INTERVIEW
ZIJ KWAM, HIJ GING, EN NU INTERVIEWEN ZE ELKAAR
KIM NOOYENS EN BEREND SIMONS OVER HUN CARRIÈRES IN DE REISWERELD Hun wegen kruisten letterlijk bij Sawadee, toen hij kwam vertrok zij. Hij vindt zijn werk meestal na zo’n drie jaar saai worden, maar inmiddels werkt Berend Simons alweer ruim tien jaar bij Sawadee. Kim Nooyens startte destijds haar eigen reisonderneming, inmiddels heeft ze er vier, en is voorzitter van de VvKR. Iets wat Berend niet verbaasd, maar hij vraagt zich wel af of er meer dan 24 uur in haar dag zit. Ze interviewen elkaar.
DOOR: SHARON EVERS
B
erend: “Ik ken je van Sawadee, ik kwam en jij ging. Hoe ben je de reisbranche ingerold?” Kim: “Op mijn 25e begon ik bij Sawadee als reisbegeleider, daarvoor had ik niets in de reiswereld gedaan. Ik werkte bij mijn ouders in het bedrijf, wat ik eigenlijk nooit van mijn leven zou gaan doen, maar ik deed het toch. Zij hebben een eigen zaak in de bouwsector. Maar ik heb vroeger wel meer gezegd, ook dat ik nooit voor mezelf zou gaan beginnen, want dan ben je alleen maar aan het werken… Dat is dus niet gelukt.” Berend: “Ik ben ook reisleider geweest, dan hebben we dat gemeen.” Kim: “Haha, vast nog wel meer. Waar ben je dat geweest?” Berend: “In Nepal begeleidde ik trektochten, maar ik ben ook jarenlang reisleider geweest voor jongerenreizen in de mediterrane. Echt van die zon-, zuip- en ziekenhuisvakanties. Ik heb ook negen maanden op Koh Samui in Thailand gewerkt waar ik de feest- en chillmaster was, om het zo maar te zeggen. Jongeren reisden eerst twee weken door Thailand en de derde week brachten ze door op Koh Samui om te feesten en te chillen, en kwamen vervolgens bij mij terecht. Dat was echt waanzinnig, één groot feest.” Berend: “Hoe oud was jij toen je begon te reizen?” Kim: “Voordat ik bij Sawadee ging werken, was ik begeleider van zomerkampen in België. Dat was een bewuste keuze, want als ik in de vakanties thuis bleef moest ik meewerken in de zaak. Daar had ik geen zin in, want het was zwaar werk. Sjouwen met kasseien en klinkers, dat soort klusjes. Mijn broer vond het fantastisch, hij mocht ook op de heftruck rijden. Maar als ik dus thuis was, en de zomervakantie in België duurt acht weken, dan moest ik acht weken lang helpen. Ik had ook geen geld om op reis te gaan. Dus ging ik groepen kinderen op jeugdkampen begeleiden, dan werd ik betaald of eigenlijk onderhouden om zelf op vakantie te gaan. Dat heb ik eerst heel veel in België gedaan en later begeleidde ik de zon-, zee- en strandvakanties voor jongeren overal ter wereld. Ik werkte voor een Belgische organisatie, die een
fantastisch model had gedacht, en de reizen ‘free spirits camps’ noemde. De jongeren mochten doen en laten wat ze wilden, maar om de ouders gerust te stellen ging er begeleiding mee. Ik was niet veel ouder dan die kinderen, en moest eigenlijk alleen optreden als een kind naar het ziekenhuis moest, of problemen had en op het politiebureau terechtkwam. Die kinderen, ze waren niet ouder dan zestien jaar, gingen dan helemaal los en ik was er als een soort van toezichthouder.”
‘‘
Ik heb ook op Koh Samui in Thailand gewerkt waar ik de feest- en chillmaster was Kim: “Stond jij vaak op het politiebureau of was je vaak in het ziekenhuis te vinden?” Berend: “Ik heb een tijd vakanties begeleid op campings, dat waren ingerichte tenten met servies en bestek mét loeischerpe broodmessen. Ik heb heel vaak met mensen die een stokbroodje wilden doorsnijden in het ziekenhuis gezeten om de hand te laten hechten. Maar we gingen ook met honderden Nederlanders uit de regio van Salou en Blanes op stap in Lloret de Mar, trokken van club naar club. Dat was destijds zo gaaf en ja dan gebeurde er weleens iets.” Kim: “En er liepen daar destijds ook een paar Belgen rond en die begeleidde ik dan. Ik was toen achttien jaar oud en moest zeggen dat ik 23 jaar was, anders was ik nog jonger dan de mensen die met ons op reis gingen, haha. Dat waren hele mooie tijden. Op mijn 25e heb ik gesolliciteerd bij Sawadee, ze zochten reisbegeleiders voor de Franstalige landen. Ik kom uit België en spreek dus Frans, althans dat denkt men vaak in Nederland. Ik weet het nog goed, het eerste
7