นิตยสารอิสระฉบับพิเศษประจำปี 2020 “กระเเสเรียก” ฉบับออนไลน์

4

5

6

8

9

10

ขยับปีก

~ iDea[r]

11

“...ดังนั้นให้เราฝันใฝ่ในฝันที่เป็นดั่งครอบครัวแห่งมนุษชาติที่เป็นหนึ่งเดียว เป็นดั่งผู้ร่วมเดินทางในการแบ่งปันร่างกายอันเดียวกัน เป็นดั่งเด็ก ๆ ที่อยู่บน โลกใบเดียวกันที่เป็นบ้านของพวกเรา ขอพวกเราแต่ละคนได้น�ำความอุดม บริบูรณ์ในความเชื่อและความมั่นใจที่มี ด้วยเสียงของแต่ละคนที่มี ด้วยความเป็นพี่น้องชายหญิงด้วยกันทุกคน” สมณสาส์นทุกคนเป็นพี่น้องกัน FRATELLI TUTTI ข้อที่ 8 ของสมเด็จพระสันตะปาปาฟรังซิส

สวัสดีครับพีน่ อ้ งทีร่ กั ทุกท่าน กลับมาอีกครัง้ ในอิสระฉบับพิเศษทีน่ านทีปี หนจะได้กนั อีกครัง้ ในฉบับนีท้ างกองบรรณธิการได้รวบรวมสรรพก�ำลังจากหลาย บ้านหลายส�ำนักการอบรมของคณะพระมหาไถ่ที่อยู่หลากหลายพื้นที่ มาร่วมกัน ขีดเขียนวาดแต่งเติมให้อิสระฉบับพิเศษนี้สมบูรณ์ให้ยังน่าอ่านดั่งเช่นเคย ในฉบับนี้เราขอยกเรื่องราวเป็นพิเศษที่เกี่ยวกับ “กระแสเรียก” ซึ่งค�ำนี้ เคยเป็นชื่อของนิตยสารฉบับแรก ๆ ก่อนที่จะผันเปลี่ยนเป็นนิตยสารอิสระมาได้ กว่า 40 กว่าปีแล้ว ซึ่งเราก็จะกล่าวถึงกระแสเรียกของคณะพระมหาไถ่จริง ๆ ไม่ ว่าจะเป็นเรื่องราวของ บ้านเล็กคณะพระมหาไถ่ ที่ศรีราชา บ้านเณรใหญ่ คณะพระมหาไถ่ ที่สามพราน บ้านเณรที่เมืองเซบู บ้านวกสถานที่เมือง 12

ลิปา บ้านเณรใหญ่ที่เมืองดาเวา ประเทศฟิลิปปินส์ บ้านเณรใหญ่ที่เมือง เมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย และบ้านเณรที่เมืองเวิร์ชบวร์ก ประเทศ เยอรมนี ผ่านทางผู้ให้การอบรมและบรรดาสามเณรในระดับชั้นต่าง ๆ ที่ ผู้อ่าน สามารถติดตามได้ในหน้าต่อ ๆ ไป ขอร่วมแสดงความยินดีกบั พระสงฆ์นอ้ งใหม่ของคณะพระมหาไถ่ทงั้ สอง ท่านคือ คุณพ่อโยเซฟ ธนพงษ์ สว่างธรรมกุล และ คุณพ่อเจมส์ พีรภัทร วิจิตรวงศ์ ที่เป็นผลผลิตจากเส้นทางแห่งพระกระแสเรียกของการเติบโตขึ้นใน บ้านเณรต่าง ๆ ของคณะพระมหาไถ่ ทีไ่ ด้รับศีลบวชเป็นพระสงฆ์ในวันเสาร์ ที่ 24 ตุลาคม 2020 นี้ ซึ่งอาจจะเป็นจุดสูงสุดของชีวิตการเป็นเณร แต่นั่นก็ เป็นจุดเริ่มต้นแห่งชีวิตแห่งการเป็นพระสงฆ์ผู้รับใช้เพื่อนพี่น้องสัตบุรุษ พวกเรา ร่วมใจภาวนาและเป็นก�ำลังใจให้คุณพ่อใหม่ทั้งสององค์ และค�ำภาวนาและการ สนับสนุนจากพี่น้องผู้อ่านทุกท่านด้วยเช่นกันครับ สิ่งที่พวกเราจะลืมไม่ได้เลยคือ บรรดาสมาชิกกองทุนกระแสเรียก ตลอดจนผู้มีพระคุณต่อบ้านเณรของเราและต่อคณะพระมหาไถ่ ที่พวกท่านคอย สนับสนุนพวกเราทุกคนโดยเสมอมา พวกเราบรรดาผู้ให้การอบรมและสามเณร ทุกคนขอสัญญาว่าจะสวดภาวนาให้ทุกท่านในทุก ๆ วันครับ พวกเราขอขอบคุณผูใ้ ห้การสนับสนุนการพิมพ์และงานสือ่ สารมวลชนของ คณะพระมหาไถ่ดว้ ยเช่นเดียวกัน ทีท่ ำ� ให้หนังสืออิสระฉบับนีก้ ลับมามีชวี ติ อีกครัง้ ท่ามกลางสังคมยุคความปกติรูปแบบใหม่ (New Normal)ที่เราก�ำลังเผชิญอยู่ใน ขณะนี้ เราร่วมใจกันที่จะผ่านเหตุการณ์อันยากล�ำบากนี้ไปด้วยกัน ด้วยพระพร ขององค์พระมหาไถ่ ผ่านทางค�ำเสนอวิงวอนของพระมารดานิจานุเคราะห์ และ บรรดานักบุญผู้ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ขอค�ำภาวนาเป็นพิเศษส�ำหรับกระแสเรียกการเป็นนักบวชในคณะพระมหาไถ่ คุณพ่อภฤศ ทิพย์ทอง, C.Ss.R. บรรณาธิการ และ อธิการบ้านเณรใหญ่คณะพระมหาไถ่ สามพราน

13

ขั้ น บั น ได ณ. เณร

17

ณ บ้านเณรเล็ก

26

จริงจังกับพระเจ า้ ก็นา่ คิดนะ

เป า้ หมายของการเติบโต

24 25

30

การอบรมในบ้านเณรเล็ก 31 ความประทับใจ..บ้านเณรสามพราน 40 คณะพระมหาไถ่ ในประเทศ ไทย

44

หน า้ กลาง ห ว้ งค�ำนึง เข า้ มารับพระพรได เ้ เล ว้

50 52 56

ประสบการณ์ชีวิตบนเส้นทางของการเดิน ทาง 45 ผจญภัย ณ เมืองเซบู 14

58

Sana all!!! อะไรประมาณนั้น

66

กระแสแห่งการรักและรับใช้

70

@ออสเตรเลีย

76

ชีวิตเณรที่เยอรมนี

79

เสียงของแม่ ชีวิต

อิสยาห ์ 52:7

เรื่องเล่าจากยอดดอย จิบชา ธรรมมูณของคณะพระมหาไถ่ ไซ ข้ น

69 75

78

82 87 91 92

ปีที่ 43 ฉบับพิเศษประจ�ำปี 2020 “กระเเสเรียก” เจ้าของ : คณะพระมหาไถ่แขวงประเทศไทย ที่ ป รึ ก ษ า : คุ ณ พ ่ อ อ ภิ สิ ท ธิ์ ก ฤ ษ ร า ลั ม ณ ์ , คุ ณ พ ่ อ มี ชั ย อุ ด ม เ ด ช , คุ ณ พ่ อ วรวุ ฒิ สารพั น ธุ ์ , บรรณาธิ ก าร : คุ ณ พ่ อ ภฤศ ทิ พ ย์ ท อง กอง บรรณาธิ ก าร : เณรใหญ่ ค ณะพระมหาไถ่ ศิ ล ปกรรม-กราฟฟิ ก : น�้ ำ ขวด สมาชิก/การเงิน : เนตรนภา วิษวุ ตั ส�ำนักงาน : ศูนย์สอื่ มวลชนคณะพระมหาไถ่ 123/15 ซอยร่วมฤดี 5 ถ.วิทยุ ปทุมวัน กทม. 10330 โทร. 0-2651-5251-53 โทรสาร 0-2651-5255 E-mail: issara1978@gmail.com

15

โดยอาศัยการช่วยเหลือของ

พระมารดานิจจานุเคาระห์ ฉันจึงมีความสุขในงานแพร่ธรรม ของพระคริสต์เจ้า

16

อาแมน

ณ. เณร

17

“ผมจะไปเป็ น เณรแล้ ว ครับ!” ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าจะดีใจหรือ เสียใจดีที่จะได้เป็นเณร แต่ลึก ๆ ใน ใจนั้ น รู ้ สึ ก ตื่ น เต้ น มากกว่ า ที่ จ ะได้ เจออะไรแปลก ๆ ใหม่ ๆ ห่างไกล ครอบครัว ตามประสาเด็กที่เต็มไป ด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่พอ เอาเข้าจริง ๆ เมื่อมาถึงบ้านเณรวัน แรก ผมร้องไห้เลยครับ คิดถึงพ่อ คิดถึงแม่ คิดถึงบ้าน คิดถึงเพื่อน ๆ มันคิดถึงอะไรต่อมิอะไรไปหมด ชีวติ ของผมวันนั้นมันเศร้าจริง ๆ เมื่อต้อง เจอกับอะไรที่ไม่คุ้น มันก็ต้องมีเรื่อง

วุ่น ๆ ให้ปรับตัวกันหน่อย เวลาผ่านไปไม่นานผม ก็เริ่มคุ้นเคยกับชีวิตใหม่ พ่อใหม่ (ในที่นี้หมายถึง คุณพ่ออธิการนะครับ อย่าได้คิดไปในประเด็นอื่น เด็ดขาด) และเพื่อนใหม่ ในสถาบันที่เขาเรียกกัน ว่า “บ้านเณร”

ผมเคยคิดว่าชีวติ เณรคือชีวติ ทีแ่ ปลกแยก จากเด็ ก ทั่ ว ไป ต้ อ งท� ำ ตามกฎตามตารางเวลา อย่างเคร่งครัด ดูเหมือนว่าไม่มีอิสระเอาเสียเลย แต่พอได้มาใช้ชีวิตในบ้านเณรด้วยตัวเองแล้ว 18

ผมกลับมองว่า ชีวิตเณรไม่ใช่ชีวิตที่แปลกประหลาดอย่างที่เคยคิด ไม่ใช่ชีวิตที่ ถูกจ�ำกัดอิสรภาพแต่อย่างใด หากแต่เป็นชีวิตแห่งการเรียนรู้และฝึกฝนตนเอง ให้เติบโตและก้าวหน้าตามกระแสเรียกของแต่ละคน ซึง่ บางคนอาจจะไปถึงจุด หมายปลายทางของการเป็นนักบวชพระสงฆ์ และอีกหลายคนอาจต้องเปลีย่ นวิถี ชีวิตไปสู่เส้นทางใหม่ ไปสู่กระแสเรียกอย่างอื่นที่พวกเขาได้ค้นพบและได้เลือก

ชีวิตของการเป็นเณรนั้น มันมีทั้งสุข ทุกข์ สนุก เศร้า เหงา เบื่อ หลาก หลายอารมณ์คละเคล้ากันไป ซึง่ ท�ำให้ชวี ติ มีสสี นั อยูเ่ สมอ ผมได้เรียนรูอ้ ะไรดี ๆ หลายอย่างจากประสบการณ์ของการเป็นเณร เรียนรูท้ จี่ ะฝึกฝนตัวเองให้ใกล้ชดิ พระ เรียนรู้ที่จะศึกษาหาความรู้ให้กับตัวเอง เรียนรู้ที่จะเป็นคนที่มีระเบียบวินัย และเรียนรูท้ จี่ ะเติบโตเป็นคนทีม่ คี ณ ุ ภาพต่อไปในอนาคต นอกเหนือจากนัน้ แล้ว บ้านเณรยังสอนให้ผมรู้จักการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับคนอื่นด้วยความรักแบบพี่น้อง รู้จักการแบ่งปัน รู้จักการให้อภัย และรู้จักค�ำว่า “มิตรภาพ”

19

แม้จะจากบ้านเณรมานานหลายปีแล้ว แต่ ความทรงจ�ำดี ๆ เกี่ยวกับชีวิตที่บ้านเณรยังคงจารึก อยู่ในใจของผมเสมอ ยิ่งเวลาได้เจอกับเพื่อนเก่า ๆ สมัยเป็นเณรด้วยกันแล้ว ก็ท�ำให้อดไม่ได้ที่จะขุดคุ้ย สรรหาเรื่องราวหรือวีรกรรมที่ตื่นเต้นประทับใจมา พูดคุยเฮฮาประสามหาไถ่กัน ผมรู้สึกได้ว่า ความ เป็นพี่น้องในแบบมหาไถ่นั้น เป็นอะไรที่พิเศษและมี เอกลักษณ์ในตัวเอง มีความจริงใจให้แก่กัน เข้าใจ กันและพร้อมที่จะช่วยเหลือกันเสมอ แต่ถ้าจะให้ผม บรรยายอย่างครบถ้วนกระบวนความก็คงเป็นไปไม่ ได้แน่ นอกเสียแต่ท่านผู้อ่านที่สนใจ จะลองมาใช้ ชีวิตเณรในแบบมหาไถ่ดู ผมว่าจะได้ภาพที่ชัดเจน มากกว่าแน่นอน

สิง่ ทีผ่ มได้เรียนรูเ้ กีย่ วกับกระแสเรียกของการ เป็นพระมหาไถ่ในวัยนัน้ ยังคงชัดเจนอยูเ่ สมอ จะว่าไป แล้วเอกลักษณ์ของนักบวชมหาไถ่ชา่ งมีความโดดเด่น และยากจะเลียนแบบ ถ้าจะให้พดู กันแบบตรงไปตรง มา อาจกล่าวได้วา่ นักบวชมหาไถ่ดเู หมือนจะไม่ใช่คน ทีเ่ รียบร้อยนัก ออกจะดือ้ ๆ ลุย ๆ มากกว่า มีความติด ดินสูง ไม่ถอื ตัว ไม่เจ้ายศเจ้าอย่าง สามารถปรับตัวกับ

20

“

กระแสเรียกของการติดตามและเลียนแบบ พระเยซูเจ้า องค์พระผู้ไถ่ อย่างใกล้ชิด เพื่อน�ำความรอดไปสู่ผู้คนอย่างเต็มความ สามารถ

”

สถานการณ์ตา่ ง ๆ ได้เป็นอย่างดี นอกเหนือจากนัน้ นักบวชมหาไถ่ยงั กล้าคิด กล้าท�ำ กล้าสร้างสรรอะไรใหม่ ๆ เพื่อการอภิบาลที่เข้าถึงชีวิตและจิตใจของ ผู้คนจริง ๆ ผมเชื่อว่าสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ ยังคงชัดเจนในกระแสเรียกของการ เป็นพระมหาไถ่ และยังถูกส่งต่อกันเรื่อยมาจากรุ่นสู่รุ่น เป็นมรดกอันล�้ำค่า ของชีวิตพระมหาไถ่ เพราะมันคือตัวตนของนักบวชมหาไถ่ คือกระแสเรียก ของการติดตามและเลียนแบบพระเยซูเจ้า องค์พระผู้ไถ่ อย่างใกล้ชิด เพื่อน�ำ ความรอดไปสู่ผู้คนอย่างเต็มความสามารถ

