Η αρχιτεκτονική αναπαράσταση μέσω της επιθυμίας – αν την αντιμετωπίσουμε ως μια δημιουργική ενέργεια, μια παραγωγική δύναμη κατά Deleuze και Guattari– διαπλέκεται με απρόβλεπτους τρόπους με το υπαρκτό, «κατασκευάζει» νέες πραγματικότητες. Η αρχιτεκτονική εικόνα έχει την ικανότητα να αποπνέει την αίσθηση του παράδοξου και να αποδίδει ποιότητες αποδεσμευμένες από τον αληθινό χώρο. Στόχος της ερευνητικής είναι να αποδείξει πως οι διαφορετικές μέθοδοι αναπαράστασης του χώρου – διερευνώντας το άυλο, το δυνητικό, το μη υπαρκτό, σχετίζονται με αναπάντεχο τρόπο με την χωρική πραγματικότητα επιτυγχάνοντας την ανατροπή της και προσεγγίζοντας έτσι την συνθήκη του ονείρου.