Issuu

MAIN COURSES OF LIFE (The tongue’s freshest haiku)

BITTER Tainted rivers Of anger, hatred and regrets Flowing through the veins SALTY Play and sing life’s music Vibrant smiles Of hearts full of bliss and magic SOUR Stabbing pain within Muﬄed “ifs”, remorse creeps in – Shattered hopes and dreams SWEET Feelings untamed, Dosed in lover’s romance Foreseen the day vows exchanged.

Editorial Board Jade V. Dedoroy Mark P. Almelia Jeton Jun S. Legaspi Jr. Joeffre A. Paterno Aime Hope P. Balico Steven O. Tajonera John Rey S. Arroyo Janine Thess V. Montaño Jose Mico C. Tambalo Deo Paolo E. Lagunday Cedric Johnsen G. Gonzales Photojournalists Shenah Mae V. Jauod Ed Anthony N. Longno Layout Artist Jaydan P. Laboro Adviser Moiselle N. Descalsota Editor-in-Chief Associate Editor Managing Editor News Editor Feature Editor Feature Writer Sports Editor Sports Writer Literary Editor Cartoonists

Editor’s Note

Jose Mico C. Tambalo Literary Editor

Ang buhay ng tao ay maihahalintulad sa isang pagkain - may iba’t-ibang lasa at samu’tsaring timpla. Minsan ay matamis, mapait, maasim at maalat. Bawat karanasan ay nag-iiwan ng galit, poot at lumbay kagaya ng isang ‘di kanaisnais na putahe. Mayroon ding ngiti at tuwa na tulad ng isang matamis na panghimagas.

Editorial Policy The Seagull is published at least twice every semester by the publication office at John B. Lacson Foundation Maritime University – Molo, Inc., Molo, Iloilo City. Articles contained herein are personal views of the authors and do not necessarily reflect the official views and opinions of the staff and/or provide an open forum for discussion. We accept original articles and contributions from students, faculty, and staff. Comments and suggestions regarding our issues are warmly welcomed. Articles submitted must be typewritten with sufficient space and margin.

Kaya ikaw, saang panlasa ka nabibilang? Sa tamis ba? Sa pait? Sa alat? O sa asim?

Bitter

“Bitterness is like cancer. It eats upon the host. But anger is like ﬁre. It burns it all clean.” � – Maya Angelou

A sonnet to my beloved By Mark Are you living your life? Enough? That you won’t drown in regrets Even when your last sun sets Or even when your soul unlocks a new door You’d still have a reason to smile for – And meet your end with no hesitation and strife For Death is sometimes patient and sometimes not It knocks on your doors like an expected guest At a very untimely hour, when everyone seems to rest You’re thinking of opening it but you did not! Weeping, praying to avoid this inevitable thing The door like glass was shattered by force Hear the voice of the reaper echoing “There’s no escape! Now, suffer in remorse!”

Another dose By Shade It was a moment caressed by the ambiance of the cold winter air of December 7. I felt a rapid pulsation on my body and my nerve impulse sends my brain into an advent of extreme rage. Suddenly, tears overflowed my numb face ending the long drought that dominated my appearance. It was quite a relief, but not for so long. “I need to stand. I need to slap her the fact that the decision she made was a big mistake.” So, I tried to convince her to talk to me and hear my side.

It was near twilight when she finally decided to have a coffee with me and of course, discuss the matter, that we came for. We meet at the same old place, the very place where we shared together the happiness, frustrations and the love that we’ve woven for the past 3 years. “Chris, maybe this was really meant for us. I mean this is our destiny, that I am not for you and you are not for me. You need to move on and make yourself strong enough to forget and bury everything in the depths of the past.” “Have you forgotten our promise to

state. I lose my appetite. I hesitated to go to school and I don’t go out of my room. I have cursed the world for giving me this kind of judgement. Suddenly, I heard my phone rang. It was her, calling me. At first I hesitated to answer it but my brain lost its grasp with my hearts seducing act. I picked it, but I let her talk first. “Sorry... I admit that I didn’t consider what you will feel when I broke up with you. But I don’t want to hurt you anymore. I am having relationship with him for almost a year already and I can’t take the feeling of guilt that I feel every time I remember you. I am really sorry and I think this is the best time to forget and end everything on us.” I was stunned. I don’t know what to say. It was like that my tongue was split into two, one wants to cast words of hatred and pain, while the other wants to cease and just bury everything. “You don’t understand me b*tch! I don’t care what you say. You made me mad and hate you forever!” All of a sudden, the door opened. “Who are you? What a disturbance!” I asked with a convicted and loud voice. “I am your doctor and it’s time for another dose of your rectifier. YOU’RE TALKING TO YOURSELF AGAIN.”

each other? When you spell those words of love to me that sealed my heart with a vow of everlasting love? Claire, look at me. Feel me. Please, love me again!” “No, Christian.” After hearing those words, I felt another intolerable mentally-caused heart-felt pain. I tell you, it is very painful. Too painful to the point that you can actually feel it physically, more than a sudden heart attack or a direct shot on the head. “I need to be true to myself. My well of love had already run dry. Honestly, I tried to fill it again with overflowing love and hope for this relationship to continue and work. But, I can’t really love you again.” I can’t take it anymore. I stand up and turned back with my fist closed and my body shaking. “Ok. Bye.” Those two words loomed the end of everything for me. After that talk, I directly find my way to our house, rushed to my room, jumped over my bed and sealed myself with a blanket. I can’t restrain my emotions anymore from having its long-sought freedom. I want to explode. I want to be freed from this painful feeling. For the past weeks, I was on this

But young man, stand still By Shade The gleam of the morning sun awakened my soured eyes, I tried closing it again, but the somber horror terrifies, It was a hollowed space, death for you it cries, But young man, stand still, hold on your ties! Those are just fragments of the past reminded by your grief, A time of sorrow, mourning, and sadness so brief, Yet brought you days, weeks and months without relief, But young man, stand still with your belief! I once asked myself “Will this be the end?” And a void echoed its murmurs “Yes! It’s a dead-end!” Yet sounds crippled my ears and ascended, “But young man, stand still, for here is your friend!” Indeed, it is the grasp of miracle that I hold to breath, Hoping that life would not turn out like a heath, Barren, desolated, something that can never be bequeathed, But young man, stand still, for your life is destined for greatness, not for death!

Taste mo, taste ko magkaiba talaga Ni Nineja Sa aking pagtapak sa lugar kung saan maraming tao, hindi ko batid ang hilig ng mga tao dito. Maraming pagkakaiba sa lugar na kinalakihan ko na para bang sila’y may sariling panlasa sa bawat bagay na nakikita nila. ‘Di ko sila maintindihan kaya napatulala na lang ako habang nakatitig sa aking Facebook. Ang SAKLAP! Ito ang kwento ko. Naranasan mo na bang mabigo? Big word noh? Kung bigo ka dahil sa pag-ibig pwes ‘wag mo na ‘tong basahin dahil iiyak ka lang ulit. Puro ka kasi LOVE! Hohoho… biro lang mga ‘tol. O, basahin mo na. Nag-aabang kami noon ng sasakyan papuntang Mandurriao upang ipagdiwang ang ‘despedida-like party’ ni Budang. Nang sumakay kami ng dyip ay tinanong ko agad si Inday, “Day, alam mo ba talaga kung saan ‘yon??”“Magtiwala ka lang kasi sa akin Neng,” sagot niya sabay kindat. Nanahimik na lang ako kahit alam ko sa sarili kong takot na takot ako dahil lubak-lubak ang daan at halos walang nakatira dito. Pagkaraan ng labimpitong minuto, natanaw ko na ang aming destinasyon- sa Mang Inasal. Ngumiti lang ako kay Inday dahil alam kong safe na kami. Pumasok kami sa loob at kaagad kung nakita si Budang

na basang-basa. Binuhusan pala siya ng mga katrabaho niya ng isang baldeng yelo na may kasamang tubig. Dito kasi siya nagtatrabaho at last day niya ngayong pumasok. Nag-order na ako ng mga pagkain dahil libre ko ‘to sa kanila. Malayongmalayo pa lang at kahit malabo ang aking paningin, kitang-kita ko na ang matangos niyang ilong, napakataas niya at ang ganda-ganda pa ng katawan. Pinagtitilian nga siya ng mga babae lalo na ng mga bakla. May eye bags nga lang pero ang gwapo pa rin niya kaya kahit ‘di ko siya idol ay nabighani talaga ako sa kagwapuhan niya lalo pa nang dala-dala niya ang mga order ko. OMG! Para akong lumulutang sa cloud 9. ‘Di ko akalaing makikita ko siya sa personal at pagsisilbihan pa ako. Papalapit na siya sa amin at kaming dalawa ni Inday ay parang na-hypnotized, hindi kami makagalaw sa aming upuan na wari’y nilagyan ng mighty bond ang aming mga puwet. Nakatulala lang kami sa kanya habang siya’y naglalagay ng mga pagkain sa mesa. Paalis na sana siya nang biglang nagsalita si Budang, “RJ, umupo ka nga muna dito oh.” Natigilan ako at napaisip, “RJ? ‘Diba Daniel Padilla ang pangalan niya?” Nagulantang ako sa sinabi ni Budang. Katrabaho niya pala

at tiningnan ko lahat-lahat ng profile pictures niya at Oh-My-Gulay talaga! Ang hot-hot niya. Waaaahhhh!!! Tama na muna ‘yan baka sabihin niyo pang may pagnanasa ako sa kanya pero pwede na rin. Hahaha! Biro lang, crush ko lang talaga siya. Period. No erase. Patuloy ang pagnanasa ko sa kanya ay este, pag-iiskan pala ng mga pictures niya hanggang napadpad ako sa mga infos niya. Kinalkal ko lahat ng mga impormasyong pwede kong malaman tungkol sa kanya ngunit sa hindi inaasahan ay nakita ko ang kanyang status . Alam niyo ba kung anong nakalagay doon? Hindi naman in a relationship eh, hindi nga rin single, at mas lalong hindi widowed. Eh ano nga ba? Eh di ‘yong natira. Ang mapait na katotohanan - MARRIED siya men! MARRIED! At ito pa ang masaklap MARRIED TO POTCHOLO. ‘Diba ang sakit? Ang sakit sa bangs. Iba pala ang taste niya. ‘Di ako maka-get over!

