illburgsa^eme^i shJNJaiteiMad
INHOUD. PAG. 2VERINGA. PAG. 3 WEG MET HET OVERLEG? ! PAG. 4 DE DEMOCRATISCHE SPELREGELS EN DE DEMOCRATISCHE STUDENTEN. PAG. 5 OMROEP 2000. PAG. 6 LA JOIE DE VIVRE EN TUNESIË. PAG. 7 HOOGLERAREN KLEM. PAG. 8 MOORDENAARS ALS RECHTER.
atso i mededelingen 1. de TSR-verkiezingen van 18, 19 en 20 november hebben het volgende resultaat opgeleverd: 708 stemmen SVB, 596 stemmen combinatie Appèl/NSA en 21 stemmen ongeldig. De zetelverhouding in de TSR is daardoor 11 SVB tegen 9 Appèl/NSA. Het nieuwe Dagelijks Bestuur van de ATSO is als volgt geformeerd: Jos Visker Voorzitter Hans van Zundert Sekretaris Algemeen Wilbert Jonkers Sekretaris Buitenland Bert Cremers Sekretaris Onderwijs I Alouis Aldenhuysen Sekretaris Onderwijs II Piet Geurts Sekretaris Stadsfront Sekretaris Onderwij sfront Paul Valk Guus Wintermans Sekretaris Financiën Sekretaris P e r s en Publiciteit Niek Scheerder
D
redaktle: frans van beek frans god froy harry verkooyen martin rummens hans v. d. watering wlm Vermeulen. advertenties administratie abonnementen: academielaan 9 tilburg druk: paul van daele lay-out: vincent van oosterhout breda.
gewekt dat de procedure rond de voorstellen van minister Veringa t. a. v. ! de herstrukturering van het w. o. voldoende ruimte laat voor de door ons gewenste democratisering. Wij attenderen U erop dat de delegaties van bet strafkonvent, de A. T. G. en de studenten in de inmiddels overleden struktuurkommissie zich duidelijk in tegenovergestelde hebben :iiitge laten. Wij verwachten daarom van U, dat U erop toeziet, dat dit laatste standpunt, dat toch de maling van de meerderheid van de betrokkenen in onze hogeschool vertolkt, ook naar buiten, met name in de komende vergadering van de akademiese raad, kenbaar zal worden gemaakt. Indien dit niet gebeurt, zal e r op de hogeschool vermoedelijk een sfeer ontstaan die niet bepaald bevorderlijk is voor het overleg dat ook naar Uw mening in de fakulteiten op gang dient te komen. Met vriendelijke groet hnamens het d. b. der A. T. S. O. N.Scheerder Sekretaris p e r s en publiciteit. Geachte heer, •Naar aanleiding van de gebeurtenissen, die zich de laatste weken en met name op 2 december rond het kollege van prof. Cools aan de I e j a a r s ekonomen en op 24 november rond het kollege van prof. Schouten aan de -2e j a a r s ekonomen hebben afgespeeld delen wij U het volgende mede: Het feit, dat zowel Prof. Schouten als Prof. Cools geweigerd hebben hun . kollegevorm en hun onderwijsinhoud t e r diskussie te stellen en het feit, dat zij deze weigering in de staking van hun kolleges gestalte hebben 'gegeven, kan door ons niet anders gezien worden a l s een grof misbruiken van de macht, welke zij, gezien de huidige ondemdkratiese verhoudingen In het onderwijs, nog steeds bezitten. Wij achten deze handelswijze zonder meer in strijd met de beloften en toezeggingen, zoals die.inzake de herstrukturering door de senaat zijn gedaan, met name ook na de mei-bezetting, en zien hierin verder een poging om de studenten te . dwingen hun standpunten, zoals die in de kolleges en in de eisen van de eerstejaars aan Prof. Cools zijn neergelegd, op te geven. Verder menen wij, dat door de reaksies van de professoren aan het recht van de studenten op onderwijs geweld is aangedaan. Het is duidelijk, dat deze gebeurtenissen bepaald niet bevorderlijk zijn voor de opheffing van het wantrouwen dat o. a. door de voorzitter van de struktuurkommissie, de heer Kuypers, i s gekonstateerd. •Wij verzoeken U dan ook dringend Uw afkeuring uit te spreken over de handelswijze van genoemde senaatsleden, en Uw invloed aan te venden voor de inwilliging van de gerechtvaardigde eisen, die door de raad van •'- 20 als vertegenwoordigend lichaam van de e e r s t e j a a r s ekonomen zijn T
Het werkprogramma van het nieuwe DB zal in het volgende TASblad worden gepubliceerd. 2. Op voorstel van de hogeschoolvergadering van 21 okt. 1969 heeft de ATSO een enkèttekommissie ingesteld. Deze heeft tot taak na te gaan hoe de studenten willen dat de besluitvorming met betrekking tot het ATSO beleid zal moeten geschieden. E r wordt naar gestreefd waarborgen te krijgen met betrekking tot wetenschappelijke gelijkheid door inschakeling van het instituut voor arbeidsvraagstukken. De enkètte zal waarschijnlijk kort na de kerstvakantie gehouden worden. De resultaten ervan zullen medebepalend zijn voor de herstrukturering van de ATSO, die naar verwacht binnen een jaar zal plaatsvinden. 3. Twee voor zichzelf sprekende brieven van de ATSO aan de Rector Magnificus van onze hogeschool dhr. Scheffer; d.d. 3 december 1969: Geachte heer, Naar aanleiding van de diskussiedag op 1 december in de aula van de hogeschool, menen wij het volgende te moeten opmerken: De diskussiedagen zijn georganiseeïd om het vertrouwen tussen de geledingen te herstellen middels open gesprekken over de hogeschool problematiek. Dit vertrouwen kan ons inziens alleen hersteld worden, a l s de huidige, nog niet gedemokratlseerde bestuurskolleges van de hogeschool zich in hun bestuurlijke funksle binnen en buiten de hogeschool opstellen konform de mening van de meerderheid van de betrokkenen van de hogeschool. U hebt tijdens de laatste diskussiedag 's avonds in de aula sterk de indruk
"feosteid. 1 Wij hopen dat hefc recht op onderwijs van de studenten op korte termijn .zijn demokrattese gestalte kan vinden. Met vriendelijke groet, namens het d. b . d e r A. T. S. O, • Bert C r e m e r s , Sekretaris onderwijs.
VERINGA? OVER ZIJN LUK ; GODVERDOMME.
"Wat te doen", vroeg Lenln zich tijdens de russlese revolutie in 1917 ook al af. Later bleek hij het verkeerde te doen en maakte het Stalinisme mogelijk. Maar ook de stakingskomltees van n november vragen zich af wat te doen op het moment dat Veringaas wetsvoorstel in de Tweede Kamer komt. Zich erbij neerleggen en verder afstuderen op de kleuterschool van het bedrijfsleven? Of zitting nemen in de ondernemingsraad, die Hogeschoolraad genoemd wordt? Of met andere woorden: de felle verbittering en frustratie smaken van een soldaat, die na twee j a a r vechten voor God, Koningin en Vaderland zonder benen thuis komt, en daar na het ontvangen van een lintje voor "betoonde moed" hoort dat Mj helaas niet in aanmerking komt voor een staatspensioen? NOOIT ! ! ! ! Wat dan? Doorgaan, ja, maar hoe? Het wapendepöt in Oirschot bestormen, ons bewapenen en een net van mitrailleursnesten rond de Hogeschool leggen om tot de laatste snik de aanstormende garde regimenten jagers te weerstaan? En dan later in de geschiedenisboeken vermeld staan met deq>reuk op onze grafzerken: "de stakingskomltees; zij leefden kort, maar vochten dapper", en daaronder: "de ondernemers hebben hun ziel". Och ja, dat is ook geen ideale oplossing, per slot van rekening zou de film industrie een ontroerend en gekleurd (agfakolor) verhaal van maken, en nog aan ons verdienen ook. Dan hebben we ook nog de mogelijkheid, die een vriend van mij in vurige bewoordingen treffend tot leven riep: " E e r s t bezetten •we met een kleine groep de administratie en het IVA. Dan worden wij e r door de politie uitgesleept. Het gevolg i s dan een algehele verontwaardiging en honderden woedende studenten bezetten de Hogeschool. Weer verschijnt een nu enorme politiemacht. Maar dan laten wij ons niet meer uit het gebouw slepen en in plaats daarvan vechten wij terug met alles wat wij in onze handen krijgen. Als het einde nadert ("naakt" zou wel leuker zijn geloof ik) trekken wij ons terug op het dak met alle rotzooi, die we maar mee kunnen nemen. Daar barrikaderen wij ons dan, zodat wij dan totaal afgesloten zijn. Bij een politieaanval gooien wij hun de rotzooi n a a r hun hoofd. Onder tussen gaat iemand van de buitenwacht naar de teeveestudioos in Bussum, om in een van de aktualiteitenrubrieken een dringend en dramaties beroep te doen op de publieke opinie. En dan blijven we zolang op het dak zitten tot de verontwaardigde publieke opinie de regering voor het blok stelt, zodat doze om een volksoproer te
VERINGA
vermijden onze eisen moet inwilligen. Kijk, dan slaan we twee vliegen in een klap; we krijgen een demokratiese Hogeschool en de regering gaat voor de bijl". Wat dat dak betreft trouwens, het schijnt dat de koffiemelsjes daar elke zomer liggen te zonnebader, zodat je zo te weten kunt komen hoe dat dak te bereiken. Dit idee doet toch wel simpatiek aan, hoewel een beetje feodaal. Een voorstel mijnerzijds om ook ketels met pek mee te nemen, werd dan ook beschouwd als een verrijking van de aktie. Maar ondanks alles heeft dit plan te veel i r r e e ë l e faktoren om werkelijkheids waarde te bezitten. Wie zou bv. bereid zijn om laten we zeggen twee dagen in de kou en in de regen op een dak te gaan zitten? Maar zo blijven we nog altijd zitten met de vraag wat dan wel te doen, als Veringas wetsvoorstel en zijn 100% regeling in de Tweede Kamer komt. Duidelijk i s in elk geval dat we op de Tweede Kamer niet hoeven te rekenen, wat trouwens reeds door van der L e k op de Hogeschooldag gesteld i s . Zonder m e e r kunnen we stellen dat dit instituut zozeer de speelbal is van niet openbare partijbelangen en ekonomiese bettavloeding dat bet in feite gekontroleerd wordt door de regering, in plaats van andersom, ALLE AKTE TEGEN VERINGA ZAL VAN STUDENTEN ZUDE MOETEN KOMEN. Want ook de andere geledingen op de Hogeschool zullen oftewel door hun traditionele en konservatieve gezindheid (senaat) oftewel door hun werknemerspositie (ATG + stafkonvent) niet voor aktie te vinden zijn. Natuurlijk, we hebben de motie nog van de vergadering op de stakingsdag; de oproep tot bezetting. En a l s het aan de stakings komitees lag zal dat zeker ook gebeuren; geloof maar dat e r aan gewerkt wordt. Een bezetting tot Veringa aan onze eisen tegemoet komt, tijdens-welke een alternatief studieprogramma zal draaien. Maar je kunt nu eenmaal niet bezetten met twintig mensen, en het heeft evenmin zin als je je de e e r s t e nacht al weg laat slepen. DE HOGESCHOOL IS ONS BEZIT EN MOET ONS BEZIT BLIJVEN; DAAROM IS POLITIE OP DE HOGESCHOOL EEN AANSLAG OP ONZE RECHTEN EN EEN VERKRACHTING VAN ONS STREVEN NAAR DEMOKRATIE, Als alternatieve mogelijkheid i s e r nog een kontlnue kollegestaking, tot je met de andere geledingen een bic* kunt vormen tegen Veringa (hem van boven). Maar ook dat vereist een massale deelname. Verder bestaat natuurlijk de kans, dat het beslissend moment in de teohnokratiaerlng,van bet onderwijs tijdens examens of in de vakantie plaats vindt. Dan r e s t ons slechts te konstateren dat we genaaid zijn, in elk geval wat we dan doen is nog lang niet duidelijk. Het voornaamste bij de akties blijft echter de deelname. STEUN DE STAKINGSKOMITEES BIJ EVENTUELE NIEUWE AKTIES; VERZET J E TEGEN VERINGA EN DULD GEEN POLITIE ÖP DE HOGESCHOOL 11 Bert c r e m e r s .
bE MAN bm ELK GESPREK ÖNMóüELlJK MAAKT.
