Aladdin en de wonderlamp
Aladdin en de wonderlamp
Een sprookje uit
Duizend-en-één-nacht
Lang geleden leefde er in een ver land een jongen.
Hij heette Aladdin.
Zijn vader was Moestafa, zoon van Ali.
Hij was een arme kleermaker en had geen geld om Aladdin naar school te laten gaan.
Daarom wilde hij zijn zoon zijn eigen vak leren.
Maar Aladdin luisterde niet en was lui.
Zodra hij de kans zag, ging hij ervandoor.
Hij haalde liever kattenkwaad uit met zijn vrienden.
Zijn vader kon het niet aanzien en stierf van verdriet.
Nu moest zijn moeder alleen de kost verdienen.
Ze spon draden van ruwe katoen.
Haar helpen deed Aladdin niet.
Dag in dag uit zwierf hij op straat en kwam alleen thuis om wat te eten.
En zo werd Aladdin een jongen van vijftien jaar.
Op een dag was hij met zijn vrienden bij de bazaar.
Ineens kwam er een vreemdeling op hem af.
Hij zag eruit als een rijke en geleerde Moor.
Hij droeg een tulband en een prachtige mantel.
‘Ik heb je eens goed bekeken,’ zei de man.
‘Ben jij soms Aladdin, de zoon van Moestafa, de kleermaker?’
‘Ja,’ zei Aladdin, ‘dat klopt.
Maar mijn vader is al een jaar dood.’
Toen nam de Moor Aladdin in zijn armen en huilde bedroefd.
‘Ach, kind,’ jammerde de man.
‘Weet dat ik je oom ben.
Al vele jaren woon ik in Marokko.
Eindelijk heb ik deze lange reis gemaakt.
alladin en de wonderlamp:Layout 1 15-12-09 13:52 Pagina 4
Ik hoopte mijn broer weer te zien.
En nu, helaas, vertel je dat hij dood is.’
De Moor keek Aladdin eens goed aan.
‘Toch zag ik meteen dat jij mijn neef bent.
Ik voel dat door ons hetzelfde bloed stroomt.
Je lijkt sprekend op je vader.
Dat troost me.’
Toen gaf de Moor Aladdin tien gouden munten.
‘Geef die aan je moeder.
Leg haar alles uit.
Zeg dat ik morgen op bezoek kom.
Van dit geld kan ze een maaltijd bereiden.
Wonen jullie nog steeds op hetzelfde adres?’
‘Ja,’ zei Aladdin en hij wees de Moor de weg.
‘Daar wonen we.’
