Kenny B
Tilburg heeft goed voor me gezorgd
no. 15 2 juli 2015
Onafhankelijk magazine van Tilburg University
02. Waar
tekst Jozien Wijkhuijs fotografie Ton Toemen
De nieuwe winkel van Roy Donders zit daar ook!
Column
Een mooie investering Ik zet het even voor je op een rijtje. De renovatie van twee stadskantoren. De gemeente Tilburg trekt hiervoor 75 miljoen euro uit. Een mooie investering in de werkplek van hardwerkende ambtenaren! De openbare bibliotheek verhuist naar de Spoorzone. De kosten (15,7 miljoen euro) hoest de gemeente Tilburg graag op. Een mooie investering in kennis en prestige! De Ierse modeketen Primark móét naar Tilburg komen! Om de risico’s voor de aannemer af te dekken, stelt de gemeente Tilburg zich voor 6,7 miljoen euro garant. Een mooie investering in de lokale economie! Het Theresialyceum gaat verbouwen. Er komen grotere lokalen. De gemeente Tilburg draagt graag 4 miljoen euro bij. Een mooie investering in het onderwijs! De gemeente Tilburg steekt vol overtuiging 3 miljoen euro in de restauratie van kloostercomplex Koningsoord in Berkel-Enschot. Een mooie investering in een stukje monumentaal Tilburg! Herinrichting van het Pater van den Elsenplein. De gemeente Tilburg trekt hier graag 2,6 miljoen voor uit. Grootste verandering is de verhuizing van de Jumbo van het midden van het plein naar nieuwbouw aan de rand. Wederom een mooie investering in de lokale economie, want de nieuwe winkel van Roy Donders zit daar ook! Een nieuw voetbalcomplex voor Longa, Were Di en de Willem II Voetbalacademie. De gemeente Tilburg draagt graag 1,9 miljoen euro bij. Een mooie investering in sport!
Waar is Univers
Baas in eigen boom Univers is overal. Misschien ook wel bij jou in de buurt. Er staan 1137 bomen op de campus van Tilburg University. Ze hebben een Latijnse naam, een nummer, een kleurcode die aangeeft hoe vaak ze geïnspecteerd moeten worden en een beschermheer: Bram Groothuis van Facility Services. Hij werkt al 36 jaar op Tilburg University. Hij weet de namen van de bomen, hoe oud ze zijn en hoe dood ze zijn. “Dat daar zijn moerascipressen,” zegt hij over een groep bomen bij de vijver voor het Cobbenhagengebouw. “En die dode daar ook. Die is te ver van het water komen te staan en dat vindt hij duidelijk niet leuk.” Op een plattegrond die Groothuis bijhoudt, krijgt die boom een rood stipje. “Vellen”, staat er in de legenda. Dit alles om de natuur te beschermen én voor de veiligheid. “We willen niet dat iemand een tak op zijn hoofd krijgt.” In de winter worden er gemiddeld tien bomen gekapt, en veertig gesnoeid. Voor elke gekapte boom plaatst Groothuis er twee terug. Op 5 juni lanceerde de Bomenstichting de nieuwe website van het Landelijk Register Monumentale Bomen. Wat de Tilburgse bomenfanaat op zal vallen: ondanks de bonte verzameling bomen op de campus, staat er geen enkele geregistreerde boom op universiteitsgrond. Groothuis heeft ook nog geen boom voorgedragen: “Als ze niet monumentaal zijn, hoef ik ook niet om elke snoeibeurt toestemming te vragen. Nu ben ik baas in eigen boom en zaag ik een dode tak er gewoon af.” Niet dat onze bomen niet bijzonder genoeg zijn, natuurlijk. “Ik heb onze mooiste boom jaren geleden wel eens mee laten doen in de Skônste Bôom van Tilburg wedstrijd,” zegt Groothuis. “Toen kwam hij in de top tien terecht.” De gevierde boom is de beuk die tussen de vijver en de Mensa staat. In de stam staan jaren van verliefdheid gekerfd, ook hoog genoeg om aan te geven dat er regelmatig mensen in klimmen. “Officieel mag dat niet,” zegt Groothuis. “Maar zoals je merkt is het vrij gemakkelijk.” De boom voldoet aan de eisen voor een monumentale boom. Hij heeft een beeldbepalende functie, is erg mooi en hij is oud, naar schatting zeker tachtig jaar. “Maar om dat met zekerheid vast te stellen zouden we hem om moeten zagen,” zegt Groothuis. “En dat willen we natuurlijk niet.”
De Pollepel, het allereerste sociaal eethuis van Tilburg, heeft 115.000 euro subsidie nodig om 365 dagen per jaar aan circa 80 gasten een maaltijd te serveren. Zo’n investering in alleenstaanden aan de onderkant van de samenleving is wel heel veel geld, vindt de gemeente Tilburg. Luuk Koelman columnist Univers
Inhoudsopgave 04. Buzz 06. Pics 08. Passion, fear & faith 12. Coverstory 16. Speak Up 17. Tilburg 20. Lifestyle 22. Incrowd 23. Science & School 24. Science & Society Univers 2 juli 2015
25. International
Kenny B.
08. Hij was vredesonderhandelaar en had politicus kunnen worden. Maar uiteindelijk besloot Kenny B. vol voor de muziek te gaan. Zo werd de Tilburger op zijn 53e alsnog een ster.
Flirten op de campus
12. Versieren is een kunst die een op de vijf studenten van Tilburg University niet onder de knie heeft. Zeggen ze zelf, zo blijkt uit een Universenquête over flirten. En ja, in die enquête komt ook seks aan bod.
Tilburg, je bent er nog niet
14. Tilburg gaat miljoenen uitgeven aan een nieuw imago voor de stad. Wederom. Reclame maken onder de noemer citymarketing: heeft dat eigenlijk wel zin? Univers vroeg het aan onze eigen marketingexperts.
From refugee to Master
21. The Foundation for Refugee Students UAF helps individuals achieve their full potential. Eight students at Tilburg University received assistance from UAF. Selma Ankambo is one of them.
En passant .03
Spotted! Kelder Koopmans Building, 15 juni - Nieuw leven Bijgaand lentetafereel trof Ruud van Vugt van Facility Services op een zomerdag aan: nieuw leven tussen de weesjes. De weesjes zijn de weesfietsen in de fietsenstalling van de kelder onder het Koopmans Building. Het nieuw leven is een nestje met jonge roodborstjes dat Ruud in een halfvergane fietsmand aantrof. Gemiddeld verlaten roodborstjes na twee weken al het nest, dus bij het verschijnen van deze Univers zijn de jonkies inmiddels wel gevlogen.
Tip ons! univers@uvt.nl
En passant
facebook.com/ universonline @universtweet
&
&
&
Koord & vijver
Tellen & akademie
Expositie & Witteveen
Tien jaar De Jonge Akademie: dan zou je minimaal mogen verwachten dat de datum op de cover klopt. Dit was dus niet het geval. Alle boeken opnieuw drukken? Ben je gek. We plakken er gewoon stickertjes op. Kost wat tijd, maar dan heb je ook wat. Foutje, kan gebeuren. Op naar de volgende tien. Je maakt het mee op de universiteit. Lig je lekker in het gras, zie je opeens een koorddanser boven de vijver balanceren. Duidelijk is dat hij aan het spanningselement heeft gedacht: één verkeerde stap en hij gaat kopje onder. Wie kan ons vertellen wie deze meneer is? Laat het ons weten via @universtweet.
& Plastic & soep Dat onze campusvijvers geen oceanen zijn is duidelijk. Geen walvissen, zeilraces ijsbergen of boorplatformen te bekennen immers. Plastic soep is er wel. Maar die wordt hier gelukkig snel opgeruimd.
In het Cobbenhagengebouw hangt vanaf juni werk van de Nederlandse fotografe Ilvy Njiokiktjien. Op verzoek van The New York Times maakte ze een fotoserie van kamers of werkplekken van slachtoffers van MH17, het boven Oekraïne neergeschoten vliegtuig van Malaysian Airlines. Die serie is aangevuld met beelden van de twee kamers van professor Witteveen, in het Montesquieu- en het Dantegebouw. Ook hij was een van de omgekomen passagiers van vlucht MH17.
Univers 2 juli 2015
04. Buzz Knipoog
Debat
Loeiende sirenes Economiestudenten worden te eenzijdig opgeleid, namelijk alleen in de ‘neoklassieke school’. En dan te bedenken dat er wel negen(!) grote economische scholen bestaan. Vreemd, nietwaar? Een bioloog verdiept zich naast zoogdieren toch ook in insecten, vissen en zelfs in het ons omringende groen? Maastrichtse economiestudenten zijn bezorgd over die beperkte scope in hun vakgebied. Ze richtten daarom een club op met de ambitieuze naam Student Initiative for Rethinking Economics in the Netherlands (SIREN). Ze zijn niet de enigen die de noodklok luiden. Eerder pleitten 16 hoogleraren economie – waaronder Ewald Engelen, Herman Wijffels en ‘onze’ Aart de Zeeuw – ook al voor meer diversiteit. Okee. Het is helemaal niet verkeerd om naast een school met het adagium ‘Alles is markt, of marktfalen’ alternatieve scholen te bouwen. Zoals Aart de Zeeuw eerder op universonline.nl zei: “Een andere focus is nodig omdat de vrijemarkteconomie steeds meer onder druk staat.” Bovendien is er lekker veel keus: mileu-economie, ruileconomie, gedragseconomie, ecologische economie, de Oostenrijkse school. Enz. Daarnaast kun je je evengoed afvragen: is zo’n oproep niet een tikkeltje opportunistisch? De voorbije jaren beleefden we één van de grootste recessies ooit. De hoofdschuldige – de financiële industrie – vond vervolgens óók dat het allemaal anders moest, maar slaagt er maar niet in een cultuuromslag te maken. En: een wetenschapsdiscipline die er na 50 jaar achter komt dat het goed is ook eens op een ander paard te wedden... Maakt die wel zo’n sterke indruk?
