaf Rosa een hand. Die voelde klam en zweterig. Zijn adem rook naar keelsnoepjes. ‘Hoe wist je dat we daar zaten?’ vroeg Rosa aan Ravi. Ravi glimlachte. ‘Omdat u naar mij keek.’ Rosa keek hem niet-begrijpend aan. ‘Laat mij het uitleggen,’ zei Ravi. ‘Stel, u loopt een kamer binnen. Het is doodstil, u hoort geen enkel

geluid. U ziet helemaal niemand, maar toch weet u zeker dat u niet alleen bent. U draait zich om en… inderdaad… daar is iemand. Iemand die zich had verstopt achter de sofa.’ ‘Bedoel je dat je iemands blik kunt voelen?’ ‘Precies!’ riep Ravi. ‘Dat is het precies. Sommige mensen zijn er beter in dan andere. Maar het is

mogelijk om iemands ogen te voelen.’ Het was even stil. Ravi keek Rosa indringend aan met zijn donkerbruine ogen. Weer ging er een rilling door haar heen. Snel wendde ze haar blik af. ‘Wees niet bang,’ zei hij. ‘Ik ga u niet hypnotiseren als u dat niet wilt. Ik zou het niet eens kunnen.

Hypnose werkt alleen als u dat zelf wilt.’ ‘Kun je gedachtelezen?’ vroeg Fico. ‘En stoelen laten dansen? Of lepels krombuigen met je ogen?’ Ravi lachte. ‘Ik kan een heleboel dingen,’ antwoordde hij. Op dat moment kwamen de president en zijn vrouw binnen. Adjudant Diego liep achter hen aan. ‘Ravi,’ zei de president. ‘Fijn dat je gekomen bent.’ Ravi stond meteen op en maakte een buiging. ‘Dank voor uw uitnodiging, Grote Wonderbaarlijke President. Het is een enorme eer.’ ‘Ga zitten,’ riep de president. ‘En jullie ook.’ Hij gebaarde naar Rosa en Fico. Er kwamen twee bedienden binnen. De eerste droeg een dienblad met zes kopjes en een dampende theepot. De tweede droeg een gouden schaal gevuld met heerlijkheden. Bonbons, marsepein, suikerwerk, Turks fruit, gekonfijte vruchten en een appel. ‘Ik heb al veel over je gehoord,’ zei de president tegen Ravi. ‘Je bent een fenomeen.’ ‘Ach,’ antwoordde Ravi bescheiden. ‘Het is in het

geheel niets bijzonders. Iedereen zou het kunnen leren.’ Een bediende schonk thee in. De ander deelde lekkernijen uit. Ravi weigerde. Zijn assistent haalde een keelsnoepje uit zijn zak. Fico pakte drie bonbons. Rosa en de president namen er elk een. Florabella koos de appel. Het viel Rosa op dat Ravi alles goed in de gaten hield. Hij bekeek iedereen met meer dan gewone interesse. ‘Kun je het mij leren?’ vroeg de president gretig. ‘Maar natuurlijk, Ongelooflijk Briljante Leider,’ antwoordde Ravi. ‘U hebt een sterke persoonlijkheid. U bent een krachtig man, een grootheid. Dat moet voor u niet al te moeilijk zijn.’ De president glom van trots. Ravi pakte zijn thee en blies erop. ‘Ik zal u al mijn geheimen vertellen. Maar laat ik u eerst een demonstratie geven.’

Hoofdstuk 4

Slanke den Ravi stond op en ging naast Florabella zitten. ‘Er staan hier twee schalen vol heerlijke lekkernijen,’ zei hij. ‘En u kiest een appel.’ ‘Ik ben te dik,’ antwoordde Florabella. ‘Mijn buik is net een springkussen. Ik lijk Barbapapa wel.’ Ravi fronste zijn wenkbrauwen. ‘U ziet er geweldig uit. U bent een prachtige vrouw. Er is in het geheel niets mis met u.’ ‘Slijmerd,’ riep Florabella. ‘Je durft de waarheid zeker niet te zeggen. Ik ben zo lelijk als een kameel.’ ‘Welnee,’ antwoordde Ravi. ‘In het geheel niet. Ik meen het. U bent een schoonheid. Alleen u weet het zelf nog niet.’ Florabella zuchtte diep. ‘Vindt u het goed als ik u onder hypnose breng?’ vroeg Ravi vriendelijk. ‘Wellicht kan ik u van gedachten doen veranderen.’ ‘Graag,’ zei Florabella. ‘Ik heb gehoord dat u mensen kunt laten afvallen.’

‘We zullen zien wat ik kan,’ zei Ravi. Ravi sloeg zijn arm om Florabella heen en keek haar diep in de ogen. ‘U valt in een diepe slaap. Uw ogen worden zwaar. Uw handen, uw benen, uw voeten, uw tenen. Uw ogen vallen langzaam dicht. U laat zich meevoeren op de klanken van mijn stem. Het enige wat u nog hoort, is mijn stem. Mijn stem. Mijn stem. U luistert naar mijn woorden. U gelooft alles wat ik zeg.’ Florabella zat nog steeds op haar stoel. Haar hoofd hing nu slap op haar borst. ‘Zodra ik met mijn vingers knip, bent u een slanke den,’ riep Ravi. ‘U vindt uzelf geweldig. U vindt uzelf de mooiste vrouw ter wereld. U stopt meteen met diëten en eet die hele schaal leeg.’ Hij wees naar een van de schalen met heerlijkheden. ‘U bent een slanke den,’ riep hij nogmaals. Daarna knipte hij met zijn vingers. Het was alsof Florabella wakker schrok. Beduusd keek ze om zich heen. De president klapte in zijn handen. ‘Laat een spiegel komen.’ Niet veel later kwamen er twee bedienden met een enorme spiegel. Florabella bekeek zichzelf. Ze was diep onder de indruk van wat ze zag. ‘Ben ik dat?’ riep ze. ‘Wat een mooie slanke vrouw. Wat een figuurtje.’ Toen keek ze naar de schaal op tafel. ‘Wat maakt het uit,’ riep ze. ‘Ik kan het hebben. Ik ben een slanke den!’ Ze pakte meteen drie bonbons. ‘Ravi, je bent een held,’ riep de president. ‘Hoe kan ik je bedanken!’

Ravi liep terug naar zijn plaats. ‘Geen dank,’ zei hij bescheiden. ‘Ik heb haar alleen maar de waarheid laten zien. Uw vrouw was altijd al de mooiste vrouw op aarde. Het is fijn dat ze dat nu eindelijk doorheeft.’ ‘Kun je de toekomst ook voorspellen?’ vroeg Fico. ‘Soms,’ zei Ravi. ‘Als de toekomst helder is.’ ‘Voorspel eens wat,’ zei Fico. Ravi lachte. ‘Mensen willen altijd maar weten wat de toekomst brengt,’ zei hij. ‘Maar meestal is dat in het geheel niet goed voor hen.’ ‘Alsjeblieft,’ smeekte Fico. ‘Voorspel desnoods iets kleins.’ ‘Ja, voorspel eens wat,’ riep de president. ‘Dat is een bevel. Al is het maar een piepklein dingetje.’ Ravi dronk zijn thee op en keek in zijn kopje. Langzaam bewoog hij het heen en weer. Hij keek

ernstig en maakte draaiende bewegingen in achtvormige lussen. Toen hij klaar was, staarde hij een hele tijd naar de bodem van zijn kopje. ‘Wat zie je?’ vroeg Fico. ‘Stil toch!’ riep de president. ‘Laat die man zijn werk doen.’ Ravi’s gezicht betrok. ‘Ik zie een groot onheil naderen,’ zei hij langzaam. ‘Wát?’ riep de president. ‘Wie? Waar? Wanneer?’ Ravi bewoog zijn kopje opnieuw heen en weer en keek er nogmaals in. ‘In de nabije toekomst,’ zei hij. De president keek Ravi met grote ogen aan. Zijn mond hing halfopen. Ravi begon zijn kopje weer te bewegen. ‘Wat gaat er gebeuren?’ vroeg de president bezorgd.

‘Dat is niet helemaal duidelijk,’ zei Ravi. ‘Maar maakt u zich geen zorgen. Ik kan het onheil afwenden. Het komt goed.’ ‘Weet je dat zeker?’ vroeg de president. ‘Ik weet het zeker, vertrouwt u maar op mij.’ De president slaakte een zucht. ‘Hoor je dat, honniepoepie. Alles komt goed.’ Florabella keek hem vreemd aan. Ze had al die tijd bonbons zitten eten en had het hele schouwspel volledig gemist. ‘Uw vrouw is in elk geval duidelijk genezen,’ zei Ravi met een glimlach. ‘Ik sta erop dat je blijft,’ riep de president. ‘Jij en je assistent krijgen een kamer in het paleis. Je mag hier zo lang blijven als je wilt. En ondertussen leer je mij al jouw geheimen.’ Ravi glimlachte. ‘Dat is mij een groot genoegen.’ ‘We gaan vanmiddag meteen beginnen,’ zei de president. Hij klapte in zijn handen. ‘Breng Ravi en zijn assistent naar hun kamer,’ zei hij tegen zijn bedienden. En tegen Ravi zei hij: ‘Om drie uur zal mijn adjudant je komen halen. Dan beginnen we met de lessen in mijn kantoor.’ Ravi knikte. ‘Zoals u wilt, Adembenemende Ontzagwekkende Leider.’ Toen Ravi weg was, pakte de president Ravi’s theekopje en keek erin. Hij bewoog het heen en weer, zoals hij Ravi had zien doen. ‘Ik vertrouw hem niet,’ zei Rosa. ‘Hij had al zijn koffers al bij zich. Alsof hij van plan was om te blijven.’

‘Misschien zag hij dat in zijn theekopje,’ zei Fico. ‘Hij wist natuurlijk allang dat hij mocht blijven.’ ‘Die ogen,’ ging Rosa verder. ‘Ik vind hem een griezel.’ Het gezicht van de president betrok. ‘Waarom moet jij altijd zo negatief doen? Deze man probeert ons te helpen. Hij zal het onheil afwenden. En kijk eens wat hij met je moeder heeft gedaan! Wie had dat ooit gedacht? Ravi is een geweldig persoon en we kunnen nog veel van hem leren. Stel je voor: iedereen doet straks precies wat ik zeg!’ ‘Dat doen ze nu ook al,’ zei Rosa. ‘Ja, maar als ik ze hiepernotiseer moeten ze wel. En wat denk je van al die presidenten die ik kan hiepernotiseren? De president van de Verenigde Staten. De president van Frankrijk. Colombia, Bolivia. Ik heb ze straks allemaal in mijn zak.’ ‘Het is hypnotiseren,’ zei Rosa. ‘Hou je mond,’ riep de president. ‘Als ik zeg dat het hiepernotiseren is, dan is dat zo.’ ‘Wat een onzin. Dat woord staat niet eens in het woordenboek!’ ‘Nou, dan pas ik het woordenboek aan,’ riep haar vader. ‘Dat kan ik, want ik ben de president.’ Het was om gek van te worden, vond Rosa. Haar vader was tot alles in staat, wist ze. Hij zou zelfs de taal aanpassen om zijn gelijk te krijgen. Ze besloot dat ze maar beter haar mond kon houden. ‘Misschien kan Ravi mij ook wel helpen,’ zei Fico. ‘Hij zou mijn voetballers kunnen hiepernotiseren. Misschien dat ze dan eindelijk eens wat beter gaan spelen.’

‘Goed idee,’ zei de president. Fico dacht even na. ‘Zouden ze dan ook echt beter gaan voetballen?’ vroeg hij. ‘Of denken ze dan alleen maar dat ze goed zijn?’ ‘Misschien kan hij beter de scheidsrechters hiepernotiseren,’ zei de president. ‘Ben je niet bang dat hij jou hypnotiseert?’ vroeg Rosa. ‘Natuurlijk niet,’ riep haar vader. ‘Ik ben een groot man. Een geweldenaar met een indrukwekkend stel hersens. Mijn brein is onoverwinnelijk. Niemand kan mij hiepernotiseren. Niemand kan mij vertellen wat ik moet doen.’

Hoofdstuk 5

Tony Tortellini Rosa ging meteen naar haar slaapkamer. Het was wel duidelijk dat niemand naar haar zou luisteren. Als ze meer over Ravi wilde weten, moest ze dat zelf uitzoeken. Ze zette haar computer aan en ging het internet op. Er was vast genoeg over deze man geschreven. Ze typte in:

r av i r av i o l i

Er verscheen een lange lijst met zoekresultaten. Helemaal bovenaan stond zijn eigen website, maar die sloeg ze over. Daar stond waarschijnlijk alleen maar reclame op. Verhalen over hoe geweldig hij was. Op de tweede plaats stond een pagina met als titel: de zeven grootste magiĂŤrs aller tijden. Ze klikte op de link. Dit is wat er stond:

Rosa bekeek de fotoâ€™s. Het waren allemaal mannen en ze zagen er allemaal even griezelig uitâ€Ś behalve Tom Bakfiets met zijn bolle hoofd, zijn brede glimlach en zijn guitige krullen. Rosa bestudeerde de foto van Tony Tortellini. Ze kende hem ergens van. Maar waarvan? Ze keek nog eens goed. Het waren zijn ogen. Die vurige gloed. Waar had ze die eerder gezien? Tony Tortellini was volledig kaal. Zijn schedel glom en blonk alsof hij hem elke dag ijverig poetste. Hij had lange bakkebaarden, een puntige neus en

een dun gierennekje. Ze klikte op de foto om hem te vergroten. Toen legde ze haar ene hand over zijn kin en haar andere over zijn kale kop. Wie was dit? Plotseling ging er een rilling door haar heen. Snel scrolde ze naar boven en klikte op de foto van Ravi Ravioli. Ze legde haar ene hand over zijn kin en haar andere over zijn hoofd. Het waren dezelfde ogen! Ze vergrootte de foto nog wat meer. Ravi had een klein litteken in zijn nek. Het was nauwelijks zichtbaar, maar op de vergrote foto kon ze het duidelijk zien. Rosa klikte weer op de foto van Tony Tortellini en vergrootte hem. Het was een minder goede foto (hij was wat korrelig) maar als ze goed keek, zag ze dat Tony op dezelfde plek precies zoâ€™n litteken had. Waren Ravi en Tony dezelfde persoon? In dat geval had Tony zijn bakkebaarden afgeschoren en een pruik opgezet. Ravi en Tony konden ook tweelingbroers zijn. Maar met een litteken werd je niet geboren. Het zou wel heel toevallig zijn als ze allebei hetzelfde litteken in hun nek hadden. Waarom had Tony Tortellini zijn uiterlijk veranderd? Rosa ging terug naar de zoekmachine en typte in: t o n y t o r t e l l i n i . Er verscheen een lange lijst met zoekresultaten. Snel klikte ze op de bovenste link. Het was een oud nieuwsbericht uit 2004.

Tony Tortellini

van de aardbodem verdwenen

ken nadat hij drie dagen doodstil op een bergtop had gezeten. Bewonderaars claimen dat hij vliegen met zijn ogen kan doden en dat hij de Apennijnen, een gigantisch gebergte in Italië, met 2 centimeter heeft laten groeien. Het afgelopen jaar werd Tortellini verschillende malen in verband gebracht met een bankroof. Gisteravond vond de politie plotseling belangrijk bewijsmateriaal. Men vermoedt daarom dat Tortellini is gevlucht. Niemand weet waar hij zich nu bevindt.

Rome, 1 februari 2004

Magiër Tony Tortellini is gisteravond tijdens zijn show spoorloos verdwenen. Hij liet zijn publiek verbijsterd achter. De wereldberoemde magiër en hypnotiseur verdween gisteravond tijdens de pauze van zijn show. De dode varkens, die hij in de tweede helft van zijn show tot leven zou wekken, bleven dood achter. Tony Tortellini werd gezien als de beste magiër ooit. Hij was een uitstekend hypnotiseur en kon onvoorstelbare dingen met louter gedachtekracht. Zo wist hij een aardbeving te veroorza-

Rosa hapte naar adem. Dit was Ravi Ravioli! Hij had een nieuwe naam aangenomen en was naar Costa Banana gevlucht. En nu woonde hij in het paleis!

Snel ging ze terug naar de zoekresultaten. Ze vond nog veel meer verhalen over Tony Tortellini. Hij werd verdacht van een moord. En er waren mensen die geloofden dat hij een belangrijk kunstwerk had gestolen uit het Uffizi, een museum in Florence. Rosa rilde. Er logeerde een crimineel in het paleis. Een crimineel die haar vader in zijn macht probeerde te krijgen. Wat kon ze doen? Koortsachtig dacht ze na. Haar vader zou haar nooit geloven, dat wist ze zeker. Haar moeder ook niet. Ravi had haar vandaag nog gehypnotiseerd. Ze zou moeten wachten tot meester Gabriel er weer was. Hij was een weekendje weg en ze zou hem pas maandag weer zien. Rosa keek uit het raam. Fico was buiten bij zijn leeuwenkooi. Hij was samen met Berto, de dierenverzorger, zijn leeuw aan het voeren. Haar broertje prikte een grote lap vlees aan een puntige ijzeren staaf en stak die tussen de tralies door. De leeuw, die hij Ronaldo had genoemd, had honger. Woest stortte hij zich op het vlees. Rosa wist dat ook Fico haar niet zou geloven. Fico was een fan van Ravi. En hij dacht over het algemeen niet al te diep na. Nee, ze kon maar beter nog wat meer informatie verzamelen. Zodat ze straks misschien echt bewijs had. Als meester Gabriel er weer was, zou ze hem alles vertellen. Hij stond altijd voor haar klaar met goede raad en nam haar altijd serieus. Hij zou vast wel weten wat ze moest doen.

Hoofdstuk 6

Natuurtalent Die avond was de president in een opperbest humeur. Zelfverzekerd stapte hij de eetzaal binnen. ‘Ik ben een natuurtalent,’ riep hij trots. Zijn gezicht straalde. ‘Ik word een heel grote. Ik ga ongelooflijke dingen doen. Ravi zegt het zelf.’ Rosa, Fico en Florabella zaten al aan tafel. ‘Eet Ravi niet mee?’ vroeg Fico. De president ging zitten. ‘Ravi komt zo,’ zei hij. ‘Hij moest nog even naar het toilet.’ ‘Kun je de toekomst al voorspellen?’ vroeg Fico. ‘Daar zijn we nog niet,’ zei de president. ‘Dat leer ik volgende week. Maar Ravi zei dat ik daar waarschijnlijk ook heel goed in zal zijn.’ ‘En hiepernotiseren?’ vroeg Fico. ‘Kun je dat al?’ ‘Natuurlijk!’ riep de president verontwaardigd. ‘Ik kan jullie allemaal hiepernotiseren als ik dat wil.’ ‘Doe eens,’ riep Fico. ‘Doe het eens bij iemand.’ De president grijnsde ondeugend. ‘Ga ik doen!’ Op dat moment kwamen er drie bedienden binnen.

Ze droegen grote gouden schalen vol eten. Toen ze alles op tafel hadden gezet, wees de president een van hen aan. ‘Jij blijft hier,’ zei hij. Daarna stond hij op. Hij sloeg zijn arm om de schouders van de bediende en keek hem diep in de ogen. ‘Je wordt moe,’ zei hij. ‘Je benen vallen in slaap. Je armen. Je oren vallen ook in slaap. En je mond. Je buik. Zelfs je billen vallen in slaap. Alles valt in slaap, maar je valt niet op de grond. Snap je? Je hoort alleen nog maar mijn stem. Mijn diepe stem. Mijn zware mannelijke stem. De allermooiste stem die je ooit hebt gehoord. En je doet alles wat ik zeg.’ De bediende keek hem vreemd aan. De president ging verder: ‘Als ik met mijn vingers knip, ben je een hond,’ riep hij. ‘Je bent een hond en je loopt blaffend door de eetzaal.’ De president knipte met zijn vingers. De bediende keek verbaasd. Hij leek niet helemaal te begrijpen wat de bedoeling was. ‘Je bent een hond,’ zei de president nog eens. ‘Maar ik ben een bediende. Ik moet mij altijd netjes gedragen. Is dit een test?’ ‘Je bent een hond!’ gilde de president. Hij knipte nogmaals met zijn vingers. ‘Je bent een hond, idioot! Een hond! Ik heb je onder hiepernose gebracht, sukkel. Je hoort nu te denken dat je een hond bent.’ De bediende knikte. ‘Dus ik moet nu doen alsof ik een hond ben?’ De president gromde en keek de bediende dreigend aan. ‘Ik ga het nog een keer proberen.’ Hij sloeg opnieuw zijn arm om de bediende heen. Daarna keek

hij hem diep in de ogen. ‘Je valt in slaap. Je benen vallen in slaap. Je buik. Je oren. Je mond. Alles valt in slaap. Je hoort alles wat ik zeg. Vooral mijn stem. Als ik met mijn vingers knip, ben je een hond.’ De president knipte met zijn vingers. De bediende zakte door zijn knieën. Even later kroop hij op handen en voeten door de eetzaal. ‘Woef, woef,’ zei hij. ‘Woef, woef.’ De president keek triomfantelijk in het rond. ‘Ik kan het,’ riep hij trots. ‘Ik kan hiepernotiseren.’ Het was stil aan tafel. Maar vanuit de deuropening klonk nu applaus. ‘Bravo! Uitstekend! Heel goed,’ riep Ravi. De president maakte een buiging naar Ravi en ging weer aan tafel zitten. ‘Kom zitten, Ravi. Je bent

altijd welkom aan mijn tafel. Vanaf vandaag ben jij mijn eregast.’ De president propte zijn servet in zijn overhemd. ‘Van al dat hiepernotiseren krijg je honger.’ Hij klapte in zijn handen. ‘Schep op!’ Bedienden snelden toe om het eten voor de president en zijn familie op te scheppen. Ravi ging aan tafel zitten. Rosa bestudeerde zijn gezicht. Ravi had een glanzende bos zwart haar. Was het een pruik? ‘Ken je Tony Tortellini?’ vroeg ze. Het was misschien niet verstandig, maar ze kon het niet laten. Ravi keek haar verbaasd aan. ‘Hij lijkt op jou,’ zei Rosa. ‘Tony was een collega,’ zei hij. ‘Hij was kaal en hij had bakkebaarden. Ik weet niet waarom ik op hem zou lijken.’ Rosa pakte haar telefoon en typte wat in. ‘Niet aan tafel, schat,’ riep haar moeder. ‘Fico mag het ook,’ zei Rosa. ‘Fico wordt later president,’ zei haar vader. ‘Presidenten moeten altijd op hun telefoon kunnen kijken. Je weet maar nooit wat er allemaal gebeurt in een land.’ Rosa negeerde haar vader. Ze was het zat om altijd maar als ‘meisje’ behandeld te worden. Het was toch belachelijk dat haar broertje alles mocht doen wat hij wilde en zij niet? ‘Kijk,’ zei ze. Ze liet Ravi een foto van Tony Tortellini zien. ‘Hij heeft net zulke ogen als jij en ook zijn neus is hetzelfde.’

Ravi zuchtte. ‘Goed, ik zal eerlijk zijn. Er zijn maar weinig mensen die het weten, maar jij hebt het dus ontdekt.’ De president keek Ravi met open mond aan. Zijn vork zweefde ergens tussen zijn bord en zijn gezicht. ‘Wat heeft ze ontdekt?’ ‘Tony is mijn tweelingbroer.’ Het werd doodstil aan tafel. ‘Ik wilde liever niet dat iemand het te weten zou komen,’ zei Ravi. ‘Tony heeft in het geheel niet zo’n goede naam.’ ‘Dus heb je je naam veranderd?’ vroeg de president. Ravi knikte. ‘Geeft niets,’ zei de president. ‘Jij bent niet verantwoordelijk voor de daden van je broer.’ ‘Wel toevallig dat jullie allebei hetzelfde litteken hebben,’ zei Rosa. ‘Tweelingen worden meestal niet met littekens geboren.’ De president keek zijn dochter kwaad aan. ‘Wat wil je daarmee zeggen?’ Ravi wuifde het weg. ‘Laat maar. Ik kan het uitleggen. Toen wij acht jaar oud waren, viel mijn broer van zijn fiets. Het leverde hem een wond op in zijn nek en er bleef een lelijk litteken achter. Mijn broer vond dat ik ook een litteken moest hebben. Als hij er een had, dan ik ook. Op een nacht, toen ik lag te slapen, maakte hij precies zo’n wond in mijn nek. En toen had ik ook zo’n litteken. Vanaf dat moment zagen wij er weer precies hetzelfde uit.’ ‘Bied je excuses aan,’ zei de president tegen Rosa.

‘Waarom?’ ‘Omdat je hem vals beschuldigd hebt.’ ‘Niet nodig, niet nodig,’ antwoordde Ravi. ‘Het is goed dat uw dochter zo scherp is. U hebt een ongelooflijk slim kind. Zij zal het nog ver schoppen.’ De president gromde. ‘Wat zielig,’ zei Florabella. ‘Het geeft niet,’ antwoordde Ravi. ‘Ik heb het hem allang vergeven.’ ‘Waar is je broer nu?’ vroeg Fico. Ravi haalde zijn schouders op. ‘Niemand die het weet,’ zei hij somber. ‘Hij is op een avond tijdens een show spoorloos verdwenen.’ ‘Wat rot voor je,’ zei Florabella. ‘Ach, ik heb ermee leren leven,’ zei Ravi. ‘Iedereen maakt wel eens wat mee.’ Hij nam een slok van zijn wijn. ‘Genoeg over mij,’ riep hij toen vrolijk. ‘Hoe gaat het met f c Banana, Fico?’ Fico veerde meteen op. ‘Niet zo goed,’ zei hij ernstig. ‘En daarom wil ik nieuwe spelers kopen.’ Ravi knikte. ‘Heb je er al een op het oog?’ ‘Ik wil Alejandro Santana.’ Het werd stil aan tafel. Santana was de op een na beste voetballer ter wereld. Hij speelde bij Real Madrid en scoorde aan een stuk door. De waarde van Santana werd geschat op honderd miljoen euro. ‘Prima hoor,’ zei de president. ‘Maar waarom vraag je niet gewoon de beste voetballer ter wereld?’ ‘Heb ik gedaan,’ zei Fico. ‘Maar hij wil niet. Hij wil per se bij f c Barcelona blijven.’ ‘Ik kan hem een aanbod doen dat hij niet kan

weigeren,’ zei de president. Fico schudde zijn hoofd. ‘Het is graag of niet. Santana wil dolgraag komen. Ik vind hem trouwens ook veel leuker. Als hij bij mij komt spelen, is hij binnen de kortste keren de beste voetballer ter wereld.’ Na het eten sloot Rosa zich op in haar kamer. De hele avond zat ze achter de computer en bezocht tientallen websites. Websites over Ravi Ravioli en over Tony Tortellini. Waren het werkelijk tweelingbroers? Rosa had er niets over kunnen vinden. Betekende dit dat Ravi een leugenaar was? Of had hij zijn broer gewoon heel goed geheim weten te houden? Rosa bleef zoeken en lezen. Ze poetste haar tanden achter de computer en toen ze eenmaal in bed lag, zocht ze verder op haar telefoon. Het maakte haar niet veel wijzer. De volgende ochtend na het ontbijt kroop ze meteen weer achter haar computer. Ze moest en zou erachter komen. Nu was ze alweer twee uur aan het zoeken. De interessante dingen printte ze uit. Morgen zag ze meester Gabriel weer. Die zou haar vast wel kunnen helpen. Ze was net een interessant verhaal aan het lezen over de geboorteplaats van Tony Tortellini, toen ze opeens een ijzingwekkend geschreeuw hoorde.