Gehoord van de teologiese fakulteit: HERSTRUKTURERING GAAT NIET DOOR VANWEGE VERINGA. De leden van de teologiese fakulteit waren het eens geworden over een nieuwe bestuursstruktuur: iedereen kiest uit een aantal kandidaten de dertien leden van de fakulteitsraad: z e s studenten, zes dosenten en een personeelslid. Dit voorstel werd door het kerkelijk bedrijfsleven, bisdommen en ordes, afgewezen, omdat wel eens in strijd zou kunnen zijn met de plannen van de broeder in kristus, veringa (katolieke vp). Het gesprek binnen de struktuurkommissie van de teologiese fakulteit Is hierop vastgelopen; de herstrukturering gaat niet door. Tot meerdere e e r en glorie van het kerkelijk bedrijf wordt h i e r gespot met de I rechtvaardige verlangens van de leden var. deze tilburgse fakulteit, P r e s i e s hetzelfde gebeurt e r op de andere fakultelten alhier. Veringa, onze broeder In kristus, heeft de autoriteiten, senaat en kuratoren, die
het o zo lastig hebben met hun studenten, een SDOK in ae hand gegeven om e r op los te slaan. Zijn wet dient alleen om de studenten over enige tijd met de politieknuppel te ausradieren. De studenten kunnen hun rechtvaardige eisen van het oerdemokratiese one man one vote wel kracht bijzetten, het helpt hen voorlopig toch niets. De autoriteiten zijn op geen enkele wijze bereid om te praten. Praten ze toch, dan zijn het schljndemokraten. Ze hebben i m m e r s veringa achter de hand. Hoe m e e r zij praten, hoe meer tijd veringa krijgt om van de universiteiten en hogescholen een gevangenis te maken. Elk werkelijk gesprek, dat zou kunnen uitlopen op een meer menselijk onderwijs, op een m e e r menselijke samenleving, wordt, zowel op de teologiese a l s op de andere fakultelten onmogelijk gemaakt. Veringa draalt de demokrasie-pogingen de nek om, Veringa maakt met al zijn oekumeniese, bijbels-georijenteerde makkers, de studenten en anderen tot martelaren van de menselijke (ze noemen dat bijbelse) boodschap: een menselijker bestaan, waarop veringa, blesheuvel, de jong, luns, den toom zich ze graag beroepen, a.l. grafiek
fDp 7 mei kwamen senaat en kuratorltnn na lang wachten en na negeff*1 dagen-hogeschoolbezetting met het voorstel om hen maar te yertrouweij We moesten m a a r in een open gesprek net doen of we niet wisten wat z i p niet en wij wel wilden. We moesten maar in een hannonlese situasie met goede moed aan een nieuwe struktuur gaan dokteren. Nu is het altijd dom om mensen die dingen zeggen waar ze e r g veel belang bij hebben zomaar te geloven, want als hij e r belang bij heeft dan rasionaliseert hij de gekste dingen om tot de prachtigste waarhede. te komen, zoals de bewering dat je elkaar moet vertrouwen om te kunnen praten of zelfs te onderhandelen. • Toen van Dljck dan ook op 7 mei uitsprak 'het ideaal van de demokrasie zal inspirasiebron dienen te zijn voor de uitwerking van een nieuwe struktuur' toen was dat namens vele autoriteiten een leugen, en namens enkelen een rasipnallsasle. Als Stouthard nu in een voor zijn fakulteitsbestuur tamelijk driegende situasie zit, dan heeft dat fcwee oorzaken. Ten e e r s t e kan hij zich niét meer, bij het afhouden van de herstruktureringsdiskussle, verschuilen achter het 'overleg' in de struktuurkommissie, wat voor hem nog wel de argumentasie was op 24 november. Omdat drie dagen na die 24ste november de struktuurkommissie offisieel naar h e t rijk der fopspenen i s verwezen ontstond de situasie dat de studenten nu e r g duidelijk hebben kunnen zien dat Stouthard uit zijn neus eet. Als hij nu in het openbaar.durft te beweren dat het fakulteitsbestuur nooit de struktuur gesprekken bewust heeft willen vertragen dan doet hij, uitgerekend één week na die 24 november, alweer een beroep op een niet gerechtvaardigd vertrouwen in de autoriteiten door e r maar wat op los^ te liegen. Als we nu in de sosiale fakulteut het gesprek, naar verluidt een open gesprek, hervatten, dan doen we dat met dezelfde hoop waarmee we lustmoordenaars na vijf j a a r weer een kans geven in de maatschappij/ J e moet haast wel, a l s je geen adekwate psichiatriése terapie bij de J>and hebt, ? • . 'jffli
prof prof prof prof prof prof orof
dr dr dr dr dr dr dr
pp van berkum 1939 ahm albregts 1949 dbj schouten 1954 hwj bosman 1959 tcmj van de klundert 196j k posthumus 1968 g veringa 1969
Griekenland en Nederland: wat i s het verschil? De Griekse politikoloog, prof. J. Siotis heeft merkwaardige dingen gezegd toen hij voor Tilburgse studenten de achtergronden en konsekwenties schetste van de Griekse dictatuur: 1. De klok in Griekenland i s een halve eeuw teruggedraaid door het diktatorlale bewind. 2. De Grieken hebben de keus: of met de kolonels een compromis te sluiten, of: een burgeroorlog te ontketenen. 3. E r groeit een generatie Grieken op: die het gelag van de politieke chaos zal moeten betalen. 4. De politieke partijen hebben 'alle schuld' aan de huidige situatie. Fantastisch! Zoals deze éne mens ons laat kijken in de spiegel der waarheid! Ik zou de gedachten wel eens willen lezen, die omgaan in de "in Nederland opgroeiende generatie", van jonge Nederlanders, die s t r a - k s hier eveneens het gelag zal moeten betalen voor de algehele chaos van ónze (kwasi) "sociale, economische, democratische, christelijke" struktuur! Wel, ik ben geen gedachtenlezer, maar misschien mag ik deze opgroeiende generatie van Nederlanders mijn gedachten, eens voorleggen? 1. Diktatorlale kolonels hebben de Mok in Griekenland een halve eeuw teruggedraaid. En : hoe is de toestand, betreffende de klok, in Nederland? a. In nederland is het niet nodig, dat e r een kolonelskliek komt om de klok terug te draaien. Wij, Nederlanders, leven immers dag-in, dag-uit met een klok: die middels middeleeuwse wetten en normen constant een eeuw achterloopt! b . Allerlei soorten machten (inde maatschappij, op sociaal, economisch, politiek-terrein en alle terreinen; in kerken, in universiteiten, enz.) zien hier nauwlettend toe: "dat de klok een eeuw achter blijft lopen". 2. De Grieken hebben de keus: of met de kolonels een compromis sluiten, met hen samenheulen; of . . , een burgeroorlog ontketenen. En welke keus hebben wij Nederlanders? Antwoord: wij, Nederlanders, hebben de keus: a. onze sociale, economische, menselijke en daardoor gerechtvaardigde eisen over boord smijten en een compromis te sluiten met de Haagse diktatorlale machten, die opereren onder het móm van christelijksooiale demokratie. b. of: in verzet, in opstand komen tegen deze a-sociale, ondemokratische onchristelijke diktatorlale machten, teneinde onze sociale en demokratlsche idealen en eisen te verwezenlijken. Nederlanders hebben evenmin een andere keus, dan Grieken: omdat ook hier elk normaal, verstandig en menselijk o v e r l e g . . . onmogelijk is. 3. E r groeit een generatie Grieken op, die het gelag, voor de politieke chaos (waarvoor deze 'nieuwe' generatie Grieken niet schuldig is!) zal moéten betalen. En wij zien, als Nederlander en in Nederland, precies hetzelfde minderwaardige en lage spelletje: a. de Haagse machten van politieke enkelingen voeren een beleid dat voert tot algehele chaos. b. en de opgroeiende generatie van Nederlanders (onze kinderen, studenten en jonge arbeiders), de generatie die, door de machten worden uitgekreten voor onwilligen, voor extreem linkse elementen, zal straks het gelag van deze algehele chaos moeten betalen! De politieke partijen hebben alle schuld aan de huidige situatie in Griekenland. En hier In Nederland? Ook hier: de politieke partijen hebben alle schuld aan het verzet en de opstand van onze volwassen kinderen; aan studenten- en jongerenakties 'omdat ze de sociale, economische en politieke orde vernietigen, met het In standhouden van een gevestigde orde, die geen orde is, maar een gevaarlijk balanceren boven de afgrond van algehele vernietiging en chaos!" De opgroeiende generatie in Nederland heeft geen andere keus, d&a zich. te verzetten eü in opstand te komen tegen de brute macht van politieke enkelingen, die .>'-1 niet anders doen, dan de sociale .sti;-. otuur ln ; gevaar brengen; En wij, ouders en óuot- , kunnen alleen maar hopen, dat onze ' kinderen wijzer zullen zijn dan de 'diktatoriaal regerende' machten;hun verstand zullen gebruiken, opdat het hier géén burgeroorlog wordt, maal een omschakeling middels een geweldloze revolutie! H i Nederland en Griekenland ? Wat i s het - wezenlijke - verschil ?
