Van der Klink: het gaat mis op de werkvloer Blij met bestuursbeurzen
Afgestudeerd, kamer uit
no. 14 11 juni 2015
Onafhankelijk magazine van Tilburg University
02. Waar
tekst Jozien Wijkhuijs fotografie Jack Tummers
Die sukkelaars zaten uitgehongerd en uitgedroogd op hun werkplek Column
Discriminatie? Volgens Laurens Simonse, directeur van stagebemiddelingsorganisatie StudentenBureau, worden allochtone studenten gediscrimineerd tijdens hun stage. Dat zou blijken uit cijfers van de Nationale Stagemonitor. Zo krijgen allochtone studenten gemiddeld minder stagevergoeding, moeten ze meer sollicitatiebrieven versturen voordat ze worden aangenomen en krijgen ze vaker een lager eindcijfer. Discriminatie? Nee hoor. Gewoon wijsheid gebaseerd op de slechte ervaringen uit het verleden. In eenvoudig Nederlands: je hebt niks aan ze. Neem alleen de ramadan periode al. Die sukkelaars zaten uitgehongerd en uitgedroogd op hun werkplek. Onbeschoft, respectloos en tussendoor nog proberen de pislam aan ons te verkopen. Dat ze kansloos zijn door eigen toedoen doet niet ter zake. Ze willen niet, ze kunnen niet en hebben schijt aan ons. Als ze door rood lopen en ik claxonneer dan zijn ze al gediscrimineerd. Stel je zit vol tatoeages in je gezicht, dan zal je niet snel ergens een stageplek vinden. Dus niet zo aanstellen en dat je een hoofddoek draagt is een eigen keuze en daar zal je zelf de consequentie van moeten dragen. Discriminatie bestaat niet. Ongeschikt zijn wel.
Waar is Univers
Buurtbarbecues in plaats van
bierbarbecues
Univers is overal. Misschien ook wel bij jou in de buurt. In de Tilburgse wijk Het Zand veegt een vrouw haar stoepje. Ietwat argwanend en verbaasd kijkt ze op als er vier jonge mensen het huis naast haar binnengaan. Gwen Hofland van WonenBreburg groet haar vriendelijk. “Ze kent ons wel hoor. Hier wonen al heel lang wijkstudenten,” zegt ze. “Deze reactie is typisch. Het Zand is nogal een anonieme wijk. Dat is één van de dingen die we met dit project proberen aan te pakken.” Met ‘dit project’ bedoelt ze De Wijkstudent. Studenten die 15 uur per maand aan de slag gaan in de wijk waar ze wonen en in ruil daarvoor voor 150 euro per maand op kot kunnen. Ze organiseren bijvoorbeeld buurtbarbecues en ontwierpen eerder ‘kopdoeken’ voor op de lege muren van gebouwen. Op eigen initiatief van de studenten is er veel mogelijk, Gwen zoekt dan ook graag naar studenten van verschillende studies. “We kijken goed naar wat een student zelf wil en kan.” Eén van de buren van de vegende vrouw is Perry. Hij is sinds twee maanden wijkstudent. “Ik woonde in een groot druk studentenhuis en was op zoek naar iets anders. Hier is het rustiger en kan ik zowel iets doen voor anderen als iets leren.” Perry wil het onderwijs in en maakt graag kennis met de achtergrond van zijn leerlingen. “Ik kom uit Zoelmond, ken je dat? Nee, dat dacht ik al. Ik wilde wel eens zien hoe het leven in een stad er van dichtbij uitziet.” Voor De Wijkstudent geeft Perry huiswerkbegeleiding, organiseerde hij de opening van de bibliotheek en ontvangt hij regelmatig een man uit Kazachstan voor het oefenen van Nederlands. Perry: “Hij wilde het eigenlijk van televisie leren, maar een persoon om mee te praten werkt toch beter, vindt hij.” De lallende student uithangen is er voor de wijkstudenten niet bij. “Natuurlijk mogen ze student blijven, maar we geven ze wel verantwoordelijkheid”, zegt Gwen. De buurt mag hen niet gaan zien als een stel belhamels dat eens in de zoveel tijd met een krat bier in de tuin lawaai zit te maken. “Ook moeten de studenten samen wonen én werken. Dat kan best intensief zijn. Als je bijvoorbeeld ’s ochtend ruzie had om een vuile onderbroek, moet je er ’s avonds toch weer staan.”
Bovenstaande alinea is niet van mij, maar een samengestelde bloemlezing uit doorsnee reacties onder het nieuwsbericht ‘Allochtonen gediscrimineerd bij stage’, op een van de vele nieuwssites van de Telegraaf Media Groep. Dergelijke reacties zijn blijkbaar zo geaccepteerd anno 2015 dat de moderator van desbetreffende nieuwssite ze gewoon liet staan. Luuk Koelman columnist Univers
Inhoudsopgave 04. Buzz 06. Pics 08. Passion, fear & faith 12. Coverstory 14. Bestuursbeurzen 16. Lifestyle 18. Incrowd 19. Science & School 20. Science & Society 21. International Univers 11 juni 2015
Jac van der Klink
08. De bijzonder hoogleraar Gezondheid en Arbeid maakt zich zorgen over de toekomst. “Mensen zien wel dat het fout gaat, maar het lukt niet om daar iets aan te doen.”
Campuscontracten
12. De gemeente Rotterdam wil campuscontracten invoeren: afgestudeerden moeten binnen een jaar hun kamer uit. In Tilburg loopt het zo’n vaart niet.
Studiebeurzen
14. Het nieuwe systeem waarmee studiebeurzen worden verdeeld, valt bij vrijwel iedereen in goede aarde. Alleen mag de communicatie nog wat beter.
The benefits of volunteering
21. Is volunteering in a developing country truly a good thing? Who benefits: the student or the local people? Both, argues professor Fons van de Vijver.
En passant .03
fotografie Jack Tummers
Spotted! Sportcentrum, 5 juni, 8.20 uur - Vroege Vogels Tennistoernooi Onder het mom van duurzame inzetbaarheid organiseerde Tilburg University vrijdagochtend 5 juni het Vroege Vogels Tennistoernooi. Medewerkers van Fontys, Avans en de universiteit zweten vanaf zes uur ‘s ochtends de bilnaad uit hun broek. Het evenement is onderdeel van een groot plan om medewerkers flink te laten bewegen: dat vermindert namelijk stress en verhoogt de inzetbaarheid. Bovendien leer je je collega’s kennen. Binnenkort volgt een gezondheidsweek en een sportdag.
Tip ons! univers@uvt.nl
En passant
facebook.com/ universonline @universtweet
&
&
Guus & Meeuwis
Eend & uni
“Maar de mensen ze slapen, de wereld gaat dicht. En dan denk ik aan Tilburg University, want daar brandt nog licht.” Guus Meeuwis bracht dus laatst een bezoekje aan de campus. Voor de mensen die het niet weten: hij heeft hier in een ver verleden gestudeerd. En toch zo gewoon gebleven! Dank aan TiSEM voor de foto.
Gespot bij de vijver voor het Cobbenhagengebouw: moedertje eend met haar kroost, op zoek naar studenten die bereid zijn om wat brood te doneren. Noem het gerust hosselen. Tilburg University, de plek waar mens en dier dicht op elkaar leven. Dank aan Studystore voor de schitterende natuurfoto.
&
Katten & voer De universiteit heeft speciaal voor de hongerige student wat voedselpakketten geplaatst op de campus. Want er rust nog altijd een taboe op armoede. Toegegeven: een beetje klef voedsel, maar je krijgt er wel een glanzende vacht van. Stukje dienstverlening naar de studenten toe. O, en hongerige medewerkers van de universiteit mogen natuurlijk ook meepikken.
Univers 11 juni 2015
04. Buzz Debat
Lekker janken! Huilen is weer helemaal hot. Tijdens de seizoensafsluiting van DWDD jankte Ali B. zich door een sentimentele rap heen en ook de spelers van Go Ahead Eagles – gedregadeerd uit de Eredivisie – hielden het niet droog. Niks mis mee, volgens Ad Vingerhoets, klinisch psycholoog aan Tilburg School of Social and Behavioral Sciences. “Tranen zijn geen teken van zwakte of onvermogen.” Vingerhoets houdt zich al dertig jaar bezig met het ‘stiefkindje’ in de psychologie: huilen. Over dat de tranen blijkbaar verschillend vallen (M/V). “Als een man huilt, denken we dat er iets ernstigs aan de hand is. Bij een vrouw denk je sneller: heb je haar weer.” Over de legitimiteit van tranen op het werk. “Het gaat om de manier van huilen en de waargenomen gepastheid. Daarbij gebruiken we onszelf als referentiepunt: zou jij in die situatie ook huilen?” Over de vraag: mogen artsen en verpleegkundigen huilen tijdens hun werk. “Bij artsen is de theorie: empathie is belangrijk, maar wel met professionele distantie. Dat huilende medici vatbaarder zijn voor een burn-out is onzin. Alsof iemand die niet huilt minder sterke emoties voelt.” Heel Twitter vindt wat van ‘mediahuilers’ als Ali B. (en eerder ook Frans Timmermans). Maar hoe dan ook: uit een Volkskrant-interview met Vingerhoets blijkt dat huilen puur natuur is. Anders gezegd: je kunt je er geen buil aan vallen. En als je dat toch doet, ga je gewoon lekker een potje huilen. Dus. Laat je tranen eens de vrije loop. En – omdat het zo gewoon is – liefst op een plek waar iedereen het kan zien. Doe je mee? Reageren? universonline.nl
ff bellen
met Hille van der Kaa In 2001 en 2002 schreef Hille voor Univers. Nu doceert ze Data Journalism en is voorzitter van de redactieraad van Univers. Over anderhalve maand is zij hoofdredacteur van dagblad BN/ DeStem. Hille Van der Kaa vertrekt dan naar Breda en stopt met lesgeven aan Tilburg University. De eerste vrouwelijke hoofdre dacteur, hoe voelt dat? “Ik vind dit eigenlijk niet heel apart. Het is bijzonder om hoofdredacteur te worden, of je dan man of vrouw bent, dat maakt denk ik niet uit. Ik neem aan dat ze gewoon de beste hebben gekozen.” Je bent hier aan de uni niet al leen maar docent geweest. “In mijn studententijd hier op Tilburg University heb ik een aantal jaar gewerkt als studentredacteur bij Univers. Ik schreef voor verschillende rubrieken. Het was echt super tof. Iets wat ik daar heb meegekregen is de vrijheid over welk onderwerp je wilt schrijven, dat ga ik zeker meenemen naar BN DeStem.”
