Γιορτινή έκδοση 2025

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ στα μέλη του ΚΑΠΗ

Οι δημοσιογράφοι του ΚΑΠΗ γράφουν... ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΣΕ ΑΦΟΡΑ

Ειδική έκδοση Χριστούγεννα 2025

Όταν το δώρο είναι ένα χαμόγελο Μονάχα το χαμόγελό σου ένας ρόδινος κρίκος να πιαστώ. Κράτησέ με. Γιάννης Ρίτσος -Έλληνας ποιητής (1909-1990) (από τη συλλογή Πρωϊνό) Χαμόγελο ένα δώρο απλό, αλλά εξαιρετικά πολύτιμο. Μήνυμα καλοσύνης, μια γέφυρα που ενώνει ανθρώπους που ίσως δεν γνωρίζονται, αλλά μπορούν για μια στιγμή να μοιραστούν κάτι κοινό. Την αίσθηση ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει λίγο καλύτερος. Στις δύσκολες μέρες, όταν ο καθένας κουβαλά το βάρος των δικών του αγώνων, ένα χαμόγελο μπορεί να λειτουργήσει σαν μικρή ανάσα. Δεν κοστίζει τίποτα, δεν απαιτεί προσπάθεια, αλλά έχει τη δύναμη να αλλάζει καρδιές και να μεταμορφώνει στιγμές. Δεν χρειάζεται περιτύλιγμα, ούτε λόγια πολλά. Ένα απλό, ζεστό χαμόγελο μπορεί να αλλάξει τη μέρα μας, να ελαφρύνει τις σκέψεις, να κάνει την καρδιά να νιώσει πως δεν είναι μόνη της. Είναι ένας μικρός καθρέφτης της ψυχής που λέει «είμαι εδώ» χωρίς να ζητά τίποτα πίσω. Ένα χαμόγελο γεννάει άλλο ένα, και αυτό με τη σειρά του άλλο. Δημιουργεί έναν μικρό κύκλο θετικότητας που μπορεί να φτάσει πολύ πιο μακριά απ’ όσο φανταζόμαστε. Κάθε φορά που χαμογελάμε ειλικρινά, μεταφέρουμε στον άλλον την αίσθηση της ασφάλειας, της αποδοχής, της ζεστασιάς. Το χαμόγελο είναι ένα δώρο που επιστρέφει. Όταν το προσφέρουμε, συχνά το λαμβάνουμε πίσω, πολλαπλασιασμένο. Δημιουργεί κύκλους θετικότητας, γεννά διάθεση συνεργασίας, ενισχύει τις σχέσεις και χτίζει ένα περιβάλλον πιο ανθρώπινο και πιο φωτεινό. Ας μην υποτιμούμε, λοιπόν, αυτή τη μικρή πράξη. Σε έναν κόσμο που συχνά μας πιέζει να τρέχουμε, να προλαβαίνουμε, να ανταγωνιζόμαστε, το χαμόγελο γίνεται αντίσταση. Είναι οι στιγμές όπου επιλέγουμε να είμαστε άνθρωποι. Γι’ αυτό, ας θυμόμαστε καθημερινά πως το χαμόγελο είναι ένα δώρο που όλοι μπορούμε να προσφέρουμε. Ένα δώρο απλό, μα βαθιά ανθρώπινο με μαγική δύναμη που δημιουργεί γέφυρες, θεραπεύει, ανοίγει πόρτες. Και ίσως, μέσα από αυτά τα μικρά φωτεινά στιγμιότυπα, να καταφέρουμε να κάνουμε τον κόσμο λίγο πιο ζεστό, λίγο πιο ανθρώπινο. Ίσως τελικά τα πιο μεγάλα δώρα να είναι αυτά που χωρούν σε μια στιγμή. «Όταν το δώρο είναι ένα χαμόγελο, ο κόσμος φωτίζει χωρίς καμία δαπάνη, κι ό,τι βαραίνει μέσα μας γίνεται πιο ελαφρύ…» Έλενα Τριάντου