O GQD STA ONS BIJ / LAATSTE OPROEP. Dit blad is in moeilijkheden geraakt. Niet door financiën, sabotage of repressie door de autoriteiten, evenmin door de repressieve tolerantie of zo, m a a r door de insestueuze kliek die dit blad pleegt vol te schrijven. We balen zo langzamerhand van ons eigen geschrijf: elke week mijn eigen stukken te moeten lezen is een plaag gelijk aan het -' ontruimen v^n de augiasstallen, of de sprinkhanen boven egypte, ogod, sta me bij. Er worden door de redaksie van dit blad medewerkerd g e v r a a g d . , . iedereen die belangstelling heeft, of die een kans ziet het verdwijnen van het tilburgs algemeen studentenblad te verhinderen wordt verzocht zo spoedig mogelijk kontakt op te nemen met tas, akademielaan 9 of met een van de redakteuren. ö god, sta ons bij. '•••^v:.jy.
weg met het overleg?! Was de universiteit in de 19e eeuw een instituut, waar een kleine elite de Ideologie van de heersende klasse werd bijgebracht, vooral na de tweede wereldoorlog is haar maatschappelijke funktie diepgaand gewijzigd. Deze wijziging vloeit voort uit de betekenis die wetenschap en technologie h e b ben gekregen voor de. industrie: de konkurrenttekapaciteit en de ekonomische groeimogelijkheden.worden in steeds belangrijker mate bepaald door deze nieuwe, schaarse produktiefaktoren. Het gevolg hiervan is dat de universiteit ingeschakeld wordt in het kapitalistische produktieproces en de óorsprónkel-ijke idealen als studiévrijheid, persoonlijkheidsvorming e.d. naar de achtergrond worden verdrongen. In plaats daarvan heeft de universiteit twee taken toebedeeld gekregen: op de e e r s t e plaats het afleveren van hoog gekwalificeerd beroepspersoneel, dat zodanig geselekteerd is, dat het qua mentaliteit pas in de hiërarchische organisatlestruktuur van het bedrijfsleven en daarnaast is toegerust met een hoeveelheid kennis, die dienstig i s aan het zich ekspanderende produktieproces; op de tweede plaats het verrichten van fundamenteel onderzoek, dat technologische vernieuwingen in de industrie mogelijk moet maken, maar dat voor het bedrijfsleven zelf te duur en te tijdrovend is *) Onderwijs en onderzoek worden door deze funktieveranderlng van de universiteit tot koopwaren op de v r a a g - en aanbodmarkt. Zo in de trant van de industrie vraagt, de universiteit levert tegen, akademische prijsjes. De universiteit (ver)wordt dus tot producent voor die markt, tot kennisfabriek, waar i. v . m . de grote vraag, "aan de lopende band" massaprodukten (i.e. akademici) worden afgeleverd; zij wordt een groots opgezette onderneming, waar in menselijk kapitaal geïnvesteerd wordt. Doordat de industrie zelf niet voor de kosten van deze investering kan opdraaien moet de staat, als instrument van het bedrijfsleven, bijspringen. Zij draagt e r zorg voor dat het aanbod en de kwaliteit van de waar, die kennis heet, gegarandeerd blijft. Maar omdat e r een maksimum is aan de hoogte van de onderwijsuitgaven binnen het tdaal van de overheidsuitgaven zal de staat e r ook op toe zien, dat de keimisproduktie zodanig geschiedt, dat het rendement maksimaal Is. Daarom krijgen efficiencyverhoging en kostenbewaking in de herstrukturerings voorstellen, die dienen om de universiteit aan te passen aan de eisen, die vanuit de industrie gesteld worden, de hoogste prioriteit. Het hele konflikt, dat op het ogenblik op de universiteit ligt, is terug te voeren naar de tegenstelling, die e r bestaat tussen de plannen die e r bij overheid en industrie leven om van de universiteit een strak gelelde fabriek te maken, die volkomen in dienst staat van het bedrijfsleven en 'beantwoord aan de stringente eisen van efficiency, kostenbewaking en rendement en anderzijds de wensen van die genen, die zich niet willoos '.aten onderwerpen aan de eisen, die vanuit deze maatschappij gesteld worden, die zich daarentegen naar eigen Inzichten in kollektief verband willen vormen en juist de bestaande maatschappij en haar grondslag, de organisatie van het produktieproces, ter diskussie willen stellen en willen veranderen. Look In Tilburg is het konflikt tussen senaat en kuratoren enerzijds en grote groepen studenten anderzijds gebaseerd op bovengenoemde tegenstelling. Het is duidelijk dat het konflikt zich op het ogenblik aan .het verscherpen i s . Het overleg in de struktuurkommissie Is volledig vastgelopen als gevolg van het feit, dat de senaat zich ondanks haar toezeggingen in mei vastklampt aan haar naar eigen zeggen specifieke plaats in onze hogeschool en de daaraan verbonden machtspositie niet Lwil opgeven. En inderdaad, wanneer Je ervan uitgaat, dat onderwijs en onderzoek maatschappelijk gezien een bevestigende funktie hebben, in • die zin dat zij de bestaande orde dienen te bevestigen en te versterken, dan heeft de senaat een specifieke taak op de hogeschool nl. om vanuit ' haar machtspositie te voorkomen, dat onderwijs- en onderzoeksvormen worden ontwikkeld, die gericht zijn op kritische vorming van het individu en niet op kritiekloze aanpassing aan de eisen van de bestaande orde. Een deel der hoogleraren ervaart dit misschien niet bewust, zij strijden m e e r uit dir.ekt zelfbehoud en sluiten zich daarom maar al te graag bij Veringa aan; zij brengen een scheiding aan tussen hun specifieke plaats op de hogeschool en de maatschappelijke achtergrond daarvan. Het studentenverzet keert zich echter in haar eerste fase niet tegen de maatschappij a l s geheel, maar m e e r tegen de uitvloeisels daarvan in de konkrete werksituatie en daartoe behoort ook de specifieke plaats van de hoogleraar. Willen daarom de hoogleraren fundamentele veranderingen niet in de weg staan, dan zullen zij hun •heilige stoel moeten verlaten. De konservatlef-katholieke inslag van de senaat staat er echter wel borg voor, dat djt op korte termijn niet zal gebeuren. Nu het konflikt van de struktuurkommissie is verschoven naar de plaats waar het thuishoort nl. de fakulteiten, pioeten we e r voor waken dat we in dezelfde fout vervallen als na de bezetting, toen we alleen op basis van formele (naar later bleek inhoudsloze) toezeggingen in overleg traden. Het gevaar dat verbonden is aan overlegkommissies i s , dat ze door de autoriteiten gebruikt worden enkel en alleen om akties te voorkomen en niet om tot werkelijk fundamentele veranderingen te komen. Het is in dat vérband helemaal niet ze vreemd dat de sociale fakulteit binnen een week na het overlijden van de struktuurkommissie de geledingen uitnodigde om in een stuurgroep zitting te nemen, terwijl zij op een aantal konkrete eisen nog geen -antwoord had gegeven. Het lijkt het beste, a m alvorens in overleg te treden, e e r s t "de goede wil" van de autoriteiten op een aantal konkrete frikticpunten te toetsen (bv. projektonderwijs). Mochtenzij zoals tot nu too gebeurd is niet op onze voorstellen reageren of ze duidelijk afwijzen, ••dan i s het zaak ons niet te laten paaien voor een stuurgroep of iets dorgelijks. Dan kunnen we ons beter richten-op nieuwe akties; die tot nu "toe het enige middel blijken te zijn om tets v e r d e r te komen m e t de diunokratisering van de hogeschool. |N.Scheerder.,' h ^ ^ P ^ Ï ^ - ^ ^ ^ ^ ^ ^ ^ ^ ^ ^ ^ ^ ^ P p g a • in de Kr. bibliotheek).
-_ brosjure van USN e n 2
tmimmM Mogen de studenten bij de akties voor automatisering, en demokratisering van de universiteiten en de hogescholen afwijken van de "spelregels van de demokratie"? Een vraag, die-voor alle vooruitstrevende studenten van belang is, omdat van het antwoord hiervan het effect afhangt, dat onze demokratlserlngsakties sorteren. Degenen die van mening zijn, dat elke vorm van demokratisering via bet parlement behoort te komen, omdat dit de bij uitstek demokratische instantie zou zijn, desnoods met ondersteuning van - als uiterste toelaatbare - een vreedzame optocht met spandoeken door de Haagse binnenstad en de aanbieding van een petitie, moeten toch zo langzamerhand zijn gaan inzien, dat de uitwerking hiervan verwaarloosbaar gering is. De zalvende woorden van de huidige bewindslieden, die vage toezeggingen inhouden (men denke aan de betoging van de werkende jongeren enige weken geleden) roepen allerlei frustraties op, die men in het vervolg voorkomen wil, bijvoorbeeld door buiten de spelregels van de demokratie te treden. Wie hebben «immers deze spelregels opgesteld? Dat zijn de huidige machthebbers, de rechtse partijen metfaunhypokriéte christelijke en "evangelische radicale" programs, aangevoerd door dë VVD en in feite gesteund door het pragmatische D'66, waarvan de pragmata een merkwaardige identiteit vertonen met de belangen van de grote bedrijven. Deze spelregels MOETEN overtreden worden, wil de werkelijke demokratie een kans krijgen. Het is een staaltje van ongezouten demagogie dat de huidige regenten ten beste geven, wanneer zij spreken van terreurmethodes, diktatuur van een kleine minderheid en schending van de meest elementaire demokratische regels door mensen, die nota bene niets, liever willen dan een sprankje demokratie. Als de paternalistische, elitaire en fossiele orde niet met vreedzame middelen (oollégestakingen en bezattingen van aula 's) opengelegd en doorbroken kan worden, dan ligt het voor de hand dat de radicale studenten gaan uitzien naar scherpere middelen.' Had immers, vóór de Maagdenhuisaktie, de ASVA niet met jobsgeduld de conferenties van de werkgroep