siya at RJ nga ang pangalan niya. Ilusyon ko lang pala lahat kanina pero hindi eh, noong umupo na siya at kaharap ko pa, mas nakita ko pa ang super-duper niyang kagwapuhan! Kamukhang-kamukha niya talaga si Daniel pero ‘wag niyong masamain kasi mas gwapo pa siya kay Daniel. Pero mas higit na napukaw ang damdamin ko nang tinitigan niya ako at kinausap na para bang close kami. Ito ang pinakamagandang eksena ng buhay ko. Haayyy! Ang sarap sa pakiramdam. Pasok rin kaya ako sa panlasa niya? Umalis na si RJ sa mesa namin dahil out na niya sa trabaho ngunit ang mga mata namin ni Inday mula pagbaba niya ng hagdan hanggang paglabas niya sa store ay kay RJ lang nakatingin. Papalabas na rin kami ng Mang Inasal para umuwi ngunit hindi namin siya naabutan. Buti na lang ginawa ang Facebook kaya agad-agad ko siyang hinanap doon. In-add ko agad siya

Ikaw dun guid daad! Ni Nineja Sa akon pagpanglakaton sa amon kabukiran Nagsulod guid sa akon isip ang isa ka kamatuoran Pakasalan ko guid ang una ko makita nga babayi, tuod ran Gwapa man ukon sayud, indi ko ran paglagyuhan. Sa kahon nga malapok sang amon nga taramnan Ako guid nag-agi sa makitid nga dalan Pero ako nadanlog kag nahulog sa lapukan Kag nagligid-ligid nga daw karbaw sa turugban. Abaw Inday! Nagsakit guid ang akon nga balikawang Ang akon itsura, pwede mo run matawag nga aswang Mailaan mo pa ayhan ako kun ako imo makita? Kay rayo pa lang, hugom ko daw patay nga pangka. Ako nagtindog kag may nakita nga nagatalikod Aguy! Pwerti! Coca-cola body guid tuod Ang ana buhok daw kay Goldilocks guid gin-irog Kag ang iya panit makinis pa sa lawas sang man-og. Nagrigos anay ako, nagpahumot kag nagpagwapo Ginparapitan ko tana kay akon tagipusuon ginpana ni Kupido Pero limog na palang maatras kag manago na guid ako Kay ang akon daad pakasalan, bakla gali, sigurado.

Isang pangyayari Ni Lynlyn hindi niya makakapiling ang kanyang mga magulang. “Don’t worry, son. We’ll buy everything you want,” dagdag pa ng Daddy Alfred niya. Sa loob ng walong taon ay sunod sa kanyang luho si Alex. Lahat ng kanyang gusto ay naibibigay sa kanya. Nag-iisang anak kasi siya ng isang kilalang pamilya sa lalawigan ng Dumaguete dahil sa laki ng kanilang mga negosyo. Iilang araw pa lamang ang nakakaraan nang pumunta ang kanyang mga magulang sa China ay isang nakakapanindig-balahibong pangyayari ang gumimbal sa pagkatao ni Alex. “Nasawi ang buhay ng mahigit 1,178 na pasahero lulan ng sumadsad na eroplano dulot ng masamang lagay ng panahon. Kasama sa mga namatay ang negosyanteng sina Alfred at Cassandra Tan”. Biglang napaigtad sa pagkakaupo at napahagulgol sa iyak si Alex sa narinig na balita. Sa kanyang murang edad ay sabay ding nawala ang dalawang taong pinakamahalaga sa kanyang buhay ang kanyang mga magulang. Masakit man ang pangyayaring iyon ngunit kailangan niya itong na tanggapin. Ang pagkamatay ng mga magulang niya ang

“Iyo na lamang ang sukli, iho.” “Salamat po, Aling Tina,” masayang sagot ni Alex sa matanda. Hindi pa sumisikat ang araw ay ubos na ang mga kakanin at pandesal na kanyang inilalako. Anim na taon nang nakaugalian ni Alex ang gumising nang maaga upang magtinda sa kanilang bayan. Ginagamit niyang pantustos sa kanyang pag-aaral ang naiipong pera sa kanyang pagtitinda. Kasalukuyang nasa ikaapat na taon na siya sa sekundarya kaya kailangan talaga niyang magdoble kayod upang makapagpatuloy sa kanyang pag-aaral sa kolehiyo. ****** Pitong taon ang nakakaraan... “Happy 8th birthday, dearest son! Magpapakabait ka rito anak ha. Ilang araw kaming mawawala ng Daddy mo sa tabi mo,” pamamaalam ng ina ni Alex sa kanya sapagkat kinabukasan ang lipad nila ng kanyang mister papuntang China upang dumalo sa isang business meeting. Masaya si Alex nang gabing iyon dahil engrandeng ipinagdiwang ang kanyang kaarawaan ngunit ang kanyang kasiyahan ay may halo ring kalungkutan at pangamba dahil pansamantalang

naghudyat ng panibagong yugto sa kanyang buhay. Matapos maiburol ang mga magulang niya ay umalis siya ng Dumaguete kasama ni Brenda - ang matandang dalaga niyang yaya. Dala ang kaunting salaping naipon ay isinama ni Brenda si Alex pabalik sa kanilang bayan sa Imus, Cavite. Bagong lugar kaya bagong buhay din ang haharapin ni Alex at kasama na rito ang mga bagay na susubok sa kanyang katatagan. Kahit nanggaling pa siya sa mansyon na ubod ng laki, ngayon nama’y titira siya sa isang bahay na halos kasinlaki lamang ng kubo. “Pasensya kana Alex ha, hindi ko maibibigay sa’yo ang buhay na iyong nakasanayan sa piling ng Mommy at Daddy mo,” paliwanag ni Brenda kay Alex. Sa kanyang kamusmusan ay napaiyak na lamang si Alex sabay ang mahigpit na pagyakap nito sa kanyang yaya. Pagmamahal at pag-aaruga ng isang ina sa kanyang anak - mga bagay na gusto niyang makamtan. ******* Hindi naging madali ang pagtanggap ni Alex sa kanyang panibagong buhay

ngunit sa paglipas ng mga araw ay nasanay naman siyang mabuhay sa kahirapan. Sa edad niyang sampung taong gulang ay tumutulong na siya sa kanilang paghahanapbuhay. Tuwing umaga ay nagbebenta siya ng mga kakanin bago pumasok sa klase at paguwi sa hapon ay tumutulong naman siya kay Brenda sa paghahanda at pagluluto ng kanyang mga ilalako kinabukasan. Kahit na sa ganitong sitwasyon si Alex, hindi niya pinapabayaan ang kanyang pag-aaral. Matataas na grado ang kanyang nakukuha at nangunguna pa siya sa kanilang klase. Sa puder ni Brenda ay nagpatuloy ang kanyang buhay. Kinupkop at inalagaan siya nito. Tinuring na niya itong sariling ina. Pagkalipas ilang taon ay unti-unti ring natanggap ni Alex ang mga pagbabago sa kanyang buhay. Kapos man sa salapi ay patuloy siyang namumuhay at matapang na hinaharap ang kahit anumang dagok na dumarating sa kanyang buhay. Mahirap man siya, hindi siya natatakot sapagkat patuloy siyang nagsisikap upang maibalik ang dating estado ng kanyang buhay.

Sweetened lies and simmered hearts By Mark ‘Fool!’ That’s what I am For believing in – Your chocolate coated lies You knew it from the start But you did not care And pretended to be blind I am down and scarred I’m poisoned and blue Am I hard to love, am I not?

The raindrops (The Strings Series) By Mark The universe had lay down laws. She has written our lives based on the decisions we make and has measured how little or how huge our significance here on the planet – the place where we currently stand. She can be so gentle and kind that one person’s life can be called perfect but she can be harsh to others too. She scars, breaks, and kills. August 24, 1996, 3:47 AM. A very untimely visit. It was raining hard. Without knocking at the door, they have entered. Fortunately, the alarm system alerted mom and dad who were having a deep slumber in their room. Dad went downstairs carrying a pistol on his right hand to see who the intruders were. Mom hurried to my room and woke me up. I was in the middle of my dream about the outer space and aliens – the typical boy who dreamt to be an astronaut. I was baffled why mom woke me up at this very hour when a series of gunshots destroyed the serenity of our home. I can hear dad screaming and I can tell that something bad is happening downstairs. But mom never felt so tensed, a psychiatrist would likely do in times of panic. We can hear fast footsteps approaching to my room. We locked the door and hid under the bed when

another loud gunshot broke - the door opened. We saw men in boots with marks of blood. I was about to shout when mom covered my mouth. I whispered to her, “Where’s dad?” In my softest voice, “they’re bad guys.” They searched the cabinets, dressers, computers, even what’s under the mattresses. We were so relieved seeing them walking out of the room. But like most of the suspense stories I watched on TV and thriller books I used to read – we were… caught! My mom groaned so loud when her hair was grabbed. The man shouted, “I found them!” The other man outside the room, in coolest tone, he said, “Bring them downstairs.” Mom was struggling hard while I’m already crying. They were not just the bad guys I see on TV, they’re hoodlums, real monsters! From the stairs, I can see three other men busy looking for something. On our last step down, my mom with all her might kicked the bad guy’s nuts like an action superstar that caused him to tremble and fall out of stance. In gasping voice, mom cried “I love you! Run, honey! Run!” I never thought that it will be the last moment that I will see her bubbly eyes and I really do hate myself because I can’t look through them because of my stupid tears. In a

second or two, I ran fast and hard. I’m gasping for breath and I’m already near the exit at the back of the kitchen when I heard her whimper in unbearable pain. I swallowed the lump in my throat and opened the door. Two other men chased me, but failed, when they had supposed that I have escaped because of the door swung open. I tried to conceal my fear until they’re completely gone. 4:22 AM. It was cold and I’m shattered. No more voices. No more gunshots. No one’s breathing in the house except me. I went out of the secret kitchen cabinet and walked so slowly back to the living room. I saw them. Mom and dad bathing in their own blood. I cried so hard but voiceless. I can feel the acid in my stomach stirring my insides that made me want to vomit. There were holes in their heads, their eyes painted pain and terror and their bodies full of stabs. I kneeled and felt my eyes were going to pop out. I wished it was only a nightmare that tomorrow’s going to be fine but the truth cut like a thousand knives. I’m completely awake, conscious. I cried a little more until no more tears came… Until now, it has been a mystery why my parents were killed and what the killers were looking for. One thing

is for sure, it wasn’t just for money, since nothing valuable was lost except for my dad’s suitcases and files in his medical work. I was nine that time. I’m very thankful to old George who adopted me, a senior police officer in the town of Smokeville, far from the village I lived before. I still go to a psychiatrist for sessions for faster recovery of the trauma I underwent. It was so hard. As they say, there’s no getting over it, it’s getting used to it – getting used to the pain every day. I must wholeheartedly accept the truth that this is not a perfect world. It’s not just beautiful and kind but also ugly and cruel – and it severed all the fantasies I once had. The logical thing to do is to take revenge but I realized that a more logical thing to do is to prevent it from happening to others and more importantly, give it justice. Our lives, the people around us, the events which happened by accident or not, are like raindrops. Raindrops leave ripples that make changes in our lives. That one cold thing which happened that night is my raindrop and it had rippled down to the present. I’m almost late for work. I pick out my nameplate, “INSP. THOMAS MAXWELL”

Handumanan Ni el-way-en Samtang ako nagapanaw sa binit kang baybay, Akon nakit-an mga pamatan-on galinagsanay, gani ako nagpundo anay, Kag nasaksihan ang sadya da nga hampanganay. Gani rako guid ako may nadumduman, Nasari-sari nga butang sa kalibutan kun daad akon liwat maaguman, Ang akon mga ginapamuhat kang baskog pa ang akon kalawasan. Daw kang san-o lang, ako bata-gamay pa lang, Pero tulad kadya puti run akon buhok, kun magtikang, nabudlayan, Ang pagdalagan indi na masarangan. Lawid na akon pagkabuhi, nangin mal-am na guid man, Rapit na lang ang tion nga ako magakadura sa kalibutan, Gani ginakalingawan ko nalang ang akon mga handumanan.