Δ.Φρέντζου : Η μητέρα μου, η κυρία Αγνή Ήρθε ο Δεκέμβρης και όλοι πλέον περιμένουμε τις γιορτές τα δώρα τα ψώνια το δέντρο με τα στολίδια την συνύπαρξη της οικογένειας τις ευχές που θα στείλουμε και θα πάρουμε τη χαρά της χειμωνιάτικες γιορτής θεωρείται από τους ωραιότερους μήνες του χρόνου που σου παρέχουν την ομορφιά της αγάπης της καλής διάθεσης με τη γιορτινή ατμόσφαιρα και τις ευχές για το νέο χρόνο και τη συνέχεια της ζωής Υπήρχαν όμως και κάποια γεγονότα που δεν συνάδουν με όλα τα πιο πάνω ευχάριστα όπως το παρακάτω που θυμάμαι πάντοτε τέτοιες ημέρες. Γεννήθηκα στην Αθήνα στις 12 Φεβρουαρίου του 1945, γνωρίζουμε ότι αυτή την ημέρα υπογράφηκε η συμφωνία της Βάρκιζας από την κυβέρνηση του Πλαστήρα και εκπροσώπους του εθνικό απελευθερωτικού μετώπου μετά την ανακωχή των Δεκεμβριανών στις 11 Ιανουαρίου μεταξύ των βρετανικών δυνάμεων και του ΕΑΜ δεν θα να αναφερθώ στη συμφωνία άλλωστε όλα αυτά τα γεγονότα έχουν αναλυθεί και καταγραφή από πολύ πιο σχετικούς από εμένα όπως και οι μαρτυρίες που αναγράφονται στη σχετική βιβλιογραφία στην οποία και εγώ καταφεύγω για ενημερωση ,αλλά θα αναφερθώ για μερικά γεγονότα εκείνης της περιόδου στην ζωή της μητέρας μου πού μας τα διηγείτο όταν επλησίαζαν οι μέρες των Χριστουγέννων Οι γονείς μου ήρθαν σε ηλικία 12 χρονών ο πατέρας μου και 8 χρονών η μητέρα μου από την Ισπάρτα της Μικράς Ασίας πρόσφυγες του 1922 οι οικογένειές τους εγκαταστάθηκαν μετά από πολύ ταλαιπωρία στον προσφυγικό συνοικισμό των κουντουριώτικων που βρισκόταν πίσω από το γήπεδο του Παναθηναϊκού της Λεωφόρου Αλεξάνδρας οπου και οι προσφυγικές πολυκατοικίες εκεί που υπάρχουν και σήμερα και σε γειτνίαση στα Δυτικά με τους πρόποδες του Λυκαβηττού