bestuursstruktuur uitgezeten, toen zij op 6 mei met de steun van een motie van een studentenvergadering het overleg afbrak? Zelfs toen nog trachtten de studenten nog een waarschuwing te richten aan het adres van Belinfante en Samkalden met de bezetting van de aula; toen dat niet hielp, staken zij van de aula over naar het centrale administratiegebouw, waar zij uiteindelijk met grof poliüegeweld van traangas (vandaar die gesneuvelde ruiten, want frisse lucht hebben zelfs studenien nodig), en waterkanonnen uit verdreven werden. Het machtsapparaat van de heersende klasse heeft hiermede duidelijker dan ooit aangetoond, uitsluitend in dienst te staan van de naar ongebreidelde winst en unbedingter Gehorsam van de wetenschaps beoefenaren strevende monopollebedrijven. Parlementaire demokratie. Zowel de bekende cultuurfilosoof Marcuse als de Franse publicist André Gorz zetten uiteen, dat de parlementaire demokratie in de moderne kapitalistütehe maatschappij tot een leugen is geworden. Gorz zegt hierover: "Hét maakt weinig uit of dit verval van de vertegenwoordigende instellingen de vorm aanneemt van het gaullisme, het wilsonisme (in Engeland), de Italiaanse coalitie links van het centrum, de zgn. Great Society (in de Verenigde Staten) of de Scandinavische sociaaldemokratie... Al deze stelsels worden gekenmerkt door eenzelfde streven om de macht van de staatsburgers hun gezamenlijke wil te vormeii en uit te voeren, te vervangen door het manipuleren en conditioneren van de geatomiseerde massa" 1) Jaap Wolff commentarieert hierop 2): "Het is uiteraard nodig om de beperkingen van dé burgerlijke demokratie scherp en kritisch waar te nemen en elke vereenzelving met de heersende groepen en hun optreden in de vertegenwoordigende organen af te wijzen, maar de opvatting van Gorz leidt tot volslagen passiviteit. Het maakt "wel degelijk wat uit", of de demokratische parlementaire organen worden uitgehold door een De Gaulle; het is wel degelijk van belang, de parlementaire demokratie te verdedigen tegen de aanvallen die er door de monopolies op worden gedaan (door wijzigingen in het kiesstelsel zoals een districtenstelsel of een toelatingsdrempel - W. S.). Het ontkennen van deze noodzaak doet denken aan de fouten, die in het bijzonder de Duitse communisten maakten in de periode vóór Hitlêr aan de macht kwam en die het optreden tegen het fascisme bemoeilijkten". Natuurlijk heeft Gorz gelijk waaneer hij zegt, dat de massa gemanipuleerd en geconditioneerd wordt; inderdaad vormt, zoals wij in TAS nr. 4 •uiteengezet hebben, de volksvertegenwoordiging geen vertegenwoordiging van het volk, maar is dit dan een reden om meteen maar een einde te maken aan de gehele parlementaire demokratie? Het parlement zou wel een bevredigend functionerend orgaan kunnen. worden, mits dé waarheid omtrent de "Christelijke" politiek en de ''demokratische spelregels" aan het licht werd gebracht. De uit Gorz' woorden af te leiden "volslagen passiviteit" past niet in het kader van de huidige aktiviteit voor demokratisering. Anarchisme. ' De ultra-radikale leuzen, zoals die van een Cohn-Bendit, leiden tot verdeeldheid van de vooruitstrevende krachten en machteloosheid, zodat uiteindelijk deze ultra-radikaliteit de machthebbers in de kaart speelt. Wie, door het huidige gezag verbitterd geworden, zijn toevlucht in niet . alleen illegale (die pasten de Nederlandse verzetsstrijders tijdens de nazi:-overheer8lng ook toe) maar zelfs In misdadige middelen zoekt, streeft zijn doel.voorbij: hij toont zich nl. ongeschikt voor een - later 'eventueel - gedeinpkratiseerde samenleving, waarvoor hij op dit ogenblik MEENT te strijden; hij is anarchist en dat houdt niet slechts e ^ afwijzing-in yan hét bestaande gezag, maar van IEDERE orde, dus " 1 socialistische. Hij BLIJFT anarchist. Het anarchistische
socialisme is daarom een contradictio In se; om deze reden moeten pprecht-progressieve studenten toch maar liever medefauntoevlucht nemen tot de parlementaire "schijndemokratie" dan tot een sfchijn-links anarchisme. Middelen. De strijd voor autonome demokratisering van onze instellingen voor wetenschappelijk onderwijs blijkt een moeizame en uitputtende. Maar zij is waard gestreden te worden. Zij moet met parlementaire en buitenparlementaire oppositie gevoerd worden, In de eerste plaats door ons, studenten. WIJ hebben geen ontslag en werkloosheid te vrezen bij onze akties. Onze strijd is óók die van de reeds afgestudeerde wetenschapsmensen en technologen; zij is óók die van de Industrie employees en óók die van de arbeiders; zij is de strijd van alle demokratisch denkende en vooruitstrevende mensen. Zij vraagt en eist overtreding van de conservatieve en kapitalistische spelregels. Walter Snoyink. 1) zie; André Gorz: "Het moeilijke socialisme". 2) zie: "Politiek en Cultuur" 29ste jaargang no. 2. /VERZORGINGSFLAT. De bouw van verzorgingsflats, voor onze bejaarde, invalide of mindervallde medemensen, is In onze (democratische?) welvaartstaat een algemeen belang, dat prioriteit moet hebben, tegen alle bezwaren In, ongeacht van welke kant deze ook komen, omdat bier gaat, mede In verband met de VOLKSgezondheid, om zeer urgente belangen. Pers, radio en televisie, drukken ons bft herhaling met de neus, op de noden van juist deze mensen en soms erbarmelijke omstandigheden waaronder zij leven, nb. "terwijl enkele kleine groepen, die soms slechts bestaan uit éen familie, zich (zoals hét evangelie zegt) te goed doen aan spijs en drank, en alle mogelijke en onmogelijke woon- en leefcomfort genieten, en zich wentelen in hön weelde, lijk varkens in hdn drekl" Het komt mij niet ongewenst voor eens te gaan kijken in de omgevaing Baam-Soest. Aldaar bestaat een plan voor de bouw van een verzorgingsflat. En nog wel een "luxe" verzorgingsflat! Het plan is: een luxe verzorgingsflat te bouwen op de plaats van het voormalige hotel Trier. Tegen dit bouwplan zijn bezwaren gerezen van de zijde der koningin en de gemeente Baarn. De intendant van de koningin (wat is een Intendant? een of ander middeleeuws wezen dat niet meer past in onze demokratische tijde?) heeft de koninklijke bezwaren als volgt gemotiveerd: fefSei 1. Deze flat, ter verzorging van ordinaire, gewone mensen; ten behoeve van bejaarden uit het volk, die vanwege hun hoge leeftijd, zichzelf de verzorging niet meer kunnen geven die zij nodig hébben: komt te staan op de plaats van het voormalige hotel Trier, d u s . . . op nauwelijks 100 meter afstand van "hét koninklijk paBts!" (foei,... !) 2. De aanwezigheid van deze verzorgingsflat én die gewone bejaarden: is een aantasting van de privacy en het - vrije - uitzicht van de koninklijke familie! (en dat is dan. .dat!) Ook de gemeente Baam maakt bezwaren, klaagt en is ( zoals het een goede leiding, die er immers altijd moet zijn, betaamt).... actief. Bezwaar en klacht van Baamse leiding: a. de verzorgingsflat is een "storend" element in een "kwetsbare" omgeving. . b, die "verdomde" flat, ter "liefdevolle" verzorging van ordinaire bejaarde mensen komt, uitgerekend en precies, te staan: op "gfeheillgd" Soests grondgebied,! Aktie van "de" leiding: met hoge en vermoedelijk "koninklijk" hoge, brandweerladders, heeft de gemeente-Baam inmiddels laten nagaan: of de bejaarden, vanuit hun 22 meter hoge verzorgingsflat, die omringd is met een aantal "23 meter hoge" beuken, vanaf een hoogte van 22 meter, geen -> al te vrij - uitzicht hebben op hét paleis!" Nu beken ik eerlijk ook grote bezwaren te hebben: tegen het aantasten van privacy, het vrije uitzicht van de medemens, het bouwen van 'luxe" verzorgingsflats en veel andere zaken. Zo wekken de bouwplannen voor een "luxe" verzorgingsflat mijn afkeer op, niet omdat het plan is haar te bouwen op "geheiligde" Soestse grond, maar: omdat 'luxe" totaal niets te maken heeft met het "verzorgen van bejaarden" en hen alleen op volkome i onnodige onkosten jaagt. Voorts erken ik: dat er altijd leiding moet zijn. Bijvoorbeeld om te voorkomen dan sommige elementen de privacy, het vrije uitzicht, de persoonlijke verantwoordelijkheid en vrijheid van anderen aantasten. Maar: zes jaar geleden werden er bouwplannen gemaakt én uitgevoerd, voor de flatbouw waarin ik nu woon. Deze flatbouw was een dlrekte aantasting van de privacy en het vrije uitzicht van zo'n tiental families, die in de Erasmusstraat woonden, en deze drie verdiepingen hoge flatbouw, op plm. 15 meter afstand van hdn "eengezinspaleizen" zagen oprijzen. 'Én nu vraag ik mij wél af: waar was tóén de leiding, die n<l zo uitermate bezorgd is voor de privacy en het vrije uitzicht van todere mensen? ! . Overigens: de leiders (?) van de gemeente Baam hebben wel gelijk: dez omgezing is kwetsbaar, omdat de mentaliteit, die daar heerst, zeer kwetsend is voor het Nederlandse VOLK en speciaal voor de kwestbare bejaarden, die in een dergelijke omgeving.... verzorgd moeten wordi
DE DESPERADE VAN ONS WILDI 5STEN ( O F . HEEFT TOCH WEL IETS VAN FRANCO) •