Hoofdstuk 7

Ronaldo Geschrokken keek Rosa naar buiten. Haar moeder stond op een bankje in de tuin. Een eindje verderop liep Ronaldo, Fico’s leeuw. Hij kwam recht op haar af. ‘Help!’ gilde Florabella. Rosa wachtte geen moment. Ze rende de gang op en stoof de trap af op zoek naar Berto. Toen Rosa beneden kwam, zag ze hem. Lijkbleek stond de dierenverzorger op het terras. ‘Ro-ro-ronaldo,’ stamelde hij. ‘Hij is ontsnapt.’ Berto wees naar de leeuwenkooi, waarvan het hek wijd openstond. ‘Ik heb hem zeker niet goed op slot gedaan.’ Florabella gilde nogmaals. Dat had ze beter niet kunnen doen, want Ronaldo begon nu sneller op haar af te lopen. ‘Doe iets,’ gilde Rosa. ‘Mijn verdovingspistool is weg,’ riep Berto. Hij was duidelijk in paniek. ‘Ik kan het nergens vinden. Normaal ligt het in het schuurtje bij de leeuwenkooi.’

‘Leid hem af,’ riep Rosa. Berto draaide zich om. ‘Ronaldo,’ riep hij. Maar het kwam er niet echt overtuigend uit. ‘Ronaldo, kom eens hier.’ Maar de leeuw liep gewoon door. Hij liep recht op Florabella af, die steeds harder begon te gillen. ‘Hij heeft honger,’ zei Berto. ‘Ronaldo heeft vandaag nog niet gegeten. Ik wilde hem juist gaan voeren. En toen zag ik dat het hek openstond.’ Rosa dacht koortsachtig na. Ze moesten een pistool hebben. Desnoods een echte. ‘Roep een bewaker,’ zei ze. Berto keek haar verward aan. ‘Een bewaker met een pistool!’ ‘Natuurlijk,’ zei Berto. Hij rende meteen de gang op. Rosa begon nu ook te roepen. ‘Ronaldo!’ De leeuw bleef staan en draaide zich om. ‘Ronaldo,’ riep ze nogmaals. Haar hart klopte in haar keel. Ze wist niet of het slim was om dit te doen, maar het was het enige wat ze nu kon doen. ‘Ronaldo,’ riep ze. Ze zwaaide met haar armen. Als het haar lukte om hem af te leiden, was haar moeder voorlopig veilig. Maar dan had ze zelf misschien een probleem. Leeuwen waren ongelooflijk snel. Als Ronaldo het op een lopen zette, was hij in een paar tellen bij haar. De leeuw keek haar rustig aan. Zijn staart zwaaide langzaam heen en weer. ‘Ronaldo,’ riep Rosa nog een keer. Er klonk een luid gebrul. Daarna draaide de leeuw

zich weer om. Rustig liep hij op Florabella af, alsof hij een besluit had genomen waar hij niet meer van af wilde wijken. Florabella begon nu nog harder te gillen. Ronaldo was op twee meter afstand gekomen. Eén grote sprong en hij had haar te pakken. Toen kwam Berto terug met een bewaker. De bewaker had zijn pistool al getrokken. ‘Moet ik hem afschieten?’ vroeg hij. ‘Natuurlijk,’ gilde Rosa. De bewaker richtte zijn pistool. Rosa hield haar adem in. Ze hoopte dat hij een goede schutter was, want Ronaldo kon haar moeder nu ieder moment aanvallen. ‘Niet schieten!’ klonk het plotseling. ‘Niet schieten!’ Het was Ravi, op de voet gevolgd door Fico en de president. ‘Geen paniek,’ zei Ravi. ‘Laat dit maar aan mij over.’ Hij liep behoedzaam op de leeuw af. ‘Ronaldo,’ zei hij rustig. In zijn stem was geen spoor van angst te bekennen. De leeuw draaide zich onmiddellijk om. ‘Kom maar hier,’ zei Ravi. Hij keek de leeuw indringend aan. Zijn stem klonk helder en krachtig. Alsof hij alles onder controle had. De leeuw brulde, schudde zijn manen en liep toen heel rustig op Ravi af. Hij leek Florabella helemaal te zijn vergeten. ‘Kom maar bij de meester,’ zei Ravi. ‘Goed zo. Kom maar bij Ravi. Brave jongen.’ De hypnotiseur stak zijn arm uit.

De leeuw slenterde rustig naar hem toe. ‘Heel goed,’ zei Ravi. Toen Ronaldo bij hem was, kriebelde hij hem onder zijn kin. ‘Brave jongen.

Rustig maar.’ Hij woelde met zijn handen door zijn manen. ‘Goed zo, jongen.’ Ravi fluisterde Ronaldo iets in zijn oor. Daarna liep

hij in de richting van de leeuwenkooi. De leeuw volgde hem gehoorzaam. Rosa keek vol verbazing naar Ravi en de leeuw. Een man die een hongerige leeuw met zijn ogen en stem in bedwang hield. Zoiets wonderlijks had ze nog nooit gezien. Inmiddels had zich heel wat personeel in de tuin verzameld. Koks, bedienden, lijfwachten, schoonmakers. Allemaal keken ze met ingehouden adem naar het ongelooflijke schouwspel dat zich voor hun ogen afspeelde. De president rende naar zijn vrouw toe en omhelsde haar. Het was net een romantische film. Er klonk een luid applaus toen de leeuw weer in de kooi zat en Ravi het hek weer had gesloten. Ravi knikte bescheiden. ‘Is het niet opmerkelijk wat hij allemaal kan?’ Het was Victor, Ravi’s assistent. Hij was naast Rosa komen staan. ‘Ravi kan dit met alle dieren.’ Rosa haalde haar schouders op. Ze wist niet meer wat ze van Ravi moest denken. Victor haalde een keelsnoepje uit zijn zak. ‘Wil je er ook een?’ vroeg hij, terwijl hij het doorzichtige groene wikkeltje eraf haalde. Rosa schudde haar hoofd. Victor stopte het snoepje in zijn mond. ‘Ik werk al vijf jaar voor Ravi,’ zei hij met het snoepje in zijn wang. Of voor Tony, dacht Rosa. Maar ze hield haar mond.

Victor zoog op zijn snoepje. ‘Ik heb nog nooit zo’n bijzondere man ontmoet. Ravi kan de ongelooflijkste dingen. Ik was ooit met hem in Moskou. Er zat een vervelende mug op onze hotelkamer. Hij zoemde voortdurend rond onze hoofden. Wat er toen gebeurde, zal ik nooit vergeten. Ravi deed het licht aan, zocht de mug en doodde hem met zijn blik. Gewoon, met zijn ogen… Door alleen maar naar hem te kijken! Daarna ging hij weer liggen en deed het licht uit. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.’ Victor keek Rosa veelbetekenend aan. Toen hij merkte dat ze niet echt onder de indruk was, ging hij verder. ‘Ik heb gezien dat hij een houtworm uit een stuk hout wist te praten. En in Zweden zag ik hem een zwerm bijen op iemand afsturen. Het is wonderlijk hoe dieren op hem reageren.’ ‘En jij?’ vroeg Rosa. ‘Wat kun jij allemaal?’ Het kwam er onaardiger uit dan ze bedoeld had. ‘Niets,’ zei Victor. ‘Ik heb helemaal geen talent. Ik ben gewoon zijn assistent. Ik draag zijn koffers. En ik help hem met zijn optredens.’ ‘Kom je, Rosa?’ riep Florabella. ‘We gaan theedrinken in de salon. Ravi gaat ons nog veel meer wonderlijke dingen laten zien.’

Hoofdstuk 8

Zweef! Even later zat Ravi met de president en zijn familie in de salon voor een kopje thee. ‘Ravi, je bent een tovenaar,’ zei de president. ‘Een fenomeen. Je doet me telkens weer versteld staan.’ ‘Ach,’ zei Ravi. ‘Het is in het geheel niet zo moeilijk. Iedereen kan het leren. Men moet de taal van de dieren spreken. Men moet hen aanvoelen. En de dieren moeten u aanvoelen.’ De president schudde zijn hoofd. ‘Dit is echt wonderbaarlijk. Je hebt Florabella gered.’ ‘Precies wat hij had voorspeld,’ zei Fico. ‘Gisteren… in zijn theekopje.’ De president keek Ravi met grote ogen aan. ‘Dat is waar ook. De voorspelling is uitgekomen. Man, je bent een genie. Wat kun je nog meer?’ Ravi glimlachte. ‘De toekomst was zeer helder gisteren.’ ‘Laat nog eens wat zien,’ riep Fico. ‘Laat eens wat zweven of zo.’

Ravi’s ogen fonkelden. ‘Maar natuurlijk,’ antwoordde hij. ‘Ik zal u een demonstratie geven.’ Hij schraapte zijn keel. ‘Heeft iemand een ring voor mij?’ De president trok meteen zijn trouwring van zijn vinger. ‘Neem deze maar,’ riep hij enthousiast. Ravi pakte de gouden ring en legde hem op zijn hand. ‘Ik zal deze ring laten zweven. Het is de ring van de president,’ zei hij. ‘Daar heb ik niet mee kunnen knoeien. Het is een heel gewone ring... Al is een trouwring van een Buitengewoon Briljante Leider als u natuurlijk altijd bijzonder,’ voegde hij er snel aan toe. Het was doodstil in de salon. Ravi staarde een kort moment naar de ring op zijn hand. Iedereen hield zijn adem in. Toen riep Ravi plotseling: ‘Zweef!’ Meteen begon de ring te zweven. Florabella slaakte een kreet van verbazing. De president keek met grote ogen naar zijn ring. ‘Dat is mijn ring,’ riep hij. ‘Zie je dat schattepadje?’ ‘Hoe is het mogelijk?’ stamelde Florabella. Ongelovig staarde ze naar de ring, die nu een klein stukje boven Ravi’s hand zweefde. Even later steeg de ring nog verder omhoog. Hij danste door de lucht. Ravi bewoog zijn hand rond de ring om iedereen ervan te overtuigen dat hij geen verborgen draadjes gebruikte. Rosa kon haar ogen niet geloven. Het was de ring van haar vader. Daar was niet mee gerommeld. En draadjes zag ze ook niet. Dit zag er toch wel heel echt uit.

Ze huiverde. Als deze man echt magische krachten bezat, kon hij heel gevaarlijk zijn. De ring landde weer op Ravi’s hand. Alle aanwezigen klapten toen Ravi een buiging maakte voor zijn publiek. ‘Kun je ook mensen laten zweven?’ vroeg Fico. ‘Maar natuurlijk,’ antwoordde Ravi. ‘Doe eens!’ ‘Ja, doe dat!’ riep ook de president. ‘Laat iemand van ons zweven.’ Ravi dacht even na. ‘Goed,’ zei hij. ‘Maar ik heb er wel wat meer ruimte voor nodig. Is er een theaterzaal in het paleis?’ De president klapte in zijn handen. ‘Breng de theaterzaal in gereedheid.’ Ravi knikte. ‘Vanmiddag zal ik Fico in de theaterzaal onder hypnose brengen en laten zweven. Maar eerst ga ik even rusten.’ ‘Cool,’ zei Fico. Hij glunderde van plezier. Die middag zat de familie in de theaterzaal. Ravi stond op het podium, precies zoals in zijn tv-shows. ‘Ik zal vanmiddag iemand voor u laten zweven. Fico, wilt u hier komen?’ Fico sprong op. Hij had zijn mooiste uniform aangetrokken. Stralend liep hij naar voren. ‘Ik zal u eerst moeten hypnotiseren,’ zei Ravi, terwijl hij Fico het podium op hielp. Daarna keek hij het publiek aan. ‘Wilt u alstublieft heel stil zijn? Ik moet mij volledig kunnen concentreren.’ Toen sloeg hij zijn lange arm om Fico heen en

keek hem indringend aan. ‘U valt in een diepe slaap. Uw ogen worden zwaar. Uw handen, uw benen, uw voeten, uw tenen. Uw ogen vallen langzaam dicht. U laat zich meevoeren op de klanken van mijn stem. Het enige wat u nog hoort, is mijn stem. Mijn stem. Mijn stem. U luistert naar mijn woorden. U doet alles wat ik zeg.’ Vrijwel meteen zakte Fico’s hoofd naar beneden. ‘Als ik straks met mijn vingers knip, bent u een plank,’ sprak Ravi. ‘U bent een stevige houten plank. U wordt stijf als een dik stuk hout.’ Het volgende moment knipte Ravi met zijn vingers. Fico schrok op. Hij stond nu kaarsrecht op het podium. Zijn ogen wijd open en zijn armen strak langs zijn lichaam. Ravi bewoog zijn hand voor Fico’s ogen om te zien of die zou reageren, maar hij reageerde niet. Achter Ravi had Victor, de assistent, ondertussen twee stoelen klaargezet. De stoelen stonden een eindje uit elkaar met de achterkanten naar elkaar toe. Ertussen stond een kleine zuil. Ravi keek zijn publiek aan. ‘Wij zullen Fico nu als een plank over de stoelen en de zuil leggen.’ Samen met zijn assistent tilde hij Fico op, die nog steeds zo stijf was als een plank. Voorzichtig legden ze hem op de stoelen. Fico’s hoofd rustte op de rugleuning van de ene stoel, zijn voeten op de rugleuning van de andere stoel en zijn rug op het zuiltje daartussenin. Ravi ging achter Fico staan. Hij bewoog zijn handen boven Fico’s buik. ‘Ik zal deze jongen nu laten

zweven,’ zei hij mysterieus. ‘Victor, haal de stoelen weg.’ Victor deed wat Ravi zei. Ondertussen bleef Fico gewoon op het zuiltje liggen. Daarna zei Ravi: ‘Haal nu ook het zuiltje weg.’ Victor knikte en haalde het zuiltje weg. Florabella gilde van ontzetting. Fico zweefde! De stoelen en het zuiltje waren weg, maar hij hing nog steeds in de lucht. ‘Hoe is het mogelijk,’ stamelde de president. ‘Misschien zijn er draadjes,’ opperde Rosa. Ravi wenkte naar zijn assistent. ‘Breng mij de hoepel.’ Victor gaf Ravi een grote hoepel. ‘Ik zal u nu bewijzen dat Fico echt zweeft,’ zei Ravi. Langzaam bewoog hij de hoepel rond Fico. Van zijn tenen tot aan zijn hoofd. Als er ergens touwtjes hadden gezeten, had dat nu zichtbaar moeten worden. Maar er waren geen touwtjes te bekennen. Fico zweefde in de lucht! En achter hem stond alleen Ravi. ‘Bravo!’ riep de president. ‘Uitstekend! Heel goed!’ Hij begon te klappen. Ravi gaf de hoepel weer aan Victor. Daarna zette Victor het zuiltje en de twee stoelen weer terug. Toen alles weer stond zoals het in het begin had gestaan, liep Ravi naar Fico toe. Samen met Victor zette hij hem weer op zijn benen. ‘Als ik met mijn vingers knip, wordt u wakker,’ zei Ravi. ‘U herinnert zich niets van wat er is gebeurd.’ Toen knipte Ravi met zijn vingers.

Fico keek beduusd om zich heen. ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg hij. ‘Gaan we nog zweven?’ Iedereen begon te lachen. ‘Ravi heeft je zojuist laten zweven,’ zei de president. ‘Je bent het alleen weer vergeten.’ Fico keek Ravi verbaasd aan. ‘Je bent briljant,’ zei de president. ‘Kun je mij dat ook leren?’ ‘Alles op zijn tijd,’ zei Ravi. ‘Alles op zijn tijd.’

Hoofdstuk 9

Munt

Na de show nodigde de president Ravi en zijn assistent weer uit voor een kopje thee in de salon. Rosa had er geen zin meer in. Ravi’s kunsten kende ze inmiddels wel. Ze wilde nu wel eens weten wie hij echt was. Toen ze met z’n allen door de lange gangen van het paleis liepen, kneep ze er stiekem tussenuit. Dit was haar kans. Terwijl Ravi en zijn assistent theedronken, zou ze hun kamer doorzoeken. Misschien vond ze iets. Iets wat haar meer kon vertellen over Ravi en Victor. Rosa sloop naar hun kamer. Zoals ze verwacht had, zat de deur op slot. Rosa haalde twee haarspelden uit haar haar. Ze boog ze voorzichtig en stak ze daarna een voor een in het slot. Ze had het meester Gabriel ooit zien doen. Daarna had ze eindeloos geoefend op zo’n beetje alle sloten in het paleis. Het leek niet makkelijk, maar als je eenmaal doorhad hoe het moest, was het heel simpel.

Rosa morrelde wat in het slot, net zo lang tot ze een zachte ‘tik’ hoorde. Daarna draaide ze de haarspelden voorzichtig naar links en opende de deur. Handig om een meester te hebben die alles van spionage wist! Ze glipte naar binnen en sloot de deur achter zich. Het gastenverblijf bestond uit verschillende kamers: een zitkamer met twee slaapkamers aan weerszijden. Rosa was binnengekomen in de ruime zitkamer. Daar stonden verschillende sofa’s, een groot bureau en een enorme boekenkast. Rosa liep naar het bureau. Er lag een dik zwart boek op met goudkleurige letters. d e g e s c h i e d e n i s va n d e m a g i e , stond erop. Voorzichtig opende ze het boek. De bladzijden stonden vol priegelige lettertjes. Rosa begon te lezen. Het eerste hoofdstuk ging over eeuwenoude tovenaars. Mannen die stenen in kikkers veranderden en stokken in slangen. Ze bladerde door. • Er stonden verhalen in over tovenaars die de gedachten van dieren konden lezen. • Tovenaars die hun baard op commando lieten groeien. • Tovenaars die eieren konden bakken op hun handen. • Tovenaars die kleipoppetjes tot leven konden brengen. • Tovenaars die licht uit hun mond konden laten stralen. • Tovenaars die hun spiegelbeeld konden laten

j j j

praten zonder zelf iets te zeggen. • En tovenaars die vogeltjes poepten. Het was een lange geschiedenis. Eeuwen vol met tovenaars. Toen kreeg Rosa een briljant idee. Ravi bezat magische krachten, net als de tovenaars in het boek. Misschien stond hij er ook in? Dan kon ze erachter komen of hij echt een tweelingbroer had. Snel bladerde ze door. Hij stond vast aan het einde, want zo oud was Ravi nog niet. Algauw kwam ze bij het laatste hoofdstuk: Tovenaars van nu. Haar ogen schoten langs de regels. Lando Äarhus stond erin! En Tom Bakfiets! Ze bladerde verder. Nee, Ravi Ravioli vond ze niet. Maar Tony Tortellini stond er wel in!

Tony Tortellini werd in 1974 op het Italiaanse eiland Sicilië geboren. Hij groeide op in de stad Messina. Tony was het enige kind van Alonzo en Rosetta Tortellini. Daar stond het! Tony was enig kind. Hij had nooit een tweelingbroer gehad! Dus Ravi en Tony waren geen broers! Ravi had gelogen. Ze leken op elkaar omdat ze een en dezelfde persoon waren! Ze had het al die tijd al gedacht, maar nu wist ze het zeker. Ravi bestond helemaal niet. Daarom stond hij niet in het boek. Tony Tortellini was verdwenen, had een pruik opgezet en

een nieuwe naam gekozen. Hij was een gevaarlijke tovenaar die naar Costa Banana was gevlucht. En nu probeerde hij haar vader in zijn macht te krijgen. Rosa bladerde verder. Hé, wat was dat? De laatste pagina’s waren aan elkaar gelijmd. Precies in het midden zat een keurig rond gat, waarin een munt lag. Rosa pakte de munt. Het was een Costabanaanse dollar. Heel normaal. Maar waarom zou Ravi een heel normale munt in een boek verbergen? Was het zijn geluksmunt? Was het een tovenaarsmunt? Rosa besloot de munt mee te nemen. Ze voelde in haar zakken, diepte er eenzelfde soort munt uit op en legde die in het ronde gat. Plotseling klonk er gemorrel in het slot. Rosa’s hart sloeg een slag over. Was Ravi nu al terug? Ze klapte het boek dicht en rende door de kamer. Bijna struikelde ze over de grote houten kist met gaten erin. Ze vloog de kamer door, naar de deur van een van de slaapkamers. Snel glipte ze naar binnen. Dat was op het nippertje. Rosa tuurde door het sleutelgat. Ze zag Ravi de woonkamer binnenkomen. Hij keek haar meteen recht aan. Alsof hij dwars door het sleutelgat keek. Rosa verstijfde. Had hij haar gezien? Had hij haar blik gevoeld? Het leek erop dat hij een echte tovenaar was. In dat geval kon ze zich onmogelijk voor hem verstoppen.

Ravi kwam nu recht op haar af. Snel kroop ze onder het bed. Met bonzend hart bleef ze liggen. Vrijwel meteen ging de deur van de slaapkamer open. Rosa kon Raviâ€™s schoenen zien. Vlug sloot ze haar ogen. Ze kon maar beter niet naar hem kijken. Zelfs niet naar zijn schoenen. Straks zou hij haar blik nog voelen. Je wist maar nooit. Even later hoorde ze het bed kraken. Ravi was

er kennelijk op gaan zitten. Rosa tuurde door de spleetjes van haar ogen. Ze zag hem zijn schoenen uittrekken en een voor een onder het bed schuiven. Ze hield haar adem in. De schoenen stonden vlak voor haar neus. Ze kon ze aanraken, als ze dat zou willen. Ravi slaakte een zucht en ging op het bed liggen. Het duurde niet lang voordat zijn ademhaling rustig en regelmatig werd. Hij sliep. Voorzichtig kroop Rosa onder het bed vandaan. Op handen en voeten sloop ze door de kamer. Ze moest hier zo snel mogelijk weg zien te komen. Bij de deur naar de woonkamer stond ze op. Langzaam opende ze de deur. Ze had al een stap naar binnen gezet, toen ze ineens bevroor. In de woonkamer, vlak voor haar, zat Victor! Hij zat met zijn rug naar haar toe en las de krant. Als ze de kamer wilde verlaten, moest ze langs hem zien te komen. Victor vouwde de krant op en legde hem op de salontafel. Rosa was wanhopig. Het was onmogelijk om ongezien weg te komen. Zachtjes deed ze een stap terug en sloot de deur. Ze kroop over de vloer terug en ging weer onder het bed liggen. Ze zou moeten wachten tot Ravi en Victor weer weggingen. Ravi snurkte zachtjes. Rosa wachtte af. Het leek een eeuwigheid te duren, maar toen werd Ravi eindelijk wakker. Hij geeuwde en rekte zich luidruchtig uit. Daarna ging hij op het

bed zitten en deed zijn schoenen aan. Rosa durfde niet te kijken. Ze hoorde Ravi’s voetstappen richting de deur gaan. Pas toen ze de deur open en dicht had horen gaan, deed ze haar ogen open. Ze wachtte nog even. Toen kroop ze onder het bed vandaan en sloop naar de deur. Ze zou niet door het sleutelgat kijken. In plaats daarvan legde ze haar oor tegen de deur en luisterde naar de zachte stemmen van Ravi en Victor. ‘Over twee weken is de eerste wedstrijd van fc Banana,’ zei Victor. ‘Ah, Fico’s voetbalclub,’ antwoordde Ravi. ‘Klopt. Het is een thuiswedstrijd. Hier in het Ficostadion in San Fernando.’ ‘Interessant.’ ‘Dat is onze kans. De president en zijn familie zitten op de eretribune. Iedereen is aanwezig. Dit is hét moment.’ ‘Dat klinkt zeer goed,’ antwoordde Ravi. Het was even stil. ‘Wat is er?’ vroeg Victor. Het bleef stil. En toen zei Ravi: ‘Er is hier iemand geweest.’ ‘Hoezo?’ ‘Dat boek… op mijn bureau. Iemand heeft het verschoven.’ ‘Misschien de schoonmakers?’ ‘Die komen hier niet,’ antwoordde Ravi. ‘Ik heb de president gezegd dat wij de kamer zelf wel schoon zullen houden. Ik wil in het geheel geen vreemden bij mijn spullen.’

Opnieuw werd het stil. Toen zei Ravi: â€˜Laten wij een eindje gaan rijden met de auto.â€™ Rosa hoorde voetstappen. Ze hoorde een deur opengaan en daarna weer dicht. Op dat moment werd het stil in de kamer. Ze wachtte nog even en toen slaakte ze een diepe zucht. Dat was maar net goed gegaan. Ze wist nu zeker wie Ravi was, maar verder was ze niet veel wijzer geworden. Het gesprek dat ze zojuist gehoord had, vertelde haar niets. Misschien beraamden ze een moord op de president en zijn familie. Maar het kon ook zijn dat ze een cadeau wilden geven. Voorzichtig opende ze de deur en liep de woonkamer in. Ze wilde hier zo snel mogelijk weg. Ze was al bijna bij de deur naar de gang toen ze ineens iets bedacht. Het boek! Het dikke boek, waar ze in had gelezen. Zou ze het meenemen? Alleen met dit boek kon ze bewijzen dat Ravi had gelogen. Misschien kon ze haar vader overtuigen? Vlug liep Rosa naar het bureau, maar dat was nu leeg. Ze opende de lades. Ook die waren leeg. Ze keek in de kasten. Niets. Het boek was nergens meer te vinden. Ravi had het zeker meegenomen. Gelukkig had ze de munt nog. Ze zou hem aan meester Gabriel laten zien. Misschien wist hij waarom Ravi een heel gewone munt in een boek verborg.

Hoofdstuk 10

Ravi’s plan ‘Weet jij zeker dat wij hier niet worden afgeluisterd?’ vroeg Ravi. Hij zat met Victor in zijn auto: een oude zilvergrijze Rolls-Royce. Victor reed en Ravi zat achterin. Op zijn schoot lag het boek. ‘Honderd procent zeker,’ antwoordde Victor. ‘Ik heb de hele auto grondig doorzocht. Er zit niets in.’ ‘Mooi zo,’ zei Ravi. ‘Ik ben er vrijwel zeker van dat Rosa op mijn kamer is geweest.’ Victor remde voor een stoplicht. ‘Waarom denk je dat?’ Ravi trommelde met zijn vingers op het dikke boek. ‘Zij heeft aan mijn boek gezeten. Het lag anders dan eerst.’ ‘Maar hoe weet je dat het Rosa was?’ vroeg Victor. ‘Niemand zou zomaar op mijn kamer durven rondneuzen. Zij vinden mij geweldig. Iedereen is gek op mij. Iedereen, behalve Rosa. Ik weet niet hoe het komt, maar zij verdenkt mij al vanaf het begin.’ Ze reden over een drukke straat, dwars door

het centrum van San Fernando. Er groeiden hoge palmbomen aan weerskanten van de weg. In de verte kon je de Stille Oceaan zien glinsteren in de zon. ‘Hoe is ze dan binnengekomen?’ vroeg Victor. ‘Hoe zou ik dat moeten weten? Misschien heeft zij een sleutel?’ Victor hield zijn blik op de weg gericht. ‘Denk je dat ze iets weet?’ Ravi schudde zijn hoofd. ‘Nee, zij weet niet veel. En niemand gelooft haar. Zij is in het geheel geen gevaar voor ons. Maar wij zullen wel voorzichtig moeten zijn.’ Victor keek Ravi bezorgd aan via de achteruitkijkspiegel. ‘Wees niet bang,’ zei Ravi. ‘Zij heeft geen enkel bewijs. Er is in het geheel niets aan de hand.’

Ze zwegen een tijdje. Het enige geluid kwam van het drukke verkeer in de stad en het zachte, regelmatige zoemen van de motor. ‘Weet je al hoe je die bom het stadion in wilt krijgen?’ vroeg Victor. ‘Het wordt streng bewaakt.’ Ravi grijnsde. ‘Daar heb ik goed over nagedacht,’ zei hij. ‘Op de dag van de wedstrijd zal ik tegen de president zeggen dat ik een verschrikkelijke droom heb gehad. Ik zal hem vertellen dat er onheil nadert. En dat ik het stadion graag nog even zou willen inspecteren. Ik zal hem vertellen dat hij ons alleen moet laten gaan, omdat wij niemand vertrouwen. Hij zal mij geloven en ons laten gaan. En dan gaan wij naar het stadion en verstoppen die bom. En als wij klaar zijn, gaan wij terug naar het paleis en vertellen de president dat alles veilig is.’ ‘Briljant,’ riep Victor. Hij schudde zijn hoofd. ‘Die man gelooft ook alles wat je zegt. Waar gaan we de bom verstoppen?’ ‘Wij verstoppen hem in de skybox van de president. En dan, tijdens de rust van de wedstrijd, gaat het gebeuren.’ ‘Slim,’ zei Victor. ‘Heel erg slim.’