Salty

“No one can grant you happiness. Happiness is a choice we all have the power to make.” � – Dean Koontz, Life Expectancy 19

An ode to nowhere By Mushroom I have loved you even before I knew I was in love with you, Your scent; the way I inhale your hair – each strand The creases at the edges of your eyes when you smile The kisses each morn; everytime I wake up Your skin against mine, When you kiss my chest Everytime you let me into your soul Every act was of magic I have loved you even before I knew I was in love with you But you said ‘HE is better than me’ Every act was of magic But they’re all gone.

A struggle within By Mushroom I wanna be remembered as the guy who never smiles; the guy who shows no emotions; the guy that strikes a statement without a single flinch. You see, when your emotions to other people is like telling them that something can make you happy; something can make you sad; something can make you angry. And trust me when I say, that there will always be people who will use those things against you. Then you might ask ‘How can we hide our emotions?’ You do not hide your emotions, you suppress them.

How? Oh honey, that’s not the question here. You see, why we have emotions; the root of all the wars; why do we have corrupt leaders; why 6 billion people are addicted to the nonsense pop culture – it’s all in the HUMAN NATURE. You suppress your human nature, you solve the root why humanity suffers. It’s seems impossible but I tell you, IT IS ACHIEVABLE. You just don’t have the guts to do it because everyone’s doing it; and I pity you for that. In fact, I pity all of you.

Maarat ka guid sa akon panamil Ni STENIN Isa ka gab-i, ako guid may nabatyagan Indi maisplikar nga pagkaadik sa sangka balaan, Akon guid tana ginapaminsar maskin bag-o ako bugtaw Kabay pa maabot na ang adlaw nga ako kana makatiraw. Tana guid akon ginapangita maskin diin, adlaw-adlaw Sa tindahan, sa aragyan kag kun diin pa ako maglagaw Pero kada magpamangkot ako sa ana nga mga imaw Sabat nanda, “Wara dun tana ‘to, sa sunod pa guid nga adlaw.” Ako guid nagakasubo kun ‘di ko tana masamitan Kay manamit guid tana ipares sa mainit nga kan-on sa kaagahan Kapin pa kun tamad ka dun magraha kang imo nga sud-an ‘Di kana guid maayawan kay ready-to-eat dun tana ran. Ang ana panit ga-violet guid nga daw tarong Kun imo panitan, makita mo guid ang sulod na nga puti kag bilog Pero ‘di ka magkabalaka kay manamit guid tana tuod Kay kun pihakon mo sa tunga, maguwa guid ang imo paborito. Amo guid ya nga pagkaon ang akon ginakahiligan Kay maskin din ka mag-agto, imo guid tana makit-an Kaso ang ana lasa maarat gid nga daw tubig sa baybay Kay amo ya ang itlog arat nga ginabaligya sa binit dalan.

Girl of my dreams Ni Zgel Girl of my dreams. Alam mo? Kinikilig talaga ako sa tuwing naiisip kita. Kahit na tirik na tirik ang araw ay gustong-gusto kitang makita’t makasama. Hindi ko nga alam kung bakit na-inlab ako sa’yo nang todo. ‘Di ka naman kasing-ganda ng mga crush kong artista ‘gaya nina Christine Reyes, Elen Adarna at Angel Locsin, pero talagang iba ka – sadyang kakaiba. Kung hindi dahil sa‘yo nawalan na siguro ako ng pag-asang magka-lovelife. ‘Di na rin kasi mabilang kung ilang babae na ang umayaw sa‘kin. Pangit ba ako? ‘Di naman ‘di ba? Na-inlab ka nga sakin

eh. Hehe. Noong sinabi mong mahal mo ako, nagsimula na akong maniwalang may angking kagwapuhan din pala ako. Maaarte lang talaga ang mga feeling magagandang ‘yun. Binago mo ang buong pagkatao ko, noon ay palagi akong inaabot ng umaga sa computer shop para magpataas ng level sa DOTA 2, subalit nang nakilala kita kinalimutan ko ‘yun. Mas mahalaga ka kaya kaysa sa paglalaro ‘nun at ayaw ko mang aminin sa aking sarili, talagang sa‘yo na umikot ang mundo ko. Sa tuwing tayo’y magkikita, hindi

ko maipaliwanag ang misteryong aking nararamdaman – yung para bang naeengkanto ako. Nadarama ko ang hiwagang bumabalot sa‘yo sa tuwing nakaka-date kita. Pinilit kong huwag pansinin ang kakaibang pakiramdam na iyon at sa halip, ay ibaling na lamang ang aking atensyon sa iyong magandang anyo. Naging takbuhan kita sa mga pagkakataong parang ayaw na ng mundo sa akin. Tinanggap mo ako sa kabila ng aking mga kakulanga’t kamalian, at higit sa lahat, ang iyong pagmamahal na walang hinihinging kapalit. Ang mamula-mula mong labi, ang mga mata mong mapupungay at ang napakaamo mong mukha ay aking laging pinapangarap na masilayan sa tuwing ako’y gigising. Naniwala akong balang araw ay makikita’t makikilala kita dahil baka ikaw ang nag-iisang soulmate ko. Ngunit isang gabi, habang tahimik

akong natutulog ika’y muling nagpakita sa akin pero ngayon ay parang may kakaiba. Nakadamit pangkasal tayo’t nakaharap sa isang altar. Ikakasal tayo nang ‘di ko pa nalalaman ang totoong pangalan mo. Parang ang weird. Pero dahil sa mahal na mahal kita’y napapayag mo ako. At kasabay nang pagpapalitan natin ng ‘Oo’ na siyang tanda ng ating walang hanggang pagmamahalan, ay siya rin namang paglisan ko sa aking mundo at pagsama sa iyo. Inakala ng lahat ng mga tao’y simpleng bangungot lamang ang kumitil sa aking buhay. Pero narito ako, humihinga’t gumagalaw – buhay na buhay. Maaring namatay na ako sa aking mundo, ngunit hindi pa ako patay, dahil patuloy akong nabubuhay sa iyong mundo kasama kayo - mga nilalang na hindi nakikita’t pinaniniwalaan ng mga mortal na kagaya ko.

Some People By Mushroom Some people are like a pinch of salt. They add flavor to our lives. They turn good days into better ones. They bring the better versions in us. Some people are like a pinch of salt. They come then they slowly disappear. They disappear but you still feel the traces they leave. They’re not grand but there’s something in them that makes them irreplaceable. Some people are like a pinch of salt. It’s fascinating. It’s great.

May tawo gali? Ni Cdt. Port Class

Hambal da, ang pagbaton kang kamatuoran ang matugro kanimo ka katawhayan. Apang samtang ako gapaliwa-liwa nga nagalantaw sa mga dahon nga nagapalid tungod sa mapagrus nga hangin, gulpi lang may nagsulod nga sangka pamangkot sa akon nga isip. “Anhaw nga amo ko kaya ka itom man?” Sangka pamangkot nga indi ko masabat kag indi ko gusto sabton. January 5, 1990. Ginbilin ako kang akon nanay kila lola para mag-ubra sa iba nga lugar pagkatapos da magbulaganay ni Tatay. Bata pa ako kato kag wara pa ako ka-intyende ka mga gakaratabo. Nagbahol ako imaw kanday lola kag wara sa ingud kang akon mga ginikanan. Sangka gab-i kang nagapanaw ako paadto sa sangka tyangge nga mga 50 metros guro to karayu halin sa amun nga balay, gintripingan ako kang mga sunoy nga akon na sug-alaw. Gin bunggo ako kang sara kananda nga daw maliso man ang akon nga baga sa kapagrus. “O! May tawo gali? Pasensya guid meg wara ko bi kakita. Itom-itom kaw bi

mung! Hahaha!” Nagkadlaw lang sanda kang todo-todo. Kag ako man, nagliso lang man nga ginapahidan ang akon nga luha. Gahapo-hapo ako nga nakaabot sa tubang ka balay. Nagpundo ako anay kag nagpahid liwat kang akon luha para indi maman-an ni lola nga naghibi ako. Pagbukas ko kang gawang, gulpi lang nagdasig ang pagkuba kang akon dughan kag ginbuslan ang katingala kang kasubo nga akon nabatyagan kang nakita ko ang sangka babahi sa amon sofa. “To, dali dya anay. May pakilala ko kanimo,” hambal ni lola samtang ako nagaparapit. “Amo dya gali ang nanay mo,” Dayun nagturo liwat ang luha ko hay indi ko guid mapunggan kag ginkup-an na ako kang hugot guid katama. “Nahidlaw guid ko kanimo, nak,” hambal ni nanay kang ginakupkupan na ako. Gulpi na lang may kung ano ako nga nabatyagan. Wara man ko kamaan kung kasubo guid man ang nabatyagan ukon kalipay dya hay sa pira ka tuig nga

wara ko tana nakita apang tulad, imaway run kami liwat. Pero bisan ano pa dya, nasadyahan guid ko guihapon sa ana pag-abot. Kang gakaratabo dya, nanguyus lang ko nga imaw gali ni nanay si tatay kag darwa ko pa nga libayun. Natingala guid ko hay pagsulod ko sa balay, tanda lang man ni lola ang nakita ko nga imaway pero kang ginpaandar ni lola ang sulo sa sala, amo to pagkita ko kang akon

mga bugto kag kay tatay. Kang nakita ko tanda, wara ko guid napunggan ang kasadya nga akon nabatyag kag nagturo liwat ang luha sa mata ko pati sa akon irong. Sa pira ka tuig ko nga pagsarahanun, nabatyagan ko man guid ang kasadya nga imaw mo ang imo nga pamilya. Halin kato, kang pagkakita ko kananda, wara dun ko natingala kung andut tama guid ko ka itom.