r is nogal wat veranderd In de wereld sinds de uitvinding van het wiel. De moderne mens i s kosmopoliet en gaat.L luchtig gekleed, voor twee dagen even naar kairo op & neer, verwisselt neerlands motregen voor k a i r o ' s zonneschijn, een r e i s die ten tijde van de kruistochten slechts na veel ach! & wee's en dan zeker niet vrijwillig werd ondernomen, in d< stellige overtuiging dat bet pas geboren zoontje al wel grijze haren zou hebben bij de terugkomst. Want onderweg bedreigden rovers en oorlogen ieders bestaan, en het was best mogelijk dat men tussen P a r i j s en Marseille door een slepende ziekte bevangen werd: en geen dokter in de buurt. En wie bekruipt niet een gevoel van medelijden, meewaren, adjunkt blozen (dat ook wel massaal voorkomt a l s iemand geweldig staat te stuntelen op de teevee) als hij zich zijn jeugd herinnert, waarvan de zondagmiddagen gevuld waren met de Wadders, voelbaluitslagen noteren voor de toto van j e vader en (limburgers zullen zich het zéker herinneren) RADIO-ZUID die elke avond rond z e s uur in de limburgse landstaal uitzond met onder andere Paulus de Boskabouter en de kamavalvlerders, die onverstaanbare grappen vertelden. Toch was dat kommunikasie, mensen, pure kommunikasie. Van het burgerdom, jawel m a a r dat doet niets af aan de situasie. Ikzelf bijvoorbeeld - ik vertel dit alleen om dé macht van een zo oeroud medium als de radio aan te geven heb door deze in het limburgs gesproken uitzendingen van Radio-Zuid sinds j a a r en dag een onuitroeibare afkeer van twee streken Limburgs Land, namelijk de buurt rond Kerkrade en de dorpen rond Venlo, die wel uitmunten in de onverstaanbaarheid. Hoeveel te sterker zal niet het nieuwste medium, de televisie, zijn invloed uitoefenen? Wij groeiden op met radiovoetbal, de jeugd van nu met teeveevoetbal, de organisatie International Rescue en de altijd rokende Momfer. Dat zal me een generatie-konflikt worden over vijftien j a a r . E r is nogal wat veranderd in de wereld, Zo-Is-Het, en Hoepla achter de rug, en de e e r s t e studentenrellen gezien, m a a r de PATATBOER VAN DE ETHER, de AVRO, speelt nog steeds de arbeidsvitaminen, met aan de kop, ongeslagen, de NACHTEGAAL UIT BLUERHEIDE, ons aller HEIN, waarvan j e de dikke stapels langspelers op zovele' door limburgers bewoonde studentenkamers kan aantreffen (weer dat simptoom van adjunkt-blozen). Namen die je na een tijd gaan ergeren, na zóveel jaren; Meisjeskoor Sweet Sixteen olv. Lex Karsemeyer, Metropoleorkest olv. Dolf van der Linden, die eewige grappen als "Pyamissimo" (ochtendprogramma), "25 j a a r chansons, een "lied" erüjke documentaire" en zo nog duizenden, j&Ui&dren door. Er moet m a a r eens wat veranderen in do nederlandse ether. De teevee moet m a a r eens gebruikt worden voor zijn werkelijke funksle, kljkbuis, zoals de radio de spreekbuis zou moeten worden voor allerlei groepen In nederland; en niet alleen voor progressieve legeraalmoezeniers, professoren & politieke partijen, om het Woord des Heeren, de Waarheid over DNA en de Erfelijkheidsleer, m a a r vooral de laatsten, DE VERDERFELIJKE POLITIEK, HET GESJACHTER MET HET STEMVEE EN O, Q, O, DE DUIDELIJKHEID aan de man te brengen. Links & opstandig Nederland heeft allerlei gekke kleine blaadjes en tijdschriften altijd goed benut (neem nou TAS) m a a r de rechtse orde gebruikt dag in dag uit teevee en de radio, die veel m e e r mensen bereiken, veel effektiever voor M&r belang. Het schrijven in linkse blaadjes wordt langzamerhand een vechten tegen de bierkaai. De wereld is verkleind tot een dorp. Een écht dorp, met wandelende nieuwsbladen en al. In vérhouding tot de teevee zijn de linkse tijdschriften in dit dorp niet meer en hebben evenveel lezers als het meisje dat 's avonds, op haar gezellige meisjeskamer, waar het warm ruikt en waar kleine behaatjes en zachte onderbroekjes in de kast liggen, gedichtjes zit te schrijven en ze voor ze haar verlangende lichaam tussen de koele lakens schuift, aan niemand laat lezen dan zichzelf. Maar pas op! Bij een dorp hoort een dorpsgek: omroep 2000. (wat doe je daar zo lang op je kamer, Harry? Eh, revolusie maken, vader) K
JIKO
welig tiert nu al vele maanden het zogeheten zaad van de nu w^ï zeftf j rustige middenstandsbedrij ven. maanden aan een stuk werden zé beurtelings overstelpt met een niet te onderschatten jaarlukse eksploziévan kooplust, de rustige tijden geven het beste de stemming wéér waarin de tijdeluk aan aantrekkelukheid inboetende kleinhandel verkeert. ~ schattingen ramen het persentaazje aankopen oiv van de gebeurtenissen zonder duidelukke aanwijzingen naar de noodzakelijkheid op m e e r dan 80. het lijkt of ze de rustige tijden ziet als een verademing tussen hoge torens van waren, en dat dit niet louter .kruidenierswaren zijn, geeft heel duldeluk de overgang weer van dit jaarlukse feest yfa^c»^.'-, verbroedering, waarbij men dan al vrolijke liederen zingend, elkaar ombeurten de kans gaf een stuk van de spekulaaspop te bijten, naar wat men zou kunnen noemen het verschrikkelukste onder de versehrikkelukken. al is het zo dat onze westerse konzument veel m e e r koopt (en daarvan nog slechts een gedeelte verbruikt - het meeste wsrdwijnt 95 h e t vuilnisstortterceln) dan hij zelf voor zijn onbetwistbaar voortbestaan nodig heeft, met feestdagen i s het helemaal dikke pret. dan zou j e . kunnen zeggen koopt hij niets anders dan wat hem na een levenslange kursus onbeheerst kopen werd bijgebracht, wagonladingen niet het m e e s t futurlsties speelgoed verdwijnen in nerveus opengesperde tassen dléhiaéÊ V blijheid al die vrolijk verpakte waren in ontvangst hemen, j e zoü j e haast gaan afvragen of niet die tassen m e e r verstand hebben dan-.diè mensen, want eenmaal vol laten ze niets m e e r toe, terwijl hun eigenaar moeite doet om zich de televisie reldame-, rijmpjes te herinneren en steeds meer wil kopen, de anders zo rustige huisvader die savonds bij de kachel al slapend televisie zit te kijken, blijkt eenmaal losgelaten Ineen warenhuis een verschrikkelijk wild en uitgelaten beest, een angstaanjagende woesteling: de desperado van ons wilde westen. deze gedaanteverwisseling, de verdorven mens eigen, speelde zich vroeger af binnen het huiselukke gebéuren, a l s viader ingedut voor hefeV radiotoestel (of nog vroeger voor zijn kranig, plotseling'uiteen geile '• droom - ik heb iemand eens horen zeggen dat hij van geile spinnen, droomde - ontwaakt en tot zijn diepe teleurstelling zijn Vrottw liefdevol naar hem ziet kijken, zoals ze ook naar de kinderen kijkt a l s z e die lekker Instopt, met eën enorme pik in zijn broek dirigeert hij dan. zijn vrouw de slaapkamer in, en s t o r t zich met een bezweet gezicht op het onschuldige wicht en komt zoals geivoonluk veéi te vroeg klaar, zijn vrouw onbevredigd achterlatend, "sorrjr schai^ de volgende keer zal ik . wat langer doen", is dan ledere keer zijn verontschuldigende antwoord, wefisnde dat hem dat toch niet lukt want hij voelt z i j n k r a c h t e n r e e d s ^ afnemen. de huisvader van nu hoeft deze hem als een plichtsj voorkomende marteling (voor volk en vaderland!) niet m e e r te. ondergaan, anderen hebben voor hem) een betere uitgevonden, hij heeft voor zijn gefantazeerde lusten niet m e e r zijn vrouw a l s slachtoffer te nemen, hij kan nu rustig vertoevend onder het vriendeluk knikkend hoofd Van de verkoper al die lusten bevredigen waarvan'hij' vroeger slechts dorst te dromen. en de pret begint opnieuw a l s hij tuis zijn zoontje moet helpen met spelen. INGEZONDEN MEDEDELING. Nederlands Studenten Kongres K3D-I970 Wagéningen MENS KONTRA MILIEU. Het laatste halfjaar zijn problemen -betreffende de milieuhygiëne stérk in de belangstelling gekomen. Meestal zal men echter in kranten en tijdschriften niet veel m e e r aantreffen dan een signalering van de huidige - onhoudbare - toestand, waarbij alleen losse tei^:igéfri&$mte^^fiiia zonder dat de samenhang duidelijk i s . Van woensdag 28 tot en met zaterdag 31 januari wordt in Wagsningen het Nederlands Studenten Kongres KSD-IDTO gehouden, dat a l s tema draagt "Mens kontra Milieu". De opzet van dit kongres i s om het vraagstuk van dèjiaiieuhygiëne io belichten vanuit het gebied van de Volksgezondheid, ekonomie, biologie, j ekologie, sociologie en filosofie en o m u zo een helder beeld te geven vanl •de werkelijke problematiek van bet onderwerp en de richting te wijzen Iwaarin we de oplossing moeten zoeken. jHet kongres ziet e r als volgt uit: (woensdagavond : inschrijving, opening én kennismaking met tema. donderdagochtend : hoofdlezing a; de mens geplaatst in'hst milieu p t T O f ï ^ . W ^ ' ï i i ' . van Melsen ' • hoofdlezing b; willen .wij leefbaarheid? '-. d r s . A . P . M . C l i j s s e n ' kamerkonsert middag : kuituur: hoofdlezing o; milieubeheer i s zelfbehoud prof. d r . D. J . Kuenen hierna volgen vier sektielezingen : kuituur; de vlinderopera mmw. van het avond resistentieorkesten dé fftnfare van warder door de inskefensekte q n d e _ alarmisten vrijdagochtend : hoofdlezing d; onze gezamenlijke verantwoordelijkhéic \ naar we hopen d r . R. J. H.Kruisinga hoofdlezing e; toekomstmodel voor de leefwereld , prof. d r ; i r . F . M . M a a s : dtókumentatie, films, i n f o r m a t i e - e n a k s i e - ' middag diskusslegroepen avond : kuituur; ."'/jaazkonsért ;"' ontspanning; super-slotfeest ' zaterdagmiddag : diskussie en slotbeschouwing, daarna sluiting. Gedurende de hele kongresperiode zal eir een tentoonstelling over het tema worden gehouden. inlichtingen over prijzen en andere details: ',' KSD-Wagéningen 1970 Generaal Foulkesweg 1b [Wagéningen Itelefoon: 08370-4455.
^""i s
bpniM ^ - ^
LA JOIE DE VIVRE EN TUNESIË LA JOIE DE VIVRE E^ D E G . E . A . S . T . PERSPECTIVES.