;)
Spiekers het nakijken geven Spieken, het mag niet. Maar wat doe je er aan? Drones inzetten, zegt China. Shanghai Daily meldt dat in de stad Luoyang een zespropellor-drone ter grootte van een ijskast werd ingezet om verdachte smartphonesignalen op te sporen bij twee examencentra. Daar bogen aspirant-studenten zich over de razend belangrijke toegangsexamens. De proef was een succes, of juist niet: er werd niemand door de drone betrapt. De Rijksuniversiteit Groningen is zo ver nog niet, daar worden voor de fraudebestrijding nog levensechte experimenten gebruikt. Het ouderwetse wetenschappelijke handwerk. Proefstudenten kregen een tentamen voorgeschoteld en toestemming om te spieken. Een achttal maatregelen om afkijken lastiger of gevaarlijker te maken werd zo getest. Terwijl we nog even wachten op het wetenschappelijke oordeel, hopen we maar dat de proef niet averechts heeft gewerkt. Zo noteerde UK Nieuws uit de mond van een student tandheelkunde: “Normaal doe ik het nooit. Maar afkijken is echt een eitje eigenlijk”. Ondertussen keken fraudeurs (en niet-fraudeurs) aan de Katholieke Universiteit Leuven aardig op hun neus. Zo’n tachtig examens Procescontrole belandden namelijk in de papierbak. Geheel volgens instructie was de betrokken docent zo zorgvuldig geweest om alle examens te verzamelen in een doos op zijn bureau. Wel zo handig voor de schoonmaakploeg die deze daarna alleen nog maar hoefde op te pakken en weg te gooien.
Reageren? universonline.nl
Olof is een corps Ja, Olof is fucking ‘vo
Van de redactie Tilburg je bent er, staat er op borden van citymarketing. “Tilburg as we un èndje wijer zèèn, Tilburg des mar enen bòlscheut wèèd,” grinniken wij dan. De citymarketing van onze mooie stad is een constant onderwerp van hilariteit en discussie. De experts zijn er nog niet uit, blijkt op pagina 17. Gok op studenten zegt één van hen. Dat doen we dan maar, anders blijft Tilburg het best bewaarde geheim van het zuiden. Verder wenst Univers de lezers een fijne vakantie. Geen vakantie maar wel zin in een flirt? Op naar de bieb dan, zo blijkt uit onze date-enquête vanaf pagina 12. Francine Bardoel, hoofdredacteur
39%, 346 Stemmen
Nee man. Ze doen de naam corps geen eer aan
Boeit me vrij weinig. Die verenigingen zijn één pot nat
52%, 464 Stemmen
9%, 76 Stemmen
Totaal aantal stemmen: 886 Floor Phillipen, 22, Master Arbeid en Organisatiepsychologie “Ik heb tegen gestemd, puur om het feit dat ze zichzelf corps noemen maar dat zij door de landelijke koepelorganisatie als corps niet officieel worden erkend. Het is behoorlijk pauper om jezelf iets te noemen wat je niet bent. Zelfvertrouwen is goed, maar het lijkt op arrogantie. Dus in de sarcastische zin is Olof zeker ‘vo.”
Susan van Dueren Den Hollander, 20, Personeelswetenschappen “Ja, Olof is fucking ‘vo. Het is een warme thuishaven met een ons-kent-ons cultuur waar veel verenigingen jaloers op mogen zijn. Met de mooiste feestjes waar het bier ons nooit in de steek laat!”
F.Bardoel@uvt.nl Ga naar UniversOnline en stem op onze nieuwe poll.
Univers 2 juli 2015
Buzz .05
Facebook-stalken werkt als een partydrug
ff bellen
met Koen Gijsbers van de Studystore
De Studystore op de campus sluit per 1 oktober haar deuren. Reden voor de boekenzaak om een fikse uitverkoop te houden. Welke boeken doen het goed? Welke minder? Wat gaat er eigenlijk met die onverkochte boeken gebeuren? We bellen met filiaalmanager Koen Gijsbers. Dag Koen, hoe staat het met de uitverkoop van de Studystore? “Er zijn er al een paar honderd verkocht van de tweeduizend. Dus ja, er staat nog behoorlijk veel en ook genoeg boeken die de moeite waard zijn. Ik raad iedereen aan om niet te lang te wachten, want met de goede boeken gaat het hard.” Welke zijn er dan populair? “Dat is moeilijk te zeggen. We hebben ons als academische boekenwinkel altijd voornamelijk gericht op non-fictie, want dat past het beste bij ons. Al zijn er ook nog studenten die een Bridget Jones kopen voor op vakantie. Maar voor wat betreft non-fictie is er geen enkel genre wat er al die tijd bovenuit heeft gesprongen.”
Waar verwacht je op het einde nog het meeste van te hebben? “Computer- en managementboeken. Niemand koopt meer instructies voor hoe je met Windows moet werken. De managementboeken gaan voornamelijk over coaching, teamzaken en dergelijke. Studenten zijn daar nog niet zo mee bezig, pas als het echt in de praktijk nodig is, dan zijn dit soort boeken handig om te hebben.” En wat ga je met de onverkochte boeken doen? Naar de Meimarkt? Gijsbers lacht: “Nee, we gaan misschien nog een extra korting erboven op gooien en anders zit er een kans in dat ze teruggaan naar het magazijn van Studystore. Die biedt ook onverkochte boeken aan via bol. com.” De Studystore gaat op 21 juli met vakantie. Daarna zijn ze weer in augustus open en zijn de boeken nog tot 1 oktober te koop.
Proost
De dans om de prijzen Prijzen, prijsjes, benoemingen, subsidies, schouderklopjes en veren in de reet; het academische wereldje zit er vol mee. Univers licht er de mooiste uit.
Column
Stalker Ik stalk mensen. Op Facebook. Heerlijk. Stalken is misschien een groot woord – wat échte stalkers doen is misselijk en triest – maar het sluit aan bij hoe ik er zelf over denk. Uren kan ik Facebook uitkammen, op zoek naar elke strohalm aan informatie over een persoon. Mijn nieuwsgierige aard zorgt ervoor dat ik alles over iedereen wil weten. Het begon onschuldig, toen ik me voor het eerst aansloot bij de website. Ik maakte veel nieuwe vriendjes en was teleurgesteld omdat ik mijn pagina niet kon aanpassen net als op Hyves. Vervolgens bekeek ik stiekem de profielen van de mensen die ik niet mocht: kijken wat ze toch uitspookten. Mijn dieptepunt bereikte ik in het voorjaar van 2013, toen voor het eerst mijn hart echt gebroken werd. Mijn thesis liep drie maanden vertraging op omdat ik te druk bezig was met het stalken van de hartenbreker. Elk nieuw meisje dat hij bevriendde, pluisde ik helemaal uit, alle foto’s of locaties die hij plaatste zocht ik hermetisch af op aanwijzingen. Ik voelde me mislukt. Facebook-stalken werkt namelijk als een partydrug. Zonder dat je het weet gaan er uren voorbij, maar achteraf proef je een vieze nasmaak in je mond, alsof je geweten alles heeft ondergekotst. Een grote therapeutische stap was het verwijderen en blokkeren van de hartenbreker. Ik ging weer rustig verder met detective spelen bij andere mensen die ik kende. Oud-klasgenootjes, pestkoppen, rivalen, verwaterde vriendschappen (vaak één en dezelfde persoon). Ik hou nog steeds alles in de gaten. Maar ik doe het met mate. Party on, mede-stalkers.
Strijden om de prijzen, daar ben je sporter voor. Snelste of beste van de straat, club, stad, land of wereld, daar gaat het allemaal om. Vandaar dat sportkoepel FOSST voor de Tilburgse studentensporters een sportgala heeft waar prijzen aan verbonden zijn. Bijvoorbeeld voor de leukste vereniging. En dat is – tromgeroffel, oeh’s en aah’s van verbazing – studentendansvereniging Dancenation! Die vereniging heeft ook nog eens de Tilburgse sportvrouw van het jaar in de gelederen: Chantal Pasker. Verder waren het de hockeyers van Shot die met de prijzen aan de haal gingen. Theo Ludlage (sportman van het jaar), Mike de Wildt (Trainer van het jaar), Stefanie Schulkes (bestuurder van het jaar). En voor wie het wil weten, ook de lekkerste sporter van het jaar is een hockeyer: Adriaan van der Heijden.
Rincke de Bont was masterstudent Jeugdliteratuur
Colofon Adres Postbus 90153 5000 LE Tilburg univers@uvt.nl www.universonline.nl Basisontwerp Unit20 Covers Frontcover: Dolph Cantrijn Achtercover: Martien Bos
Productie PrismaPrint Uitgave Univers is het driewekelijks onafhankelijk magazine van Tilburg University Volgende editie Univers 1 van jaargang 53 verschijnt op 24 augustus 2015
Redactieraad Irene Claessens, Jasper Haenen, Annemarie Hinten, Hille van der Kaa (voorzitter), Antony Pemberton, Lisa Reizevoort, Jos Straathof, Marcel Zeelenberg Dit nummer is gemaakt door Francine Bardoel, Rincke de Bont, Martien Bos, Erik-Jan Broers, Dolph Cantrijn, Bas van Duren, Adrian van den Eerenbeemt,
Marianne Lalande, Luuk Koelman, Jan Ligthart, Frank van den Nieuwenhuijzen, Sanne de Rooij, Bas van der Schot, Bart Smout, Ton Toemen, Jack Tummers, Ron Vaessen, Niek Willems, Jozien Wijkhuijs, Aranka van Zanten.
Univers 2 juli 2015
06. Pics
fotografie Jack Tummers
Univers 2 juli 2015
Pics .07
Drinken! Feesten! Doen alsof het al zomer is! Want tja, écht zomers was het niet tijdens de editie van Summer in the City dit jaar. Na een prachtige woensdag, was het toch een beetje behelpen met het weer op donderdag 18 juni. Maar wie maalt daarom als je met je vrienden een emmertje Malibu leeg kan slurpen. Want uiteraard werd die traditie in de kroegen aan het Piusplein ook dit keer weer gewoon voortgezet.
Never change a winning hangover, moeten het organiserende Platodamesdispuut NONTEMBA en Vidar-herendispuut V.E.R.ZUIPEN hebben gedacht. Want zonnebrillen, strandspeeltjes en plastic bloemenkettingen ten spijt: het is toch vooral dit mierzoete drankje dat het jaarlijkse zomerfeest iedere keer weer ‘diepgang’ geeft.