Paghinulsol Ni Zgel Tanan nagahambal nga ako isa ka malain nga tawo Apang wala lang sila kabalo sang ginapang-agyan ko Tuod nga ginhalitan ko sila Apang para adto sa akon pamilya. “Kriminal”, “salot”, kag kung anu-ano pa Tawag nila sa akon mga amo sina Kulang na lang isumpa nila ako Apang ayos lang na basta may kaunon mga kabataan ko. Baton ko na nga amo ni akon gindangatan Kay tungod wala ako nagseryoso sa eskwelahan Ano abi kay si tatay ko, permi lang halin sa ilimnan Si nanay ko naman ya, sugalan ang tambayan. Ang pagbasul indi lang man sa ila Kay ako ang matuod nga nagsala Kun naghimakas ko tani nga maka-eskwela Wala pa ini tani nagkalatabo sa akon pamilya. Apang indi pa man ulihi ang tanan May pwede pa ‘ko mahimo para akon sala mahinulsulan Indi ko man maintsakto akon mga kasal-anan Pwede ko pa man matadlong ang dalan para sa akon kabataan.

Silly little things By Mushroom

What’s the matter? Something’s been bothering me lately. What is it? I don’t know. I mean sometimes, I just wake up in the middle of the night and cry just because my thoughts are so messed up. Come on, you can tell me. It’s silly. You know it’s not silly. Wait wait wait… What? YOU KNOW IT’S NOT SILLY. And don’t ever think I do not know where this is coming from and where this is going to. I know that there have been a lot of things that are going on lately. You see, my boss told me a week ago that he’ll give me a raise if I could make a presentation for our investors and I badly need this one for my career. Plus there had been some problems at home – I mean you know, my sisters need to figure out how to split the bills for mom’s medications.

And then there’s this gap between us, you know. Like we only get to see each other at night after work’s over. We dine, you watch football, I do the dishes, and then we just sleep because you’re “too tired”. We barely communicate these days. I sometimes even think that we’re just a man and a woman living under the same roof without any special connection. Oh goodness… I was just waiting for you to tell me this actually. Should we end this now? I don’t know where all these things are coming from actually. But what was bothering me, to be completely honest, was ‘why is the seawater salty?’ My niece asked me that and I can’t give her any decent answer. Google and 9gag doesn’t help either. I told you it was silly. Oh…

Of all the words of mice and men, the saddest are, “It might have been.” � – Kurt Vonnegut

Sour

Ang misteryo sa likod kang mga ngirit ni Bingka Ni E/C Jose Mico C. Tambalo Sa pagbutlak kang adlaw, abaw diyan dun tana Ga sagi ka ngirit, itsura na daw bruha May ginakaptan nga papel kag anang ginabasa Kag maglumpat-lumpat nga daw nakatumar marijuana. “Ay abaw Bingka, na ano ikaw? Ano natabo kanimo?” Pamangkot ni Nanay samtang galibog ana nga ulo Pero si Bingka wara nagsabat, naghipos lang, nagpakuno-kuno Para ‘di mahalata ang makaduruda na nga opisyo. “Bingka pagsabat daan, palukpan ko guid bagul mo!” “Oki ah,” sabat ni Bingka, “pero ermat, kalma lang dughan mo” “Nagdaug kita sa lotto, lima ka milyon kag may paaman nga kaldero!” “Hambala si tatay claim ta run ang prize, tara let’s go!” Kag si ermat daw mapatay guid sa kasadya Nagpin-ot ang dughan kag nabudlayan mag-ginhawa Daw ginakulang sa hangin kag nagaparamula Daw atakehon kang high blood nga daw nagutman sangka semana. “Bingka, my daughter, manggaranon dun kita!” “Yes mother earth, goodness! Mapa-party dun guid ta!” “League of Legends ang concept, Clash of Clans kag DOTA” “Sosyalon ta guid ang handa, puro cosplayer mga bisita.” Sa sobra nga kalipay daw mabuang guid si Bingka, Kay maabot dun ang adlaw kang andang ginahulat nga grasya Milyones ang blessing, kag may free nga kaldero pa ‘Mu ra nga pwerti guid anang ngirit nga daw sa piranha.

Alamat ng mukhasim Ni Alog Pinapaunahan na kita: WALANG KWENTA ANG KWENTONG ITO. Akala mo ba sa isang TV show nagmula ang facial expression na “mukhasim”? Puwes nagkakamali ka kapatid, kung gusto mong malaman ang tunay na kuwento sa likod ng reaksyon na ito ay dapat ka munang magsayang ng oras upang basahin ang kwentong ito. Sa kagubatan ng ikapitong bundok sa malayong baryo na kung tawagin ay Kabaluchurba ay may mag-asawa na ang kinabubuhay ay ang pagtatanim ng iba’t ibang klase ng pampalasa. Sila ay may isang anak na babae na nagngangalang Aiai. Napakabait at napakasipag ni Aiai, tumutulong siya sa mga gawaing bahay at sa pagtatanim sa kanilang bukiran. Bukod sa kanyang kabutihang loob ay pinagpala rin siya sa pisikal na anyo, maladyosa ang kanyang itsura at maganda ang hubog ng katawan, pantay na pantay ang kulay ng kanyang morenang balat at ang kanyang mga buhok ay malago at bagsak na aakalain mong nagpa-rebond sa mamahaling parlor. Dahil dito kahit nasa kagubatan ang kanilang tirahan at walang signal ng anumang cellular network, television network, radio frequency, wifi at wala ring makukuhanan ng hotspot ay marami pa ring lalaking nabibighani at nanliligaw sa kanya. Kaya naman bantaysarado siya sa kanyang ama. Ngunit

kahit pinaghihigpitan siya ay walang sawa pa rin siyang sumusunod sa payo ng kanyang mga magulang kung kaya’t ganoon na lamang kalaki ang tiwala ng mga ito sa kanya. Hanggang sa isang araw ay isinama siya ng kanyang ama sa kanilang bayan upang mangalakal at nang makita rin niya ang outside world. Napakasaya niya, pagdating doon ay nagtatatakbo siya palibot sa isang maliit na lawa na mayroong umiihing anghel sa gitna nito na kung tawagin ng mga tao ay ‘fountain’. Nadiskubre rin niya ang isang kwebang lagusan ng mga tao tungo sa ilalim ng lupa na may nakasulat na ‘underpass’, at sinubukan din niya ang isang napakalamig na uri ng pagkain na kung tawagin ay ‘sorbetes’. Di masukat ang kagalakan ni Aiai ng araw na iyon kaya’t nagpasya ang kanyang ama na iiwan muna siya rito, lalo pang nabuo ang kanyang araw nang makilala niya si Ton-tun. Si Ton-tun ay ang pinakamakisig na lalaki sa bayan ng Kabaluchurba, syempre dahil sa eskandalong pinaggagagawa ni Aiai ay agad siyang napanasin nito. Agad lumapit si Ton-tun at nagpa-cute upang magpapansin kay Aiai. Napansin naman siya nito at nagkantahan sila tulad ng mga napapanood natin sa mga teen shows at fairy tales. Pagkatapos ng kanta ay nagkaibigan silang dalawa‘Bagito style’.

Nang pauwi na siya ay sumama si Ton-tun sa kanilang kagubatan upang hingin ang kanyang kamay. Pagkarating nila ay gulat na gulat ang kanyang mga magulang dahil doon lang nila nagunamgunam na may tinatago rin palang kalandian ang kanilang mahal na anak. Nagalit ang kanyang ama na noo’y nagsisibak ng kahoy at agad niyang nilapitan si Ton-tun at pinagtataga niya ito na parang panggatong. Hindi na nakaiwas si Ton-tun at napapikit na lamang siya habang nakangiwi ang itsura. Gulat na gulat si Aiai at habang siya ay nasa rurok ng kanyang poot ay isa-isa niyang dinampot ang pirapirasong katawan ni Ton-tun at tumakbo sa pusod ng kagubatan at ibinaon niya ito sa lupa, dahil sa mga kaganapan ay nawalan siya ng malay. Nang siya ay nagising, napansin niya

ang isang kakaibang halaman na may ibat-ibang klase ng bunga sa ibabaw ng himlayan ni Ton-tun. Kumuha siya ng bawat uri ng bunga at dinurog ang mga ito nang madurog na ang bawat bunga ay pinapak niya ito napapapikit siya at ngumiwi ang kanyang mukha sa sobrang asim. Naalala niya ang itsura ni Ton-tun pagkatapos itong pagtatagaiin ng kanyang ama. Siya ay sumigaw ng “muk ‘ang masim!” na ang ibig sabihin sa kanilang wika ay “ang asim!” Agad kumalat sa kanilang bayan ang nasabing pinaghalong sangkap at lahat ng nakatikim nito ay napapasigaw ng “muk ‘ang masim!” Nang kalaunay naging ‘mukhasim’ ang tawag sa ganitong facial expression at dito rin naimbento ang Sinigang mix. Oh diba? Wala talagang kwenta ang kwentong ‘to, pero dahil Pilipino ka, binasa mo pa rin.

“Matuod ayhan?” Ni Stig Ang Diyos sa una nga adlaw naghimo sang ido Magakabuhi siya sa 20 ka tuig, tunda sang makagagahom Pero makapoy guid ang magataghol lang sa bilog nga kabuhi Gani 10 lang ang gusto sang ido kag ang Diyos nagpasugot man sini. Sa ikaduwa nga adlaw naghimo ang Diyos sang amo Ang amo ang magaserbe nga manuglingaw sa tawo Pagahatagan siya sang 20 ka tuig, pero ginpili niya nga 10 lang man Kag nagpasugot man ang Diyos sa ila sugilanon. Karon sa ikatlo nga adlaw, ang Diyos naghimo sang baka Ang baka ang magaserbe nga kabulig sang mga mangunguma Didto sa kabukiran, maga-ubra sa idalum sang nagatagiti nga init sa uma Halin sa 40, 20 na lang ang gusto niya nga tuig para nga siya magkabuhi. Kag sa ikapat na nga adlaw, ang Diyos naghimo sang tawo Ang tawo magakaon, tulog, hampang, maga-asawa kag magakalipay lang Para sina 40 ka tuig ang ginhatag, gani ang tawo indi kuntento kag nagreklamo, Gusto niya kuhaon ang 40 ka tuig halin sa ido, amo kag baka. Ini ang rason kung ngaa sa una nga 20 ka tuig, ang tawo nagakaon, tulog kag nagakalipay lang Sa sunod nga 40 ka tuig sila naga baka-baka na sang ubra sa idalum sang init, para sa pamilya. Para sa masunod nga 10 ka tuig, ang tawo naga serbe na nga manuglingaw sa ila apo Sa katapusan nga 10 ka tuig, sila magapungko sa sagwa sang balay kag magataghol na guid lang. Diri na magasulod ang maaslom nga pamangkot Nga kung sa diin mareyalisar naton ang dulot Sang naturalidad nga hindi pagkakontento sa aton nga mga katawohan “Matuod ayhan?”