Ga je Tilburg University hele maal verlaten? “Nee, ik blijf wel aan de uni verbonden. Zo maak ik hier mijn promotieonderzoek af en begin ik aan een nieuw onderzoek samen met Fontys over Robotjournalistiek. We willen een automatische nieuwsredactie gaan realiseren.” Hoe ga je terrein winnen bij BN/DeStem? “Wat ik wil verbeteren is dat er meer verhalen worden geschreven die dichter bij de lezer staan, artikelen die relevant zijn voor de lezer. Zodat ze echt iets aan de krant hebben en daardoor beter keuzes kunnen maken.”
De UB moet vrij toegankelijk zijn voor iedereen Nee, hbo’ers en schoffies verstoren mijn rust (60%, 126 Stemmen)
Deels. Sommige delen zijn alleen bedoeld voor TiUstudenten
Ja, de universiteitsbieb is een openbare plek (13%, 27 Stemmen)
(27%, 58 Stemmen)
Totaal aantal stemmen: 211
Van de redactie Tussen neus en lippen door vertelde Philip in oktober aan onze Rik dat hij ging stoppen. Sindsdien heeft Univers uitgebreid met Philip teruggekeken, en we zijn al zover dat we aan een nieuwe rector wennen. Daarom in deze Univers alleen de verhuisfoto. Maar toch vanaf de Univers-redactie: Houdoe Philip, het ga je goed.
Francine Bardoel, hoofdredacteur F.Bardoel@uvt.nl
Erkan Ergün (24), master Bestuurskunde “Zelf ben ik het deels eens met deze stelling. Het is goed dat mensen gebruik mogen maken van de verschillende collecties die de bibliotheek heeft. Ik heb begrepen dat vooral buurtbewoners hier gebruik van maken. Dat vind ik erg mooi. Maar het openbare karakter van de universiteit moet er weer niet toe leiden dat eigen studenten worden gehinderd tijdens hun studie. Het komt nog te vaak voor dat computers oneigenlijk worden bezet door studenten die hier niet studeren.”
Daan Faasen (25), master Victimology & criminal justice “Wanneer universiteitsstudenten niet meer kunnen studeren vanwege overvolle werkruimtes, dient daar wel iets aan te gebeuren. Als er tijdens drukke momenten streng gecontroleerd wordt, en de bibliotheek op deze momenten alleen open is voor universiteitsstudenten, wordt een groot deel van de problematiek ondervangen. Wanneer er dan geen plek is, weet je in ieder geval dat deze wordt ingevuld door een medestudent."
Ga naar UniversOnline en stem op onze nieuwe poll.
Univers 11 juni 2015
Buzz .05
Vastzitten aan zo’n kalende vent zonder dansmoves
ff bellen (II) met Mark van Assen
Hij is nu nog nieuwschef bij het AD, maar binnenkort mag hij zich de hoofdredacteur noemen van het Brabants Dagblad: Mark van Assen. De geboren Waalwijker schreef van 1992 tot 1998 voor Univers. Hoe groot is de stap van nieuwschef naar hoofdredacteur? Een grote, want je hebt een ander soort verantwoordelijkheid. Nu is het voornamelijk plannen, contacten leggen met verslaggevers en kan het soms behoorlijk hectisch zijn. Ik krijg het straks ook druk en ik zal op een andere manier naar de krant kijken. Het hoofdredacteurschap is nieuw voor mij, maar ik loop al een tijd mee en heb veel geleerd van mijn voormalige leidinggevenden, zo heb ik mijn eigen ideeën en stijl ontwikkeld. Er wordt vaak gesproken over de zware toekomst die regionale journalistiek staat te wachten. Hoe sta jij daar tegenover?
Proost
Ik ben geen zwartkijker. Natuurlijk hebben alle kranten te maken met minder abonnees. Maar ik zie ook dat nieuwe eigenaar De Persgroep een bestand van 1 miljoen abonnees heeft en één krant wordt gemiddeld 2,5 keer gelezen door bijvoorbeeld buren of familieleden. Ik heb niet de illusie dat het tij gaat keren, maar de papieren krant is niet dood. Je hebt in het verleden gewerkt voor Univers, heb je daar wat aan gehad? Ik interviewde destijds vaak hoogleraren over ingewikkelde materie. Wat ik bij Univers heb geleerd is om mij zo goed mogelijk te verdiepen in de onderwerpen en het in begrijpelijke taal op te schrijven. Michel Knapen en oud-hoofdredacteur Pieter Siebers waren goede journalisten waar ik veel van heb geleerd. Ik zal ook nooit vergeten hoe enthousiast Pieter was; een goede, erudiete hoofdredacteur die anderen net zo goed wist te enthousiasmeren. Ik kijk met genoegen terug op die tijd.
Arjen van Witteloostuijn, lid voor het leven Prijzen, prijsjes, benoemingen, subsidies, schouderklopjes en veren in de reet; het academische wereldje zit er vol mee. Univers licht er de mooiste uit.
Column
Vleeskeuring Mensen kijken is altijd mijn hobby geweest. Terrasje pakken en keuren maar! Liefst inclusief giechelen over dramatische kledingkeuzes en wijzen naar jonge goden die langs komen drentelen. Recentelijk merk ik echter een verandering op tijdens deze keuringspraktijken. En met dat besef komt een onvermijdelijke zoektocht naar grijze haren. Smaak verandert namelijk met de tijd. Dat blijkt wel weer wanneer je naar guilty pleasure Teen Wolf kijkt op je zondagavond – om toe te moeten geven dat de tienerwolven weinig voor je doen. Zit je opeens te kwijlen over dat oudere en wijzere personage die je eerder niet eens opviel. Waar eerst de focus lag op een stel brede schouders, een sixpack (uiteraard zichtbaar onder dat net iets te strakke shirtje) en de flitsende dansmoves, wordt nu gekeken naar geheel andere kwaliteiten. Bij mannelijk schoon dwaalt de blik inmiddels af naar de ringvinger in plaats van de bilpartij. Naar eventuele inhammen en kalende plekken in plaats van naar de kekke schoenen. En het feit dat het heerschap in kwestie een bek vol met (witte en complete) tanden heeft, weegt opeens zwaarder dan de perfecte openingszin. Zou dit die biologische klok zijn waar iedereen altijd over bezig is? Hoe zet je zoiets uit? En ben ik nou al bijna oud genoeg om als cougar op zoek te gaan naar een echte toyboy? Dan vergeten we voor het gemak maar even dat ik al lang (en met veel plezier) vast zit aan zo’n kalende vent zonder dansmoves. Dat telt niet tijdens de vleeskeuring, toch? Zoë-Amber Wolters (23) student Communicatie. Haar blogs zijn te lezen op UniversOnline.
De vlag mag uit voor hoogleraar Institutionele economie Arjen van Witteloostuijn. Hij is verkozen tot lid van de KNAW. Daarvan zijn er zo’n vijfhonderd en hij is één van de zestien nieuwe aanwinsten. Niettemin een grote eer, want je moet wel naam hebben gemaakt als wetenschapper en ook door je peers worden voorgedragen. Volgens de KNAW is zijn interdisciplinaire aanpak innovatief en onderscheidt dat hem van anderen. Lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen - forum, geweten en stem van de wetenschap - blijf je bovendien je leven lang. Hij komt binnen op een goed moment, KNAW-leden krijgen meer zeggenschap over het beleid van de organisatie.
Colofon Adres Postbus 90153 5000 LE Tilburg univers@uvt.nl www.universonline.nl Internet www.universonline.nl Basisontwerp Unit20
Covers Frontcover: Dolph Cantrijn Achtercover: Pascal Tieman Productie PrismaPrint Uitgave Univers is het driewekelijks onafhankelijk magazine van Tilburg University
Volgende editie Univers 14 verschijnt op 2 juli 2015 Redactieraad Irene Claessens, Jasper Haenen, Annemarie Hinten, Hille van der Kaa (voorzitter), Antony Pemberton, Lisa Reizevoort, Jos Straathof, Marcel Zeelenberg Dit nummer is gemaakt door Francine Bardoel, Martien Bos,
Erik-Jan Broers, Dolph Cantrijn, Bas van Duren, Adrian van den Eerenbeemt, Marianne Lalande, Luuk Koelman, Jan Ligthart, Frank van den Nieuwenhuijzen, Sanne de Rooij, Bart Smout, Pascal Tieman, Ton Toemen, Jack Tummers, Ron Vaessen, Niek Willems, ZoëAmber Wolters, Jozien Wijkhuijs, Aranka van Zanten. Univers 11 juni 2015
06. Pics
fotografie Jack Tummers
Univers 11 juni 2015
Pics .07
Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Voor rectoren is die laatste blijkbaar tien over half ĂŠĂŠn, zo suggereren de wijzers van de moderne stationsklok. De klok en wat hangers gaan mee met afscheidnemend rector Philip Eijlander. Wat niet in de witte doos past, zit al in de blauwe
verhuiskratten. Eijlander laat de universiteit in de rectorshanden van opvolger Emile Aarts. Ook achter blijft de oude klok op de achtergrond, een herinnering aan de 25ste verjaardag van deze universiteit. Een soort terugblik naar de analoge tijd.