Univers 2 juli 2015
08. Passion, fear & faith
Univers 2 juli 2015
Passion, fear & faith .09
tekst Bart Smout fotografie Ton Toemen
Van roem leef je geen dag langer Op je 53e een monsterhit scoren, het overkwam Kenny B. Maar de Tilburgse zanger laat zich niet gek maken. “Ik heb gewoon mazzel gehad.”
H
et had makkelijk anders kunnen lopen. Dat beseft Kenneth Bron, alias Kenny B, maar al te goed. Negen jaar geleden gaf hij zijn baan bij een aluminiumfabriek op zodat hij zich vol op de muziek kon storten. Kenny schreef veel liedjes, maar succes bleef uit. Rekeningen stapelden zich op, het dreigde een uitzichtloze situatie te worden. Totdat platenbaas Kees de Koning hem ontdekte en Kenny de hitparade bestormde. Wekenlang galmde zijn stem onophoudelijk uit de radio: “Praat Nederlands met mij!” Op 53-jarige leeftijd werd Kenny een ster. Lang zag het daar niet naar uit. Kenny groeide op in Paramaribo en werd daar vaak gepest. Hij was een marron, een afstammeling van gevluchte slaven die in het oerwoud waren gaan wonen. In de stad was hij een minderheid. “Als ik over straat liep werden er oerwoudgeluiden gemaakt”, vertelt Kenny. Zingen deed hij al vanaf achtjarige leeftijd. Maar zijn leven bood hem nooit de ruimte om daar mee uit te pakken. In 1980 trad hij in dienst bij het Nationale Leger van Suriname. Achttien jaar was hij toen. Na een paar jaar vond hij het mooi geweest en ging Kenneth bij het houtbedrijf van zijn vader werken. Totdat in 1986 de Binnenlandse Oorlog tussen legerleider Desi Bouterse en Ronnie Brunswijk uitbrak. Kenny meldde zich aan bij het Junglecommando van Brunswijk, een neef van hem. Die vroeg hem mee te helpen bij de vredesonderhandelingen. “Gelukkig heb ik
Kenneth Bron, alias Kenny B (Paramaribo, 1961) is zanger en muzikant. Zijn nummer Parijs werd een nummer 1-hit in Nederland, net zoals zijn debuutalbum, Kenny B. In Suriname scoorde Bron al eerder grote hits, gezongen in het Sranantongo (Surinaams) en het Aucaans (taal van de Marrons). Bron groeide op in Paramaribo. Toen zijn ouders scheidden kwam hij op elfjarige leeftijd in een internaat terecht.
nooit gemoord of gemarteld”, blikt hij terug op die tijd. “Daar ben ik erg blij om.” Omdat zijn toenmalige vriendin ziek was, verhuisde hij in 1991 naar Nederland. “De Nederlandse ziekenhuizen waren simpelweg een stuk beter dan de Surinaamse.” In Tilburg wachtte Kenny een hard bestaan. Daar werkte hij in verschillende fabrieken. Hij was niet langer vredesonderhandelaar, maar een anonieme arbeider. Met een opvallend kapsel, dat wel. Als hij zijn collega’s vertelde over zijn avonturen van vroeger, keken ze hem wantrouwend aan. Hij zong nog steeds, schreef zijn eigen liedjes ook, maar verdiende daar amper geld mee. Vijftig tot honderd euro per maand, dat was het wel. Totdat Kenny 43 werd en vond dat het anders moest. Waarom besloot je negen jaar geleden om vol voor de muziek te gaan? “Ik zat met een dilemma. Jarenlang kwam ik niet vooruit in de muziek doordat ik moest werken. Alleen in het weekend had ik tijd om te schrijven en muziek te maken. Dat is niet genoeg als je het echt wil maken als muzikant. In Suriname heb ik eerder wel hits gescoord, maar daar hield ik niets aan over omdat je daar geen auteursrechtenorganisatie als Buma/Stemra hebt. Wilde ik als muzikant geld verdienen, dan moest het in Nederland gebeuren. Op een gegeven moment dacht ik: fuck it, ik ga er vol voor. Dan heb ik financieel misschien een slechte tijd, maar krijg ik wel meer kansen.”
Op zijn achttiende trad Bron in dienst bij het Nationale Leger van Suriname. Later stapte hij over naar het Junglecommando van zijn neef Ronnie Brunswijk. Die betrok hem bij de vredesonderhandelingen die een einde maakten aan de Binnenlandse Oorlog. In 1991 verhuisde Bron naar Nederland. Na een paar maanden in een asielzoekerscentrum vestigde hij zich in Tilburg. Jarenlang wisselde hij verscheidene
baantjes af, totdat labeleigenaar Kees de Koning (Top Notch) hem ontdekte en tekende. De Koning haalde Bron over om in het Nederlands te zingen. Momenteel werkt hij aan zijn tweede album. Andere hits van Kenny B in Nederland: Als je gaat en Paramaribo-o-o. In Suriname werden onder andere A Sama De en Tjaipi Lobi grote hits.
Univers 2 juli 2015
10. Passion, fear & faith
Ik had ook politicus kunnen worden En toen heb jij je baan opgezegd. “Ja. Niemand kende mij. Niet in Nederland, niet in Suriname. Het was een zware tijd. Financieel kwam ik niet rond. Jarenlang heb ik bepaalde lasten niet kunnen betalen. Basic dingen, zoals mijn huur. Iedere maand zag ik de stapel groeien met schulden die ik moest afbetalen. Ik kan je vertellen, daar word je niet vrolijk van. De afgelopen jaren heb ik een goede band opgebouwd met de gemeentelijke deurwaarder.” En ondertussen maar liedjes schrijven? “Ja. Ik heb nooit geweten of mijn situatie zou veranderen. Het was een sprong in het diepe. Ik was al drieënveertig, het was nu of nooit. Maar ik moest het doen. Ik heb nooit iets anders gewild in mijn leven dan muzikant worden. Als kleine jongen droomde ik daar al van. Het was tijd om die droom na te jagen. Gelukkig leefde ik toen alleen, dus had ik de vrijheid om dat te doen. Ik wil iets van mijn leven maken, snap je? Ik wil niet op een hoop gegooid worden.” Het succes bleef lang uit. Heb je nooit getwijfeld? “Soms wel. Dan dacht ik: waarom doe je dit? Ik had bijvoorbeeld ook politicus kunnen worden in Suriname. Maar ik wist altijd dat muziek maken het enige was wat ik echt wilde. In mijn familie konden veel mensen goed zingen. Inmiddels zijn zij overleden. Mijn oom, zijn broer, mijn moeder. Ik dacht altijd: ik moet dit doen voor de hele familie. Zodat wij kunnen zingen.” En dan word je opgepikt door Kees de Koning en heb je ineens een nummer 1-hit en een nummer 1-album. “Dat is natuurlijk prachtig. Alles verandert. Ineens willen mensen selfies met je maken en heb je geld. Maar de intentie waarmee ik muziek maak, is niet veranderd. Ik wil gewoon lekker liedjes schrijven. Het maken is het mooiste, de rest is bijzaak.” Je bent lekker gewoon gebleven? “Wat moet ik dan? Ik heb niks bovenmenselijks gedaan. Er zijn brandweerlieden die kinderen redden uit brandende huizen. En dan moet ik ineens naast mijn schoenen gaan lopen omdat ik een hitje heb?” Er zijn er genoeg die dat wel doen. “Weet je wat het is? Alles is vergankelijk. Ik heb ooit gelezen dat de losse onderdelen van een dood mens bij elkaar nog geen vijf euro waard zijn. Snap je? Met roem kan je niet meer doen dan een ander mens. Je leeft er niet langer van. Je wordt er ook niet gelukkiger van. Die dingen blijven hetzelfde. Als wij lang op het terras blijven zitten, moet ik zo naar het toilet, daar verandert mijn hit niks aan.”
Univers 2 juli 2015
Maar je bent toch wel blij met de roem? Ook al is het maar omdat je geen schulden meer hebt? “Natuurlijk. Maar ik zie het niet als een prestatie. Als je de lotto wint, zeg je toch ook niet: dat heb ik goed gedaan? Natuurlijk niet, je hebt gewoon geluk gehad. Zo is het met muziek maken ook. Het had net iets anders kunnen lopen en dan struggelde ik nog steeds. Ik heb gewoon mazzel gehad. Ik relativeer niet om het relativeren. Ik kan niet anders. Want als je niet relativeert, heb je niets van het leven begrepen. Iedereen die denkt dat hij meer is dan een ander, heeft nog een hoop te leren.” Voor jou zijn alle mensen gelijk? “Zeker. Mensen zijn helemaal niet zo verschillend. Dat denken ze graag, maar dat is niet zo. Uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde en zijn we allemaal hetzelfde.” Opmerkelijk dat je dat zegt. Je hebt zelf als kind te maken gehad met discriminatie omdat je een marron bent. “Ik begrijp waarom mensen dat doen. Als je een minderheid bent, wordt er anders tegen je aangekeken. Dat is nou eenmaal zo. Als er nu een blauw persoon het terras oploopt kijken we ook allemaal om, toch?” Maar dat maakt het nog niet goed. “Natuurlijk niet. Kijk, het is niet leuk om gediscrimineerd te
Passion, fear & faith .11
worden. Ik heb ook heel wat afgevochten. Mijn ouders waren vredelievende mensen, maar hebben me wel geleerd om voor mezelf op te komen. Maar haat koesteren tegen andere mensen? Dat heb ik nooit gedaan. Ook niet tegen de mensen die mij vroeger discrimineerden. Het gaat niet om de haat, het gaat om de liefde.” In 1980 trad je toe tot het Nationale Leger van Suriname. Hoe heb jij je diensttijd ervaren? “Ik ben altijd voor vrede geweest. Maar soms moet de vrede behouden worden. Als die wordt aangevallen, moet je hem verdedigen. Vrijheid is niet altijd vanzelfsprekend, soms moet je ervoor vechten. Ik wilde vroeger opkomen voor het land waarin ik geboren was. Daar is niks mis mee. Ik ben uit liefde voor mijn land het leger ingegaan. Niet omdat ik graag wilde moorden, maar juist om oorlog te voorkomen. Maar goed, ik was toen natuurlijk ook nog gewoon jong en naïef. Met de kennis van nu, had ik vroeger heel andere keuzes gemaakt.” Uiteindelijk ben je geëindigd als vredesonderhandelaar tussen Brunswijk en Bouterse. “Ik ben nog altijd blij dat ik in de gelegenheid ben gesteld om een bijdrage te kunnen leveren aan vrede in Suriname. Ik ben aan een gesprek begonnen dat als resultaat had dat er niet meer geschoten werd. Maar ik heb dat niet alleen voor elkaar
gekregen. Ik ben gewoon dankbaar dat ik een bijdrage aan dat proces mocht leveren. Brunswijk was een neef van me, en omdat ik eerder in het Nationale Leger had gezeten, kende ik Desi Bouterse. Dat maakte mij tot een ideale onderhandelaar. Weet je wat het is? Als mensen met elkaar in oorlog gaan, bidden beide kampen tot God. Als je ze dat in kunt laten zien, is vrede een stuk dichterbij. Het gaat om de overeenkomsten, niet om de verschillen.” Is dat een boodschap die je met jouw muziek ook wil uitdrukken? “Ja. Op mijn eerste album praat ik niet veel over de wereld en over politiek, maar ik wil mensen wel een goed gevoel geven en de liefde laten voelen. Voor mijn volgende album wil ik meer geëngageerde liedjes schrijven. Daar ben ik al mee bezig.” Toen je na de vredesonderhandelingen naar Nederland vertrok, kwam je in Tilburg terecht. Wordt het niet eens tijd om naar Amsterdam te verhuizen? “Nee. Ik ben van deze stad gaan houden. Hier hoor ik thuis. Tilburg heeft altijd goed voor me gezorgd. Ook toen ik het zwaar had toonde de gemeentelijke deurwaarder bijvoorbeeld altijd begrip voor mijn situatie. Daar ben ik dankbaar voor. Ik zit hier goed.”
