SURVIVALRUN december 2018

SURVIVALRUN

THE NEXT GENERATION PAUWENBURG STELT ZICH VOOR ONDANKS DROOGTE TOCH WETLANDS TECHNIEK UITGELEGD, DWARSBALKEN

DECEMBER

2018

23e Jaargang

nr. 98 1

IN THE PICTURE Udenhout 2018 Beeld Bennie Slagers

2

3

COLOFON SURVIVALRUN is een uitgave van Survivalrun Bond Nederland Secretariaat Oude Maatsestraat 10 6941 SE Didam tel. 06-25030676 E-mail: secretaris@survivalrunbond.nl Banknr. NL54RABO0374719977 K.V.K. 40124386 Website www.survivalrunbond.nl Beheerder: Jochem Beunk E-mail: webmaster@survivalrunbond.nl Redactie Iris Janssen Melissa Papa Marlies Petter Bennie Slagers E-mail: redactie@survivalrunbond.nl

INHOUD

NIEUWS 6 AANKONDIGING SURVIVALRUN 8 THE NEXT GENERATION 10 SURVIVALRUN VERENIGING STELT ZICH VOOR 16 IN THE PICTURE 18 AANKONDIGING SURVIVALRUN 20 SURVIVALRUN VERENIGING STELT ZICH VOOR 22 TERUGBLIK SURVIVALRUN 24 TECHNIEK UITGELEGD 26 DREKBEKKIE 27 WIE IS DE SBN 28 RESPECT 30 IN THE PICTURE 32

Advertenties Voor informatie en tarieven contact opnemen met het secretariaat Vormgeving Afke Jansen AFontwerp Druk Drukkerij Westerlaan Omslagfoto Sanne de Jonge gemaakt door Bennie Slagers ISSN-nummer: 2543-3299 Voor adreswijzigingen, raadpleeg SBNprofiel via de website.

9

16

22 30

4

VOORWOORD

Beeld: Jantine Blaauwbroek

H

et seizoen 2018/2019 is inmiddels goed van start gegaan en we zitten alweer bijna op de helft. Wat gaat het snel. De vakantiekilo’s er eerst aftrainen was er dit jaar niet bij. Dit seizoen startte gelijk goed met het Open NK Korte survivalrun, tijdens de Niersdal Survivalrun in Gennep. Een mooie omgeving waar werd gestreden voor de eerste titel van het seizoen. Een goede voorbereiding is het halve werk, de dag van te voren even kitesurfen is geen goed idee.

Dit had dan ook gevolgen, een veertigste plek tijdens het ONK KSR, les geleerd. Ruben Dinkelman en Bianca Rougour-Machielse gefeliciteerd met jullie titel; Nederlands Kampioen Korte Survivalrun!

Een paar weken later konden we alweer strijden voor de tweede titel dit seizoen, het Open NK Middellange survivalrun in Leeuwarden. Een mooie run dwars door het centrum van Leeuwarden, wat een ervaring en wat een run. Een run waarbij je soms werd verrast door een hindernis, een ‘floating board’ bijvoorbeeld of hindernissen in een oude bus, komen we niet elke run tegen.

De vele, zware hindernissen en niet genoeg getraind te hebben resulteerden voor mij in het inleveren van het befaamde polsbandje

en een achtendertigste plek. Meer trainen dus!

Lenneke van der Heide en Thom van Cappellen gefeliciteerd met jullie titel; Nederlands Kampioen Middellange Survivalrun.

Ook in Neede en Vollenhove konden we weer deelnemen aan een mooie run. Waar het vorig jaar koud was in Neede kon dit jaar eigenlijk de thermo wel in de kast blijven. Een mooie run waar het vooral op de onderarmen aankwam. De finish was dit jaar weer in de oude vertrouwde vijver, wat voelde als thuiskomen. Met de organisatie van de survivalrun in Vollenhove blikken we terug op het minder natte ‘Veno in the Wetlands’, dan vorige jaren. Toch ook in Vollenhove weer veel water gezien.

Ik kijk tevreden terug op de eerste helft van het seizoen 2018/2019, waar ik nu voor het eerst meeloop in het wedstrijdcircuit. Dat is toch wat vroeger opstaan dan voor een recreanten survivalrun, deze hindernis valt nog zwaar.