Hoofdstuk 11

Gorilla De volgende dag was het maandag. Rosa en Fico moesten weer naar de les. Ze gingen niet naar een gewone school, maar kregen privéles van meester Gabriel. Ze leerden dingen die kinderen van een president moeten weten. Hoe je een wet maakt. Hoe je een spion herkent. Hoe je een straaljager koopt of een raket. Hoe je een oorlog begint. En hoe je er een beëindigt. Rosa hoefde van haar vader eigenlijk niet naar school. Die vond het maar onzin. ‘School is niets voor meisjes,’ zei hij vaak. Meisjes konden toch geen president worden. En ze hoefden ook geen directeur van een bank te worden of van een gevangenis. Of generaal of spion. Nee, meisjes konden maar beter thuisblijven. Eten koken, schoenen poetsen en de afwas doen.

Rosa was het daar absoluut niet mee eens. Ze vond het leuk om naar school te gaan en wilde later president worden. Of geheim agent. Na lang zeuren en met de hulp van haar moeder was het haar gelukt om haar vader over te halen. Het klaslokaal bevond zich in het paleis. Er stonden twee tafeltjes: een voor Rosa en een voor Fico. Die van Fico was van puur goud. ‘Hebben jullie een leuk weekend gehad?’ vroeg meester Gabriel. ‘Ravi Ravioli is hier,’ riep Fico enthousiast, nog voor Rosa de kans kreeg te antwoorden. ‘De wereldberoemde, ongelooflijke, magische Ravi. Hij is echt cool. Hij kan hiepernotiseren en dingen laten zweven.’ ‘Ik heb het gehoord,’ zei meester Gabriel. Opgetogen vertelde Fico verder. ‘Hij logeert hier,’ zei hij. ‘Ik hoop dat hij voor altijd blijft.’ ‘Ik vertrouw hem niet,’ zei Rosa. Meester Gabriel fronste zijn wenkbrauwen. ‘Waarom niet?’ ‘Gewoon. Ik vind hem een griezel.’ ‘Leg eens uit,’ zei meester Gabriel. Het liefst zou ze nu vertellen wat ze ontdekt had. Dat Ravi eigenlijk iemand anders was. Dat hij een crimineel was en dat hij iets van plan was. Ze zou de munt willen laten zien. Ze zou alles willen vertellen. Maar niet waar Fico bij was. Haar broertje zou haar toch nooit geloven. Misschien zou hij alles aan hun vader vertellen. En die zou natuurlijk ontzettend boos worden.

‘Laat maar,’ zei Rosa. ‘Ik vertel het je na de les wel.’ Meester Gabriel knikte begripvol en liep naar het digibord. ‘Ik ga jullie zo een filmpje laten zien,’ zei hij. ‘In het filmpje zie je zes kinderen. Drie kinderen met witte kleren en drie kinderen met zwarte kleren. Ik wil van jullie weten hoe vaak de kinderen in witte shirts de bal naar elkaar overgooien. Is dat duidelijk?’ Rosa knikte. Meester Gabriel zette het filmpje aan. Rosa keek goed naar de wit geklede kinderen. Het was niet makkelijk. De kinderen met witte en zwarte shirts liepen door elkaar. En om het nog eens extra lastig te maken, gooiden ook de zwart geklede kinderen met een bal. Toen het filmpje afgelopen was, vroeg meester Gabriel: ‘Hoe vaak gooiden de kinderen in het wit de bal over?’ Rosa stak meteen haar vinger op. ‘Fico,’ zei meester Gabriel. ‘Wat?’ vroeg Fico. Hij zat in zijn schrift te tekenen. ‘Wat ben je aan het doen?’ vroeg meester Gabriel streng. ‘Ik ontwerp voetbalshirts. Voor mijn nieuwe club. Ik dacht zelf aan geel met blauw.’ Hij hield de tekening die hij aan het maken was omhoog. ‘Vind je ze mooi?’ ‘Ik zou het fijn vinden als je oplet,’ zei meester Gabriel.

‘Als je vindt dat ik mijn best niet doe, moet je dat maar tegen mijn vader zeggen,’ zei Fico. ‘Dat zal ik zeker doen,’ zei meester Gabriel. Toen wendde hij zich tot Rosa. ‘Weet jij het?’ ‘Twaalf keer,’ zei Rosa. ‘Heel goed, maar heb je de gorilla ook gezien?’ ‘De gorilla?’ ‘Ja, er liep een man in een gorillapak door het beeld. Zag je hem niet?’ Rosa schudde ongelovig haar hoofd. Ze had het filmpje heel aandachtig bekeken, maar toch had ze geen gorilla gezien. Meester Gabriel zette het filmpje opnieuw aan. ‘Kijk nu nog eens goed.’ Rosa keek naar de kinderen. Dit keer lette ze goed op de gorilla. En ja, hoor! Daar liep hij. Dwars door het beeld. Het was echt overduidelijk. Toen hij in het midden kwam, trommelde hij nog even met zijn vuisten op zijn borst. ‘Is dit hetzelfde filmpje?’ vroeg Rosa ongelovig. ‘Hoe kan het dat ik hem daarnet niet zag?’ ‘Omdat je scheel bent,’ zei Fico. ‘Ik zag hem meteen.’ ‘Dat komt omdat je het wist, Fico,’ zei meester Gabriel. ‘De eerste keer zat jij niet eens te kijken. Je keek pas toen ik het al verklapt had.’ Fico haalde zijn schouders op. Meester Gabriel ging verder: ‘Je hersens zijn zo druk bezig met tellen, dat ze de gorilla niet zien. Ze letten alleen maar op de wit geklede kinderen met de bal. Meer zien ze niet. Pas als je stopt met

tellen, zie je ineens de gorilla. Kun je nagaan hoeveel dingen je eigenlijk mist.’ Meester Gabriel zocht een nieuw filmpje op. ‘Ik zal jullie nog iets laten zien,’ zei hij. ‘Fico, let goed op. Dit zul je interessant vinden!’ Fico zuchtte luid. Meester Gabriel zette het filmpje aan. Er was een man te zien die een ring boven zijn hand liet zweven, precies zoals Ravi dat had gedaan. ‘En?’ vroeg Fico. ‘Wat wil je daarmee zeggen?’ ‘Let op de gorilla,’ zei meester Gabriel met een knipoog. ‘Ik zie niets,’ zei Rosa. ‘Je kijkt alleen maar naar de ring,’ zei meester Gabriel. ‘Je bent zo met die ring bezig dat je niets anders ziet. Maar let nu eens op zijn handen.’ Rosa keek naar de handen van de man. De ring danste boven zijn linkerhand. Zijn rechterhand hield hij boven de ring. Telkens wanneer de ring omhoogging, ging zijn rechterhand ook omhoog. ‘Hij doet iets met zijn rechterhand?’ vroeg Rosa. Meester Gabriel glimlachte. ‘Kijk maar rustig verder.’ De man liet de ring op zijn linkerhand landen. Daarna opende hij zijn andere hand. Er lag iets in. Het was een klein apparaatje. De man liet het zien. ‘In dit apparaatje zit een onzichtbaar draadje verborgen,’ legde hij uit. Hij verstopte het in de palm van zijn hand. ‘Aan het uiteinde van het draadje zit een piepklein bolletje kleverige wax,’ ging hij verder. ‘Dit bolletje plak ik

stiekem tegen de ring. Daarna trek ik voorzichtig aan het draadje zodat het langer wordt. Nu kan ik de ring laten zweven aan een draadje.’ ‘Ravi werkt niet met onzichtbare touwtjes,’ riep Fico boos. ‘Hoe weet je dat zo zeker?’ vroeg meester Gabriel. ‘Hij ging er zo met zijn hand omheen.’ Fico bewoog zijn handen door de lucht zoals Ravi ook had gedaan. ‘Hij deed dat expres om aan te tonen dat er geen draadjes waren.’ ‘Ook dat is een truc,’ zei meester Gabriel rustig. ‘Hij doet net alsof hij er met zijn handen omheen gaat. In werkelijkheid beweegt hij zijn handen net langs het draadje. Hij doet dat zodat jij denkt dat er geen draad is. Maar die is er wel.’ Fico lachte schamper. ‘En mij? Denk je dat hij mij aan zo’n onzichtbaar draadje heeft laten zweven? Wat een onzin.’ ‘Misschien was dat een ander soort truc,’ antwoordde meester Gabriel. ‘Ik geloof er in elk geval niet in.’ Fico was rood geworden. ‘Nou, ik geloof het anders wel. Ravi heeft een bijzonder talent. Hij kan slangen en leeuwen hiepernotiseren. En dat is allemaal echt!’ Meester Gabriel knikte kalm. ‘Ik heb niet gezegd dat de hypnose nep was,’ antwoordde hij rustig. ‘Hypnose kan zeker werken. Maar niet zoals in films. Je kunt mensen niet zomaar alles laten doen wat je maar wilt. Ze moeten het zelf ook willen.’ Rosa staarde stil voor zich uit. Maar het boek

dan? Het boek over de tovenaars. Ze besloot het meester Gabriel later die dag te vragen. De rest van de dag kon Rosa haar hoofd maar moeilijk bij de les houden. Ze wilde zo graag even met meester Gabriel praten. Maar ze moest rustig afwachten. Toen de les eindelijk voorbij was en Fico er in zijn draagstoel vandoor was gegaan, vertelde ze de meester alles. Ze vertelde over wat ze in het boek van Ravi had gelezen. Over de munt die ze had gevonden en over het gesprek dat ze had afgeluisterd. Meester Gabriel luisterde aandachtig. ‘Goed werk, Rosa,’ zei hij. ‘De dingen die je ontdekt hebt, zijn erg belangrijk. Ik vertrouw Ravi ook niet. We moeten heel voorzichtig zijn.’ ‘Maar dat boek,’ zei Rosa. ‘Dat boek ging over echte tovenaars. Tony Tortellini is een echte tovenaar. Ravi is Tony. Weet je zeker dat hij niet kan toveren?’ Meester Gabriel lachte. ‘Niet alles wat in boeken staat is waar, Rosa. Degene die dat boek geschreven heeft, gelooft waarschijnlijk in tovenarij. Ik geloof er niet in. Ik geloof dat het allemaal trucs zijn. En jij?’ Rosa haalde haar schouders op. ‘Ik hoop het,’ zei ze. ‘Toen we door het sleutelgat keken, wist hij dat we naar hem keken. Hij zei dat hij onze blik kon voelen.’ Meester Gabriel schudde lachend zijn hoofd. ‘Hij heeft jullie vast gehoord,’ zei hij.

‘Maar hij kan de toekomst voorspellen! Die leeuw!’ ‘Misschien heeft hij hem zelf wel losgelaten, weet jij veel.’ Rosa knikte. Ze hoopte maar dat haar meester gelijk had. Want tegen een tovenaar kon je niet op. ‘Mag ik die munt eens zien?’ Meester Gabriel pakte een vergrootglas uit zijn bureaula. Rosa gaf hem de Costabanaanse dollar. Haar meester bekeek hem aandachtig. Daarna liet hij hem op de tafel vallen. Het klonk dof. Anders dan de meeste munten, die schel rinkelen. ‘Er is iets met deze munt,’ mompelde hij. Hij liet hem nogmaals op tafel vallen. ‘Volgens mij is-ie hol.’

Hoofdstuk 12

Geheimen ‘Een holle munt?’ vroeg Rosa verbaasd. ‘Spionnen gebruiken zo’n munt om geheimen in te verbergen,’ legde meester Gabriel uit. ‘Is Ravi een spion?’ De meester pakte een kistje uit de kast en liep terug naar zijn bureau. ‘Ik weet het niet. Het zou kunnen.’ Hij opende het deksel. ‘Let op. Dit is echt ongelooflijk.’ De binnenkant van het kistje was bekleed met donkerrood fluweel. Er zaten een stuk of twintig ringen in, keurig gerangschikt op grootte. Meester Gabriel haalde er een uit en legde de munt erin. Hij paste precies. ‘Met deze ringen kun je holle munten openen,’ zei hij. Toen sloeg hij drie keer met de ring op tafel. Rosa kon haar ogen niet geloven. De munt viel uiteen in twee delen. Er kwam een klein, dun zwart kaartje tevoorschijn. Het was niet veel groter dan de nagel van Rosa’s pink. Haar mond viel open van verbazing.

‘Als ik het niet dacht,’ zei meester Gabriel. Hij pakte het zwarte kaartje tussen zijn duim en wijsvinger. ‘Dit is een piepklein geheugenkaartje. Een micro sd-kaart. Hier kun je bestanden op zetten. Kennelijk heeft Ravi iets te verbergen.’ Meester Gabriel stopte het geheugenkaartje in zijn computer. Vrijwel meteen verscheen er een map waarin twee e-boeken zaten. Het eerste boek droeg de titel:

ongelooflijke

trucs

Het tweede boek was getiteld:

hoe men een

bom L maakt.

Meester Gabriel floot tussen zijn tanden. ‘Dit is niet best,’ zei hij geschrokken. ‘Ik ben bang dat er inderdaad iets niet in de haak is.’ Rosa hield haar adem in. Wilde Ravi een bom laten ontploffen? In het Fico-stadion? ‘Maar voor wie zou hij dan werken?’ vroeg Rosa.

Meester Gabriel keek haar droevig aan. ‘Dat kan iedereen zijn. Een president heeft veel vijanden.’ Hij klikte op het eerste boek en bladerde er rustig doorheen. Er stonden verbazingwekkende trucs in. Dingen die je, als je ze met eigen ogen zou zien, voor tovenarij zou hebben gehouden. Dit is het e-book:

Hoe men dingen op afstand kan laten bewegen Met deze truc doet u net alsof u lepels kunt laten bewegen met gedachtekracht. Bevestig een sterke magneet om uw pols en verberg hem onder uw overhemd. Leg een lepel op tafel. Vertel uw publiek dat u de lepel met uw gedachten zult laten bewegen. Houdt uw handen boven de lepel. De magneet zal de lepel aantrekken, waardoor deze vanzelf lijkt te bewegen.

Meester Gabriel bladerde door. Het e-boek stond vol waanzinnige trucs.

• Hoe je water op commando kunt laten bevriezen. (Door een flesje mineraalwater een paar uur in de diepvries te laten liggen. Het flesje is dan ijskoud, en net niet bevroren. Wanneer je het daarna krachtig schudt, bevriest het water in één keer.)

• Hoe je horloges kunt laten stilstaan. (Met een magneetje dat verborgen zit in de ring om je vinger.)

• Hoe je een lucifer op je hand kunt laten bewegen. (Er zit een verborgen magneetje in de lucifer en een in de ring om je vinger.)

• Hoe je een potlood kunt laten vallen met de kracht van je gedachten. (Je legt het potlood op een leeg glas. Binnen in het potlood zit een buisje met een piepklein rond kogeltje erin. Het buisje zit scheef, waardoor het kogeltje langzaam naar één kant rolt. Hierdoor wordt het potlood aan de ene kant zwaarder, waardoor het valt.)

• Hoe je een auto kunt besturen met een blinddoek om. (Wanneer je aan het koordje van deze blinddoek trekt, ontstaan er kijkgaatjes met zwart gaas ervoor. Van buitenaf zie je niets, maar je kunt er prima doorheen kijken. Je laat iemand de blinddoek testen als de kijkgaatjes dicht zijn. Voordat je de blinddoek zelf omdoet, trek je aan het koordje, waardoor de spiekgaatjes ontstaan en je alles kunt zien.)

• Hoe je een lepel krom kunt laten buigen met gedachtekracht. (De lepel bestaat uit twee delen met een stukje flexibel plastic ertussen. Je houdt je vingers voor het plastic en buigt de lepel gemakkelijk krom.)

• Hoe je een moertje vanzelf van een boutje af laat draaien. (In het boutje zit een piepklein motortje. Het motortje trilt het moertje er vanzelf af. Met een magnetische ring zet je het motortje in werking.) Meester Gabriel bladerde verder. Op bladzijde 189 stond een plaatje van een ingewikkeld apparaat. z w e e f m a c h i n e , stond erbij. ‘Deze machine laat voorwerpen zweven zonder draadjes,’ zei meester Gabriel. ‘Kan dit echt?’ vroeg Rosa ongelovig. Meester Gabriel glimlachte. Hij typte wat in op YouTube. Even later verscheen er een filmpje waarin een plat kastje te zien was. Het kastje was ongeveer zo groot als een frisbee. ‘In dit apparaat zit een magneet,’ zei meester Gabriel. ‘Het is een elektromagneet. Hij werkt op stroom. Je kunt hem dus aan- en uitzetten. Als hij uit staat, gebeurt er niets. Zet je hem aan, dan werkt hij als een magneet.’ Er verscheen een vrouw in beeld. Ze zette het kastje aan. Daarna hield ze een zwarte schijf boven de magneet. ‘Let op,’ zei meester Gabriel. ‘Dit is echt ongelooflijk.’ De vrouw liet de zwarte schijf los. En toen gebeurde er iets heel merkwaardigs: de schijf bleef tien centimeter boven het kastje zweven! Rosa staarde vol ongeloof naar het scherm. ‘Hoe kan dat?’

‘Je hebt vast wel eens met een paar magneetjes gespeeld, of niet?’ vroeg meester Gabriel. Rosa knikte. ‘Magneten trekken elkaar aan. Maar als je ze omdraait, stoten ze elkaar af. Dan duwen ze elkaar weg.’ Meester Gabriel wees naar het scherm. ‘Er zit een magneet in het kastje en een in de schijf. De magneet in het kastje duwt de schijf van zich af. Omhoog. En zo blijft hij zweven.’ De vrouw haalde de schijf weg en zette er een schaakbord voor in de plaats. Nu zweefde het schaakbord boven het kastje. ‘Je kunt zo’n magneet natuurlijk ook in een schaakbord verstoppen,’ zei meester Gabriel. ‘En als je het kastje dan ook nog in de tafel verstopt, is het net alsof je dingen kunt laten zweven.’ De vrouw haalde het schaakbord weg en liet nu een stapel boeken zweven. En daarna nog een kussen met een baksteen erop. En even later een ruimteschip. Het was een indrukwekkend gezicht. ‘En als je de stekker eruit trekt?’ vroeg Rosa. ‘Dan valt het ruimteschip naar beneden. Een elektromagneet werkt alleen op stroom. Als je hem uitzet doet hij het niet meer.’ Rosa dacht na. Als Ravi geen tovenaar was, wat was hij dan? Een goochelaar? En wat wilde hij in het stadion doen? ‘Laat dat andere boek eens zien,’ zei ze. Meester Gabriel klikte op het andere e-boek. Er stonden plaatjes in van bommen. Ernaast stond hoe je ze moest maken.

‘Denk je dat Ravi een bom in het stadion wil laten ontploffen?’ vroeg Rosa. ‘Daar lijkt het wel op,’ zei meester Gabriel. ‘Dan moeten we mijn vader waarschuwen,’ riep Rosa. ‘We moeten hem dit e-boek laten zien.’ ‘En dan?’ vroeg meester Gabriel. ‘Denk je dat hij ons gelooft?’ Rosa wist dat haar meester gelijk had. Ravi zou gewoon zeggen dat hij dat boek nog nooit had gezien. Haar vader zou hem meteen geloven. Die luisterde toch niet naar haar. Meester Gabriel opende een laatje in zijn bureau en haalde er een pen uit. ‘Dit is een afluisterpen.’ Hij liet Rosa de pen zien. Het leek een heel normale pen. Er was niets vreemds aan te zien.

‘We moeten weten wat hij van plan is,’ zei meester Gabriel. ‘Ik zal deze pen vannacht in zijn kamer neerleggen. We nemen alles op wat hij zegt. Zodra we bewijs hebben, gaan we meteen naar je vader. Dan moet hij ons wel geloven.’

Hoofdstuk 13

De voorspelling Meester Gabriel was midden in de nacht naar Raviâ€™s kamer gegaan. Daar had hij de afluisterpen in zijn pennenbakje gezet. De pen stond tussen een heleboel andere pennen. Toch had Ravi hem er de volgende ochtend meteen uitgepikt. Hij had de pen doormidden gebroken en weggegooid. Er was iets met Ravi. Hij zag alles. Werkelijk niets ontging hem. Het leek wel of hij een fotografisch geheugen had. Een geheugen dat niets vergeet en elke verandering ziet. Dat ieder detail onthoudt, hoe klein ook. En daarom was meester Gabriel later nog eens naar zijn kamer gegaan. Hij had er twee microfoontjes verstopt. Een in de lamp en een achter de boekenkast. Maar ook die had Ravi meteen ontdekt. Uiteindelijk was Rosa naar haar vader gegaan. Ze had hem gezegd dat hij voorzichtig moest zijn. Dat er misschien iets zou gebeuren tijdens de voetbalwed-

strijd. Maar toen haar vader vroeg wat er dan zou gebeuren, kon Rosa dat niet vertellen. Ze wist het zelf ook niet. Iets met Ravi. Iets met een bom misschien. Natuurlijk vond haar vader het allemaal onzin. Hij wilde er niets meer over horen. Ook de Super Geheime Dienst kon hen niet helpen. Meester Gabriel had geprobeerd hen te waarschuwen. Maar de s g d vond het ook allemaal onzin. Ravi had niets verkeerd gedaan of gezegd. Er was geen bewijs en dus ook geen reden om hem op te pakken. Bovendien wist iedereen dat Ravi bevriend was met de president. Zijn toverkunsten waren overal bekend. Niemand die de grote tovenaar durfde te beschuldigen. Er gingen twee weken voorbij. Het was zaterdagochtend. De hele familie zat aan tafel voor het ontbijt. Ravi en Victor waren er ook. Rosa en meester Gabriel waren nog steeds niets wijzer geworden. Het was om moedeloos van te worden. Ravi was achterdochtig geworden. Hij wist dat hij in de gaten werd gehouden. En daarom gedroeg hij zich keurig. Er was niets, maar dan ook niets op hem aan te merken.

De president dronk zijn theekopje leeg en keek erin. Dat deed hij tegenwoordig altijd. Het was zijn nieuwe hobby: de toekomst voorspellen. Het gezicht van de president betrok. ‘Het gaat vandaag regenen,’ zei hij. Hij keek Fico ongerust aan. ‘Tijdens de wedstrijd?’ vroeg zijn zoon. Vandaag was de grote dag. Fico’s voetbalteam zou de eerste wedstrijd van het seizoen gaan spelen. f c Banana tegen de Paradijsvogels. Het was een belangrijke wedstrijd. De president draaide met zijn theekopje en tuurde erin. ‘Het gaat regenen,’ zei hij. ‘Maar het is niet duidelijk wanneer.’ ‘Het regent elke dag,’ zei Rosa. ‘We zitten midden in het regenseizoen.’ Dat was waar. Costa Banana was een tropisch land. En in het najaar regende het er bijna elke dag. Grote buien spoelden het land schoon. ‘Regen voorspellen tijdens het regenseizoen kan ik ook,’ zei Rosa. De president keek zijn dochter geërgerd aan. ‘Gisteren voorspelde ik dat we zwaardvis zouden eten en dat klopte ook.’ Rosa zuchtte. Het hele paleis speelde het spelletje mee. Als de president iemand hypnotiseerde, deed die persoon precies wat hij zei. Als hij de toekomst voorspelde, lieten zijn bedienden het uitkomen. Vorige week had hij voorspeld dat er een flamingo in het bad zou zitten. De bedienden wisten niet hoe snel ze een flamingo moesten vangen. De president was erg tevreden toen hij het beest in zijn gouden bad

100

aantrof. En daarom voorspelde hij, gewoon voor de grap, dat er later die dag een neushoorn in zijn bed zou liggen. Ook die voorspelling kwam uit. Sindsdien was hij alleen nog maar aan het voorspellen. ‘Wil je weten wie er vanmiddag gaat winnen?’ vroeg hij triomfantelijk. ‘Niet zeggen,’ riep Fico. ‘Dan is er niets meer aan.’ De president haalde zijn schouders op. ‘Goed, dan vertel ik het je na afloop.’ Toen zei hij tegen Ravi: ‘Jij gaat toch ook mee?’ Ravi knikte. Hij keek somber. ‘Is er iets?’ vroeg de president. ‘Ik heb vannacht een verschrikkelijke droom gehad,’ zei Ravi. De president fronste zijn voorhoofd. ‘En? Wat droomde je?’ ‘Ik heb gedroomd dat er iets vreselijks zou gebeuren vanmiddag.’ ‘Tijdens de voetbalwedstrijd?’ ‘Klopt.’ De president keek Ravi met open mond aan. ‘Weet je ook wat?’ Ravi schudde zijn hoofd. ‘Kan de wedstrijd wel doorgaan?’ vroeg de president bezorgd. ‘Een moment,’ zei Ravi. Hij sloot zijn ogen en bleef een tijdje zo zitten. Het was muisstil. Niemand durfde iets te zeggen. Toen Ravi na een minuut zijn ogen weer opende, keek hij opgelucht. ‘De wedstrijd zal gewoon door

101

kunnen gaan. Ik zal al het gevaar wegnemen. Ik zal zo met mijn assistent naar het stadion gaan en alles in orde maken.’ ‘Weet je dat zeker?’ vroeg de president. Hij klonk nog steeds bezorgd. ‘Honderd procent,’ antwoordde Ravi. ‘Deze wedstrijd is belangrijk. Ik zal ervoor zorgen dat hij door kan gaan. Ik zal u en uw familie persoonlijk beschermen.’ De president slaakte een zucht van verlichting. Rosa voelde haar maag samentrekken. Ravi was iets van plan. Misschien zou hij zo meteen een bom plaatsen. Het liefst had ze het willen uitschreeuwen. Had ze haar vader willen zeggen dat hij Ravi niet kon vertrouwen. Maar hij zou haar toch niet geloven. Ravi stond op. ‘Ik zal snel weer terugkomen,’ zei hij. ‘Alles komt in orde.’ ‘Wil je een paar bewakers mee?’ vroeg de president. ‘Nee, dank u. Ik vertrouw niemand. Ik zal dit helemaal zelf uit moeten zoeken.’ De president knikte begripvol. ‘Pas goed op jezelf, Raaf.’ Ravi stond op. Zwijgend verliet hij met zijn assistent de eetzaal. Florabella keek haar man angstig aan. ‘Wees niet bang, poppenkontje,’ zei de president. ‘Ravi zal ons altijd beschermen.’ ‘Mag ik van tafel?’ vroeg Rosa. ‘We zijn nog niet klaar,’ snauwde haar vader. ‘Ik heb geen zin meer,’ zeurde Rosa. ‘Ik moet nog wat dingen doen.’

102

‘Je blijft hier.’ De president keek haar streng aan. ‘Die dingen kun je straks ook wel doen. Je blijft gewoon aan tafel zitten.’ Rosa beet op haar lip. Ze moest weten wat Ravi ging doen. Ze moest erachteraan. ‘Ik voel me niet lekker,’ zei ze. De president klapte in zijn handen en riep: ‘Sluit de deur.’ De bewaker bij de deur gehoorzaamde meteen. Rosa wist dat het geen zin had om weg te rennen. Voorzichtig pakte ze haar telefoon. Ze zou meester Gabriel een berichtje sturen. Misschien kon hij erachteraan. Snel begon ze onder de tafel te typen.

HLP!!! Ravi gaat naar ‘Wat doe je daar?’ snauwde haar vader. Hij keek Rosa nijdig aan. ‘Niets,’ zei Rosa mat. De president sprong op, griste de telefoon uit haar handen en bekeek het berichtje. ‘Wat heeft dit te betekenen?’ Zijn stem sloeg over en zijn gezicht werd langzaam rood. ‘Waar ben jij mee bezig?’ Rosa antwoordde niet. Het had niet veel zin om iets te zeggen. ‘Jij denkt zeker dat Ravi iets van plan is. Of niet soms? Jij vertrouwt hem niet. Maar ik zal je dit zeggen: Ravi heeft niets misdaan! Hij heeft alleen maar goede dingen voor ons gedaan! Hij heeft ons

103

gered van het naderend onheil. En nu gaat hij dat weer doen.’ ‘Je vergist je,’ zei Rosa. ‘Tegen wie denk jij wel dat je het hebt,’ schreeuwde haar vader. Nu werd hij pas echt kwaad. Zijn ogen spuwden vuur en zijn neusvleugels trilden. ‘Wat denk je wel? Hoe durf je!’ Hij zwaaide met de telefoon. Haar vader kolkte van withete woede. De aderen in zijn nek waren opgezet. Hij hijgde en snoof als een dolle stier. Rosa kon zich niet herinneren dat ze haar vader ooit zo kwaad had gezien. ‘Ik ben de president,’ schreeuwde hij. ‘Je luistert naar wat ik zeg, begrepen?’ Toen wendde hij zich tot zijn adjudant. ‘Diego,’ riep hij. ‘Bewaar deze telefoon. Rosa krijgt hem na de wedstrijd pas terug.’ ‘Geef hier,’ riep Rosa. Ze had het berichtje nog niet verstuurd.