Univers 2 juli 2015
12. Coverstory
tekst Niek Willems fotografie Dolph Cantrijn
Flirten op de campus Het is zomer. De rokjes worden korter, de temperatuur stijgt, de seksuele drift van de universiteitsstudent neemt toe. Univers deed onderzoek naar het dategedrag van TiU-studenten. We maakten een enquête over de bloempjes en de bijtjes. We vroegen jullie naar seks op de campus, de kunst van het versieren en de beste flirtplekken. Een analyse van de datende student.
A
ls we onze enquête moeten geloven, dan is 51 procent van de studenten op Tilburg University vrijgezel. Natuurlijk, niet elke single is op zoek. Maar er wordt gejaagd, dat zeker. En daarbij speelt de eerste indruk een grote rol. “De kracht van de eerste indruk is zo verschrikkelijk groot”, aldus Tila Pronk, werkzaam als sociaal psycholoog aan Tilburg University. “Dat is al lang en breed onderzocht. In korter dan een seconde tijd weet je al of iemand aantrekkelijk is. Maar ook schat je in of diegene intelligent, sociaalvaardig, betrouwbaar en competent is.” Oké, je weet dus supersnel of je iemand aantrekkelijk vindt. Maar dan? Hoe pak je het vervolgens aan? Wij vroegen de Tilburgse universiteitsstudent om zijn of haar eigen versierskills te beoordelen. Wat bleek? Op een schaal van 1 tot en met 10 beoordeelt de student zichzelf gemiddeld met een 6,3. Er was zelfs iemand die zichzelf een min 37 gaf – niet meegerekend
De enquête: Univers stelde een vragenlijst op die door 100 studenten van Tilburg University werd beantwoord. Het aantal vrouwen dat meewerkte ligt op 55 procent, de rest is man. Tien procent is international. De gemiddelde leeftijd van onze respondenten is 22 jaar. Univers 2 juli 2015
in de resultaten – maar dit terzijde. En liefst één op de vijf van de ondervraagden heeft geen idee hoe hij of zij iemand moet versieren. Daarnaast stelden wij onszelf de vraag: zouden er op deze uni studenten rondlopen die nog nooit gezoend hebben? En ja hoor: 5 procent, een op de twintig studenten dus, geeft aan nog nooit gekopkluifd te hebben. En een toch wel redelijk groot aantal studenten, 12 procent, zegt het afgelopen jaar volledig te hebben drooggestaan. Waarschijnlijk zijn er dat zelfs nog meer, want slechts 61 procent geeft expliciet aan seks te hebben gehad. Dat de universiteit een broedplaats is van hormonen, blijkt ook uit het feit dat 41 procent ooit verliefd is geweest op een medestudent. Tila Pronk: “Heel veel studenten hebben korte termijnrelaties. Je richt je op je studie, maar je moet ook plezier maken. De moraal is: lang leve de lol. Studenten willen niets vastleggen. Ze kunnen nog altijd settelen als ze dertig jaar oud zijn.”
Negentig procent van de respondenten geeft aan hetero te zijn. Van degenen die een relatie hebben, zegt 32 procent sindsdien nooit te flirten. Benieuwd naar de volledige vragenlijst en de resultaten? Kijk op universonline.nl
Bes te p
Coverstory .13
m te flirten o s t a a l
Speeddaten Volgens sociaal psycholoog Tila Pronk is speeddaten een uitstekende manier om te daten. Onlangs deed ze meerdere experimenten in de Esplanade: vijftien mannen en vijftien vrouwen tegenover elkaar. “Het is een beetje als real life Tinder: als het je niet bevalt, dan swipe je. Het is een context die zich misschien niet direct leent om helemaal smoorverliefd te worden, maar het is wel een efficiënte manier om te weten of iemand iets voor je is.” Volgens haar kan het internet bovendien verdomd verraderlijk zijn: “Het nadeel van foto’s is dat ze niet helemaal overeenkomen met de werkelijkheid. Denk aan Instagram-filters of Photoshop.”
De bieb De Tilburgse universiteitsstudenten vinden het café de beste plek om te flirten. Daarna volgt de campus en het internet. Een mager deel vindt de versafdeling van de Albert Heijn de ideale plek om te knipogen. Maar wat is dan de beste plek om te flirten op de campus? Tromgeroffel: de universiteitsbibliotheek. Het is niet voor niks dat de Facebookpagina Gespot: UB UVT duizenden likes heeft. Met anonieme oproepjes proberen wulpse studenten radeloos de naam van die hete stoot te achterhalen. Tila Pronk: “De UB is eigenlijk een hele aseksuele plek. Je moet er stil zijn, je bent serieus bezig. Flirten is dan eigenlijk not done. Maar dat verboden aspect maakt het juist spannend.” Wat de studenten overigens ook wel spannend zouden vinden? Een date met een student van andere nationaliteit. Dat wil maar liefst 52 procent.
k op de campus e l p irt
Best ef l
Hoog op de bucketlist: ketsen in de collegezaal
Univers 2 juli 2015
Het afgelo pe n
Ik h eb
14. Coverstory
had op de uni e g ks e s
r a a j
Univers 2 juli 2015
Bungeejumpen op date
Vreemdgaan
Maar veel mensen daten niet altijd op de beste manier, zegt Tila Pronk. “Heel veel mensen gaan koffie drinken of uit eten. Maar als je wil dat iemand echt verliefd op je wordt, dan kun je beter iets spannends gaan doen. Denk bijvoorbeeld aan een heftige film, een achtbaan of dansles. Je lichaam kan dat zenuwachtige gevoel in de buik verwarren met verliefdheid.” Daarnaast draagt het gevoel van gemeenschappelijkheid bij aan een knaller van een afspraakje. “Hetzelfde geldt als je samen vast komt te zitten in een lift. Het gezamenlijke probleem vergroot de aantrekkingskracht.” Opvallend is dat 83 procent gewoon in real life afstapt op een potentiële date. Een kleine 9 procent gebruikt een dating-app en drie procent geeft aan iemand meteen vol op de bek te pakken.
Daarnaast bleek uit ons luchtige onderzoek dat 42 procent van de studenten in een relatie soms flirt met een ander. Zo’n 32 procent flirt nooit en één kwart geeft aan vaak te flirten. Is dat zo’n ramp, al dat gesjans? Volgens Tila Pronk niet. “Iedereen hanteert een andere opvatting over flirten. Oogcontact maken is prima en heel normaal. Je ziet mensen in je omgeving die je aantrekkelijk vindt. Je moet je pas druk maken als je partner spastisch zijn telefoon afschermt als hij zit te sms’en. En verder moet je jezelf afvragen: wat zou mijn vriend of vriendin er van vinden wat ik nu doe? En als je van alles geheim houdt, dan moet je je achter de oren krabben.” En gelukkig zou de TiU-student in een relatie niet zomaar vreemdgaan, blijkt uit onze cijfers. Het overgrote deel zegt zo
iemand m k i e o h t o e i n
versieren et
Ik w ee t
Flirten op de campus
Het overgrote deel is zo trouw als een labrabor
Dat en
Coverstory .15
n international e e ? et m
y. Universit op Tilburg t n nce te o e d w oloog en over de artstocht, ciaal psych H so e d d is u m a k la a n en cum Tila Pro en boek g oveerde ze n hreef ze e 2011 prom zij zich ka In . ls e a g fd Onlangs sc e n li la n a zo v l t A e n . d a n k n e jke Nijmeg e hing aa schappeli r heen. Z niversiteit a U . a d h id u e o m h b o fd d relaties un verlie aan de Ra en over h serveert ze e b ld ll o e o , rt n sv e e v re e ie en succ herinn nen als d mensen e n vriendin sommige m de andere lippen va ro a in a n w é f t zich a van de é n re e d n a Tila vraag ijl bben, terw relatie he vallen. e ti la re mislukte
trouw als een labrador te zijn. Maar zo’n 17 procent zou met een drankje op misschien wel ‘buiten de deur eten’. Dus dames en heren: pas op met die Bacardi Breezer.