Nu de kou overwinnen en blijven trainen voor de aankomende survivalruns. Succes met trainen en het behalen van de gestelde doelen aan het begin van dit seizoen. Op naar de tweede helft, we kunnen het!

Marlies Petter – Hoofdredacteur SURVIVALRUN

5

HIGHLIGHTS NAJAARS-ALV NOVEMBER 2018 Op 2 november 2018 vond de najaars-ALV plaats in Papendal. Hieronder lees je de highlights van deze avond. Voor een totaaloverzicht kun je het jaarverslag 2017/2018 vinden via www.survivalrunbond.nl/jaarverslag Parcourscommissie: Voorzitter Hans te Velthuis gaf aan dat steigerbouwconstructies een punt van aandacht blijven. We komen hier in de voorjaars-ALV na verder onderzoek met een gedegen plan op terug.

Tekst:

Wedstrijdkalender: In seizoen 2017/2018 werden 38 survivalruns georganiseerd onder auspiciën van de SBN. Het totaal aantal startplekken steeg met 15% naar 41.001.

Ledenbestand: Het aantal leden steeg naar 10.042 (+19%); in absolute zin de grootste stijging ooit. Het aantal licentiehouders steeg naar 3.018 (+15%). Het aantal aangesloten organisaties kwam op 89 (+11).

Aansluiting NOC*NSF: Op 01-012019 wordt de SBN volwaardig lid van NOC*NSF. We profiteren hiervan in kennisuitwisseling, uitstraling van onze sport en krijgen we een substantiële financiële bijdrage.

Goedkeuring: De kascommissie gaf de ALV het advies om de jaarrekening 2017/2018 goed te keuren en gaf penningmeester Carel een dikke pluim voor alle

werkzaamheden. De ALV nam dit advies over. Ook werd ingestemd met het voorstel om het positieve resultaat (€13.193) toe te voegen aan de algemene reserve. Tot slot werd decharge verleend aan het SBN-bestuur voor het gevoerde (financiële) beleid. Yorick Klein Gunnewiek wordt als lid van de kascommissie opgevolgd door Theo Terpstra. Frits Vink blijft nog een jaar in dienst als lid van de kascommissie.

Voorstel tot uitkering van het resultaat van de Shirtshop: De SBN Shirtshop heeft geen winstoogmerk. De ALV stemde in met het voorstel van het bestuur om het positieve resultaat van de SBN Shirtshop (€ 21.390) naar rato van het bedrag van de door hen afgenomen kleding uit te keren aan de WO’s en TG’s.

6

Commissie Deskundigheidsbevordering: In samenwerking met het bestuur is het SBN Opleidingshuis opgeleverd. Eric van den Ham en Jesper Hommes zijn de eerste drie jaar de bondstrainers.

Inmiddels zijn de eerste cursusdagen geweest, ook zijn de eerste certificaten uitgereikt aan de deelnemers die aan de competenties voldeden.

Ilona Roosien is de nieuwe commissievoorzitter. Zij kon de ALV vertellen dat de commissie is versterkt met Wouter Postma, Menno Schotanus en John Wiggerman.

Commissie Juridische en Financiële Zaken: De Commissie Juridische Zaken en Commissie Financiële Zaken zijn samengevoegd. Frank Koelewijn is de voorzitter. De minimumleeftijd voor leden hebben we verlaagd van acht naar zes jaar. Met het project Shared Services vanuit het NOC*NSF, een samenwerking van kleine bonden, wordt gekeken naar mogelijkheden voor een gezamenlijke financiële en ledenadministratie.

NIEUWS aantal uren per week in dienst te nemen.

Commissie Wedstrijdzaken: Voorzitter Theo Posthumus heeft met zes nieuwe leden een doorstart gemaakt en is bezig met het opstellen van een enquête onder leden. De commissie is ook bezig met de wedstrijdkalender en spreiding van wedstrijden.

Voorstel tot aanstellen medewerker Shirtshop: De Shirtshop wordt gerund door Eddy te Woerd als beheerder. Zijn assistent Chris Oolthuis gaat stoppen. De werklast van de Shirtshop blijft echter stijgen. Er wordt ingestemd door de aanwezigen met het voorstel tot het aanstellen van een betaalde medewerker voor 16 uur per week. De salariskosten bedragen circa € 17.500 per jaar en komen ten laste van de exploitatie van de Shirtshop.