104

De president negeerde zijn dochter. Hij gaf de telefoon aan Diego en ging weer zitten. ‘Mag meester Gabriel mee naar de wedstrijd?’ probeerde Rosa. ‘Meester Gabriel gaat niet mee,’ riep haar vader. ‘Ik wil hem niet in het stadion hebben.’ ‘Het is zaterdag!’ riep Fico vol afschuw. ‘Je gaat je meester toch niet uitnodigen in het weekend?’ Rosa zei niets. Ze was woedend. Ze wist zeker dat er iets mis was, maar ze kon niets doen. Na het eten stuurde haar vader haar naar de kleine salon. Diego stond voor de deur en hield haar scherp in de gaten. Wat moest ze doen? Zo meteen zou de hele familie naar de wedstrijd gaan. Zou ze thuisblijven? Maar dan kon ze Ravi niet in de gaten houden. Zij was de enige die wist dat hij iets van plan was. Ze zuchtte diep. Er zat niets anders op dan mee te gaan. Als zij niets deed was alles sowieso verloren. Rosa hoopte dat het zo meteen zou gaan regenen. Bij hevige regen ging de wedstrijd soms niet door. Dat zou Ravi’s plan kunnen bederven. De tijd ging langzaam voorbij. Twee uur later nam Diego haar mee. ‘Tijd om te gaan,’ zei hij. Met een bonzend hart liep ze achter hem aan.

105

Hoofdstuk 14

Het Fico-stadion De president had een eigen skybox in het Ficostadion. Het was een soort woonkamer met grote ramen waardoor je het veld goed kon zien. Er stonden gemakkelijke stoelen en er was een bar met keuken, waar de heerlijkste gerechten werden klaargemaakt. Rosa keek rond. Er was hier genoeg plaats om een bom te verstoppen. Zou ze gaan zoeken? Misschien moest ze wachten tot de wedstrijd begon. ‘Kom, we gaan buiten zitten,’ zei Fico. Hij wees naar de glazen deur die toegang gaf tot de eretribune. Het was een soort balkon speciaal voor de president en zijn familie. Het hele gezelschap volgde Fico naar buiten. Alleen Rosa bleef in de deuropening staan. Ze twijfelde. Als ze binnenbleef kon ze de ruimte doorzoeken. ‘Rosa,’ riep de president. ‘Kom hier!’ Hij had een mooi wit uniform aangetrokken met veel medailles.

106

Om zijn nek droeg hij een geel voetbalsjaaltje. Het zag er niet uit. ‘Ik blijf liever binnen,’ antwoordde Rosa. ‘Ik kijk wel via het scherm.’ Aan de wanden van de skybox hingen grote schermen waarop je de spelers van dichtbij kon zien. ‘Geen sprake van,’ riep de president. ‘Jij komt hier zitten.’ Rosa bleef binnen en plofte neer op een van de leren banken. Ze was haar vader meer dan zat. ‘Rosa!’ brulde de president. Rosa deed net alsof ze hem niet hoorde. Vanuit haar ooghoek zag ze dat Ravi iets in het oor van haar vader fluisterde. Hij knikte en zei toen: ‘Prima. Blijf maar lekker binnen, als je dat liever wilt.’ Er bekroop Rosa een angstig gevoel. Wat was Ravi van plan? Was dit zijn bedoeling? Wilde hij graag dat ze hier bleef zitten? Wat als Ravi het op haar gemunt had? Misschien wilde hij haar wel uit de weg ruimen. Misschien vond hij haar lastig. Rosa dacht koortsachtig na. Ravi zou zichzelf waarschijnlijk niet opblazen. Als ze bij hem in de buurt bleef, zou haar niets overkomen. Misschien moest ze toch maar op het balkon gaan zitten. Ze stond op, liep naar de tribune en zocht een plaatsje vlak achter Ravi. ‘Ha Rosa,’ riep hij. ‘Fijn dat u bij ons wilt komen zitten.’ Hij gaf haar een knipoog en grijnsde gemeen. Rosa rilde. Was meester Gabriel er maar. Die wist altijd wel wat ze moest doen.

107

‘We gaan ze helemaal inmaken,’ zei Fico. Hij droeg het gele shirt van f c Banana. Het shirt dat hij zelf had ontworpen. ‘We gaan vet dik winnen.’ ‘Ik weet wat het wordt,’ zei de president glunderend. ‘Maar ik zal niks verklappen.’ Fico keek ongeduldig naar zijn spelers. Ze kwamen nu het veld op en begonnen aan hun warming-up. ‘Kijk, dat is hem,’ riep hij trots. Hij wees naar een voetballer met rugnummer zeven. ‘Dat is Santana. Hij scoort er minstens vijf.’ ‘Wij kunnen veel van deze man verwachten,’ zei Ravi. ‘Al zullen spelers vaak eerst wel enige tijd moeten wennen.’ ‘Santana niet,’ zei Fico. ‘Die is zó goed.’ De president knikte. ‘Dat moet ook wel. Hij was niet goedkoop.’ ‘We worden wereldkampioen,’ zei Fico. Ondertussen kwamen de toeschouwers binnen. Alle kaartjes waren uitverkocht. Iedereen wilde de grote Santana in het echt zien. Een helikopter vloog rondjes boven het stadion. Als de president ergens was, werd de hele omgeving scherp in de gaten gehouden. Alles werd zwaar beveiligd. Het stadion zat nu helemaal vol. Er hingen grote spandoeken met de hoofden van Fico en de president erop. De mensen zongen en hielden sjaaltjes boven hun hoofd. ‘Fico, bedankt. Fico, bedankt. Fico, Fico, Fico, bedankt.’ Fico genoot. ‘Zij zijn blij met uw nieuwe aankoop,’ zei Ravi. ‘U

108

hebt hun een geweldig cadeau gegeven.’ Fico knikte. Hij keek gespannen naar het veld. De warming-up was voorbij. De spelers gingen op hun plaatsen staan. De scheidsrechter keek op zijn horloge en blies toen op zijn fluitje. De wedstrijd was begonnen. De Paradijsvogels trapten af. Ze speelden de bal een paar keer over en vielen toen snel aan. Een lange bal. Een steekpass. En hij zat erin. Al na een minuut was het

0 – 1!

Fico staarde vol ongeloof naar het doel. Hoe kon dit? Dit was onmogelijk. Zijn team stond achter. ‘Gewoon pech,’ zei de president. ‘Wacht maar af. Het komt wel goed.’ Er gingen een paar minuten voorbij, maar het leek er niet echt op dat het goed zou komen. De Paradijsvogels waren erg veel aan de bal. ‘Pak die bal, idioten,’ schreeuwde Fico. ‘Schiet hem in het doel!’ Zijn blik was voortdurend op de bal gericht. Alsof hij hem met de kracht van zijn gedachten de goede kant op probeerde te sturen. De Paradijsvogels kregen een hoekschop. De bal zeilde door de lucht, vlak langs het doel van f c Banana. Twee spelers sprongen op om de bal te koppen. Santana was er het eerst bij. Hij probeerde de bal tegen te houden, maar kopte de bal per ongeluk in het doel.

0 – 2!

Een eigen doelpunt! Hoe was dit mogelijk! Door een fout van Santana nog wel!

109

Fico was woedend. ‘Dat is je eigen doel, sukkel!’ ‘Volgens mij is hij in het geheel niet in vorm,’ zei Ravi. Fico gromde. Maar even later veerde hij weer op.

110

Santana had de bal veroverd. Hij passeerde een tegenstander en toen nog een en nog een, dook op voor het doel, wilde schietenâ€Ś maar maaide met zijn voet over de bal. Een tweede kans om te schieten

111

kreeg hij niet, want de keeper was er al bij. Fico staarde verbijsterd naar zijn sterspeler. ‘Dit is echt waardeloos. Ik had nog beter Donald Duck kunnen kopen.’ Ondertussen waren de Paradijsvogels al aan een nieuwe aanval begonnen. Met een prachtige combinatie speelden ze de verdediging van f c Banana volledig uit elkaar.

0 – 3!

Alsof het niets was. Fico verborg zijn hoofd in zijn handen. Het publiek was woedend. Er volgde een oorverdovend fluitconcert. ‘U hebt een zeer goed team,’ zei Ravi. ‘En Santana is een echte superster. Er is in het geheel niets mis met hem. Het zullen de zenuwen wel zijn. Misschien is hij bang dat hij voor straf naar een onbewoond eiland moet als hij niet goed speelt.’ ‘Als hij zo doorgaat zoek ik er zelf een voor hem uit,’ riep de president. ‘Heb geduld,’ zei Ravi. ‘Ik moet hem kunnen helpen.’ ‘Echt waar?’ vroeg Fico ongelovig. ‘Geef mij vijf minuten. Straks in de pauze. Ik beloof u dat hij zal spelen zoals hij nog nooit gespeeld heeft.’ Rosa was meteen alert. Ravi zou in de rust weggaan. Zou het dan gebeuren? Zou hij dan toeslaan? Op het moment dat hij er zelf niet was? Fico staarde verslagen naar het veld. Dit was niet wat hij verwacht had. Ook de president had kennelijk wat anders

112

verwacht. Ongelovig keek hij naar het scorebord. ‘Misschien moeten we de Paradijsvogels naar een onbewoond eiland sturen,’ zei hij. ‘Dat lijkt me een goed idee,’ zei Fico. ‘Hoe durven ze van mij te winnen.’ ‘Dat is in het geheel niet nodig,’ zei Ravi. Zijn stem klonk zelfverzekerd. ‘Uw team zal geheel uit zichzelf winnen.’ ‘Weet je het zeker?’ vroeg Fico. Hij keek Ravi twijfelend aan. De Paradijsvogels domineerden de wedstrijd volledig. Ze speelden de bal rustig heen en weer. Het leek wel of ze er niet veel zin meer in hadden. Of misschien waren ze geschrokken van hun eigen succes en waren ze bang voor de president. Niemand won graag van de president. Of van zijn zoon. En nu leek dat ineens zomaar te gebeuren. ‘Maakt u zich geen zorgen,’ zei Ravi. ‘Dit komt helemaal goed. Laat mij maar even met Santana praten.’ ‘Ik ga mee,’ zei Fico. ‘Dat zou ik niet doen,’ antwoordde Ravi. ‘Zo te zien is hij erg onzeker. Ik denk dat ik beter even alleen kan gaan. Ik weet de weg.’ Toen klonk eindelijk het fluitsignaal. De rust was begonnen. Fico knikte en Ravi verliet de tribune. Rosa was meteen alert. Ravi ging weg! Was dit het moment? Liet hij zo meteen een bom ontploffen in de skybox? Ze moest iets doen.

113

Hoofdstuk 15

De bom Het was tijd voor de lunch. In de skybox stond een lange tafel met de heerlijkste gerechten. Er was versgebakken brood met roomboter. Er waren pasteitjes, gevulde eieren, salades, gebraden kippen en een compleet geroosterd speenvarken met een appel in zijn bek. En natuurlijk was er ook een grote pan bananensoep. ‘Ik moet even naar de wc,’ zei Ravi’s assistent. ‘Ik ben zo terug.’ Nu ging Victor er ook al vandoor! Dit was het moment! Er ging iets gebeuren. Rosa wist het zeker. Vlug begon ze de kasten te doorzoeken. Ze opende de deurtjes en laatjes. Smeet in paniek de inhoud op de grond. Niets. Misschien onder de bank? Rosa dook naar de vloer en keek onder de banken. Niets. Ze smeet de kussens op de grond.

1 14

Ook niets. ‘Rosa! Laat dat!’ riep de president. Rosa deed alsof ze het niet hoorde. Ze moest de bom vinden voor het te laat was. Ze keek in een van de schemerlampen. Niets. ‘Rosa!’ gilde de president. ‘Ben je nou helemaal gek geworden!’ Hij klapte in zijn handen. ‘Diego, grijp haar!’ Diego stormde op haar af, maar Rosa dook onder de tafel en kwam aan de andere kant weer tevoorschijn. Het eten! Misschien zat er iets in het eten! Ze keek in de pan met soep, kieperde de broodmand leeg en greep het speenvarken. ‘Rosa,’ gilde nu ook haar moeder. ‘Wat is er met jou aan de hand?’ ‘Er is hier ergens een bom,’ bracht ze hijgend uit. ‘Ravi is iets van plan.’ Op dat moment werd ze vastgegrepen door twee bedienden. ‘Wat is dat toch steeds met jou?’ riep de president woest. ‘Wanneer gedraag je je nou eens een keer?’ ‘Je bent de dochter van de president,’ riep Florabella. Ze wees naar de enorme ravage in de skybox. ‘Hoe kun je dit doen? Je moest je schamen.’ ‘Er is hier een bom,’ zei Rosa nogmaals. ‘Breng haar naar huis,’ brulde de president. De bedienden sleurden Rosa met zich mee. Rosa gilde. Ze probeerde zich los te rukken. Maar ze hadden haar stevig vast. ‘Jullie moeten hier weg,’ riep Rosa. ‘Het is hier niet veilig.’

115

‘Wat is hier aan de hand?’ Het was Ravi. ‘Niets,’ zei de president. ‘Rosa voelt zich niet zo lekker. Ze wordt zo naar huis gebracht.’ Ravi haalde zijn schouders op. ‘Laat haar maar hier. Ik blijf wel even bij haar.’ De president knikte. ‘Hoe gaat het met Santana?’ vroeg Fico. ‘Het komt helemaal goed met hem,’ zei Ravi. ‘Hij gaat geweldig spelen. Ik heb hem gehypnotiseerd. Ik heb hem verteld dat hij de beste voetballer ter wereld is, wat natuurlijk ook zo is. Hij gaat vanmiddag vijf keer scoren.’ ‘Yes!’ riep Fico. Plotseling bleef Ravi staan. Hij hief zijn hand op. ‘Wacht!’ riep hij. Het werd stil in de skybox. Ravi bleef doodstil staan met zijn hand in de lucht. ‘Ik voel iets,’ zei hij. Hij keek om zich heen. ‘Er klopt hier iets niet. Ik voel een negatieve energie.’ De president keek Ravi met grote angstige ogen aan. ‘Het was toch veilig hier? Je hebt toch alles gecontroleerd?’ Ravi knikte. ‘Er was vanmorgen nog niets te vinden, maar nu voel ik het heel duidelijk. Ik voel de aanwezigheid van…’ Hij liet een stilte vallen. ‘…een bom!’ Er klonken kreten van ontzetting. Ravi hief zijn armen. ‘Wees niet bang,’ zei hij. ‘Ik heb nu alles onder controle. Vertrouw op mij.’ Het werd akelig stil in de skybox. ‘Iemand heeft hier zojuist een bom geplaatst,’

116

zei Ravi. ‘Hij was ons te slim af. Het moet gebeurd zijn toen wij naar de wedstrijd keken. Er is een verrader in ons midden. Misschien is het een van de bewakers?’ Ravi liep langzaam naar een grote wandkast. ‘Het komt hier vandaan,’ fluisterde hij. Hij fronste zijn wenkbrauwen en drukte met zijn lange vingers tegen de zijkant van zijn hoofd. Alsof hij heel diep nadacht. Of erge hoofdpijn had. ‘Ik voel iets,’ zei Ravi opnieuw. Hij ging op zijn knieën zitten en opende een kastdeur. De president liep naar hem toe. Hij keek bezorgd. ‘Moet ik het leger inschakelen? De Super Geheime Dienst?’ ‘Blijft u alstublieft uit de buurt,’ zei Ravi. ‘Dit kan gevaarlijk zijn.’ Hij ging met zijn vingers over de bodem van de kast. ‘Aha,’ riep hij. ‘Wat zie je? Wat zie je?’ vroeg de president. ‘De bodem zit los.’ ‘En?’ piepte de president. Er stonden zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd. Ravi tilde de bodem op. ‘Achteruit,’ riep hij luid. ‘Wat is het?’ vroeg de president. ‘Het is een bom!’ De aanwezigen begonnen te schreeuwen. ‘Roep de bommenbrigade,’ gilde de president met overslaande stem. ‘Niet nodig,’ zei Ravi rustig. ‘Alles komt goed!’ De president keek hem verbijsterd aan. ‘Maar het is een bom!’

117

Ravi hief zijn hand op. ‘Alles komt goed,’ zei hij nogmaals. Zijn stem klonk vastberaden en overtuigd. ‘Alles… komt… goed…’

118

Er straalde een enorme rust van hem uit. En iedereen werd stil. Ravi boog zich langzaam voorover en reikte in de

119

kast. Heel voorzichtig haalde hij een bruin pakketje tevoorschijn. Op het pakketje was een apparaatje bevestigd. Er kwamen rode, gele, groene en blauwe draadjes uit en er zat een teller op die langzaam aftelde naar nul. Nog één minuut. De seconden tikten weg. Florabella begon te gillen. ‘Blijft u alstublieft rustig,’ zei Ravi. ‘Ik weet wat ik doe.’ Hij legde het pakketje voorzichtig op een tafel, sloot zijn ogen en hield zijn handen erboven. Nog een halve minuut. Ravi wachtte. Nog vijftien seconden. Het was doodstil in de skybox. Iedereen hield zijn adem in. Nog vijf seconden. ‘Sta stil!’ riep Ravi. Nog twee seconden. Toen stond de teller plotseling stil. De rode lampjes doofden meteen. Ravi keek om zich heen. ‘Ik heb zojuist deze bom onschadelijk gemaakt,’ zei hij. Er ging een zucht van verlichting door de ruimte. Daarna volgde een applaus. Ravi maakte een buiging en glimlachte naar de president. ‘Ik zal u altijd beschermen, Grote Fantastische Intelligentie!’ ‘Hoe wist je dat die bom daar lag?’ stamelde de president. ‘Ik heb het aangevoeld,’ zei Ravi. ‘Ik voelde dat er

1 20

iets in het geheel niet klopte.’ ‘Ik zei het toch,’ riep Rosa. ‘Ik zei toch dat er een bom was!’ ‘Je zei dat Ravi een bom had geplaatst,’ zei de president. ‘Je zat ernaast. Ravi was degene die hem onschadelijk maakte. Dat is nogal een verschil. Dankzij Ravi leven we nu nog.’ ‘Misschien is het zijn eigen bom. Misschien wil hij gewoon indruk maken.’ De president werd wit en vrijwel meteen daarna rood. ‘Hoe durf je!’ schreeuwde hij met overslaande stem. ‘Waarom zou Ravi zoiets doen? Hij heeft helemaal geen trucjes nodig. Hij heeft ons leven gered en jij beschuldigt hem van hoogverraad. Het is dat je mijn dochter bent, maar anders liet ik je arresteren.’ ‘Ach, wij kunnen ons allemaal wel eens vergissen,’ suste Ravi. ‘Bovendien, uw dochter heeft een groot talent. Haar voorspelling klopte. Laten wij dit voorval snel vergeten. Ik vind het in het geheel niet erg.’ ‘Bied je excuses aan,’ gromde de president. ‘Niet nodig,’ zei Ravi. Hij sloeg een arm om de president heen en dirigeerde hem naar het balkon. ‘Laten wij de wedstrijd volgen. Het belooft een spannende tweede helft te worden.’ ‘Moeten we de wedstrijd niet staken?’ vroeg de president. ‘Misschien is er nog wel een bom. En ik wil dat de daders gearresteerd worden. Die wedstrijd maken we een andere keer wel af.’ ‘Dat lijkt me een goed idee,’ zei Fico. Ravi schudde zijn hoofd. ‘Dat is in het geheel niet nodig. Het is volkomen veilig hier. Vertrouwt u maar

1 21

op mij. Ik voel in het geheel geen negatieve energie meer. En die daders zullen gevonden worden. Wacht u maar af.’ ‘Maar Santana…’ begon Fico. ‘Santana heeft alles nu onder controle,’ zei Ravi. ‘Kom.’ Het gezelschap liep naar buiten, waar de wedstrijd alweer begonnen was. Rosa begreep er niets van. Alles was goed afgelopen, maar toch was ze niet blij. Ravi was haar te slim af geweest. Dit had ze totaal niet zien aankomen. Wat had dit te betekenen? Wat voor spelletje speelde Ravi? Santana speelde die middag de sterren van de hemel en scoorde vijf keer. f c Banana won met

5–3 van de Paradijsvogels. Toen het laatste fluitsignaal klonk, begon het plotseling keihard te regenen. Water plensde uit de hemel als water uit de stortbak van een toilet. ‘Zie je wel,’ riep de president triomfantelijk. ‘Ik wist dat het 5 – 3 zou worden. En dat van die regen klopt ook!’

1 22

Hoofdstuk 16

Missie geslaagd ‘Het ging perfect,’ zei Victor. Hij zat achter het stuur van de Rolls-Royce en bracht Ravi terug naar het paleis. De regen dreunde op het dak van de auto. De ruitenwissers gingen vliegensvlug heen en weer. Ravi zat glunderend achterin. ‘Man, wat kun jij goed acteren, zeg!’ ging Victor verder. Hij draaide zich om. ‘Mijn complimenten! Ze trapten er met open ogen in.’ Ravi grijnsde. ‘Je bent nu een held,’ riep Victor enthousiast. ‘Je hebt de familie gered. Het hele land praat over je.’ ‘Mede dankzij jou, Victor,’ zei Ravi. ‘Jij hebt die bom erg goed gemaakt. Hij ging precies op tijd uit.’ Victor glimlachte. ‘Ze geloven ook echt alles wat we zeggen. Vooral die maffe president. Wat is dat een pannenkoek, zeg.’ ‘Het is maar goed dat hij mij nu heeft,’ zei Ravi. ‘Wat zou hij zonder mij moeten?’ Hij vouwde zijn handen achter zijn hoofd en leunde achterover. ‘Ik

1 23

denk dat wij nog wel even mogen blijven.’ ‘Man, hij stelt je aan als zijn adviseur,’ riep Victor. ‘We hoeven nooit meer weg. Wedden dat we altijd mogen blijven. De president zal niets meer doen zonder het eerst aan jou te vragen.’ Ravi knikte. ‘De president zal mij aanstellen als zijn opvolger,’ zei hij. ‘Let maar eens op.’ ‘Denk je?’ ‘Reken maar. En als de president dan iets overkomt…’ Plotseling werd het stil. Er klonk alleen nog het geraas van de regen en het zwiepen van de ruitenwissers. Victor staarde Ravi aan via de achteruitkijkspiegel. ‘Wil je de president vermoorden?’ Ravi ging rechtop zitten. ‘Welnee,’ riep hij uit. ‘Ik zorg ervoor dat hij een ongeluk krijgt. Het moet een ongeluk zijn. Een echt ongeluk.’ Victor staarde geschrokken voor zich uit. ‘Maar dan hadden we toch net zo goed een echte bom kunnen laten ontploffen?’ zei hij.

1 24

‘Natuurlijk niet,’ riep Ravi. ‘Als wij de president nu hadden opgeblazen, zou Fico president geworden zijn. Dat is niet de bedoeling. Wij moeten er eerst voor zorgen dat ik de nieuwe opvolger word.’ ‘Denk je dat dat lukt?’ ‘Natuurlijk. Je hebt het zelf gezegd. Die domoor gelooft alles wat ik zeg.’ Victor zei niets. ‘Wat?’ vroeg Ravi. Er viel een pijnlijke stilte. ‘Durf je soms niet?’ Ravi ging weer achterover zitten. ‘Als ik president ben, word jij mijn eerste minister,’ beloofde hij. ‘En dan zullen wij samen dit land regeren.’

1 25

Hoofdstuk 17

Opvolger ‘Laten we gaan bowlen,’ zei de president tegen Ravi. Ze waren net terug in het paleis. ‘Alleen jij en ik, wij met z’n tweetjes. We hebben veel te bespreken.’ ‘Dat lijkt mij een geweldig idee,’ zei Ravi. ‘Heb ik je mijn bowlingzaal al laten zien?’ ‘Ik geloof het niet.’ ‘Nou, kom mee dan.’ De president had zijn eigen bowlingzaal laten maken onder het paleis. Er waren tien banen. Een van de banen was gereserveerd voor Pablo Fernando. Er hing een bordje boven waarop stond: pa b l o f e r n a n d o - b a a n . Deze baan had gouden kegels. De president had ze zo laten afstellen dat ze altijd allemaal omvielen, ook als de bal een afzwaaier maakte en via het gootje naar achteren rolde. Niemand anders dan de president mocht deze baan gebruiken. De president had zijn gouden bowlingschoenen aangetrokken en liep naar zijn baan. ‘Je zult versteld

1 26

staan van mijn werpkunsten,’ zei hij tegen Ravi. Hij pakte een gouden bowlingbal, nam een aanloopje en slingerde de bal de baan op. Ravi applaudisseerde toen alle kegels op de grond vielen. ‘Nu jij,’ zei de president. ‘Jij mag die baan gebruiken.’ Hij wees naar de baan ernaast. Ravi pakte een bal, nam een aanloopje en gooide met één worp alle kegels omver. ‘Heel goed,’ zei de president. ‘Concentratie,’ antwoordde Ravi. ‘Alles draait om concentratie.’ De president pakte een nieuwe bal. ‘Heb jij enig idee wie die bom geplaatst heeft?’ vroeg hij, terwijl hij de bal wegslingerde. ‘Het is mij nog niet helemaal helder geworden,’ zei Ravi. ‘Maar ik weet zeker dat wij de daders snel zullen kunnen pakken.’ ‘Zijn het er meer?’ vroeg de president. ‘Het zijn er twee. Geef mij nog een paar dagen en dan zal ik hun namen kunnen noemen.’ ‘Uitstekend!’ riep de president. Ravi pakte een nieuwe bal en wierp opnieuw alle kegels omver. ‘Je hebt ons leven gered,’ zei de president. ‘Hoe kan ik je belonen?’ ‘Ach,’ antwoordde Ravi. ‘Zeg het maar. Wat wil je hebben?’ ‘Ik ben hier om u te dienen.’ ‘Niet zo bescheiden, Raaf. Ik kan je alles geven wat je maar wilt.’

1 27

Ravi glimlachte. ‘Ik doe het uit liefde. Zolang ik in uw buurt ben, zult u nergens bang voor hoeven zijn.’ ‘Wil je een stuk oerwoud? Daar hebben we toch genoeg van.’ ‘Ach nee,’ antwoordde Ravi. ‘Wat zou ik daar nou mee moeten doen?’ ‘Je krijgt een rivier,’ riep de president gul. ‘De Ravi Ravioli-rivier. Heb je niet altijd al eens een rivier willen hebben? Of een berg? Een stad kan ook. Nee, wacht. Ik weet het. Je krijgt de manen van Jupiter. Wist je dat Jupiter achttien manen heeft? Je krijgt ze allemaal.’ ‘Dank u wel,’ zei Ravi. ‘U bent veel te goed voor mij.’ ‘Je krijgt natuurlijk ook een medaille voor extreme, ongelooflijke, nooit eerder vertoonde heldenmoed. En ik wil graag dat je voor mij komt werken. Je wordt mijn persoonlijk adviseur.’ ‘Ik word er helemaal stil van,’ zei Ravi. De president pakte een nieuwe bowlingbal en nam een aanloopje. Juist toen hij de bal wilde gooien, vroeg Ravi: ‘Wat gebeurt er eigenlijk als u er niet meer bent?’ Van schrik liet de president de bal los. Hij rolde

1 28

1 29

schuin over de baan en verdween in het gootje. Alle kegels vielen om. ‘He jakkes,’ riep de president. ‘Waarom wil je het daar nu over hebben?’ ‘Het zou natuurlijk een keer echt mis kunnen gaan,’ zei Ravi. ‘De kans is in het geheel niet groot, omdat ik bij u ben. Maar wat als het toch misgaat? Wat dan? Wat moet dit land zonder Grote Geweldige Superman?’ De president staarde naar zijn gouden bowlingballen. ‘Tja,’ zei hij. ‘Daar vraag je me wat. Als ik er niet meer ben, komen er nieuwe verkiezingen. Dat doen we hier tegenwoordig. De mensen bepalen zelf wie hun president wordt.’ ‘Wat ouderwets,’ zei Ravi. De president knikte. ‘Vind ik ook. Het is niet meer van deze tijd. Veel te veel gedoe. Ik denk dat ik die verkiezingen maar weer afschaf. Als ik er niet meer ben, moet Fico president worden.’ ‘Is hij niet wat jong?’ vroeg Ravi. ‘Hoe bedoel je?’ ‘Nou ja, zo’n land besturen. Dat doe je niet zomaar even.’ ‘Fico is bijna net zo briljant als ik. Dat gaat hem wel lukken.’ ‘Als u er niet meer bent,’ zei Ravi, ‘zullen er vast mensen zijn die ook wel eens president willen worden. Is Fico dan groot en sterk genoeg om zichzelf te kunnen verdedigen? Ze zouden hem kunnen afzetten. Ze zouden hem naar een onbewoond eiland kunnen sturen.’