Seks op de campus Maar wat is er nou veranderd in de afgelopen vijftig jaar als het gaat om daten? Natuurlijk: Tinder en internetdating zijn populairder dan ooit. Dat hoeven we niemand uit te leggen. Volgens sociaal psycholoog Pronk gaat het verder dan dat: “De positie van de vrouw is de afgelopen jaren versterkt. Mannen en vouwen hebben meer gelijke kansen dan vroeger. Door de seksuele revolutie zijn vrouwen geëmancipeerd. Vroeger hadden ze minder kansen op de arbeidsmarkt, dus moest er snel naar een man gezocht worden. De vrouw is tegenwoordig veel langer vrijgezel, omdat ze zelfstandiger is.” En dan komen we aan bij het meest interessant onderdeel van ons onderzoek: 6 procent blijkt wel eens seksuele handelingen te hebben verricht op de campus. Daarentegen heeft 41 procent er geen behoefte aan. Tila Pronk: “Seksuele handelingen in het
openbaar vinden veel mensen spannend. Het verboden aspect trekt de studenten aan.” Inderdaad, want bij de helft staat het op de bucket list om stiekem een leeg lokaal op te zoeken of de bezemkast in te duiken. Let wel: ruim de rotzooi naderhand op. Is wel zo fris voor de schoonmakers.
Univers 2 juli 2015
16. Speak up
coördinatie Jan Ligthart fotografie Dolph Cantrijn
Vakantie is geen recht Speak up
Crisis, werkloosheid, onzekerheid over de toekomst. Niet getreurd: de vakantie staat voor de deur. Nederland gaat weer massaal op pad. Hoewel: liefst een kwart blijft dit jaar gewoon thuis. De rest gaat nog twee of drie keer per jaar weg. Mag wat kosten, maar dan heb je ook… ja, wat heb je dan eigenlijk? Onze stelling: vrije dagen zijn een recht, op vakantie gaan is dat niet.
Is op vakantie gaan een recht? Reageer! univers@uvt.nl facebook.com/ universonline @universtweet
Lekker zelf weten
Mijn god, wat is dit nou weer voor stelling? Willen jullie nou beweren dat we op onze vrije dagen dan maar gewoon thuis moeten gaan zitten? Dat we veertig dagen per jaar verplicht nergens heen moeten omdat een of andere half overspannen Univers redacteur eventjes niet zo fris meer is en een belachelijke stelling eruit rot zo vlak voor de vakantie? Nee hoor! Wat mensen doen in hun vrije tijd mogen ze lekker zelf weten. Ga gerust lekker op vakantie. Dat ontspant, en zorgt er weer voor dat je daarna weer fris en fruitig kunt werken en presteren. Daarom een tegenstelling: Vakantie, dat zouden de redacteuren van Univers ook eens moeten (ja, MOETEN) doen!
Univers 2 juli 2015
Vrijheid naar resultaat
Peter Achterberg (37), hoogleraar en programmaleider onderzoek Sociologie, Tilburg School for Social and Behavioral Sciences
Jan-Willem van Wouw (22), student bedrijfseconomie & vicevoorzitter Debatclub Cicero
Ontspannen zonder dure vliegreis
Jos Buyvoets (26), student rechten & secretaris Debatclub Cicero Even een verduidelijking van ‘een recht op vakantie te hebben’. Dit betekent dat de staat een inspanningsverplichting heeft om het voor jou mogelijk te maken om op vakantie te gaan. De vrije dagen zijn al een gegeven bij deze stelling, er zijn ook genoeg voorzieningen die vakantie mogelijk maken, dus dat zou betekenen dat het hier alleen om het financiële aspect van op vakantie gaan gaat. Van mij hoeft een dergelijk recht niet. Het nut van een vakantie is dat het een ontspannende onderbreking van de dagelijkse sleur is. Dit kun je echter ook voor elkaar krijgen door actiefs iets doen dat je leuk vind met die vrije dagen of door goedkoop op vakantie te gaan, waarvoor je alleen die vrije dagen nodig hebt. Zowel de staat als individuen hebben nou eenmaal maar beperkte middelen en ik kan me voorstellen dat beide nuttigere uitgaven willen doen dan een dure vliegreis.
9 tot 5? Laat me niet lachen! 7 tot 7 is de nieuwe norm en anders krijg je later geen baan jongeman! We moeten af van het gelantefanter en we moeten beginnen met het verdienen van onze vrije tijd. Natuurlijk heeft iedereen recht op een vrije dag zo nu en dan. Bijvoorbeeld als je oma is overleden of wanneer je eerste zoon is geboren. Voor elke andere vrije minuut ga jij echter bloed en tranen zweten! Op dit moment zit men na de vakantie nog zo lekker in de vakantiesfeer en zodra dat voorbij is staat de blik alweer gericht op het volgende tripje naar Budgetland X, met desastreuze gevolgen voor iedere vorm van productiviteit. Het is hoog tijd dat lui Nederland een toontje lager gaat zingen en zich realiseert dat vakantie geen recht is, maar dat hard werken een plicht is. Anders ga je maar lekker 52 weken van het jaar op vakantie.
Tilburg .17
tekst Jan Ligthart illustratie Bas van der Schot
Tilburg, je bent er nog niet Ooit was het wolstad Tilburg. Toen werd het onderwijsstad Tilburg. Daarna heette het ineens Tilburg, de moderne industriestad. Tegenwoordig is het een vette witte T in een rood vierkant. Met de cryptische slogan Tilburg, je bent er. Stadspromotie, het blijft een ding. Iedereen doet er aan en niemand wil achterblijven. Ook Tilburg niet. Daarom pompt de gemeente de komende vier jaar 4,7 miljoen euro in citymarketing.
E
conomie en marketing, daarover heeft Tilburg University de nodig kennis in huis. Dus vroeg Univers onze eigen deskundigen en één externe expert met Tilburgse roots om hun visie. Dat levert verrassende, maar ook verontrustende meningen op. Want citymarketing is als silly putty: het is kneedbaar en het stuitert vaak alle kanten op.
Deze slogan is een carnavalsgrap Van alle deskundigen heeft Rik Pieters nog wel de meest uitgesproken mening. Doordat hij er geen heeft: “Bij mij moet je niet zijn. Je mag me ook helemaal nergens over citeren. Om de simpele reden dat dit niet mijn expertise is.” De hoogleraar marketing TSEM vindt bovendien dat niet alleen hij maar ook zijn Tilburgse collega’s er niks over te zeggen hebben. “Volgens mij loopt op de Tilburgse universiteit helemaal niemand rond die deskundig is over citymarketing. Dat is een vak apart, niet te vergelijken met direct marketing of marketing via massamedia.” Waarom het dan zo anders is? Volgens Pieters komt dat vooral doordat citymarketing zoveel verschillende doelgroepen kent, van ondernemers tot bezoekers tot bewoners, en omdat de omvang van elk van die doelgroepen ook nog eens heel verschillend is. “Wat de buitenwereld van citymarketing ziet, is meer pr dan iets anders. Dan heb je het over reclamezuilen, vlaggetjes en T-shirts. Dat soort marketing levert geen fluit op, maar kost ook heel weinig. Je komt bovendien nooit te weten wat de effectiviteit ervan is.” De echte citymarketing vindt volgens Pieters bovendien plaats uit het zicht van Jan Publiek. “Het belangrijkste onderdeel van citymarketing is B2B. En dat gebeurt door de burgemeester, door wethouders. Wat de citymarketeer vervolgens inzet, was bij die bestuurders al lang bekend. Omdat zij juist op datgene mikken waarvan zij al lang weten dat het effect heeft. Al zie ik Tilburg, je bent er toch vooral als een carnavalsgrap: die borden zie je langs de gemeentegrens staan en geven dus letterlijk aan dat je bij Tilburg bent aangekomen.”
Stelletje amateurs Frans Boekema, emeritus hoogleraar Regionale en Stedelijke Economie, vindt wel dat hij iets over citymarketing mag en kan zeggen. Hij was namelijk in de jaren negentig betrokken bij het verzinnen van de ‘Tilburg, Moderne Industriestad’. “Wij wilden toen heel bewust de focus leggen op het bestaande bedrijfsleven. We wilden de buitenwereld laten zien dat de moderne industrie, en Tilburg was toen ook echt wel een voorloper, de kurk was waarop de
Univers 2 juli 2015
18. Tilburg
Tilburg, je bent er nog niet stad dreef. Het heeft Tilburg veel goeds gebracht.” Maar er waren er ook genoeg die deze slogan tien keer niets vonden. “Ja, er was ook heel veel discussie over.” Maar niet zoveel als over Tilburg, je bent er. “Die slogan zie ik liefst zo snel mogelijk verdwijnen. Citymarketing is in Nederland vaak te amateuristisch. Niet eens de basisprincipes van marketing worden toegepast: er is geen duidelijke doelgroep, geen focus, geen inhoudelijke boodschap”. Tilburg, je bent er is daar een voorbeeld van. Die zie ik graag zo snel mogelijk verdwijnen. Eindhoven, leading in technology is wel heel treffend. En Er gaat niets boven Groningen is ijzersterk. Dat komt ook omdat die slogan al twintig jaar staat, en ondanks veranderingen van bestuur nooit is gewijzigd.” De vraag is wat Tilburg nu dan moet. “Universiteit, kunst en cultuur, dat zijn onderscheidende kwaliteiten van Tilburg. We hebben als enige een Rock Academy. Fontys biedt Kunst en Cultuur, met 013 hebben we het op een na grootste poppodium van Nederland. Daar kun je iets mee. En ik vind het vooral goed dat er meer buitenlandse studenten naar Tilburg komen. Het Talentsquare is een
Univers 2 juli 2015
prachtig initiatief. Wat namelijk vooral moet gebeuren is dat je studenten ook na hun studie aan Tilburg bindt. Dat ze zich hier thuis voelen en hier ook gaan werken.”