Ang love story ng ‘kilabot ng Santolan’ Ni E/C Jose Mico C. Tambalo

Sabi nila, maraming paraan upang matagpuan mo ang tunay na pag-ibig. Maraming lugar sa mundo ang nakalaan para maging meeting place ninyo ng taong mahal mo. Maaaring sa imburnal, sa rooftop ng gusali, sa bubong ng mall, sa bunganga ng kweba, sa kahabaan ng matrapik na kalsada, sa poste ng Meralco, sa overpass, sa riles ng tren, sa ilalim ng tulay o sa bukana ng nag-aalburutong bulkan. “Love conquers all”, yan ang sabi nila at ang pagkakataong makilala ang taong nakalaan para sayo ang isa sa mga kaabang-abang na eksena sa buhay ng isang tao... Tawagin niyo na lamang akong Pakloy, pinaiksing Juan Mariano Crisostomo Bagito de Makachamba ZaBingo. I’m 19 years old, walang nobya kasi medyo hindi mapagkakatiwalaan ang ayos ng mukha ko. ‘Kilabot ng Santolan’, ‘yan ang tawag nila sa akin at tanggap ko iyon kahit medyo masakit sa puso’t isipan ko. Paano kasi, mahilig ako sa mga damit na may mahahabang manggas at hindi rin ako nagpapagupit ng buhok kaya mukha talaga akong kilabot kung titingnan pero mabait akong tao. My love story happened 3 years ago,

sa ibabaw ng santol, sa likod ng bahay ni Aling Murat na katabi ng puno ng balete na pinamamahayan ng samu’t saring empakto at lamang-lupa. Hideout ko ang lugar na iyon dahil doon ako malimit nagtatago kapagka inuutusan ako ni ermat na pakainin ang mga baboy o di kaya’y diligan ang mga tanim niyang cactus at kataka-taka. Napamahal na ako sa puno ng santol na iyon at halos kapatid na ang turing sa akin ng mga maligno na nakatira doon. Naging close friend ko si Ambok, ang matabang tiyanak; si Bato, ang gwapo at cute na multo na namatay dahil sa sama ng loob nung binasted siya ng siyota niyang manananggal at si Escasa, ang white lady na mukhang adik. Napamahal sila sa akin dahil naging kasangga ko sila sa mga oras na ako’y nalulungkot dahil sa mga problema tulad ng pagkatalo sa League of Legends, Defense of the Ancient, pagkawala ng aso naming si Larrah at ang pagkahulog ng kapatid kong si Kent sa imburnal. Lalo pang napamahal sa akin ang lugar na iyon nang makilala ko si Abnormilita, anak ng kapitbahay naming nabuntis ng isang foreigner

galing Somalia. Magandang babae si Abnormilita kahit mukang syoke ang kanyang ina. Matangkad at parang si Maria Clara sa sobrang hinhin. Nakita ko siyang nagnanakaw ng mga dahon ng santol at ginagawang hot air balloons. Noong una ay galit na galit ako sa kanya dahil nagsumbong sa akin si Janine, ang pangit na mangkukulam na namatay dahil nakalunok ng basag na bombilya. “Hoy pangit na nilalang! ‘Wag na ‘wag mong pagtatangkaan ang puno ng santol dahil tatanggalan talaga kita ng panga! Uubusin ko lahat ng buto sa katawan mo at ipapakain kita sa alaga naming pusit.” Pinagtawanan niya lang ako at....maygad! Ang sarap pakinggan ng boses niya. Parang akong minamasahe dahil sa hinhin ng tinig niya na para bang nang-aakit at nanghahalina. “Pasensya na pogi pero nag-eenjoy pa ako sa ginagawa ko”. Para akong umakyat ng langit nang tinawag niya akong ‘pogi’. At nang humarap na siya sa akin ay biglang nagliwanag ang kalangitan. Bumaba ang mga anghel na may makukulay na bagwis at nag-aawitan ng “Bang bang” reggae version. Bumuka ang lupa at lumitaw ang mga baging na gawa sa

chicken joy at nagsayawan ang mga baliw. Pagkatapos noo’y may time portal na bumukas at lumabas si Storm habang hinahabol ni Cyclops ng martilyo. Lumabas si Angelina Jolie habang hila-hila ang bibig ni Anne Curtis. Nariyan din ang mga karakter sa pelikulang The Grudge, The Hobbit at The Hangover. Nabulabog ang lahat ng kumanta na si Britney Spears ng ‘My Way’ na sinabayan ni Empoy at ni Bella ng pelikulang Twilight. Dahan-dahang dumilim ang paligid at....at.... At isang malakas na sampal ang gumulantang sa aking magulong imahinasyon. Hindi ko pala napapansin ang paggapang ng aking mga kamay patungo sa mga braso ni Abnormilita. Tumakbo siya palayo sa akin at hinabol ko siya. Naghabulan kami buong

maghapon. Mabilis siyang tumakbo at kaya niyang tumagos sa mga pader at cyclone wires. Naghabulan kami sa mga puno ng niyog, sa sanga ng kamatsile at sa mga baging ng puno. Sa wakas ay naabutan ko rin siya. Dahil sa matinding pagod ay sumandal siya sa puno ng santol at nag-selfie. Kaagad ko siyang nilapitan ngunit hindi siya umalis sa kinasasandalan bagkus ay waring hinihintay niya ang paglapit ko. Simula noon ay naging makulay na ang pook na iyon at saksi ang puno ng santol sa aming pagmamahalan. Sa itaas ng puno na iyon ay ginawa namin ang mga bagay na nagpapaligaya sa amin tulad ng pagpapaputok ng sinturon ni hudas, pagluluto ng siomai, paglalaro ng taguan at pangingisda gamit ang USB connector at pinatalim na hawakan ng kawali. Araw-araw naming ginagawa ang mga bagay na iyon kasama ng mga maligno at empaktong nakatira doon. Lagi kaming nagsasaya at walang sinuman ang makakahadlang sa nararamdaman namin sa isa’t isa. Love hurts. Masakit talagang maiwanan ka ng taong mahal mo. Mga ilang linggo kasi pagkatapos ng mga masasayang memories na iyon sa puno ng santol ay nag-migrate ang pamilya ni Abnormilita sa Somalia. Naiwan akong nag-iisa at basang-basa sa ulan, walang masisilungan....yung parang sa kanta. Pakiramdam ko ay parang ang sarap umakyat sa puno ng kamatsile at tumalon pababa o di kaya’y laslasin ang pulso gamit ang kutsara. Sa tulong ng mga kaibigan kong maligno ay ibinuhos

ko ang sakit na aking nararamdaman sa paglalasing. Limang kahon ng serbesa ang naubos ko pero hindi pa rin ako natutumba pero ang mga kaibigan kong maligno ay tulog na. Nangingibabaw pa rin ang sakit at kirot na naiwan sa aking puso kaya kahit inabot na ako ng bukang liwayway ay hindi pa rin ako dinalaw ng antok. But then time heals. Sa hinaba-haba na rin ng panahong wala siya ay untiunti na rin akong bumalik sa dati. Sabi nga ni Paquita, ang kapre na kalahating unggoy, “DOTA ka lang nang DOTA pre, makakalimutan mo rin siya”. Lumipas pa ang napakaraming araw, linggo, buwan at taon ay tuluyan ko na siyang nakalimutan. Itinuring ko na lamang na isang magandang alaala ang love story naming dalawa at hindi talaga kami para sa isa’t isa. “Ang puno ng santol ay hindi nakatakdang maging meeting place ninyo ng taong mahal mo. Lumabas ka rin kasi minsan ‘tol. Bakit di mo subukang maglayas ng bahay paminsan-minsan? Magtambay sa mga sugalan? O sa mga bahay-aliwan? Tandaan mo, maraming lugar sa mundo ang mas hihigit pa dito at siguradong doon mo matatagpuan ang taong nakalaan para sayo,” sabi pa ni Ambok, ang tiyanak. Kaya para mas mapakinabangan ang puno ng santol, nagtulong-tulong kami ng mga kaibigan kung maligno na itumba ito, ginawang uling, ibinenta at pinaghati-hatian ang kinita namin. At iyon ang wakas ng love story na may hangganan, may iyakan pero aming pinagkakitaan.

Paho nga hilaw Ni Aime Kanamit bala magkaon sang paho nga hilaw Sampat guid ina isud-an kapin pa kun kinilaw. Butangan sang asin ukon sang ginamus nga makahang O â€˜di gani patisan kag langgawan halin sa sinamakan. Daw indi mo pa pag-untatan usngab ang liso, Asta indi mabatyagan nga gaparangilo na ang unto. Ang paho nga hilaw, tuman ka-aslum Maralaway ka sa sobra ka panumdom O te, naglaway ka?

Arko ni Noah sa ika-21 siglo Ni Stig Kung sa Pilipinas nakatira si Noah sa kasalukuyan, maaaring ganito ang takbo ng kuwento: “Sa susunod na taon, eksakto mula sa mga oras na ito, ako ay gagawa ng napakalakas na ulan at magdadala ito ng baha na bubuhos at sisira sa sanlibutan,” wika ng Manlilikha kay Noah.“Pero dapat mong isalba ang mga taong nararapat at tigdalawang pares ng lahat ng nabubuhay na nilalang. Kaya naman inuutusan kitang gumawa ng arko,” dagdag pa Niya. At ipinaliwanag nga ng Manlilikha ang mga detalye para sa gagawing arko. Nang walang anu-ano’y nag-alsa balutan agad si Noah upang makapag-umpisa.