130

De president staarde stil voor zich uit. ‘Daar heb ik eigenlijk nog nooit over nagedacht,’ zei hij. ‘Heb jij een idee hoe we dat kunnen voorkomen?’ ‘Het is belangrijk dat er iemand is die op dit land kan passen als u er niet bent. Als u ziek wordt, een ongeluk krijgt of overlijdt, moet er iemand zijn die alles in de gaten blijft houden.’ ‘Klinkt logisch,’ antwoordde de president. ‘Wat is jouw advies? Wat zou je doen als je mij was?’ Ravi zette zijn vingertoppen tegen elkaar en sloot een moment zijn ogen. Toen hij ze even later weer opende, zei hij: ‘Ik zou iemand aanstellen die u tijdelijk kan opvolgen. Iemand die u volledig vertrouwt. Iemand die goed voor uw familie zal zorgen als u er niet meer bent. U hebt het gezien. Het kan zomaar voorbij zijn. Een president is nooit echt veilig.’ De president knikte. ‘Je hebt gelijk,’ zei hij. ‘Ik moet iemand aanstellen. Iemand die ik volledig vertrouw.’ ‘Slaapt u er een nachtje over,’ zei Ravi. ‘Denkt u er goed over na. Zo’n beslissing neemt men niet elke dag.’ ‘Ben je gek!’ riep de president. ‘Daar hoef ik helemaal geen nachtje over te slapen. Die persoon ben jij!’ ‘Ik?’ riep Ravi. Hij keek geschrokken. ‘Ja, jij. Jij bent de ideale kandidaat!’ ‘Dat zou een geweldige eer zijn,’ zei Ravi. ‘Maar… ik weet niet of ik daar wel geschikt voor ben. Er zijn vast mensen die u al langer kent. Mensen die u blind kunt vertrouwen.’

131

De president schudde zijn hoofd. ‘Ik vertrouw niemand,’ zei hij. ‘Alleen jou.’ ‘Ik vind mijzelf in het geheel niet geschikt,’ zei Ravi. ‘Doe niet zo raar, joh,’ riep de president. ‘Je hebt ons leven gered! Je bent een held. Jij bent de ideale man. Ik ga het meteen regelen. Als mij iets overkomt, word jij mijn tijdelijke opvolger. Je bestuurt dit land namens Fico en leert hem alles wat hij moet weten. Als hij groot genoeg is, draag je de macht aan hem over.’ ‘Wat een eer,’ zei Ravi. ‘Ik kan het nog niet helemaal bevatten.’

132

Hoofdstuk 18

Vieze president Die nacht sliep Rosa slecht. Ze was pas laat naar bed gegaan. Tot een uur of twaalf had ze met meester Gabriel zitten praten. Ze hadden zich afgevraagd wat Ravi toch van plan kon zijn. Ravi speelde een vals spelletje, dat was duidelijk, maar wat hij precies wilde bereiken, bleef een raadsel. Rosa had er de hele nacht over liggen piekeren. Toen ze de volgende ochtend met de familie aan het ontbijt zat, was ze doodop. ‘Ik heb vannacht zo apart gedroomd,’ zei de president. ‘Ik droomde dat er hagelslag uit mijn neus kwam.’ ‘Dromen hebben altijd een betekenis,’ zei Ravi. Hij zat naast de president met een dampende kop thee in zijn handen. ‘Kunt u ons er meer over vertellen?’ De president dacht na. ‘Ik kan me er niet veel meer van herinneren. Alleen die hagelslag. Het was pure chocolade. Ik probeerde het eruit te snuiten, maar toen kwam er alleen maar meer uit. Het hield maar niet op.’

133

Ravi knikte. Hij blies in zijn thee en zei: ‘Dit klinkt als iets wonderbaarlijks.’ De president voelde aan zijn neus. ‘Dat kun je wel zeggen.’ ‘U gaat wonderbaarlijke dingen doen,’ zei Ravi. ‘Onvoorstelbare, ongelooflijke dingen. Uw droom heeft geprobeerd u dat te vertellen.’ Op dat moment kwam er een lange rij bedienden binnen. Ze droegen dienbladen met de heerlijkste lekkernijen erop. Voor de president was er een pak cornflakes. ‘Alstublieft, Grote Ontzagwekkende Fijnproever,’ zei de bediende. ‘De verpakking is aangepast.’ De president bekeek de achterkant van het pak. ‘Heel goed,’ riep hij enthousiast. ‘Uitstekend.’ Hij hield het trots in de lucht, zodat iedereen het kon zien. Normaal gesproken stond alleen de president

134

achter op de cornflakes. Hij wilde niet dat de mensen zouden vergeten wie hij was en daarom was zijn hoofd overal te zien. Op grote posters in de stad, op het geld, op postzegels en op zo’n beetje alle producten die je in de winkel kon kopen. Maar nu had hij de verpakking van de cornflakes aangepast. Ravi stond naast hem. Gearmd en breedlachend stonden ze erop, als dikke vrienden. ‘Je staat er goed op, jongen,’ zei de president. ‘Waarom staat Ravi op de cornflakes?’ vroeg Fico. ‘Ravi is vanaf nu onze vicepresident.’ ‘Vieze president?’ vroeg Fico. ‘Zo zeg je dat,’ zei de president, ‘maar je schrijft v-i-c-e.’ ‘Wat is een vicepresident?’ vroeg Fico. ‘Vicepresident betekent tweede president,’ legde zijn vader uit. ‘Als er iets met mij gebeurt, neemt Ravi het van mij over.’ ‘Ik dacht dat er dan verkiezingen zouden komen,’ zei Rosa. De president strooide wat cornflakes in zijn kom. ‘Dat vind ik toch niet zo’n goed plan. Je weet nooit wat voor malloot er dan aan de macht komt. Je kunt niemand vertrouwen, Rosa. Onthou dat goed.’ Fico’s mond viel open van verbazing. ‘Maar ik zou toch...’ ‘Natuurlijk, Fico,’ zei de president. ‘Jij bent mijn opvolger. Ravi neemt het alleen tijdelijk van me over. Hij bestuurt het land totdat jij oud genoeg bent, of niet Raaf?’ Ravi knikte.

135

‘Het kan zomaar afgelopen zijn,’ zei de president. ‘Dat hebben we gisteren gezien. Als Ravi er toch niet was…’ Ravi lachte. Hij keek Fico met glimmende ogen aan. ‘Ik zal jou adviseren, jongen. We zullen samen dit land besturen. En als je oud genoeg bent om op een brommer te rijden, draag ik de macht over aan jou.’ ‘Ik bepaal zelf wel of ik op een brommer mag rijden,’ zei Fico. De president lachte. ‘Zo is het maar net. Maar een land besturen is toch iets heel anders, Fico.’ Rosa keek naar Ravi. Ineens wist ze wat hij van plan was! Alles wat hij tot nu toe had gedaan, had maar één doel… Hij wilde vicepresident worden! En dan… Dan hoefde hij haar vader alleen nog maar uit de weg te ruimen. Als die er niet meer was, werd hij de baas in Costa Banana. Zwijgend pakte ze een broodje. Ze moest zich inhouden. Het liefst zou ze opstaan en Ravi een klap verkopen. Hem zeggen dat ze hem wel doorhad met zijn sluwe plannetjes. Maar daar schoot ze nu niets mee op. Haar vader zou haar toch niet geloven. Haar moeder ook niet trouwens en haar broertje al helemaal niet. Ze moest toegeven dat Ravi erg slim was. Hij had de leeuw waarschijnlijk ook zelf losgelaten. Misschien had hij het beest van tevoren stiekem eten gegeven, zodat hij niet zo wild en gevaarlijk was. Daarna had hij het dier rustig teruggebracht naar zijn kooi. En die bom was natuurlijk ook gewoon een

136

toneelstukje geweest! Hij had hem zelf verstopt en net gedaan alsof hij de president gered had. Wat een gluiperd. De president nam een hap van zijn cornflakes. ‘Ravi, voorspel nog eens wat,’ zei hij. ‘Dan moet hij eerst zijn thee opdrinken,’ zei Fico grinnikend. Ravi zette zijn theekopje neer. ‘O nee. Dat is in het geheel niet nodig. Men kan de toekomst nog op vele andere manieren voorspellen.’ De president keek Ravi verbaasd aan. ‘Het kan ook met rauwe eieren,’ zei Ravi. ‘Varkenslevers, kattendarmen, kippenbotten… duivenpoep. Men kan ook een ezelskop koken.’ ‘Ja,’ riep Fico. ‘We gaan een ezelskop koken.’ ‘Maar het kan ook met kaas,’ ging Ravi verder. ‘Geitenkaas is perfect.’ De president wees met zijn lepel naar een bordje geitenkaas. ‘Doe maar,’ zei hij. Ravi legde een stukje geitenkaas op zijn bord. Het was doodstil aan tafel. Alle ogen waren nu op Ravi gericht. De hypnotiseur staarde naar de kaas. ‘Ik zie grootsheid,’ zei hij. ‘Ik zie genialiteit.’ ‘Echt waar?’ vroeg de president. Rosa balde haar vuisten. Ze kon Ravi wel vermoorden. Die geniepige, leugenachtige rat. Die smerige praatjesmaker. ‘Ja!’ riep Ravi. ‘Het wordt nu heel duidelijk.’ ‘Wat zie je?’ vroeg de president. ‘Ik zie een grote show. Ik zie de ongelooflijke Pablo

137

Fernando-show. Hij doet geweldige dingen! Hij doet iets met…’ ‘Wat doe ik?’ vroeg de president. Ravi keek nog eens goed naar zijn geitenkaas. ‘Dit kan niet kloppen. Dit zal een foutje zijn.’ De president keek Ravi gespannen aan. ‘Vertel op, wat doe ik?’ ‘U doet iets met slangen,’ zei Ravi zonder van zijn bord op te kijken. ‘Met slangen?’ Ravi staarde naar zijn bord. Het leek wel of hij de kaas probeerde te hypnotiseren. ‘U krijgt uw eigen show. Een ongelooflijke tv-show. U hypnotiseert slangen. En het hele land kan zien hoe briljant u bent. Hoe geweldig krachtig uw brein is.’ ‘Ik?’ stamelde de president. ‘Mijn eigen show? Met slangen?’ ‘Nou ja,’ zei Ravi. ‘Misschien kunnen wij beter eerst met cavia’s beginnen.’ ‘Nee!’ riep de president. ‘Geen sprake van! We doen precies wat de geitenkaas zegt. We nemen slangen. Kun je me leren hoe ik een slang moet hiepernotiseren?’ ‘Maar natuurlijk kan ik dat,’ riep Ravi uit. ‘Ik moet er alleen wel bij zeggen dat het niet makkelijk is. Men doet er over het algemeen jaren over om het te leren. Maar u, met uw geniale brein en uw geweldige talent… u moet dat toch wel sneller voor elkaar kunnen krijgen.’ De president grijnsde. ‘Geweldig! Ga het regelen. Volgende week doe ik een show op tv. Dit is uniek.

138

Welke president heeft zoiets ooit eerder gedaan? De hele wereld zal zien hoe geweldig en ongelooflijk goddelijk ik ben.’ ‘En ik ga u helpen,’ zei Ravi. ‘Misschien ga ik zelf ook wel iets doen.’ De president keek hem bezorgd aan. ‘Wat ga je doen, dan?’ ‘O, niets bijzonders,’ antwoordde Ravi. ‘Iets met cavia’s, denk ik. Heel simpel. Dit wordt uw show. U bent degene die gaat schitteren.’ ‘Heel goed.’ De president lachte. ‘Heb je een slang bij je?’ ‘Maar natuurlijk,’ antwoordde Ravi. ‘Mooi,’ zei de president. ‘Dan gaan we zo meteen in mijn kantoor oefenen.’

139

Hoofdstuk 19

Koningscobra Na het ontbijt rende Rosa meteen naar buiten. Vlug liep ze door de paleistuin en verstopte zich onder het raam van haar vaders kantoor. Ze moest weten wat Ravi ging doen. Haar hart ging wild tekeer. Zou het nu gaan gebeuren? Zou Ravi haar vader uit de weg ruimen met een giftige slang? Het raam stond op een kier. Ze kon alles horen en zien wat zich in het kantoor afspeelde. Als haar vader gebeten werd, zou ze snel de dokter bellen. Misschien kon ze zo zijn leven nog redden. Gespannen tuurde ze door het raam. Als dit maar goed ging. De president kwam als eerste binnen. Ravi volgde hem met een grote kist. Het was de kist met de gaten erin. Er zat dus een slang in! De hypnotiseur opende de kist. De president deed een stapje naar achteren. ‘Wat voor slang is het?’ vroeg hij. ‘Dit is een koningscobra,’ zei Ravi, terwijl hij de

14 0

slang er met zijn blote handen uithaalde. Het was een enorme zwarte slang van ruim vijf meter lang. Zijn buik was lichtgeel van kleur. Het dier siste heftig. De president deed gauw nog een stap naar achteren. ‘Is hij giftig?’ piepte hij. Ravi legde de slang op de grond. ‘Een beet van de koningscobra is zelfs voor een olifant dodelijk. Dus ja, hij is extreem giftig.’ De president deed nog een stapje naar achteren. Hij stond nu achter zijn bureau en hij keek alsof hij er elk moment onder kon kruipen. ‘Let op,’ zei Ravi. ‘Kijk naar mij en onthou wat ik doe.’ Hij ging op zijn hurken zitten en keek de slang een paar seconden lang strak aan. Daarna hief hij zijn rechterhand en bewoog zijn vingers alsof hij pianospeelde, precies zoals hij tijdens zijn show had gedaan. De slang reageerde meteen. Razendsnel haalde hij uit naar de hand. Maar Ravi was sneller en wist het dier te ontwijken. Opnieuw staarde hij naar de slang. Ditmaal bewoog hij zijn rechterknie rustig heen en weer. Weer haalde de slang uit. Maar ook nu was Ravi hem te snel af. Ravi maakte zich nu groter, bukte zich en bracht zijn mond langzaam naar de kop van de slang. Het dier bleef doodstil zitten. Centimeter voor centimeter kwam Ravi dichterbij. En toen gaf hij de slang een kus op zijn kop. De president keek met open mond toe. ‘Nu u,’ zei Ravi. ‘Maar past u alstublieft goed op.

141

Deze slang is snel als de bliksem. Hij kan zomaar onverwacht toeschieten. Voor u met uw ogen geknipperd zult hebben, heeft hij u al drie keer gebeten.’ De president rilde. ‘Ik oe-oe-oefen wel een andere keer,’ stamelde hij. ‘Wist u dat een afgehakte kop van deze slang zelfs na twintig minuten nog kan bijten?’ zei Ravi met een grijns. ‘Dat overkwam een kok in Thailand. Hij wilde de slang in de soep doen en hakte zijn kop eraf. Toen hij even later de kop in de vuilnisbak wilde gooien, werd hij gebeten. Hij stierf nog voor de soep klaar was.’ ‘Ik denk dat ik liever iets met cavia’s doe,’ zei de president. Ravi liep naar hem toe en sloeg een arm om hem heen. ‘Hij doet echt niks,’ zei hij kalm. ‘Vertrouwt u mij maar. Het zal allemaal goed aflopen. Ik ben bij u. Ik zal u beschermen. U hebt gezien wat voor wonderen ik verrichten kan.’ De president zuchtte. ‘Kom,’ zei Ravi rustig. Hij voerde hem met zich mee. De slang zat nog steeds op dezelfde plek. Het was een enorm beest. ‘Komt u alstublieft in het midden van de kamer staan,’ zei Ravi. Hij ging op zijn hurken zitten. ‘Doet u mij maar na,’ zei hij rustig. ‘En maakt u alstublieft geen onverwachte bewegingen. Laat hem niet schrikken.’ De president ging net als Ravi op zijn hurken

14 2

zitten. ‘Weet je zeker dat de geitenkaas dit zei?’ vroeg hij angstig. Ravi glimlachte. ‘Haalt u nu vooral even diep adem.’ Hij keek de president diep in de ogen. ‘Er zal u niets overkomen. Hoort u dat? Niets. Helemaal niets. Dat beloof ik u.’ Rosa had al die tijd gespannen toegekeken. Ze vertrouwde Ravi voor geen cent. Zou ze de dokter vast bellen? Ze pakte haar telefoon. ‘Strek uw arm uit naar de slang,’ zei Ravi kalm. De slang zat nog steeds rechtop en keek de president venijnig aan. Zijn zwarte tong schoot zijn bek in en uit. De president deed wat Ravi hem vroeg. Langzaam bracht hij zijn arm naar de slang. Er liep een zweetdruppel langs zijn wang. Zijn haren plakten tegen zijn voorhoofd. Rosa hield haar adem in. Langzaam kwam zijn hand dichterbij. De slang siste. ‘Blijft u vooral rustig,’ zei Ravi. ‘Beweeg uw vingers, alsof u pianospeelt.’ De president gehoorzaamde. Toen gebeurde het: ineens schoot de slang naar voren. Nog voor de president met zijn ogen kon knipperen had het dier hem al gebeten. ‘Au!’ Rosa hapte naar adem. Haar telefoon viel uit haar handen. Ravi keek rustig toe. Zijn gezicht vertoonde geen enkele emotie.

14 3

‘Hij heeft me gebeten,’ gilde de president. Rosa’s hart sloeg op hol. Het was gebeurd. Haar vader was gebeten. Vlug grabbelde ze haar telefoon van de grond. Ze moest nu zo snel mogelijk de dokter bellen. ‘Weest u maar niet bang,’ hoorde ze Ravi zeggen. ‘Er zal in het geheel niets gebeuren.’ ‘Het is al gebeurd,’ piepte de president. ‘Hij heeft me gebeten. Ik ga dood.’ ‘U gaat niet dood.’ De president keek Ravi ongelovig aan. ‘U kunt tegen slangengif, Grote Onsterfelijke Farao.’ ‘We-weet je dat ze-zeker?’ stamelde de president. ‘Ab-so-luut!’ Met trillende vingers zocht Rosa het nummer van de dokter. De familie had een eigen privédokter, die altijd in het paleis aanwezig was. Ze had zijn nummer in haar telefoon staan. De telefoon ging over.

…tuut… …tuut… …tuut…

14 4

14 5

Wat duurde dat lang als je haast had. ‘Met dokter Garcia,’ klonk plotseling een stem. Rosa drukte de telefoon tegen haar oor. ‘Met Rosa,’ fluisterde ze. ‘Ah, Rosa. Wat is er aan de hand?’ ‘Papa is door een slang gebeten.’ ‘Welke slang?’ De dokter klonk nerveus. ‘Het is de slang van Ravi Ravioli.’ ‘Ik bedoel, wat voor soort slang is het?’ ‘Een koningscobra,’ fluisterde Rosa. ‘Waar is hij?’ ‘In zijn kantoor.’ ‘Ik kom meteen.’ De dokter had de verbinding al verbroken. Rosa hoopte dat hij op tijd zou zijn. Een beet van de koningscobra was altijd dodelijk. Ze keek door het raam naar binnen. Haar vader bekeek zijn hand. ‘Ziet u wel,’ zei Ravi, ‘er gebeurt helemaal niets.’ De president keek ongelovig naar zijn vingers. ‘Hoe kan dit?’ ‘Als er iets mis was, had u dat allang gemerkt.’ ‘Maar ik ben gebeten door een giftige slang!’ Er verscheen een glimlach op Ravi’s gezicht. ‘U bent een machtig man met een geweldig brein. U bent sterker dan slangengif. Het doet u in het geheel niets.’ ‘Is het echt?’ ‘Kijkt u zelf maar.’ Rosa keek vol verbazing naar haar vader. Er gebeurde inderdaad niets. Dit kon niet waar zijn.

14 6

Was dit een van Ravi’s trucjes? ‘Ik heb uw boeken gelezen,’ zei Ravi. ‘Er staan ongelooflijke dingen in. Maar het is dus echt waar. U bent in het bezit van goddelijke krachten.’ De president had een heleboel boeken geschreven. In die boeken had hij ongelooflijk zitten opscheppen over zichzelf, zijn vader en zijn opa. Iedereen in Costa Banana moest de boeken lezen en mooi vinden. ‘Mijn opa werd geboren uit een drakenei,’ zei de president trots. Ravi knikte vol bewondering. ‘Dat verklaart alles.’ ‘Laten we verdergaan,’ zei de president. Zijn ogen glommen. ‘Als de mensen dit toch eens zouden zien.’ ‘Volgende week is de show,’ zei Ravi. ‘Het komt live op tv.’ Toen werd er op de deur geklopt. De president keek geïrriteerd op. ‘We zijn bezig.’ ‘Ik ben het, Garcia, uw dokter.’ ‘Kom een andere keer maar terug.’ De dokter opende de deur. ‘Bent u niet gebeten?’ vroeg hij bezorgd. De president fronste zijn wenkbrauwen. ‘Hoe kom je daar bij?’ ‘Uw dochter belde. Ze vertelde me dat u door een slang was gebeten.’ De president keek woedend naar het raam. ‘Rosa!’ gilde hij. Rosa dook meteen weg. ‘Laat haar maar,’ zei Ravi. ‘Zij is een beetje in de war. Het zal helemaal goed komen met haar. Gelooft u mij maar.’

147

‘Weet u zeker dat alles goed is?’ vroeg de dokter. De president snoof. ‘Ik ben gebeten door deze slang.’ De president wees naar de enorme slang die door de werkkamer kroop. ‘Maar dan moet ik u meteen behandelen,’ riep de dokter. ‘Niet nodig,’ riep de president triomfantelijk. ‘Ik kan tegen slangengif. Ik ben onaantastbaar. Ik heb goddelijk bloed.’ ‘Maar…’ ‘U bent ontslagen,’ zei de president. ‘Ik heb geen dokter meer nodig.’ De dokter keek naar de slang en daarna naar de president. ‘Hebt u mij niet gehoord?’ ‘Natuurlijk, Grote Imponerende Majesteit.’ ‘Wegwezen,’ riep de president. Rosa kon niet geloven wat ze zojuist had gezien. Hoe was dit mogelijk? Weer was er niets gebeurd. Wat wilde Ravi toch? ‘Wij zullen elke dag oefenen,’ zei Ravi tegen de president. ‘Het zal een onvergetelijke show worden. U moet ervoor zorgen dat u tijdens de show ook gebeten wordt. Dan kan iedereen zien dat u tegen slangengif kunt.’

14 8

Hoofdstuk 20

Briefje

Het zat Rosa vreselijk dwars. Ravi was ergens op uit, maar ze had nog steeds geen idee wat hij van plan was. Telkens als ze dacht dat ze het wist, gebeurde er weer iets heel anders. Wat was er met die slang aan de hand? Was hij soms niet giftig? En wat wilde Ravi met de slangenshow? De week ging langzaam voorbij. Rosa hield Ravi voortdurend in de gaten. Maar de hypnotiseur gedroeg zich zoals gewoonlijk keurig. Er was niets op hem aan te merken. Ravi was altijd beleefd, vriendelijk en vrolijk. Hij deed geen stiekeme dingen en er was niets waaruit bleek dat hij iets gemeens van plan was. Ze had het er met meester Gabriel over gehad, maar ook hij begreep er niets van. Het enige wat ze konden doen was afwachten. Misschien was Ravi wel helemaal niets van plan. Misschien wilde hij gewoon vicepresident zijn. Meer niet.

14 9

En toen was het ineens vrijdag. Vanavond zou het gaan gebeuren. Dan zou de president zijn grote slangenshow geven. Rosa en Fico zaten in de klas. Rosa werd steeds zenuwachtiger. Ze kon zich niet meer concentreren op haar sommen. De cijfers dansten voor haar ogen. Ze zat nu al vijf minuten naar dezelfde som te staren, terwijl hij toch helemaal niet moeilijk was.

De president springt in een kuil met 83 leeuwen. Hij slaat er 54 met een klap knock-out. Hoeveel leeuwen zijn er nog over? De rekenboeken in Costa Banana stonden vol met dit soort onzin. Dictees gingen over de heldendaden van de president. En een boekbespreking moest altijd gaan over een boek dat de president zelf had geschreven. Natuurlijk was er niets van waar. Het was allemaal opschepperij, dat wist haar vader zelf ook wel. En eigenlijk wist iedereen het. En daarom wilde hij per se bewijzen dat hij echt over bijzondere krachten beschikte. Hij wilde de hele wereld laten zien hoe geweldig hij was. Rosa was verzonken in gedachten, toen er plotseling op de deur van het klaslokaal werd geklopt. Meester Gabriel keek de kinderen verrast aan. ‘Verwachten jullie iemand?’ Ze schudden hun hoofd. ‘Rosa, doe jij de deur maar open,’ zei meester Gabriel.

1 50

Rosa liep naar de deur en opende hem. Er was niemand. Voor haar voeten lag een envelop. Vlug keek ze om zich heen. Maar de gang was helemaal leeg. ‘Wie is het?’ vroeg Fico nieuwsgierig. Rosa pakte de brief. ‘Er is niemand,’ zei ze. ‘Alleen deze envelop.’ Ze sloot de deur. Daarna liep ze naar meester Gabriel en gaf hem de brief. ‘Lees voor,’ riep Fico. Meester Gabriel opende voorzichtig de envelop. Hij deed altijd alles voorzichtig. Zelfs als iets heel spannend was. Het duurde veel te lang, maar toen haalde hij de brief eruit en las de inhoud. ‘Wat staat er?’ vroeg Rosa ongeduldig.

1 51

Meester Gabriel schraapte zijn keel en las voor.

Ontmoet me vanmiddag om 5 uur op de parkeerplaats aan de zijkant van het paleis. Ik heb belangrijke informatie over Ravi Ravioli.

Een vriend

‘Waar slaat dat nou op,’ riep Fico. ‘Ravi is geweldig.’ Meester Gabriel keek op zijn horloge. ‘We zijn klaar voor vandaag.’ Hij sloot zijn rekenboek en keek Fico aan. ‘Ga jij straks met ons mee?’ Fico pakte zwijgend zijn spullen. ‘Ik heb wel wat beters te doen,’ mopperde hij. Zonder verder nog iets te zeggen, verliet hij het lokaal. ‘Ik ben benieuwd,’ zei meester Gabriel. ‘Laten we hopen dat we er iets aan hebben.’

1 52

Hoofdstuk 21

Onverwachte hulp Om precies vijf uur stonden Rosa en meester Gabriel op de parkeerplaats te wachten. Het was warm en broeierig. Het had net geregend en het asfalt glinsterde in de zon. Rosa keek rond over de stille parkeerplaats. Regendruppels vielen uit de bomen. Vogels kwetterden. In de top van een van de palmbomen speelde een aapje. Toen kwam er plotseling een bestelbusje het terrein op rijden. Het stopte vlak bij de ingang. Een forsgebouwde man stapte uit, opende de schuifdeur en tilde een kist bananen uit de bus. Even later liep hij met de kist het paleis in. Meester Gabriel keek op zijn horloge. ‘Ik ben benieuwd waar onze vriend blijft,’ zei hij. Op dat moment ging het portier van een grote zilvergrijze Rolls-Royce open. Victor, Ravi’s assistent, stapte uit. Rosa schrok. Wat deed Victor hier? Wist hij op wie ze wachtten?