21

ทว่ า โลกของเราเปลี่ ย นแปลงอยู ่ ตลอดเวลา เณรในยุคปัจจุบันย่อมแตกต่าง ไปจากเณรในอดีต เณรของปีนี้ ก็ย่อมแตก ต่างจากเณรเมื่อ 30 หรือ 40 ปีก่อนเช่น กัน แตกต่างกันในวิถีของการด�ำเนินชีวิต แตกต่างในมุมมอง แตกต่างในวิถีและค่า นิยมของสังคม รวมไปถึงสภาพแวดล้อมที่ เปลี่ยนแปลงไปตามยุคตามสมัย

แต่สิ่งหนึ่งที่เรามีเหมือนกัน นั่นก็คือ “จิ ต ตารมณ์ ข องการเป็ น มหาไถ่ ” ที่ เราส่งเสริมสนับสนุนกันและกัน ช่วย กั น ให้ เ ติ บ โตในจิ ต วิ ญ ญาณของการ เป็นมหาไถ่ เพื่อน�ำความรอดไปสู่ดวง วิญญาณทุก ๆ ดวง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนยากจนและผู้ที่ถูกทอดทิ้งมากที่สุด ตามแบบฉบับของนักบุญอัลฟอนโซ เด ลีโกวรี ผู้เป็นบิดาของคณะพระมหาไถ่ นั่นเอง 22

ผมหวังว่าสิ่งที่ผมแบ่งปันนี้ คงจะช่วยให้ผู้อ่านได้เห็นภาพในบาง มุมของกระแสเรียกการเป็นพระมหาไถ่ โดยเริ่มจากมุมเล็ก ๆ ที่เรียกว่า “เณร” ซึ่งเป็นมุมที่ท้าทายมุมหนึ่งของชีวิต เป็นมุมที่เต็มไปด้วยความหวัง และการแสวงหา เป็นมุมแห่งการเรียนรูแ้ ละเติบโต เมือ่ เรามองภาพความ เป็นจริงของสังคมทุกวันนี้ บ้านเณรเล็กในประเทศอื่น ๆ นั้นได้ปิดไปเกือบ หมดแล้ว กระแสเรียกของการเป็นพระสงฆ์นักบวชก็เริ่มถดถอย เพราะ ทิศทางและมุมมองของสังคมที่เปลี่ยนไป ผู้คนจ�ำนวนมากเริ่มถอยห่าง จากศาสนา พากันหันหน้าเข้าสู่โลกแห่งวัตถุมากขึ้น ซึ่งเป็นความท้าทาย อันยิ่งใหญ่ต่อทุก ๆ กระแสเรียกในโลกปัจจุบัน ดังนั้น ให้เราภาวนาแก่กัน และกันเสมอ ๆ ภาวนาเพื่อกระแสเรียก โดยเฉพาะกระแสเรียกของการ เป็นนักบวชพระสงฆ์ และให้เราพยายามตอบสนองต่อเสียงเรียกของพระ ในชีวิตของเราแต่ละคนอย่างที่ดีที่สุดต่อไป

จิตตพล ปลั่งกลาง เณรเล็ก ปี 2535 เบอร์เณร 43 อสช 19690

23

จริงจังกับพระเจ า้

24

ก็นา่ คิดนะ

25

สวัสดีครับ ผมสามเณรจารุกิตติ์ สุวัตร์ ชั้นม.6 ในตอนนี้ผมก็เดินทาง มาใกล้จะจบเเล้วในการใข้ชีวิตในบ้านเณรเล็กเป็นช่วงเวลาที่รวดเร็วจริง ๆ เลยครับ ก่อนอื่นผมขอเล่าเรื่องราวของผมก่อนที่จะมาเป็นเณรสักหน่อยนะ ครับ หรือที่หลาย ๆ คนเรียกว่าจุดเริ่มต้นของกระเเสเรียก ตอนนั้นผมอยู่ช้ัน ป.6 ผมได้มาสัมผัสชีวิตเณรที่บ้านเณรคณะพระมหาไถ่ ศรีราชา ซึ่งในปีนั้น ทางบ้านเณรได้เปิดรับสมัครเณรเพิ่ม รับในช่วงป.6ขึ้น ม.1เเต่ในตอนนั้นผม ยังไม่ได้ตดั สินใจว่าจะเข้าหรือไม่เข้าดี จนกลับบ้านมาเเละก็ลมื ไปครับ:) จน ในช่วงทีท่ างบ้านเณรได้เรียกคนทีส่ นใจเข้ามาสอบ พวกเพือ่ นผมทีไ่ ด้ตดั สินใจ เเล้วก็มาสอบเพือ่ เข้าบ้านเณร พวกเพือ่ น ๆ ของผมก็ทกั ผมว่าไม่ไปสอบเหรอ? ซึ่งผมที่ไม่รู้เรื่อง ไม่ได้ติดตามข่าว ผมเลยพลาดที่จะเข้าบ้านเณรในปีนั้น เเละก็ตัดใจเเล้ว ในปีถัดมาเหมือนพระในโอกาสผมอีกครั้ง เเม่ผมถามผมว่า 26

ณ บ้านเณรเล็ก

อ้วน..ลูกยังอยาก เข้าบ้านเณรอยูไ่ หม? ถ้ า ยั ง อยากเข้ า หรื อ ยั ง ตัดสินใจไม่ได้เเม่ให้เวลาลูก ได้คิดเเละตัดสินใจอีกคืนนึง ตอน นั้นผมงงกับตัวเองมากกับค�ำถามที่เเม่ พูดมานั้นท�ำให้ผมต้องกลับไปนอนคิด ผมก็ นอนคิดอยู่พักใหญ่เลยครับเพราะมันต้องจาก บ้านไปอยูใ่ นสถานทีท่ ไี่ ม่คนุ้ เคยเเละห่างไกลจากบ้าน นอนคิดไปคิดมา ผมรูส้ กึ ว่าโอกาสทีจ่ ะเข้าบ้านเณรกลับมา อีกครั้งหลังจากที่ผมพลาดในปีที่เเล้ว

ผมจึงตัดสินใจว่า..ผมจะเข้าบ้านเณร ในวันเเรกทีเ่ ข้ามา ผม กลัวมาก ๆ เลยครับ ในช่วงเเรก ๆ ทีเ่ ข้ามาต้องปรับตัวอย่างมากเลยครับ ส�ำหรับผม เพราะต้องอยู่ในกฎระเบียบของบ้านเณรเเละตารางเวลา เพราะ ตอนที่อยู่บ้านไม่ได้เคร่งมาก การใช้ชีวิตในบ้านเณรมอบประสบการณ์อะไร หลายอย่างให้ผม บางอย่างทีไ่ ม่เคยท�ำ บางอย่างทีไ่ ม่สามารถค้นพบได้สำ� หรับ การใช้ชวี ติ ข้างนอก ความผูกพัน การใช้ชวี ติ ทีไ่ ม่ได้มพี อ่ เเม่คอยบอก มันสนุก ดีนะครับ นี้เเหละครับเรื่องราวของผม กว่าที่จะได้เข้าบ้านเณร ตอนนี้ผมเล่า เรือ่ งตอนเข้าบ้านเณรไปเเล้ว ถ้างัน้ ผมขอเล่าประสบการณ์ ชีวติ ในด้านต่าง ๆ สักหน่อยนะครับ

27

ในปัจจุบนั พวกผมทุกคนได้รบั การศึกษาทีโ่ รงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา มันก็เรียนยากอยู่นะครับส�ำหรับผม ทางบ้านเณรมีกฎว่าเกรดห้าม!!! ต�่ำกว่า 2.5 ไม่งนั้ จะโดนติวพิเศษ โชคดีผมไม่เคยโดน ทางด้านบ้านเณรจะฝึกสอนให้ เณรทุกคนสวดภาษาอังกฤษให้ได้ โดยเรียกเป็นคน ๆ ไป ส่วนด้านการเเพร่ ธรรม ทางบ้านเณรได้ให้พวกผมได้ออกไปร้องเพลงอวยพรชาวบ้านในช่วง เดือนธันวาคม หรือในช่วงเทศกาลคริสต์มาส ส่วนทางด้านจิตใจในทุก ๆ ปี คุณพ่อจะเรียกพบเณรทุกคนเพื่อคุยหรือสอบถาม เเละยังมีเข้าเงียบบ้างทุก ๆ เดือน นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งในการด�ำเนินชีวิตเป็นสามเณร

28

ผมว่าการที่พระเข้ามามีส่วน รวมเริ่มตั้งเเต่ตอนที่ผมได้มี โอกาสสมัครเข้าบ้านเณรอีก ครั้ ง หนึ่ ง นั้ น ท� ำ ให้ ผ มได้ เ ข้ า บ้านเณร อีกทั้งการด�ำเนิน ชีวิตในบ้านเณรการเรียนใน การท�ำงานต่าง ๆ

ส่วนเป้าหมายของชีวิต ผมในตอนนี้ คือ การบวชเป็น พระสงฆ์ในคณะพระมหาไถ่ ผม จะพยายามฝึกฝนตนเองให้ดยี งิ่ ขึ้น เเละพร้อมที่จะเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาชีวิตในบ้านเณร สอนให้ผมรู้จักที่จะศึกษาเเละ เข้าใจตัวเอง สอนให้ผมเปลี่ยน ความคิด หัดมองโลกในเเง่ที่ดี สอนให้คิดเอง รู้จักเเก้ไขปัญหา ส�ำหรับผมชีวิต ในบ้านเณรมัน สนุกมาก ๆ เลยครับ สนุกที่ได้ อยู่กับเพื่อน ๆ น้อง ๆ สนุกที่ได้ รู้จักใช้ชีวิตกลุ่ม เหลืออีกปีเดียว ผมก็จะเรียนจบ ม.6 เเล้ว เเละ จะพยายามต่อไปครับ พระเจ้า มีส่วนร่วมอะไรในกระเเสเรียก ของเรา??

ผมว่าการที่พระเข้ามา มีส่วนรวมเริ่มตั้งเเต่ตอนที่ผม ได้มโี อกาสสมัครเข้าบ้านเณรอีก ครั้งหนึ่งนั้นท�ำให้ผมได้เข้าบ้าน เณร อี ก ทั้ ง การด� ำ เนิ น ชี วิ ต ใน บ้านเณรการเรียนในการท�ำงาน ต่าง ๆ

29

เป า้ หมายของการเติบโต

“

เป้าหมายของการเติบโต คือการให้ชีวิตแก่ผู้อนื่ ~ iDea[r]

30

การอบรม

“บ้านเณรพระมารดานิจจานุเคราะห์” หรือ บ้านเณรเล็กของคณะพระมหาไถ่ ตั้งอยู่ที่อ�ำเภอ ศรีราชา จังหวัดชลบุรี บ้านเณรแห่งนี้เป็นสถานที่ ให้การฝึกฝน ส่งเสริมและอบรมดูแลสามเณรให้ มีระเบียบวินัยที่ดีในชีวิตกระแสเรียก บ้านเณรคือ ของ “แหล่งก�ำเนิดของกระแสเรียกในการเป็นพระ สงฆ์หรือนักบวช” สามเณรทุกคนจะต้องปฏิบัติตัว คณะพระมหาไถ่ ตามกฎและระเบียบวินัยที่บ้านเณรก�ำหนดไว้อย่าง ดี และทุกคนจะต้องตั้งใจฝึกฝนตนเองและเรียนรู้ ศรีราชา พร้อมทั้งต้องมีความมุ่งมั่นและควรพยายามด�ำเนิน ชีวิตเณรอย่างดีตลอดเวลา

31

ในบ้านเณรเล็ก

การอบรมในบ้านเณรเล็ก

สามเณรเล็กคือเด็กผูช้ ายทีม่ อี ายุระหว่าง 12-18 ปีทสี่ มัครใจมาเป็น “เณร” เพื่อค้นหากระแสเรียกของตนเองในบ้านเณรของคณะพระมหาไถ่ โดยเข้าเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 ที่โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา สามเณรทุกคนที่ตัดสินใจมาด�ำเนินชีวิตอยู่ในบ้านเณรก็เพื่อจะได้ค้นหา กระแสเรียกของตนเองได้อย่างเหมาะสมและพร้อมที่จะเติบโตในชีวิตทั้ง ครบตามจิตตารมณ์ของคณะพระมหาไถ่ คือ “การท�ำงานและช่วยเหลือ ผูท้ คี่ นยากจน ขัดสนและผูท้ ถี่ กู ทอดทิง้ มากทีส่ ดุ ” สามเณรจะได้รบั การ อบรมสั่งสอนตลอดระยะเวลา 6 ปีเพือ่ เขาทั้งหลายจะได้เรียนรู้และพัฒนา ตนเองให้เป็นสามเณรที่มีคุณภาพและศักยภาพ ผู้ให้การอบรมในบ้านเณรมีหน้าที่รับผิดชอบในการดูแลอบรมสั่ง สอนพร้อมทัง้ แนะน�ำแนวทางชีวติ และช่วยเหลือพวกเขาให้เติบโตขึน้ ให้เป็น ผู้ที่มีความรับผิดชอบต่อหน้าที่ มีความเสียสละ ให้เป็นคนดีและมีน�้ำใจใน การช่วยเหลือผูอ้ นื่ ต่อไป สามเณรแต่ละ่ คนจะได้รบั การปลูกฝังสิง่ ทีด่ งี ามใน บ้านเณร มีเป้าหมายในชีวติ ในการทีจ่ ะเลือกเดินตามกระแสเรียกทีพ่ ระเจ้า มอบให้ในเส้นทางชีวิตในการเป็นนักบวช (บราเดอร์หรือพระสงฆ์) ในคณะ พระมหาไถ่ต่อไป ในบ้านเณรสามเณรแต่ล่ะคนจะต้องเรียนรู้และฝึกฝนวินัยตนเอง ในการเติบโตของชีวิตทั้ง 5 ด้าน

32

ด้านความเป็นมนุษย์ (Physical) คือ สามเณรจะ ได้เรียนรู้และพัฒนาเพื่อการเจริญเติบโตในชีวิตด้านร่างกาย จิตใจและอารมณ์ สามารถด�ำเนินชีวิตตามตารางเวลาได้ อย่างดี เช่น มีการออกก�ำลังกาย การท�ำงานเป็นต้น พวกเขา ควรสามารถบริหารจัดการเวลากิจกรรมต่าง ๆ อย่าง เหมาะ สม นอกจากนี้บ้านเณรยังสนับสนุนและส่งเสริมสามเณรทุก คนพัฒนาความเป็นผู้น�ำที่ดี มีเวลาเรียนรู้และพัฒนาความ สามารถและพัฒนาความเป็นมนุษย์ของตนเองให้สมบูรณ์ มากขึ้น