“Tandaan mo, dapat na makumpleto ang arko at lahat ng nakasakay dito tamangtama pagkatapos ng isang taon,” huling habilin Niya. Eksakto isang taon ang lumipas, agad na dumilim ang kalangitan na tila ba wala ng liwanag ang makikita, umuungol na ang malalakas na hangin at nag-umpisa nang maghampasan ang nakakabinging sigaw ng dagat. Biglang napalingon ang Manlilikha sa kaniyang likuran at nakita niya rito si Noah na naka-upo sa harap ng kanyang bakuran, umiiyak. “Noah! Nasaan na ang arko?” sigaw ng Manlilikha.“Patawarin mo ako aking Panginoon,” pagmamakaawa ni Noah.

“Ginawa ko na ang lahat sa abot ng aking makakaya at abilidad, pero marami ang naging hadlang sa pagkamit ko ng Iyong utos.” “Unang-una, kinailangan ko pang kumuha ng construction permit sa Municipal Engineering Office at pumunta sa opisina ng municipal mayor upang maumpisahan ko ang paggawa. Pero sa kasamaang palad, hindi angkop ang Iyong pinaplano batay sa Building Codes and Standards ng munisipyo kaya naman kinailangan ko pang maghanap ng engineer at umpisahang muli ang plano.” “Sa kabilang dako, nakipagtalastasan pa ako sa Department of Safety and Regulations ng Coast Guard kung kailangan ba o hindi na, ang paglalagay ng sprinkler system, CCTV facilities at maaprobahan ang mga floating devices na ipapaloob sa arko.” “Magsisimula na sana ako sa paggawa nang napansin ko na kulang ang mga materyales na aking gagamitin. Napagalaman kong may nagnakaw pala sabi ng aming mga kapitbahay, kaya naman naisip kong idulog ito sa tanggapan ng Provincial Police Assistance ngunit wala raw ito sa kanilang saklaw at kailangan ko pang patunayan na ang aking sinasabi ay totoo.” “Nahirapan din akong maghanap ng mapagkukunan ng mga troso sapagkat ipinagbabawal ang pagputol ng puno dahilan sa pagprotekta sa Philippine Eagle. Pero nakahinga ako nang maluwag nang makumbinsi ko ang Forest Reserve Support na kailangan ko talaga ang mga troso upang maisalba ang mga agila.” “Ngunit nakatimbre ang Wildlife and Aviary Assistance Committee ng DENR

at ayaw akong bigyan ng isang pares na agila. Nabalitaan ko rin ang pagkakaroon ng strike ng mga karpentero. Kaya nakipag-negosasyon at nakiusap pa ako sa DOLE upang bigyan sila ng kanilang layon, bago pa magsiklab ang kaguluhan sa rally. Salamat at mayroon na akong 21 karpentero, pero wala pa rin sa akin ang pares ng agila.” “Sa kahuli-hulihan, masusing sinaliksik ng BIR ang aking real estate properties, dahilan daw ng paggawa ko ng arko upang takbuhan ang aking buwis na babayaran. Napag-alaman kong naipataw na pala sa akin ang user tax at bigo raw ako na iparehistro ang arko bilang recreational watercraft. Hindi ko lubos maisip na matatapos ko pa ang arko sa susunod pang lima hanggang sampung taon,” malungkot na sabi ni Noah habang humihingal. Naghintay ng ilang sandali si Noah, nang biglang luminaw ang kalangitan, sumikat ng maningning ang araw at naging mahinahon ang mabagsik na dagat. Nagkaroon na rin ng bahaghari sa kalangitan. Dumungaw sa itaas si Noah suot ang bagong shades na nabili niya nang mura sa Divisoria at tumanaw nang may pag-asa sa kalangitan. “Ang ibig bang sabihin nito Panginoon, hindi mo na sisirain ang sanlibutan?” nagtataka at mabilis na tanong ni Noah na magsisimba pa sana sa Quiapo, magwi-window shopping sa MOA at manonood ng concert sa Smart Araneta. “Hindi, hindi na kailangan pa,” napakalungkot na sambit ng Manlilikha. “Nasira, nawasak at nadurog na ito ng gobyerno.”

Sirang timbangan Ni Awod Kailan pa naging batayan ang kasarian? Ang pagma-marino, ayon sa iba, ay panlalaki lamang. Kung ‘bakla’ ba’y ‘di na magiging mainam Sa trabaho’t responsibilidad sa gitna ng karagatan? Yari kay Adan ang aking pangangatawan Mula kay Eba ang puso’t pakiramdam Sabihin mo, sapat ba ‘yang dahilan Para ipagdamot mo sa‘kin ang ambisyon kong alam? Bigat ng trabaho ay aking kakayanin Pagkawalay sa minahamahal, kaya kong tiisin Lahat ng alo’y masigasig na susulungin Mapatunayan lamang na maging marino’y kaya ko ‘rin. Pagkat sa kakayahan at ‘di sa kasarian nasusukat Hindi rin sa hugis ng mukha’t tatak Ang tibay, lakas at tatag Ng isang marinong bayani ng lahat.

Diary ni Bibi Ni Mdpwn. Shenah May Jauod

“Bi, tuon kaw guid ka mayad indi kaw sagi lagaw, barkada kag bisyo. Indi sagi gasto gapangutang lang kabay kita. Halong kaw permi kay rayo kaw kanamon. Sunod lang anay nobyo-nobyo duro pa da kung kaobra kaw dun. Kag indi kaw guid malipat nga mag pangadi permi kay amo lang da ang makabulig kanaton.” Amo da permi ang hambal ni nanay kag tatay antis ako mag halin sa balay. Baw si nanay ginpabalunan na guid ko kang sang katabungos nga laygay antis maghalin. Anu abi hay handum na guid makatapos kang pag-eskwela ang subang na nga bata. Kung isipon ko, kinanglan ko guid man mag tutom sa pagtuon para mabaslan man ang bakabaka nga pag-ubra kang akon ginikanan. Ginabulad da ang anda panit sa idalum kang nagatagiti nga sirak kang adlaw sa pagpanguma para lang makabuol kang rako nga tubas kang paray para lang may maibayad sa tuition ko. Samtang gasakay ako sa ceres indi ako maributay kung ano bala kabuhi ko sa syudad. Ginaralagway ko nalang sa damgo kung ano nga sitwasyon ang madangatan ko. Kung may magmiga man ayhan sa akon nga buki kag probinsyana dugang pa ang pagka-imol kag taga-uma. Masustiniran ko ayhan ang pangabuhi kang isa ka estudyante sa kolehiyo. Tiyempo pag-abotko sa Molo ga-

Ilonggo dun ko. “Kanami gali sang Iloilo, mayo ari na takon.”Kang nag-bukas na ang klasi, gatanga-tanga guid ko pangita kang akon classroom. Galingin ulo ko kung sa diin ko magrupo. Sin-o man bi ang gusto mag-imaw sa classmate nga nagabalon sang tinanok nga kamote para ipamahaw. Gani kang nakita ako kang sosyal ko nga classmate, naluoy siya. Gin pakaon kag gintugruan kang bongga nga bayo. Dyan nag umpisa ang pag migahay namon ni Mitch. Permi na kami imaway, dungan kami mag-igma sa eskwelahan. Ginapahuram na ako kang ana mga make-up set. Ginbag-o na ako halin sa sara ka probinsayana paagto sa isa ka city girl. Ti kadya naka sleeveless na ako, naka-boots, naga suksok kang mugo nga shorts kag may heavy lipstick. Kanami lang lantawon ang mga reaksyon kang mga lalaki sa campus sa bag-o ko nga transformation. Sobra da katingala, nagakaradagpa na lang sila sa pagsunod-sunod kanakon. Baw ah! Kanami guid tanda lantawon. “‘Di nalang ta magsulod sa last subject ta Mitch a. Tambay nalang ta.” Pagkagab-e, “ari nako sa go mart. Dali-a! ma-shot na ta. Pakahubog ta hasta mag-aga. May kwarta pa man ko di para pangbakal sang ilimnon. Nagpadala balan kagina si nanay sa Palawan. Galante ko subong!” Ti sakto guid man, nagpahubog

kami hasta mag-aga. Wara na ginpinsar ang exam pagka-aga. Kundi zero guid ang score sa exam kay wara guid abi ti namasnga-an. Mayad pa mga laki tandaan ko ang ngalan da, pero sa amun leksyon, wara guid ko namasnga-an. Maski isa ah! Keber! Nalipat dun ako kag wara na kapabatyag sa akon mga ginikanan kay kung mag-text man ako, mangayo lang ka kwarta. Karuluoy nga amay kag iloy, abi nanda gadedikar ako sa pag-eskwela. Wara sila kabalo ang ila subang, suki na sa Smallville kag tarandaan kang mga maestro nga inug-drop. “Diin ako mabuol ka kwarta man kay ang gintugro ni Nanay nga barayad ko sa Midterm nagasto ko dun?” Ano nalang ang buwasdamlag nga itugro ko sa kaugalingon ko kag mga libayon ko? Kay kung hindi magkuha sang exam sigurado guid i-drop ako kang akon instructor.

Nagasamo ang sip-on kag akon luha kang ako nagahibi sa amon classroom. Wara ako kamaan kung diin mabuol kang kwarta nga barayad sa tuition. Kung wala ko lang tani gin-tagay ang kwarta nga to. Tani nakabulig pa to dugang sa barayad ko. “Mabudlay gali mangita kwarta, kinanglan mo pamalhasan kag bakabakahan.” Sa amo to nga mga tinion napapinsar ako kag namurag-muragan. Indi pa urihi ang tanan. Mabag-o dun ko!” Kadya, naga suksuk dun ako ka-itom nga tuga. Indi mapinta sa itsura kang akon ginikanan ang kalipay nga amon naagom. Samtang gamartya kami ni nanay kag tatay pa-agto sa tunga. Gaturo man akon luha nga makita ko si nanay kag tatay nga presentable ang bayo, indi dun paryas kang una nga puro lao kag higko. Mapait man kag mabalod ang akon naagyan sa kabuhi dya indi hadlang para mag graduate ako sa John B. nga Cum Laude.

Sa kasulok-sulokan ng Iloilo, may isang binatang kilala sa kanyang angking galing sa martial arts na wushu. Ang kanyang kakayanan ay kamangha-mangha sa pakikipaglaban.

Ang taglay niyang bilis at lakas ay pambihira na talagang hinahangaan ng lahat.

Ngunit sa kabila ng kanyang kagitingan, ay isa pa ring malaking misteryo ang kanyang katauhan. Walang sinuman ang nakakakilala sa kanyang pagkatao. Hanggang isang araw, habang siyaâ€™y papauwi galing sa paraalanâ€Ś

Nahuli ng kanyang paningin ang kaawa-awang lalaki na nasa bingit ng kamatayan.

