5 nr. december 2009
Personeelsblad voor de mensen bij Van der Ende
80 JARIG JUBILEUM • BORGHAREN HOUDT LIMBURG DROOG HET BEDRIJFSBUREAU • ONZE SAMENWERKING MET BLASTRAC HET COLLEGA-TRIO VAN DE TOEKOMST • PASSIE VOOR MOTOREN EN ZEILEN • GECERTIFICEERD. GEFELICITEERD • PROJECT OP HOOG NIVEAU
Colofon
Redactiegroet
Dit is de vijfde uitgave van Verve, het personeelsmagazine van Van der Ende Straal- en Schilderwerken B.V.
Beste lezers,
Verve informeert over wat er zoal binnen Van der Ende speelt.
Verve 5 heeft wat langer op zich laten wachten dan jullie van ons gewend zijn. Ondanks de economische crisis hebben we bij Van der Ende een druk
Artikelen uit dit blad mogen worden
jaar achter de rug, waardoor we wat langer de tijd nodig hebben gehad om
overgenomen, mits de redactie hier-
ons personeelsblad samen te stellen.
van op de hoogte is gesteld. Bronver-
Maar hier ligt hij dan weer; vol interessante informatie over lopende projec-
melding wordt op prijs gesteld.
ten, samenwerkingen met onze leveranciers en natuurlijk leuke interviews met collega’s.
Kopij-oproep Heeft u interessante ideeën voor het
Medewerkers van Rijkswaterstaat vertellen gepassioneerd over “hun” stuw
volgende nummer?
Borgharen. Net als deze stuwbeheerders is Van der Ende trots op het werk
Mail deze dan vóór 1 april 2010 naar
wat we met dit bijzondere project leveren.
verve@vanderende.nl Zeker niet minder enthousiast laat Michiel van Buuren, calculator/werkEindredactie
voorbereider voor ons bij BP Raffinaderij Rotterdam, ons kennis maken met
Van der Ende redactieteam:
zijn hobby’s zeilen en motoren. We hopen dat na het lezen van dit leuke
Richard Dräer, Mariëlle van den
artikel meer collega’s zich geroepen voelen om hun passie met ons te delen
Heuvel-Sluijter en Peter van der Ende.
in de volgende Verve(n).
Fotografie
Ook belichten we onze relatie met leverancier van straalmachines Blastrac.
Bas van der Wel Fotografie,
In het interview op pagina 15 t/m 17 kunnen jullie alles lezen over onze
Richard Dräer, Fotostudio George
samenwerking en de achtergronden van straalmachines.
Terberg, Foto & videoproducties van der Kloet.
Daarnaast nemen we weer een afdeling van onze organisatie onder de loep. Deze keer is dat het Bedrijfsbureau. Tegelijkertijd maken jullie dan kennis
Vormgeving, copywriting,
met 2 redactieleden van Verve: Richard Dräer en Mariëlle van den Heuvel.
productie en begeleiding PICARD.
Wij zijn weer trots op het resultaat en wensen jullie veel leesplezier! Groet, De redactie
P.S.: We willen graag weten wat jullie interessant vinden om te lezen en waarover jullie geïnformeerd zouden willen worden. Laat het ons weten door een berichtje te sturen aan verve@vanderende.nl
Een editie van Verve niet ontvangen? Geef het door aan Mariëlle van den Heuvel (010-4721188) of stuur een mailtje naar verve@vanderende.nl en we sturen je alsnog een exemplaar toe.
Voorwoord
Onze doelstelling om twee Verves per jaar uit te brengen hebben
Nu KOSMOS, het grote Rijkswaterstaat project in Noord Brabant
we niet gehaald. Maar op de valreep van een bijzonder jaar is hier
en Limburg, op zijn eind loopt dienen zich weer nieuwe grote
dan toch Verve nummer 5.
projecten aan. Sommigen zelfs met een omvang die we nog niet eerder hebben meegemaakt. Nog wel in tender fase, maar kans-
1 December 2009 bestaat ons bedrijf 80 jaar. Drie generaties Van
rijk en complex, dus ons op het lijf geschreven. Om op dit niveau
der Ende hebben een toonaangevend straal- en schildersbedrijf
in de markt mee te kunnen, worden hoge eisen gesteld aan onze
weten op te bouwen waar wij en onze medewerkers met recht
organisatie. Mede daarom hebben we vacatures uitstaan voor
trots op kunnen zijn. De komende jaren zullen we ons actief op-
een extra KAM-medewerker en een medewerker materieeldienst.
stellen om nieuwe markten te ontdekken. Op naar de 100 jaar. Nu we het toch over arbeidsplaatsen hebben, niet zo lang geleden Eind 2008 schreven we in Verve 4 dat we ondanks de sombere
zijn we weer begonnen met het werven van jonge onervaren men-
vooruitzichten toch redelijke verwachtingen hadden voor 2009.
sen tot 21 jaar. Wij hebben zomaar plaats voor 10 tot 15 man, die
Deze verwachtingen zijn meer dan uitgekomen. Natuurlijk waren
we aankomende wintermaanden bij KBR Staalstraal in IJmuiden
er ook binnen ons bedrijf onzekerheden over hoe 2009 zou
zullen opleiden tot allround constructieschilder.
gaan verlopen. Hoe zou de markt reageren op de crisis? Zouden bestaande opdrachten niet worden afbesteld? Maar nu, bijna een
Zoals eerder gemeld is 2009 voor Van der Ende een goed jaar
jaar later, kunnen we ondanks de economische situatie terug-
geworden. Op het gebied van veiligheid hebben we tot nu toe
kijken op een goed jaar. Een jaar dat we ook als inspirerend en
geen rapporteerbare ongevallen gehad. Dezelfde lijn willen we de
leerzaam hebben ervaren.
komende jaren doortrekken. In een volgende Verve publiceren we graag meer in detail over dan hopelijk nieuwe opdrachten.
Om te optimaliseren is zeer kritisch gekeken naar onze kosten. We zijn er in geslaagd serieuze besparingen te realiseren. On-
Iedereen bedankt voor de inzet en de samenwerking dit jaar en
nodige kosten die we in de loop der tijd als gewoon zijn gaan
veel leesplezier met Verve 5.
ervaren, hebben we weten te elimineren. Maar ook onze leveranciers hebben gekeken naar hoe zij hun diensten en producten efficiÍnter konden aanbieden. Uiteindelijk hebben wij ook richting onze opdrachtgevers bijgedragen aan hun kostenbesparingsprogramma’s. Zo is door de gehele keten een bijdrage geleverd om tegen minder kosten, maar op gelijkwaardig kwaliteitsniveau, de werkzaamheden uit te voeren.
Oscar en Peter van der Ende
Terugblik op het verleden van een schildersfamilie Op 1 december bestaat Van der Ende Straal- en Schilderwerken B.V. 80 jaar. Drie generaties ervaring en hechte samenwerking met relaties van wie enkele al sinds 1955 tot de vaste klantenkring behoren. In die 80 jaar is er behoorlijk wat veranderd. We noemen bijvoorbeeld de verscherping van veiligheid- en milieumaatregelen. Zo zie je op deze pagina een foto van een straler nog zonder afscherming van de omgeving boven het water aan het werk. Tegenwoordig is dit ondenkbaar en moeten we volgens strikte regels (Wet Verontreinging Oppervlaktewateren = WVO) de omgeving afschermen om te voorkomen dat o.a. straalmiddelen in het milieu terechtkomen.
De oprichter van ons bedrijf Dhr. J. van der Ende.