33

ด้านชีวิตฝ่ายจิต (Spirituality) คือ สามเณรจะได้เรียนรู้และได้รับการ ปลูกฝังในการด�ำเนินชีวิตคริสตชนตาม รูปแบบของคณะพระมหาไถ่ จะมีการ ภาวนาในรูปแบบต่างๆเช่น การเฝ้าศีล มหาสนิท, การเดินรูป 14 ภาค, พิธีนพ วาร, สวดสายประค�ำเป็นต้น นอกจากนี้ ยังมีการเข้าเงียบประจ�ำเดือนและการแก้ บาปเดือนล่ะครั้งด้วย

34

2. ด้านชีวิตจิต Spirituality

) c i l o ost

ร ล า บ ิ รอภ

p A ( ้ บั ใช

า ก น ้ า 3. ด ด้านการอภิบาลรับใช้ (Apostolic) คือ

สามเณรจะได้เรียนรู้และฝึกฝนตนเองในด้านงาน อภิบาลต่าง ๆ และงานด้านบริการเพื่อรับใช้ผู้อื่น เช่น การออกไปร่วมพิธีกรรม งานปลงศพ งานบวช หรืองานฉลองต่าง ๆ นอกจากนี้ยังมีการออกไปร้อง เพลงคริสมาสอวยพรสัตบุรุษในช่วงเดือนธันวาคม ของทุกปี

35

4. ด า้ นกา รศกึ ษ า

(Aca

ด้านการศึกษา (Academic) คื อ สามเณรจะได้ เ รี ย นรู ้ แ ละ พัฒนาด้านการเรียน มีการส่งเสริมและ ฝึ ก ทั ก ษะภาษาต่ า งประเทศ (ภาษา อั ง กฤษ/ภาษาจี น ) และทั ก ษะความ สามารถต่าง ๆ มีการสนับสนุนให้สามเณร ทุกคนใส่ใจและตัง้ ใจศึกษาเล่าเรียนอย่าง มุ่งมั่นเพื่อจะได้มีความรู้และสามารถน�ำ ประยุกต์ใช้ให้เกิดประโยชน์อย่างมีคณ ุ ค่า ต่อตนเองและต่อผู้อื่น 36

dem

ic)

5. ด้านการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน (Community Life)

ด้านการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน (Community Life) คือ สามเณรจะได้เรียนรูแ้ ละฝึกฝนตนเองในการใช้ชวี ติ อยูร่ ว่ มกับ คนอืน่ เป็นหมูค่ ณะ มีการท�ำงานร่วมกัน มีการส่งเสริมชีวติ กลุม่ ด้วยกิจกรรมสันทนาการร่วมกัน มีการประชุมชั้นหรือทบทวน ชีวิต (Review of Life)ประจ�ำทุกเดือน และนอกจากนี้ยังมีการ แข่งขันและเล่นกีฬาร่วมกัน และยังมีการฉลองวันเกิดหรือ ฉลองวันส�ำคัญต่าง ๆ ของคณะเป็นต้น

37

เราจะเห็นว่าได้ว่าบ้านเณรได้เป็นสถานที่ที่อบรมบ่มนิสัย ฝึกฝน ระเบียบวินยั ให้กบั สามเณรทุกคนและบ้านเณรปลูกฝังและส่งเสริมและพัฒนา ชีวติ สามเณรในความเป็นมนุษย์ทสี่ มบูรณ์มากขึน้ เพือ่ ว่าจิตตารมณ์ของคณะ พระมหาไถ่ในการรักและรับใช้ผู้อื่นโดยเฉพาะอย่างยิ่งการท�ำงานและช่วย เหลือคนยากจนและผู้ที่ถูกทอดทิ้งมากที่สุดจะได้ซึมซับและเติบโตแผ่ขยาย ไปในชีวิตของสามเณรทุกคนเพื่อเขาเหล่านั้นจะได้กลายมาเป็นเครื่องมือ ของพระคริสตเจ้าในการน�ำความรอดพ้นไปสู่มนุษย์ทุกคนในโลกนี้ เพราะ “ในพระองค์มีความรอดครบบริบูรณ์” คุณพ่อเปโตร วันรบ บุญทอด, C.Ss.R

38

39

ผมเชือ่ ว่าคนเกือบแทบทุกคนเมือ่ ต้องมาพักหรือมาอยูใ่ น สถานที่ ๆ ไม่คุ้นเคย สถานที่ ๆ ใหม่ส�ำหรับตน หรือ สถานที่ ๆ ไกล จากบ้าน ในช่วงแรก ๆ ก็ยอ่ มมีความรูส้ กึ คิดถึงบ้านเกิดของตนเอง เป็นธรรมดาและต้องใช้เวลาสักพักใหญ่ในการปรับตัว หลังจากนัน้ ก็จะมีความรู้สึกประทับใจเกี่ยวกับสถานที่ ๆ ตนอยู่ไม่มากก็น้อย ผมเองก็เช่นเดียวกันเป็นหนึ่งในนั้น

ค ว า ม ป ร ะ ทั บ ใ จ . . บ ้ า น เ ณ ร สามพราน

40

บ้านเณรสามพรานแห่งนี้เป็นสถานที่ ๆ ไกลจากบ้านผมมากและก็ เป็นสถานที่อีกที่หนึ่งที่ถึงว่าใหม่ส�ำหรับผมที่ต้องมาใช้ชีวิตอยู่ในนั้น ผมจ�ำ ได้ว่าผมเริ่มเข้ามาในบ้านเณรแห่งนี้เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน 2563 ซึ่งถึงตอน นี้ก็ได้ประมาณสามเดือนแล้ว เมื่อเริ่มแรกที่ผมเข้ามาผมรู้สึกว่าบ้านหลัง นี้แตกต่างจากที่อื่น ๆ ที่ผมเคยได้อยู่มา ความรู้สึกแต่ต่างจากที่อื่น ๆ ซึ่งที่ อื่น ๆ ที่ผมเคยไปอยู่มาในช่วงแรก ๆ ผมจะรู้สึกมีความคิดถึงบ้านขึ้นมาทันที ต้องใช้เวลาปรับตัวสักพักใหญ่ แต่กับที่แห่งนี้ผมรู้สึกว่าไม่ใช่ ผมแทบจะไม่ ต้องปรับตัวเลย ด้วยการต้อนรับจากคุณพ่อและพี่ ๆ ทีเ่ ป็นกันเอง พร้อมทัง้ รอย ยิ้มที่ทุกคนส่งมอบให้กัน ท�ำให้ผมรู้สึกว่าผมไม่ใช่คนนอกคนใหม่จากที่ไหน เลยที่พึ่งเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ ทุกคนรวมถึงคุณพ่อที่ดูแลเราด้วยปฏิบัติตัว ต่อกันเหมือนเป็นพี่เป็นน้อง เป็นเพื่อนที่สนิทต่อกัน และให้เกียรติซึ่งกันและ กัน จนท�ำให้ผมรู้สึกว่า บ้านเณรแห่งนี้เป็นที่ ๆ ผมคุ้นเคยและเป็นเหมือนกับ บ้านอีกหลังหนึ่งไปเลย

41

42

”

43

44

คณะพระมหาไถ ่ ในประเทศ ไทย

ประสบการณ์ชีวิตบนเส้นทางของการ เดินทาง

45

46

ครั้งหนึ่งผมจ�ำได้ว่า ในปีแรก ๆ ก่อนที่ผมจะก้าวเข้ามาในที่แห่งนี้ นั้นมีเพื่อนที่อยู่รุ่นเดียวกันกับผมมีด้วยกันห้าคน แต่พอเข้ามาจริง ๆ แล้วมา กันแค่สามคนอีกสองคนไม่สะดวกมาในรุ่นเดียวกันเลยมากับอีกรุ่นหนึ่งในปี ถัดมา ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันสามคนนั้น ผมขอบอกเลยว่าเป็นอะไรที่ท้าทาย มาก ๆ รุน่ พีก่ จ็ บแล้ว รุน่ น้องก็ยงั ไม่มา ต้องเริม่ ทุกอย่างและเรียนรูด้ ว้ ยตนเอง ทั้งหมด มีทั้งถูกทั้งผิดปะปนกันไปถือเป็นเรื่องดี ณ ตอนนั้นผมรู้สึกว่าเหงาๆ นะ และเงียบมากด้วยเหมือนกับบ้านผีสิงเลยนะจะบอกให้ ตึกตั้งสามหลัง อยู่กันแค่ห้าคนแต่ละหลังมีด้วยกันตั้งสามชั้น ส่วนในเรื่องของการท�ำงานใน ตอนนั้นหนักพอสมควร เวลาเล่นกีฬาก็ต้องไปเล่นกับบ้านคณะอื่น ๆ

และบางครัง้ ก็ชวนมาเล่นทีบ่ า้ นบ้าง ช่วงเวลาในปีนนั้ ก็มบี า้ งทีร่ สู้ กึ ท้อ แต่ดว้ ย กันที่ได้รับก�ำลังใจจากทางบ้าน เพื่อน คนรอบข้าง และคุณพ่อหลาย ๆ ท่าน ทีเ่ ข้ามาเยีย่ มได้ให้ความหวังและให้แรงผลักดันไว้ จึงท�ำให้มแี รงทีจ่ ะก้าวต่อ ในปีนั้นดูเหมือนกับว่าผมเจอกับพายุลมมรสุมชีวิตที่หนักใช้ได้เลยนะครับ ท�ำให้ผมเกิดความคิดที่ว่า ถ้าเราไม่รู้จักความยากล�ำบาก เราก็ไม่สามารถที่ จะรู้จักความส�ำเร็จได้ ถ้าเรายอมรับ เรียนรู้ และเติบโตไปพร้อมกับบางสิ่งที่ เผชิญ มันจะดีที่สุด ในปีแรกนี้ได้สอนผมและกระตุ้นผมว่า ทุกเส้นทางของ ชีวิต การเดินทางมักจะมีบทเรียนและบททดสอบเสมอ ไม่มีทางไหนที่ราบ เรียบและดีเสมอไป

47

ต่ อ มา ในปี ถั ด มาซึ่ ง เป็ น ปี ที่ ส อง ของผมที่อยู่ในบ้านเณรใหญ่สามพราน รู้สึก ขอบคุณที่ผ่านพ้นอะไรหลาย ๆ อย่างไปได้ ในปีแรก และในปีที่สองนี้เองที่มีรุ่นน้องเข้า มาอยูเ่ พิม่ เติม ท�ำให้ผมรูส้ กึ ดีใจมาก ๆ แล้วก็ ท�ำให้ผมได้เป็นรุ่นพี่ให้กับพวกเขา แต่ไม่รู้ว่า น้อง ๆ เขาจะดีใจหรือเปล่า ซึ่งในปีนี้เองก็ได้ เปลี่ยนแปลงอะไรหลาย ๆ อย่าง ไม่วา่ จะเป็น ในด้านของบรรยากาศความเป็นอยู่ การท�ำงาน การเล่นกีฬา และการภาวนา แลดูมีสีสันไป หมด ปีนบี้ า้ นไม่ได้เงียบแล้วนะครับ แต่ดเู ป็น เหมือนตลาดนัดซะมากกว่า ฮ่าๆ ผมขอบอก เลยนะครับว่าน้องเขาเก่งมาก ๆ สามารถปรับ ตัวได้อย่างรวดเร็ว สบาย ๆ จริงแล้ว ๆ ผม ชอบบรรยากาศที่มีคนมาก ๆ ไม่ชอบที่จะอยู่ คนเดียว เลยไม่ยากที่จะเข้าหากัน ผมอยาก จะบอกว่าปีนี้สนุกมาก ๆ คุณพ่ออธิการใจดี มาก ๆ ด้วย ในปีนี้ดูเหมือนกับว่า เป็นวัน ใหม่ที่เข้ามาท�ำให้ผมตื่นขึ้นมาจากความฝัน ที่มืดในช่วงหนึ่ง เหมือนดอกไม้ที่ได้รับน�้ำ ปุ๋ย มีการพรวนดิน และได้รับแสง เลยท�ำให้กลับ มามีชีวิตชีวาอีกครั้งหนึ่ง และมีอีกค�ำหนึ่งที่ เพือ่ นของผมบอกว่า พวกเราได้ฟน้ื จากความ ตายและกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ผมคิดว่าเขา คงดีใจไม่น้อยไปกว่าผมแหละ ที่ส�ำคัญควร ท�ำหน้าที่ให้ดีที่สุด 48

สุดท้ายนี้ การที่ผมได้เข้ามาอยู่ณ บ้านเณรใหญ่สามพรานแห่งนี้ ไม่ใช่แค่มา เรียนหนั ง สื อ สถานที่ เเห่ ง นี้ ไ ม่ ไ ด้ สอนเเค่ หนังสือในต�ำราเรียนเท่านั้น แต่ยังสอนการ ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน เพื่อที่จะเป็นคนดีของพระ ฝึกการเป็นผู้น�ำ และการเป็นผู้รับใช้ของพระ เวลาที่ผมอยู่ท�ำให้ผมได้ใกล้ชิดกับพระมาก ขึ้น ได้มีเพื่อนต่างถิ่นมากมาย

ที่นี่ได้สอนผมหลาย ๆ อย่าง ท�ำให้มีแรงที่จะ ก้าวต่อ แล้วท�ำให้ผมเกิดข้อคิดและแรงบันดาล ใจอีกมากมาย สิ่งที่ผมได้เจอที่มีทั้งความสุข ความทุกข์ เพราะชีวิตคือการเดินทาง การเดิน ทางครัง้ นี้ คือการเดินทางในพระหรรษทานของ พระเจ้าทีเ่ ต็มเปีย่ มไปด้วยพระพร และความรัก ที่งดงาม พร้อมกับความเมตตา ตลอดทั้งสอง ปีที่ผมเจอ ผมเชื่อว่าพระเจ้าคอยช่วยเหลือผม คอยเดินเคียงข้างผม และเป็นแสงเทียนส่อง ทางให้กับผม ตลอดระยะทางที่ผมเดินอยู่

“พระเจ้าคอยช่วยเหลือผม คอยเดินเคียงข้างผม และเป็น แสงเทียนส่องทางให้กับผม ตลอดระยะทางที่ผมเดินอยู่”

~ ขุนเขาแห่งยอดดอยตะวันแดง ตามตะวัน

49

หน า้ กลาง

หน้ากลาง

เบญจลักษณะของบุคลิกภาพ (The Big 5)