1 53

Victor had hen al gezien en wenkte. Meester Gabriel keek Rosa aan. ‘Laten we kijken,’ zei hij. ‘Als we hier blijven staan is het juist verdacht.’ Ze liepen naar Victor toe. De assistent stak meteen zijn pafferige hand uit. ‘Fijn dat jullie gekomen zijn,’ zei hij. ‘We hebben veel te bespreken. Komen jullie in de auto zitten?’ Meester Gabriel aarzelde. En ook Rosa wist niet wat ze ervan moest denken. ‘We hebben niet veel tijd,’ fluisterde Victor. ‘Ravi is iets vreselijks van plan. Jullie lopen groot gevaar.’ Rosa begreep er niets van. Victor had al die tijd met Ravi samengewerkt. En nu wilde hij hen helpen? Was hij te vertrouwen? ‘Ik ben ongewapend,’ fluisterde Victor. Hij stak zijn armen in de lucht. Meester Gabriel doorzocht zwijgend Victors zakken. Toen knikte hij. ‘Stap maar in, Rosa. Ik ben benieuwd wat onze vriend te vertellen heeft.’ Rosa ging op de achterbank zitten. ‘Vind je het goed als ik achter het stuur ga zitten?’ vroeg meester Gabriel. Dat was slim van hem. Nu was hij zelf de baas over de auto, mocht Victor iets van plan zijn. Daarna doorzocht meester Gabriel ook nog even de auto om te zien of er misschien wapens verstopt waren. Hij keek in het handschoenenkastje en onder de stoelen. Maar er was niets te vinden. Victor ging naast meester Gabriel zitten. ‘Ik begrijp dat je voorzichtig bent,’ zei hij. ‘Dat zou ik ook zijn.’

1 54

1 55

De meester zei niets. Hij keek gespannen naar de struiken tegenover de auto. ‘Zie je iets?’ vroeg Rosa. ‘Er bewoog iets tussen die bladeren,’ antwoordde de meester. ‘Ik ga even kijken.’ Hij stapte uit de auto en liep voorzichtig naar de struiken. Rosa zag dat de meester zich bukte. Hij duwde een paar takken opzij om te zien wie of wat er zich achter de bladeren schuilhield. Toen begon hij te lachen. ‘Kom maar tevoorschijn, Fico. We kunnen je hulp goed gebruiken.’ Fico kwam langzaam omhoog. Hij klopte het zand van zijn broek en liep naar de auto. Toen ze even later met z’n allen in de Rolls-Royce zaten, zei Victor: ‘Rosa heeft gelijk.’ Hij viste een keelsnoepje uit zijn zak, verwijderde het papiertje en stopte het in zijn mond. ‘Ravi is niet wie hij zegt dat hij is. Het zou goed kunnen dat hij eigenlijk Tony Tortellini heet. Ik wilde het eerst niet geloven, maar sinds ik weet waar Ravi mee bezig is, begin ik te twijfelen.’ Het bleef stil in de auto. Rosa wist niet wat ze moest zeggen. ‘Ravi is iets vreselijks van plan,’ ging Victor verder. ‘Hij wil de president vermoorden.’ ‘Zie je wel,’ zei Rosa. ‘Ik zei het toch!’ ‘Waarom zou hij dat doen?’ riep Fico. ‘Hij heeft ons leven gered! Je gaat toch niet eerst iemand redden en hem daarna vermoorden?’ ‘Laat Victor zijn verhaal vertellen,’ zei meester Gabriel.

1 56

‘Ravi heeft geen magische krachten,’ zei Victor. ‘Het zijn allemaal trucs.’ ‘Hij heeft wel mooi de toekomst voorspeld,’ riep Fico. ‘Hoe kan dat nou een truc zijn?’ ‘Je bedoelt dat met die leeuw?’ Victor wachtte niet eens op antwoord en ging meteen verder: ‘Die leeuw heb ik losgelaten.’ Het was plotseling doodstil in de auto. Rosa voelde een enorme boosheid opkomen. Maar ze hield zich in. Ze wilde eerst Victors verhaal helemaal horen. ‘Je moeder is geen moment in gevaar geweest,’ zei Victor snel. ‘Ik heb Ronaldo eerst flink wat te eten gegeven. Zijn buik zat propvol. Hij had nergens zin meer in.’ Victor zoog op zijn snoepje en staarde recht voor zich uit. ‘Ravi wilde indruk maken op jullie vader,’ zei hij. ‘Nou, dat is hem aardig gelukt,’ zei meester Gabriel. ‘Die bom hebben we zelf van tevoren geplaatst,’ zei Victor. ‘Ik had een afstandsbediening waarmee ik hem precies op het juiste moment kon uitzetten.’ ‘Maar hij heeft mij laten zweven,’ riep Fico. ‘Hij heeft papa’s ring laten zweven.’ Victor schudde zijn hoofd en keek Fico ernstig aan. ‘Je moet niet alles geloven wat je ziet. Ook dat zijn trucs. Het enige wat Ravi echt kan, is mensen en ook dieren hypnotiseren. Die leeuw deed wat hij wilde, omdat Ravi erg goed met dieren is. Hij danst met slangen omdat hij precies weet wat hij moet doen. Hij kan mensen hypnotiseren. Maar hij kan ze niet alles

1 57

laten doen wat hij maar wil. En de mensen moeten het zelf ook willen.’ Victor keek Fico aan. ‘Jij wilde het, of niet?’ Fico knikte. ‘Doordat hij je gehypnotiseerd had, merkte je niet eens dat het een truc was.’ ‘Waarom vertel je ons dit allemaal?’ vroeg meester Gabriel. ‘Omdat ik niet langer wil meedoen,’ antwoordde Victor. ‘Ik wil jullie vader niet vermoorden.’ ‘Wilde je dat eerst wel?’ riep Rosa kwaad. ‘Nee. Absoluut niet! Ik schrok toen ik Ravi’s plan hoorde.’ Hij schraapte zijn keel. ‘Toen we hier kwamen, zei Ravi dat hij wat trucs wilde doen om indruk te maken. Hij hoopte dat de president hem geweldig zou vinden. En dat hij dan een baan als adviseur zou krijgen.’ ‘Nou, daarin is hij geslaagd,’ zei Rosa. ‘Hij is nu al vicepresident.’ Victor staarde somber naar buiten. ‘Ik wist toen nog niet wat hij echt van plan was.’ ‘Wat gaat er gebeuren?’ wilde meester Gabriel weten. ‘De president gaat een show doen met een koningscobra. Die beesten zijn levensgevaarlijk. Hij wordt meteen gebeten; binnen twintig minuten is hij dood.’ ‘Hij is al gebeten,’ zei Rosa. ‘Maar toen gebeurde er niets. Ik zag het met mijn eigen ogen. Ravi was erbij.’ ‘Klopt,’ zei Victor. ‘Die slang heeft geen giftanden meer. Ravi heeft zijn tanden laten weghalen. Die

1 58

slang is helemaal niet gevaarlijk.’ Rosa keek Victor verbijsterd aan. Dat was dus zijn truc. ‘Je vader denkt nu dat hij tegen slangengif kan,’ ging Victor verder, ‘maar dat is helemaal niet waar. Vanavond gaat Ravi de ongevaarlijke slang omwisselen met een echte gifslang. Als de president vanavond gebeten wordt, gaat hij eraan.’ Op dat moment begon het opnieuw keihard te regenen. Dikke druppels roffelden op het dak van de Rolls-Royce. De wind rukte aan de palmbomen. ‘Ravi is geniaal,’ zei Victor. ‘De show wordt live uitgezonden op tv. Het hele land kijkt mee. Dus iedereen kan zien dat het gewoon een ongeluk is.’ ‘Dat is inderdaad erg slim,’ zei meester Gabriel. ‘Ravi heeft de president al een keer gered. Niemand zal denken dat hij hem nu ineens wil vermoorden.’ ‘Klopt,’ zei Victor. ‘Ravi heeft alles heel goed uitgedacht. Als jullie vader er niet meer is, wordt hij vanzelf de nieuwe president.’ ‘Dat is maar tijdelijk,’ zei Fico. ‘Als ik groot ben, word ik president.’ Victor keek Fico ernstig aan. ‘Als hij je vader kan vermoorden, kan hij jou ook vermoorden, jongen. En Rosa en jullie moeder. Jullie zijn allemaal in gevaar.’ Rosa voelde het bloed uit haar gezicht wegtrekken. ‘Maar waarom heb je ons eigenlijk nodig?’ vroeg meester Gabriel. ‘Waarom ga je niet gewoon naar de president?’ Victor lachte schamper. ‘Denk je nou echt dat hij me gelooft?’

1 59

Rosa wist dat hij gelijk had. De president was gek op Ravi. Die geloofde alles wat hij zei. ‘De president zal meteen met Ravi gaan praten,’ zei Victor. ‘Ravi zal natuurlijk zeggen dat hij van niets weet. Hij zal mij beschuldigen. Hij zal zeggen dat ik een verrader ben. Misschien vertelt hij hem wel dat ik die bom in het stadion heb verstopt… wat ook zo is. Hij zal ervoor zorgen dat ik gearresteerd word.’ ‘Je kunt toch naar de Super Geheime Dienst gaan?’ vroeg meester Gabriel. ‘Zij kunnen Ravi toch in de gaten houden.’ ‘Waarom hebben jullie dat niet gedaan?’ vroeg Victor. ‘We hebben het gedaan, maar ze geloven ons niet,’ zei Rosa. ‘Precies! En denk je dat ze mij dan wel geloven?’ ‘Wat is je plan?’ vroeg meester Gabriel. ‘Wil je de auto starten?’ vroeg Victor. ‘Dan zal ik jullie vertellen hoe we de president kunnen redden.’

160

Hoofdstuk 22

Slangenkelder Het was inmiddels gestopt met regenen. Meester Gabriel reed de Rolls-Royce door de stad. De brede straten waren nat van de regen. De wind was gaan liggen. De zon scheen weer. Victor vertelde hoe meester Gabriel moest rijden. En ondertussen legde hij zijn plan uit. ‘Vlak voor de show gaat Ravi nog een keer met je vader oefenen,’ zei hij. ‘Hij krijgt dan de ongevaarlijke slang. Daarna gaat je vader zich omkleden. Ondertussen verwisselt Ravi de slangen.’ Meester Gabriel stuurde de Rolls rustig de bocht door. Ze kwamen nu op een brede boulevard langs het strand. Er stonden palmbomen aan weerskanten van de weg. De zon hing laag boven de Stille Oceaan. ‘Iemand van jullie moet de slangen vlak voor de show stiekem omwisselen,’ zei Victor. ‘Kun je dat zelf niet doen?’ vroeg meester Gabriel. ‘Ik ben op dat moment op het podium,’ zei Victor. ‘Ik help Ravi.’

161

‘Maar dat is toch hartstikke gevaarlijk,’ riep Rosa. ‘Hoe moeten we die giftige slang vangen?’ Victor keek Rosa glimlachend aan. ‘Dat ga ik jullie zo leren,’ zei hij. Ze reden de stad uit. Victor vertelde van alles over Ravi. Over zijn trucs en zijn shows. En over hoe hij hem een paar jaar geleden in Zweden had ontmoet. Fico had al die tijd stil zitten luisteren. ‘Dus Ravi is eigenlijk Tony,’ zei hij. Victor knikte. ‘Dan is hij dus kaal?’ ‘Ik denk dat hij een pruik draagt,’ zei Victor. ‘Mijn vader zegt dat kale mannen crimineel zijn,’ zei Fico. Victor lachte. ‘Ravi is in elk geval een crimineel.’ Fico vroeg daarna nog van alles over Ravi’s trucs. Victor probeerde het hem uit te leggen. Bij iedere nieuwe truc riep Fico: ‘Cool! Dat ga ik thuis ook doen.’ Na een halfuur stuurde meester Gabriel de Rolls het erf op van een groot Engels landhuis. ‘Hier woont de ongelooflijke Ravi Ravioli,’ zei Victor. ‘Niet slecht, hè?’ Het was een deftig oud huis met witte muren. Er was een chic bordes met zuilen ervoor. Het huis lag afgelegen in een groot stuk tropisch oerwoud. Ravi hield waarschijnlijk van rust, bedacht Rosa, er kwamen hier vast niet veel mensen. Ze stapten uit de auto en klommen de trappen van het bordes op. Even later stonden ze in de grote,

162

statige hal van het huis. Het was een brede, lange gang. De parketvloer was glanzend geboend. Er lagen prachtige Perzische tapijten. Langs de muren stonden grote donkere antieke kasten en overal hingen eeuwenoude schilderijen.

163

‘Ravi heeft meer dan vijftig slangen,’ zei Victor, terwijl hij voor hen uit liep. ‘Ze zijn allemaal ontzettend giftig.’ Hij liep naar de andere kant van de hal en opende een deur. Achter de deur bevond zich een trap naar beneden. Rosa, Fico en meester Gabriel volgden Victor omlaag. De trap leidde naar een enorme kelder die vol stond met glazen slangenhokken. Ze stonden opgesteld tegen de muren. Zelfs in het midden stonden hokken. ‘Kom,’ zei Victor. Hij ging hen voor door een smalle gang tussen de bakken door. ‘Zie je die slang daar?’ Hij wees naar een bruine slang. ‘Dit is de giftigste landslang ter wereld. Het is de inlandse taipan. Een beet van dit beestje bevat genoeg gif om honderd volwassen mannen te doden.’ Rosa huiverde. Ze keek naar alle slangen om haar heen. In iedere bak zat er minstens een. Sommige lagen opgekruld te slapen. Andere keken haar boosaardig aan door het glas. ‘Hebben deze slangen hun giftanden nog?’ wilde ze weten. ‘Allemaal,’ zei Victor. ‘Ze zijn echt levensgevaarlijk.’ Hij liep door. ‘Kom, we gaan oefenen. We hebben niet veel tijd meer.’ Helemaal achter in de kelder bleef Victor staan. ‘Dit is een koningscobra,’ zei hij. ‘We kunnen het best met dit beestje oefenen; je vader krijgt vanavond precies zo’n slang.’ Hij pakte een slangenstok. De stok was ongeveer anderhalve meter lang. Er zat een grijper aan het uiteinde die wijd openstond. Victor schoof het

164

deurtje van het hok open en stak de stok erin. De slang was meteen alert. Argwanend keek hij naar de stok. ‘Als je in het handvat knijpt, sluit de grijper,’ zei Victor. De slang siste en schommelde behoedzaam heen en weer. Victor bewoog de stok in de richting van de slang. ‘Je moet snel zijn. Zorg ervoor dat je hem vlak bij zijn kop pakt, dan kan hij je onmogelijk bijten.’ Rosa hield haar adem in. De slang zag er angstaanjagend uit. Het beest was ongetwijfeld kwaad. Het staarde naar de grijper. Klaar om razendsnel toe te slaan. Victor keek geconcentreerd naar het dier. Het bleef doodstil zitten. Toen sloeg Victor toe. Binnen een oogwenk had hij de slang te pakken. Het beest kronkelde woedend heen en weer. Probeerde te bijten, maar kon nergens bij. ‘Kijk eens wat een prachtig beestje het is,’ zei Victor. Hij tilde de slang op uit het hok en bracht het spartelende dier naar Rosa’s gezicht. Ze deinsde terug. ‘Wees maar niet bang,’ zei Victor. ‘Ik heb hem stevig vast. Hij kan je niets doen.’ Rosa rilde. De slang was inderdaad prachtig. Hij had een schitterende lichtgele buik en zwarte ogen die haar hypnotiserend aanstaarden. Zijn grijszwarte tong flitste af en toe zijn bek uit. ‘Let op zijn hals,’ zei Victor. ‘Koningscobra’s kunnen hun hals opzetten. Zo lijken ze breder. We

165

noemen dat een “hoed”.’ Hij zette de slang voorzichtig terug in zijn hok. Daarna liet hij hem weer los. Victor keek meester Gabriel aan. ‘Wil jij het ook eens proberen?’ Meester Gabriel knikte zwijgend. Hij nam de slangenstok aan en stak die in het hok. Het ging snel en gemakkelijk. Nog geen minuut later had hij de slang al te pakken. ‘Heel goed,’ zei Victor. Hij stond vlak achter Rosa. Ze kon hem ruiken. De scherpe lucht van keelsnoepjes vermengd met zweet. Meester Gabriel oefende nog een paar keer. Hij haalde de slang uit het hok. Daarna deed hij hem in een zak en knoopte hem dicht. ‘Uitstekend,’ zei Victor. Hij keek op zijn horloge. ‘We hebben niet veel tijd meer. Misschien is het goed als Rosa en Fico ook nog even oefenen.’ Meester Gabriel gaf de slangenstok aan Rosa. ‘Ik ga nog even wat tegengif halen,’ zei Victor. ‘Gewoon voor de zekerheid. Als de president toch nog gebeten wordt, kunnen we hem misschien nog redden. Blijven jullie rustig oefenen.’ Hij verdween via de smalle gang tussen de hokken. Rosa probeerde de enorme slang te vangen. Het beest siste woest en viel de stok aan. Ze probeerde het nogmaals. Dit keer had ze hem te pakken. De slang kronkelde wild omhoog en probeerde in de stok te bijten. ‘Je moet hem dichter bij zijn kop pakken,’ zei Fico. ‘Laat mij eens.’

166

Rosa liet de slang los. ‘Ik kan het heus wel,’ zei ze. Ze probeerde de slang nogmaals te pakken. Ditmaal greep ze hem vlak onder zijn kop. ‘Goed zo,’ riep meester Gabriel. ‘Nu kan hij geen kant op.’ ‘Laat mij ook eens,’ riep Fico. Rosa liet de slang los en gaf Fico de stok. Fico was handig. Hij had de slang al binnen enkele seconden te pakken. ‘Ik denk dat we zo wel genoeg geoefend hebben,’ zei meester Gabriel. ‘Het is al halfzeven. We moeten opschieten.’ Fico liet de slang los en schoof het hok dicht. ‘Waar blijft Victor?’ vroeg Rosa. ‘Geen idee,’ zei meester Gabriel. ‘Kom, we gaan ook vast naar boven.’ Ze liepen tussen de hokken door. Rosa ging voorop. De slangen staarden haar aan vanachter het glas. Ze wilde de kelder het liefst zo snel mogelijk verlaten. Ze ging de hoek om. Recht voor haar bevond zich de trap. Snel liep ze door. Fico en meester Gabriel volgden haar. Toen gebeurde er iets wat ze nooit zou vergeten en waar ze nog vaak van zou dromen. Vlak voor haar gezicht schoot een slangenkop uit een van de glazen bakken tevoorschijn. Rosa deinsde terug en gilde het uit. De bak stond open! Rosa’s hart stond een moment stil. Het bloed stolde in haar aderen. Vlak voor haar voeten

167

kronkelde een bruine slang over het gangpad. Het beest siste. Zijn tong schoot venijnig in en uit zijn bek. Rosa begon opnieuw te gillen. Alle bakken in deze gang stonden open!

168

169

Hoofdstuk 23

In de val ‘Rustig blijven,’ zei meester Gabriel. ‘Loop langzaam achteruit. Maak geen onverwachte bewegingen.’ Rosa zette voorzichtig een stap naar achteren. En toen nog een. Langzaam liepen ze terug. ‘Wie heeft die hokken opengezet?’ riep ze ontzet. ‘Ik denk onze vriend Victor,’ zei Fico. Rosa was helemaal van slag. ‘Maar hij wilde ons toch helpen?’ ‘Het was te mooi om waar te zijn,’ zei meester Gabriel. ‘We geloofden hem omdat we hem wilden geloven.’ Rosa voelde in haar zak naar haar mobieltje. Ze moesten de politie waarschuwen. De brandweer. En misschien wel een ambulance. Maar waar was haar telefoon? Hij zat niet in haar zak. Ze voelde in een andere zak. Ook al niet… Haar telefoon was weg! ‘Hij heeft mijn telefoon gejat,’ riep ze vol afschuw.

170

‘De mijne ook,’ zei Fico. Meester Gabriel doorzocht vlug zijn zakken. ‘En?’ vroeg Rosa. Haar meester schudde droevig zijn hoofd. ‘Hij heeft het gedaan toen we met die slang bezig waren. We waren zo in beslag genomen door dat dier, dat we niets gemerkt hebben.’ Rosa staarde meester Gabriel wanhopig aan. Ravi was hen keer op keer te slim af geweest. En nu had hij hen weer te pakken. Hij wilde hen niet bij de voorstelling hebben. Het was een val en ze waren er met open ogen in getrapt. Meester Gabriel pakte de slangenstok. ‘Slangen vallen zelden uit zichzelf aan,’ zei hij kalm. ‘Ze zijn zuinig op hun gif. Na een beet duurt het soms wel twee weken voor ze nieuw gif hebben gemaakt. Ze bijten daarom alleen als je ze in het nauw drijft. Slangen zijn banger voor jou dan jij voor hen. Voor hen ben jij een enorm groot en gevaarlijk roofdier.’ ‘Kijk uit,’ riep Fico. Hij wees achter hen. Ook aan de andere kant waren slangen. Meester Gabriel hield zijn slangenstok omhoog. ‘Een voor een,’ zei hij. ‘We gaan ze een voor een vangen. Het komt goed.’ Hij bewoog zijn stok in de richting van een enorme ratelslang. Het dier lag opgekruld op de grond. Het zat ineengedoken. Klaar om toe te slaan. De slang staarde naar de stok. Zijn tong flitste heel even naar buiten. Zijn staart ratelde. Er klonk een onheilspellend gesis. Kom niet dichterbij, leek het dier te willen zeggen.

171

In een oogwenk had meester Gabriel de slang te pakken. Het dier kronkelde woest heen en weer. Snel zette hij de slang in een van de hokken en schoof het deurtje dicht. ‘Dat was de eerste,’ zei hij. Hij liep voorzichtig op de volgende slang af. Het was een enorme olijfkleurige slang met een slanke, driehoekige kop. Het dier had zich opgericht en siste kwaad toen het de slangenstok op zich af zag komen. Meester Gabriel had hem al snel te pakken. De slang kronkelde woest en sperde zijn zwarte bek wijd open. Het was werkelijk angstaanjagend. Snel zette de meester de slang in het hok. Daarna schoof hij het deurtje dicht. ‘Nummer twee,’ kreunde hij vermoeid. De zweetdruppels liepen langs zijn gezicht. Zijn haar plakte tegen zijn voorhoofd. Hij keek het gangpad in. Overal lagen slangen. Sommige waren in een gevecht verwikkeld. En een enorme cobra, waarschijnlijk een koningscobra, was bezig een kleinere slang op te eten. Meester Gabriel liep naar de volgende slang. Hij veegde het zweet van zijn voorhoofd. Voorzichtig bracht hij de stok in de richting van een kleine, zwart-wit gestreepte slang. ‘Kijk uit!’ gilde Rosa. Meester Gabriel bevroor. ‘Er zit er een vlak bij je hoofd,’ riep Rosa schor. Haar hart klopte in haar keel. Het was een grote zwarte cobra. Hij hing uit een van de bovenste hokken. Het dier was kennelijk

172

geschrokken, want het siste agressief. Meester Gabriel hield zijn adem in. Doodstil bleef hij staan. Voorzichtig zette hij een stap naar achteren. Langzaam, heel langzaam. De slang siste nerveus en keek hem strak aan. Meester Gabriel zette nog een stap. Daarna hief hij heel voorzichtig zijn slangenstok. De zwarte cobra keek hem indringend aan. Meester Gabriel bleef doodstil staan. Toen greep hij het dier plotseling bij zijn nek. Daarna duwde hij het zijn hok in en sloot het deurtje. e g y p t i s c h e c o b r a , stond er op het glas. Meester Gabriel zuchtte diep. ‘Dat scheelde niet veel,’ zei hij. Hij greep de stok stevig beet om verder te gaan. Op dat moment voelde Rosa iets in haar nek kriebelen. Ze verstijfde. Er gleed iets kouds langs haar huid. Ze durfde zich niet te bewegen, maar in haar ooghoeken zag ze een enorme bruin-wit gevlekte slang over haar linkerschouder omlaagkruipen. Het was een prachtige slang met een lange spitse kop. De bruine vlekken waren zwart omrand. Het dier had een dikke, gespierde huid, anders dan de andere slangen. Het liefst zou ze het uitschreeuwen, maar ze wist dat dat gevaarlijk was. De slang zou ervan in paniek raken en haar bijten. ‘Er zi-zi-zit er een in mijn nek,’ piepte ze. Meester Gabriel draaide zich verschrikt om. ‘Doe iets,’ siste Rosa. De slang kronkelde zich nu volledig om haar heen.

173

Zijn huid was koud en glad. Rosa voelde zijn tong tegen haar wang kriebelen. Meester Gabriel deed voorzichtig een stap in haar richting. Hij hief de slangenstok en keek gespannen naar de slang. ‘Beweeg je niet,’ zei hij kalm. Rosa bleef doodstil staan. Meester Gabriel bewoog de slangenstok langzaam naar het dier toe en probeerde hem te vangen. Mis. De slang was te snel. Hij gleed nu over Rosa’s rechterschouder naar beneden.

1 74

Rosaâ€™s hart ging wild tekeer. Ze sloot haar ogen. Ze kon zich niet herinneren dat ze ooit zo bang was geweest. De slang kon ieder moment toeslaan. Ze wachtte op een felle pijnscheut. Vlijmscherpe slangentanden die zich in haar huid zouden boren. Het gif dat zich snel door haar lichaam zou verspreiden. Hoe dat voelde, wist ze niet, maar het was vast ontzettend pijnlijk. Meester Gabriel probeerde het nog een keer. Ingespannen keek hij naar de slang. Heel voorzichtig

175

bewoog hij de stok in de richting van het dier. Toen sloeg hij toe. Dit keer had hij de slang vlak achter de kop te pakken. Voorzichtig trok hij hem van Rosa af. Rosa slaakte een kreet toen ze zich realiseerde dat meester Gabriel het beest stevig vasthad. De slang kronkelde woest. ‘Hij is zwaarder dan de andere slangen,’ zei meester Gabriel toen hij hem terug in zijn hok zette. Snel schoof hij het deurtje dicht. b o a c o n s t r i c t o r , lazen ze op het glas. ‘Dit is een wurgslang,’ zei meester Gabriel. ‘Hij is niet giftig en hij zal nooit een mens doden. Wist je dat veel mensen deze slang als huisdier houden? Het is een erg vriendelijk dier dat makkelijk tam te maken is.’ Rosa rilde. Ze wilde nu niet nadenken over tamme slangen. Ze wilde hier weg. Weg uit deze vreselijke kelder. Maar dat zou voorlopig niet lukken. Om naar buiten te komen, moesten ze eerst langs tientallen giftige slangen zien te komen. Ze zaten overal: op de grond, boven op de hokken en wie weet waar nog meer. Wat als ze zouden bijten? Het landhuis lag erg afgelegen. Ze zouden nooit op tijd bij een ziekenhuis komen.