P e r s p e c t i v e s i s de naam van het blad van de G. E . A. S. T. (Groupe d'Etude et d'Actlon Socialistes Tunisien). GEAST is de jongste en m e e s t revolutionaire beweging in tunesie, gezien haar leeftijd, haar oprichters en haar leden. Deze embryonale politieke partij werd opge in 1964 in P a r i j s door een groep jonge intellektuelen, die voor het grootste gedeelte nog studeecden. Later, in 67/68 werd, gezien de die men aan de universiteit en onder bepaalde Intellektuelen (professoren en advokaten) bereikt had, een struktuur parallel aan d in Parijs in Tunis ingevoerd en het centrale comité verhuisde naar-T Tunis. Maar de slagen die het regime-Bourguiba haar in maart/'68 toebracht, verplichtten haar vanaf de grond opnieuw te beginnenV Het zou misschien nuttig zijn DE BELANGRUKSE IDEOLOGISCHE STRATEGISCHE EIGENSCHAPPEN VAN DEZE GROEP te deflnl&rei Perspectives heeft nooit de pretentie gehad een politieke partij te zijn' «u*»** Maar ze gelooft dat ze het moet worden. Omdat ze marxistisch - 1 / leninistisch i s , gelooft ze dat je de revolutie een handje moet helpen en dat de m a s s a ' s een gids moeten hebben: de Revolutionaire Partij. Om te beginnen stelt zij zich voor de tunesische maatschappij te onderzoeken en te ondervragen en e r de mogelijkheden van 'socialistische actie in te proberen. Om dat te doen gebruikt zij de marxistische methode. Haar hoofdtaak voor de e e r s t e jaren is voorbereidend werk. Bewnstworden. Ze moet de m a s s a ' s bevrijden van de mythe's, het belachelijke en de demagogie van het destourien-socialisme aantonen. Parallel daarmee probeert Perspectives haar eigen Ideologie te bepalen wat betreft de houding die zij inneemt ten opzichte van de dagelijkse problemen. Ze heeft tot nu toe geen enkel etiket geaccepteerd, wetend dat elke exclusieve stroming haar vrijheid om een weg te vinden die hoort bij de tunesische werkelijkheid zal beperken. In haar blad kan men citaten lezen van Lenin, Mao, Trotsky of van Che. Maar baar afstand van Moskou was duidelijk en de richtlijnen van de Sovjet of de Sovjet-ambassade in Tunis zijn nooit favoriet geweest in haar geschriften en activiteiten. Zo heeft Perspectives ook vanaf haar begin haar lijn afgebakend ten opzichte van de Communistische Partij die overheersend pro-Sovjet was. Nadat die in 1964 verboden was, probeerde ze langs alle wegen weer erkend te worden. Op belangrijke momenten heeft ze niets mlmder gedaan dan de activiteiten van de Perspectivisten saboteren. We geloven dat Perspectives, met zo'n programma, de kern van een belangrijke politieke partij had kunnen worden. Maar dat leek niet zo aangenaam voor het regime, dat iets anders van plan was. De gebeurtenissen waarover wij hieronder zullen spreken, zullen dat verklaren. De gebeurtenissen van maart '68. Voordat we gaan praten over de gebeurtenissen van m a a r t '68, moeten we e e r s t nog kort samenvatten de gebeurtenissen van juni '67, omdat tussen die twee bijna een relatie van oorzaak en gevolg i s . Tegen de Israëlische aggressie in juni '67 ten opzichte van de Arabische landen en tegen de passiviteit van de regering en de radio werden massademonstraties en een studentenmeeting gehouden. J a m m e r genoeg sloegen deze demonstraties, die het aan leiding ontbrak, om In plundering van de winkels. Het i s te verklaren door de frustraties van de m a s s a en haar onwetendheid waarin ze door de regering gehouden wordt. De regering aarzelde niet de studenten van plundering te beschuldigen, hoewel die de eersten waren die ze veroordeelden. De regering wilde daar onder druk van de Britse en Amerikaanse ambassades niets van weten en reageerde e r g vlug. E r kwam een militair proces waarbij voor de studenten de hoogste straffen gereserveerd warefi. Een van de studenter die het woord had genomen tijdens de meeting kreeg een straf van twintig j a a r dwangarbeid. Dat was Ben Jennet, een teologiestudent. Zijn misdaad was niet minder dan PerspectiviBt zijn. Wij willen ons niet uitputten over de kondities waaronder dit proces zich afspeelde. Om een idee te hebben van de omstandigheden i s het misschien voldoende te zeggen dat de verdedigers van de beklaagden verboden werd te pleiten en dat de getuigen &. décharge niet gehoord werden. En de verwijzingen van de president van het gerechtshof waren niet m e e r dan zinnen uit de toespraken van Bourguiba. De studenten in het algemeen en de Perspectivlsten onder hen in het bijzonder hebben deze onrechtvaardigheid nooit geaccepteerd. Ze was de belangrijkste reden van de gebeurtenissen in maart '68. De twaalfde en de dertiende maart werden e r in de universiteit en in de stad pamfletten uitgedeeld, ondertekend met Perspectives, waarin opgeroepen -werd deel te nemen aan een meeting in de universiteit, om het proces Ben Jennet uit te leggen en solidariteit te betuigen met de zo zwaar en onrechtvaardig gestrafte kameraden. De vijftiende maart kwam de polltie-in-burger zoals gewoonlijk college lopen op de universiteit. Een vergadering werd gehouden in de hal van de universiteit. De kameraden die wilden, werd verhinderd te spreken. De politie probeerde vergeefs de menigte te verspreiden. Toen besloten de studenten de collegezalen te bezetten om e r te diskussieren. Dat liet de politie toe, m a a r troepen oproerpolitie, die speciaal getramd zijn in de U . S . A . , zetten spoedig de universiteit af, om op het e e r s t e teken van onrust in de straten te reageren. Omdat hen verhinderd werd te demonstreren, dachten de studenten e r goed aan te doen de hele universiteit te bezetten. Dat deden ze gedurende drie dagen. Meetings, politieke uiteenzettingen, diakussies, pamfletten etc. Omdat ze nog nooit de gelegenheid hebben gehad onder zulke vrije omstandigheden te spreken, worden de studenten te brutaal. Men praat over een verbond tussen studenten en proletariaat, demokratie, diktatuur, onderdrukking door de regering, kortom het is een kollektieve uitbarsting. Wat hen veel zal kosten. Inderdaad, de regering krijgt e r genoeg van, zoveel de waarheid gezegd te krijgen, en de politie heeft e r niet veel moeite mee, het net van leiders van de beweging te achterhalen en die een voor een te a r r e s t e r e n . In de radio en in de p e r s spreekt men al gauw over een komplot tegen de
este
(deel II en slot) ligheld van de staat. Na vier maanden eenzame opsluiting tijdens Ike de politie haar foltertalenten ten toon kan spreiden, worden 150 studenten, professoren en advokaten, voor hetzelfde gerecht gedaagd dat n Jennet had veroordeeld. De president beschuldigt de beklaagden an te behoren tot een illegale organisatie (Perspectives), belediging 'de hoogste strijder" (Bourguiba: Ie cobattant suprème), een mplot tegen de veiligheid van de staat en duizend andere fantasieën, ijn op hol geslagen verbeelding hem ingeeft. Een uittreksel van de :en die hij de beklaagden stelt, kan ons een idee geven van het euze karakter van zijn rechtbank. t u lid van Perspectives? p u dit artikel geschreven? Gelooft u in God? Tunesië is een Mohammedaans land. Hoe kunt u Marxist zijn? Wat denkt u over de inval in Tsjecho-Slowakije? Men kan goed zien dat dat wat het regime de beklaagden verwijt niets minder i s dan een manier van denken die anders i s dan de zijde er> dat het hier gaat om een politiek proces in een land, waar de geloofsvrijheid, vrijheid van meningsuiting en drukpers verzekerd zijn door de grondwet. En dat wat een dagelijkse gebeurtenis is in Nederland (een meeting houden op de universiteit) kan best bet begin zijn van enige mooie Jaren in een Tunesische gevangenis. Dat was het lot van de studenten, die het in m a a r t '68 gedurfd hebben uit te spreken dat ze anders dachten dan Bourguiba. Hun straffen variëren van één tot veertien j a a r gevangenis. Ben Jennet die tijdens de maartopstand dwangarbeid deed, werd weer voor de rechtbank gehaald en kreeg vier j a a r gevangenisstraf toegevoegd. Kameraden, onze pretentie bij het schrijven van dit artikel Is niet e r g groot, m a a r we hopen toch dat het j e een beetje zal veranderen. Dat j e ophoudt met Tunesië te zien als een charmant land in de zon, want de blauwe hemel verhindert de onrechtvaardigheid niet. Dat je weet, dat het territorium van de diktatuur groter i s dan Portugal, Spanje, Griekenland en Latijns Amerika. En dat zuiveringsprocessen niet alleen in de U. S. S. R. voorkomen. M. F
i
P
•
—
—
l ^
Soms heb j e dat wel, zo'n onbestembaar woedegevoel, waarbij j e Marx e i De Block In een adem vervloekt. Dat j e ' s avonds met tot vuisten gebalde handen door de stad loopt, binnensmonds mompelend en.tierend tegen alles schopt en je blij bent uit huis te zijn gegaan, omdat j e anders je onredelijke bui op je meisje (die toch zo lief is en zeer zachte dijen heef ) zou hebben laten uitbarsten. Zo kan ik me voorstellen dat minister Veringa 's avonds door Den Haag heeft gelopen, nadat hij op zijn teevee het Onvergetelijke Duo De Jong & Luns, de Grootste Humoristen van Deze Eeuw, Komt Dat Zien, Komt De Zien, bezighad gezien, bij de EEG-mlnisterraad. Veringa, die toch een ernstig man moet zijn, zoals hij naar mij overkomt, moet zich wel ontzettend schamen, samen met deze Grappenmakers, De Lange Joseph & De Kleine Piet, in een kabinet te zitten, wat voor hem deze bezigheid ('s lands bestuur) wel moet degraderen tot wat ze in feite i s : gekir & gegrap aan de marge van de macht. Laten we vandaag maar pret makei want de dertigste mei zal de wereld vergaan, de wereld vergaa-aa
B. T. W. Is geen belastingverhoging, doch een belastingverschuiving Zij brengt niet een structurele grotere opbrengst voor het Rijk. Het winstpunt komt s t r a k s voor het BEDRIJFSLEVEN; want tegenover die hogere belasting op consumtiegoederen staat, dat investeringsgoederen zullen worden vrijgesteld, omdat de omzetbelasting daar kan worden afgetrokken. Die vrijstelling van investering betekent, dat WIJ met een bepaald bedrag aan besparingen zullen kunnen investeren. Reeds dit j a a r zal dat element van restitutie van omzetbelasting op voorraden gaan spelen en een verlichting in de financiering van het bedrijfsleven betekenen; aldus minister Witteveen. Wellicht dat bij de volgende verkiezingen zich een nieuwe kandidaat voor het minister-presidentschap aanmeldt, nl. de huidige president van de onafhankelijke demokratische gloeilamper republiek: i r . F . J . P h i l i p s . M.B(
h^Jt&lfömpi ' 2FRANS DE KOK GRAMMOFOONPLATEN
HEUVELSTRAAT 104 - TILBURG TELEFOON 0 4 2 5 0 33470
rfêfiföO wA
É
n
• •Ekskluslei voor TAcsg
•
TUSSEN STATUS EN OPROEH.