เบญจลักษณะของบุคลิกภาพได้ถูกค้นพบโดยนักจิตวิทยา (1940s) และ รับการตรวจสอบจากการวิจัยมากมายจนท�ำให้มีความน่าเชื่อถือและยอมรับจากนัก จิตวิทยาและนักวิจัยว่าคุณลักษณะหลักของบุคลิกภาพของคนเรามี 5 ประการ ที่ ค่อนข้างมีความเป็นสากล เบญจลักษณะของบุคลิกภาพนี้เป็นเรื่องของอุปนิสัยและ คุณลักษณะต่าง ๆ ที่มีทั้งแง่บวกและลบในอันเดียวกัน ยกตัวอย่างเช่น ความสนใจใน เรือ่ งความสัมพันธ์ (Agreeableness) จะมีคณุ ลักษณะทีร่ วมความใจกว้าง ความ เป็นมิตร ความอบอุ่น (แง่บวก) ตลอดจนถึงความก้าวร้าวและจ้าวอารมณ์ (แง่ ลบ) อยู่ในสเกลอันเดียวกัน เราสามารถประเมินบุคลิกภาพของเราโดยใช้เบญจลักษณะของแต่ละอันเป็นตัววัดว่า เราสูงหรือต�่ำ มากหรือน้อยขนาดไหน 1. การเปิดรับประสบการณ์ (Openness to Experience) หมายถึง ความลึกซึ้งและความซับซ้อนของความคิดและประสบการณ์ซ่ึงรวมไปถึง เชาวน์ปัญญาและจินตนาการ การเปิดรับประสบการณ์เป็นเรื่องของความ เต็มใจที่จะลองสิง่ ใหม่ ๆ ยอมเสีย่ ง และความสามารถทีจ่ ะคิดนอกกรอบ คน ที่มีสเกลสูงในเรื่องนี้จะเป็นคนที่ชอบเรียนรู้ มีความสุขกับศิลปะ ชอบอาชีพ ที่สร้างสรรค์และพบปะกับคนหรือสิ่งใหม่ ๆ ซึ่งตรงกันข้ามกับคนที่มีสเกลต�่ำ ในเรื่องนี้ เขาจะเป็นคนชอบชีวิตที่มีกิจวัตรประจ�ำ ไม่ชอบอะไรที่แหวกแนว 2. ความมุ่งมั่นเอาใจใส่ (Conscientiousness) หมายถึงแนวโน้มใน การควบคุมอารมณ์และพฤติกรรมของตนเอง เป็นความมุ่งมั่นในการปฏิบัติ ให้บรรลุถึงเป้าหมาย สามารถชลอความพึงพอใจ ปฏิบัติตามกฏเกณฑ์ และ วางแผน จัดระบบได้อย่างดีมปี ระสิทธิภาพ คนทีส่ เกลสูงในเรือ่ งนีจ้ ะมีโอกาส ประสบความส�ำเร็จในเรื่องของการเรียนและการงาน มีภาวะความเป็นผู้น�ำ 50

และมุ่งมั่นเพื่อบรรลุถึงจุดมุ่งหมาย ส่วนคนที่สเกลต�่ำจะมีแนวโน้มผลัดวัน ประกันพรุ่ง เปลี่ยนใจง่าย หุนหันพลันแล่น และอารมณ์วู่วาม 3. ความใส่ใจในโลกภายนอก (Extroversion) เป็นลักษณะของคนที่ ชอบและรับพลังจากการปฏิสัมพันธ์กับคนและโลกภายนอกซึ่งตรงกันข้าม กับ ความใส่ใจในโลกส่วนตัว (Introversion) ซึ่งมีลักษณะชอบและ รับพลังจากการปฏิสัมพันธ์กับโลกส่วนตัวมากกว่าจากโลกภายนอก คนที่มี สเกลสูงในเรื่องนี้เป็นคนชอบแสวงหาการปฏิสัมพันธ์ทางสังคม รู้สึกสบาย และมีความสุขกับการพบปะกับคนและโลกภายนอก คนที่สเกลต�่ำจะเป็น คนเงียบ สงวนท่าที และครุ่นคิด 4. ความสนใจในเรือ่ งความสัมพันธ์ (Agreeableness) เป็นเรือ่ งเกีย่ วกับ ความคล่องตัวในการเข้าหาคนอื่น คนที่สเกลสูงจะเป็นคนน่ารัก น่าเคารพ และเห็นใจคนอื่น ส่วนคนที่สเกลต�่ำจะเป็นคนแข็ง ขวานผ่าซาก อารมณ์ ร้าย และชอบคัดค้าน 5. ความมั่นคงในอารมณ์ (Neuroticism) เป็นลักษณะแง่ลบของเบญจ ลักษณะ หากมีสเกลสูงในเรื่องนี้ เขาจะเป็นคนวิตกกังวล อมทุกข์ มีความ เชื่อมั่นในตัวเองน้อย ระแวดระวังตัว ส่วนคนที่สเกลต�่ำจะเป็นคนที่มีความ เชื่อมั่นในตัวเอง ชอบผจญภัย กล้าได้กล้าเสีย หากเราสามารถประเมินว่าเราสูงหรือต�่ำในสเกลอันใดและสังเกตว่าพฤติกรรมของ เราไปในทางที่กล่าวข้างต้นมากหรือน้อยเพียงไหน เราก็จะไม่ตกอยู่ในความพึงพอใจ หรือความไม่ชอบของเรา เพราะการเรียนรู้และยอมรับทั้งจุดเด่นและจุดด้อยจะช่วย ให้เกิดความสมดุลย์ในชีวิตได้ดีขึ้น มีความซื่อสัตย์ต่อตัวเองและที่สุดมีความสุขกับค้น พบตัวตนที่แท้จริง เรียบเรียง จาก Validation of the Five-Factor Model of

Personality across Instrument and Observers by Robert McCrae and Paul Costa

โดย สิทธิ์ กฤษณะ 51

ห ว้ งค�ำนึง

ภายใต้เงามืดมิด เพียงมีพระคริสต์น�ำทาง .............................

“เพราะผู้รับเชิญมีมาก แต่ผู้รับเลือกมีน้อย” ~ มัทธิว 22:14 ~ .............................

ครั้งหนึ่ง ข้าพเจ้าได้รับหน้าที่คัดเลือกเยาวชนต้นแบบของโรงเรียน บรรดานักเรียนที่เป็นตัวแทนของแต่ละห้อง ทยอยกันเข้ามาให้สัมภาษณ์ทีละคน บทสัมภาษณ์เป็นไปอย่างอิสระของผู้สัมภาษณ์ในรอบคัดเลือกรอบแรก ค�ำถามที่ข้าพเจ้าถามทุกคนคือ ท�ำงานจิตอาสาอะไรบ้าง ช่วยท�ำงานบ้านอะไรบ้าง และให้เล่าตารางเวลากิจกรรม ของตนเองในแต่ละวันให้ฟัง รวมถึงความถี่ของการปฏิบัติศาสนกิจของตนด้วย นักเรียนแต่ละคนให้ค�ำตอบที่แตกต่างกันไปมากมายตามบุคลิกลักษณะ และพื้นฐานชีวิตของแต่ละคนที่ไม่เหมือนกัน การน�ำเสนอคุณลักษณะเด่นของตนเองจึงถูกถ่ายทอดออกมาอย่างสวยสดงดงาม บางคนน�ำเสนอให้เห็นได้ชัดเจนทั้งกิจการและค�ำพูดจาก สิ่งที่คณะกรรมการได้เห็น ได้สัมผัสสม�่ำเสมอในแต่ละวัน แต่บางคนก็น�ำเสนอตนเองเพื่อสร้างแค่ภาพลักษณ์ ให้ตรงเกณฑ์ประเมินของครูเท่านั้น ผู้ผ่านการคัดเลือกจึงถือว่าเป็นผู้ที่มีคุณลักษณะครบถ้วนทั้งกิจการและค�ำพูด ผู้ที่ได้รับเชิญมีมาก แต่ผู้รับเลือกมีน้อย 52

พระเจ้าทรงสร้างมนุษย์มาโดยมีกฎแห่งความรักผ่านมโนธรรมอยู่ในใจทุกคน กฎแห่งมโนธรรมความดีงามจะคอยกระตุ้นเตือนให้มนุษย์ยั้งคิดยั้งท�ำ แต่หลายครั้งมนุษย์ก็ชอบที่จะแหกกฎ ด้วยอ้างว่ามันคืออิสรเสรีภาพที่พึงมี ทั้งๆที่มโนธรรมในใจก็ส่งเสียงร้องเตือนอยู่ตลอดเวลา กฎแห่งมโนธรรมที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ เพราะพระเจ้าทรงใส่ไว้ในจิตวิญญาณของมนุษย์แล้ว เมื่อเราอยู่ในกฎ สังคมโลกก็เป็นระเบียบ สันติสุขก็บังเกิดทุกหนแห่ง แต่เมื่อใดที่เราแหกกฎ เราใช้อิสรเสรีภาพนอกกรอบของกฎแห่งมโนธรรม เราก็ท�ำลายความสัมพันธ์อันดีกับพระเจ้า แล้วจะท�ำอย่างไรได้เล่าให้วิญญาณของเราสะอาดบริสุทธ์พอที่จะเป็นผู้ได้รับเลือก ในอดีต อาดัมและเอวา ตัวแทนของมนุษยชาติได้พลาดผิดไม่เชื่อฟังพระเจ้า เขาหลงวางใจในมารซาตาน และเผลอเอาใจออกห่างจากพระเจ้า วิญญาณของเขาจึงแปดเปื้อนด้วยความผิดบาปนั้น เพราะพระเจ้าทรงเป็นพละก�ำลัง และความอ่อนหวานของมนุษย์ ตราบใดที่มนุษย์ยังวางใจไว้ในพระเจ้า วิญญาณของมนุษย์จะเข้มแข็งมากพอ ที่จะผ่านพ้นจากการหลงผิดฝ่ายโลกได้ไม่ยากเลย “ข้าพเจ้าท�ำทุกสิ่งได้ในพระองค์ผู้ประทานพละก�ำลังแก่ข้าพเจ้า” (ฟิลิปปี 4:13) ในพระองค์ ขอทรง โปรดน�ำทาง อย่าไกลห่าง ทางชีวิต ฝากจิตไว้ ให้พระองค์ ทรงดูแล พิทักษ์ใจ น�ำสวรรค์ ราชัย สู่ใจเทอญ

53

ลูกสาวเก็บตัวอยู่ในห้องเงียบๆ ข้าพเจ้าได้ยินเสียงร้องไห้เบา ๆ ของเธอ ข้าพเจ้าเปิดประตูเข้าไป และซักถามว่าเป็นอะไร เธอร้องไห้ฟูมฟาย บ่นแต่ว่าท�ำไมท�ำอะไรไม่ได้ดีเลย ท�ำไมทุกอย่างดูแย่ไปหมด หนูต้องการอยู่กับตัวเอง ร้องไห้กับตัวเอง ย�้ำถึงความไม่เอาไหนของตัวเอง ข้าพเจ้าถามเธอว่า แล้วที่ท�ำอยู่มันรู้สึกดีขึ้นไหม เธอว่ามันไม่มีอะไรดีขึ้นเลย แต่หนูอยากอยู่กับตัวเอง ข้าพเจ้าถามเธอว่า การที่ลูกตกลงไปในหลุมด�ำของความรู้สึกแย่ๆนั้น แล้วลูกก็พยายามมุดให้ลึกลงไปเรื่อยๆ ลูกจะพบทางสว่างไหม ท�ำไมลูกไม่พยายามพาตัวเองออกมาจากหลุมด�ำ ท�ำไมลูกไม่พยายามปีนขึ้นมาหาที่สว่าง ลูกด�ำดิ่งลงไปท�ำไมในเมื่อยิ่งลึก ยิ่งรู้สึกแย่ เดียวดาย เจ็บปวด น่ากลัว ลูกต้องปีนขึ้นมาหาทางสว่าง เผชิญกับความจริง ปัญหา ความเลวร้าย ความรู้สึกที่แย่ๆทุกอย่างพอเวลาผันผ่าน มันก็ผ่านไป นิ่งให้พอ รอให้ได้ ใจให้เย็น ก็เป็นสุข ข้าพเจ้าเพิ่มน�้ำหนักถึงความเป็นปกติ ธรรมดาโลกของความรู้สึกนี้ ด้วยการน�ำเสนอชีวิตแย่ๆของตนเองในอดีตสมัยอายุเท่าลูกสาว อันที่จริง การที่ลูกมีจิตใจหวั่นไหวง่ายก็ได้มาจากแม่นี่แหละ อดีตแม่ก็เป็นคนที่หวั่นไหวง่ายจนเพื่อนๆที่เข้มแข็งบางคนรู้สึกร�ำคาญ แม่ก็รู้ว่าตนเองอ่อนแอในเรื่องของความรู้สึกที่ดูจะเปราะบางไปเสียหมด กว่าจะเข้มแข็งได้ถึงจุดนี้มันต้องใช้เวลา ต้องฝ่าฟันประสบการณ์เลวร้ายที่ผ่านเข้ามา ประสบการณ์ที่เลวร้าย จนท�ำให้เรารู้สึกว่าเราจะผ่านมันไปได้อย่างไร 54

แม่เข้มแข็งช้าเพราะแม่ได้รับประสบการณ์ช้า เพราะแม่มีคนคอยเติมเต็ม คอยดูแลตั้งแต่เล็กจนโต จนท�ำงาน ก็ยังมีคนคอยตามประคบประหงม คิดให้ ตัดสินใจให้ตลอด แม่จึงรู้ว่าลูกรู้สึกอย่างไร และแม่ก็รู้ว่า ลูกแม่เข้มแข็งกว่าแม่ในอดีตมากนัก เพียงแต่ลูกต้องไม่จมอยู่กับความทุกข์ที่เกิดขึ้น ไม่หมกตัวอยู่กับความมืดบอดของอุปสรรคชีวิต ลูกต้องปีนขึ้นมารับแสงสว่างของฟ้าใหม่ที่จะสดใสกว่าฟ้าเดิมด้วยความ เข้มแข็ง เหมือนในบทเพลงสดุดีที่บันทึกว่า “แม้ข้าพเจ้าจะต้องเดินไปในหุบเขาที่มืดมิด ข้าพเจ้าก็จะไม่กลัวอันตรายใดๆ เพราะพระองค์ทรงอยู่กับข้าพเจ้า พระคทาและธารพระกรของพระองค์ช่วยให้ข้าพเจ้าอุ่นใจ พระองค์ทรงจัดเตรียมโต๊ะอาหารไว้ส�ำหรับข้าพเจ้าต่อหน้าเหล่าศัตรู” (เพลงสดุดี 23:4-5) “หากวันนี้ เราล้มลง ยังคงลุกขึ้นได้ใหม่ ยังคงมีหนทาง ถ้ายังมียิ้มสดใส ก้าวไป อย่าหวั่นไหวหวาดกลัว พร้อมทนทุกข์หมองหม่น ผจญความมืดหมองมัว ไม่กลัว จะฝันถึง วันใหม่...” (เพลง อย่ายอมแพ้...อ้อม สุนิสา) น�้ำผึ้งหวาน (Theresa Paradee Thescharee)