Eerst nadenken a.u.b. Will Reijnders vindt het al weer iets lastiger om een oordeel te vellen. Komt omdat ie niet in Tilburg woont, zegt de hoogleraar marketing aan TIAS. Dus Tilburg, je bent er: ja, maar alleen tijdens werkuren. “Hoe ze bij die slogan zijn gekomen, ik heb geen idee... Normaliter denk je van tevoren heel goed na voor welke doelgroep je een slogan en bijbehorende campagne bedenkt.” Dat is nodig ook, zegt Reijnders. “Want hoe breder je de doelgroep maakt, hoe moeilijker het wordt. Citymarketing kan heel succesvol zijn. Als je dat heel gericht doet. Dan win je er naamsbekendheid mee waardoor een stad eerder en langer op het netvlies komt en blijft. Maar of die miljoenen goed besteed zullen zijn, dat valt moeilijk te beoordelen. Je kunt namelijk nauwelijks hard maken wat je ermee terugverdient.” Reijnders weet wel waar hij Tilburg mee zou profileren. Met dingen die ‘zijn’ Den Bosch niet heeft: “Met onder andere Mundial, de concertzaal en het conservatorium heeft Tilburg cultureel heel wat te bieden. Het zou dus logisch
Tilburg .19 zijn om op cultuur in te zetten. Maar Tilburg is ook sterk in logistiek en fijnmetaal. Daarom zal de gemeente heel goed moeten nadenken over de boodschap: op wie is die gericht en wat wil je ermee bereiken.”
U heeft uw bestemming bereikt “Tilburg, je bent er? Tja, het klinkt een beetje als je navigatiesysteem: u heeft uw bestemming bereikt.” Fred van Raaij, emeritus hoogleraar economische psychologie, merkt het tamelijk droogjes op. Om er meteen achteraan te zeggen dat citymarketing uiteraard niet alleen een kwestie van slogans is. “Psychologisch zou het interessant zijn om de naam Tilburg aan alle voorzieningen te koppelen. Zoals Tilburg University. Maar ook 013 Tilburg, Schouwburg Tilburg, Conservatorium Tilburg en Mundial Tilburg. Dan profileer je je als stad doorlopend.” En het zou volgens Van Raaij helemaal mooi zijn als de citymarketing zich op de eigen inwoners richt. “Zij zijn de ambassadeurs van je stad, zij moeten trots zijn op hun stad. Minstens zo belangrijk is dat je ook nieuwe inwoners aantrekt, die op hun beurt dan weer bedrijven aantrekken. Daarom is een aantrekkelijk woonklimaat van wezenlijk belang. Rotterdam had jarenlang een slecht imago als
woonstad. Dat is nu echt aan het veranderen. Ik zeg niet dat Tilburg een slecht imago heeft, maar daar valt voor de stad nog wel wat te winnen.” Maar ja. Helaas is Tilburg geen echte stad maar een conglomeraat van dorpen, zo stelt Van Raaij. “Dat maakt het allemaal wat moeilijker. Hoewel hetzelfde geldt voor Eindhoven. En die stad slaagt er beter in zich te profileren dan Tilburg. Bij Eindhoven hebben mensen het gevoel: hier gebeurt het. Dat zou in Tilburg ook meer moeten. Aan de voorzieningen ligt het niet, die zijn er al.”
Weg met de politici Experts genoeg, maar een echte hoogleraar citymarketing heeft Tilburg University niet. Twente heeft die wel: GertJan Hospers, nota bene alumni van Tilburg University. Dé expert dus. En wat is het eerste wat hij zegt? “Verwacht niet te veel van citymarketing.” Ja, hallo... Er gaan door de gemeente miljoenen aan besteed worden. Waarom zou je niet mogen verwachten dat je daar ook iets voor terug krijgt? Hospers: “Vanwege de politiek. Die maakt het tot een moeilijk verhaal. Marketing moet je niet aan politici overlaten want die gaan vaak voor de grootste gemene deler. Veel steden presenteren zich daardoor als allemansvriend en dat werkt niet.” Het ultieme bewijs is dan natuurlijk de slogan Tilburg, je bent er. “Ach, die slogan. Weet je, er is nog nooit een bedrijf of bezoeker naar een stad getogen vanwege een slogan. Het is een race to the bottom omdat iedereen het al doet.” It’s not the slogan, it’s the economy, stupid! Of beter: de mensen achter die economie. Citymarketing richt zich volgens Hospers op vier groepen: bedrijven, bewoners, bollebozen en bezoekers. Maar bij bedrijven en bewoners heb je er volgens hem juist niks aan. “Op die twee groepen heeft citymarketing weinig effect. Bezoekers zijn natuurlijk een ander verhaal. Maar dat geldt ook, en dat is voor Tilburg interessant, voor de bollebozen. Ofwel: de studenten.” “Cijfers bewijzen dat slechts zeven procent van alle Nederlanders naar een andere regio verhuist dan waar ze vandaan komen. Dat zijn vooral singles en studenten. Met citymarketing wil je meer mensen aan je stad binden Nou, studenten zijn ‘bezoekers’ waar je permanente bewoners van kunt maken. De ‘missing link’ daarbij is de stageplek. Voor veertig procent van alle studenten wordt de stageplek uiteindelijk ook de eerste werkgever.” Hospers ziet ook nog een tweede doelgroep: de retourtilbo. “Omdat er zoveel mensen in Tilburg gestudeerd hebben, is het misschien aardig voor die stad om retourmigratie te bevorderen. Zo hebben we in Twente de ‘Hunkertukkers’ als doelgroep: mensen die hier ooit vertrokken zijn maar op een bepaald moment toch besluiten om weer terug te keren. Dat kun je actief bevorderen. Tilburg heeft genoeg voordelen die het prettig maken om daar te willen wonen.” Natuurlijk, zoals elke oude industriestad kampt Tilburg bij gebrek aan een fraaie binnenstad met een imagoprobleem. “Maar het kan wel. Zie Strijp in Eindhoven, waar een industrieel terrein nu gedomesticeerd wordt. Verder geldt: geen woorden maar daden. Zorg dat je als stad een verhaal hebt dat klopt en dat je zichtbaar kunt maken.”
Kan iemand de rode draad even vinden? Oké. Een gericht doel en een heel specifieke doelgroep. Na het horen van alle experts is dat kennelijk de rode draad. En lukt dat een beetje bij de gemeente? Gaat die vier komma zeven miljoen lekker nuttig besteed worden? Het antwoord op die vragen kan simpel worden samengevat met wat Koen Bergmans, raadsfractie OPA Tilburg, tijdens de laatste commissievergadering over de ‘inbesteding’ van citymarketing had te zeggen: “Kennelijk is de rode draad nog zoek. We hebben als gemeente besloten reclame te gaan maken, nu moeten we alleen nog het product bedenken.”
Univers 2 juli 2015
20. Lifestyle
Een soort vloeipapier dat alle geluiden opzuigt?
Column
Humor Humor is mooi. Gevoel voor humor is een groot goed. Met gevoel voor humor kunnen mensen veel conflicten voorkomen of oplossen. Afgelopen weekend was er zo’n conflictsituatie. Ik was bezig met allerhande geklus in de nieuwe flat van mijn ouders op de vierde verdieping van een luxueus flatgebouw. Samen met echte gediplomeerde klusjesmannen. Sommigen van hen waren de keuken aan het uitbreken, anderen het bad aan het slopen. Er werd geboord, gebikt, gehamerd, gebeiteld. Met allerhande professionele, hoogwaardige, veel lawaai en stof veroorzakende apparatuur. Tussen de bedrijven door begaf ik mij naar beneden om nieuwe keuken- en badkamercomponenten in ontvangst te nemen, plus enorme pakketten laminaat. Leveranciers mogen deze duur betaalde producten namelijk – op grond van hun levensinstelling en gevoel voor sociale rechtvaardigheid – slechts tot aan de voordeur brengen. De voordeur van de flat welteverstaan. Toen ik daar stond om weer een volgende partij dozen in ontvangst te nemen, kwam er een oudere mevrouw naar mij toe. Zij bewoonde een appartement op de derde verdieping en vond dat er wel erg veel herrie werd gemaakt. Tsja, dat hoort er nu eenmaal bij, zei ik haar. Als je een nieuwe badkamer en keuken wil installeren, zal je de oude exemplaren nu eenmaal eerst moeten verwijderen. Jawel, zei de bewoonster van de derde verdieping, maar meestal hangen ze dan in de hal van de flat een briefje op. Ik glimlachte haar warmhartig toe en zei: wordt door dat briefje die herrie dan voorkomen? Een soort vloeipapier dat alle geluiden opzuigt? De oude mevrouw keek mij strak aan en schreed terug naar de lift. Mijn gevoel voor humor wordt door slechts weinigen gedeeld. Erik-Jan Broers is docent aan de rechtenfaculteit.
I-con
Yvette Muhren (24), Marketing Research
Tot augustus is het bikkelen Favoriete serie? “The Big Bang Theory. Lekker het verstand op nul. Verder biedt de serie een beetje een satirische kijk op de academische wereld. Dat kan ik wel waarderen. Mijn favoriete personage is Penny, die zo heerlijk adequaat omgaat met al die gekke mannen om haar heen.” Bier, wijn of sterke drank? “Sterke drank. Alles met wodka, zou ik zeggen. Dat doet het wel voor mij.” Mooiste stad? “Makkelijk: Hong Kong. In 2012 bezocht ik de stad, toen ik als onderdeel van een exchange in Taipei zat. Het is een prikkelende en enerverende plek: de mix van West en Oost, en het bloeiende zakenleven waar je naadloos in opgaat.
Univers 2 juli 2015
Echt een stad waarvan je volop energie krijgt.” Wat zou je doen met een miljoen? “Als ik een miljoen win, zou ik het aan niemand zeggen. Ik wil niet dat mensen anders tegen mij aan gaan kijken. Maar goed. Het leven draait bepaald niet om geld. In Afrika zag ik mensen die niets hebben maar zielsgelukkig zijn.” Wat heb je afgelopen weekend gedaan? “Ik heb een i-Phone gekocht – een wat ouder model trouwens, 5C – en sushi gegeten. Op zaterdag stappen in Den Bosch. Op het moment ben ik aan het afstuderen en tot augustus is het bikkelen. Alle reden om af en toe lekker wild te doen.”
Lifestyle .21 Tv Wè nou?