Univers 11 juni 2015
08. Passion, fear & faith
Het is niet vreemd dat burn-out een jongerenziekte wordt
Univers 11 juni 2015
Passion, fear & faith .09
We putten mensen uit, dat loopt een keer vast
tekst Bart Smout fotografie Ton Toemen
Psychische problemen zijn de grootste reden voor arbeidsongeschiktheid. Jac van der Klink, bijzonder hoogleraar gezondheid en arbeid, kijkt daar niet raar van op. “Ik maak me zorgen om de toekomst.”
“M
ijn kinderen studeren nog, maar makkelijk gaan ze het niet krijgen in hun werkzame leven,” vertelt Van der Klink. “Jonge mensen zullen zich steeds weer opnieuw moeten bewijzen in projecten of kortdurende contracten.” Dat baart hem weleens zorgen. “De vaste baan bestaat bijna niet meer. Dat geeft dynamiek, maar ook constante spanning.” Van der Klink kan het weten. Als bijzonder hoogleraar Psychische gezondheid en duurzame inzetbaarheid in arbeid bij Tranzo houdt hij zich dagelijks bezig met de toekomst van arbeid. Hoe zorgen we ervoor dat mensen gezond blijven werken? En hoe zorgen we ervoor dat werk überhaupt blijft bestaan? Het zijn vragen die bepalend zijn voor Van der Klinks werk, zeker nu door robots en computers steeds meer banen op de tocht staan. Vorig jaar konden 415.000 Nederlanders niet werken door een psychische aandoening. Daarmee zijn psychische problemen voor het eerst een grotere reden voor arbeidsongeschiktheid dan fysieke problemen. Dat verbaast u niet? “Nee. Al jarenlang neemt het aantal mensen met psychische klachten dat zich ziek meldt relatief toe. Dit zat eraan te komen.” Hoe komt dat? “Mensen werken tegenwoordig vooral in de dienstensector. Het werk in die sector is niet fysiek, maar mentaal belastend. Je bent als moderne werknemer vaak onderdeel van het product dat je levert. Kijk, als je vroeger koekjes inpakte achter de lopende band, merkte de klant niet of je vrolijk was of een beetje depressief of in de war. Als je in de zorg werkt, of in het onderwijs of in de horeca mensen bedient, is dat wel anders. Mensen ‘verkopen’ zichzelf met de dienst die ze leveren. Fouten worden je meteen persoonlijk aangerekend.” De werkdruk is daardoor hoger geworden? “Uit onderzoek blijkt dat Nederlanders aangeven een steeds hogere werkdruk te ervaren. Vroeger werkte je om brood op de plank te krijgen. Nu willen mensen vooral ambities waarmaken. Dat is een stuk complexer. Vroeger sloot om vijf uur de fabrieksdeur en was je klaar. Een lopende band neem je niet mee naar huis. Nu is werk oneindig. Je kunt er altijd mee bezig zijn. Dat is vooral een probleem voor mensen die geen nee durven zeggen. Want te veel vervelende dingen kunnen je slopen. Maar het is ook een probleem voor enthousiaste ja-zeggers. Een teveel aan leuke dingen kan je evengoed slopen.” Er wordt ook veel geklaagd over flexcontracten. “Er is meer onzekerheid over werk. Toen ik begon met mijn carrière, kwam je een bedrijf binnen met de verwachting dat je daar veertig jaar bleef. Dat was misschien saai, maar het gaf zekerJac van der Klink (Rotterdam, 1953) is bijzonder hoogleraar Psychische gezondheid en duurzame inzetbaarheid in arbeid bij Tranzo. Hij studeerde geneeskunde en psychologie en specialiseerde zich als huisarts. Van 1982 tot 1983 werkte Van der Klink als arts in Ghana. Na zijn terugkeer in Nederland werkte hij als bedrijfsarts bij KPN en als wetenschappelijk
heid. Nu mogen mijn kinderen blij zijn als ze een jaarcontract krijgen. Het is bevrijdend, de moderne flexibiliteit, maar ook slopend.” Juist onder jongeren groeien psychische klachten het snelst. “Die onzekerheid speelt daar een grote rol in. Jongeren worden vergeleken met vroeger ook sneller in het diepe gegooid. Vroeger kreeg je de tijd om ervaring op te doen en een vak te leren beheersen. Nu wordt van jongeren verwacht dat ze meteen presteren. Het is niet vreemd dat burn-out steeds meer een jongerenziekte wordt.” Komt dat echt alleen door de veranderde arbeidsomstandig heden? “Ik denk dat jongeren ook hogere eisen aan zichzelf stellen dan wij vroeger deden. Toen ik net op mezelf woonde, was mijn eettafel een sinaasappelkistje. Dat vond ik best. Nu moet je toch op z’n minst een Ikea-inrichting hebben.” In uw oratie pleitte u voor radicale veranderingen op de werk vloer. “Ik maak me zorgen om de toekomst. Laagopgeleide arbeid wordt kwetsbaarder. Banen worden ingenomen door robots, of overgeplaatst naar lageloonlanden. Maar uiteindelijk zal robotisering ook de hogeropgeleide banen bedreigen. Computers en machines worden steeds slimmer. We gaan naar een situatie waarin grote groepen mensen zonder werk en inkomen komen te zitten. Aan de top zal er een ratrace ontstaan op interessante banen. Als we dat willen voorkomen, moet er een herwaardering van waarden tot stand komen. Werk moet in de toekomst niet langer alleen naar economische waarden worden afgemeten.” Daar zegt u nogal wat. Dan moet ook het politiek en ideologisch klimaat veranderen. “Ja. In die zin ben ik niet optimistisch. Het is vergelijkbaar met het klimaatprobleem. Mensen zien wel dat het fout gaat, maar het lukt niet om daar iets aan te doen.” U bent bang dat uw kinderen een zware toekomst tegemoet gaan? “Ik heb drie kinderen en een kleinkind. Hun toekomst gaat er anders uitzien dan de mijne toen ik jong was. Natuurlijk heb je mensen die zeggen: het komt goed, mensen vinden altijd oplossingen. Maar we bevinden ons nu echt op een gevaarlijk scharnierpunt. Kijk, het stenen tijdperk is niet afgelopen omdat de steen op was, maar omdat de mens nieuwe technieken ontwikkelde. Maar het olietijdperk is straks wel afgelopen omdat de olie op is. En we hebben daar nog geen antwoorden op. Hetzelfde geldt voor arbeid. We putten mensen uit en hebben nog geen idee hoe we anders kunnen werken. Dat loopt een keer vast.” Bereidt u uw kinderen voor op een moeilijke toekomst? directeur van de Netherlands School of Public and Occupational Health. Van 2006 tot 2014 was hij hoogleraar Sociale geneeskunde, arbeid en gezondheid aan het UMC in Groningen. Van der Klink woont in Radio Kootwijk. Hij is getrouwd en heeft drie kinderen en een kleinkind.