55

เข า้ มารับพระพรได เ้ เล ว้

เข้ามารับพระพรได้เเล้ว

บางคนรูส้ กึ ราวกับว่าต้องผ่านบททดสอบ และการพิสจู น์กบั พระเป็น เจ้าว่าเขาเหล่านั้นได้ปรับเปลี่ยนตัวเอง ก่อนที่จะเรียกร้องขอพระพรจากพระ เป็นเจ้า แต่พวกเขาน่าจะเรียกร้องขอพระพรต่อพระเจ้าได้เลย อย่างยิ่ง ณ ตอนนี้ พวกเขาจ�ำเป็นต้องมีพระหรรษทานของพระคริสตเจ้า เพื่อช่วยเหลือ พวกเขาในยามทุกข์ยาก หรือไม่พวกเขาจะไม่สามารถต้านทานความชั่วร้าย ได้ พระเยซูเจ้าเชิญชวนให้เราเข้ามาหาพระองค์ในแบบที่พวกเรานั้นเป็นอยู่ ไม่ว่าจะเป็นคนบาป คนที่ต้องการความช่วยเหลือ และต้องการที่พักพิงมาก อาจจะเข้าไปหาพระองค์ด้วยความอ่อนแอทั้งหมดของเรา ความเขลา ความ ผิดบาปของเรา เพียงเรานั้นก้มลงแทบฝ่าพระบาทของพระองค์ด้วยความ ส�ำนึกผิด สิง่ นัน้ คือความยิง่ ใหญ่ของพระองค์ทโี่ อบอ้อมเราในไว้ออ้ มแขนแห่ง ความรักของพระองค์ และกุมบาดแผลของเรา และท�ำความสะอาดตัวเราจาก มลทินทั้งสิ้น 56

นี่คือสิ่งที่หลาย ๆ คนพลาดไป พวกเขาไม่เชื่อว่า พระเยซูเจ้าทรงยกโทษ ให้พวกเราทุกคน พวกเขาไม่เอาพระเจ้ามาเป็นพระวาจาพระองค์ สิ่งนั้นคือ สิทธิ พิเศษ ส�ำหรับทุกคน ที่เชื่อด้วยสิ่งที่พวกเขาเข้าใจว่า การยกโทษ นั้น แผ่ไปส�ำหรับ ทุกบาปอย่างไม่มสี นิ้ สุด โยนทิง้ ความสงสัยว่าค�ำสัญญาของพระเจ้าไม่ได้มไี ว้เพือ่ ทุกคน สิ่งเหล่านั้น มีส�ำหรับทุก ๆ การส�ำนึกผิดของคนที่ได้ท�ำผิดพลาดไป พละ ก�ำลังและพระหรรษทานถูกจัดเตรียมผ่านทางพระเยซูเจ้า เพือ่ ทีจ่ ะได้ถกู น�ำไปด้วย เทวดาที่ดูแลถึงจิตวิญญาณแห่งความเชื่อ ไม่มีผู้ใดที่ตกในบาปแล้ว ไม่สามารถ ค้นหา พละก�ำลัง และการช�ำระล้าง และความเป็นชอบธรรมในองค์พระเยซูเจ้า ผู้ ซึ่งได้สิ้นพระชนม์เพื่อพวกเรา พระองค์ก�ำลังรอที่จะปลดเปลื่อง เครื่องนุ่งห่มที่เต็ม ไปด้วยมลทินเพราะบาปของพวกเรา และเพื่อที่จะสวมใส่ผ้าคลุมสีขาวแห่งความ ชอบธรรม พระองค์ทรงเชื้อเชิญพวกเขาให้มีชีวิตและจะไม่ตาย

พระเป็นเจ้าไม่ได้กระท�ำกับเราเหมือนกับทีบ่ รรดาคนทัว่ ไปท�ำกับผูอ้ นื่ ความ คิดของพระองค์ คือความคิดแห่งพระเมตตา ความรัก และความเห็นใจอย่างนุม่ นวล พระองค์ตรัสว่า ให้บรรดาผูท้ ที่ ำ� บาปได้ละทิง้ ทางนัน้ และให้เขากลับมาหาพระองค์ และพระองค์จะทรงมีความเมตตา ส�ำหรับเขาและส�ำหรับพระเจ้าแล้ว พระองค์จะ ทรงยกโทษให้อย่างเหลือล้น โจนา

ถอดความจาก Steps to Christ: Claim the blessing now

57

ผจญภัย ณ เมืองเซบู

ผจญภัย ณ เมืองเซบู

“ในมิสชัน่ ล้วนแล้วแต่จะมีการเซอร์ไพร์อยูต่ ลอดเวลา” เป็นวลีหนึง่ ที่ ได้ยนิ อยูบู่ อ่ ย ๆ ตลอดมิสชัน่ ทีผ่ เู้ ขียนได้รว่ มกับทีมมิสชัน่ ของคณะพระมหาไถ่ ในประเทศฟิลิปปินส์ ผู้เขียนคิดว่าวลีนี้ได้ตรงกับชีวิตและความเป็นอยู่ของ พวกเรา ณ บ้านเซบูแห่งนี้ ผู้อ่านหลายท่านอาจจะยังไม่ทราบว่า คณะพระ มหาไถ่ของเราก็มีบ้านเณรที่เมืองเซบูด้วย บ้านเณรนี้เป็นเณรขั้นต่อจากบ้าน เณรใหญ่สามพราน เป็นบ้านอบรมสามเณรหลังล่าสุดในระบบการอบรมของ คณะ บ้านเณรที่นี่เป็นบ้านเช่า เดิมเป็นบ้านของคนฟิลิปปินส์หลังเล็ก ๆ แต่ ปัจจุบันได้ย้ายมาอยู่บนภูเขาในเขตของบ้านเณรคณะโรเกชั่นนิสท์ (Rogationist) ซึง่ พวกเราก็จะเรียกว่า ภูเขาทาร์บอ เพราะว่า่ อยูภ่ เู ขาและมีบา้ นสอง หลังกับอีกหนึ่งห้องครัว พร้อมกับพื้นที่และวิวธรรมชาติที่สวยงามน่าอยู่ ตรง กับคอนเซพท์กระท่อมสามหลังของนักบุญเปโตรเลยครับ 58

ผูเ้ ขียนเป็นรุน่ ทีส่ ามทีไ่ ด้มาอยูท่ นี่ แี่ ละปีนกี้ เ็ ป็นปีทสี่ ามแล้ว ปีนพี้ วกเรา มีสมาชิกทั้งหมด 5 คน อธิการ 1 คน กับสามเณร 4 คน ผู้เขียนคิดว่าบ้านหลังนี้ เป็นบ้านได้ฝกึ บรรดาเณรในอีกรูปแบบหนึง่ ซึง่ ต่างจากบ้านอืน่ ๆ เพราะพวกเรา ใช้ชวี ติ อยูก่ นั เอง เป็นการฝึกฝนการด�ำเนินชีวติ อีกรูปแบบหนึง่ ควบคูก่ บั การเรียน ซึง่ เป็นหน้าทีห่ ลักของพวกเรา โดยการเรียนทีน่ ี่ ได้เน้นปรัชญามาก ๆ เคร่งกับการ เรียนมาก พวกเราใช้เวลามากกว่า 80 % อยู่กับการเรียนที่นี่ หลายครั้งอาจจะมี น�ำ้ ตาไหลรินบ้างจากการเรียน แต่อย่างไงก็ตามอธิการของพวกเราอยากให้พวก เราเรียนเก่ง ๆ ท่านมักจะถามพวกเราบ่อย ๆ ถึงนักปรัชญาและความคิดของนัก ปรัชญาที่พวกเราได้เรียนมา ว่าจะใช้และประยุกต์ให้เข้ากับชีวิตของพวกเราได้ อย่างไร มีการแบ่งปันความรูจ้ ากสิง่ ทีเ่ รียนมาในกลุม่ รวมถึงการศึกษาเกีย่ วกับ ความรู้ในคณะอีกด้วย

59

นอกจากการเรียนทีเ่ คร่งและหนักหน่วงแล้ว พวกเราก็ยงั ไม่ยงั ลืมด้าน ชีวิตจิต ที่ยังเน้นในการสวดภาวนาในรูปแบบใหม่ ๆ ที่แอคเฟคทีนมากยิ่งขึ้น มีแบ่งปันข้อคิดพระวรสาร ท�ำกิตศรัทธา และยังมีการไตร่ตรองถึงการประทับ อยูข่ องพระเป็นเจ้าในการด�ำเนินประจ�ำวันของพวกเราทีต่ อ้ งแชร์ทกุ ๆ เย็นอีก รวม ๆ ฟังดูว่าพวกเรามีชีวิตจิตที่ดี แต่จริง ๆ แล้ว มีหลายครั้งที่พวกเราก็มีค วารู้สึกที่แห้งแล้ง ท้อแท้ มีเวลาที่ยากล�ำบากด้วยเช่นกัน แต่พวกเราก็มักจะ แซวกัน เมื่อใครคนหนึ่งรู้สึกแปลก ๆ หรือเป็นอะไร หรือท�ำอะไรไม่ค่อยส�ำเร็จ หรือเกิดปัญหาอะไร ว่า “นี่กระเเสเรียกไม่มั่นคงแน่ ๆ ” หรือ “ชีวิตจิตไม่ดีนะ เนีย่ ” หรือ “จิตวิวอนหรือเปล่า” วลีเหล่านีผ้ อู้ า่ นอาจคิดว่าเหมือนแรงหรือตลก แต่ส�ำหรับพวกเราแล้ว วลีเหล่านี้เป็นเหมือนแรงก�ำลังใจให้เราไตร่อตรองกับ การด�ำเนินชีวิตว่าพระต้องการจะบอกหรือต้องการสื่ออะไรกับพวกเรา เป็น เสมือนการช่วยเหลือกัน และกระตุน้ กันและกัน เป็นตัวอย่างให้กนั แบ่งปันกัน ในการด�ำเนินชีวติ ฝ่ายจิตให้ควบคูก่ บั การด�ำเนินชีวติ ประจ�ำวัน ส่วนเรือ่ งงาน อภิบาล พวกเราไม่ได้มงี านอภิบาลแบบออกไปทุกอาทิตย์ตามวัดหรือหมูบ่ า้ น 60

แต่ในปิดเทอมพวกเรามีการออกมิสชัน่ ร่วมกับชาวฟิลปิ ปินส์ ดังนัน้ พวกเราจึง ฝึกงานอภิบาลในบ้านของเราเอง ในการอภิบาลซึ่งกันและกัน เพราะว่างาน อภิบาลนั้นต้องเริ่มจากชีวิตกลุ่ม

ฟังดูเหมือนจะเครียด แต่จริง ๆ แล้วพวกเราก็มีอะไรให้น่าตื่นเต้นอยู่ บ่อย ๆ ด้วยความคิดสร้างสรรค์ของอธิการของเราเอง ได้คิดโครงการหลาย มากมาย เพื่อพวกเราจะได้สัมผัสและมีประสบการณ์ชีวิต ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง การเป็นอยู่ ที่เราจะต้องช่วยกันวางแผนการด�ำเนินชีิวิต กิจกรรมต่าง ๆ ใน บ้านของพวกเรา และยังมีเรือ่ งการรับประทานและสุขอนามัยอีกด้วย ซึง่ พวก เราท�ำกับข้าวอาหารไทยทานกันเอง แน่นอนว่าพวกเราต้องท�ำกับข้าวเป็น แต่ ว่าจะเป็นนีก่ ไ็ ม่เรือ่ งง่าย ๆ เลย แต่แฝงไปด้วยความสนุกและความตืน่ เต้นกับ รสชาติของอารหารที่จะออกมา ซึ่งหลายเมนูก็เรียนรู้จากยูทูป และทุก ๆ เย็น พวกเราจะลงสวน สวนของพวกเราอยู่รอบบ้านของพวกเรา เพราะว่าไหน ๆ ก็พื้นที่ครั้งภูเขาแล้ว การท�ำสวนปลูกผัก ก็มีพื้นที่เยอะมากมาย ที่ส�ำคัญคือ พวกเราต้องเรียนรู้การเกษตรอีกช่นกัน ในการเพาะปลูกและดูแล

61

62

การด�ำเนินชีวิตพวกเราที่นี่เป็นเหมือนการผจญภัยและการเรียนรู้ ชีวิตก่อนที่จะเข้าสู่ชีวิตนักบวชในขั้นต่อไป พวกเรารู้สึกเหมือนว่าได้ผจญภัย และเปิดโลกใหม่ หลายครั้งที่พวกเราจะท�ำได้อะไร หรือต้องการสิ่งได้เพื่อ ใช้ประโยชน์ในบ้านของเรา พวกเราก็ประยุกต์จากสิ่งที่เรามีหรือออกไปข้าง นอกเผชิญกับเมืองอันกว้างที่เราไม่รู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหนบ้าง และเราจะหาสิ่ง ที่เราต้องการได้จากที่ไหน ประสบการณ์ต่าง ๆ เป็นเสมือนการผจญภัยและ เปิดโลกของพวกเรา หลายครั้งที่เกิดความล�ำบากในการสื่อสาร เพราะว่าคน ฟิลิปปินส์ไม่ได้รู้จักหรือพูดภาษาอังกฤษทุกคน พวกเราเองจึงเรียนรู้ค�ำศัทพ์ บางค�ำ เพื่อใช้สื่อสารในเวลาการเดินทางและซื้อของจ่ายตลาด หลายครั้ง พวกเราอาจมีความเหนื่อยบ้าง ท้อบ้าง หยุดและถอยบ้าง แต่พวกเราก็เชื่อ ว่าในแต่ละประสบการณ์จะเป็นบทเรียนที่ดีและมีสิ่งที่ดีรอเซอร์ไพร์พวกเรา อยู่

การทีค่ ณะได้ให้โอกาสพวกเรามาศึกษาและอยูท่ นี่ ี่ เป็นอะไรทีพ่ เิ ศษ และตอบค�ำถามของสามเณรหลายคน ทีอ่ ยากจะรูจ้ กั ชีวติ หรือมีประสบการณ์ การด� ำ เนิ น ชี วิ ต ในรู ป แบบใหม่ ๆ ซึ่ ง จะท� ำ ให้ พ วกเราเข้ า ใจชี วิ ต และมี ประสบการณ์มากมาย มากกว่าการเป็นสามเณรทีอ่ ยูใ่ นระบบและมีหลายสิง่ ได้จัดเตรียมไว้ให้จากคณะ ผู้เขียนมองเห็นและรู้สึกว่า คณะพระมหาไถ่ปลูก ฝัง่ ให้พวกเรารักกันและมีชวี ติ กลุม่ และความสัมพันธ์ในกลุม่ ทีด่ ี การทีพ่ วกเรา อยูด่ ว้ ยเอง ณ บ้านเณรแห่งนี้ ท�ำให้พวกเรานัน้ เห็นคุณค่าของกันและกัน รูจ้ กั เข้าใจตนเองและคนอื่น เห็นใจกัน รักกัน คอยเหลือซึ่งกันและกัน เวลาที่ใคร คนหนึ่งในกลุ่มของเรา รู้สึกเครียดหรือไม่มีความสุข พวกเราทุกคนต่างรู้สึก