3 essor met Oude 17 m compr . Rolls Royce motor
Mobilisatie in de oude tijden: straalwagen met compressor
Texaco Pernis
door dhr. L. Van der Ende. In de eerste uitgave van Verve heb ik een stukje geschreven over het verleden van ons bedrijf. Zoals jullie hebben kunnen lezen, was het schilderen van zeeschepen en werkzaamheden aan offshore installaties op scheepswerven tot eind jaren zeventig het hoofdbestanddeel van onze onderneming. In dezelfde uitgave staat op pagina 6 een foto van de zwaar beschadigde tanker ‘Marian’. Het schip had op zee een aanvaring gehad. De Rotterdamsche Droogdok Maatschappij had de opdracht gekregen het schip te repareren. En na aankomst in de Rotterdamse haven, we spreken over 1969, werd het schip een droogdok binnen gevaren. Een geweldig karwei, dat zoals gebruikelijk in korte tijd moest worden uitgevoerd. Eerst moest al het verwrongen plaatwerk worden vervangen en pas daarna kwamen wij aan de beurt met een dag- en een nachtploeg. Op bovenstaande foto zie je het resultaat na reparatie van het geheel vernieuwde voorschip. Tegelijkertijd moest ook de accommodatie aan de buitenzijde van midscheeps en achterschip opnieuw geschilderd worden. Niet zichtbaar op de foto is de machinekamer. Aangezien het schip toch aan de werf lag, was de vraag van de rederij of deze in dezelfde tijd opnieuw geschilderd kon worden. Dit hield in: schoonmaken en voorzien van een nieuwe laag verf. Gezien het korte tijdbestek, moest ook hier dag en nacht aan gewerkt worden met kwast, verfrol en verfspuit. Het spuiten gebeurde ’s nachts. Overdag werd de machinekamer in secties verdeeld en met folie afgedekt, zodat motoren, hulpmotoren en andere installaties niet met verf besmeurd zouden raken. Na het spuiten werden de kleine onderdelen handmatig geschilderd. Moraal van het verhaal? Vroeger en nu is niet met elkaar te vergelijken. Ondanks het feit, dat er heden grote mooie werken worden uitgevoerd blijf ik het, mede gezien mijn schildershistorie, jammer vinden dat dit soort werken al jaren niet meer voorkomen.
Stuw in de steigers In het kader van het KOSMOS-project begon Van der Ende begin april met het conserveren van de stuw in Borgharen (bij Maastricht). Een opdracht met veel haken en ogen, maar juist om die reden des te fascinerender. In gesprek met de stuwbeheerders Huub Doomen en Piet Kersemakers van Rijkswaterstaat én met de stuwende krachten achter de conserveringswerkzaamheden Harry Boogert, projectmanager bij Van der Ende en Jack Lenssen, manager van steigerbouwbedrijf Harsco SGB Cleton komen we erachter wat de heren drijft, wat de stuw uniek maakt en vooral waarom het object het verdient om gekoesterd te worden. “Een sluis is iets anders dan een stuw. Een stuw dient ervoor
‘op deze stuw’. Als fervent verzamelaar van foto’s vanaf het jaar
om bij wateroverlast het overtollige water weg te werken. De
1900 van alle sluizen, bruggen en stuwen in beheer van Rijkswa-
stuw wordt geopend om het niveau van een stuk waterloop op
terstaat weet hij ook smaakvol te vertellen over de geschiedenis
peil te houden, zodat de schepen er nog kunnen varen als het
van Borgharen dat in het verleden geregeld werd geteisterd door
laagwater is. Een sluis laat de schepen door die van hoog naar
overstromingen van de Maas. “Waarom een fotoverzameling? Veel
laag water willen varen of andersom en niet om overtollig water
gegevens gaan verloren, maar het is kostbaar materiaal. Ik heb
te verwerken. Bij een stuw zit altijd een sluis: de schepen moeten
nog zo’n 630 mappen op mijn computer met in elk zo’n 200 foto’s
altijd kunnen varen, ook als de stuw gesloten is. Een stuw en een
per map. De laatste twee keer dat deze stuw overstroomde was
sluis moet je dan ook anders behandelen,” vertelt Huub met zijn
in 1994 en in 1996. Mede dankzij een dijkverhoging in de nabije
handen rustend op een fotoboek dat hij heeft meegenomen. Hij
omgeving zijn er sindsdien geen calamiteiten meer voorgekomen,
toont zich een ware liefhebber van zijn werk. Sinds 1976 is hij
maar zonder dit exemplaar zou Maastricht onder water lopen.”
in dienst bij Rijkswaterstaat en vanaf januari van dit jaar zit hij
Zijn collega Piet trad in 1977 in dienst en is na enige omzwervin-
tig jaar niets gebeurd. De loopbrug had eigenlijk tien jaar eerder
gen de laatste zeven jaar weer een van de beheerders van de
geconserveerd moeten worden.” Harry, verantwoordelijk voor
stuw in Borgharen. “De Maas is een regenrivier,” legt hij uit. “Als
het eindresultaat, stroomlijnt met name de planningsprocessen
het in Noord Frankrijk regent, merken wij dat 24 tot 30 uur later
om zodoende ook de kostenkant controleerbaar te houden. Maar
ook. Bij zeer hoge waterstanden loopt het water over of langs de
megaprojecten als deze blijven een spel van plussen en minnen.
stuw. Deze stuw is de eerste die het waterpeil in de Maas regelt
“Je loopt als conserveerder grote risico’s. Eén misvatting kost
en landelijk bekend vanwege het dagelijks bekendmaken van de
gemakkelijk tienduizenden euro’s. Wie had bijvoorbeeld kun-
waterstanden van de Maas. Ook zorgt het voor peilbeheersing van
nen inschatten dat het waterniveau in de laagwaterperiode - van
het Julianakanaal.” Het in 1935 in gebruik genomen rijksmonu-
1 april tot 1 oktober – niet een halve meter zou zijn, maar drie
ment zorgt er in feite voor dat tienduizenden huishoudens in de
meter? Normaal kun je een steiger bouwen met lieslaarzen, nou
omgeving droge voeten houden. Een niet mis te verstane functie
dat viel even tegen. Het is een aparte wereld, maar dat maakt het
en verantwoordelijkheid. Logisch dus dat Rijkswaterstaat het
ook wel spannend.”
object in goede conditie wil en moet houden. Die spanning voelt ook Jack, die popelt om van wal te steken:
Spannend
“Door de hoge waterstand zijn we met duikers verder gegaan. Zij
“Slijtage aan de stuw door het water is nihil,” weet Huub te vertel-
hebben de eerste slagen gemaakt voor de steigers, daarna kon-
len die zich ook nog wel herinnert dat men vroeger zelf de kwast
den we het zelf verder opbouwen. Zo’n stuw in het water maakt
ter hand nam en er rijkelijk gesmeerd en geolied werd. “Maar als
het - ten opzichte van andere klussen - dan wel tot iets heel spe-
er zand, hout en grind bij komt dan begint de ellende,” reageert
ciaals. Als we aan het eind van de dag naar huis rijden en in de
Harry die toch ook wel even moest slikken toen hij het achterstal-
verte de stuw zo in de steigers zien staan, zijn we wél extra trots.”
lige onderhoud goed onder de loep nam. “Er is in feite vijfentwin-
“Zonder dit exemplaar zou Maastricht onder water lopen”
Controle
bij veertig graden begint de verf al na een uur op te stijven. Dan is
Zo goed als de stuw voor 99,9% volautomatisch het Maaswater
het overstuur, zoals wij dat zeggen. Daarbij moet laag twee er ook
beheerst, zo onbeheersbaar blijkt het bestek af en toe voor Van
binnen een bepaalde tijd op. In de verf zitten oplosmiddelen en
der Ende en haar onderaannemers. “Je kunt het nog zo mooi
andere vluchtige stoffen die eerst moeten verdampen voordat de
maken, er zitten altijd gaten in waar je het in het offertestadium
volgende verflaag aangebracht mag worden. Dit is afhankelijk van
niet over hebt gehad. En schrijf je dat erbij, dan zijn er weer
de omgevingscondities zoals temperatuur en relatieve vochtig-
andere zaken die je tegenkomt. Kijk, Van der Ende heeft een plan
heid. . Wanneer je de tweede laag te vroeg aanbrengt, zit er nog
gemaakt en ons uitgenodigd om de steigers te bouwen,” gaat
teveel damp in de eerste laag en gaat de andere laag opweken.