Univers 11 juni 2015
10. Passion, fear & faith
Je zult mij niet snel horen vloeken bij tegenslagen “De beste manier waarop je mensen kan voorbereiden is door ze een goede opleiding te laten volgen. Maar wat kun je verder doen? In een schuilkelder zitten en wachten tot het voorbij is?” Hoe verkent u dat probleem als hoogleraar bij Tranzo? Verricht u veel veldonderzoek? “Niets is zo praktisch als een goede theorie. Zonder een goede theoretische achtergrond en een theoretische visie kun je als wetenschapper weinig. Maar tegelijkertijd zijn die wetenschappelijke modellen weinig waard als ze niet samenwerken met de praktijk. Ik trek er dus graag op uit. Mensen op de werkvloer weten het beste hoe hun werk eruit ziet. Dus bij hen moet je zijn. Dat wordt te weinig onderkend.” De werkvloer wordt over het hoofd gezien? “Ja, niet alleen door onderzoekers, maar ook door managers en werkgevers. Ik heb een busbedrijf bezocht in Limburg waar ze chauffeurs zelf verantwoordelijk maakten voor hun route. Die werd niet langer van bovenaf uitgetekend. Het ziekteverzuim nam daardoor drastisch af. Doordat de buschauffeurs meer verantwoordelijkheid kregen, voelden ze zich meer gewaardeerd. Daarnaast, niet onbelangrijk, liep het gewoon beter. Onderschat de kennis op de werkvloer niet.” Wat is uw eigen werkervaring voordat u de wetenschap in ging? “Ik heb als huisarts en als bedrijfsarts gewerkt. Ook heb ik als arts in Ghana gewerkt.” Hoe bent u daar terecht gekomen? “Via een collega die daar gewerkt had. Haar werd gevraagd om terug te gaan omdat er een noodsituatie was. Zij kon niet, dus toen besloten mijn echtgenote en ik om te gaan. Zonder eigen contract, met een lokaal salaris. Voor Ghanese begrippen waren dat prima salarissen, maar geloof me, je kon er nog geen tomaat voor kopen. Mijn vrouw en ik hebben het echt zwaar gehad in Ghana. Ik zeg weleens: ik ben één van de weinige naoorlogse Nederlanders die honger heeft gekend. In drie maanden tijd ben ik vijfentwintig kilo afgevallen. Gelukkig zaten we in een goed ziekenhuis, met goede medicijnen. We konden ons nuttig maken. Maar het was ook ontmoedigend.” In welk opzicht? “Het kwam vaak voor dat we een kind succesvol hadden behan-
Univers 11 juni 2015
deld tegen bijvoorbeeld malaria. En dan kwam datzelfde kind twee weken later ondervoed terug en ging alsnog dood. Het maakt niet uit hoeveel medicijnen je hebt, als er geen eten is, houdt het op.” Het ziekenhuis had toch wel eten? “Nee. Ook niet voor de artsen. Daar moest je zelf aan zien te komen. Toen heb ik wel het belang gezien van publieke gezondheid, en nog breder: een gezonde economie. Met medicijnen alleen creëer je nog geen gezonde samenleving.” Voelde u zich niet machteloos? “Soms wel. Dan dacht ik: ik ben alleen een extra mond om te voeden. Ik roof alleen maar eten weg hier. Aan de andere kant hebben we ook echt mensen kunnen redden.” Hebben de ervaringen in Ghana u veranderd? “Zo’n jaar in Ghana houd je een relativerende spiegel voor. De wegen daar zijn bijvoorbeeld zo slecht dat je over een rit van twintig kilometer drie uur deed. Als er de kans was om in een nabijgelegen stad eieren te kopen, dan reed je makkelijk zes uur op een dag om drie eieren te bemachtigen. Dan realiseer je je pas hoe goed de dingen in Nederland zijn geregeld. Je zult mij niet snel horen vloeken bij tegenslagen. Maar ook professioneel werkt het relativerend. Ik heb geleerd dat je gezondheidsproblemen niet met alleen gezondheidszorg kunt oplossen. Daarom zie ik zoveel kansen hier in Tilburg. Ik vind het fantastisch dat ik hier in Tilburg kan samenwerken met collega’s die gezondheid vooral vanuit het arbeidsperspectief benaderen: human resources management, arbeidsmarkteconomie en nog veel andere perspectieven. In mijn visie en ervaring ligt de mogelijkheid om goed, gezond en waardevol werk voor mensen te bewerkstelligen vooral bij bedrijven en in de maatschappelijke context. Tilburg heeft al een sterke positie op arbeid en ik hoop daar mijn steentje aan te kunnen bijdragen.” De hoge werkdruk in de wetenschap krijgt u er niet onder? “Zeg nooit nooit. In principe kan iedereen overspannen worden. Ik heb in het verleden zoveel overspannen mensen begeleid die het nooit zagen aankomen. Iedereen denkt onkwetsbaar te zijn tot het tegendeel is bewezen. Maar het zou raar zijn als ik het op mijn 62e nog voor elkaar krijg om mezelf overspannen te werken.”
Advertenties .11
Stoppen hoeft niet! Behaal Kunst- en Cultuurwetenschappen MA in deeltijd Voltijds studeren na de bachelor voor jou geen optie? De Open Universiteit biedt een erkende universitaire master in deeltijd. • cultuurgeschiedenis, filosofie, kunstgeschiedenis, letterkunde • studeren naast werk en vrije tijd • binnen 2-4 jaar • start in september en februari Meer informatie? T 045 - 576 2375 E nicole.gruisen@ou.nl www.ou.nl/master-cultuur
Open Universiteit
Gaan we hopeloos vastlopen op klimaat ? Nu in de boekhandel:
De sociale dimensie van de opwarming Nijssen & Walter Deze lange termijn analyse geeft zicht op enkele samenlevingsregels en sociale werkingen die niet alleen de opwarming aanwakkeren, maar bovendien de vorming van cohesie rond klimaatherstel vrijwel volledig blokkeren. Productspecificaties op www.socdim.info univers-nijssen 150423.indd 1
30-04-15 10:25
Begin je carrière bij Univers Als opleidingsplek kan Univers zich op de borst kloppen. De nieuwe hoofdredacteuren van BN/DeStem en het Brabants Dagblad leerden het vak op onze redactie. Als studentredacteur en als freelancer. Een mooie traditie, elk jaar leidt Univers minstens vijf stagiaires en drie studentredacteuren op. Op dit moment zijn we op jacht naar student columnisten. Heb je een pen als een scheermes en meer mening dan Peter R. de Vries?
Reageer dan: f.bardoel@uvt.nl
www.ou.nl
6215249
Univers 11 juni 2015
12. Student
tekst Sanne de Rooij fotografie Dolph Cantrijn
Afgestudeerd? Je kamer uit! Binnen een jaar je kamer uit als je bent afgestudeerd. Dat is wat het Rotterdamse raadslid Danielle Knieriem (CDA) in die stad verplicht wil stellen. Voor de meesten betekent dit een gedwongen terugkeer naar het ouderlijke huis omdat zij niet de middelen hebben zelfstandig een huis te huren of te kopen. Het zogenoemde campuscontract speelt ook in Tilburg, maar hoe zit dat hier precies?
T
ilburg heeft een totaal andere woningmarkt dan Rotterdam. Deze stad is een stuk populairder: Rotterdam heeft twee keer zoveel studenten als Tilburg. Maar de spanning op de woningmarkt is er voor wat betreft studentenhuisvesting veel groter. Het merendeel van de Tilburgse studentenwoningen valt onder woningcorporaties en er worden regelmatig nieuwbouwprojecten ingezet zoals Talent Square. Deze studentenflat biedt kamers aan voor een bepaalde tijd. De maximale huurperiode voor een kamer is één jaar. In de studio’s mag je wel langer verblijven.
Tiwos en Breburg Naast Talent Square heeft Tilburg twee grote woningcorporaties: Tiwos en Wonen Breburg. Tiwos stelt dat studenten bij hen gewoon in hun kamer mogen blijven wanneer ze zijn afgestudeerd. Zij hanteren geen campuscontract. Daarnaast is de doorstroom bij Tiwos ook heel makkelijk. Volgens een medewerker van Tiwos kun je van een studentenflatje zo overstappen naar een rijtjeshuis.
Vaak vervalsen afgestudeerden het bewijs van studie
vesting was de vraag naar studentenkamers in Tilburg afgelopen jaar bijna vier procent hoger dan het aanbod. Twee jaar geleden was dit zelfs twaalf procent. Claudia Dankers, CDA-raadslid in Tilburg, beweert echter dat er genoeg aanbod van studentenhuizen in Tilburg. Dankers ziet niets in het idee van haar collega uit Rotterdam. “Ik vind een campuscontract ontzettend raar. Het is heel onhandig. Je vindt als afgestudeerde namelijk lang niet altijd meteen een baan na je studie. Als je dat al niet kunt, kun je ook geen woning huren of kopen. We zijn allemaal student geweest en uit eigen ervaring weet ik dat je niet onmiddellijk na je studie een andere woning hebt. Ik zie dan ook geen reden om het campuscontract ook in Tilburg in te voeren.” Toch doet Wonen Breburg het wel en er is niets dat de gemeente Tilburg daar aan kan of wil doen. Volgens een woordvoerder van de afdeling Wonen gaat de gemeente niet over het campuscontract. Het is beleid van de woningcorporatie. Het enige wat de gemeente doet is een contract opstellen en afspraken maken met Wonen Breburg wanneer deze een pand van de gemeente aankoopt. Hoe Breburg vervolgens dat pand verhuurt, is aan de corporatie. De vraag wanneer een student of afgestudeerde dan uit zijn of haar kamer moet, is te specifiek voor de aard van dit soort contracten. In algemene zin, zo vindt raadslid Dankers, gaat de gemeente in ieder geval heel coulant om met de studentenwoningmarkt in Tilburg
Ongeschreven regel
Aanbod
Roy Verstraaten (21), studeert Organisatiewetenschappen en woont sinds anderhalf jaar in een dispuutshuis in Tilburg-Zuid, samen met zeven leden van het dispuut Omnis Cervisia. Ze gaan goed met het huis om, zo stelt hij, want het is hun ‘kindje’. Ook bij dispuutshuizen hebben ze regels over de tijd dat je in de kamer mag verblijven. De meeste studenten vertrekken al voordat hun studie af is, vertelt Roy. “Dit komt vanwege de drukte in huis. Als je aan het einde van je studiefase zit, wil je toch meer rust.” Ze hebben het bij Omnis Cervisia nog nooit meegemaakt, maar mocht iemand niet vertrekken na zijn afstuderen dan zou die persoon daar volgens Roy uiteindelijk wel op aangesproken worden: “Als iemand is afgestudeerd en ze blijven in huis wonen, wordt er op een gegeven moment wel wat van gezegd. Het is een ongeschreven regel dat je dat niet doet.”