Commissie Technische Zaken: Secretaris Henk Bos meldt dat deze commissie momenteel geen voorzitter heeft. Wel zijn twee nieuwe leden gevonden, Floris van Amerongen en Marcel Janssen. Een eerste vergadering heeft recent plaatsgevonden, een tweede vergadering samen met de voorzitter van de Parcourscommissie heeft plaats gevonden op 24 november. Heb je interesse in deelname aan deze commissie meld je dan gerust!

Aanpassen nummering op shirts: Tijdens de voorjaars-ALV 2018 was een voorstel aangenomen inzake de nummering van shirts bij recreatieve categorieën. Dit was echter abusievelijk niet verwerkt in het reglement. Dit punt is nu onder artikel 4.17 opgenomen in het Algemeen Reglement 2018/2019.

Bestuursverkiezingen: Voorzitter Mark Huizinga wordt door de ALV herkozen voor een tweede termijn. Jochem Schutten wordt door de ALV gekozen als bestuurslid PR & Communicatie.

Commissie PR & Communicatie: Voorzitter Teun de Laat licht het sponsorplan toe. 39 partijen zijn persoonlijk benaderd en met negen zijn nog serieuze gesprekken gaande.

Als je potentiële sponsoren of partners kent, dan horen we dat graag.

Afscheid: De voorzitter bedankt de aftredende bestuursleden Hans te Velthuis, Henk Bos en Simon in ’t Veld hartelijk met een persoonlijk woord en een bedankje. Hans te Velthuis, 26 jaar bestuurslid en nestor in alle opzichten, wordt door de ALV benoemd tot erelid. Zijn echtgenote Irene wordt door het bestuur benoemd tot lid van verdienste. Mark overhandigt tevens een waardecheque aan de Stichting Survivalrun Friesland vanwege hun 25-jarig lidmaatschap bij de SBN.

Commissie ICT: Voorzitter Gerko Weening legt uit dat vooral in het bijwerken en verbeteren van het UVP veel tijd gaat zitten. De exportfunctie binnen het digitale hindernislogboek naar papier wordt eind dit jaar opgeleverd. Er wordt gewerkt aan een SBN-deelnemersapp voor op de smartphone.

De voorzitter vult aan dat we dit seizoen structureel capaciteit willen winnen door Gerko Weening en Alex Bossers voor een

7

SURVIVALRUN IN KOOTSTERTILLE Klootstertille, Kloostertille, nee Kootstertille. In de rest van Nederland was deze naam altijd een probleem, tot de survivalrun zijn intrede deed in Kootstertille. Het is alweer ruim 16 jaar geleden, dat het survivalrunvirus ‘echt’ de kop opstak in het kleine dorp in Friesland.

Tekst: Tjerk de Jong Beeld: Jaap de Boer, Harrie Posthumus

E

r werd door de oprichters van de survivalrunclub geopperd om zelf ook een survivalrun te organiseren.

En dan niet voor één keer, deze run moest gelijk een vaste plek in de survivalrunagenda van de Survivalrunbond Nederland krijgen. 15 November 2000 vond de oprichtingsvergadering plaats in huize Posthumus. Als uitgangspunt werd de eerste zondag in maart aangewezen als wedstrijddag (inmiddels is deze aangepast naar de tweede zondag in maart). Zo werd de eerste run gepland op 3 maart 2002.

Het eerste bestuur legde de lat gelijk hoog. Van onderschatting was weliswaar geen sprake, maar ze waren niet gauw tevreden. Alle facetten van de run moesten goed verzorgd zijn: sponsoring, vrijwilligers, parcours, vergunningen, materiaal, catering, pers en het belangrijkste: de deelnemers. Voor deelnemers moest het een run worden waar ze graag terug wilden komen.

SPONSOREN Met het bedrijf Wadro werd een perfecte eerste hoofdsponsor gevonden, die de run fantastisch steunde gedurende tien jaar.

Zij staken hun nek uit voor een evenement waarvan niemand kon vermoeden welke omvang het zou

krijgen.