hoogleraren klem
DE el2 WINDHAAN VAN DE FAKULTEIT. Professor doctor Philip Stouthard, voorzitter van de vreemdste ' fakultelt van deze hogeschool, docent statistiek en gemeenteraadslid van Tilburg voor de Katholieke Volks Partij, is door alles Wat ik van hem weet een man die niet zo gemakkelijk te interpreteren is. Kan men hem nu als een van de meest verbitterde verdedigers van de bestaande orde in de sosiale fakultelt meemaken, vroeger, bij het begin van de demokratiseringsbeweging aan deze hogeschool, toen het hebben van haren die iets langer waren dan die van de volksvertegenwoordigers Koekoek en Harmsen zo niet gezien werd als een gevaarlijke ziekte, dan toch in ieder geval als uiting van een duidelijke misgroei in de psyche, toen was het geen, laat ik het noemen kattedrek om, kortharig en onmiskenbaar anderssoortig zijnde, je te solidariseren met het aanwezige werkschuwe tuig. En anderssoortig was professor Stouthard onloochenbaar: door zijn hoogleraarschap goed voor de som van minstens vijftigduizend pilden, ambitieus In de standaardisering van onderwijs en eksamens en ambitieus In zijn onderzoek, waarbij hij samen met de tot snel-stijgende-ster omgedoopte onderzoekstechnlous J.Segers de moeilijke kontrastgroepenmethode ontwikkelde. 'Bij deze man kon men toen elk moment van de dag binnenvallen, -met welk probleem men ook had, want zijn solidariteit met de linkse beweging en de SVB ging zover dat hij, omwille van die solidariteit in staat was zeer vertrouwelijke, papieren uit de vertrouwelijkheid te halen. S. en de geheimhouding. Vanaf maart 1968 bestond in het oude vervallen huls aan de Goirkestraat 125' een met een groot woord kommune genoemde gemeenschap. Bedreigd door de politie, een veel te hoge huur betalend aan de huisbaas en door de grijze massa studenten voor gek vetsleten, was de enige aan wie zij houvast en steun hadden, de progressieve hoogleraar Philip Stöitljard, die je toen regelmatig in gesprek kon zien met mensen als Ton Koster, Eimerd Evertse, Hans van de Watering en Fiona Conrads. Het ongelofelijke gebeurde: op zekere dag ontvreemdde Stouthard tijdelijk een zeer geheim dokument uit het archief van de hogeschool, een rapport van de Tilburgse politie over de kommune aan de Goirkestraat, door burgemeester en polltiehoofdman Becbt aan de rektor-magnlfikus toegestuurd met het vriendelijke verzoek de hasjiesj rekende sexgenleters uit de Goirkestraat van de hogeschool te verwijderen, een rapport dat onderwerpen behandelde 'die varieerden van sex met minderjarige meisjes, politiek en Peking tot het handelen in en gebruiken van verdovende middelen als hasj en marihuana. Het was de held van elke linkse student, Philip Stouthard, die dit geheime rapport in zijn aktetas de hogeschool uitsmokkelde en het liet lezen aan de kommunards om hen te waarschuwen, maar erbij vertelde dat het niet voor publlkasie vrij gegeven kon worden, wegens gevaar voor eigen positie. En gevaar was er zeker. Want later nog, toen de aktualiteit van het rapport door de opheffing van de kommune verdwenen was, dreigde Becht, geïnformeerd over de verbreking van de geheimhouding over dit rapport, de ambtenaar die zich zo slecht van zijn taak had gekweten, op staande voet te ontslaan als hij er achter zou komen wie 'm dat geleverd had. Maar Becht zocht de dader in de verkeerde hoek, wat een geluk was voor professor Stouthard, want wie één keer Kees de Sloper boos heeft gezien, die weet waartoe hij in staat is.
3. en.de demokratlsering. In juni 1968 vond de beroemde anti-olof anti-nato demonstratie plaats pp de hogeschool, gericht tegen de Starfighter en de Hawk en uitmondend in een grote diskussié over de ethiek van de wetenschap, over de houding van de hogeschool die wel de NATO toeliet maar niet de NVSH. De grote kpnflikt-socioloog R. A.de Moor, over wie stellig deel 4 of 5 van dit fuilleton zal handelen, wist toen het smeulende konflikt te doven met uitspraken die hij nu niet meer zou durven doen. Na deze uiting van ongenoegen & onbehagen kwamen de diskussies over de kritiese wetenschap en de maatschappij op een hafër plan, maar omdat bet vakantietijd was, werden ze weer snel afgebroken, omdat de student de blazer verruilde voor het hippe hemd en de studieboeken voor de Texelse duinen. Op het laatste moment werd er nog een kommissie gelhstalleerd, die ervoor moest zorgen dat de inderhaast afgebroken diskussies in oktober weer opgevat zouden worden. Dit was de Paaree-boekje-kommissie, bemand door de held van dit verhaal Ph. Stouthard, door Jean Frljns en door A. A. Wentink (wiens naam, door de neus uitgesproken, zijn persoon grotendeels weergeeft). In het voorwoord van dit paarse boekje schreef Stouthard de volgende kreupele zin: "Met deze brochure wordt beoogd de discussie over structuur en functie van de universiteit en over de taak en de verantwoordelijkheden van de wetenschap - een discussie die in het studiejaar 1967/68 is op gang gekomen - op gang te houden". Stouthard engageerde zich toen overduidelijk met de opkomende studentenoppositie en nodigde de agressieve tekenaar karel, die later bekend werd onder het pseudoniem K., uit het illustreren van dat paarse boekje op zich te nemen. Zo komt het dat ik van al deze gebeurtenissen op de hoogte ben en gelegenheid heb gehad in allerlei redaktie vergaderingen Philip Stouthard nader te leren kennen. In veel van zijn uitspraken bleef hij een reformist. Urban Hovers zal het kunnen getuigen,'maar tegelijkertijd was er zijn houding tegenover dé 3%^; fakultelt, een houding die radlkaler was dan wij er ooit een hadden gezien, tenminste van een prof. S. en professor vandooren. Na verloop van tijd kwamen wij er achter van waar dit radikalisme bij een zo genuanceerd persoon als Ph. Stouthard kwam. de Eksakte komponenten ervan waren moeilijk te achterhalen, zo openlijk liep hij ook niet inet zijn frustraties te koop. Een van de weinige dingen die hij ons toen vertelde was zijn antipathie, zijn rancune ten opzichte van professor van Doeren, een paternalistisch man en homofielengenezer, die van mening was dat de studenten zich koest moesten houden en die Stouthard's grote tegenstrever was bij het standaardiseren van de examens en de beoordelingen die volgens Stouthard althans, veel
konservatiéver was dan de Moor die toen voor de gevaarlijkse prof doorging. Tot op heden is Stouthard nog steeds de grote voorstander van de gehate multiple-choice-methode bij ex amens, terwijl van Dooren tot in lengte van dagen zijn vragen zal blijven stellen als: leg in eigen woorden uit hoe Lersch de endothyme grond ziet en hoe deze in verband staat met de Persoon. De houding van Stouthard ten opzichte van de studenten was toen al ambivalent aan het worden, als ze dat niet al altijd geweest was, maar nu begon ze hinderlijk te worden, terwijl ze hem vroeger niet weerhield het wettig gezag te trotseren. Van de ene kant verwachtte hij heil van de studenten als aanpassers van een overleefde struktuur, van de andere kant voelde hij dat >ook zijn- eigen positie bij een werkelijke demokratiserlng wankel zou worden. S. en de radikale demokratie. Van nu af aan raakt dé karriere-lijn van Stouthard onder de rode streep: het vertrouwen van links in zijn gezindheid daalt en gelijkertijd daarmee zijn vertrouwen in de stouthard-gezindheid van links. Steeds meer begon hij diskussies over Marcuse en maatschappijhervorming (revolusle), die hij vroeger een en al glimlach had aangeboord, af te breken en kwam daarvoor in de plaats met schrikbarende uitspraken over maatschappij en wereldvrede, uitspraken in de orde van en-derussen-dan terwijl niemand van de professoren beter wist dan hij, dat wij zeker niet de struktuur van het kapitalisme wilden vervangen door een sovjet-model. Struktuurvervanging, dat werd veeleer later zijn eigen hobby.. Daarvoor moest hij eerst nog breken met links. Dat was duidelijk: links radlkallseerde, Stouthard werd weer professor. i Het was 'voor het eerst bij een gesprek op een resepsle na een promotie dat Philip Stouthard onomwonden zijn kaarten op tafel legde; "Als de studenten inspraak krijgen bij de benoeming van nieuwe professoren, dan ga ik verdwijnen". Dat was een historisch moment, de bewonderde progressieve professor, die met gevaar voor eigen positie de linksen, de roden had gesteund, meer en meer.afstand had genomen om tenslotte zich geheel van hen af te keren. Van toen af kon men hem dan ook steeds vaker meemaken alsde verbitterde verdediger van de hiërarchische fakultelt, als de Hermandad, de Batman van het Sociologisch Instituut. S. en de sit-in. ' Philip Stouthard was nu van mening dat er veeleer een struktuur hervorming doorgevoerd moest worden, In plaats van de revolusle die zijn vroegere vrienden wilden. Tijdens de besetting van de hogeschool onderscheidde hij zich niet van-de rechtse khip van professoren, maar liet de paar progressieven (Amtz & van den Eerenbeemt) die zich solidair verklaarden aaet de studenten, netjes in de kon staan, om in Maria-siekènhuis en Terra Nova samen met dè grote, veilige groep r geprivilegieerden de toestand te bespreken. Over de uiteindelijke - verklaring van 7 mei kan ik kort zijn: daar is in de kolommen van dit blad nog niets positiefs over gezegd. Wel moet ieder nog weten dat het in ieder geval niet Philip Stouthard was die tegenstemde-. Integendeel, Later, in Juni, was hij het, die in funksie een wel zo duidelijk rechtse paota over 'projektonderwijs bij de tweedejaars móest .verdedigen, dat alleen de zeer getrouwen hem niet afvielen. Hij gaf dan ook toe dat het niet de bedoeling was projektonderwijs ia te voeren, maar slechts een paar dtdaktiese momenten uit de radeauniversiteit. In uiteindelijke instantie beriep hij zich op de bestaande machtsverhouding in de fakultelt 'Wij zijn verantwoordelijk. Sn wij willen e r niet aan beginnen", zo riep de voormalige struktuurhervormer uit. Vergelijkbaar reageerde hij, toer :.n het begin van dit jaar de situatie in de faSulteit hüj vooral de eerstejaana soveel onbehagen opwekte, dat ze besloten het te gaan uiten. En ze zaten nog niet goed en wel toen Stouthard er al aan kwam ramen, wit van 'woede, in het voorbijgaan de o zo rustige Jes Visiter van leugens beschuldigde en de sit-innende studenten dreigde hun namen aan JScheffer door te geven, met de vraag sankties tegen hen te ondernemen. De gewone gang van zaken werd verstoord. Dat moest gestraft worden. S. en het ultimatum. . De sosiale fakultelt begon zich te verdedigen tegen de aanvallen die op [.haar heilige torens werden ondernomen. De verhouding tussen de SKT en de fakultelt was zodanig verslechterd dat van kóntakt nauwelijks nog sprake was; en de Bazende Reporter de Moor verstevigde zijn banden met het rechtse katholieke dagblad De Tijd. Om sterkte staan in zware lijden. De artikelen die hij in dit verband schreef doen sterk denken aan dié van zijn nljmeegse kollega Duijnstee in de .Telegraaf, maar de -Moor schrijft meer veredeld, meer stijlvol, meer De Tijd. Toch 'ontbraken de rechtse slogans over anarchie in hét geheel niet. De fakultelt verhardde en antwoordde op het ultimatum van de studenten -die een one-man-one-Vote fakulteitsraad wilden, met een voorstel voor •een fakulteitsraad waarin tien professoren zouden zitten, plus twee wetenschappelijke medewerkers, plus vijf studenten. Belangrijke -toevoeging: de staf en de studenten zouden slechts een adviserende stem hebben in belangrijke aangelegenheden. De schrijver van dit stormige stuk was, je raadt het niet, Philip Stouthard. rJSen draai van 360 graden. Dat antwoord op het ultimatum van de tweehonderd studenten, gericht aan onze redakteur F. Godfrey (die' het nieuws zelf ntólkt) Werd op 21 ^november door professor Stouthard in eigen persoon bezorgd. De woede Ivan de studenten bij ontvangst van dit antwoord was zodanig groot dat een akkute bezetting van het Sociologisch Instituut werd voorgesteld. Wegens taküese redenen ging deze bezetting helaas niet door, wat de 'fakultelt de tijd gaf om haar aanvankelijk zeer behoudende standpunt te liierzieh. Toch liep Stouthard dagen rond met een gezicht dat dééd denken aan dat van de grote A. B. -voorman Abraham Kuypers in zijn glorie dagen. Awel, bij het overlijden van de struktuurkommlssie waren eenheidslogans over vertrouwen en wantrouwen niet van de lucht. Mr. Paul Knijpers, een erg lieve man die te goed is om, maar iemand de waarheid te zeggen, blies dit vuurtje aan, dat al gauw door de in deze kolommen al vaak bezongen van Dijck werd axngewakkenh alles was te wijten aan de verstarring van standpunten, aan het wederzijdse gebrek?