Maar is er dan een tekort aan studentenkamers in Tilburg? Ja en nee. Volgens cijfers van de Landelijke Monitor Studentenhuis-
Zelf vindt de student het campuscontract een beetje dub-
Bij Wonen Breburg, dat meer dan Tiwos op studenten is gericht, ligt dit anders. Zij kennen wel een soort campuscontract, want afgestudeerden moeten bij deze corporatie binnen één jaar hun kamer verlaten. Volgens een woordvoerder van Wonen Breburg is dit puur om plaats te maken voor studenten. “Anders zitten studentenhuizen straks vol met afgestudeerden.” Toch is Wonen Breburg niet heel actief in het ‘verwijderen’ van afgestudeerden. Ze sturen hooguit een brief of er een nieuw bewijs van studie opgestuurd kan worden. Pas wanneer ze een aantal keren geen reactie hebben gehad, wordt er een kijkje genomen en wordt de afgestudeerde verzocht om te vertrekken. Vaak vervalsen afgestudeerden dit bewijs.
Univers 11 juni 2015
Student .13
bel. “Het ligt aan de woonsituatie. Als je in een studentenhuis woont met andere studenten dan is het geen goed idee. Jij gaat namelijk werken om zes uur ’s ochtends terwijl de rest van je huisgenoten dan pas thuiskomt van het nachtleven.” Wanneer afgestudeerden een studio hebben, vindt Roy het wel oneerlijk. “Dan zou ik niet weten waarom je eruit zou moeten.” De student zou er bezwaar tegen hebben als de gemeente Tilburg een campuscontract zou invoeren: “Je wilt natuurlijk wel de touwtjes in eigen handen houden. Stel, iemand wil na zijn afstuderen toch nog een jaar blijven. Als hij geen last heeft van ons en wij niet van hem, dan vinden we dat natuurlijk prima. Voor zulke dingen wil je wel vrijheid behouden.”
Prima plan Particulier verhuurder Edon verhuurt aan vijf meiden een kamer in een studentenhuis in Tilburg-Noord. Volgens hem is het juist wel een ‘prima plan’ om een campuscontract in te voeren in Tilburg. “Studentenhuizen zijn voor studenten, niet voor afgestudeerden.” Nikki Verheijen (23), student Psychologie, vindt dat standpunt te gek voor woorden: “Belachelijk. Ik vind dat afgestudeerden gewoon in hun woning mogen blijven. In deze tijd is het lastig om werk te vinden. Het is eigenlijk achterlijk dat je zo uit je kamer gegooid kan worden. Het hoeft geen tien jaar te duren maar afgestudeerden moeten op zijn minst de kans krijgen om eerst een toekomst op te bouwen.”
Univers 11 juni 2015
14. Student
tekst Frank van den Nieuwenhuijzen en Ron Vaessen illustratie Martien Bos
Bestuursbeurzen: bijna iedereen tevreden
In 2012 heeft Tilburg University een nieuw systeem opgetuigd voor de verdeling van bestuursbeurzen. Conclusie na de eerste evaluatie, eind mei: er is weinig op de systematiek aan te merken. “De verdeling is erg transparant”, zegt SAM-voorzitter Vera Frusch, die in dit geval ook spreekt namens Fractie Front. En laat transparantie nu juist één van de speerpunten zijn van het nieuwe stelsel. Goed nieuws, dus. Of toch?
Univers 11 juni 2015
Student .15
T
ilburg University heeft beurzen van 300 euro per maand beschikbaar voor student-bestuurders. Het bedrag dat zij onderling verdelen bedraagt per collegejaar € 639.000. Op zijn zachtst gezegd: dat is een mooie uitdaging. Naast ‘transparant’ wil het nieuwe stelsel ‘eerlijk’, ‘uitvoerbaar’ en ‘richtinggevend’ zijn. Dat is gelukt, zegt Carrie Grootaers van de Commissie Bestuursbeurzen en Subsidies (CBS). “Het systeem is pas een paar jaar in de lucht. Het is een eerste aanzet. Niet de principes, die staan vast. Maar hoe het in de praktijk vorm krijgt.” Wat bedoeld wordt met richtinggevend? “In eerste instantie de vraag: is het bestuurswerk, dat wordt verricht? En daarnaast kunnen doelen van de universiteit er extra mee gestimuleerd worden. Medezeggenschap, bijvoorbeeld.”
Autonoom Met het nieuwe systeem is ook de commissie in het leven geroepen. Ze fungeert als aanspreekpunt voor verenigingen en kan − namens het College van Bestuur − aanvragen autonoom beoordelen. De CBS telt vijf leden: twee medewerkers (één van Student Services en één vanuit een faculteit) en drie studentleden, die ieder verantwoordelijk zijn voor een bepaald domein. Het systeem gaat uit van een vaste en variabele voet. Binnen de vaste voet gelden de vaste bestuursbezetting en het ledental van een vereniging als wegingsfactor. In de variabele voet wordt gekeken naar de activiteiten die een vereniging organiseert. Het lijkt allemaal redelijk waterdicht. Er worden in de formele evaluatie dan ook weinig harde noten gekraakt. Frusch: “In 2012 is hier goed over nagedacht. In de basis is het een goed systeem.” Aanbevelingen worden er wel gedaan. Zo wordt voorgesteld om het domein ‘Internationalisering’ om te vormen naar ‘Maatschappij’, zodat ook verenigingen die nu nergens onder vallen aansluiting vinden bij het systeem. Ook zou het vanwege de transparantie goed zijn een jaarverslag te introduceren. En het zou mogelijk moeten worden om binnen dit systeem beurzen over te kunnen hevelen van het ene blok naar het andere.
Kou uit de lucht Pijnpunten springen vooralsnog niet direct in het zicht. Ze zijn er wel. Secretaris Jos Buyvoets (Tilburgse Debatvereniging Cicero) schrok toen hij de voorlopige toewijzing onder ogen kreeg. Hetzelfde gold voor andere verenigingen binnen het domein ‘Cultuur’. Plotseling kregen zij in de voorlopige beraming maximaal drie beurzen toegekend. In de variabele voet werd niets gedaan met het aantal georganiseerde activiteiten. “Vreemd”, stelt Buyvoets, “want daar wordt juist het verschil gemaakt.” Cicero trok aan de bel en wilde de andere gedupeerde cultuurclubs mobiliseren. Een relletje leek in de maak. De kou was redelijk snel uit de lucht. Buyvoets: “In eerste instantie wilde de CBS een correctie toepassen omdat voorgaande jaren teveel beurzen uitgekeerd zijn. Dat moest dit jaar worden rechtgetrokken. Maar vervolgens is daar weer van afgezien. De toewijzing blijft zoals die was.” Buyvoets concludeert: “Achteraf gezien was er vooral sprake van een communicatieprobleem. Met het student-lid op ons domein.” Ook de christelijke verenigingen maken melding van gebrekkige communicatie. Omdat ze in 2012 weggezet zijn als vrijwilligerswerk, ontvangen ze geen beurzen. Ze zijn te klein, hebben te weinig activiteiten. Rowie Florijn (Front): “De christelijke verenigingen hebben meerdere mails gestuurd naar commissieleden om te voldoen aan de criteria, en daar is gewoon niet op gereageerd. Waardoor zij dit jaar niet meer onder het beurzenstelsel kunnen vallen.”
Communicatie De drie studentleden in de CBS zijn het eerste aanspreekpunt voor de aanvragers. Waarom beantwoorden ze hun mail niet
altijd? Grootaers: “We hebben gekozen voor Gmail. Eén mailbox. Dat werkt in de praktijk niet goed. In de veelvoud aan mails die binnenkomen en verstuurd worden, gaat er wel eens wat mis. Studentleden lezen de mail ook niet altijd meteen. Ze zijn bijvoorbeeld op stage of vakantie. Dat betreft echter incidenten. In juni oordeelt de commissie over alle aanvragen op basis van de gegevens die de verenigingen zelf opgeven. Dan pas wordt het eindoordeel gegeven.” Grootaers heeft ook begrip voor de kritiek: “Als er tussendoor vragen zijn, is het jammer als er niet snel een reactie op volgt. Maar verenigingen hebben ook een eigen verantwoordelijkheid. Ze kunnen hier langs komen. We hebben een secretariaat, zijn telefonisch bereikbaar.”
Als er echt iets mis was, hadden we geen twee maar 100 incidenten gehad De vraag is natuurlijk: waarom wordt er gekozen voor studenten in de commissie? “Omdat ze de mensen kennen, een netwerk hebben. Ze hebben vaak zelf ook bestuurswerk verricht. Zij kunnen eerlijker beoordelen wat verenigingen doen. Het afgelopen jaar waren er twee incidenten. Als er echt iets mis was, dan hadden we er 100 gehad. Twee is wel teveel, we nemen dit zeker serieus. Tegen verenigingen wil ik zeggen, kom in september naar de informatiebijeenkomst. Dan heb je de informatie, zie je wie jouw student-lid is.”