Gezien de sympathie die er heerste voor de trainingsgroep in Kootstertille, was het vinden van verdere sponsoren ook niet moeilijk. Iedereen zag ook het sociaal- maatschappelijke belang van de survivalrun in Kootstertille.

Honderden vrijwilligers die samen een fantastisch evenement neerzetten. En honderden deelnemers die met de kont van de bank af komen. Om precies te zijn waren er 224 deelnemers die aan de eerste run meededen.

En met de daaropvolgende runs is dat enthousiasme alleen maar toegenomen.

Na een sponsorwijziging is de naam in 2012 veranderd in de Biddle Survivalrun. De basis bleef hetzelfde: het trotseren van uitdagende hindernissen. Elk jaar werden deze hindernissen professioneler en in veelvoud geplaatst vanwege de toegenomen populariteit van de survivalrunsport. Na zes jaren fantastische steun van deze tweede hoofdsponsor zal Stertil in 2019 het stokje gaan overnemen.

Hiermee staat 2019 weer in het teken van vernieuwing en mooie uitdagingen.

8

STERTIL SURVIVALRUN 2019 Deelnemers in verschillende categorieën kunnen dit jaar hun hart ophalen bij de Stertil Survivalrun. We bieden de volgende wedstrijdcategorieën aan: JSR 8-9 → Jeugd survivalrun van 4 kilometer in de leeftijdsklasse van 8-9 jaar; JSR 10-11 → Jeugd survivalrun van 5 kilometer in de leeftijdsklasse van 10-11 jaar; JSR 12-14 → Jeugd survivalrun van 5 kilometer in de leeftijdsklasse van 12-14 jaar; JSR 15-17 → Jeugd survivalrun van 8 kilometer in de leeftijdsklasse van 15-17 jaar; KSR → Korte survivalrun 8 kilometer; MSR → Middellange survivalrun van 11 kilometer.

Voor de recreanten organiseren wij een Funrun voor de kinderen van 8-15 jaar, een Funrun voor deelnemers vanaf 15 jaar en een Ouder-kindrun. De afstand van deze categorieën is 5 kilometer.

Voor de recreanten die iets meer uitdaging zoeken bieden wij een survivalrun van 8 kilometer aan, waarvan een ‘lichte’ en een ‘zware’ variant. Wanneer deze klassen niet voldoende uitdaging bieden hebben wij ook nog een 11 kilometer lange survivalrun

AANKONDIGING SURVIVALRUN voor recreanten.

Zoals ieder jaar wordt er een fietsroute uitgestippeld zodat vrienden/ familieleden de deelnemers kunnen volgen en aanmoedigen tot aan de “Bel van Minne”. In vroegere tijden schijnt de bel een leven als scheepsbel te hebben gehad. Ook dit jaar kun je hem weer bewonderen op zijn bekende plek, helemaal aan het eind van de beestachtige eindhindernis. Als je de finish weet te halen, geef Minne dan een flinke ruk!

START- EN FINISHTERREIN

Dat onze eindhindernis bekend staat om zijn veelzijdigheid en unieke karakter hebben velen van jullie reeds mogen ervaren. Ook bij de laatste Bikkelrun te Leeuwarden mocht de Stichting Survival Kootstertille haar fameuze

Na een aantal jaren gebruik te hebben gemaakt van de accommodatie van de plaatselijke voetbalvereniging is het start- en finishterrein sinds de run van 2015 gesitueerd midden in het dorp vlakbij het multifunctioneel centrum. Deze plek geeft ons ieder jaar weer de mogelijkheid om onze gasten, zowel deelnemers, sponsoren, pers als toeschouwers, op een waardige manier te kunnen ontvangen. Door gebruik te maken van deze locatie staan we nog meer in de gemeenschap dan voorheen. De run is er voor en door Kootstertille en omgeving.

Naast onze, inmiddels meer dan 30 meter lange, brute eindhindernis staan tenten opgebouwd waar een ieder terecht kan voor gezelligheid, een hapje, een drankje en dit alles onder begeleiding van een stukje muzikaal entertainment. Ook de komende editie zullen deze ingrediënten zeker niet ontbreken.