Korten op je kapsel Als je haar maar goed zit. Maar hoe lang nog? Het kabinet wil het lage btw-tarief afschaffen voor producten die niet tot de basisbehoeften horen. Je haren laten knippen wordt dan fors duurder. Daarom de volgende stelling: naar de kapper gaan is een basisbehoefte. “Als ik naar de kapper ga is het toch al reteduur. Die paar euro erbij maakt dan niet uit. Ik denk dat het voor jongens erger is. Die hebben er een hekel aan om geld uit te geven aan hun haren. Een basisbehoefte? Nee joh.” Sumaya Douiri, bachelor Communicatiewetenschap, 24 jaar
“Goed geknipt heb je meer kansen. Ik denk dat de kapper wel degelijk een basisbehoefte is. Voor arme mensen zou het echt erg zijn als een kappersbezoek een paar euro duurder wordt. Als de belastingverhoging doorgaat, moet er voor hen korting of subsidie komen.”
Vier dagen trouwen in India Voor deze recensie moest ik deze keer verplicht naar Buitenlandse Bruiloft kijken. Het is niet dat ik het verschrikkelijk vind, maar normaal zap ik er toch ook vaak voorbij. Het is de derde aflevering van het seizoen en dit keer gaat het om de Tilburgse Nicole. Zij gaat in India trouwen met de Indische Vic, al wonen zij in China. Logisch, denk ik. Trouwen in India. Daar waar je nerveus moet zijn voor de spelling op je trouwkaart en waar heel je familie ziek wordt van het eten. Indische trouwerijen duren schijnbaar vier dagen. Je moet toestemming vragen aan de goden – WTF – maar je moet ook een verlovingsfeest houden. Toch heb ik heel veel respect voor Nicole. Als rasechte Tilburgse ruilt zij de lange Brabantse nachten in voor het Aziatische leven. Het leuke aan de aflevering vind ik ook dat ma, pa en broer gewoon lekker op z’n Tilburgs lullen. Ondanks dat pa niet in India is, want hij heeft extreme vliegangst. Ik moet zeggen dat de aflevering wel mijn aandacht vast heeft weten te houden, en dat is al een hele kunst. Het is zelfs best interessant om te zien hoe trouwerijen er in andere culturen aan toegaan. En ondanks dat de bruiloft van Nicole niet helemaal op rolletjes liep – ze was gewond aan haar arm en ziek van het eten en omdat ook moeder ziek is moet haar broer haar weggeven – was het volgens de voice-over een vermoeiend, kleurrijk maar toch onvergetelijk feest. Sanne de Rooij Buitenlandse bruiloft NET5
Sultan Mehmood, researchmaster Economics, 27 jaar
“Ik millimeter mijn haar zelf. Is in vijf minuten gebeurd en kost niks. Zolang ze de tondeuses maar niet duurder maken vind ik het allemaal best.”
Studie
Mads Jansen, bachelor Bedrijfseconomie, 23 jaar
“De kapper een basisbehoefte? Mensen die dat denken moeten eens buiten Nederland kijken. Echt belachelijk. Brood, water, aardappels: dat zijn basisbehoeften en daarop mogen ze de belasting nooit verhogen. Matej Tisaj, bachelor Liberal Arts and Sciences, 23 jaar
Een f*cking goeie zomer Lieve Ons Mam, mijn verkering heeft het uitgemaakt en nu zie ik gruwelijk op tegen de zomervakantie. Verveling en liefdesverdriet. Hoe krijg ik een f*cking goeie zomer? Kijk, je kan natuurlijk je studievertraging ongedaan maken. Maar als je spanning en sensatie wil: ga in de horeca werken, daar gebeurt altijd wel wat. Dus terrassen lopen, vrijwilliger op een festival of desnoods achter de tap. Onhandigheid geen bezwaar. Wil je ook nog romantiek? Bier knoeien is een goede gespreksstarter. Thuis oefenen: een klein beetje bier van je dienblad op de pantalon van een goddelijke manspersoon laten lopen. Onschuldig aanbieden de broek voor hem te wassen. Niet knipogen, strak aankijken en slechts één keer het wimpergordijn van beide ogen omlaag laten. Gegarandeerd een fraaie zomer.
Scriptie masochist Als masterstudent krijg je de kans een stoot uit te delen in de wetenschap, die nog lang gevoeld gaat worden. Met een stapel proefschriften, handboeken en vergeelde tijdschriften grasduin je in de UB. Je leest het scriptiereglement, ontdekt dat een 9 realistisch is. Je slaat het eerste proefschrift open. Dagen later trek je je hoofd uit de bladzijdes. Nek- en rugpijn. Hartkloppingen. Onnavolgbare, rare gedachtes. Wat is het punt? En waar zijn de vertalingen van de Duitse en Franse citaten? Met een beetje pech heb je wisselende of trage begeleiders. Economisch als je bent, reken je uit hoeveel 500 uur is op dagen van 5,5 uur inclusief pauzes. De deadline blijkt volstrekt onhaalbaar. Je zoekt de eisen op. Wetenschappelijke relevantie, volledigheid van het materiaal, creativiteit en originaliteit. Je zakt verder weg in je ontluikende fatalisme. Als je toch stug door blijft lezen, omdat je nu eenmaal wel zal moeten, zal je soms een argument herkennen. Goeie God, je zal zelfs iets begrijpen. Het zal schering en inslag zijn, als bliksem, maar het zal de weg verlichten. Onvoorzien verword je na een tijdje tot masochist. Je hebt de magie van het scriptieschrijven ontdekt, geniet ervan als een sokkenfetisjist van zweetsokken. Je droomt over argumentaties, legt dwarsverbanden in de douche. Je bent de eenzame strijder in de UB. Iedereen die je vraagt wat je onderzoekt, overdonder je met hemelbestormende, soms onnavolgbare betogen. Niet eerder heb je zoveel discipline en creativiteit getoond. Je bent je magnum opus aan het schrijven. En dat is, niet doorvertellen, echt fantastisch. Ron Vaessen
Univers recenseert alles. Ook op UniversOnline. Heb jij prangende vragen voor Ons Mam? Mail naar univers@uvt.nl
Univers 2 juli 2015
22. Incrowd
tekst Ron Vaessen en Niek Willems
Over de schutting Wat gebeurt er ondertussen op de andere universiteiten? #Oorlog in de UB Facebooken, handel drijven op marktplaats, filmpjes kijken. Studenten doen op de universiteitscomputers vaak weinig studiegerelateerds. Als ze er überhaupt zitten. Vaak liggen er wel spullen, maar is een student nergens te bekennen. Tot grote frustratie van een arme studente die zelf geen goede computer heeft en dus echt in de UB moet zijn voor haar scriptie. Tel daar bij op scholieren, cursisten van de hogeschool en disputen die tafels claimen. Wrijvingen, ergernissen en slinkse trucjes alom, schrijft het Leidse Mare. Het is de oorlog van allen tegen allen die de filosoof Thomas Hobbes voorspelde.
#Mag je zwakke studenten weren?
#Autistische dwergen De grote reuzen aan de overkant van de oceaan hengelen eenvoudig honderden miljoenen dollars binnen. Daar kunnen Nederlandse universiteiten nog een puntje aan zuigen. Particuliere financiering is verdwenen uit universiteiten. De instellingen zijn te afhankelijk geworden van overheid en bedrijfsleven. Ze weten hun achterban niet aan te spreken, vragen om geld terwijl ze om advies moeten vragen. Ze zijn gewoon een beetje autistisch geworden. Eeuwig zonde. Want het zijn gouden tijden voor filantropie, zegt een hoogleraar in de filantropie in het Maastrichtse Observant.
Een normale vraag als het over selectie aan de poort gaat. Opvallend is waar we de vraag aantreffen: in Punt, het blad van Avans. Dat is, inderdaad, een hogeschool. Moet je dan iets kunnen om toegelaten tot worden tot een cursus? Het zeskoppige docentenpanel zegt unaniem NEE. Ben je zwak maar gemotiveerd of goed in rollenspellen? Dan ben je welkom. De propedeuse moet misschien wel zwaar aangezet worden. Onduidelijk is wat ze daarmee bedoelen. Misschien een extra cursus koffiezetten bij de LOI.
#Doe het niet Geld uitgeven terwijl je wilt sparen. Ja zeggen tegen die commissie omdat het pas over twee maanden is. Leuk, kan er best bij. Tot het zover is. Hoe heb je je zo kunnen vergissen? Je hebt het nog net zo druk als toen. Het zijn uitingen van een kwaal: temporale discounting. De neiging om meer waarde te hechten aan een beloning die nu in plaats van in de toekomst uitgekeerd wordt. Goed verklaarbaar: je kunt je gewoon niet zo goed identificeren met je toekomstige ik, lezen we in het Amsterdamse Advalvas.
Dan heb je ineens de zwemleraar aan de lijn Univers spot personeel en studenten in het wild. De redactie overvalt je op de campus met de vraag: wat ben je aan het doen? Op een donderdagmiddag lopen we binnen bij studievereniging Asset in het Esplanadegebouw. We treffen Lotte Verdaasdonk (23) en Frank Hendriks (20) van de TIME-commissie. TIME, dat staat voor The International Marketing Expedition. En op expeditie zullen ze gaan. Alleen moet er eerst gebeld worden. Pakweg zo’n dertig uur in de week. “Dit jaar gaan we een maand naar Taiwan,” vertelt Lotte. “Daar gaan we bekijken hoe de Taiwanese markt interessant kan zijn voor Nederlandse bedrijven.” “Er gaan ook altijd Nederlandse bedrijven mee,” vult Frank aan. “Alleen moeten die wel eerst gevonden worden.” Vandaar de headsets. Samen met andere studenten bellen Lotte en Frank zich hele-
Univers 2 juli 2015
C a m p u s corners
maal suf, op zoek naar bedrijven die mee willen én een centje kunnen missen. Want zo’n expeditie is natuurlijk niet gratis. “Soms sluipen er foutjes in de telefoonlijst,” grinnikt Lotte. “Dan heb je ineens de plaatselijke zwemleraar aan de lijn. Of hij mee wil naar Taiwan. Maar meestal gaat het gelukkig goed.” Tijdens zo’n expeditie bezoek je de vreemdste bedrijven. Want overal kan geld in zitten. “Van beschuit tot spectrometers, ik heb het allemaal gezien,” vertelt Frank. Hij
is vorig jaar al op expeditie geweest en kan niet wachten om weer te gaan. Maar zover is het nog niet. Voorlopig is het hengelen geblazen. Met de telefoon dan.