Η μητέρα μου νοικοκυρά ο πατέρας μου αξιωματικός της γεωγραφικής υπηρεσίας Στρατού ήταν απόφοιτος του μικρού Πολυτεχνείου και προσλήφθηκε στο στρατό σε ηλικία 25 χρονών ως τοπογράφος. Με την έναρξη και κατά τη διάρκεια των αψημαχιών του Δεκεμβρίου τα Κουντουριώτικα ήταν ανάμεσα στα πυρά των αντιπάλων ομάδων από τη μία στο Λυκαβηττό και από την άλλη στις προσφυγικές πολυκατοικίες της Αλεξάνδρας. Ο άμαχος πληθυσμός ηλικιωμένοι γυναίκες παιδιά κατέφευγαν στους χώρους του γηπέδου κάτω από τις κερκίδες του εκεί είχαν μεταφέρει το νοικοκυριό τους τη ζωή τους. πολλές φορές δεν προλάβαινα να φτάσουν στο γήπεδο και κατέφευγαν σε μικρά χαρακώματα και η προστασία τους ήταν τα χαλιά και η βελέντσες που σκέπαζαν τα παιδιά τους και το σώμα τους Σε αυτούς τους χώρους είχαν εγκαταστήσει το νοικοκυριό τους και βέβαια την πρόχειρη κουζίνα για το μαγείρεμα και την επιβίωση των παιδιών τους ,πολύ συχνά όμως οι οβίδες προσγειώνονται στις τζαμαρίες αυτών των χώρων του γηπέδου όπου και η διαμονή τους με συνέπεια τα τζάμια που έπεφταν να προσγειωνόταν στην κατσαρόλα η στο τηγάνι της νοικοκυράς θυμάμαι τη διήγηση της μάνας μου που το έλεγε και γελούσε με την ψυχή της ""καθαρίζαμε τα τζάμια από την κατσαρόλα και μετά τρώγαμε το περιεχόμενο της ""σημειωτέον ότι τά τρόφιμα ήταν ελάχιστο μόλις είχε τελειώσει η κατοχή από τα γερμανικά στρατεύματα και τίποτα δεν πετούσαν. Στα μέσα του Δεκέμβρη ειδοποιήθηκε η μητέρα μου από τον πατέρα μου πως οι αξιωματικοί τότε της Γ.Υ.Σ. είχαν εγκατασταθεί στην πλατεία Συντάγματος στο κτίριο όπου στεγαζόταν οι σχολές PALMER του Μπενου να φύγει από το συνοικισμό και να πάει στο Σύνταγμα όπου εκεί θα ήταν ποιο ασφαλής .Η εντολή ήταν τώρα ξεκίνησε λοιπόν η κυρία Αγνή έτσι ήταν το όνομά της με την κοιλιά φουσκωμένη ήταν ήδη 7 μήνων με ένα παιδί 5 χρονών στο ένα χέρι και με τα απαραίτητο ρουχισμό στο χέρι άλλο και με την μικρή αδερφή της μαζί . Η διαδρομή ήταν Λεωφόρος Αλεξάνδρας Ιπποκράτους Πανεπιστημίου Σταδίου Σύνταγμα , σε όλη τη διαδρομή αυτή ήταν εγκατεστημένα μπλόκα και των δύο παρατάξεων σε κάθε στάση οι ταυτότητες που ήτανε κρυμμένες στα παπούτσια της επιδεικνύοντα ανάλογα με την περίπτωση πέρασαν όλα τα μπλόκα αγνόησαν τα πτώματα που κοιτωνταν στις άκρες των δρόμων,και βρέθηκαν στο Σύνταγμα ασφαλής στο κτίριο όπου τους περίμενα ο πατέρας μου και οι υπόλοιποι αξιωματικοί , Δεν ήταν όμως ασφαλής και εκεί μια οβίδα έπεσε στο κέντρο του κτιρίου και μπροστά της σκοτώθηκε ένας αξιωματικός .

Με τόσο απλά λόγια μας διηγητο αυτά τα συμβάντα δεν μας έλεγε όμως πώς αντέδρασε εκείνη δεν μας έλεγε ακόμη και τις αντιδράσεις των αξιωματικών, ο πατέρας μου αντίστοιχα δεν έλεγε και δεν αναφερόταν στα γεγονότα εκείνα.. αυτό όμως που μας έλεγε η μητέρα μου ήταν ότι μέχρι τις 12/2/45 που με γέννησε δεν κινήθηκε το έμβρυο καθόλου στην κοιλιά της ήταν έλεγε σαν να μην υπήρχε τίποτα μέσα στα σωθικά της. Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε δύσκολες εποχές αλλά και σε καλές,δεν ξεχνώ όμως ποτέ τη διήγηση της με τι άνεση και σιγουριά τα διηγείτο σαν να μην είχε συμβεί τίποτα σοβαρό θαύμαζα το θάρρος της για την αντιμετώπιση των σοβαρών καταστάσεων και την αγάπη της για τη ζωή. Αυτή η στάση της μας έδωσε το κουράγιο και την έμπνευση για να συνεχίσουμε και να φτάσουμε εκεί που βρισκόμαστε τώρα εμείς τα δύο μικρότερα παιδιά της η μεγάλη αδερφή μου έχει αποβιώσει το 2000. Για αυτό και το διαφορετικό μνημόσυνο πού ""κάνω ""σήμερα σε αυτή τη γυναίκα που έχει πεθάνει εδώ και 40 χρόνια αλλά είναι πάντα κοντά μας και μας εμπνέει για το διαβα της ζωής μας.