Ilabas mo ang pera mo kung gusto mo pang mabuhay!

At kaagad siyang sumugod upang tulungan ang kaawa-awang lalaki

Maawa po kayo wala akong pera! Bitawan niyo siya! Itigil niyo na yan kung ayaw niyong mapuruhan! Binabalaan ko na kayo!

Mukhang mahina naman eh!

Aba tingnan mo nga naman, may naglakas loob na pumigil sa atin! Sino ka sa akala mo?!

ipagpatuloy sa pahina 56...

S w ee t

“Love looks not with the eyes, but with the mind, And therefore is winged Cupid painted blind.” � – William Shakespeare, A Midsummer Night’s Dream

Hay gugma! Ni Labz Sang ako bata pa Pirme ko ining duwa makita HHWW lang ang ila ubra Sa dalan kag sa tiyangge ni tita! Isa ka adlaw piyesta sa amon barangay Didto sa punta-buri sila gapangalipay Kag nag-abot ang gab-i, sa diskuhan Confirm! Sila magmigohay. Sang akon si Inday ginpamangkot Kung true love ang iya nabatyag Ang iya sabat, “Yes! He’s my one and only labs!” Sinabat naman ni Nonoy si Inday “Sang ikaw nag-abot sa akon, Ikaw akon guid ginbaton. Taguipusuon daw malupok! Sa sobra nga dagu-ok! Sa oras kag tini-on, Tubtob sa kabuhi nga dayon Pramis my labs so sweet Ikaw ang akon palanggaon.” Si Inday nakibot sa iya nabatian, Ang iya mata maluha-luha Pati iya guya naga paramula Naglukso-lukso kag diritso kupo sa iya nobyo! Kag tuya ko nasaksihan Ang katam-is sang ila paghigugma-anay Ipakigbato nila ini Bisan damu ang gapanghayhay.

A teaspoon of sugar By Aime

“You are so beautiful. You have the same brown eyes.” I quickly walk away from the old man. It’s so creepy to say that to me. I shudder to the thought as I wipe my face from tears. Sliding myself in the car, I start the engine. ******* Luis positioned himself two meters away from his target. Legs apart, he aimed at the bushes and relentlessly pulled the trigger of his water gun. Then someone screamed and a fat girl came out behind the bushes with both hands clenched into fists. Her white dress was drenched revealing her pink floral underwear. Luis laughed. She chased after him and they ran in circles. Suddenly, Luis fell on his knees and had trouble breathing. The girl lunged at him, pinning him down with her heavy weight and Luis’ chest heaved up and down. “Wait, let go of me. I can’t breathe,” he mumbled between his breaths. She nodded but quickly covered his mouth with her hand and blew air to his nostrils. He collapsed but was brought back to consciousness by a stinging pain in his cheeks. She just slapped him! That’s how crazy it all began. Since Luis’ asthma attack and the tragic

rescue, the two became inseparable. They shared most of their childhood years and have known each other very well. In class, they competed for the top ranks but never thought of it as rivalry. “I’d like to clarify things out, Liana. You have noticed that our classmates teased us like we’re lovers. I know it’s a joke but they’re insane to pair me to a girl stuffed with fatty flesh,” Luis said but before she could react, “So, I decided to make an agreement. You, Liana should swear that both of us will never fall in love with each other. Instead, we should remain best friends for the rest of our lives.” They reached the senior year in high school still as cool buddies but not until both of them decided to attend in their last prom. Luis had this strange feeling after he saw Liana’s date holding her hips while they’re dancing. He couldn’t contemplate what it is especially when he finally had the chance to steal his best friend from the guy for a romantic dance. He sensed how Liana felt awkward the way he looked at her so he let go when the music turned to disco. That night, he couldn’t go to sleep but he knew well what he felt was something he’s afraid to admit.

Luis hugged Liana, her face pressed to his armpit so she shoved him away. “I finally got the scholarship to be part of the varsity swimming league! The school e-mailed me,” he told. They went to college but not in the same school which for a couple of years, they barely heard anything from each other. Last time he checked on her, Liana was crowned in her university’s pageant search. “What’s wrong with me? I should be happy for her, for them, not this. Why am I acting weird like this? I should never trust my feelings and never let it demand the way it wanted me to be or else, friendship’s over. Feelings really don’t think,” Luis told himself after he received a call from Liana, inviting him for an overnight party in the beach and to introduce him to his best friend’s lover. He just can’t believe that Liana had someone to look after her and to reciprocate that love and care. At the beach party, he watched Liana from afar. She’s no longer the Liana he knew who’s always the first to gobble up everything on the table but a Liana who became a beautiful and intelligent woman after they separated. “Ah, thanks bro,” he said to Al, Liana’s boyfriend handing him a bottle of beer. He then watched them, of how Liana looked at him, of how she slipped her hand into his. She’s really in love with Al. ******* I make my way to the kitchen to get sugar for the strange man I invited for a cup of coffee this Sunday morning when

I caught him glimpsing at our home. He looked familiar to me like I’ve seen him already but I can’t remember when. “Would you like a sugar on your coffee, sir?” “Yes please, a teaspoon of sugar. I like it how the sweet taste blends well with the bitterness of the coffee. Like our lives, the fate entwined us with bitter situations and I failed to sweeten it,” he sighed. “But in the story I told you, sometimes it’s better to choose happiness for others over your own. Yet sometimes, you will wonder of what will happen if words you wanted to tell aloud were not left unspoken.” I smile at him and from the wrinkles on his forehead, I bet he’s in mid 80’s. “Well, sometimes you have to listen to what your heart demands more than what your mind asks you to do. But I’m pretty sure that Liana in your story is not my grandma,” I said, grinning. He laughs and takes a sip of his coffee. “She is. Only that she’s gone now, as stubborn as she is to leave me first. I’m sorry for your loss, no, our loss.” I look at him confused but he laughs at me again. “Oh dear, you’re as beautiful as your grandmother and her eyes are like yours, they seem to twinkle.” “But how come you know a lot about her? Who are you?” He straightens the folds in his polo shirt and look at me dearly with a smile in his lips. I watch him patiently as he lifts his cup and takes another sip. “I am Luis.”

Inlab Ni Kayedito Pagmulat ng mata’y ikaw ang hanap-hanap, Ang iyong mahalimuyak na amoy Sapagkat puso ko ay iyong nabihag. Ito ba ang tinatawag nilang inlab? Sa eskwela ako ay laging aktibo Basta nandiyan ka irog ko, Kahit Mechanics kakayanin ko! Ano ba, inlab na ba ako?! Mga kaklase nagtataka kung bakit laging tulala, Hindi nila batid kaya ako’y pinaklinika. Pati mga dalubhasa’y nagtaka ano aking tinira, Naku, ako nga’y inlab na! Nang isang araw ako ay nagulat, Dibdib ko’y sumikip, panga ay nalalag. Sa aking pagbaling, mata mo’y nasa akin, Agad nag-alab ang puso kong inlab. ‘Di nagpatumpik-tumpik at sayo’y lumapit, Bahala na si batman, ako na ay aamin! At di akalain parehas tayo ng damdamin. Yes! Inlab ka rin pala sa akin!

Je’t aime à I’infini et au-delà (I love you to infinity and beyond) By LABz “To love someone is nothing. To be loved by someone is something. But to be loved by the one you love is EVERYTHING.” - Bill Russell Here I am writing on my diary, listing all the happy thoughts, memories of my long and lasting first love. Loving you will never be a waste of time. AN ANGEL IN DISGUISE I was on my third year high school when I met you. Back then, I was so stupid, a scaredy cat, nerd and weird.

We were seatmates that time but I was not that kind of guy who loves to mingle with others. That’s why I was bullied by our classmates, shouting and laughing in teary-eyed look. Then YOU came, my angel, my savior, oh! Not even a single adjective could describe you! A perfect creature? Yes indeed! As you told them to stop, I was astounded for what I saw in your eyes - the thousand fascinating stars floating in midway air compressing in your small naked eyes. Even your face hid a thousand dazzling particles of the

sky. My God! She’s so perfect! Can I bring texted you the night before and you gave your big yes. Sitting on a bench, I was her home? excited and nervous (mixed emotions) Is this real? Hope it is. Pleeease. on what will I tell you or how to confess my feelings. Oh! I was at the middle of my THE MOMENT I WISHED TO HAPPEN The day you saved me had changed fantasy when you suddenly came. You me. It was already midnight and I was pinched my cheeks (Yes! She pinched my about to sleep when I texted you, cheeks, sweetness level 100000000x), “Goodnight, thank you for helping me. then I hurriedly turned my back at you, ” Then you replied, “You’re welcome! afraid of being caught blushing. What Goodnight, God bless and take care ^_^, then? All the things I wanted to say to you mwuaah :3” Waaaah! Is this real? I was flew out of my mind! (Torpe-torpe-torpe, dumbfounded by the feeling that rushed bahala na si batman). I kneeled in front of through my veins. I can’t sleep. I can’t you saying “Je’t aime (I love you), I wanted to be with you always. Let me love you for sleep. Is this insomnia? No it isn’t. How about LOVE? Is this the rest of my life.” After saying this, my whole body stiffened while tears started love? Maybe, I think so. to roll over my face and I can’t even directly look at you. Then, I felt your hands THE DAY I STARTED LOVING YOU This is it! I know this is LOVE. For the caressing my face, wiping away my tears, past few days, I started talking to you. holding me to stand up and hugging me (This feeling, I love it!) My impressions tightly. Then you whisper to me in a gentle about the persons around me, even my and sweet voice which made my night looks changed and my weirdness faded complete “Je’t aime torp (I love you too).” away. We became best of friends in a (Sweetness overload ^_^ aiiiiyeeeeh.) Yes! Finally, we are bounded by blink of an eye (Wow! I love the set up already!). Our classmates teased us and our feelings, trust and loyalty. This is you even liked it. I was surprised by how HISTORY! you reacted then I felt awkward. My face suddenly turned red like I have eaten a TO INFINITY AND BEYOND Here we are celebrating our first dozen of jalapeños. I painted the town anniversary. I never imagined I could red, not the town but my face!-_Grrrrrrrrrrrrr -_- I was so embarrassed reach a star beneath the sky. Every night, but you didn’t respond to it! o.O Adrenaline I could only wish on every falling star to have you in my arms, but I have you now rush, go away! my inspiration, guiding me to the path of righteousness “I will always love you babe, THE CONFESSION December 04, 2000H at the heart of Je’t aime à I’infini et au-delà (I love you to the plaza. I waited for this time to come. I infinity and beyond).”