“Tille-hindernis” opbouwen. Hoe deze hindernis er de komende editie uit gaat zien gaan we natuurlijk niet verklappen. Wel kunnen we beloven dat er weer een aantal verrassende elementen in terug te vinden zullen zijn. We zien jullie allemaal graag op 10 maart 2019!

Wil je meer informatie over onze survivalrun kijk dan op: www.survival-kootstertille.nl

9

DE JONGE GENERATIE ALS INSPIRATIE In de rubriek THE NEXT GENERATION laten we een ‘volwassene’ en een ‘kind’ aan het woord, die beiden de survivalrunsport beoefenen en de liefde voor de sport van de ene generatie naar de andere overdragen.

Dat kan overigens twee kanten op. Deze keer zijn Ernst-Jan, Indy en Lin aan het woord.

Tekst en Beeld: Ernst-Jan van Weijen, Indy van Weijen & Lin van Weijen

HOE HET BEGON Hoe zijn jullie met survivalrun begonnen? Ernst-Jan: ‘Rond 1990 ging ik als chauffeur van een touringcar annex skileraar ieder jaar met een school mee om de leerlingen les te geven. Met één van de sportdocenten, Dennie Lodders, ging ik ‘s morgens sporten. Hardlopen, traverseren door een stromende rivier, opdrukken, buikspieren trainen en dergelijke. Hij was degene die me uitnodigde om eens mee te komen trainen voor een survivalrun. Sindsdien vind ik het heerlijk om met deze buitensport bezig te zijn.’ Indy: ‘Mijn oom is het beest van de familie. Dat bedoel ik niet als in een hersendode fitness-gekkie met enorm grote en waardeloze spieren. Maar meer als afgetrainde, praktisch gespierde bikkel die niet kapot te krijgen is. Ernst heeft me tien jaar geleden voor het eerst meegenomen naar de survivalruntraining in Udenhout. Ik vond het ontzettend leuk, maar ben niet meteen vast gaan trainen. Sporadisch ging ik met hem mee, maar ik merkte dat ik op die manier niet echt grote stappen maakte in het beter worden. Ernst zei altijd dat ik met twee keer in de week pas echt snel verschil zou gaan merken. Een jaar of zes geleden ben ik daarom regelmatiger gaan trainen. Eerst ging ik EVEN VOORSTELLEN twee keer in de week met hem mee, vervolgens ging ik soms Ernst-Jan van 53 jaar woont samen ook alleen, omdat ik niet één van mijn twee trainingen wilde met zijn dochter Lin van 15 jaar in missen. Ondertussen train ik twee of zelfs drie keer in de week Dongen. Neef Indy van 23 jaar woont zelf, naast de jeugdtraining die ik op zaterdag geef. Door de in Tilburg. jaren heen heb ik zelf verschillende mensen de survivalrunsport in geholpen. Hen probeer ik tot op de dag van vandaag dezelfde sportmentaliteit mee te geven als die ik zelf van Ernst heb geleerd.’ Lin: ‘Van kleins af aan ben ik met mama gaan kijken bij verschillende survivalruns waaraan mijn vader meedeed. Vaak was mijn grote neef Indy bij deze survivalruns ook aanwezig. Ik denk dat ik hierdoor steeds meer geïnteresseerd ben geraakt in

10

THE NEXT GENERATION survivalrun. Papa en Indy spoorden me dan dikwijls aan om het een keertje uit te proberen. In het begin was dit dan een keer in de maand omdat ik vaak ook tijd vrij wilde hebben voor andere dingen. Hierdoor merkte ik ook dat ik geen grote stappen maakte.

Mijn vader gaf me dezelfde raad als die hij aan Indy heeft gegeven, namelijk na twee keer in de week trainen dan merk je pas verschil. Helaas heb ik hier niet altijd tijd voor maar toch probeer ik minstens één keer per week te gaan trainen. Dit lukt vaak wel aangezien ik dan met Indy mee rij en we samen gaan trainen of ik ga samen met papa trainen als hij niet moet werken.’