*] aan vertrouwen, we zaten in een impasse, kortom: zoals mijn goede É
moeder altijd zei, als er ruzie was tussen de kinderen, waar er twee vechten, hebben er twee schuld. Op een zo tamme vergadering als die middag kwam er vanuit de studenten geen verweer tegen deze (met een onvriendelijk woord) volksverlakkerij, niet door een verwijzing naar de senaatsnotulen van tijdens de bezetting en niet door een verwijzing naar de uitspraken van H. Loevendie (je hoort de laatste tijd zo weinig van hem) op de presidenten-kuratoren-vergadering. Nee hoor, het vuurtje flakkerde lustig op en begon zelfs te stinken. Nou fors de handen ineen geslagen, opbouwen, eenheid en gelijkheid, dat linkse jargon en dat autoriteitssyndroom maar eens vergeten, student en dosent en kurator: SOLIDARITEIT. Presies op het voor hem psychologiese juiste moment trad Stouthard naar voren. Om dan de bereidwilligheid van de professoren te bewijzen vouwde hij het spektakulaire-plan van de fakulteit open: het gesprek moest weer beginnen, het wantrouwen vergeten worden en er moest een diskussle ontstaan in de fakulteit over een nieuwe struktuur, mét een demokratiese fakulteitsraad. Zelfs bood hij namens de fakulteut ekskuzes aan voor onverhoopt aangedaan onrecht. De aanwezige sosiologen stonden paf: een draai van 180 graden. De staart die deze muis zou hebben zou anders zijn. De diskussies die fakulteitsgewijs gehouden werden, namen een andere draai: drierhonderd-en-zestig. Stouthard weiererde enige
Het doet onderhand denken aan een echte Amerikaanse misdaadserie, waarin de "boss" zijn ondergeschikten eerst het vuile werk laat opknappen en hen vervolgens om zeep laat brengen, omdat ze alleen nog maar last kunnen bezorgen. Of eigenlijk nog meer op de perfekte uitroeiing van de joden zoals in Treblinka gebeurde. De meest kapabele joden werden geselekteerd, moesten hun volksgenoten helpen afmaken, de lijken opruimen en verbranden, en werden vervolgens zelf vermoord. Het was een gunst om uitverkoren te zijn tot medemoordenaar te worden aangesteld en het hoogste goed bestond erin te worden ingedeeld bij de afdeling van "Hofjuden" wier taak het was als bedienden van de nazioffisieren op te treden en zodoende allerlei privileges te genieten. Zo bestond de macht van de nazi's dankzij het klasseverschil en de onderlinge naijver onder hun slachtoffers. Uiteindelijk zouden ze toch allemaal hetzelfde lot ondergaan. De nachtmerrie Treblinka was werkelijkheid en ze is het nog steeds, getuige Songmy. Het grootste dagblad van Nederland schrijft er het volgende over: "Het gebeurde werpt een ernstige smet op het Amerikaanse leger en op Amerika. Maar het zeer grote verschil met de misdaden uit de tweede wereldoorlog is, dat Amerikaanse pers en televisie de zaak in den brede bespreken en de daders voor de krijgsraad zullen worden gedaagd met de mogelijkheid, dat zij tot de doodstraf worden veroordeeld. En dat is dan weer de morele ksaeht van de demokratie". De moordpartijen in Songmy en op andere plaatsen in Zuid-Vietnam hebben plotseling de pers en de publieke opinie in het westen geschokt. Maar in geen enkel dagblad lees ik, dat men allang geschokt is over de volkenmoord in Noord-Vietnam, nergens lees ik ook, dat de daders niet luitenant Calley en zijn ondergeschikten zijn, maar de oorlogsmisdadigers van het Witte Huis en het Pentagon, die zich, nu het ondanks alles toch uitgelekt is - en nergens anders om, bv. om de morele kracht van de demokratie, - uitputten in verontschuldigingen, onderzoeken en scherpe veroordelingen van het gebeurde. Als destijds de verschrikkingen van Treblinka door eenzelfde soort lek tot de buitenwereld waren doorgedrongen, dan zou juist de Telegraa' ongetwijfeld breed uitgemeten hebben beschreven, hoe meedogeloos en misdadig de ene jood de andere afslachtte. Men zou hebben geschreven: "Het gebeurde werpt een ernstige smet op de gedetineerden van Treblinka en op het jodendom. Maar het
garantie te geven dat de diskussies enige zin zouden hebben, hij weigerde het projektonderwijs vrijheid te geven en noem maar op. Het enige goede van die middag memoreerde J. Segers. We moesten het vocabulair maar afschaffen. De moraal. Het wordt zo langzamerhand noodzakelijk, en dat is een van de dingen die ik in dit stuk heb proberen te doen, dat we gaan aantonen dat professoren niet abstrakt, maar uiterst konkreet in een autoritaire positie zitten, van waaruit ze niet een abstrakte, maar EEN UITERST KONKRETE MACHT hebben over het leven van de studenten. En door dez scherpe konkreetheid is het mogelijk, dat ik met professor Stouthard, waar ik in de tijd van het paarse boekje best genoeglijk mee gepraat heb, momenteel laat ik zeggen geen vijf minuten in een kamer kan zitten zonder dat er een "generatiekonfllkt" (jazeker) in zijn volle glorie aan de dag treedt. Jammer, want eigenlijk zouden de professoren samen met de studenten hun gezamenlijke vijanden moeten bestrijden. En wie dat dan wel is ? Het autoriteitsbeginsel, de vijand van het vrije denken.
zeer grote verschil met de misdaden van het stalinisme is, dat ons ochtendblad de gebeurtenissen eksklusief voor u bespreekt, en dat de joodse moordenaars zullen worden gestraft en mogelijk ter dood zullen worden gebracht. En dat is dan weeV de morele kracht van het Nationaal Socialisme". Het is ronduit afschuwelijk en het toont het fascistiese karakter van de ideologie van het westen aan, te konstateren hoe geschokt men plotseling kan zijn als ontdekt wordt dat de massamoorden die men alleen maar gepland had boven een bepaalde breedtegraad toch die grens hebben overschreden, terwijl het duidelijk is dat voor luitenant Calley en de zijnen iedere Vietnamees een "spieetoog" is zoals hij in zijn vaderland heeft geleerd dat iedere neger een "nikker" is, krotbewoner of burgemeester. Deze botte hiepokrisie van het fascisme is alleen mogelijk in een samenleving waarin de morele onderdrukking en de geestelijke uitbuiting tot de hoogste macht zijn verheven, een samenleving waarin het mogelijk is dat men zich steeds opnieuw diep geschokt voelt over de oorlog in Vietnam, maar waarin het Nederlandse parlement met inbegrip van de PvdA de NATO blijft ondersteunen, en de universiteiten kollaboreren door voor dit misdadigerssindikaat hun wetenschappelijke arbeid ter beschikking te stellen. Het fascisme is nog lang niet verslagen en degenen die hierom lachen hebben het fascisme in zich. Het gebeurde in Songmy geeft de westerse samenleving de gelegenheid haar schuldkompleks af te reageren en haar handen in onschuld te wassen. Er is geen wezenlijk verschil met de misdaden uit de tweede wereldoorlog, en de werkelijke daders worden nle gestraft. De moordenaars zijn: Nixon, zijn generale staf, de ekonomiese machtskonsentratles, de universiteiten, de Jong, Luns, den Toom, Smelzer, den Uyl, de tweehonderd van Mertens, de Telegraaf...., om de duidelijksten van hen maar eens te noemen. Ze zullen nog wel even blijvei zitten. En dat is dan weer de morele onderdrukking van een samenleving die demokraties heet. A
-Katholieke Openbare Bibliotheek— Een of ander politiek onbenul heeft de hogeschool en het eigen huis volgeplakt met de stikkers: "Brabant laat niet langer met zich solIenJ|__ Ze zijn afkomstig uit de kring'van de Eindhovense hoofdredakteur van Brabantia Gerard Knuvelder, die de Brabantse bruine trom weer roert, jetuige zijn protestnummer enkele weken geleden tegen wat hij in 1930 de Hollandse overheersing over de generaliteitslanden" noemde, dat verscheen onder de kop "Onaanvaardbaar!" Het viel te verwachten dat de strijdbijl tegen den Haag door een figuur als Knuvelder van Becht en de zijnen zou worden overgenomen, want diens "zakelijke argumenten" in zijn kampanje voor een Brabantse mediese fakulteit vormden een al te doorzichtig handelsmerk. Gerard Knuvelder heeft mét zijn histories verantwoorde aanpak de spijker op de kop geslagen. Waarschijnlijk is voor de aanplakker van de hogeschool elk protest protest en elke stikker een stikker, of hij heeft de Telegraaf van 27 november gelezen, waarin Knuvelder zijn zaak in een gunstig daglicht probeert te stellen: "Neem een minister als Veringa. Die is blijkbaar zó gewend aan Maagdenhuisbezettingen en zo, dat je met je ouderwetse, puur-traditiond en zakelijke benadering gewoon niet meer tot hem kunt doordringen... P Denk in vredesnaam niet dingen als 'Edele Brabant, Were Di!' en Brabantia Nostra', want dat zijn overleefde bewegingen uit het grijze verleden, waarmee ik niets te maken had". Dat laatste is zeker een leugentje voor de goede zaak of Gerard heeft last van geheugenverlies. In ieder geval lijkt de moderne aanpak van zijn imitatieprotest (hij wil bv. 'medebeslissingsrecht' voor de Brabanders) sukses te hebben. De oude tijden waarin iedere zichzelf respekterende student in Tilburg op hol kollezje verscheen met de laatste editie van "Aristo" of "Verdinaso" - vele hoogleraren zullen zich dit verleden levendig herinneren, vraag jhet ze maar - lijken op het punt te staan terug te keren. Het gevaar | [niet in de eerste plaats in opkomende dorpsgekken als Koekoek of j ILewin. maar het is onder ons. Houd dé achterhoede in het oogl
Filialen: Wassenaariaan 40 - Telefoon 34712 Ringbaan West 96a - Telefoon 34825 Roelof Kranenburgplein 51 - Telefoon 71597 ABONNEMENTEN VANAF / 1 - PER JAAR