63

“ชาวพระมหาไถ่ รักกันและต้องการให้ อนาคตชาวพระมหาไถ่รกั กันตลอด” ร่วมด้วย และจะหาวิธแี ก้ไขช่วยเหลือกัน ด้วยการเติมเต็มแบ่ง ปันความสุข สร้างสรรค์บรรยากาศชีวติ กลุม่ ท�ำให้บา้ นน่าอยู่ หลาย ครั้งพวกเราหลีกเลี่ยงการปะทะกัน การทะเลาะกัน เพื่อรักษาความหนึ่ง เดียวกันไว้ รักษาความสัมพันธ์กันไว้ เพราะว่าบ้านของเราไม่ได้ใหญ่ เดินไป ไหนมาไหนก็เจอกันตลอด แต่สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้สร้างชีวิตของพวกเราให้เข้ม แข็ง มีก�ำลังใจ เข้าใจตนเองและผู้อื่น รู้เห็นอกเห็นใจ มีความกังวลและเป็น ห่วงซึ่งกันและกันเสมอ พวกเราช่วยเหลือดึงแขนของกันและกันให้เดินก้าว ไปพร้อมกัน ให้ก�ำลังใจกันและกัน ไม่ปล่อยให้ใครรู้สึกว่าถูกทอดทิ้ง

ผู้เขียนมั่นใจและกล้าพูดว่า “ชาวพระมหาไถ่รักกันและต้องการให้ อนาคตชาวพระมหาไถ่รักกันตลอด” สิ่งหนึ่งที่เห็นและสั​ัมผัสมาตลอดในการ เณรพระมหาไถ่ นั่นคือ “ความรักในหมู่คณะและชีวิตกลุ่มที่ไม่เคยปล่อยให้

64

ใครโดดเดีย่ วหรือรูส้ กึ เหมือนถูกทอดทิง้ ” สุดท้ายนีผ้ เู้ ขียนอยากเชิญชวนผูอ้ า่ น ได้ลองมองถึงการด�ำเนินในครอบครัวของตน หรือบุคคลทีย่ งั รูส้ กึ กลัวทีจ่ ะเริม่ ต้นกับสิง่ ใหม่ ๆ หรือผูท้ กี่ ำ� ลังใจมองหาก�ำลังใจอยู่ ลองเริม่ ก้าวออกจากความ กลัวนัน้ หรือจุด ๆ นัน้ ให้โอกาสกับตนเองและคนรอบข้างเราในการเริม่ กระท�ำ สิ่งใหม่ ๆ และอย่าลืมกระท�ำเหล่านั้นด้วยความรัก เพื่อตัวเราเองและเพื่อ สนับสนุนคนรอบข้าง คนทีเ่ รารัก เพราะว่าสิง่ นัน้ มีกจะมีการเซอร์ไพร์รอเราอยู่ ซึง่ จะท�ำให้เกิดความสุขทัง้ กับตัวเองและผูอ้ นื่ ต่อไป ผูเ้ ขียนขอเป็นก�ำลังใจให้ ผูอ้ า่ นทุกท่านเช่นด้วยกัน และอย่าลืมเป็นก�ำลังใจและสวดภาวนาให้กบั พวก เราด้วยนะครับ น�้ำขวด

65

*

Sana all!!! อะไรประมาณนั้น

Sana all!!! อะไรประมาณนั้น

66

Mabuhay! สวัส ดีผู้อ่า นทุกท่า นจากบ้ านเณรเทวะเมื อ งดาวาว ประเทศฟิลปิ ปินส์ครับ ก่อนอืน่ อยากจะชวนทุกท่านมาดูความลงตัวของความ ไม่ลงตัวในบ้านเณรที่นี่กันครับ เราทั้งหมดเกิดจากการรวมตัวกันของหลาย ๆ แขวง/กิ่งแขวง ไม่ว่าจะเป็น เซบู เวียดนาม ไทย มะนิลา สิงคโปร์ ศรีลังกา ฉะนั้น กิจกรรมส่วนใหญ่หรือหากจะท�ำอะไรก็ต้องค�ำถึงถึงความเป็นสากล ให้มากที่สุดเท่าที่จะท�ำได้ เพื่อความสบายใจและการเข้าถึงได้ง่ายยิ่งขึ้น จะ ได้ไม่เกิดการสับสนและทุกคนสามารถมีส่วนร่วมในกิจกรรมต่าง ๆ ได้

AsianOceania

วัด

เขต อภิบาลใน

โดยส่ ว นใหญ่ หน้าทีห่ ลักของเราคือ การ เรียนและท�ำงานอภิบาล ในเขตวัดและบริเวณโดย รอบ เราเรียนกันที่ Saint Alphonsus Theological and Mission Institute การเรียนจะควบคู่ไป กับการได้มีโอกาสไปสัมผัสกับงานอภิบาลในส่วนต่าง ๆ อยู่เสมอ ๆ เช่น Mission immersion การสอนค�ำสอนเด็กๆ ในเขตวัด การช่วยเหลือแก่คน ไร้บ้าน และความรับผิดชอบในกลุ่มต่างๆ ของทางวัด ซึ่งสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ ทั้งที่เป็นงานหลักที่ท�ำอยู่เป็นประจ�ำทุกสัปดาห์และงานที่ท�ำบ้างเป็นบาง โอกาส ก็จะปนปนกัน ไปและปรับเปลี่ยนไป ตามสถาณการณ์และ โอกาสจะเอื้ออ�ำนวย

ิญาณ

รื้อฟื้นค�ำปฏ

บรรยากาศโดยรวม ของที่นี่ก็ถือว่าไม่ได้เคร่งเครียดและอาจจะกล่าวได้ว่า มีความยืดหยุ่นสูง พอสมควรตามวิถคี วามเป็นชาวเอเชียมารวมตัวกัน (หยวนได้กห็ ยวน อะไร ประมาณนั้น ซึ่งคนที่นี่มักจะพูดจนติดปากว่า Sana all!!!) ซึ่งเราทุกคนก็ คุ้นเคยและเข้าใจกันดีจึงเป็นการไม่ยากนักที่จะปรับตัวและเข้าใจสภาพ แวดล้อมของที่นี่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสมาชิกที่เข้ามาอยู่ใหม่

67

งานอภิบาล กับเด็กๆ

ในปีการศึกษานี้ เรามีสมาชิกใหม่ 2 คน จากแขวงไทยเอง ซึ่งเป็น พีน่ อ้ งชาวลาวและรวมกับพวกเราอีก 2 คนทีอ่ ยูก่ อ่ นหน้านี้ ฉะนัน้ รวมแล้ว เรามีสมาชิก 4 คน สุดท้ายนีก้ ต็ อ้ งขอค�ำภาวนาจากทุกท่าน ส�ำหรับกระแส เรียกของคณะให้มจี ำ� นวนเพิม่ มากขึน้ เพือ่ งานในส่วนต่างๆ และการอภิบาล สัตบุรุษได้อย่างทั่วถึงในอนาคต Bro. Mojojoe

! ! ! l l A a n a S

a t s i r a n i m e S g n i h a ก Masay ิตกระเเสเรีย ว ี ช ใน ข ุ ส ม า มีคว ินส์

าษาฟิลิปป ภ 68

=

เสียงของแม่

69

กระแสแห่งการรักและรับใช้

กระแสแห่งการรักและรับใช้ (กระแสเรียก)

เคยมีคณ ุ พ่อคณะเยซูอติ ท่านหนึง่ ได้เคยกล่าวถึงแรงผลักดัน หรือจิต วิญญาณแห่งแรงจูงใจที่คอยกระตุ้น รบกวน และส่งพลังแห่งการมีวิสัยทัศน์ ในการรักและรับใช้ขององค์พระคริสตเจ้าและปลูกฝังทัศนคติแห่งการอยาก เป็นผู้ติดตาม เรียนรู้ รัก และรับใช้งานขององค์พระคริสตรเจ้าในท่ามกลาง เพื่อนมนุษย์ ส�ำหรับบรรดาพระสงฆ์ นักบวช ซิสเตอร์ ภราดาและบรรดา สามเณร บุคคลเหล่านี้ ล้วนแล้วแต่มีจิตวิญญาณแห่งแรงจูงใจที่พระจิตเจ้า ทรงผลักดัน หรือ รบกวนจิตใจของพวกเราให้เข้ามาติดตามในองค์พระคริ สตเจ้า หลาย ๆ คนเข้ามาติดตามพระเจ้าเพราะได้เห็นความสวยงามในการ สวดภาวนาและพิธีกรรมต่าง ๆ พวกเขาเหล่านั้นต่างชื่นชอบการภาวนาและ พิธีกรรม เห็นการภาวนาเป็นเหมือนของขวัญทางจิตวิญญาณ เป็นของขวัญ ที่ไม่ใช่เพียงเพื่อท�ำให้ตนเองพบความสุขเท่านั้น หากแต่รวมไปถึงความสงบ สุขอย่างลึกซึง้ ทีห่ ามิได้ทวั่ ไปในยามปกติ หรืออาจจะกล่าวได้วา่ บางครัง้ ไม่สา มารภที่จะอธิบายความรู้สึกเหล่านั้นได้ แต่การภาวนาส�ำหรับพวกเขานั้นยัง ถือว่าเป็นของขวัญที่พวกเขาสามารถมอบให้กับทุกคนได้ทั้งที่มีชีวิตอยู่และ 70

ล่วงลับไปแล้ว ของขวัญแห่งการภาวนาเป็นสิ่งอมตะและไม่มีใครที่สามารถ จะปฏิเสธทีจ่ ะไม่รบั ได้ เพราะการภาวนาเป็นเสมือนของขวัญแห่งการให้เปล่า ของพระเจ้าที่ทรงให้ไว้ในตัวของพวกเราทุกคนตั้งแรกเกิดแล้ว หลาย ๆ คน ได้รับการเรียกจากพระเจ้าให้มาเป็นของขวัญให้กับผู้อื่นผ่านทางการภาวนา เช่นเดียวกัน ผู้เขียนก็อยากจะเชิญชวนผู้อ่านทุกท่านได้ตระหนักในกระแส เรียกและความเชือ่ ของตน ให้ตนมาเป็นส่วนหนึง่ ของขวัญแห่งการภาวนาให้ แก่กันและกัน กระแสเรียกของหลายคนได้รบั แรงผลักดันจากการทีม่ องเห็นถึงความ ต้องการของเพื่อมนุษย์ที่ใช้ชีวิตที่ยากล�ำบาก ยากจน ถูกทอดทิ้ง ละเลย ไม่ ได้รับความยุติธรรม และการเอาใจใส่จากสังคมหรือบุคคลรอบข้างเท่าที่ควร เสียงร้องให้ของความยากล�ำบากของบุคคลเหล่านี้ได้ดังขึ้นไปถึงพระเจ้า แน่นอนว่าเสียงร้องให้เหล่านี้ได้รบกวนจิตใจอันมีเมตตาและรักของพระเจ้า พระเจ้าทรงได้ยินและรับรู้ถึงความทุกข์ของบุคคลเหล่านี้ การที่พระเจ้าทรง สร้างมนุษย์เราจากภาพลักษณ์ของพระองค์เองนั้น พระองค์ทรงมีเหตุผล ต้องการให้เราได้มีความรู้สึก สัมผัส และรับรู้ถึงความรัก ความเมตตตา และ ความเอาใจใส่จากพระองค์เองและจากเพื่อนนมนุษย์กันเอง และแบ่งปัน ภาพลักษณ์ของพระเจ้านี้ให้แก่กันและกัน ที่จริงแล้วคุณลักษณ์ภาพลักษณ์ ของพระเจ้านี้ได้อยู่กับพวกเราทุกคนตั้งแต่แรกเกิดแล้ว เพียงแต่เมื่อถึงเวลา ของมัน พระเจ้าทรงดลใจและกระตุ้นความรู้สึกนี้ออกมาจากจิตวิญญาณ และก้นเบือ้ งลึกของจิตใจเราให้มาตระหนักถึงความต้องการของบุคคลผูย้ าก ล�ำบากเหล่านี้ กระแสเรียกของหลายคนที่ได้รับแรงผลักดันลักษณะนี้ เมื่อ เห็นถึงความอยุตธิ รรมหรือความทุกข์ยากและเสียงร้องให้ของผูย้ ากไร้เหล่านี้

71

จิตวิญญาณของพวกเขาจะรับรูถ้ งึ ความไม่สงบสุขที่ ลึกๆภายในจิตใจหรือในแก่นจิตส�ำนึกของพวกเขา พวกเขาจะรู้สึกว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่คอยรบกวน จิตใจเขาตลอดเวลา ความทุกข์ที่เกิดจากความ ไม่สงบสุขภายในจิตใจนี้คือเสียงเรียกของพระเจ้า เมื่อเสียงเรียกนี้ได้รับการตอบรับแล้ว บุคคลคนั้น จะจะรับรูถ้ งึ ความสุข ความสงบ และเข้าใจถึงความ หมายของชีวิตตน ว่าตนไม่ได้อยู่เพื่อความสุขของ ตนเอง แต่เพื่อผู้อื่นดังเช่น พระเยซูเจ้า และบรรดา นักบุญทั้งหลายได้ท�ำเป็นที่ประจักษ์มาแล้ว เราจะเห็นว่ากระแสเรียกไม่ใช่สิ่งอื่นใด นอกจากจะเป็นกระแสแห่งแรงผลักดันของพระเจ้า ทีค่ อยรบกวนและกระตุน้ พลังแห่งจิตวิญญาณทีแ่ ท้ จริงของเรา (จิตวิญญาณแห่งการรักและรับใช้) ออกมาสู่ผู้อื่น ท�ำให้เรานั้นเป็นเหมือนของขวัญชิ้น ส�ำคัญทัง้ ในทางด้านจิตวิญญาณและด้านกายภาพ ให้แก่ผู้อื่น นั่นคือของขวัญแห่งการรัก และรับใช้ ซึ่งกันและกัน การตอบรับกระแสเรียกหรือแรงผลัก ดันนี้จากพระเจ้า จึงเป็นการที่เรามี ชีวิตจิต หรือ จิตวิญญาณแห่งความปรารถนาที่จะรักและรับใช้ ประกาศ และเป็นประจักษ์พยานถึงคุณลักษณะ หรืออัตลักษณ์ของพระเจ้าที่อยู่ในภายในตัวตน ของเราออกมาอย่างมีความหมาย มนุษย์ทุกคนไม่ ได้เกิดมาเพื่อแสวงหาความหมายของชีวิตตนของ แต่เกิดมาเพื่อมอบความหมายของชีวิตของตนให้ กับผู้อื่น มีเพียงความรักและการรับใช้เท่านั้นที่จะ 72