1 76

Hoofdstuk 24

Schaduwen Het duurde een uur voordat ze alle slangen hadden gevangen. Natuurlijk zat de deur van de kelder op slot, maar daar wist hun meester wel raad mee. Met een haarspeld van Rosa probeerde hij het slot te openen. Rosa stond ongeduldig te wachten. Het was al halfacht. Om acht uur zou de show beginnen en het was nog minstens een halfuur rijden. Als ze nu met een auto zouden vertrekken, waren ze misschien net op tijd. Maar hoe kwamen ze aan een auto? Ze zaten midden in de wildernis. Als ze geluk hadden kwam er iemand voorbij die hun een lift wilde geven. Maar dat kon uren duren. Normaal had meester Gabriel een slot vrij snel open. Dit keer stond hij eindeloos te wriemelen. ‘Lukt het?’ vroeg Rosa gespannen. ‘Ik heb hem bijna.’ Meester Gabriel zat op zijn hurken voor de deur. Zijn voorhoofd was nat van het zweet. En er zaten zweetplekken onder zijn oksels. In

177

Costa Banana was het zelfs ’s avonds nog bloedheet. Meester Gabriel duwde de haarspeld een stukje verder in het slot. ‘Nog een klein stukje,’ zei hij zacht. Hij morrelde aan de haarspeld. Toen klonk er een zachte tik en kon hij het slot eindelijk opendraaien. De deur zwaaide open. ‘Kom mee,’ riep meester Gabriel. Hij rende de lange gang door naar de voordeur. Rosa en Fico kwamen meteen achter hem aan. Het was inmiddels donker geworden. De donkere kasten in de gang wierpen zwarte schaduwen op de vloer. Er waren een heleboel deuren die allemaal openstonden, wat de gang nog enger maakte. Fico was veel sneller dan Rosa. ‘Wacht,’ gilde ze. Ze wilde niet graag alleen in dit vreselijke huis achterblijven. Wie weet wat voor afschuwelijke huisdieren Ravi nog meer had. Rosa rende de gang door. Angstig keek ze naar de openstaande deuren. Zwarte gaten, die toegang gaven tot donkere ruimtes. En toen struikelde ze over een tapijt. Languit viel ze op de grond. ‘Wacht,’ gilde ze nogmaals. Meester Gabriel was al buiten en ook Fico verdween nu door de voordeur. Ze krabbelde overeind. Nu was ze helemaal alleen. Rosa kon haar eigen hart horen bonzen. Ze wilde verder lopen. Maar op dat moment kwam er een zwarte schaduw uit een van de deuropeningen tevoorschijn. Er klonk een zacht en diep gegrom. Rosa gilde.

178

179

Het volgende moment stapte er een enorme zwarte panter de gang in. Het dier gromde zacht. Langzaam kwam het op haar af. Rosa zette een stap terug en gilde opnieuw. ‘Wat is er?’ riep meester Gabriel, terwijl hij het huis binnenstormde. De enorme zwarte kat draaide zich met een ruk om. Rosa zette nog een stap naar achteren. De panter leek even te twijfelen, maar liep toen langzaam op meester Gabriel af. Rosa keek angstig om zich heen. Wie weet hoeveel zwarte panters er in dit doodenge landhuis rondliepen. Meester Gabriel deinsde terug. ‘Blijf uit de buurt,’ riep hij tegen Fico, die net binnenkwam. Hij hield de slangenstok voor zich om de panter van zich af te houden. Het beest brulde. Rosa dacht snel na. Meester Gabriel kon het enorme beest onmogelijk tegenhouden. Vluchten had ook geen zin. Daar was het dier veel te snel voor. Ze moest het zien af te leiden. Plotseling kreeg ze een idee. Vlug rende ze terug naar de kelder. Ze rilde bij het idee dat ze terug moest naar deze vreselijke slangenkelder, maar het was het enige wat ze kon bedenken. Ze opende de deur en deed het licht aan. Voorzichtig stapte ze naar binnen. Je wist maar nooit of er nog ergens een slang vrij rondkroop. Rosa pakte een slangenstok. Met bonkend hart opende ze een

180

van de glazen hokken. z wa r t e m a m b a , stond erop. Het was de enorme olijfkleurige slang met de grote zwarte bek. Voorzichtig stak ze de stok in het hok. De slang siste fel. Ze had niet veel tijd. Als ze hem niet snel te pakken kreeg, zou het slecht aflopen met meester Gabriel en haar broertje. Ze bewoog de grijper in de richting van de slangenkop. De slang keek boos. Met een felle uithaal zette hij zijn tanden in de stok. Rustig blijven. Vooral rustig blijven, zei ze tegen zichzelf. De slang dook ineen, klaar voor een nieuwe aanval. Rosa aarzelde niet meer. Vlug greep ze de slang bij zijn nek en klemde hem stevig vast. Het dier kronkelde en spartelde wild. Bijna verloor ze haar grip, maar het lukte haar om het dier uit het hok te trekken. Snel liep ze terug naar de trap. De slang schoot wild heen en weer. Sloeg met zijn dikke staart tegen de glazen hokken. Het was een flink beest. Het was zwaar en sterk. Voorzichtig klom ze omhoog. Als ze de slang nu losliet, viel hij boven op haar en zou hij haar zeker bijten. Het dier had een enorme kracht en spartelde driftig heen en weer. Tree voor tree klom ze omhoog. Angstig staarde ze naar het woedende gevaarte dat zich in alle bochten wrong om los te komen. De slang werd steeds bozer en leek sterker te worden. Een krachtige uithaal van zijn enorme lijf deed haar wankelen. Zijn lange staart sloeg tegen

181

haar benen. Bijna viel ze achterover, maar ze wist opnieuw haar evenwicht te vinden. Misschien had ze een kleinere slang moeten nemen. Maar daarvoor was het nu te laat. Ze zette zich schrap en klom dapper verder. Dit keer had ze het beest beter vast. De slang leek het verzet op te geven. Snel stapte ze omhoog. Toen ze in de gang kwam zag ze meester Gabriel in een hoek staan. Hij hield de slangenstok nog steeds voor zich uit en probeerde de zwarte panter op afstand te houden. Het beest gromde en brulde. Zijn staart zwiepte heen en weer. Rosa liep zo hard ze kon op de enorme kat af. De slang begon opnieuw heftig te kronkelen. De zwarte panter draaide zich met een ruk om. Rosa hield haar adem in. Met al haar kracht gooide ze de slang in de richting van het dier. De slang siste. De panter brulde. â€˜Kom!â€™ gilde Rosa. Ze rende naar de voordeur. Meester Gabriel en Fico kwamen achter haar aan. Zonder iets te zeggen renden ze de oprijlaan af. Hijgend bereikten ze even later de weg.

182

Hoofdstuk 25

Kleedkamer ‘Is het gelukt?’ vroeg Ravi aan zijn assistent. Hij stond voor de spiegel in zijn kleedkamer en knoopte zijn vlinderstrik. ‘Ze zitten in de slangenkelder,’ antwoordde Victor. ‘Ik heb zo veel mogelijk slangen losgelaten. Ik denk niet dat ze dit overleven.’ Ravi knikte tevreden. ‘Heb jij de giftige slang meegenomen?’ Victor hield een zak omhoog. ‘Heel goed. Ik heb twee manden in de hoek van de kleedkamer gezet. Wil jij hem in de linker mand stoppen?’ Ravi was klaar met zijn strik en bekeek zichzelf aandachtig in de spiegel. ‘Je bedoelt deze?’ De hypnotiseur draaide zich om. ‘Ja,’ zei hij. ‘In die andere mand heb ik de ongevaarlijke slang gestopt. Wij hebben zojuist nog met deze slang geoefend. De president deed het heel erg goed.’ Victor hengelde de gifslang met een slangenstok

183

uit de zak en stopte hem voorzichtig in de linker mand. ‘De president zal verrast zijn,’ zei hij grinnikend. ‘Niets is zo dodelijk als een woedende koningscobra.’ Er werd op de deur geklopt. Victor sloot snel de mand en opende de deur. Het was de toneelmeester. Hij wendde zich tot Ravi: ‘De president wenst u te zien in zijn kleedkamer.’ Ravi knikte, deed nog even snel zijn haar goed en volgde de toneelmeester. ‘Waar is Fico?’ vroeg de president, toen Ravi binnenkwam. ‘Kijk eens in je theekopje. Ik wil weten waar hij nu is. Fico moet erbij zijn. Hij moet zijn dappere vader kunnen zien.’ ‘Maakt u zich geen zorgen, Grote Supersterke Slangengod. Fico is in orde. Dat heb ik vanmorgen nog in mijn gebakken ei gezien.’ ‘Kijk nog een keer,’ beval de president. Hij zat in een kappersstoel voor een grote spiegel en werd geknipt en geschminkt. ‘Het is niets voor Fico om te laat te zijn,’ zei hij. Hij keek Ravi zenuwachtig aan via de spiegel.

184

‘Zoals u wenst,’ antwoordde Ravi. Hij pakte een leeg theekopje en keek er aandachtig in. ‘Rosa en Fico zijn bij meester Gabriel,’ zei hij. ‘Zij zijn onderweg hiernaartoe. Fico zal precies op tijd zijn om u in uw volle glorie te zien schitteren.’

185

De president zuchtte opgelucht. ‘Richt u zich nu maar op uw show,’ zei Ravi. ‘Alles zal helemaal in orde komen. Vertrouwt u maar op mij.’ ‘Ga jij mee het podium op?’ wilde de president weten. ‘Het eerste halfuur zullen wij samen optreden. Wij zullen een grote hypnoseshow geven,’ zei Ravi. ‘En daarna bent u aan de beurt. Ik laat u helemaal alleen op het podium. Dan krijgt u alle eer. U zult schitteren zoals u nooit eerder geschitterd hebt. U zult het hele land laten zien dat u goddelijke krachten hebt. Net zoals uw beroemde grootvader Pedro, die geboren werd uit een drakenei.’ De president knikte. ‘De beelden zullen de wereld overvliegen.’ Ravi bewoog zijn handen enthousiast door de lucht. ‘Iedereen zal u bewonderen en niemand zal u ooit nog kwaad durven te doen.’ ‘Geweldig!’ riep de president. Hij was altijd maar een klein mannetje geweest. Hij kwam nauwelijks boven de rugleuning van de kappersstoel uit en hij verdween bijna volledig onder zijn kappersmantel. Maar dat maakte niet meer uit. Zo meteen zou hij stralen als een superster. De hele wereld zou hem zien. De grote ongelooflijke Pablo Fernando. De machtigste leider die de wereld ooit had gekend. Beroemd zou hij worden. Geweldiger dan de grote farao’s. Beroemder dan keizer Augustus en groter dan Napoleon. ‘Zorg dat u gebeten wordt,’ zei Ravi. ‘Dat is

186

belangrijk. De mensen moeten kunnen zien dat u tegen slangengif kunt. Dat maakt u extra goddelijk.’ De president wreef in zijn handen. ‘Ik kan niet wachten.’ Dit was het moment waar hij al heel lang naar had uitgekeken. Heel Costa Banana zat nu voor de tv met een bord bananensoep op schoot. Het hele volk zou ademloos toekijken. Zelfs de allerkleinsten zaten nu met natte haartjes in hun pyjama voor de tv. Het was verplicht. Alle kinderen moesten dit geweldige spektakel kunnen zien, vond de president. En daarom had hij speciaal voor deze avond een nieuwe wet gemaakt. Iedereen in Costa Banana moest naar de Grote Pablo Fernando-show kijken. Baby’s, peuters en kleuters. Honden, katten, kanariepietjes en goudvissen. Zelfs de blinden moesten kijken. Er waren mensen die voor de zekerheid ook maar hun kamerplanten voor de tv zetten. Je wist maar nooit. ‘Nog vijf minuten,’ zei Ravi. ‘En dan zullen wij met de grote show gaan beginnen.’

187

Hoofdstuk 26

Haast

Rosa en Fico stonden langs de weg. Het was pikdonker. Er waren geen straatlantaarns in dit deel van Costa Banana. Uit de jungle klonk een oorverdovend geratel, getjirp, gezoem, gekir, geklap, geschreeuw en gefluit van krekels, uilen, boomkikkers en andere nachtdieren. ‘Meester Gabriel?’ vroeg Rosa. Er kwam geen antwoord. ‘Weet jij waar meester Gabriel is?’ vroeg ze aan Fico. ‘Geen idee,’ antwoordde haar broertje. Ze waren Ravi’s huis uit gevlucht. Ze hadden gerend. De oprijlaan af. Net zo lang tot ze bij de weg kwamen. Meester Gabriel hadden ze sindsdien niet meer gezien. Had de panter hem alsnog te pakken gekregen? Nee, dan had ze hem wel horen schreeuwen. Rosa keek op haar horloge. De wijzers gloeiden lichtgroen op in het donker. Het was acht uur. De

188

show zou nu beginnen. Waar bleef meester Gabriel toch? Ze zuchtte. Het was al veel te laat. Hoe moesten ze ooit op tijd in San Fernando komen? Het was minstens een halfuur met de auto. Als ze een auto hadden. Lopend zouden ze er uren over doen. En dan kwamen ze te laat. Veel te laat. Ze dacht aan haar vader en huiverde. Rosa moest er niet aan denken wat er zou gebeuren als haar vader er niet meer was. Ravi zou de macht grijpen. Hij was een vreselijke en meedogenloze schurk. Wie weet wat voor gruwelijke wetten hij zou maken? Plotseling verscheen er een licht in de verte. Twee koplampen. Het aanzwellende geluid van een automotor. De auto kwam snel dichterbij. Fico begon te zwaaien. ‘Stop!’ gilde hij. Het felle licht van de koplampen streek langs de boomtakken en wierp grillige schaduwen op de weg. Het was alsof ze in een enorme groene tunnel van bladeren stonden. De lichten van de auto schenen nu fel in hun gezichten. Rosa moest haar handen voor haar ogen houden om niet verblind te worden. ‘Stop!’ gilde haar broertje weer. Hij wilde de weg op lopen, maar Rosa trok hem terug. Het volgende moment raasde de auto met grote snelheid langs hen heen. ‘Sukkel,’ riep Fico, terwijl hij de wagen nakeek. ‘Weet je wel wie ik ben? Dit zal ik tegen papa zeggen.’ Rosa zei niets. Ze staarde naar de rode achterlichten, die langzaam in de verte verdwenen en uit-

189

doofden. Waarschijnlijk waren ze bijna niet te zien in de donkere berm. ‘We moeten meester Gabriel zoeken,’ zei ze. ‘Ga jij maar,’ klonk het uit het donker. ‘Ik probeer een lift te regelen.’ ‘Zou je zonder meester Gabriel meegaan?’ vroeg Rosa. ‘Tuurlijk. Waarom niet?’ ‘Omdat we geen lijfwacht bij ons hebben? We gaan nooit ergens heen zonder bewaking.’ ‘We worden heus niet twee keer op een dag ontvoerd. Dat is echt te onwaarschijnlijk.’ Rosa zei niets. Ze wilde dat ze haar telefoon had. Al zou ze er waarschijnlijk weinig mee kunnen. Veel bereik had ze hier niet. En als ze al iemand kon bereiken, wie zou haar geloven? Haar vader zou de show heus niet zomaar afzeggen. Op dat moment hoorden ze het pruttelende geluid van een oude motor. Het kwam langzaam dichterbij. Een lichtbundel scheen over de oprit van het landhuis. Het was meester Gabriel! Hij zat op een oude motorfiets met zijspan. Rosa en Fico renden op hem af. ‘Deze stond in de schuur,’ riep meester Gabriel opgewonden. ‘Het is een echte b m w uit 1954.’ Hij had een oude zwarte pothelm opgezet met motorbril. ‘Spring snel in de bak!’ Rosa en Fico klommen in de zijspan. ‘Er liggen twee helmen in,’ zei meester Gabriel. Hij gaf snerpend gas. De motor gromde en brulde.

190

En toen Rosa en Fico eenmaal zaten, scheurde hij de oprit af. Steentjes spatten op toen meester Gabriel, zonder vaart te minderen, de weg op draaide. De b m w won snel vaart. Rosa hield zich goed vast. De motor maakte een enorm lawaai en de wind suisde langs haar oren. Ze had geen bril op, waardoor haar ogen begonnen te tranen. Rosa keek weer op haar horloge. Het was tien over acht. De show was al begonnen. Ze zouden hoe dan ook te laat komen. Rosa hoopte dat ze niet meteen met de slangenshow zouden beginnen. Meester Gabriel stuurde de motor langs de verlaten wegen. Af en toe remde hij af om daarna gierend door de bocht te trekken. De motor gromde telkens wanneer hij versnelde. Het was pikdonker. De sterren fonkelden zo helder, dat het leek of je ze kon plukken. Ze reden een berg af. In de verte konden ze San Fernando al zien liggen. Duizenden flikkerende lichtjes in het dal beneden hen. De stad leek dichtbij, maar dat was slechts schijn. De weg kronkelde in scherpe lussen omlaag. En bij iedere bocht moest meester Gabriel afremmen. Het leek eindeloos te duren. De meester nam de bochten zo snel dat het bakje van de zijspan de lucht in ging. Rosa voelde de opwinding in haar buik. Het zou een geweldige rit zijn geweest als ze niet zoveel haast hadden gehad. Na een halfuur reden ze eindelijk de stad in. Meester Gabriel manoeuvreerde de motor behendig door het verkeer. Stoplichten negeerde hij.

191

Af en toe moest hij uitwijken om een botsing te voorkomen. In volle vaart reed hij een drukke rotonde op. Daar lag het theater. Een imposant gebouw met zuilen, statige trappen en engelen op het dak. Met knetterende motor reed meester Gabriel de zijspan tot aan de ingang.

192

193

Rosa en Fico sprongen eruit en renden met grote passen de trappen op. Meester Gabriel kwam direct achter hen aan. ‘We moeten naar de kleedkamers,’ zei hij hijgend. ‘Ik denk dat ze daar de slangen bewaren.’

194

195

Hoofdstuk 27

Theater Toen ze binnenkwamen, werden ze opgewacht door Diego, de adjudant van de president. ‘Ah, daar bent u eindelijk!’ riep hij. ‘Uw moeder wacht op u in de loge.’ Net als in het Fico-stadion, had de president ook in het theater zijn eigen balkon. Het heette de loge en er was plaats voor de hele familie. Vanuit de loge had je het beste zicht op het podium. ‘Is papa al begonnen?’ wilde Rosa weten. ‘Uw vader is al meer dan een halfuur bezig,’ antwoordde Diego. ‘Met de slang?’ Diego schudde glimlachend zijn hoofd. ‘Wees niet bang. Die hebt u niet gemist. Ze zijn nu mensen aan het hypnotiseren. U bent net op tijd voor de geweldige slangenshow. De president kan elk moment beginnen. Wilt u mij volgen naar de loge?’ ‘Papa is in gevaar,’ riep Fico. ‘Iemand moet hem waarschuwen, nu meteen.’

196

Diego keek Fico met grote ogen aan. ‘Die slang,’ vulde Rosa aan, ‘hij is giftig.’ Diego lachte. ‘Dat is nou juist het hele idee,’ zei hij. ‘Als die slang niet giftig was, was er niet veel aan.’ ‘Het is een valstrik,’ riep Rosa. ‘Ravi wil papa vermoorden. Hij wil zelf president worden.’ Diego fronste zijn wenkbrauwen. ‘Ravi heeft u allemaal gered,’ zei hij. ‘Hij is een nationale held. Hij is de vicepresident!’ ‘Ik wil papa spreken,’ riep Fico. ‘Nu meteen! Papa gelooft mij direct.’ ‘U bent in de war,’ zei Diego rustig. Hij legde zijn hand op Fico’s schouder. ‘Wilt u mij volgen naar de loge? Uw moeder wacht op u.’ ‘Kom, jongens,’ riep meester Gabriel. ‘Luister naar Diego. Als hij zegt dat alles veilig is, dan zal dat wel zo zijn.’ Rosa keek haar meester verbijsterd aan. Waarom zei hij dat? Ze hadden geen tijd te verliezen! Maar meester Gabriel gaf haar alleen een knipoog. Gehoorzaam volgden ze de adjudant naar de loge. ‘Waar komen jullie trouwens vandaan?’ vroeg Diego aan meester Gabriel. ‘We hadden een excursie,’ loog meester Gabriel. ‘Een excursie?’ Diego keek hem wantrouwend aan. ‘Waarom weet ik daar niets van?’ ‘Het was een spontaan idee,’ zei meester Gabriel. ‘Je hebt toestemming nodig om het paleis te verlaten met de kinderen,’ zei Diego streng.

197

‘Ik weet het,’ zei meester Gabriel. ‘Ik was iets te enthousiast. Ik dacht dat het wel kon. Maar het zal niet meer gebeuren.’ ‘Florabella is woedend,’ zei Diego. ‘Je hebt straks nog heel wat uit te leggen.’ Hij liet hen de loge binnen. Florabella was inderdaad niet te spreken over de spontane actie van de meester. ‘Wat had dit te betekenen?’ riep ze net iets te hard. Meester Gabriel ging naast haar zitten. Hij legde haar rustig uit dat ze op excursie waren geweest en dat ze pech hadden gehad. ‘Zonder lijfwacht?’ fluisterde Florabella. Ze had rode wangen en een verontwaardigde blik in haar ogen. Meester Gabriel stelde haar gerust. ‘De kinderen zijn veilig bij mij. Ze willen ook wel eens weten hoe het is om er zonder lijfwacht op uit te gaan.’ Florabella schudde kwaad haar hoofd. Het was duidelijk dat ze het er niet bij zou laten. Meester Gabriel zou er thuis nog flink van langs krijgen. Misschien werd hij wel ontslagen. Rosa zat onrustig op haar stoel. Ze moesten hier weg. Ze moesten de giftige slang te pakken zien te krijgen. Zorgen dat die vreselijke slangenshow niet door kon gaan. Maar haar moeder hield haar voortdurend in de gaten. Rosa keek naar haar vader. Hij stond midden op het podium en droeg een zwart pak met gouden sterren erop. Hij had het speciaal voor die avond laten maken.

198

199

Naast de president stond Ravi. Ze waren bezig een man te hypnotiseren. De man staarde dromerig voor zich uit. ‘Zodra ik met mijn vingers knip,’ zei de president, ‘denk je dat je een boek bent. Je staat doodstil op het podium en je denkt: ik ben een boek. Ik ben een dik, zwaar boek. Ik ben een saai boek.’ De president knipte met zijn vingers en de man bleef doodstil staan. Precies zoals je zou verwachten van een dik, zwaar, saai boek. ‘Bravo,’ riep Ravi Ravioli. ‘Hij hield zijn handen hoog in de lucht en klapte. Het publiek volgde zijn voorbeeld en begon driftig te applaudisseren. Toen de zaal weer stil was geworden, zei Ravi tegen de man: ‘Zodra ik met mijn vingers knip, zult u weer wakker worden. U zult u niets meer kunnen herinneren.’ Ravi knipte met zijn vingers. De man kwam langzaam weer tot zichzelf. Rosa keek naar haar moeder. Die was nog steeds kwaad, maar ze zei niets meer. Ze staarde naar het podium. Rosa boog zich naar Fico. ‘We moeten hier weg,’ fluisterde ze. Fico knikte. Hij zakte onderuit. Rosa volgde zijn voorbeeld. Steeds verder zakten ze naar beneden, tot ze op hun hurken zaten en volledig uit het zicht waren verdwenen. Zo snel ze konden kropen ze over de vloer. Voor de stoelen langs, richting het gangpad. Rosa keek nog een keer om. Meester Gabriel wees naar het podium en fluisterde iets in haar moeders

20 0

oor. Heel goed, dacht Rosa. Dit is dus zijn plan. Ze sloop met Fico over het gangpad naar de deur. Fico was er het eerst. Hij zat op zijn knieën en tuurde door een kier. ‘Is daar iemand?’ fluisterde Rosa. Haar broertje knikte. ‘Er staat een lijfwacht voor de deur.’ ‘Ik heb een idee,’ fluisterde Rosa. Ze opende de deur. ‘Lijfwacht?’ vroeg ze. De man draaide zich meteen om. Het was een forse kerel met een zonnebril op en een oortje in. ‘Ik moet naar de wc.’ De lijfwacht keek haar argwanend aan. ‘Ik moet heel nodig,’ zei Rosa. ‘Ik doe het bijna in mijn broek.’ De man keek om zich heen. Er was niemand om zijn plaats in te nemen. ‘Meester Gabriel let op mijn broertje. Mag ik nu please alsjeblieft naar de wc?’ De man knikte en liep met haar mee. Rosa keek nog even achterom en zag haar broertje vlug de gang op glippen. Even later zat ze op de wc. De lijfwacht bleef voor de deur staan. Ze dacht na. Ontsnappen was onmogelijk. Ze hoopte dat Fico de slangen op tijd kon verwisselen. Dat was nu hun enige kans. Rosa wachtte even en trok toen door. Daarna waste ze haar handen en ging weer met de lijfwacht mee. Toen ze bij de loge kwamen, kwam meester Gabriel naar buiten.

20 1

‘Fico is ervandoor,’ riep hij. Hij wees naar het eind van de gang. De lijfwacht aarzelde. ‘Ik let wel op Rosa,’ zei meester Gabriel. De man knikte en rende ervandoor. ‘Snel,’ siste de meester. ‘Die kant op. Naar de kleedkamers.’ Ze vlogen de gangen door. Het was een prachtig oud theater. Er lagen dikke rode tapijten op de vloeren. De trappen en muren waren kunstig versierd met gouden bladeren en bloemen. Aan de plafonds hingen kristallen kroonluchters. En langs de muren stonden engelenbeelden met verschillende muziekinstrumenten. Allemaal hadden ze het gezicht van de president. ‘Daarheen,’ zei Rosa hijgend. Ze wees naar een bordje waarop stond: k l e e d k a m e r s . Telkens wanneer ze bij een nieuwe gang kwamen, bleven ze staan en keken voorzichtig om de hoek om te zien of er geen bewakers liepen. Soms moesten ze zich even schuilhouden achter een enorme plant of een van de engelenbeelden. Na een paar minuten kwamen ze bij de kleedkamers. Er waren er meer, maar gelukkig had iemand briefjes op de deuren geplakt. p r e s i d e n t f e r n a n d o , stond op de eerste deur. r av i r av i o l i , op de tweede. Meester Gabriel aarzelde geen moment. Hij opende de deur van Ravi’s kleedkamer en keek door een kiertje naar binnen.

20 2

Hoofdstuk 28

Wisseltruc Fico was helemaal alleen in de kleedkamer. Hij had een van de slangen gevangen met een slangenstok. ‘Dit is de giftige!’ riep hij enthousiast. Ze stonden in een grote ruimte. Er waren drie make-uptafels met enorme spiegels erboven. Er stonden twee kledingrekken vol kostuums. En in de verste hoek van de kleedkamer stonden Ravi’s kisten en koffers met ervoor twee slangenmanden. ‘Snel,’ siste Rosa. ‘Victor kan elk moment komen om de slang op te halen.’ Fico deed de slang terug in de mand en bekeek ook de slang in de andere mand. ‘Deze is ongevaarlijk,’ zei hij. Aan een van de muren hing een tv-scherm waarop de show live te zien was. ‘U mag nu wel weer gaan zitten,’ zei Ravi tegen een vrouw. Toen richtte hij zich tot de camera. ‘Vanavond,’ riep hij, ‘zult u getuige zijn van iets heel bijzonders. De president van Costa Banana zal de

20 3

hele wereld laten zien dat hij over bovennatuurlijke krachten beschikt. Dames en heren, uw Ongelooflijk Goddelijke Leider zal zo meteen een levensgevaarlijke slangendans doen.’ De zaal barstte uit in een luid gejuich. De president keek vol trots in de camera. Zijn gezicht straalde. Hij had een ondeugende, jongensachtige blik in zijn ogen en zijn wangen gloeiden van opwinding. Meester Gabriel verwisselde snel de manden. ‘Hopelijk neemt Victor zo meteen de verkeerde slang mee,’ zei hij. ‘De goede, zul je bedoelen,’ zei Rosa. Meester Gabriel grinnikte. Op het televisiescherm was Ravi nog steeds bezig met zijn aankondiging. Hij vertelde over de koningscobra en zijn gevaarlijke gif. Fico was naar de andere kant van de kleedkamer gelopen. Hij stond bij een tafel en keek naar een van Ravi’s kistjes. Plotseling ging de deur open. Rosa verstijfde. Haar hart bonsde in haar keel. Dat moest Victor wel zijn. In de gangen van het theater lagen zachte tapijten, waardoor ze hem niet aan hadden horen komen. Rosa keek wanhopig in het rond. Waar moesten ze heen? Fico reageerde als eerste. Vlug dook hij onder de tafel. Meester Gabriel kroop achter een kledingrek, dat vol hing met kostuums. Rosa volgde zijn voorbeeld.