Verrijking Veel aandacht trekken de verenigingen die zich bezighouden met werk- of stagebemiddeling. In 2013 zijn ze gekort op aantal bestuursbeurzen. Ze gingen als groep van 200 naar maximaal 105 beurzen. Deze verenigingen halen met commerciële activiteiten geld binnen. En dus hebben ze minder of geen bestuursbeurzen nodig, is het idee. Maar commerciële winsten worden niet gebruikt om personen te verrijken, stellen verenigingen en fracties. Het standpunt van College en commissie is: dat kan zo zijn, maar zonder inzage in de boeken kan dat niet vastgesteld worden. De fracties willen langer de tijd nemen voor dit punt. Rector Philip Eijlander manoeuvreert tijdens de evaluatie in de universiteitsraad naar een middenweg. Een onafhankelijke derde gaat de boeken vertrouwelijk inzien. “Toen dat toegezegd werd, was het geen breekpunt meer,” zegt Rachel Verstraeten (SAM). Vanaf volgend collegejaar kan dit positieve gevolgen hebben voor de verenigingen. De fracties stemmen unaniem positief op de evaluatie en aanbevelingen. Over drie jaar wordt het systeem opnieuw geëvalueerd. In de tussentijd staat het allemaal niet stil. Nieuwe verenigingen zullen aanvragen doen, anderen zullen proberen meer te krijgen of er weer tussen te komen. De communicatie blijft punt van aandacht. “Daar gaan we echt wat aan doen,” zegt Grootaers. “Bijvoorbeeld met inloopspreekuren, en met veelgestelde vragen en antwoorden op de website.” Grootaers ziet ook veel positiefs. “We hebben ons werk als commissie goed gedaan. We kregen complimenten over de constructieve samenwerking. Dat gaan we ook in de toekomst zo doen. En ik vind het heel vreugdevol dat we meer dan 600.000 euro kunnen blijven uitdelen. In tijden van bezuiniging had dat ook anders kunnen lopen.”
Univers 11 juni 2015
16. Lifestyle
Plotseling verschenen Germaanse stammen in beeld
Column
Historisch surrealisme Ik heb alle romans en alle verhalen van de Japanse schrijver Haruki Murakami gelezen. Waarom Haruki Murakami? In de eerste plaats natuurlijk om interessant te doen, dat spreekt voor zich. Maar het is bovenal de surrealistische inhoud van de boeken van deze schrijver die mij zeer aanspreekt. In het werk van Murakami is veelal sprake van twee parallelle werelden – de werkelijke wereld en de wereld van de droom, of van de dood, of van de verbeelding. Ook kan zo’n dubbele wereld zich voordoen in de vorm van zekere time loops, waardoor heden en verleden naast elkaar bestaan. Mensen die in het hier en nu leven, kunnen daardoor geconfronteerd worden met mensen uit een ander tijdvak, bijvoorbeeld met een jeugdliefde die inmiddels is overleden. Ook het tentamen rechtsgeschiedenis bood hiervan weer een mooi voorbeeld. Eén van de vragen had betrekking op de zeventiende en achttiende eeuw, en in enkele antwoorden op die vraag verschenen plotseling Germaanse stammen in beeld, waarvan de leden elkaar met primitief wapentuig de hersens insloegen. Mensen die over enig historisch inzicht beschikken zullen al gauw geneigd zijn om de zeventiende en achttiende eeuw tot het tijdvak ‘vroeger’ te rekenen, en de Germanen in het vak ‘heel vroeger’ te plaatsen. Dit is echter onjuist. De Germanen zijn er altijd al geweest. Het lijkt wel zo’n sitcom-serie van Veronica waarvan al jarenlang doorlopend herhalingen worden uitgezonden. Ja hoor, daar zijn ze weer, de Germanen. Waarschijnlijk vochten deze geduchte strijders ook mee in het leger van Napoleon en in de Vietnam-oorlog. En ook in onze eigen alledaagse wereld zie ik allerlei mannen met lange baarden en oorringen en runen op hun armen. De Germanen – zijn zij onder ons?
Erik-Jan Broers is docent aan de rechtenfaculteit.
Studentleden Redactieraad Univers zoekt studentleden voor haar Redactieraad. Dat is de raad die een oordeel velt over de journalistieke keuzes en koers van Univers. De Redactieraad vergadert een paar keer per jaar en je kan tussentijds ook gevraagd worden om je mening te geven over heikele kwesties. Het betreft een onbezoldigde bestuursfunctie waarin je veel ervaring kan opdoen. Schrijf een motivatiebrief met CV naar H.A.F.J.vdrKaa@uvt.nl
Univers 11 juni 2015
I-con
Mia Martin Laprade (21), International Business Administration
Ik ben echt wel een hondenmens Duurste kledingstuk? Van wat ik aan heb? De blouse. Die komt uit een winkel in Frankrijk, daar kom ik vandaan. Ik besteed vrij veel aandacht aan mijn kleding. Mijn favoriete winkel is de Zara. Zomervakantie? Als de vakantie begint, ga ik eerst een maand terug naar Frankrijk om te werken. Daarna ga ik naar Israël en Griekenland om daar rond te reizen. Ochtend- of avondmens? Helemaal een avondmens. Ik ga het liefst tot heel laat door met studeren, om dan de volgende dag laat te kunnen beginnen. Het is niets voor mij om vroeg op te staan en naar de UB te moeten.
Huisdieren? Ik heb thuis twee honden, ze heten Gaia en Pirou. Volgens mij ben ik ook echt wel een hondenmens, ik houd niet van katten. Voor het laatst boos? Toen mijn vriendje een paar uur lang niet op mijn berichten reageerde. Normaal is hij vrij snel met antwoorden, dus ik was daar niet blij mee. Hij woont in Italië. De afstand is eigenlijk nooit een probleem, we gaan er vrij goed mee om. Muziek? Ik vind van alles leuk! Barry White is wel één van mijn favorieten. Ik houd van de tekst en het ritme van zijn muziek.
Lifestyle .17 Game
Elk gewillig vrouwmens mee naar bed sleuren
Wè nou?
Minder universiteiten Nederland telt teveel universiteiten. Zeker voor zo’n klein landje. Daarom kunnen we beter een paar mega-universiteiten uit de grond stampen, waar alle faculteiten en opleidingen aanwezig zijn. Zo is het internationaal ook makkelijker concurreren. Goed idee? “Toen ik op zoek was naar een universitaire studie vond ik het fijn dat er wat te kiezen was. Daardoor heb ik nu het vertrouwen dat ik op de universiteit zit die het beste bij mij past. Als je maar een paar universiteiten hebt, word je als student meer een radartje in een grote machine.” Daan de Waal, bachelor Fiscale Economie, 19 jaar
“Ik kan me voorstellen dat een paar grote universiteiten internationaal meer aanzien zullen krijgen. Je hebt dan meer studenten, dus meer geld, en je kunt meer toponderzoekers in dienst nemen. Maar voor de studenten wordt het er denk ik niet beter op. Die krijgen dan minder persoonlijke aandacht.”
Waarschuwing: start de Witcher 3 niet op als je enig respect hebt voor je privéleven. Beginnen aan dit spel staat gelijk aan het (vrijwillig) opgeven van al je vrije tijd om jezelf te verliezen in een wereld van duistere wezens en moeilijke keuzes. Keuzes die gevolgen hebben voor alles wat je doet. Witcher Geralt dwaalt rond in Temeria, een wereld op de rand van oorlog (of net daaroverheen), op zoek naar iemand die hij in de eerdere delen is verloren. Het verhaal sleept je mee in een wereld vol mythes en monsters. Ze kunnen menselijk zijn of compleet gebouwd uit je engste fantasieën, Geralt maakt geen onderscheid wanneer het aankomt op rechtvaardigheid. Daarbij wordt geweld en obsceniteit niet geschuwd, zeker wanneer men aankomt bij de pikante seksscènes die dit spel toch wel uniek in zijn soort maakt. Al is het wel enigszins vreemd om elk gewillig vrouwelijk wezen mee naar bed te sleuren, wanneer je op zoek bent naar die ene ware liefde. Natuurlijk wil buiten het verhaal ook het oog wat, en op dit gebied stelt de Witcher zeker niet teleur. Spectaculaire vergezichten zijn soms haast niet van echt te onderscheiden, zeker wanneer je toch al helemaal geabsorbeerd bent in een van de intrinsieke verhaallijnen. Kreten als ‘dit is de ultieme game’ weergalmen al weken overal. En ze zijn niet eens vergezocht bij dit spel met zo’n 100 uur gameplay en details die je nooit meer zult vergeten. Zoë-Amber Wolters
Mieke de Schipper, master Marketingmanagement, 24 jaar
Witcher 3: Wild Hunt. Beschikbaar voor: PC, Xbox One, Ps4, prijs € 59,99
“Ik vind het belangrijk dat een universiteit dicht bij huis ligt. Als je een paar mega-universiteiten hebt, moet je verhuizen of ver reizen. Daar heb ik geen zin in. Dus liever niet.” Tim Miempen, bachelor Rechtsgeleerdheid, 21 jaar
Mode
Past op gala, spijkerbroek en ook op niks Weg met die snor, sugar Af en toe krijgt Ons Mam het verzoek een tip te delen. In dit geval ontharen met suiker. Jazeker met suiker. Voor een paar waxstrips betaal je al gauw zeven euro, veel te veel voor de arme student. Gewoon een kop suiker (0,19 cent) smelten in een pan, tot het goudbruin is, uitstorten op een koude plaat en goed kneden tot het een elastische bol is. Verbranden ligt op de loer, dus bekijk vooral even een filmpje op Youtube, bijvoorbeeld die van Cacao Culture. Begin met je benen, en pas als je het goed onder de knie hebt mag je de snor te grazen nemen. Het is hard werken, maar een goedkope en effectieve manier van ontharen. Het kneden traint bovendien je biceps en triceps, altijd mooier dan zwabberarmen. Schoonheid is zware arbeid, mensen!