แสดงถึงความหมายของชีวิตที่แท้จริง ดังที่พระสันตะปาปาเปเนดิกน์ที่ 16 ได้เคยกล่าวว่า การรักและรับใช้เป็นรากฐานของความเป็นมนุษย์ที่ด�ำรงอยู่ ในตัวมนุษย์ทุกคน รากฐานนี้คือสิ่งที่ทำ� ให้ชีวิตของมนุษย์มีความหมายและ แตกต่างจากสิ่งสร้างอื่นทั้งหมดของพระเจ้า การตอบรับกระแสเรียกของตน ไม่ว่าจะเป็นกระแสเรียกของการเป็นพระสงฆ์ นักบวช หรือฆราวาส ล้วนแต่ ต้องเผยหรือเปล่งประกายจิตวิญญาณของรากฐานนี้ออกมาทั้งสิ้น ผู้เขียนอยากเป็นก�ำลังใจให้กับผู้ที่อยู่ในกระแสเรียกแล้วนั้นให้ภาค

ภูมิใจ รัก และรับผิดชอบกระแสเรียกของตนเองด้วยความพากเพรียรอย่าง ที่สุด ให้กระแสเรียกของเราเป็นตัวผลักดันเราให้กลายเป็นของขวัญอันมี ความหมายและคุณค่าของพระเจ้าให้กับผู้อ่ืน ให้กระแสเรียกของเราเป็น เหมือนบ้าน เป็นทีพ่ กั พิงส�ำหรับผูอ้ นื่ ทัง้ ทางด้านจิตวิญญาณและกายภาพ ให้ กระแสเรียกของเราเป็นกระแสเรียกทีม่ ตี วั ตนของพระเจ้าอยู่ ให้มจี ติ วิญญาณ แห่งการรักและรับใช้ และที่ส�ำคัญที่สุดคือ ให้กระแสเรียกของเราเป็นกระแส แห่งชีวิต(ใหม่)ให้กับผู้คน ส�ำหรับคนที่ก�ำลังแสวงหาหรือตระหนักในความกระแสเรียกของตน

73

ผูเ้ ขียนอยากเชิญชวนทุกท่านได้เปิดจิตใจของท่านให้กบั กระแสแห่งแรงผลัก ดันของพระเจ้าได้ทำ� งานในจิตวิญญาณของท่าน โดยผ่านทางการภาวนาและ ตระหนักถึงเสียงร้องให้ของผูท้ กุ ข์ยากทัง้ หลายทีท่ า่ นพบเจอทุกวัน นอกจากนี้ จงฟังเสียงแห่งความสงบสุขอันลึกซึ้งที่ได้จากการได้มีประสบการณ์จากการ ภาวนา รักและรับใช้ผู้อื่น ผู้เขียนเชื่อว่า เมื่อพระเจ้าทรงเรียกใครคนหนึ่งไป ท�ำงานของพระองค์นั้น พระองค์ทรงท�ำให้เขาคนนั้นเข้าใจและเห็นถึงค�ำว่า รักและรับใช้ ที่แตกต่างไปจากบุคคลอื่นๆ พระเจ้าจะทรงท�ำให้เขาเห็นถึงจิต วิญญาณ ความสงบสุข และความหมายของชีวติ ใหม่ทอี่ ยูใ่ นค�ำหล่านัน้ ซึง่ เรา จะเห็นตัวอย่างจากนักบุญเทเรซาแห่งกัลกัตตา ผูท้ ไี่ ม่เคยหยุดพักทีจ่ ะรักและ รับใช้ผู้ยากไร้ มีเพียงการได้รักและรับใช้ท่านนั้นที่จะท�ำให้ท่านได้พบความ สุขสงบและความหมายที่แท้จริงของการมีชีวิตอยู่ ท้ายที่สุดนี้ผู้เขียนอยาก จะเชิญชวนเราคริสตชนทุกคนได้ตระหนักถึงความเชื่อและกระแสเรียกของ ตน เพื่อที่ตนจะได้เป็นกระแสแห่งแรงผลักดันของพระเจ้า และเพื่อเป็นของ ขวัญให้แก่กันและกันด้วย บร. จอ

74

ชีวิตอาจจะเจอกับอุปสรรคขวากหนาม ทะเล ภูเขา พายูฝน หนทางคดเคี้ยวบ้าง เมื่อมองเป็นภาพรวมแล้ว ชีวิตนั้นช่างงดงามอย่างน่าอัศจรรย์ ~ iDea[r]

ชีวิต75

@ออสiต รiลีย !! @ออสเตรเลีย

คณะพระมาไถ่ ไ ด้ ม อบโอกาสทางการ ศึกษาให้แก่บรรดาสามเณรผู้ได้รับการอบรมเพื่อ ฝึกฝนตัวเองให้เป็นธรรมฑูตในอนาคต บรรดาสาม เณรที่ ถ วามตั ว แล้ ว ก็ จ ะมี โ อกาสได้ ไ ปศึ ก ษาต่ อ ที่ ต ่ า ง ประเทศ และนี่เป็นโอกาสดีส�ำหรับพวกเขาที่จะได้เก็บเกี่ยว ประสบการณ์ในที่ต่าง ๆ

บรรดาบราเดอร์ที่เรียนเทววิทยาครบสองปีที่เมือง ดาวาว ประเทศฟิลิปปินส์ ก็จะไปศึกษาเทววิทยาต่อที่ประเทศ ออสเตรเลียอีกสองปีครึ่งโดยประมาณ จากนั้นก็กลับมาถวามตัว ตลอดชี พ บวชสั ง ฆานุ ก ร และบวกเป็ น พระสงฆ์ ใ นขั้ น ต่ อ ไป ปี นี้ มี บราเดอร์สี่คนที่ก�ำลังศึกษาเทววิทยาอยู่ที่ Yarra Theological Union เมือง เมลเบิร์น รัฐวิกตอเรีย ประเทศออสเตรเลีย และนี่ถือเป็นโอกาสดีส�ำหรับพวก เขาที่จะได้ฝึกฝนตัวเอง พวกเขาอยู่ที่นั่นไม่เพียงแต่เรียนเทวศาสตร์ แต่พวกเขา ได้เรียนรู้ด้านงานอภิบาลด้วยเช่นกัน มากไปกว่านั้นที่อบรมไม่เพียงแต่มีคนไทย เท่านั้น แต่ยังมียรรดาบราเดอร์ที่มาจากที่ต่าง ๆ ด้วยเช่นกัน 76

การอยู ่ ร ่ ว มกั น หลาก หลายแขวง เชื้อชาติวัฒนะรรมถือ เป็นโอกาสดีส�ำหรับบรรดาบราเดอร์ ที่จะได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างเป็นคณะ หล่อหลอมตนเองเพื่อเป็นน�้ำหนึ่งใจเดียวกัน ในการท�ำงานอภิบาลและร่วมงานกับเเขวงอื่น ๆ และนี่ถือเป็นจุดมุ่งหมายของสมัชชาใหญ่ของคณะ พระมหาไถ่ครั้งที่ 25 ที่ผ่านมา

จุดประสงค์ของคณะพระมหาไถ่ที่ส่งบรรดาบรา เดอร์ไปศึกษาต่อทีต่ า่ งประเทศนัน้ เพือ่ ให้พวกเขาได้เรียนรูท้ าง ด้านวิชาการ งานอภิบาลและชีวิตหมู่คณะ เพื่อจะได้เป็นผู้เเพร่ ธรรมตามแบบอย่างท่านนักบุญอัลฟอนโซ ผู้ก่อตั้งคณะพระมหาไถ่ มีชีวิตเพื่อรับใช้และประกาศพระวรสารอย่างพากเพียร ตามจิตตารมณ์ ของคณะพระมหาไถ่อย่างแท้จริง บราเดอร์ธนกฤต มหาลาภชัย, C.Ss.R.

77

อิสยาห ์ 52:7

“เท้าของผู้แพร่ธรรมช่างงามจริงหนอ” (อิสยาห์ 52:7)

78

ชีวิตเณรที่เยอรมนี

@ Würzburg

ก่อนอื่นต้องขอบอกว่าคณะ พระมหาไถ่มบี า้ นเณรอยูท่ เี่ มือง Würzburg ประเทศเยอรมนี เป็นบ้านเณร ของแขวงเวียนนา-มิวนิค ทั้งบ้านมี เณรแค่สองคน คือ คนเยอรมัน และ คนไทย กระแสเรียกของคณะนักบวช ที่ยุโรปวิกฤตมาก การอบรมที่นี่ไม่ได้ เคร่งครัดแบบบ้านเรา เขาให้อิสระ แบบผูใ้ หญ่ เพราะผูใ้ ห้การอบรมถือว่า ถ้าคุณใช้เสรีภาพเป็น นั่นแสดงว่า คุณโตแล้ว เราก็มีตารางเข้าวัด สวด ภาวนา เหมือนบ้านเณรทั่วๆ ไป ที่ พิเศษคือ ไม่มีตารางแยกระหว่างพระ สงฆ์กับเณร ทุกคนใช้ตารางเดียวกัน หมด สมาชิกบ้านก็มาจากทั้งเยอรมนี และออสเตรีย พวกเขาพูดเยอรมัน แต่ เป็นภาษาท้องถิ่น (ซึ่งขนาดคนชาติ เดียวกันยังฟังกันล�ำบาก)

ชีวิตเณรที่เยอรมนี

79

สมาชิก แขวง เวียนนา -มิวนิค สิ่งส�ำคัญที่ต้องท�ำที่นี่ คือ การเรียน เราเรียนในมหาวิทยาลัยของ รัฐ (หลายคนอาจแปลกใจนะครับว่ามหาวิทยาลัยรัฐบาลเขาสอนเทววิทยา คาทอลิกด้วย?) เนือ่ งจากสนธิสญ ั ญาทีท่ ำ� กับวาติกนั สมัยก่อนสงครามโลกครัง้ ทีส่ อง ท�ำให้รฐั ต้องอุปถัมภ์พระศาสนจักร รวมถึงเรือ่ งการศึกษาคาทอลิกด้วย ถ้าถามว่าเรียนยากมั้ย ต้องตอบเลยว่ายาก เพราะใช้ภาษาเยอรมันทั้งหมด แถมอาจารย์บางคนก็พูดไม่ค่อยรู้เรื่อง ตอนสอบก็ยากครับ แต่หลายวิชา สอนดี เพราะเขาจะเน้นไปทีพ่ ระคัมภีรก์ บั ประวัตศิ าสตร์ ซึง่ เป็นการเรียนแบบ วิพากษ์วจิ ารณ์ ไม่ใช่สอนให้ทอ่ งจ�ำ (แต่ตอ้ งจ�ำความคิดของอาจารย์ไปสอบ... อาจารย์หลายคนก็อยากได้ยนิ เฉพาะทีเ่ ขาอยากได้ยนิ ) การวิพากษ์วจิ ารณ์นนั้ รวมไปถึงการวิจารณ์สงิ่ ทีพ่ ระสังฆราชและสังฆมณฑลท�ำด้วย ถ้าเรียนแล้วไม่ สามารถวิเคราะห์แยกแยะ แสดงความเห็นได้ เขาก็ถามว่าจะเรียนไปเพือ่ อะไร งานอภิบาลที่นี่ก็มีนะครับ เราดูแลทั้งหมด 5 วัด 1 วัดสาขา ท�ำมิสซา ที่บ้านพักคนชราและบ้านพักฟื้น พวกคุณพ่อที่อยู่ที่นี่ก็มีประชุมบ่อยมาก แต่ ที่บ่อยกว่าคือพิธีปลงศพ เพราะผู้สูงอายุเยอะ พวกเราก็ไปช่วยคุณพ่อเขา วัน หยุด หรือ วันไหนทีม่ ีงานใช้ชว่ ยท�ำ เช่น สอนค�ำสอน น�ำวจนพิธกี รรม แบ่งปัน 80

ชีวิตหมู่คณะที่นี่ดีมากนะครับ พวกเราก็รักกันดี หลังท�ำวัตรเย็นก็มา นั่งคุยกันแทบทุกเย็น (แบบไม่มีตาราง) แล้วก็ไม่มีปัญหาทะเลาะเบาะแว้ง กัน ทุกคนก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหนครับ เพราะเขาไม่มี pocket money อยาก ได้อะไรก็เบิกเอา พวกผมทีเ่ ป็นเณรก็ได้เงินจ�ำนวนหนึง่ ต้องใช้ให้หมด ถ้าหมด แล้วส่งบิลมา ถึงจะได้ก้อนใหม่ เรื่องความยากจนที่นี่ก็ยังนับว่าเคร่งมากเลย ทีเดียว โดยรวมชีวิตก็มีความสุขดีครับ ได้เรียนอะไรหลายๆ อย่าง โดยเฉพาะ อย่างยิ่งการเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับคนต่างชาติ ต่างวัฒนธรรม ส่วนตัวผมก็ เหลืออีกหนึ่งเทอมเท่านั้น แค่เขียนงาน และสอบ ก็จะจบแล้ว ยังไงภาวนา ให้ผมด้วยนะครับ

บราเดอร์วิศิษฐ์ แสงสว่าง, C.Ss.R.