Science & School .23
text Bart Smout
Masterpiece
Countries are obliged to accept emergency assistance If a country is struck by disaster, it is obliged to accept international assistance when it is unable to provide basic human needs. This concludes legal expert Stefanie JansenWilhelm in her PhD thesis. After a cyclone caused death and destruction in Myanmar in 2008, something odd happened. The government did not have sufficient means to help its own citizens, but refused international assistance. Why, Jansen-Wilhelm wondered? And are there ways to force countries to accept international assistance? The answer is here, in the shape of a PhD thesis: Accepting Assistance in the Aftermath of Disasters. During her research, Jansen-Wilhem ploughed through various international judicial standards. “Those are vague on the subject”, she explains. She eventually turned to international human rights, specifically, the International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights. “This provided me with enough clues.” Her conclusion: countries are obliged to accept international humanitarian assistance. “This regards accepting help in providing the minimal needs to survive”, Jansen-Wilhelm says. “People have a right to housing, food, water and health care.” If countries struck by disaster are
unable to provide these, they are obliged to accept help from other countries. Why would any country refuse help for its own population? “In Myanmar at that time, the government did not accept foreign interference due to an upcoming referendum about a new constitution.” There can also be legitimate reasons to refuse assistance, Jansen-Wilhems says. “Aid organizations sometimes walk around like headless chickens and can be a hindrance.” The question remains: what does compulsory emergency assistance really mean? If a country continues to refuse humanitarian aid, you can hardly force it upon a government. “True”, Jansen-Wilhelm agrees, “but you can now refer to its legal obligations. You can now tell countries that if they refuse emergency assistance, they are violating an international norm. Simply applying pressure can mean a world of difference.” Stefanie Jansen-Wilhelm, Accepting Assistance in the Aftermath of Disasters. Standards for States under International Law.
Stefanie JansenWilhelm: “Aid organizations sometimes walk around like headless chickens.”
the loyalty of the free trial customer will grow, Datta writes in his study.
Eureka! Worthless customers New customers that are attracted by free trial periods are greedy, but are they loyal? By no means, shows research by Hannes Datta, Assistant Professor of Marketing. Customers that are attracted by free trial periods are three times more likely to leave compared to regular ones. The value of the so-called free trial customer is therefore on average sixty percent lower than the regular customer. It is still worthwhile to attract them because free trial customers are more persuadable than other ones. They are susceptible to extra attention and special offers. If businesses focus more on these aspects,
Back on top John Maynard Keynes is the most respected economist in the Netherlands. This is the result of a survey on which Kees Koedijk and Harry van Dalen have collaborated, carried out among Dutch economists. A remarkable outcome, say these two Tilburg economists; Keynes has been much maligned the past few years. He is considered the last of the macro- economists: he looked beyond the free market system and advocated active government intervention in times of crisis. Does this mean that the Dutch economists are suddenly brimming with social responsibility? Not really, say Koedijk and Van Dalen. It cannot be called a real turnaround. But who knows what the future brings?
Expressing emotions Learning to express emotion is an acquired skill. The way we express emo-
tions not only has to do with how we feel, but also with our social environments. Psychologist Mandy Visser studied the emotional expression of 334 children and adults. Her research showed that children express their emotions differently than adults. Adults adapt the expression of their emotions to the social context and behavioral rules. Children do not. The older you are, the more you learn to consider others when you express emotion.
Children express their emotions differently
Univers 2 juli 2015
24. Science & Society
text Ron Vaessen illustration Martien Bos
Dutch robot journalist is coming Big American news organizations like Forbes and AP already use robot journalists: smart software that automatically generates news items. In the Netherlands, robot journalism is only used on a small scale. Hille van der Kaa wants to change all that. She is the project leader of a team that received 700,000 euros to research robot journalism and its impact on the news consumer. “We expect to have a working prototype in four years.”
I
t will be a love child of sorts: Tilburg University will create the algorithms that analyze texts and can do all sorts of smart things with data. Fontys School for Journalism researches the practical aspects. How can robot journalism be applied, will the quality of output increase, do news consumers actually want this? A unique project, which raises a lot of questions. Can journalists work with robot journalists? Do they want to? Will they, as was the case with workhorses, be replaced by machines? Or maybe it won’t be all bad? That last option, Van der Kaa says. “Robot journalism is primarily suitable for facts. Quarterly figures, sports results, earthquakes. Anything that is registered on sensors. Not for interviews after an event, with questions such as, ‘How do you feel?’. The teenage boy that calls sports clubs for results might lose his weekend job, but little will change for the written press. This development will also create new jobs.” The outside world responded enthusiastically. The telephone does not stop ringing and the project has been developed in collaboration with news and media organizations. That makes sense, Van der Kaa says, “This is an open source education project, external partners can easily tag along.” In 10 to 15 years, robot journalists will produce all purely factual news reports. “At weather website Buienradar this is already happening. All its data is automatically uploaded. And written news reports? No one will actually be typing those anymore. A new kind of journalism will develop. Journalists will have more time, since they no longer have to write the obligatory small news items. There will be new stories. Take cycling for example;
Univers 2 juli 2015
what you can see and hear now, is what broadcaster NOS decides to put on the air. In the future, you can follow your favorite cyclist or team using new technologies. By placing sensors on the bike and a camera on the handlebars, data will be collected about the location of the cyclist and how he is feeling. Whether the cyclist is enthusiastic or if tears stream down his face: it is all registered.” Van der Kaa states that this is where robots will meet their limits and she is keen to discover these. “Machines are not equipped to process emotions. They can register and report that a cyclist is crying, but it will never have the same effect as a commentator that notices and reports it just right at just right time. Like when Dutch sports presenter Jack van Gelder cried ‘GOOAAALL!’ during a soccer match. That gives you goosebumps. A robot can not create that effect.” Robot journalism is one aspect of a larger development. It is part of a step towards an advanced future that has only been predicted by science fiction. “In ten years’ time we will deal with information in a very different way. Our lives and our editorial offices will look completely different. Robot journalism will change things, but it will not completely absorb the work field.” The journalist is not a workhorse that can be replaced by a machine. “I think that’s a little over the top. Creativity cannot be contained in an algorithm.” However, other developments may get in on the action. Artificial intelligence might in fact be able to be creative. Van der Kaa: “We live in interesting times, we will be here to see all these changes happen.”
International.25
text Jozien Wijkhuijs photography David van der Mark
Take a vacation like a Dutchie If you are an Erasmus student, you are probably leaving Tilburg right now. Back home, you will tell stories about Tilburg, about bikes and about the massive amounts of water we have here, a fact that we choose to ignore most of the time. But, if you want to put off the goodbyes and the tears, why not dive into some real Dutch culture, so you can actually get to know the spirit of our people before you leave? It is easy: take a vacation like a Dutchie!
O
nline travel agency Expedia once conducted a worldwide survey about vacation behavior. It showed that from all nationalities, the Dutch have the most joyful anticipation before taking a break. We pack chocolate sprinkles, extra toilet paper and Teva sandals, and hit the road. On the way we sing songs like ‘We zijn er bijna’ (meaning: ‘we are almost there’. It is always a lie) and ‘Ik ga naar Frankrijk en ik kom nooit meer terug’ (‘I go to France and I will never come back’, also usually a lie). So where do you start when you want to join the Dutch way? The first thing you have to know is we like our caravans and campers. We like them big, and if we can have a remote control to park them as neatly as possible, we feel like we have succeeded in life. Our favorite destinations are France, Spain and Italy, but we also like to stay between those other boundaries: the Dutch ones. ‘Why leave when you have everything here’, we will say and then we will drive for an hour to fire up the barbecue somewhere else in The Netherlands. Even if we do leave our fields and cows behind, we like to take with us what we know. This is why most
destinations in Europe that attract a lot of Dutch tourists will have a snackbar where you can find ‘kroketten’ and ‘bitterballen’. We do not go abroad to be away from it all. We go away to keep it all pretty much the same, minus the work and housekeeping. When you take a vacation like one of us, do not care about what you are wearing. Why should you? You are on vacation, if it fits and feels comfortable: wear it! Who cares that you enter a holy place, dressed in shorts and wearing flipflops: you are a Dutchie so you do not care. In fact, we think everything at our holiday destination is like home, only our version is better. Like that Dutch tourist in a bus in Paris who loudly proclaimed: “What? City of light? I thought Eindhoven was the city of light!” And while camping, you will take your roll of toilet paper and your toothbrush and hold them under your arm while you parade to the toilet building. There you will say, with all that you have in you: “I love this campsite. After coming here for so long, I feel like I am at home.”
Univers 2 juli 2015
26. International
text Aranka van Zanten photography Jack Tummers
Univers 2 juli 2015
International .27
All of a sudden it hit me: I have grown up too
Column
Those were the days I don’t know about you guys, but I feel like it was yesterday that I left high school. I was living at home, in my own country. My mum cooked dinner every night. I had friends that I saw every single day and a mad timetable. I still had PE classes, too – remember PE?! Those were the days. I also distinctly remember how worried I was about what I was going to do next, where I was going to end up. I never would have bet on Holland. It is weird how from what seems to be one minute to the next, your life status changes. I could almost hear it when I moved to Tilburg: “Congratulations! You have now upgraded your life status from Teenager to Adult.” The transition was minuscule – about the length of a short plane journey, actually. I got myself thrown into adulthood, signing contracts and finding my way around a new country when I was still just a teenager fresh out of high school. But the thing is, that isn’t the case anymore. Nowadays, my old friends’ profile pictures show me how much older they’ve grown; their ‘About’ sections list all kinds of adventures and experiences they never told me about because we didn’t keep in touch. And all of a sudden, it hit me: I have grown up, too. I have experienced so many new things I never told my old friends about. There is not that much left of the high schooler I once was, considering I threw away most of my stuff anyway. It’s when you don’t notice it that time has a way of speeding up. And I am glad I’m on that ride. But it is important to me to take a step back, look at where I am and how I got here. Otherwise, in a couple more years, I’ll have the same sinking feeling. “Man, remember when I was studying in Tilburg? That seems like forever ago.” Now I’m no fool, I know that this is how everything will feel at some point. But... maybe not just yet. Marianne Lalande Liberal Arts student
Univers 2 juli 2015
International starts here
Coming soon: Robotpress
no. 15 July 2, 2015
Independent magazine of Tilburg University