Jack verder, “ter plaatse ga je dan discussiëren wat het beste is.
Maar je kunt ook te lang wachten. Kortom: binnen een bepaalde
Hoe ga je de bereikbaarheid – zoals wij dat noemen – voor elkaar
periode moéten allebei de lagen verf erop zetten. Zo’n 3 keer
krijgen? Dan inventariseer je wensen en eisen die ook groeien
per dag meten we dan ook de luchtvochtigheid en temperatuur.
gedurende de tijd dat je bezig bent. Onze tweede taak is: het
Het eindresultaat moet perfect zijn. We geven 7 jaar garantie op
afdichten van de steigerconstructie. De steiger moet zodanig
ons werk. Ik wil hier de komende 7 jaar niet meer terug komen,
ingeseald worden, zodat het straalgrit binnen het sealwerk blijft.
ja hooguit voor een kop koffie. Stel je voor dat over twee jaar
De schilders en stralers gaan ook met een aantal hulpmiddelen
de vellen er aan hangen, dan moet de hele karavaan weer hier
de steiger in, maar er mag geen korreltje in het water vallen. Ieder
naartoe. Dan moet de sluis weer droog gezet worden, de schuif
stofje is te veel. We hebben daarom EPDM-folie op de vloer lig-
uitgetrokken, weer in positie gezet worden, steigers erbij, folie er
gen, vergelijkbaar met fietsbandkwaliteit en dan krimpen we de
omheen. Nee, het bedrijfsrisico is te groot om geen topkwaliteit
folie eromheen. We creëren op die wijze een stofdicht comparti-
te leveren.”
ment.” Harry: “Als wij gaan stralen met perslucht en stof en er zit bovenin het dak een gaatje, dan komt er een pluimpje uit en dan
“We werken vanaf hier bezien van rechts naar links. We zijn
wordt de boel stilgelegd. Daarom creëren we een onderdruk met
begonnen met de eerste opening,” wijst Harry naar de achterste
een stofafzuiger van 15.000 m3 per uur”.
schuif, “en werken nu aan nummer twee. Over drie weken willen we ook met de loopbruggen beginnen in de hoop dat deze in het
De samenwerking tussen SGB en Van der Ende verloopt soepel,
voorjaar gereed zijn. Volgend voorjaar beginnen we dan met de
hoewel het uitvoeren van werken voor een publieke opdrachtge-
scheepvaartopening en de laatste opening nummer vier. Eind juli
ver wel een bepaalde mate van souplesse en creativiteit vergt. De
2010 moet de volledige stuw klaar zijn. Een contract onderdeel is
ongrijpbaarheid van het object stelt Harry en Jack soms voor een
dat we pas betaald krijgen als het werk gereed is. Dat betekent
lastig parket. Veel meer dan in het bedrijfsleven heb je te maken
dat we het gehele project 100% voorfinancieren en zo’n klus
met vergunningen, eisen en regelgeving. “Het mooiste zou zijn
gaat toch wel over serieus geld. Vandaar dat we er goed de vaart
als we de schuifdeuren eruit konden halen met de kraan, naar de
in houden.” Benieuwd naar de foto’s van Huub scharen de drie
straalshop vervoeren, stralen, conserveren en weer terughangen,
anderen zich om zijn fotoboek en laten zich verwonderen door de
maar weghalen is verboden. We moeten de schuiven laten zitten.
constructies uit het verleden, die - onder meer dankzij de werk-
Dat betekent dat we alles eerst droog moeten zetten,” vertelt
zaamheden van Van der Ende - voor de verandering nu wel eens
Harry. “Bijzonder in deze contreille is ook dat het verenigings-
garantie bieden voor de toekomst.
leven of bepaalde evenementen voorrang krijgen ten opzichte van onze werkzaamheden. Aan de brug bij Bunde die we in het voorjaar hebben geconserveerd, mochten we pas beginnen toen de wielerwedstrijd de Amstel Gold Race voorbij was. En je hebt te maken met carnavalsverenigingen en zelfs de plaatselijke scootmobielvereniging. Maar wij hebben ook te maken met doorlooptijden en contractuele afspraken.
De werkzaamheden Op dit moment lopen er vijf stralers en over een aantal dagen arriveert een schildersploeg. “In principe zit de verf er vrij snel op. Gemiddeld heb je daar zo’n 3,5 à 4 weken voor nodig, maar het luistert zeer nauw. Voor één laag moeten twee componenten gemengd worden, maar afhankelijk van onder andere de luchtvochtigheid en temperatuur – en daarbij werk je ook nog in een afschermingsconstructie - moet het binnen een bepaalde tijd aangebracht worden. Bij 20 graden heb je vier uur de tijd, maar
Piet Kersemakers (l) en Huub Doomen (r) Jack Lenssen en Harry Boogert ontbreken op deze foto
heden
de werkzaam Voor aanvang van
Na uitvoering van de werkzaamhede
n
Het bedrijfsbureau “Door de groei van het bedrijf is een aantal jaren geleden besloten om de organisatie anders in te delen. Om het traject tussen de aanvraag van de offerte en de uitvoering van het werk in goede banen te leiden is besloten om hiervoor het bedrijfsbureau op te richten. In de diverse sessies van de werkgroep die zich bezig hield met de herstructurering heeft het bedrijfsbureau vorm gekregen en met de verhuizing naar het nieuwe pand begin 2007 is het bedrijfsbureau van start gegaan,” vertelt Richard, die in 2000 in dienst trad als directieassistent en inmiddels naast zijn functie als KAM-coördinator ook leiding geeft aan het bedrijfsbureau. “Voordat ik bij Van der Ende kwam werken heb ik eerst vier jaar
ondersteuning.
bij een ander straal- en schildersbedrijf gewerkt. Toen het in 2000
“Het leuke van het bedrijfsbureau is dat je eigenlijk bij het gehele
financieel niet echt lekker ging met dat bedrijf ben ik eens om
traject betrokken bent,” vertelt ze. “Vanaf de eerste aanvraag van
me heen gaan kijken, zo kwam ik bij Van der Ende terecht. Het
de klant, tot de oplevering van het project. Zodra een aanvraag
was een flinke overgang, met name omdat hier alles behoorlijk
binnen komt, wordt deze door ons geregistreerd. Na overleg
gestructureerd verliep. In eerste instantie was ik aangenomen om
met de directie wordt de aanvraag aan één van de calculatoren
Peter en Oscar van der Ende te assisteren, maar het takenpakket
toegewezen, die vervolgens de kostprijs bepaalt. Daarna wordt de
is behoorlijk snel gegroeid. Ik ben nu verantwoordelijk voor het
offerte opgesteld en gaat deze naar de klant. Uiteraard houden
bedrijfsbureau, inkoop, de technische dienst en natuurlijk ook
we bij welke offertes er open staan en nemen we contact op met
KAM-zaken. Een leuke mix, die ervoor zorgt dat elke dag weer
de klant om te informeren of er een opdracht zal volgen.”
anders is” “Zodra de opdracht binnen is beginnen we met de werkvoorbe-
Van projectaanvraag tot oplevering
reiding,” vult Richard zijn vrouwelijke collega aan. “Er wordt een
“Toen we aan de slag gingen met de herstructurering was al snel
projectplan gemaakt, waarin onder andere het plan van aanpak,
duidelijk dat we een administratieve duizendpoot nodig hadden
een keuringsplan en natuurlijk ook het veiligheids- en milieuplan
voor het bedrijfsbureau.
zitten. Als dit allemaal klaar is, dan wordt het projectplan overge-
Die hebben we in Mariëlle absoluut gevonden,” aldus Richard.
dragen aan de projectmanager die de uitvoering op zich zal ne-
Mariëlle, die zeven jaar had gewerkt bij een handelsmaatschap-
men.” Mariëlle: “Tijdens de uitvoering verzorgen wij de inkopen
pij en ‘het secretariële’ ongelooflijk miste, maakte een vreugde-
van alle benodigde goederen. Projectmanagers geven aan ons op
sprongetje toen ze drie jaar geleden werd aangenomen. Zij zorgt
wat ze nodig hebben en wij zorgen dat het op het juiste moment
met name voor de administratieve afhandeling en secretariële
op de juiste plaats aanwezig is.”