Το τότε και το τώρα

¨Καλήν ημέρα άρχοντες αν είναι ορισμός σας Χριστού την θεία Γέννηση να πω στ αρχοντικό σας ΄ Όταν ήμασταν παιδιά με μεγάλη χαρά περιμέναμε πότε θα έρθουν τα Χριστούγεννα να πάμε να πούμε τα κάλαντα με τις παρέες μας στις γειτονιές. Τότε ο χρόνος αργούσε να περάσει ενώ τώρα περνά γρήγορα . Ο πατέρας ήταν ο κουβαλητής .Η μητέρα η ψυχή του σπιτιού και το στήριγμα όλων μας .Ο παππούς και η γιαγιά το καλό παράδειγμα και οι συγγενείς ήταν σφιχτά δεμένοι μεταξύ τους. Η οικογενειακή αγάπη και η στήριξη τους μας έπλασαν τελικά τους ανθρώπους που είμαστε σήμερα. Τα Χριστούγεννα ήταν η μεγάλη γιορτή της αγάπης και της Χριστιανοσύνης. Η γέννηση του Χριστού για τις παιδικές μας ψυχές. Εβδομάδες πριν από τα Χριστούγεννα όλες οι νοικοκυρές έκαναν γενική καθαριότητα και ετοίμαζαν όλα όσα χρειάζονταν για να φέρουν την εορταστική ατμόσφαιρα στο κάθε σπιτικό πλούσιο ή φτωχικό . Λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα ετοίμαζαν τα χριστόψωμα, τα μελομακάρονα, τους κουραμπιέδες και άλλα γλυκίσματα που δεν έπρεπε να αρτυθούμε πριν τη γέννηση του Χριστού διότι νηστεύαμε. Νηστεία λοιπόν υπομονή για το ¨ χρυσό Δοντάκι¨όπως μας έλεγαν όταν ήμασταν μικρά. Ανήμερα τα Χριστούγεννα μας ξυπνούσαν ήχοι της καμπάνας που μας καλούσαν όλους στην εκκλησία. Τα χριστουγεννιάτικα δώρα μας ήταν ένα τόπι, καινούργια παπούτσια, παλτό ή φόρεμα ή κάποιο βιβλίο με εκλεκτά παραμύθια . Πάντοτε με πολλή αγάπη και ευχές για υγεία και να γίνουμε χρήσιμοι άνθρωποι για τα ανταπεξέλθουμε στης ζωής τη βιοπάλη . Ήρθαν και τα φώτα ¨ Σήμερα τα φώτα και ο φωτισμός, η χαρά μεγάλη κι ο αγιασμός .Κάτω στον Ιορδάνη τον ποταμό , κάθεται η κυρά μας η Παναγιά , όργανο βαστάει κερί κρατεί και τον Αι-Γιάννη παρακαλεί .Αι Γιάννη αφέντη και Βαπτιστή , βάπτισε και μένα Θεού παιδί , ΄ ν ανέβω πάνω στον ουρανό να μαζέψω ρόδα και λίβανο .Καλημέρα-Καλησπέρα . Καλή σου μέρα αφέντη με την Κυρά¨ Ας φωτίσει ο Χριστός που γεννιέται στις καρδιές μας, τις ζωές μας με αγάπη, ειρήνη και ελπίδα. Ας θυμηθούμε αυτές τις Άγιες μέρες ότι ο Χριστός ήρθε για όλους μας, κι ας ζωντανέψουμε την αγάπη Του μέσα από κάθε μας πράξη. Καλές γιορτές σε όλους! Χριστίνα Λαγοπάτη