Over tien dagen is het vaderdag, daarom nu al vast een tip. Jaren geleden werd ik verliefd op een schort. Zo simpel, recht en met goed geborduurd logo. Mensen die komen eten reageren er een beetje lacherig op: ‘Tilburg fetisjist’, sneren ze dan. En scheppen nog wat zelfgesneden friet op of nemen nog een worstenbroodje. Maar mijn Tilburg University schort is al vier jaar mijn favoriet. Het past op gala en spijkerbroek. En op niks. Prima kwaliteit: na vier jaar minstens 1 x in de veertien dagen wassen, is het nog net zo mooi zwart. Schort er dan niets aan het schort? Een klein nadeel dan: voor mij was de sloof te lang, ik struikelde erover. Ik heb het nekbandje ingenomen en vastgezet met een drukker. Het schort kost maar 14,95 en is te koop bij Prismaprint in gebouw P. Doe het snel mensen, want er loopt een onderzoek naar het voortbestaan van Prismaprint. De rest van de kleding bij Prismaprint is ook van prima kwaliteit, maar ik adviseer dit huishoudelijke kleinood. Je vader zal blij zijn dat ie mag barbecueën in zo’n mooi lendendoekje. Francine Bardoel Tilburg U schort, Prismaprint, zwart, € 14,95
Univers recenseert alles. Ook op UniversOnline. Heb jij prangende vragen voor Ons Mam? Mail naar univers@uvt.nl
Univers 11 juni 2015
18. Incrowd
tekst Ron Vaessen en Niek Willems
Over de schutting Wat gebeurt er ondertussen op de andere universiteiten? #Blinde prestatieafspraken Minder kijken naar studentenaantallen, meer naar kwaliteit. Dat was drie jaar geleden inzet van de overheid. Prestatieafspraken waren geboren en werden met gejuich ontvangen. Het leek zo mooi, schrijft Folia. Nu willen de instellingen er zo snel mogelijk vanaf omdat de afspraken teveel zorgen voor blindstaren op percentages. Aan de andere kant roept het bedrijfsleven juist om meer en verdergaande prestatieafspraken. Het ministerie zal moeten kiezen. Dat wordt geen gemakkelijke keuze.
#Depressieve bloedvaten
#Zeeslag in de sloot Geblinddoekt het water op. In een kano, met reddingsvest en spons in de hand. Dat avontuur zochten een spellen- en kanovereniging in Leiden op, schrijft Mare. Doel: zoveel mogelijk tegenstanders raken met een natte spons. Liever hadden ze met een groot zeil gespeeld, maar dat bleek niet mogelijk. Alleen de voorzitter mocht zijn zicht gebruiken – hij moest aanwijzingen geven. Erg veel zoden zette dat niet aan de dijk: het bleek vooral een kwestie van “honderd keer gooien en geluk hebben.” Geen kano is omgevallen, dus echte slachtoffers bleven uit.
Als je ouder wordt, slijt je lichaam. Ook de kleine bloedvaatjes in je hersenen. Die gaan kapot, zorgen voor zuurstoftekort. Bijvoorbeeld in hersengebieden die te maken hebben met emotie en stemming. En voilà: depressieve klachten. Ook andere afwijkingen, bijvoorbeeld aan je slagaders, vergroten de kans op de nummer 1 volksziekte, meldt de Observant. Als je levensmotto nog YOLO is, dan mag je dus wel 2 keer nadenken. Of je haalt de ouderdom niet, of je wordt oud en yolo’t jezelf de depressie in.
#Manus Machina Virtual reality is in opkomst. Vooral de brillen trekken veel aandacht. Waarom gebeurt er eigenlijk niks met handen, vroeg een communicatiestudent zich af. Samen met studenten van de Technische Universiteit Eindhoven knutselde hij in rap tempo een werkend prototype in elkaar. De Manus Machina, een draadloze handschoen met vijf flexsensoren, is muis, toetsenbord en controller ineen. Het team, inmiddels elf man sterk, werkt volgens Cursor onophoudelijk aan de gadget. Vanaf 2016 moet ‘ie verkrijgbaar zijn, voor minder dan 100 euro.
Voor internationals kan het hier verwarrend zijn Univers spot personeel en studenten in het wild. De redactie overvalt je op de campus met de vraag: wat ben je aan het doen? Op een donderdagmiddag lopen we binnen bij het spreekuur voor internationale studenten in de Academia-building. We treffen Daphne Galekop (links) en Marja Bluekens (rechts) van het Immigration Office op de vierde verdieping. Zij begeleiden internationale studenten met moeilijke vraagstukken, zoals immigratieprocedures en bijvoorbeeld inschrijvingen bij de gemeente. “We hebben toevallig net iemand geholpen die zijn verblijfsvergunning is kwijtgeraakt”, vertelt Daphne. Twee keer per week houden ze hier een spreekuur voor internationals. Zonder afspraak binnenlopen? Geen probleem. “Er komt veel bij kijken als je in Nederland gaat studeren. We krijgen vooral veel vragen over verblijfsvergunningen, bijbaantjes en financiën.”
Univers 11 juni 2015
C a m p u s corners
Marja vult aan: “Voor ons is alles logisch. Maar als je hier net woont, kan het verwarrend zijn. Internationals moeten veel regelen.” Tijdens de spreekuren komen er voornamelijk niet-Europese studenten langs, zoals Aziaten en Amerikanen. Volgens de twee ervaart deze groep veel meer moeilijkheden dan studenten van binnen de Europese Unie, omdat voor hen de wetgeving overeenkomt met het thuisland. Leuk om te vermelden: het cultuurverschil is soms al meteen te merken tijdens het spreekuur. “Aziaten hebben een hele andere interpretatie van het begrip persoonlijke ruimte”, zegt
Marja. Daphne is het daar mee eens: “Ze zijn altijd heel vriendelijk, hoor. Alleen lijkt het soms net alsof ze bij je op schoot komen zitten. Dan zeg ik altijd: je mag ook plaatsnemen op een stoel.”
Science & School .19
text Bart Smout
Masterpiece
Patients mainly choose the most obvious healthcare provider Freedom of choice in healthcare does not work as it is meant to. PhD student Aafke Victoor shows this in her thesis. Patients do not make a deliberate choice, but go for the most obvious healthcare provider. With the healthcare reforms in 2006, the free market was introduced to the system. Patients are expected to actively choose the healthcare provider they think would suit them best. But do patients actually do so? Aafke Victoor studied this in her thesis (How) do patients choose a healthcare provider? She interviewed outpatients and conducted an extensive literature study. The results: no more than fourteen percent of Dutch patients actively decide on a healthcare provider. “Most go for the nearest hospital or a healthcare provider they have dealt with before,” Victoor explains. “That group does not consider alternatives and does not really think about its choice of healthcare provider.” A large number of people also feel they have no choice at all. Victoor says, “These patients are in care pathways that have already been set out for them. They aren’t asked for their opinion.” Free markets rely for a big part on active decision making on the consumer’s part. “This does not appear to be working in healthcare”, Victoor says. “Consumers that actively make decisions
are virtually absent. Choosing a healthcare provider is rarely given due consideration.” Nonetheless, Victoor does not argue in favor of abolishing free choice in healthcare. “After all, some people do make use of it.” And research shows that having the freedom to choose improves patient experience. In addition, patients appreciate the right to choose their own healthcare providers, even though they use it to choose the most obvious option.
Improvement The most important point for improvement lies with the patients that feel they have no choice, according to Victoor. “In many care pathways, there are no options and that really has to change.” There should also be more comparative information available and patient diversity needs to be taken into consideration more seriously. “The typical patient does not exist. Different patients make different choices. Policy makers should be more aware of this.” Aafke Victoor, (How) do patients choose a healthcare provider?
Tougher punishments
Eureka! Cash needs to stay Cash shouldn’t be abolished. Henriëtte Prast, professor of Personal Financial Planning at Tilburg University, argues this in Dutch newspaper Algemeen Dagblad. More and more economists advocate eliminating cash in favor of the debit card. A dangerous development, according to Prast. “Research shows that people that exclusively pay electronically, are less aware of it and spend more money on silly things.” Cash payers have a better hold on their expenses. Prast does agree with the idea of doing away with high-value bank notes, such as the 500 euros note. “Nobody uses those for the groceries. It’s only used by crooks for their business transactions.”
Science fraudsters should be prosecuted. Cyrille Fijnaut, emeritus professor of Criminal Law and Criminology at Tilburg University and confidential adviser for academic integrity, argues this. In Dutch newspaper NRC Handelsblad, he states that those guilty of scientific fraud still come off too lightly. “I don’t see why we treat them any differently than regular fraudsters. That’s why they should be prosecuted. If necessary, this should include fines or prison sentences.”
Don’t call it quits It is important to take further professional training in time. If you don’t, you will call it quits before you know it. Ferry Koster, professor by special appointment of Innovative Collaborations in Tilburg says so in Dutch newspaper Reformatorisch Dagblad. As much as a quarter of the Dutch is unable to do its work properly due to a lack of knowledge or skills. The result: more absenteeism and psychological complaints. “Many industries see a lot of technological changes and apparently,
managers and employees do not always know how to deal with them”, Koster explains. So, there should be more focus on offering further training in time and exchanging experiences in or outside the organization.
Those guilty of scientific fraud still come off too lightly.
Univers 11 juni 2015
20. Science & Society
text Ron Vaessen photography Universiteit van Nederland
25 centuries of philosophy in 15 minutes Teaching the Dutch about science, superstition and philosophy in 5 lectures of 15 minutes. Philosopher and lecturer Herman de Regt did so on the stage of the Universiteit van Nederland (University of the Netherlands, UTN). UTN invites the best professors to give short lectures. These are taped and made available for online viewing, free of charge. “Science is the best method to discover reliable knowledge.”