Richard Draër Woonplaats: Barendrecht Functie: Hoofd Bedrijfsbureau & KAM-zaken Geboortedatum: 12-12-1974 Geboren te: Rotterdam Getrouwd met: Saskia Kinderen: Julie (4) en Casper (1) C.V.: Na de Havo een jaar HES, een jaar in de haven gewerkt en daarna terug naar school om MEAO-diploma te halen. Vervolgens bij Verolme IJsselmonde en via Deen bij RZB (Rotterdams Zandstraal Bedrijf) terechtgekomen. In 2001 overgestapt naar Van der Ende. Hobby’s: Reizen, fotografie, auto’s en computers Favoriete muziek: Pearl Jam Favoriete boek: Photoshop for photographers Favoriete film: Geen idee, ik vind een heleboel films leuk...
Met verve
jongens die het vak écht in de praktijk hebben geleerd. Maar er
Het duo vormt samen met Peter van der Ende tevens de redactie
schuilt veel meer techniek achter dan je zou denken. Ik heb zelf
van Verve. Mariëlle draagt met name zorg voor het bladmanage-
ook een opleiding NACE Certified Coating Inspector gevolgd. Je
ment. “Eer je alles op de rit hebt… dat is best wel een puzzel elke
staat nog versteld van de verschillende aspecten van het coaten.
keer,” vertelt ze. Richard – die privé ook graag de allernieuw-
Verkeerd aangebrachte verf kan tot gigantische schades leiden,
ste digitale spiegelreflex uitprobeert - verzorgt regelmatig de
maar ook er voor zorgen dat een duurzaam object als een brug of
fotografie. “Een uit de hand gelopen hobby. Ik heb thuis zelfs
opslagtank veel langer meegaat. Het schildersvak verdient meer
een klein studiootje.” In de hoedanigheid van KAM-coördinator
respect. We zijn al een aantal jaar bezig om jonge jongens aan te
is Richard natuurlijk ook bij de projecten betrokken om adviezen
trekken. We hebben er zelfs een speciale training voor opgestart.
te geven op gebied van kwaliteit, arbo en milieu én buigt hij zich
Juist door de techniek toe te lichten, willen we ze enthousiasme-
over opleiding en training van (nieuwe) werknemers. “Schilderen
ren voor het vak.”
en metaalconservering is écht een ambachtelijk vak. Vaak zijn het
Mariëlle van den Heuvel-Sluijter Woonplaats: Spijkenisse Functie: Secretaresse Geboortedatum: 28 augustus 1970 Geboren te: Spijkenisse Getrouwd met: Raymond Kinderen: geen, wel 3 katjes C.V.: Na de Havo en MEAO in dienst geweest als secretaresse bij een aantal isolatiebedrijven, vervolgens 7 jaar een commerciële functie vervuld bij een handelsmaatschappij, in 2006 in dienst getreden bij Van der Ende Hobby’s: Step Aerobics, uit eten met vrienden, reizen, lezen en tuinieren Favoriete muziek: heel veel, zoals Kane en Life, maar ook Alain Clark, Anastacia, George Michael en Simply Red Favoriete boek: Queen van Alex Haley, Favoriete film: Legends of the Fall met Anthony Hopkins, Brad Pitt en Julia Ormond
Gecertificeerd. Gefeliciteerd! Ad de Fijter (l) en Harry Rek krijgen uitleg van een instructeur hoe ze stopaq moeten aanbrengen
Bij Van der Ende staan Kwaliteit, Arbo en Milieu in een hoog vaandel. Daarom wordt de winterperiode door ons traditioneel gebruikt voor het geven van trainingen en cursussen. Zowel (leerling-) schilders en stralers als uitvoerders en projectmanagers nemen deel aan de cursussen om zo hun kennis van de nieuwste technieken en ontwikkelingen op gebied van kwaliteit, veiligheid en milieu op pijl te houden.
Stopaq Applicatietraining Zo hebben dit jaar 16 werknemers een Stopaq Applicatietraining gevolgd. Stopaq is een producent van gepatenteerde permanente oplossingen voor corrosie- en afdichtingsproblemen. De materialen van stopaq worden voornamelijk toegepast op onshore tanks, flenzen, afsluiters, pijpleidingen, kabelverbindingen, maar ook offshore en onderwater voor reparatiewerk. De technologie is gebaseerd op het principe van visco-elasticiteit. De stopaq coating kent bijvoorbeeld geen onthechting of uitharding. Voorbehandeling van staal of plastics is minder kritisch voor een succesvolle applicatie. Het is echter wel vereist dat dit door getraind en gecertificeerd personeel wordt uitgevoerd. Om stopaq ondergronds en/of op maaiveldniveau tegen mechanische beschadigingen te beschermen wordt tegenwoordig veel gebruik gemaakt van een polyester bekleding. Ook hiervoor is een speciale training vereist, die door een aantal werknemers is gevolgd. Jaarlijks gaan de stopaq gecertificeerden op herhalingscursus en zo nodig op een vervolgcursus in het trainingscentrum van Stopaq Europe B.V. te Stadskanaal.
Cees van Esch (l) en Harry Rek oefenen zelf
Training verfspuiten
Certificaat van Vakbekwaamheid
In samenwerking met Rasco (leverancier van o.a. verfspuitappara-
Indien het examen met goed gevolg is afgelegd, ontvangen onze
tuur) is er bij KBR Staalstraal te IJmuiden een opleiding voor air-
constructieschilders, stralers en spuiters een Certificaat van Vak-
less spuiters gegeven. Tijden het theoriegedeelte wordt geleerd
bekwaamheid volgens ISO 45013. Dit certificaat is 5 jaar geldig.
om spuitapparatuur veilig en op de juiste manier te bedienen
Na 5 jaar krijgen zij een herhalingscursus. Wanneer zij hiervoor
en om storingen te herkennen en indien mogelijk te verhelpen.
slagen, wordt een nieuw certificaat afgegeven wat geldig is voor
Tijdens het praktijkgedeelte leren spuiters zonder fouten en in de
de volgende 5 jaar.
juiste laagdikte verf aan te brengen. Bovendien nemen we deel aan opleidingen die georganiseerd worden door en in opdracht van onze opdrachtgevers, o.a. Shell veiligheidstrainingen, BP Veiligheidsintroductietraining (VIT) en Gasunie logboektraining.
Effectief leidinggeven Zo’n 14 leidinggevenden en voorlieden hebben een training Effectief leidinggeven gevolgd. Deze training dient er onder andere voor om instructies van de projectmanager op een duidelijke manier naar de werkvloer over te brengen, maar zeker ook om zaken als verbeteringsvoorstellen van de werkvloer te communiceren naar de projectmanager. Onderdeel van deze training is een
Logboektraining Gasunie
rollenspel waarbij situaties worden nagebootst. Zo’n rollenspel wordt gefilmd met als doel om naderhand met de betrokken personen de reactie op een bepaalde situatie te verifiëren en met de gehele groep te bespreken hoe zij effectiever kunnen reageren.