6

Ο Άγιος Βασίλης που κουβαλάμε μέσα μας Να λοιπόν που πέρασε άλλος ένας χρόνος! Οι γιορτές έφτασαν και πάλι και μαζί τους έφεραν όλα εκείνα που βιώνουμε κάθε χρόνο: προσμονή, ανυπομονησία, σχέδια, ελπίδες – αλλά συχνά επίσης εντάσεις, καυγάδες, μελαγχολία, μοναξιά. Είναι αλήθεια πως ειδικά οι γιορτές των Χριστουγέννων είναι πολύ φορτισμένες για όλους μας. Τα ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναπαράγουν εικόνες ευτυχίας που σπάνια καταφέρνει κανείς να τις ζήσει πραγματικά. Έτσι πάντα έχουμε προσδοκίες αλλά τις περισσότερες φορές απογοητευόμαστε. Πάντα κάνουμε όνειρα αλλά τις περισσότερες φορές δεν πραγματοποιούνται. Όμως φέτος μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Φέτος μπορούμε να ζητήσουμε από τον Άγιο Βασίλη να μας κάνει το καλύτερο δώρο, το δώρο που αποτελεί το έδαφος για να φυτρώσει πάνω του οποιαδήποτε προσπάθεια για πρόοδο, επιτυχία και ευτυχία. Ποιο είναι αυτό; Η εσωτερική γαλήνη. Η γαλήνη μέσα μας είναι το αντίστοιχο της ειρήνης σε μια χώρα. Παρότι συχνά τη θεωρούμε δεδομένη, η ειρήνη καθόλου δεν είναι δεδομένη. Αντίθετα είναι πολύ εύθραυστη και είναι ό,τι πολυτιμότερο υπάρχει. Χωρίς ειρήνη, τίποτα άλλο δεν μπορεί να χτιστεί, τίποτε δεν μπορεί να λειτουργήσει. . Ούτε δημοκρατία, ούτε κοινωνική δικαιοσύνη, ούτε οικονομική ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς ειρήνη.

Ας ζητήσουμε λοιπόν από τον Άγιο Βασίλη να μας φέρει γαλήνη. Μόνο που πρέπει να θυμόμαστε ότι ο Άγιος Βασίλης είναι μέσα μας. Και το υπέροχο αυτό δώρο πρέπει να το κάνουμε εμείς στον εαυτό μας! Το δώρο αυτό δεν θέλει λεφτά- θέλει απόφαση και εσωτερική δουλειά. Ας το χαρίσουμε λοιπόν στον εαυτό μας – το αξίζουμε! ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΣΕΛΗΣ

Ένα γράμμα στον εαυτό μου για τα Χριστούγεννα Αγαπημένη μου Μαριάνθη Τα Χριστούγεννα είναι μία εποχή για να γιορτάσουμε τη γέννηση όχι μόνο του Χριστού αλλά και την ανανέωση του δικού μας πνεύματος μέσα στο φως και στη ζεστασιά του γιορτών. Οφείλω στον εαυτό μου να βρω τη δική μου προσωπική γωνιά ηρεμίας και χαράς. Ο καλύτερος τρόπος για να τα απολαύσω αυτή την υπέροχη εποχή είναι να φροντίσω , να ακούσω και να αγαπήσω πρώτα απ όλα τον εαυτό μου. Συχνά βάζω υποχρεώσεις και στόχους για τους άλλους ανθρώπους τώρα που οι μέρες έχουν μικρύνει και τα φώτα έχουν ανάψει και είμαστε στην πιο μαγική εποχή του χρόνου. Θέλω να σταματήσω την βιασύνη και να δώσω το πιο σημαντικό δώρο σε εμένα. Αυτές οι μέρες είναι γεμάτες με δόσιμο στους άλλους, δώρα,, γεύματα και παρουσία . Αλλά να μην ξεχάσω να δώσω και ένα δώρο στον εαυτό μου. Να πιει ένα ζεστό ρόφημα δίπλα στο τζάκι και να παρακολουθήσω μία ταινία. Να αφήσω πίσω μου όσα δεν πήγαν καλά φέτος. Για μένα τα Χριστούγεννα είναι μία εποχή ανανέωσης και ελπίδας. Μαριάνθη Παπαδοπούλου