D
e Regt says: “I have a confession to make: I haven’t seen the lectures myself yet. I haven’t had the time, and as a philosopher, you feel slightly anxious. The titles are slightly provocative, don’t you think? Such as: why is science more important than philosophizing about the meaning of life? What I’m trying to show, is what 25 centuries of philosophy have led to. That is; continuously asking the question: how do you know? When I say that the meaning of life is happiness, I would have to dig deeper into the arguments in favor of this statement that apply to all of us. And, what do I mean by ‘happiness’ and ‘the meaning of life’? Before you know it, you’re engaging in scientific discourse. Science is the best method to discover reliable knowledge. That has been shown. When a poet and a scientist both research something, the scientist’s predictions will be more reliable. “ Taping was stressful, De Regt says. “But, I could signal that I wanted a break during taping when I lost my train of thought or wanted to phrase something differently. The preparations went well, though. The editorial staff and I discussed what subjects would work; what viewers would want to know about. Everything was worked out in minute detail, which took a lot of time and energy.” How did De Regt end up at UTN? “This may sound arrogant: they had been asking me for over a year. I kept saying no. But now was the right time to present these subject to a wider audience.” It was not without its challenges. “The lectures need to be ac-
Univers 11 juni 2015
cessible to everyone. The challenge is; which details am I willing to give up to make my point.” “The goal is to expose as much nonsense as possible. Since everything you say is taped and recorded, you choose your words carefully. You feel a little restrained. If you come up with something spur of the moment, you better not say it. Your story would not make sense anymore. It could also be edited out, since I had no say in the editing. I would have wanted to, but there is a level of trust and they want a good result as well. Also, UTN has a professional editor.” In his second lecture, the philosopher admits he is psychic. He shows this by doing a card trick. “It’s fairly simple to make someone believe you have special powers. In this case, it was a trick. So in other cases, we also need to check if it is a trick. People that claim they can do something special are very interesting. That’s why we need to examine their assertions more closely. The secret behind that card trick? That’s for you to find out.” Science is the only method, De Regt says. Even if we find out in 50 years that science is all wrong. “Or if a giant thumb appears from up above and a thundering voice utters, ‘Herman... you were all wrong.’ It is process of discovery. If it is all wrong, than at least we have found that out. I’m committed to the scientific method. People will say, ‘Herman, hope and comfort, that’s nice, right?’ I will agree with you, but not based on misleading information. I don’t like to be made a fool of.”
International.21
text Jozien Wijkhuijs illustration Pascal Tieman portretfoto Mary Lou Emmert
The benefits
of volunteering
You probably know someone who has done volunteer work abroad. Or maybe you are that someone. A lot of students do it, and it is no secret that the practice faces a lot of criticism. Is this form of volunteering only beneficial to the students going abroad, or does volunteering actually make the world a better place? Univers presented five quotations to professor Fons van de Vijver.
‘C
hildren are not a tourist attraction, THINK before visiting an orphanage’ reads a 2011 campaign poster by UNICEF and Friends-international. The image on the poster shows two emaciated black kids in a glass case, with white adults surrounding it and photographing them. Ever since the start of this campaign much has been said and written about ‘voluntourism’: a phenomena in which Western people volunteer in developing countries. Some think it is a noble and good thing to do, some are downright against it and sometimes, volunteers are ridiculed. A Dutch Tumblr page named ‘Tolerante Tinder Tanga’s’ (loosely translated: tolerant Tinder chicks) gathers Tinder profile pictures of girls surrounded by African children. There are a lot of them. In almost all articles about this subject, the travelers’ motives
1
“The modern individual who travels to a poor country to volunteer for a couple of weeks or longer, can hardly be compared to the archetypal idealist that tried to make themselves useful in the 70’s and 80’s.”
Groene Amsterdammer, 5 June 2013
“The ‘old’ archetypal idealist was also mainly in people’s heads. All the students we get to see definitely want to go there to make the world a better place. They are just as idealistic as the volunteers in the 70’s and 80’s were. The difference is that forty years ago, there were less organizations to arrange a trip. Part of the romance was that you faced the unknown, but this also brought along risks. Organizations that help people find a place to volunteer know the local infrastructure and the people. They can help the western visitors fit into the local process.”
are questioned: do they really go there to ‘do good’, or rather to enrich their own lives? And if so, is that a bad thing? And is it bad for the people they try to help? Student populations are a breeding ground for volunteer organizations. Young, ambitious and on a quest to find themselves, students apply for trips to countries all over the world to help local communities. The students in Tilburg are no exception. When a group of students at Tilburg University comes up with an idea for a project, one thing they can do is apply for funding by the Grand Fund Academic Forum. Chairman of the committee that decides on who gets the funding is Fons van de Vijver, professor of Cross-Cultural Psychology. Van de Vijver reacts to five things that have been written about volunteering abroad:
Fons van de Vijver, professor of Cross-Cultural Psychology
2
“Volunteering can be harmful. The providers of work vacations are shocked by recent scandals in the industry. Like in Cambodia, where children were taken away from their parents to play football with paying tourists in fake orphanages.”
Volkskrant Magazine, 4 April 2015
“Of course, undesirable things will happen. How big these problems are, is hard to say. But to say that volunteering overall leads to abuse, goes too far. I think that it is highly unlikely that this happens on a large scale. For a study, I have worked together with orphanages in Kenya, and believe me, those orphanages are real. There are so many AIDS orphans in some countries, we can barely imagine that. Everything we do in life can possibly be harmful, but there is no proof that this is actually the case.”
Univers 11 juni 2015
22. International
The benefits of volunteering
3
“According to UNICEF, the constant change in volunteers can lead to attachment issues in fragile children that live in an orphanage.”
Trouw, 25 October 2014
“Yes, this is also a problem with children who live in Dutch institutions. While growing up, they need to be able to build a stable relationship with adults around them. Seeing a lot of different faces can create problems. However, volunteers in developing countries are working there for short periods of time, usually. On average maybe two or three months. So the attachment is already very limited. When a project involves orphans, they probably already have attachment problems, because they were on their own very early on in their lives. This is different with children in schools, who still have parents.” Univers 11 juni 2015
4
“A lot of volunteers come back [...] with more self-confidence, more awareness of their privileged life and with some new Facebook friends.”
Volkskrant Magazine, 4 April 2015
“It is no problem that students go volunteering in other countries to become a better person. When students apply for funding for a project in a developing country, they have my blessing, because I know that in the worst scenario they do not hurt anybody and in the best scenario they can definitely do some good. They get in touch with another culture, they talk to other people, and they learn that there are different perspectives than just the Tilburg Student perspective. Of course that changes them, and they can definitely do good work there. When we fund a trip like this, we ask them to prepare themselves. To know the culture, to know what they want to do and how to do it. Most of them are very realistic about what they want to do and what they can do.”
International .23
We’re all living in the white rabbit’s world
Column
Get inspiration NOW for FREE! On Tumblr, if you type in the keyword ‘quote’ in the search bar, a lot of wisdom (and relatable things) will pop up on your screen; sayings and phrases that are really inspiring, like ‘Don’t waste today’s purpose waiting for tomorrow’s promise’ or ‘Integrity is everything’ or even ‘The unexamined life is not worth living’. The sentiment behind the sharing of these quotes is brilliant; people want to lift each other up and get empowered to be better versions of themselves. But too often these quotes only end up sounding nice in a cool, vague way without actually meaning anything to those that read them. I mean, can you even define today’s purpose? Integrity in what, exactly? And what if you spend your time over-examining? What then, Socrates? We’re all guilty of it. Mass consumption isn’t restricted to material goods anymore: in our colourful, over-saturated piece of the world, we consume ‘inspiration’ and quotes in mass (and attribute them all to Einstein). We want to ingest as much wisdom as we can get in as little time as possible. We want the key to happiness and well-being given out to us on the first page of a Google Search. We want to burn fat for our ‘bikini bodies’ (whatever those are) in under 5 minutes. We need more and more of everything – without putting in any effort. What is it that scares us so much we scramble to try and fill every waking moment of our time? Perhaps the world seems too big, or perhaps we feel too small. We’re all living in the white rabbit’s world; always running after the clock, racing with and against each other. That’s easy enough to point out, considering this is practically a law of the western world. But how do you get out of the race? Call me a hipster, but I believe that only a back-to-basics philosophy can do the trick. Good ol’ self-reflection, some time to relax without any background noise... perhaps, then, you will reframe the question into something like: Why am I in the race?
5
Marianne Lalande Liberal Arts student
“[Local] principals, nurses and conservationist say, diplomatically: it is better than nothing.”
Volkskrant Magazine, 4 April 2015.
“Exactly. You have to be realistic: you are not going to change the whole world. When you go, you will learn things that are valuable for the rest of your life and that makes it more intrusive for you than for the other people involved. But that does not mean that the other party does not benefit. If nobody does anything, nothing will happen. Students just have to make sure that they do not travel with an organization that is just in it for the money. There are a lot of good organizations out there that are very transparent. The fact that there are a few rotten apples does not spoil the whole basket.”
Student members Editorial Board Univers is looking for new student members for our Editorial Board. This Board is the institution that judges the journalistic choices and the direction of Univers. The Editorial Board meets a few times a year and intermediately your opinion may be asked about delicate issues. This is an unremunerated position that offers plenty of opportunity to gain experience in a management function. Send a cover letter and CV to H.A.F.J.vdrKaa@uvt.nl
Univers 11 juni 2015
International starts here
Volunteering
helping me by helping others
no. 14 June 11, 2015
Independent magazine of Tilburg University