Safety Leadership Omdat veiligheid bij de uitvoering van alle projecten centraal staat, hebben leidinggevenden en voorlieden ook een training Safety Leadership gevolgd. Bij deze training ligt de nadruk op wat hun verantwoordelijkheden zijn met betrekking tot veiligheid. Ook wordt ingegaan op het onderwerp veiligheid en gedrag.
Hüsamettin Celik krijgt het Safety Leadership certificaat overhandigd door Erik Moerkerken
Vanaf dag één tot op de dag van vandaag is Van der Ende klant bij Blastrac, fabrikant en leverancier van o.a. stofvrije straalmachines. Andy Reinders, export sales director, is een van de Heus BV-mensen en vertelt hoe het bedrijf dat begon in een oude boerderij in Schalkwijk in nog geen twintig jaar uitgroeide tot een gerenommeerde internationale speler. Andy Reinders
Samen weet je (en kun je) meer Het is eind jaren tachtig. Op een boerenerf in Schalkwijk, in de
een nozzle stond te stralen kon ook prima de machine bedienen.
buurt van Utrecht, bestieren de heren Van Vliet, Van Houten en
Een staalkorreltje kun je 300 tot 400 keer recyclen, voordat het
Reinders Heus BV Stofvrij Straalbedrijf. Regelmatig klopt Van der
uiteindelijk overgaat in stof. Er kon dus stofarm gewerkt worden,
Ende, destijds een van de vele schildersbedrijven die Nederland
wat automatisch er voor zorgde dat andere activiteiten zoals
rijk is, aan voor het laten stralen van grote oppervlakten bij
lassen, slijpen en inspecties gewoon door konden blijven gaan.
hun opdrachtgevers in de petrochemie. “Het open stralen van
Vooral de drastische verkorting van doorlooptijden en het terug-
tankdaken, -wanden en –bodems was, en is nog steeds, veel
brengen van afvalstromen, zorgde er voor dat Van der Ende weer
voorkomend in de industrie. Vroeger straalde men dat soort op-
meer andere werkzaamheden kon aannemen.”
pervlakten op de conventionele manier: handmatig. Een man in pak, een grote straalketel en een compressor. Meerdere vaklui
De ommekeer
waren dan in één tank aan het werk. Gemiddeld straalde je zo’n
De vraag blijft altijd: hoe kun je in een zo kort mogelijke tijd zo-
10 vierkante meter per uur en verbruikte je zo’n 40 à 45 kilo grit
veel mogelijk vierkante meters aanpakken? Het is een ontwikke-
per vierkante meter. De stofvorming was enorm en daarbij had je
ling die Andy en zijn Blastrac collega’s aangrijpen om de visie van
te maken met een hele logistieke keten; de aanvoer, het opklaren
hun bedrijf op de toekomst te definiëren en de koers te wijzigen.
en het afvoeren. Wij beschikten over een EBE-werpstraalsysteem;
“Als we teruggaan naar de relatie met Van der Ende en dezelfde
een soort afgesloten straalhuis dat het te stralen oppervlak af-
typen bedrijven die ons vaak inhuurden, hebben we dankzij hen
sluit, straalmiddel met hoge snelheid op het oppervlak werpt, de
veel marktaandeel gecreëerd. We waren zowel fabrikant van de
coating verpulvert en de deeltjes via een separatieafdeling afzuigt
machines als uitvoerend straalbedrijf, maar we hadden niet de
dan wel hergebruikt. De techniek bestond al langer, maar wij
ambitie om te groeien in de uitvoerende markt. Het management
bouwden de machines destijds voor eigen gebruik. We waren een
liep al langer rond met het idee te focussen op de fabricage en
van de weinigen in Nederland. Het grote voordeel is dat we snel,
onze technologie wereldwijd te verkopen en heeft toen in 1993
stofvrij en efficiënt grote oppervlakten konden stralen.”
een fabricageplant opgezet in Engeland, European Blasting Equipment (EBE). Van der Ende heeft toen zelf geïnvesteerd in onze
Het succes
EBE-500E tank straalmachines. Met die formaliteit trokken wij ons
Voor Van der Ende betekenen de machines een enorme besparing
terug uit de uitvoerende kant. Later, in 1997, zijn we overgenomen
van afvalstromen, tijd en kosten. “Een grote straalmachine kon
door een Amerikaans bedrijf waarvan Blastrac ook onderdeel
hetzelfde werk verzetten van drie man. Dezelfde persoon die met
was.”
Rigging systeem
Innovatie
training in verband met upgrading. En daarbij gaat het er ook om
Andy omarmt wensen en behoeften vanuit de opdrachtgevers-
dat je het equipment onderhoudt. Je doet het samen.”
kant. “Dat is de wisselwerking, dat is onze innovatie! Ik zit al vijfentwintig jaar in het vak. Onze klanten willen steeds sneller wer-
Referenties gezocht
ken tegen steeds minder kosten. De techniek is niet nieuw, maar
De verantwoordelijkheid van Andy is new business genereren en
de vernieuwing zit hem in de toepassing. Esthetiek. Een hoekje
markten veroveren. Soms kwam Van der Ende ook wel eens in
dat afgerond is. Een vierkante kettingkast die ovaal veiliger blijkt.
dat plaatje voor. Dan wel zelf als klant, dan wel als demoteam om
Of bijvoorbeeld gebruiksgemak. Drie electroboxen worden één;
andere klanten te enthousiasmeren. “Vroeger gebeurde dat best
voor ons prettig, maar ook voor klanten. Of een Blastrac-straalma-
veel. Als we de mogelijkheden van de machines aan een nieuwe
chine die we monteren op een voertuig en de unit zo inrichten dat
buitenlandse prospect wilde tonen, dan vroeg ik of een aantal
er ook andere attachments op ge(de)monteerd kunnen worden.
mensen van Van der Ende dat voor ons wilde doen. Referenties
Voor Van der Ende hebben we een speciaal riggingsysteem
in onze markt zijn belangrijk. Je komt elkaar altijd weer ergens
ontwikkeld die zij toepassen bij BP Raffinaderij Rotterdam. Het is
tegen.”
een straalmachine die hangend in een riggingsysteem aan een tankwand op en neer kan bewegen en daarnaast elke keer kan
Museumstuk
opschuiven. We kijken voor een oplossing altijd naar systemen
Het beste bewaart Andy voor het laatst: de rondleiding. Als een
die wij standaard in huis hebben en passen aan waar het nodig
soort grote familie staan ze in hapklare brokken naast elkaar
is. De praktijk vertelt wat je wel en niet kan doen.”
opgesteld. Knalblauwe straal-, schuur-, en freesmachines in allerlei soorten en maten en voor allerlei toepassingen. De body
Soort zoekt soort
compleet van mangaanstaal, rechtstreeks uit de eigen fabriek in
Van der Ende stelt hoge eisen aan kwaliteit, maar zoals het ge-
Polen, worden hier in Nieuwegein voorzien van de techniek. Om
zegde luidt: soort zoekt soort. “Wij zijn óók veeleisend. We stre-
uiteindelijk fabriek-af de weg te vinden naar klanten over de hele
ven naar perfectie. Van der Ende heeft een vraag, wij hebben het
wereld. En tussen al het Blastrac blauw pronkt een museumstuk.
advies en de kennis van de techniek en we passen dat samen toe
Gebruikt, maar zo goed als nieuw. Een oranje straalmachine met
in de uitvoeringssector. Die koppeling is heel goed. Dat is hoe we
de Van der Ende code SA 101. “Nummer SA 100, de allereerste ma-
het spel spelen. Samen weet je meer. Dat zie je ook in de follow-
chine die we bouwden, is nog steeds in gebruik bij Van der Ende.
