2ο Γυμνάσιο Ορεστιάδας
05-2024
“Γεώργιος Βιζυηνός”
Μαθητ _ prε ss Το τελευταίο φως του φαναριού της Τριάδας Καζάκου
Κάποιες φορές το να έχεις μια παρέα απλώς κάνει τη ζωή σου λιγάκι πιο εύκολη. Δυστυχώς εγώ δεν είχα αυτή την ευτυχία στη ζωή μου. Τουλάχιστον όχι τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα, πριν από λίγο καιρό, η γυναίκα μου απεβίωσε λόγω ηλικίας. Πρώτη φορά το λέω στον εαυτό μου. Σιγά σιγά έβλεπα όλους μου τους φίλους να κουράζονται και το φως μέσα τους να σβήνει. Τώρα πια όλα έχουν χαθεί… Πριν ένα μήνα περίπου, με πλησίασε ένα νεαρό παλικάρι. Φαίνεται πως με είδε να κάθομαι μόνος μου και ήρθε να μου κάνει παρέα. Σκέφτηκα πως ήταν παράξενο. Ήταν Σάββατο απόγευμα και όλα τα παιδιά ήταν έξω, εκτός από αυτόν. Μιλήσαμε για αρκετή ώρα. Μου είπε πως με έβλεπε κάθε μέρα στο ίδιο παγκάκι, κοιτώντας το ηλιοβασίλεμα. Έτσι κι εγώ του είπα ιστορίες από το παρελθόν μου. Ήθελε να μάθει κι άλλα κι έτσι του είπα πως θα τον περιμένω στο ίδιο παγκάκι αύριο, λίγο πριν δύσει ο ήλιος. Από τότε συναντιόμασταν σχεδόν κάθε μέρα. Του έλεγα ιστορίες και το πώς τότε η ζωή ήταν κάτι απλό και αλλιώτικο, πως είχε κάποιου είδους ζεστασιά μέσα της. Μια μέρα είχε πια εμπνευστεί από την παλιά ζωή μου. Έτσι, αποφάσισε να πάρει το πρώτο τρένο, για να γνωρίσει τον έρωτα της ζωής του. Δεν ήξερε τον προορισμό του, μα ήξερε πως θα τον οδηγούσε στο χαμένο φως του. Δεν είχα πλέον την παρέα του, έτσι τα απογεύματα η τηλεόραση είχε γίνει πλέον φίλος μου. Ένα απόγευμα, άνοιξα να δω το κανάλι των ειδήσεων, μα μπροστά μου αντίκρισα ένα κατεστραμμένο τρένο. Χίλιες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου. Τότε τα ένιωσα όλα! Ημερομηνίες, τρένα, ώρες! Είδα ένα φως να σβήνεται μπροστά στα μάτια μου σιγά σιγά. Και δεν ήμουν μόνο εγώ, άλλα χιλιάδες άλλες οικογένειες που έχασαν ένα φως εκείνη την ημέρα. Δεν ζητούσαν κάτι πολύ, παρά μόνο ένα μήνυμα να λέει «Έφτασα»! Παρόλα αυτά, δεν ήταν μόνο εκείνοι οι άνθρωποι που έχασαν το φως τους, μα και αυτοί που ήταν εκεί και το έζησαν, αφήνοντας ένα τραύμα που θα μείνει για πάντα και αυτό δεν θα σβήσει ποτέ. Σαν το τραύμα των μανάδων που έμειναν ως αργά, μόνο και μόνο για να παραλάβουν αυτό το μήνυμα: «Μαμά, είμαι καλά! Μην ανησυχείς»! Αυτό το μήνυμα, είχε χαθεί εκείνη τη νύχτα, σβήνοντας μαζί τους ελπίδες και όνειρα. Όχι μόνο τα δικά τους όνειρα και τις δικές τους ελπίδες, μα ακόμα και 57 ανθρώπων που έχασαν το φως τους εκείνη τη νύχτα. Βαθιά μέσα τους όμως ήξεραν πως πρέπει να ανησυχούν. Μα δεν ήξεραν τι πρόκειται να συμβεί. Δεν ήξεραν ότι η συζήτησή τους πριν μπουν στο τρένο θα ήταν και η τελευταία. Στο κάτω κάτω δεν θα έπρεπε να ήταν, γιατί αυτός ο κόσμος χρειάζεται φως για να μείνει ζωντανός. Το φως των ψυχών που έσβησε…