She said she will never, but... By Jalou She says she will never fall in love again Because her heart is fragile That breaks to a thousand pieces And thereâ€™s no fixing it She says she will never fall to any lie Or any form of deception Like sweet, sweet words she wants to hear For in the end, those will be the swords that will tear her heart And thereâ€™s no healing to the scars She says she will never waste her time chasing For the heart experiences fatigue And when the heart is vexed and tired It can no longer give love But there she is, eating her words, one by one.

Matamis na alaala Ni Jay C Pasukan noon nang una akong tumuntong sa mataas na paaralan ng San Cristobal at nagsimula ang aking “buhay hayskul”. Ako ay malungkot dahil mag-aaral ako ng sekondarya sa ibang paaralan ng aming barangay. Samantalang ang mga dating kamag-aral ko sa elementarya ay mag-aaral sa aming barangay. “Mukhang mag-isa na akong tatahak ng landas ko sa sekondarya at hindi ko muna makakasama ang mga kaibigan ko,” sabi ko sa aking sarili. At muntik na akong mapraning sa aking paglalakbay sa hayskul dahil sa pagiging inosente ko sa mga bagay-bagay, ‘gaya na lamang ng pag-suklay ng buhok kahit panot naman ang ulo ng titser mo, pangongopya sa katabi nang ‘di nahuhuli ng ka-cheatmate mo rin, at higit sa lahat, ang pagiging lapitin sa mga babae ng ‘di natatadyakan. Sa buong buhay ko, hinanap ko ang natatanging babae na magmamahal sa ‘kin. Naging binatilyo man ako, aba’y hindi pa ako nagkaroon nang tapang na hanapin siya at suungin ang matataas na alon, akyatin ang matatarik na bundok, paslangin ang pinakamababangis na hayop sa gubat upang matagpuan lamang s’ya. At higit sa lahat ang pagkatorpe ko, na nasa stage 4 na ata at mahirap nang gamutin. Teka, muntik ko na palang makalimutan! Tumunog na

ang bell at kailangan ko nang pumasok sa aking unang klase. Klase namin sa Filipino noon at nagsalita ang aming guro at nagpakilala sa klase. “Ah magandang umaga sa inyo! Ako si Bb. Dalamhati ang inyong adviser sa taong ito. Ikinagagalak ko kayong makilala.” Narinig ko lang ang kanyang pangalan ay napangiti na ako. Halata naman eh! Ano ba naman kasing pangalan iyon! Eh ang layo sa hitsura. Panay ang ngiti at mapagkakamalan mong sira-ulo. Pero, ganoon lang talaga siguro kapag masayahin ka o di kaya’y may topak lang talaga. Noong una, nahihiya pa akong makipaghalubilo sa mga kaklase ko, bago pa lang kasi ako noon sa lugar na iyon. Pero nang nagtagal nakihalubilo na rin ako sa kanila. Sa aming group activity sa Filipino, doon ko mas nakilala si Ann. Ibang-iba siya talaga. Ang kanyang maamong mukha ay sadyang nakakabighani at ‘di man siya maputi ay bagay pa rin sa kanya ang kanyang kulay-morenang dating. Ang kanyang mga mata. ‘Yun talaga ang umagaw ng aking atensyon buhat nang maglapat ang aking paningin sa mala-anghel niyang mga mata. Lubha siyang kakaiba. “May ekstrang papel ka ba diyan?,” sabi ni Ann. Hindi ko namalayan na lumapit na pala siya sa ‘kin. “Ako nga pala si Ann Torres, taga barangay...,” wika niya. “Ah,

eh oo meron akong ekstrang papel. Heto oh. Ako naman si Jay Perez, taga Brgy. Muñoz. Ikinagagalak kong makilala ka.” nakangiti kong tugon sa kanya. At simula sa araw na ‘yun, naging close na kaming dalawa ni Ann. Tuwing recess at tanghalian ay magkasama kami, parang bestfriends lang ang aming trip. Isang beses, nagplano ang aming barkada na magbulakbol at lumiban sa klase, at sumabay din kami sa kanila. Ganun talaga eh. Magkakabarkada, walang iwanan, trip ng isa, trip ng lahat, kasalanan ng isa, kanyang sosolohin.. este, pinagtutulungan pala. Nang tumagal pa ay panay na ang aming pagsama sa barkada. At siyempre dahil ‘dun si Ann, sumabay na rin ako. Pero siyempre sumabay sa pagpasok sa klase at hindi na sa mga kalokohan, minsan lang naman ‘yun. Minsan lang naman ang hayskul kaya dapat sulitin. Kaya’t ibaling nalang natin sa lovestory kong isinulat. At yun na nga, mas lumalim pa ang aming samahan. At sa apat na taon na ‘yun ay marami akong natutunan. Kung paano umakyat sa bakod na hindi napupunit ang pantalon, kung paano mag-eskapo na hindi nahuhuli nang buhay ng guard, kung anu ang tamang cheating arrangement sa silid, at higit

sa lahat, ang magising sa katotohanang mas matangos talaga ang ilong ni Oprah Winfrey kaysa kay Bb. Dalamhati. Edi wow! Hay… Talagang ito ang katotohanang aking nasaksihan sa aking pag-aaral sa sekondarya. Ngunit natutunan ko ring magpakatino kung kinakailangan lalo na kung may supervisor na mag-oobserba sa klase namin. Tiis-tiis din pag may time. At sa lahat ng mga pinagdaanan ko ay talagang ‘di maitatago ang nilalaman ng aking puso, at ‘yun ay walang iba kundi si Ann Torres. Naging kasama ko siya noon sa trip ng barkada noong high school. Dumaan pa ang mahabang panahon at nakapagtapos na rin ako ng pag-aaral. At heto na ako ngayon, nakatingin sa asul at payapang tubig habang dinuduyan ng mahinang alon ang barkong sinasakyan ko. At ‘di na magtatagal sa susunod ko pang pagsampa ay makakakuha na ako ng lisensiya bilang chief engineer. At habang iniisip ko ‘yun, ay napangiti lang ako. Hindi ko inakalang ang mga pangarap ko ay matutupad. At kahit sa paglalakbay ko sa aking buhay ay kasama ko ang aking kabiyak na si Ann Torres, na Mrs. Perez na ngayon. Talagang masarap balikan ang mga alaala, lalo na ‘yung matatamis na alaala.

The letter By John Rey Love isn’t just about how much you care and devote someone. It is a tale of sacrifices and giving ups which tells its real sense. Dear Mary, I may already be in peace when you read this epistle I have for you. It was hard for me to leave and forget everything about you, your love, your blue eyes, beautiful smile and every simple thing which make you special but, I know doing this would be the right way to correct all the mistakes I’ve done to him.

60 long years had passed since I left, but the memories are still fresh in my mind. I can still clearly see a short 16year old girl with blue eyes smiling as she talks with a bunch of high school teens. I can still feel the pounding of my heart everytime I look and adore you and your simple ways. I can still hear the melody that the wind sings everytime you pass by. I can still feel the butterflies in my stomach everytime you’re near. Those feelings just seem immortal, much more the love I had for you. At those times, I was already contented of keeping the feelings I had. But knowing that I would

regret the rest of my life if I did not let you know how much I love and care for you, that’s when I decided to confess everything to you. I never expected that you would say you love me too. That time was almost perfect, my dear. I loved you and you loved me. But the truth that someone already owns you broke me apart. What is more heart-breaking is that it was my bestfriend, Paul. You said that you love the both of us and it is hard for you to choose and that it’ll take time. We stayed in love together secretly for a couple of months. As time went by, the love and care we had, bloomed and grew. I was willing to fight for it but one thing changed all of it after seeing the smile and joy of our circle of friends everytime all of us are together. I could see how each of them really do care and sentiment each other and it will be

selfish to sacrifice the happiness and bond that all of us shared for the sake of what we both feel. The guilt inside me surmounted my mind and that is when I decided to leave and go abroad without letting anyone know. After I left, I have kept in touch with some people and that is when I knew that you’re already married to Paul. I have also spent my vacation there and sometimes, I secretly look at you from afar. I can see how genuine the happiness you have with him and that gives me the relief that what I did was right. The only thing which will give me peace is for you to know the reason why I left and how much I love and care for you. I have loved you ‘til now and will always love you until the end of my life. I LOVE YOU. Elliot.

The guitar without strings By Mark Cold and lonely as the night Lying on an old Spanish chair In a room nothing but silence Sunny and rainy days have passed Then he thought of whatâ€™s missing Then one day, a strange man came And put on the metal threads Struck it once, twice and thrice Delighted with the sweet sound he produces He finally realized what he needed And what he is made for.

Sige, kayo na ang bahala, basta binalaan ko na kayo.

Hahaha! Anong akala mo sa amin? Mga duwag? Hindi kami natatakot sayo! Huwag ka nang makialam dito! Kung ayaw mong masaktan!

Sinabi niyo eh.

Tingnan nalang natin kung sino ang mas matibay!

Takbo! Habang buhay pa tayo! Bilisan mo na!

Walang anuman. Ikinagagalak kong makatulong. Ako nga pala si JEPOY.

Maraming salamat, iho. Buti nalang at dumating ka. Pwede bang malaman ang pangalan mo?

Wakas.

Special Thanks All these words and colors and stories printed in these pages wouldn’t have been realized without the help and support from various people. To Dr. Mary Lou L. Arcelo and Dr. Ronald Raymund L. Sebastian, who continuously support our ventures, Dr. Ralph L. Pador, for inspiring us to go deeper into the aspects of journalism, to Engr. Eliseo E. Jamolo, Mrs. Nancy Rose R. Pelopero, Dr. Lily S. Sumbi, and Mrs. Ive D. Sta. Ana who are always supportive to what we have always been passionate for. To our parents, for the unconditional love, never-ending encouragement, and for giving us allowances every weekend so we could sustain ourselves. Without you, we wouldn’t have realized how lucky we are to be walking into the lands of this realm. We’d also like to thank all the carbonated drinks we’ve consumed during press works only to keep our brain cells working. Also, we’d like to send our thanks to Mdpn. Adrian Mar Perez, Mdpn. Eli Joshua Omapas, Mdpn. Joel Paul Fernando and Mdpn. Daryl Leopoldo Defensor for dropping by our office just to say “Hi’. And of course, to all our readers for letting these stories touch your lives. Above all, to the Almighty One for the gift of life directly delivered at our doorsteps every single day.