up. Een klant koopt bij ons een machine, maar het zijn de mensen
Maar deze,” klopt Andy trots op de schouders van het apparaat,
op de werkvloer die ermee gaan werken. En dié mensen zijn voor
“draait ook nog steeds. Hier zie je hoe vandaag de dag er vroeger
ons van belang. Bij het opstarten van een project sturen wij dan
uitzag. Iets bonkiger misschien. Iets meer vierkant, maar verder
ook onze medewerkers mee die een of twee dagen meedraaien
nog precies hetzelfde concept. Waarom zou je een goed werkend
om feeling te krijgen met het gebruikersdoel en in verband met
product willen veranderen?”
kennisoverdracht. Eens in de twee jaar verzorgen we ook een
Personeelspagina Nieuwe collega’s: Naam
: A.C. Mikhout (Ad)
Naam
: E. Stevens (Eric)
Leeftijd
: 48 jaar
Leeftijd
: 44 jaar
Woonplaats
: Hendrik Ido Ambacht
Woonplaats
: Dodewaard
In dienst per
: 01-11-08
In dienst per
: 30-03-09
Functie
: c alculator /
Functie
: schilder bij KBR
werkvoorbereider
Voordat Eric bij ons
ervaring in de
in dienst kwam is hij
schildersbranche.
zelfstandig huis-
Voordat hij bij ons in
schilder geweest.
dienst trad, was hij
Eric is getrouwd met
project-
Hilda en samen heb-
leider op het terrein
ben zij 3 kinderen.
van Shell Pernis. Hij is getrouwd en heeft 2 zoons. : J .A.C. de Cocq-van
Leeftijd
: 55 jaar
Woonplaats
: Kerkdriel
In dienst per
: 06-04-09
Functie
: voorman
06-04-2009
zoon van dhr. en mevr. KonatĂŠ
Staalstraal te IJmuiden
Ad heeft ruime
Naam
Beschuit met muisjes Noumouke
Delwijnen (Jos)
Jos is al eerder in dienst geweest bij Van der Ende, om precies te zijn van 1997 tot 2007. Jos is getrouwd en heeft 2 kinderen.
Getrouwd 22 mei 2009 Edwin Versteeg met Annelieke Quik
09-04-2009
Kevin
zoon van Michel en Chantal Keijnemans
VUT De volgende collega’s maken sinds kort gebruik van de VUT regeling: - sinds 1 maart 2009 Koos Wagenaar. Koos trad in 1969 in dienst bij Van der Ende. In zijn beginperiode schilderde hij voornamelijk lantaarnpalen, kantoren en het interieur van schepen. Daarna heeft hij op diverse raffinaderijen gewerkt.
Koos met 3 generaties van der Ende - sinds 29 mei 2009 Cas van Gent. Cas is in 2001 bij ons in dienst getreden als schilder en was werkzaam op Shell locatie Europoort en Pernis. Cas heeft aangegeven dat we in drukke tijden nog steeds een beroep op hem mogen doen. Zo kan het dus voorkomen dat je Cas nog eens tegen komt op een project.
Wist je dat... De sfeer onder onze collega’s op de Wilhelminabrug in Maastricht zo goed was, dat het Sinterklaas (in de gedaante van Gerrit Dekkers) een cadeautje in de schoenen waard was.
Even voorstellen: Het trio van de toekomst: Constantino da Silva, Timoteo Gomes en Ali Safdari In spanning wachten de heren af op wat er komen gaat. Buiten is het beklemmend. Maar gelukkig is de ruimte waar we Constantino,Timoteo en Ali ontmoeten air-conditioned. “Zullen we dan maar buiten gaan zitten?” Het trio schiet in de lach… Het is even na vieren. De werkdag zit er weer op voor de drie.
Drie jaar geleden vluchtte hij uit zijn geboorteland Afghanistan,
Speciaal voor Verve zijn ze naar Barendrecht gekomen en blijven
waar hij als vrijwilliger fotografeerde voor een plaatselijke krant.
ze nog even ‘hangen’ om te vertellen over zichzelf, hun achter-
Oog voor detail dus, wat in zijn huidige werk goed van pas komt.
gronden en hun werkzaamheden bij Van der Ende. Ze zijn blij met
Daarnaast schaakt hij graag met zijn zoon, houdt hij van voetbal –
“binnen”; een verademing na de hele dag in de zon te hebben ge-
zijn zoon kan een aardig balletje trappen - en bowlt hij regelmatig
staan. Toch gaan ze tevreden naar hun werk. “Ik zou wel tot mijn
met zijn gezin.
pensioen hier door willen gaan,”lacht de 53-jarige Constantino, “dan moet ik nog zo’n… vijftien jaar?”
Beide Kaapverdianen zijn - net als Ali - óók voor een betere toekomst naar Nederland gekomen. “Ik ben 12 jaar zeeman geweest,
Constantino werkt nu zo’n zeven jaar bij Van der Ende. Hij is ge-
zoals bijna 90% van de Kaapverdianen dat zijn,” vertelt Constan-
scheiden en vader van vier kinderen en nog niet zo heel lang zelfs
tino. “Ik heb gewerkt op een schip in Amsterdam en bij Nedloyd,
opa. “Opa da Silva,” grapt zijn directe collega en leeftijdsgenoot
maar door mijn werk zag ik mijn vrouw en kinderen nauwelijks.
Timoteo. Samen werken ze in teamverband bij Shell Pernis, waar
Om die reden ben ik 1990 iets anders gaan zoeken.” Timoteo
tot een maand geleden ook Ali deel van uitmaakte. Timoteo is
knikt begripvol. “Ik heb op een booreiland als matroos gewerkt.
getrouwd en heeft twee kinderen: van 7 en van 15 jaar. In zijn vrije
Daar leer je van alles. Van schoonmaken, tot wassen en strijken
tijd tuiniert hij veel en maakt hij graag wandelingen. Inmiddels
en ook schilderen.”
werkt hij zo’n 13 jaar als schilder bij Van der Ende. Met de jarenlange schilderervaring als matrozen, besloten ze op De 39-jarige Ali heeft ”drie lieve kinderen van 15, 12 en 7 jaar”. De
een gegeven moment een baan te zoeken als schilder. Daar waren
bescheiden schilder werkt nu zo’n anderhalf jaar bij Van der Ende.
ze goed in, daar waren ze bekend mee, kortom een logische
Timoteo Gomes en Ali Safdari
carrièremove. “Ik heb bij vier schildersbedrijven gewerkt,” legt
wel eens in een rare positie wurmen om bijvoorbeeld een dikke
Constantino uit, “maar hier heb ik het prima naar mijn zin.” “Het
leiding te stralen. Dat is dan even lastig, maar verder is het een
is leuk werk,” reageert zijn maatje, “het werkt op een of andere
mooi vak.”
manier ook ontspannend. Eerst ontroesten en dan een eerste laag, een tweede laag en een derde laag verf opbrengen. Je ziet
In de tijd dat het trio in hetzelfde team zat was er altijd wel ruimte
waarvoor je het doet. Iets minder leuk is het schoonmaken, maar
voor een lolletje, maar schroomden ze ook niet om elkaar aan te
ja dat hoort erbij.”
spreken op kwaliteit en (on)veiligheid. “Daar moet je naar elkaar toe eerlijk in zijn,” benadrukt de meest ervaren van de drie. Over
Ali heeft in Nederland niet de ambitie gehad om zijn fotografie-
één ding zijn de drie harde werkers het roerend eens: voor het
kunsten ten gelde te maken in het bedrijfsleven. Een Pakistaanse
thuisfront moet gezorgd worden. “Natuurlijk moet er brood op
vriend met wie hij samenwerkte bij een vorige werkgever intro-
de plank komen voor het gezin, maar de onderlinge band tussen
duceerde hem in het ‘schilderwerk’. Hij vindt het prima: “Stralen,
collega’s is ook heel veel waard. Dat maakt Van der Ende voor ons
schilderen… het is niet vervelend om te doen. Soms moet je jezelf
écht een bijzondere werkgever.”
lva Constantino da Si
Te land, ter zee en Doordeweeks de motor, in het weekend de boot. Zo ging het vroeger bij Michiel van Buuren thuis en zo gaat het nu eigenlijk nog steeds. De wind vol in het gezicht, het mooiste gevoel dat er is.
een nóg grotere passie van me geworden dan motoren. Op mijn zesde had ik al mijn eerste optimist, een zeilbootje van iets langer dan 2 meter, speciaal voor kinderen.”