20 4

Ze waren maar net op tijd, want een halve tel later stond Victor al binnen. Rosa gluurde tussen de kostuums door. Ze beet op haar lip. Fico had zich net zo goed niet kunnen verstoppen. Hij was duidelijk zichtbaar. Victor hoefde zich alleen maar om te draaien en te bukken, en haar broertje was erbij. En dan was alles voor niets geweest. Wat deed hij daar ook? Waarom was hij daarheen gelopen? Dat joch was ook altijd zo eigenwijs. Ging alleen maar zijn eigen gang. Hij vond zichzelf ontzettend stoer, maar uiteindelijk verpestte hij alles met zijn domme acties. Waarom kon hij niet gewoon eens een keerâ€Ś Plotseling hield ze haar adem in. Vol ongeloof staarde ze naar de manden. Het deksel van de rechter mand stond open! Hadden ze hem niet goed dichtgedaan? Of had ze de mand per ongeluk opengestoten toen ze zich snel wilde verstoppen? Uit de mand kwam nu een klein zwart tongetje tevoorschijn. Rosa kneep in het been van meester Gabriel. De slang stak zijn kop door het gat en kroop nu langzaam de mand uit. Dit was de giftige slang! Victor had de slang nu ook in de gaten. Hij pakte de slangenstok, die op de grond lag, en liep op de slang af. Het dier gleed langzaam in Rosaâ€™s richting. Ze kromp ineen. Haar hart ging als een razende tekeer. Het liefst zou ze het willen uitschreeuwen, maar dan zou Victor haar zeker vinden. En dan konden

20 5

ze helemaal niets meer doen. Nee, ze moest doodstil blijven zitten. Hopen dat Victor de slang zou vangen zonder haar te vinden. Maar dan moest dat beest niet naar haar toe kruipen. Ze drukte zich dichter tegen de kostuums aan. Vlak voor haar neus hing een zwart gorillapak waar ze zich achter kon verstoppen. De slang kwam dichterbij. Slangen bijten nooit zomaar, hield ze zich voor. Alleen als ze zich bedreigd voelen. Als ze stil bleef zitten, gebeurde er niets. Ze hadden de slangenkelder toch ook overleefd? Alles zou goed komen. Hoopte ze.

20 6

Haar hart begon nog sneller te slaan. Nog even en het zou ontploffen. Rosa kroop nog dichter tegen de kostuums aan. Het gorillapak kriebelde in haar gezicht. De slang kwam nog een stukje dichterbij. Het dier was Rosa tot op dertig centimeter genaderd en keek haar nu recht aan. EĂŠn uithaal en alles was voorbij, wist ze. Ze hield haar adem in.

20 7

Hoofdstuk 29

Podium Plotseling voelde ze het kledingrek bewegen. De slang draaide zich nu razendsnel om. Het was Victor. Hij hield de slangenstok in de aanslag. Rosa kon zijn gezicht nu goed zien. Er zat een dikke denkrimpel boven zijn ogen. Het puntje van zijn tong stak uit zijn mond. Ingespannen staarde hij naar de slang. Even keek ze hem recht in de ogen. Maar had hij haar ook gezien? Rosa hoopte vurig dat hij haar niet zou opmerken. Ze dacht aan het filmpje van de gorilla. Als je ergens aandachtig naar keek, verdween al het andere en kon je zelfs een gorilla over het hoofd zien. Victor was bezig om een slang te vangen. Hij had geen flauw idee dat zij hier was. En wat je niet verwacht, dat zie je ook nietâ€Ś toch? Victor staarde naar de slang. Langzaam bewoog hij de slangenstok in de richting van het dier. Rosa probeerde in het gorillapak te verdwijnen. Ze zag Victors ingespannen gezicht vlak boven zich. Er

20 8

liep een druppel zweet langs zijn kin. Victor staarde naar de slang. Hij werd volledig in beslag genomen door het dier. En toen sloeg hij plotseling toe. Het was meteen raak. Even later viste hij de heftig spartelende slang omhoog. Weer keek Victor haar heel even in de ogen. Maar hij leek haar niet te zien. Het was alsof ze onzichtbaar was. Victor bekeek de slang om te zien of hij zijn giftanden nog had. Toen knikte hij tevreden en stopte het dier terug in de mand. Op het televisiescherm was Ravi nog steeds aan het woord. ‘Dames en heren,’ zei hij. ‘Hier komt de gevaarlijkste slang ter wereld.’ Victor keek geschrokken op. Het was tijd. Hij moest de slang het podium op brengen. Vlug nam hij de mand en rende de kleedkamer uit. ‘Hij heeft de giftige meegenomen,’ riep Rosa. Meester Gabriel wilde opspringen, maar stootte zijn hoofd tegen de stang van het kledingrek waardoor het omviel. Overal lagen nu kostuums. Een wortelpak. Een komkommerpak. Een hanenpak. Een bomenpak. Krabbelend, strompelend en struikelend kwam hij overeind. Zijn voet zat vast in een bananenpak. ‘Snel,’ siste Rosa. Meester Gabriel knikte. Hij probeerde zich los te wurmen. Rosa hielp hem en toen hij eenmaal los was, greep hij de slangenstok en rende de gang op. Rosa pakte de andere slangenmand en kwam

20 9

samen met Fico achter hem aan. Konden ze de slangen nu nog verwisselen? Het leek onmogelijk. Aan het eind van de lange gang zagen ze Victor nog net een trapje op klimmen en daarna een deur door gaan. Hij zou het podium op lopen en de giftige slang aan de president geven. En dan was alles voor niets geweest. Ze vlogen de gang door. Hijgend kwamen ze bij het trapje. Ze stonden voor een dichte deur. p o d i u m , stond erop. Meester Gabriel trok meteen zijn schoenen uit, sloop zachtjes de trap op en opende de deur. Rosa en Fico volgden zijn voorbeeld. Ze kwamen op het zijtoneel, de plaats waar acteurs zich rustig kunnen klaarmaken om het toneel op te gaan. Er hingen grote zwarte gordijnen, waardoor ze niet zichtbaar waren voor het publiek. Even verderop, tussen de gordijnen, stond Victor. Klaar om het toneel op te gaan. Hij had de mand met de giftige slang op de vloer gezet en veegde met zijn mouw het zweet van zijn voorhoofd. De show was live op tv. Hij moest er keurig uitzien als hij het toneel opkwam. Snel schikte hij nog even zijn haren. Meester Gabriel legde de slangenstok op de grond en sloop zachtjes naar hem toe. Op het podium stonden Ravi en de president op Victor te wachten. Ravi wist de tijd handig vol te praten. â€˜Maakt u zich klaar voor een huiveringwekkend

21 0

spektakel,’ riep hij. ‘Er zal een bloedstollend gevecht plaatsvinden tussen uw president en de koning der slangen.’ Victor pakte de mand met de slang weer op en juist toen hij het toneel op wilde lopen, greep meester Gabriel hem van achteren vast. Snel trok hij hem naar zich toe. Zijn arm rond zijn borst. Zijn hand op zijn mond. En sleepte hem naar achteren.

Van schrik liet Victor de mand vallen. Wild sloeg hij om zich heen. Hij mepte en maaide. Draaide zich met een ruk om en stortte zich met zijn volle gewicht op meester Gabriel. Beide mannen struikelden achterover.

21 1

Rosa duwde haar mand in Fico’s armen. ‘Breng deze naar papa,’ fluisterde ze. ‘Dit is de goede slang.’ Fico nam de mand en wilde het toneel op lopen, maar Victor was alweer overeind gekrabbeld. Hij griste de slangenstok van de vloer en greep Fico

ermee bij zijn enkel. Fico wankelde, liet de mand vallen en kon zich nog net aan Rosa vastklampen. Beide manden lagen op de grond. En uit beide manden kwam nu een slang tevoorschijn. Op het podium stonden Ravi en de president. Ravi werd ongeduldig. Zijn aankondiging duurde nu al vijf minuten. Hij had het publiek verteld hoe vreselijk en meeslepend de show zou worden. Hoe akelig en afschuwelijk. Hoe zinderend en opwindend. Hoe ijselijk en afgrijselijk. En nu waren de woorden op.

21 2

Waar bleef Victor met zijn slang? Plotseling begon het publiek te juichen. Vanachter het gordijn kwam een slang het podium op gekropen! Ravi keek verbaasd. Wat had dit te betekenen? Waar was Victor? De enorme slang kronkelde over de vloer naar hen toe. Het leek wel of het dier ergens voor op de vlucht was. De president wreef in zijn handen en liep dapper op het enorme beest af. Ravi herstelde zich snel. ‘Dames en heren,’ schreeuwde hij. ‘De show gaat beginnen.’ Snel liep hij het toneel af, benieuwd naar wat er zich achter het gordijn had afgespeeld. ‘Victor?’ fluisterde hij. Maar op het zijtoneel was niemand. Victor was nergens te bekennen. Vlug draaide Ravi zich om. Op het podium zag hij de president. Hij was op zijn hurken gaan zitten en keek de slang diep in de ogen. Het dier schommelde zachtjes heen en weer. Zijn tong flitste in en uit zijn bek. De president hief zijn hand omhoog en bewoog zijn vingers boven de kop van de slang. Het beest staarde naar de vingers. Het publiek hield zijn adem in. Het was doodstil. De camera zoomde in op de president. In duizenden huiskamers zaten nu mensen te kijken. Heel Costa Banana zag hoe de president een slang probeerde te hypnotiseren. Toen schoot het beest pijlsnel toe. Het beet de president in zijn hand.

21 3

Er klonken kreten van afschuw uit het publiek. Mensen begonnen te fluisteren. Steeds harder te praten. Geroezemoes steeg op uit de zaal. De president wendde zich tot het publiek. ‘Er is niets aan de hand,’ zei hij rustig. ‘Dankzij mijn goddelijke krachten, zal ik het gif overwinnen.’ Toen ging hij verder met de slang. Alsof er niets gebeurd was. De president werd daarna nog vijf keer gebeten. Het zag er idioot uit. De slang was hem steeds te snel af. Maar het leek de president niets te kunnen schelen. Uiteindelijk gaf hij hem een kus op zijn kop. De zaal was helemaal wild geworden. Er klonk een daverend applaus. Mensen stonden op hun stoelen en juichten. ‘Leve de president,’ klonk het. ‘Hoera voor onze Grote Goddelijke Leider.’ Ravi keek met grote ogen naar de president. Vol ongeloof staarde hij naar de slang. Wat was hier aan de hand? De president werd gebeten, maar er gebeurde niets! Er was iets vreselijk misgegaan. Victor had het podium op moeten komen met een mand. In plaats daarvan kwam er alleen een slang. De verkeerde slang nog wel. Waar was Victor eigenlijk? Wat was er gebeurd? Ravi’s gezicht liep rood aan. Hij balde zijn vuisten tot zijn knokkels er wit van werden en gromde zachtjes… want niemand mocht het horen. Daarna begroef hij zijn hoofd in zijn handen. Hij begreep er niets van.

2 14

De president had de slang inmiddels stevig vast en hield hem trots omhoog. â€˜En dan is het nu de beurt aan Ravi Ravioli,â€™ riep hij. Ravi schopte tegen de lege slangenmand, die daar nog lag. Daarna pakte hij de mand, zette gauw zijn grootste glimlach op en liep het podium op. Het publiek begon te joelen toen hij opkwam.

21 5

Hoofdstuk 30

Cavia

Rosa en Fico hadden al die tijd achter een groot zwart gordijn gezeten. Ze hadden Ravi vanaf die plek goed kunnen zien. Rosa was opgelucht. Het was maar net goed gegaan. Victor had Fico met de slangenstok bij zijn enkel gepakt. Haar broertje was gevallen en de ongevaarlijke slang was ontsnapt. Het dier was meteen het podium op gevlucht. Ondertussen was meester Gabriel boven op Victor gedoken. Rosa had de slangenstok uit zijn handen gerukt en vlug de giftige slang gevangen. Daarna was ze met de slang naar Victor gegaan. Die was doodsbang geworden en deed alles wat ze zeiden. Meester Gabriel had hem meegenomen naar de kleedkamers. Rosa en Fico hadden zich achter een zwart gordijn verstopt. Ze waren net op tijd, want nog geen vijf tellen later kwam Ravi het zijtoneel op. Woedend. Verbijsterd. Gelukkig had hij hen niet gezien.

21 6

Toen Ravi even later weer op het podium stond, kwamen Rosa en Fico tevoorschijn. Vanaf het zijtoneel zagen ze dat Ravi de president op zijn schouders klopte. De president deed de slang in de mand en Ravi ging achter een tafel staan. Rosa was blij. Het was gelukt, ze hadden hun vader kunnen redden. Maar voor hoelang? Ravi zou vast een nieuw plan verzinnen. En dan zou alles weer opnieuw beginnen. Misschien kon Fico hun vader overtuigen. De president luisterde altijd naar haar broertje. Maar zou hij dat nu ook doen? Ravi zou vast zeggen dat Fico een beetje in de war was. Hij zou van alles kunnen verzinnen. Hij hoefde alleen maar te zeggen dat hij het in zijn spaghetti had gezien. Of in zijn pannenkoeken. Of in de cornflakes. Of wie weet waarin hij dingen kon zien. De president geloofde alles wat Ravi zei. Zeker nu, na zijn glorieuze optreden. Daarnaast kon Ravi altijd nog zeggen dat het de schuld van Victor was. Misschien zou hij net doen alsof Victor de president had willen vermoorden. Hij zou hem de schuld van alles kunnen geven. ‘We moeten Ravi ontmaskeren,’ fluisterde ze tegen haar broertje. ‘Hoe wou je dat doen?’ vroeg Fico. Rosa staarde naar Ravi. Ze wist het zelf ook niet. Op dat moment haalde Ravi een zwarte, langharige cavia uit een klein kooitje. Hij hield de cavia omhoog. ‘Ik zal deze cavia zo meteen laten zweven,’ zei hij.

21 7

Rosa keek naar de tafel. Er hing een zwarte doek overheen. Zag ze dat goed? Er liep een snoer van onder de tafel naar achteren. Het was onzichtbaar voor het publiek, maar vanaf het zijtoneel kon je het goed zien. ‘De zweefmachine,’ riep ze. Meteen sloeg ze haar hand voor haar mond. Het kwam er harder uit dan ze bedoeld had. Gelukkig had Ravi niets in de gaten. ‘Zweefmachine?’ vroeg Fico. ‘Hij gebruikt een machine om die cavia te laten zweven,’ legde Rosa uit. ‘Dat heb ik in een boek gelezen.’ Fico wilde weten hoe dat precies werkte, maar Rosa negeerde hem. Ze sloop achter het toneel langs, tot ze bij het snoer kwam. ‘Zo meteen zult u getuige zijn van een groot wonder,’ riep Ravi. Rosa volgde het snoer. Ze moest snel zijn. Ravi kon ieder moment met zijn truc beginnen. ‘Deze cavia zal zweven op de kracht van mijn geest,’ ging Ravi verder. Ah, daar was het stopcontact! Rosa rende ernaartoe. ‘Zweef, cavia, zweef!’ gilde Ravi. Ze was er bijna. Rosa dook naar het stopcontact. ‘Zweef!’ ‘O,’ klonk het uit de zaal. Een spontaan applaus barstte los. Rosa was te laat. De cavia zweefde. Maar niet voor lang. Vlug trok ze de stekker uit het stopcontact. Ze haastte zich terug naar het zijtoneel. De cavia

21 8

was op de tafel gevallen en keek beduusd om zich heen. Het dier was duidelijk geschrokken, maar het mankeerde zo te zien niets. ‘Ah,’ klonk het uit de zaal. Ravi keek verbaasd. Hij hield zijn handen opnieuw boven de cavia.

‘Zweef,’ zei hij. ‘Zweef op de

kracht van mijn geest!’

21 9

Er gebeurde niets. Rosa zag hem met zijn voet tegen een verborgen knopje aan drukken. ‘Zweef,’ riep Ravi. Weer gebeurde er niets. Er verscheen een diepe rimpel op zijn voorhoofd en zijn ogen schoten vuur.

‘Zweef!’

riep hij nogmaals. Maar er gebeurde nog steeds niets. De cavia keek alleen maar verbaasd omhoog.

‘Zweef!’ siste Ravi. Zweetdruppels parelden

op zijn voorhoofd. En toen gebeurde er iets ongelooflijks. Ravi’s glanzende, zwarte kuif kwam langzaam omhoog. Zelf had hij niets in de gaten. brulde hij.

‘Zweef!’

Zweef! En toen begon zijn haar te zweven! Of liever gezegd: zijn pruik. Ravi droeg een pruik en die steeg nu langzaam op. Hij danste door de lucht, hoger en hoger boven Ravi’s kale hoofd, als een zwevende cavia. Het publiek barstte in lachen uit. Waarschijnlijk dachten ze dat het bij de show hoorde. De camera’s zoomden in op de pruik. In duizenden huiskamers keken de mensen live mee. Ze waren getuige van een wel heel opmerkelijk wonder. De president staarde met open mond naar Ravi’s

220

kale hoofd. En toen weer naar de pruik en daarna weer naar zijn hoofd. Ravi was zo kaal als een biljartbal! Zijn schedel glom in het licht van de spots. Ook Rosa kon haar ogen niet geloven. Ravi greep naar zijn hoofd en keek woedend omhoog. Toen begon het Rosa plotseling te dagen. Dit was het werk van Fico!

221

Ze keek omhoog. Ja hoor. Daar zat hij. Hoog boven het podium op een stalen brug die dwars over het toneel liep. De brug (bedoeld voor de mensen van de techniek) was voor het publiek verborgen achter een gordijn. Fico leunde over de reling en hield een onzichtbaar draadje in zijn hand waarmee hij Ravi’s pruik over het podium liet dansen. Hoe was hij daar gekomen? Was hij naar boven geklommen? Hoe kwam hij aan dat draadje? Rosa kon haar lachen niet inhouden. De show was live op tv. Iedereen zou het zien. Dit was het moment. Ze moest de wereld vertellen wat ze wist. Ze rende het podium op. Nu zou ze het ook echt afmaken. ‘Dames en heren,’ riep ze. ‘Hier is de ongelooflijke Tony Tortellini.’ Er klonken kreten uit het publiek. Boegeroep. Gejoel. ‘Dat is niet waar,’ gilde Ravi. ‘Tony is mijn broer.’ ‘Wat heeft dit te betekenen?’ wilde de president weten. Hij hief zijn hand en maande het publiek tot kalmte. Meteen was iedereen stil. ‘Ravi is een oplichter,’ riep Rosa. ‘Hij is eigenlijk Tony Tortellini.’ ‘Ik kan het uitleggen,’ zei Ravi rustig. ‘Tony is mijn tweelingbroer. We zijn allebei kaal en ik wilde niet op hem lijken. Daarom draag ik die pruik.’ Hij wees naar de pruik die nog altijd boven het podium zweefde.

222

De president keek Rosa boos aan. ‘Nou, wat heb je daarop te zeggen?’ Rosa rende het toneel af. Nu zou ze het bewijzen ook. Ze greep de stekker van de zweefmachine en drukte hem in het stopcontact. Toen kwam ze het toneel weer op. ‘Goed,’ zei ze. ‘Ik zal het bewijzen!’ Ze ging achter de tafel staan en hield haar handen boven de zwarte cavia. ‘Zweef!’ riep ze. Met haar voet drukte ze op het verborgen knopje onder de tafel. Precies zoals ze Ravi had zien doen. Meteen begon de cavia te zweven. Er klonken verbaasde kreten uit het publiek. Daarna begon de hele zaal te klappen. Rosa pakte de cavia. Ze hield het dier omhoog, zodat het publiek de magneet kon zien. ‘Er zit een magneet onder zijn buik,’ riep ze. ‘Het is een truc. Dit is gewoon een zweefmachine.’ Het werd doodstil in de zaal. De president keek Rosa met open mond aan. ‘Hij wilde je vermoorden, pap,’ zei Rosa. ‘En hij heeft Fico, mij en meester Gabriel laten ontvoeren.’ ‘Dat is in het geheel niet waar,’ zei Ravi vlug. ‘Ik heb uw leven gered, weet u nog?’ De president fronste zijn wenkbrauwen. ‘Hij heeft die bom zelf geplaatst,’ zei Rosa. ‘En hij heeft Fico’s leeuw ook zelf losgelaten.’ ‘Het zijn leugens. Echt waar. U moet mij geloven,’ smeekte Ravi. ‘Ik ben verschrikkelijk onschuldig. Ik heb hier in het geheel niets mee te maken! Echt waar niet. Dit is een groot misverstand.’

223

Op dat moment kwam Fico het podium op lopen. Hij had Ravi’s pruik op zijn hoofd gezet en de hele zaal begon te lachen. ‘Dat is in het geheel niet waar,’ riep Fico. Hij liet de president het onzichtbare draadje zien. ‘Het zijn gewoon dikke vette trucs,’ zei Fico. ‘Hij gebruikt superdunne touwtjes om ringen te laten zweven. Moet je kijken. Je ziet er niets van, maar het is wel mooi een draadje. Ravi is een gigagrote oplichter. Wat mij betreft stuur je hem meteen naar een onbewoond eiland.’ ‘Hij is in de war,’ riep Ravi. ‘Fico is vreselijk in de war.’ Hij hief zijn handen op en liep naar Fico toe. ‘Ik voel het,’ riep hij. ‘Ik kan de verwarring van hieraf al voelen. Ik denk dat ik uw zoon even zal moeten hypnotiseren.’ ‘Ik ben niet in de war,’ riep Fico. ‘Victor heeft ons ontvoerd…’ ‘Ziet u wel,’ gilde Ravi. ‘Het was Victor. Victor is iets gemeens van plan. Ik durf te wedden dat hij ook degene was die die bom geplaatst heeft.’ De president begreep er duidelijk niets meer van. ‘Dus Ravi gebruikt trucs?’ Rosa knikte. ‘Hij houdt iedereen voor de gek.’ Fico sloeg zijn arm om zijn zus heen. ‘Rosa heeft het allemaal ontdekt. Ravi is een crimineel.’ De president staarde Ravi ongelovig aan. ‘Een crimineel?’ Rosa werd er wanhopig van. Hoe moesten ze hun vader overtuigen? Hij vond Ravi zo geweldig dat hij hem graag wilde geloven.

224

Toen kreeg ze een geweldig idee. ‘Kijk eens goed naar Ravi, pap. Het is toch overduidelijk dat hij een crimineel is?’ ‘Hoezo?’ ‘Hij is kaal. Kale mannen zijn crimineel. Dat zeg jij altijd.’ De president keek Ravi met open mond aan. Toen kwam meester Gabriel het podium op. Hij zette een doos voor de president neer. ‘Dit is zijn trukendoos. Hierin zitten al zijn spulletjes.’ De meester liet de president alles zien. Magnetische ringen. Onzichtbare draadjes, elastiekjes en een heleboel goochelspullen. ‘Ik zou hem naar een onbewoond eiland sturen,’ riep Fico. ‘Liefst een kaal eiland.’ De president zuchtte. Het leek eindelijk tot hem door te dringen dat Ravi niet was wie hij zei dat hij was. ‘Diego!’ riep hij. ‘Arresteer Ravi Ravioli en zijn assistent Victor. Stuur ze allebei naar een kaal onbewoond eiland.’

225

Hoe het verderging De beelden van de Pablo Fernando-show gingen de hele wereld over. En de kranten stonden er vol mee.

TONY TORTELLINIIN GEARRESTEERD

COSTA BANANA

R AV I R AV I O L I BLIJKT

OPLICHTER De volgende ochtend zat de president glunderend aan het ontbijt. ‘Ik ben een held,’ riep hij trots. ‘Moet je horen!’

226

De president legde de krant weg en strooide wat cornflakes in zijn kom. ‘Diego,’ riep hij. Zijn adjudant reageerde meteen. ‘Zegt u het maar, Ongelooflijk Goddelijke Slangenbezweerder.’ ‘Ik wil niet dat Ravi… eh… Tony nog langer op de cornflakes staat. Laat een nieuwe verpakking maken en haal de oude uit de schappen.’ ‘Komt in orde, Grote Heerser van het Heelal.’ Toen wendde de president zich tot Rosa. ‘Ik heb me in jou vergist,’ zei hij. ‘Jij hebt me alweer gered. Ik was geloof ik even vergeten hoe slim en intelligent je bent.’ Rosa zuchtte. Dat was typisch haar vader. De ene

227

dag redde je zijn leven. De volgende dag was hij alles weer vergeten. ‘Meester Gabriel heeft ons geholpen,’ zei ze. ‘Jullie meester krijgt een medaille voor extreme, ongelooflijke, nooit eerder vertoonde heldenmoed,’ zei de president. ‘En jij?’ vroeg hij. ‘Wat wil jij?’ Rosa dacht even na. ‘Je krijgt alles, behalve verkiezingen,’ zei haar vader. ‘Verkiezingen zijn levensgevaarlijk. Stel je voor dat een malloot als Ravi de verkiezingen zou winnen. Hij zou iedereen kunnen misleiden met sluwe trucjes. Je moet er toch niet aan denken.’ Rosa dacht nog steeds na. ‘Wat dacht je van de manen van Jupiter?’ opperde de president. ‘Je weet wel, die planeet. Jupiter heeft achttien manen. Je krijgt ze allemaal. En dan noemen we ze allemaal Rosa.’ Rosa schudde haar hoofd. ‘Ik wil een wet verzinnen,’ zei ze uiteindelijk. ‘Een wet? En wat voor wet had je dan in gedachten?’ ‘Daar wil ik nog even over nadenken,’ antwoordde Rosa. ‘Goed,’ zei de president gul. ‘Jij krijgt je wet. Wat je maar wilt.’ Florabella zat stil aan tafel. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Ze was geschokt door de gebeurtenissen van de vorige dag. Ravi bleek een oplichter. Van schrik was ze meteen weer begonnen met diëten. Ze vond zichzelf nog lelijker dan eerst en kreeg geen hap meer door haar keel. Fico had de trukendoos van Ravi in beslag

228

genomen. Hij zat stil aan tafel te oefenen met een zwevende ring. Rosa keek haar broertje aan. ‘Goed gedaan met die pruik, Fico.’ ‘Natuurlijk,’ antwoordde Fico. ‘Ik heb skills.’ ‘Hoe kwam je eigenlijk aan die onzichtbare draad?’ vroeg Rosa. ‘Gevonden,’ zei Fico. ‘Hij zat in Ravi’s kistje. Het was een draad met een klein vishaakje eraan. Ik dacht dat hij nog wel van pas zou komen.’ Rosa kreeg een kleur. Dat was Fico dus aan het doen in de kleedkamer van Ravi. Toen Victor plotseling binnenkwam, had haar broertje bij een tafel gestaan. Rosa was kwaad geweest, omdat Fico altijd maar zijn eigen gang ging. Ze was bang dat haar broertje hen zou verraden, omdat hij niet goed verstopt was. Nu schaamde ze zich. Fico was misschien eigenwijs en soms wat kinderachtig, maar als je hem nodig had kon je op hem rekenen. ‘Wat gaat er met Ravi’s slangen gebeuren?’ vroeg Rosa. ‘Stuur ze maar met Ravi mee,’ zei Fico. ‘Kan hij zijn slangen lekker hiepernotiseren op zijn onbewoonde eiland.’ ‘Goed idee, zoon,’ zei de president. ‘Jij hebt altijd van die briljante ideeën. Misschien moet ik jou maar vicepresident maken.’ Hij pakte zijn krant weer op en las glunderend verder.

229

23 0

Super Geheim Agenten,

bedankt!

Graag wil ik mijn dappere Super Geheim Agenten bedanken voor hun extreme, ongelooflijke, nooit eerder vertoonde heldenmoed en doorzettingsvermogen: Reijer, Hugo, Rayan, Debby, Ties, Joep, Emma, Jurrien, DaniĂŤlle, Coco, Wessel, Roos, Diede, Kiki, Liam, Dylan, Elske, Tijn, Fenne, Lily-Merlijn, Flossie, Emircan, Naud, Justin, Mandy, Sarah, Isis, Lotje, Suusje, Michael, Stella, Mees, Luka, Jayro, Bas, Joris, Tijs, Gijs, David, Merel, Timon, Arvid, Vincent, Mathijs, Tom, Teng, Anouk, Mitchell, Mila, Yulin, Wouter, Bente, Jeroen, Kalle, Martijn en Tosca. Jozua

23 1