81

เรื่องเล่าจากยอดดอย

เรื่องเล่าจากยอดดอย

วันนี้เป็นวันที่พวกเราแต่ละคนต้องออกไปปฏิบัติหน้าที่ตาม หมู่บ้านชนิดที่เรียกได้ว่า “ทุกคนต้องไป” ก็ว่าได้ โดยบางคนก็ออกไป ตั้งแต่เมื่อวานบ่าย แต่บางคนก็ออกเช้ามืด ในขณะที่บางคนก็ออกตอน สายๆ ทั้งนี้ก็แล้วแต่ตารางที่แต่ละคนได้นัดหมายกับชาวบ้านเอาไว้ แต่ ในเขต “ตะวันตก” ที่ได้รับผิดชอบอยู่นี้ พวกเราจะออกไปหมู่บ้านกันใน ช่วงเช้ามืดตัง้ แต่เวลา 05.00น. เพราะหมูบ่ า้ นทีอ่ ยูไ่ กลสุดทีเ่ ราดูแลจะใช้ เวลาเดินทางประมาณ 2 ชั่วโมงในการเดินทางเท่านั้น ดังนั้นวันนี้เราจึง ได้ออกเดินทางกันตามเวลาปรกติที่เคยปฏิบัติ และเมื่อขึ้นรถก็กะว่าจะ แอบ “งีบ” เป็นการ “ชาร์ตแบตเพิ่ม” จะได้พร้อมลุยงานในวันนี้ เพราะ เราต้องเดินทางไปถวายมิสซาให้กับชาวบ้านถึง 5 หมู่บ้านด้วยกัน . ด้วยเหตุนี้จึงจ�ำเป็นอยู่เองที่จะต้องรีบ “ชาร์ตแบต” ให้เต็มที่ไว้ ก่อน (555…ก็เข้าข้างตัวเองไปเรื่อย...555) แต่เมื่อเดินทางไปได้ราว 1 ชัว่ โมง ก็ได้ยนิ เสียงสละ(ครูคำ� สอน)ทีก่ ำ� ลังท�ำหน้าทีข่ บั รถให้รอ้ งขึน้ ว่า... อ้าว...เท่านัน้ แหละ...สติสมั ปชัญญะทีก่ ำ� ลังล่องลอยไปเฝ้า “พระยาเวห์” ก็รีบกลับเข้าร่างในบัดดล(...555) แล้วจากนั้นก็ค่อยๆลืมตาขึ้นจึงเห็น ต้นไม้ตน้ ค่อนข้างใหญ่ลม้ ขวางถนนทีเ่ ราก�ำลังจะผ่านไป เลยต้องท�ำการ หยุดรถก่อนเป็นอันดับแรก จากนัน้ จึงลงไปส�ำรวจว่าเราจะท�ำอย่างไงจึง จะสามารถ “ไปต่อได้” ทั้งนี้ก็เพราะในรถเราไม่ได้เตรียมอาวุธอะไรไว้ใน

82

รถเลย ยกเว้นชุดอุปกรณ์ทจี่ ะใช้ในพิธมี สิ ซาเท่านัน้ ทัง้ นีก้ เ็ พราะไม่เคย คิดว่าเหตุการณ์แบบนีม้ นั จะเกิดขึน้ กับตัวเอง ทัง้ ๆทีบ่ รรดาคนทีเ่ คยอยู่ บนนี้ก็เคยเตือนเอาไว้แล้วว่า สิ่งของที่จำ� เป็นจะต้องมีไว้ในรถช่วงฤดู ฝนคือ ขวานหรือมีดพร้าที่จะใช้ตัดกิ่งไม้และจอบเป็นสิ่งที่จะต้องมีติด รถไว้เสมอๆเวลาออกหมูบ่ า้ น เพราะถ้าเกิดเหตุการณ์เฉพาะหน้าทีเ่ รา ไม่คาดคิด สิ่งเหล่านีจ้ ะสามารถแก้ปัญหาต่างๆให้กับพวกเราได้ ...จึง ท�ำให้คิดถึงค�ำพูดที่ว่า... “ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน�้ำตา” ขึ้นมาทันใด เพราะถ้าวันนีเ้ รามีมดี พร้าอยูบ่ นรถ เราจะสามารถตัดกิง่ ไม้และหาทาง ไปต่อได้ในเวลาเพียงแค่ 5-10 นาที แต่เช้านี้พวกเรา 2 คนต้องช่วยกัน หักกิ่งไม้ด้วยมือเปล่า(เนื่องจากวันนี้เราออกหมู่บ้านกันแค่ 2 คนเลย ไม่มีใครที่จะถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐานให้กับพวกเราได้...นับว่าเป็นการ “พลาดอย่างแรง” ...555) และถ้าจะให้ดันต้นไม้ออกจากถนนยิ่งเป็น ไปไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เพราะต้นไม้มันค่อนข้างใหญ่และเราแค่ 2 คน ขอบอกว่า “ไม่นา่ จะไหว” ฉะนัน้ เช้านีเ้ ราต้องเสียเวลากับการช่วยกันหัก กิ่งไม้และดึงให้ขาดออกจากต้นไม้กันนานเลย และที่สุดก็ต้องบอกว่า “ความพยายามอยู่ที่ไหน...ความส�ำเร็จอยู่ที่นั่น...ก็เป็นจริงกับตาพวก เราจริงๆ...555” ซึ่งพอเราสามารถผ่านอุปสรรคแรกนี้มาได้ เราก็ได้แต่ บอกกันและกันว่า “เดีย๋ วกลับไป” จะรีบสัง่ ซือ้ มีดพร้าไว้ตดิ รถทุกคันของ พวกเราทุกคนทีน่ ี่ เพราะเราต่างก็ตอ้ งออกเดินทางกันเสมอๆอย่างน้อย มีอาวุธติดรถไว้ก็ไม่น่าจะเสียหายอะไร และเมื่อได้วิ่งรอกท�ำมิสซาจน ครบทั้ง 5 หมู่บ้าน ก็ถึงเวลากลับ แต่ก็ไม่นึกว่าจะมีเรื่องอะไรให้ได้ตื่น

83

เต้นกันอีกแล้ว แต่ก็ดันมีเรื่องเกิดขึ้นจนได้ คือหมู่บ้านสุดท้ายที่เราไป ถวายมิสซาในวันนี้คือ “หมู่บ้านกลอท่า” ซึ่งเป็นหมู่บ้านที่มีจ�ำนวนคริ สตชนน้อยที่สุดแค่ 3 ครอบครัวเท่านั้น แต่แม้พวกเขาจะมีจ�ำนวนน้อย พวกเราก็ไม่ได้คิดจะทอดทิ้งแม้แต่น้อย เพราะเรายังไปถวายมิสซาให้เ หมือนๆกับทุกหมูบ่ า้ นคือทุกเดือน แต่ในวันนีพ้ เิ ศษหน่อยคือ มีชาวบ้าน คนหนึง่ เขาบอกว่าเมื่อเดือนก่อนฝ้าผ่าลงตรงเสาบ้านทีเ่ ขานอนตรงนัน้ พอดี เลยอยากให้ไปท�ำมิสซาและเสกบ้านให้ด้วย

พวกเราจึงได้พากันขนสัมภาระกันพะรุงพะรังขึ้นไปทันที เพื่อ ท�ำมิสซาและเสกบ้านให้เป็นการเรียกขวัญและให้ก�ำลังใจเขาและ ครอบครัว และบ้านนีจ้ ะพูดได้เลยว่าเป็นบ้านทีอ่ ยูส่ งู ทีส่ ดุ ในจ�ำนวนบ้าน ต่างๆในหมูบ่ า้ นนี้ (มินา่ ...ฟ้าผ่า...555…จุจ๊ .ุ๊ ..ได้แต่คดิ ...ไม่กล้าพูดกลัว เขาจะเสียใจ...555) ในขณะที่ถวายมิสซาฝนก็ตกลงมาค่อนข้างหนัก พอมิสซาเสร็จพวกเราก็ขอตัวขึ้นรถเตรียมจะกลับบ้าน และสละ(ครูค�ำ สอน)ก็ได้ท�ำการขับรถถอยหลังลงเนิน เพราะด้านบนไม่สามารถกลับ รถได้เนื่องจากไม่มีพื้นที่พอที่จะใช้กลับรถได้ ดังนั้นทางเดียวที่ท�ำได้ก็ 84

คือต้องถอยหลังลงมาอย่างเดียวเท่านั้น ซึ่งก่อนที่จะถอยก็ได้บอกย�้ำ กับสละ(ครูค�ำสอน)แล้วว่าให้พยายามบังคับรถให้ด้านคนขับชิดภูเขา ไว้ก่อน แต่พอเริ่มถอยเท่านั้นแหละ รถมันก็ค่อยๆไถลปัดไปทางที่เป็น ไหล่เขาอย่างฉิวเฉียด(...ถึงตรงนี้...หลายคนคงอยากจะภาวนาให้รถ มันปัดๆไปเสียจะได้หมดเรื่องหมดราว...555…ก็ขอบอกว่า...ขอโทษ นะครับทีไ่ ม่เป็นไปดัง่ ทีท่ า่ นคิด...555...เพราะคราวนี.้ ..รอด...ครับผม...

555)

ก็เลยต้องบอกให้หยุดรถและจอดลงไปดูว่าเราจะสามารถ ดึงรถกลับมาได้อย่างไร แต่แม้เราจะพยายามอยู่เป็นนานก็ไม่เป็นผล โชคดีที่ชาวบ้านที่มาร่วมมิสซาเขาก็อยู่ตรงนั้นด้วย คนหนึ่งจึงได้ขับรถ มอเตอร์ไซค์เข้าไปในหมู่บ้าน เพื่อที่จะหารถมาช่วยดึง ในเวลาไม่นาน นัก เราก็ได้ยินเสียงรถวิ่งมาและมีคนเดินตามมาพร้อมจอบในมือ เมื่อ เดินดูกันแล้วพวกชาวบ้านที่มาช่วยก็ลงมือปฏิบัติงานทันทีชนิดที่เรียก ได้ว่า “รู้งาน” กันเลยทีเดียว แม้ว่าเราจะได้ชาวบ้านมาช่วย แต่ก็ใช่ว่า มันจะสามารถแก้ปัญหานี้ได้ง่ายๆก็หาไม่ เนื่องจากชาวบ้านเองก็ช่วย กันทั้งขุดทั้งออกความเห็นร่วมกันว่าจะเอาอย่างไง พวกเราติดอยู่ตรง นี้น่าจะประมาณ 1 ชั่วโมงเต็มๆ แต่คิดแล้วก็ดีเหมือนกันเพราะเราจะ ได้มีประสบการณ์ตรงกับเขาบ้าง เผื่อเวลาเจอเหตุการณ์แบบเดียวกัน นี้ครั้งต่อไป เราจะได้ไม่อกสั่นขวัญแขวนกันแบบวันนี้...บรื๋อๆ...ขอบ อกว่า...ใครไม่หวาดเสียวก็ช่าง...แต่อาตมาบอกได้ค�ำเดียวว่า...มันน่า หวาดเสียวจีจีครับผม (555)

พ่อเล็กเองครับผม

85

86

“จิ บ ชา”

จิบชา

สีเสื้อของแฟนพี่ ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง

ในโต๊ะอาหาร พี่สาวของดาวได้ถามทุกคนที่ร่วมรับประทานกันว่า แฟนของเธอใส่เสื้อสีอะไร หลังจากที่ทุกคนได้ตอบว่า “สีเทา” เธอจึงหันไป หาแฟนเธอแล้วถามเขาว่า “เอ้า คราวนี้บอกพวกเขาไปสิว่านายคิดว่านาย ใส่เสื้อสีอะไร” แฟนของพี่สาวของดาวก็ตอบว่า “สีขาวโทนมืด”

87

ขยะในสายตาของเขา

ณ บ้าน ในใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง ขณะที่เต่าก�ำลังว่ายน�้ำกับ น้องชายที่มีชื่อว่า เป็ด พ่อของทั้งสองเดินออกมาจากบ้าน พ่อ : พรุ่งนี้เป็นวันทิ้งขยะ รู้ไหมว่าหมายความว่าอะไร เต่า : เขาหมายความว่าให้เราเก็บของที่ไม่ใช้แล้ว เตรียมไว้เพื่อไป ทิ้งให้ดี ขณะที่เต่าก�ำลังพูดคุยกับพ่ออยู่นั้น เป็ดก็ได้หันมามองที่ เต่า ด้วย สายตาที่เย็นชา เป็ด : มันถึงเวลาที่พี่ต้องไปจากบ้านหลังนี้แหละ (สักที) เต่า : ;&@?#^*<~>

ลูกข้าเจ๋งกว่า

ชายสามคนเป็นเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานาน บังเอิญพบกันที่ ร้านเหล้าแห่งหนึง่ พอเมาได้ทกี่ ค็ ยุ กันตามประสาเพือ่ น จนมาถึงเรือ่ ง ลูกชายของแต่ละคน ชายคนที่1 : เปี๊ยกลูกข้ามันเรียนจบนานแล้ว เป็นผู้บริหารบริษัทได้

เงินเดือนแค่ ล้านเศษๆเอง แต่มนั เป็นคนดีนะ มันรักแฟน 88

มันมากเลย ล่าสุดมันเพิ่งถอยรถสปอร์ตคันละ 15 ล้าน

ให้แฟนมันน่ะ ชายคนที่2 : เห้ย ลูกข้าก็เหมือนกัน เดือนที่แล้วหนิมันก็เพิ่งซื้อบ้าน

หลังละ 20 ล้านให้แฟนมันเหมือนกันแล้วลูกเอ็งล่ะ (ชี้ นิ้วไปหาชายคนที่3) ชายคนที่3 : ลูกข้าเป็นกระเทยว่ะ วันๆไม่ท�ำอะไรเลย ชายคนที่2 : เห้ยๆ ไม่เป็นไร ไม่ต้องเสียใจหรอกเพื่้อน ชายคนที3่ : ป่าวๆ ข้าไม่เสียใจหรอก ข้าว่าดีออกมันมีแฟนทีเดียวตัง้

2 คนแหน่ะ ไม่นานมานี้แฟนมันคนนึงก็เพิ่ง ซื้อรถคัน

ละ 15 ล้านให้ อีกคนก็ซื้อบ้านหลังละ 20 ล้านให้

ข้าว่าดีออกจะตายไป

ผู้หญิงเขาไม่ตดกัน

น้องสาวคนเล็กของฟ้าใส เคยโดนลงทัณฑ์บนและมีจดหมาย มาถึงบ้าน เพราะมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งบอกเธอว่า “ผู้หญิงเขาไม่ตดกัน หรอก” เธอเลยขึ้นไปนั่งบนตัวของเขาแล้วก็ตดใส่

89

ภัตตาคารสุดหรู

ชายคนหนึ่งเดินซื้อของอยู่ที่ย่านการค้าแห่งหนึ่ง ขณะที่ ก�ำลังเดินซื้อของนั้นธรรมชาติก็เกิดเรียกร้องเขาจึงตัดสินใจเ้ดินไป เข้าห้องน�ำ้ ของภัตตาคารสุดหรูแห่งหนึง่ เข้าพบกับผูค้ นมากมายแน่น ร้านซึ่งก�ำลังเพลิดเพลินกับอาหารอย่างเอร็ดอร่อย เขาเดินเข้าไปลึก ขึ้นก็เป็นป้ายว่า ห้องน�้ำเชิญชั้น 2 เขาจึงรีบเดินขึ้นไป พอถึงห้องน�้ำ กลับมีป้ายเขียนว่า "ช�ำรุด" ตอนนั้นเขาไม่สนสิ่งใดแล้ว ได้แต่คิดว่า พังก็พงั วะ ไม่งนั้ เหลืองแน่นอน เขาจึงเข้าไปปลดทุกข์อย่างเต็มทีแ่ ละ สบายใจ หลังจากเสร็จธุระเขาก็เดินลงมาชัน้ ล่าง พบว่าผูค้ นทีเ่ คยกิน อาหารอยูน่ น้ั หายไปหมด ซักพักมีบาร์เฺ ทนเดอร์คลานออกมาจากเคา ท์เตอร์ด้วยสภาพที่เปื้อนไปหมดแล้วพูดว่า "ว้าว คุณโชคดีจัง คุณไป อยูไ่ หนมา เมือ่ กีม้ ขี จี้ ากทีไ่ หนไม่รหู้ ล่นลงมาถูกพัดลมเพดานกระจาย ทั่วร้านเลย คุณโชคดีมาก ๆ เลย ที่ไม่โดนอะไรเลย"

90

ธรรมมูณของคณะพระมหาไถ่

ไซ ข้ น

ไซ้ขน

ถ้าทางที่เราเดินเป็นทางของเรา พระจะทรงถางทางช่วยเรา