Vaartalent “Mijn vader komt uit Assen. Tja, 1 + 1 is dan 2,” vertelt de calcula-
Het gezin bevoer vooral de Friese meren. Rond zijn twaalfde kreeg
tor / werkvoorbereider gestationeerd bij BP Raffinaderij Rotter-
Michiel zijn tweede bootje, waarmee hij wedstrijdjes ging varen:
dam. “Hij was fanatiek motorrijder. De eerste motor waar ík aan
“Dat ging vrij goed allemaal. Ik ben op een gegeven moment
sleutelde was een Harley Davidson. Die stond in onze woonka-
lid geworden van een vereniging, waar ik zelfs voorzitter ben
mer. Ik denk dat ik 7, misschien 8 jaar was toen ik al bakkenist
geweest. Ik krijg nog steeds een brok in mijn keel als ik er weer
was. In de zijspan van de Harley. We zijn zelfs twee keer uit de
eens kom… jeugdsentiment,” zegt hij lachend. Michiel had talent.
bocht gevlogen…“
Als jongste zeilinstructeur van Nederland hield hij het echter niet lang vol. Zijn manier van varen strookte niet met hoe de kids het
Michiel groeide op in de buurt van Apeldoorn. “In de winter
volgens het boekje moesten leren. Maar als wedstrijdzeiler won
breide mijn moeder truien en kluste mijn vader aan motoren. De
Michiel wél prijzen. “Ik heb NK’s gevaren en ben ooit 2e geworden
oldtimerclub kwam altijd op dinsdagavond bij elkaar. In de zomer
tijdens het EK. Het trainen heeft me zelfs een studiejaar gekost,
ging ik dan mee met papa, ritjes maken. En in de weekenden trok-
maar het was het waard. Ik heb ook nog een week een Olympi-
ken we er met het gezin op uit; zeilen. Samen met een bevriende
sche training gevolgd, maar die boot heb ik gemist. Ach, ik kon
familie waren we áltijd op het water te vinden. En als we op
me erbij neerleggen. Ik heb met heel veel recht verloren. Het was
vakantie gingen? Dan was het een zeilvakantie. Varen is eigenlijk
mijn eigen stuurfout.”
“We voeren op het randje, wilden alles eruit halen wat erin zat, maar we zijn net een tandje te ver gegaan…”
in de wolken Hoewel het wedstrijdfanatisme iets tempert in de jaren erna, blijft
mijn stage kwam ik terecht bij een scheepsreparatiewerf in Has-
hij wel ambitieus en een tikkeltje eigenwijs: “Op een gegeven
selt. Ik heb daar van alles geleerd en ben uiteindelijk op kantoor
moment heb ik samen met een vriend nog een keer aan een 24-
beland, waar ik boegschroeven heb ontworpen. Mijn diploma heb
uurs race meegedaan. Het was zijn boot, maar dat ding was daar
ik uiteindelijk gehaald. Daarna ging ik werken bij Atlantic Yachts
helemaal niet voor gemaakt. Er ging van alles kapot. Middenin
waar ze custom jachten bouwen, in de functie van projectmana-
de nacht, om een uurtje of twee - het was pikkedonker - hoorde
ger.”
ik een oorverdovend gekraak. De overloop – waar de mast en de giek aan vast zitten – was in zijn geheel doorgebroken. We voeren
Bij Atlantic ontmoette hij ook Dick Zaal, een gerenommeerd
op het randje, wilden alles eruit halen wat erin zat, maar we zijn
botenbouwer. Na een personeelswisseling koos Michiel na 9
net een tandje te ver gegaan…”
maanden eieren voor zijn geld. Hij droomde van zijn eigen onderneming in jachtenbouw en zette met Zaal een ambitieus project
Een ondernemende doener
op om een prachtig schip te bouwen voor een enthousiaste lief-
Dat Michiel scheepsbouw ging studeren in Haarlem was eigenlijk
hebber. “Zo veel mogelijk zwart en zo weinig mogelijk wit,” grapt
een vanzelfsprekendheid: “Dat vond ik leuk, dus dat wilde ik gaan
hij. De start was voortvarend. Iedereen werkte mee. Een indu-
doen.” Maar zo werkte het niet in de praktijk. Na 2 jaar gooide hij
strieel ontwerper in opleiding kwam zelfs met een goedgekeurd
zijn studieboeken in de hoek. Dezelfde opleiding op MBO-niveau
ontwerp, maar dat verdween uiteindelijk tóch in de prullenbak; de
paste veel meer bij hem. “Daar bouwde je écht boten, daar leerde
opdrachtgever wilde niet meer. Een aantal vervolgprojecten viel
je tenminste iets over scheepsdieselmotoren en hoe je überhaupt
ook in het water, waardoor Michiel besloot om sloepjes te gaan
aan brandstof komt; een soort miniraffinaderij, maar dan aan
bouwen. “Dat ging goed fout,” vervolgt hij knagend zijn verhaal,
boord. Intussen was ik ook bezig met mijn motorrijbewijs . Voor
“dat heeft me veel geld gekost.”
Superleuk
Motormuis
Op dat moment moést hij een baan hebben. Een middag Monster-
In de tijd dat hij bij Atlantic Yachts werkte behaalde hij ook zijn
board leverde hem nog dezelfde dag een sollicitatie-uitnodiging
motorrijbewijs. Vanaf dat moment was het iedere dag op en neer
op bij Akzo Nobel, waar hij een functie kreeg die niet bij hem
met de motor naar het werk. En nog steeds. Van maandag tot
paste. “Ik was alles en tegelijk helemaal niets.” Geheel anders
en met vrijdag toert Michiel zo’n tachtig kilometer per dag, van
ervoer hij zijn sollicitatiegesprek met Peter van der Ende en de
IJsselmonde naar Europoort en terug. Het hartstochtelijke klus-
rondleiding van Fred van Meeteren, zijn projectmanager, over
sen is er altijd in blijven zitten: “Gisteravond zat ik nog met mijn
de raffinaderij van BP Raffinaderij Rotterdam. “Dit is lekker, dit is
vriendin – die nu ook motor rijdt – te bedenken welke exemplaren
leuk,” herinnert hij zich nog, “dit is gezond en die mensen ook…
we allemaal al hebben gehad. Als je wil mag je meeschrijven,”
dit is goed.” Met veel plezier vertelt hij over de bijna twee jaar die
gaat hij verder. “Ik ben begonnen met een lichte motorfiets van
hij nu in dienst is. “Projecten vind ik geweldig. Het is leerzaam,
VTR250cc waar ik me behoorlijk in heb vergist. Mijn vader heeft
iedere dag weer. En de ploeg, superleuk. Ik zou niet weten wat ik
toen zijn VTR aan me gegeven. ‘Hier, neem jij deze motor maar,’
hier moét zonder het team.”
zei hij, ‘leuk fietsje om mee te leren rijden. Daar ben ik compleet
gekocht, een Yamaha 600 cc. Mijn VTR, waar mijn meisje op reed,
mee verwend. Mijn tweede motor was een Honda Magna, zo’n
is toen gestolen. En op het moment dat ik van mijn eigen motor
chopper met een sissy bar (dubbele seat, red.). Daar was van alles
ook de kop aan barrels reed moésten we vervoer hebben. Wel,
mee mis. Hiermee heb ik trouwens wel (opnieuw) mijn vriendin
vorige week heb ik twee motoren laten komen, waar ik weer één
ontmoet. Vervolgens heb ik voor haar een motor gebouwd. De dag
motorfiets voor mijn vriendin van heb kunnen maken.”
dat zij haar motorrijbewijs haalde, ging de versnellingsbak eraan. In de tussentijd heb ik nog een VMax 1200 cc, 150 pk, gereden.
Michiel is in de wolken. Tegenwoordig trekken hij en zijn vriendin
Een hele zware machine. Hij ging heel hard rechtdoor, maar elke
er vaak samen op uit. “Met een tentje naar Duitsland of iets der-
bocht kostte me een uitlaat. Ik heb toen mijn eerste motorfiets
gelijks. Ooit wil ik met haar de wereld rond in een zeilboot. En ik
– de VTR - weer teruggehaald en ondertussen ook een ander
wil nog een keer samen in een zijspanracer stappen. Die krengen
exemplaar meegenomen, die ik mocht hebben van mijn vader.
hebben een top van 360kilometer per uur. Maar het is niet de
Daarna heb ik een Yamaha FZ gekocht. Die heb ik in bruikleen
kunst om hard te gaan, het is de kunst om dat enorme vermogen
gegeven aan een vriend en ondertussen heb ik weer een andere
af te remmen.”
(r) Michiel van Buuren
Even voorstellen: Ons kent ons: Ad van der Linden, Mark Leen en Jeffrey Rus Hartland Twee Brabanders en een Rus? Welnee, Ad, Mark en Jeffrey zijn nuchtere Nederlanders met hart voor het vak én voor hun gezin. “Het is mannenwerk, sjouwen en trekken, dan merk je ’s avonds echt wel wat je gedaan hebt.”
Er bestaat nogal wat verwarring over Ammerzoden, het dorp waar
14e kwam hij van school af en raakte via iemand van de voetbal-
Ad en zijn neef Mark elke dag voor dag en dauw in de auto stap-
club in aanraking met het schildersvak. “Eind jaren zeventig was
pen om dik anderhalf uur later op de Maasvlakte Olie Terminal –
een moeilijke tijd, net zoals nu. Toen heb ik nog even als gla-
de M.O.T – te arriveren. ”We zijn nét geen Brabanders,” ruimt Ad
zenwasser gewerkt; een zware ladder die je de hele tijd op en af
al meteen een eventuele misinterpretatie van hun dialect uit de
moest. Maar twee jaar later ben ik weer gaan schilderen. En nu zit
weg, “we komen uit Gelderland.”
ik alweer 14 jaar bij Van der Ende.”
Kennelijk ligt die nuance gevoelig. Misschien heeft het wel te
In 2003 droeg hij zijn neef aan. “Je bent lekker buiten,” vertelt
maken met het fanatisme rondom zijn voetbalclub Jan van Arckel,
Mark. Zelf zat hij een tijd in de metaalbewerking, maar had het
dat vaak tegen Brabantse clubs de strijd aangaat. Want de nu
gevoel de hele dag bij een machine te staan. “Ad en ik zitten altijd
55-jarige geboren en getogen Gelderlander, zat bijna vijftien jaar
in hetzelfde team. Bij de Maasvlakte Oil Terminal (M.O.T.) stralen we op dit moment een tankwand en de -bodem. Eerst verwijderen we de TCN-laag en vervolgens gaan we er met een primer van 50 mu overheen. Daarna wordt het afgespoten met een laag van 500 mu CSF coating.” Het bedrijfsongeval een jaar geleden, waarbij het gebied in zijn hals werd getroffen door straalgrit heeft Mark niet uit het veld geslagen. Hij toont het litteken op zijn keel. “Ik had alle veiligheidsmaatregelen getroffen, maar toch kan er dan nog iets gebeuren. Ik heb een week in het ziekenhuis gelegen.
Ad van der Linden
Ik durf niet alles meer zo makkelijk, maar gelukkig is alles goed gekomen.”
in het bestuur en trainde de jeugd. Vanwege onder andere zijn ziekte – inmiddels is Ad weer schoon verklaard – moest hij twee
Jeff, hij vindt het niet erg dat we zijn naam per ongeluk afkorten,
jaar geleden zijn activiteiten bij de club stopzetten. “Nu ben ik
is tien jaar huisschilder geweest en nu twee in dienst jaar bij Van
elke donderdagavond aan het biljarten. Vaste prik.”
der Ende. “Op dit moment zit ik bij Shell Europoort, waar we van een vat onder de grond de wrapping er af aan het hakken zijn om
“Of ik ook van voetballen houd?” vraagt de 30-jarige leerling
vervolgens te kunnen stralen en schilderen. Meestal ga ik samen
straler/schilder Jeffrey. Trots laat hij de gouden ‘F’ zien die om zijn
met Sjaak van Schijndel - die de boel aanstuurt - de tank in. In ver-
nek hangt. Dat zegt alles. “Ik kom uit Rotterdam-Zuid. Maar alleen passief, anders kun je me na 10 minuten al aan het zuurstof leggen. Verder hou ik van mijn vrouw en van de Playstation… uiteraard FIFA. En ja, mijn achternaam schept nogal wat verwarring. Ze denken vaak dat ik Russisch ben. Ik begrijp ook niet waarom ik dat altijd moet uitleggen.”
Jeffrey Rus Hartland gelijking met mijn vorige baan is dit écht mannenwerk; sjouwen en trekken. Je bent de hele dag bezig, dan merk je ’s avonds echt wel wat je gedaan hebt. Maar het geeft wel voldoening.” In het verleden zat Jeff op hetzelfde project als Ad en Mark.
Mark Leen
“De samenwerking was en is altijd buitengewoon,” vind Ad die daarmee ook spreekt voor de andere twee. “Je werkt allemaal op
Zijn 5-jaar jongere collega Mark is na en naast het werk vooral te
dezelfde site, het is ons kent ons. Je hebt te maken met verschil-
vinden op de bowlingbaan. “Mijn opa en mijn moeder – de zus
lende nationaliteiten, maar communicatieproblemen lossen
van de vrouw van Ad – deden dat ook. En daarnaast doe ik aan
zichzelf op. Je moét voor elkaar het werk verrichten.” Soms heb-
modelbouw. Precisiewerk en inderdaad, daar heb je veel geduld
ben de generatiegenoten nog wel eens e-mailcontact. De mobiele
voor nodig.” Tijd die hij - over twee maanden als hij zich vader
nummers staan in ieder geval in elkaars telefoon, je weet nooit.
mag noemen – misschien wel iets anders moet gaan invullen.
En Ad? Die heeft geen mobiel. “Lekker rustig.” Als je hem wilt
Ad is getrouwd en heeft een zoon (23) en een dochter (23). Op zijn
spreken, dan bel je zijn neef maar.
Bijzondere projecten
Ad de Fijter & Jan van den Bogaard schilderen hier op een hoogte van 77 meter de flair bij TAQA Alkmaar. Door hun jarenlange werk in de spoorportalen en hoogspanningsmasten is hoogtevrees hun vreemd.
Wilhelminabrug in Maastricht
Zwolseweg 62 | 2994 LB Barendrecht | Postbus 476 | 2990 AL Barendrecht t +31(0)10 - 472 11 88 | f +31(0)10 - 416 22 60 | info@vanderende.nl | www.vanderende.nl