ik dit jaar voor het eerst samen een run: thuisbasis Udenhout koppel. Hier heb ik super veel zin in omdat we voor het eerst al onze gezellige trainingen in de praktijk kunnen brengen!’ Lin: ’ In het begin bij mijn eerste paar survivalruns heb ik wel samen met papa gelopen. Dit was dan niet als koppelrun of iets dergelijks. Het was meer dat ik een steuntje in de rug had bij sommige hindernissen als ik er niet bij kon of het me te zwaar werd. Onze eerste koppelrun hebben wij in 2017 in Doorn gelopen. Het was de perfecte afstand om samen mee te beginnen, namelijk de acht kilometer. Het was zo’n leuke ervaring om samen met je vader een run te lopen als koppel met hetzelfde shirt aan. Het voelde alsof we een echt team waren. Door deze leuke eerste ervaring ben ik zeker van plan meerdere runs met mijn vader te lopen. Ook lijkt het me leuk om ooit nog eens een survivalrun met papa en mijn neef Indy te lopen omdat zij mijn grootste voorbeelden zijn in survivalrun.’

SAMEN OF ALLEEN Hoe vaak trainen jullie samen en lopen jullie weleens samen een survivalrun? Ernst-Jan: ‘Nadat mijn neef Indy ook besmet was geraakt met het survivalrunvirus trainen we vaak samen met nog een paar andere jongens en meiden erbij, wat altijd supergezellig is. Tegenwoordig gaat mijn dochter Lin ook steeds vaker met ons mee trainen. Zij is nu 15 en wij hebben afgelopen jaar in Doorn onze eerste koppelrun van acht kilometer mogen lopen.’ Indy: ‘Ernst en ik hebben in de tien jaar dat ik bekend ben met deze geweldige sport al enorm veel runs samengelopen. Het begon toen ik 16 was, dus zeven jaar geleden. Natuurlijk hebben we meermaals samen Udenhout gelopen, maar daarnaast ook Vlaardingen (met z’n tweeën of meer) en allerlei andere survivalruns. Het blijft echter niet bij survivalruns. Samen pakken we allerlei sporten op om te testen of er iets leukers bestaat dan survivalrun. Ik heb zelf nog niks gevonden en ik betwijfel of dat ooit nog gaat lukken. Samen hebben we de lichtjestocht in Esbeek gefietst, de Hard van Brabant en Goldrush adventure races gelopen, via ferrata routes geklommen in Frankrijk, geskied in Oostenrijk en ga zo maar door. Wat sporten betreft heb ik altijd een heel duidelijk voorbeeld gehad.

Ernst heeft een mentaliteit van ‘strijden tegen jezelf, niet tegen anderen’ en nooit opgeven. Met Lin loop

VAN ELKAAR LEREN Het is altijd fijn om van iemand anders wat te leren.

Hebben jullie nog wat van elkaar kunnen leren tijdens het survivalrunnen? Ernst-Jan: ‘Van Indy heb ik geleerd dat ik moet accepteren dat de jaren wel mee gaan tellen. Het leuke is dat hij dat nooit zo zal zeggen. Hij doet zijn ding en als je op die leeftijd twee of meer keer per week traint dan ga je met sprongen vooruit. Als je ouder wordt, merk je dat je steeds meer moet investeren om die jonge

11

honden bij te houden.’ Indy: ‘Toen ik nog op de basisschool zat, hadden we een sponsorloop voor een goed doel. Elk rondje dat je liep, leverde je het bedrag op dat mensen bij je gesponsord hadden. Ik was enorm gemotiveerd en een van de snelste lopers. Naast mijn ouders stond Ernst ook aan de zijlijn. Op een gegeven moment kwam ik uitgeput naar ze toe om te zeggen dat dit waarschijnlijk mijn laatste rondje zou worden. Hij heeft me toen iets gezegd waar ik nog steeds aan terug denk en wat mij als sporter gevormd heeft: “Als je helemaal stuk bent en denkt geen stap meer te kunnen zetten, kan je nog wel even door.”

Deze uitspraak heeft me de psychologische grens doen zien waar elke sporter tegenaan loopt.

De grens die je met de juiste instelling kan overschrijden en die niks met je fysieke gesteldheid te maken heeft. Dit is toe te passen op verzuring bij een hindernis, de achttiende kilometer van een lange survivalrun en eigenlijk op alles waar je als sporter de uitdaging tegenkomt.’ Lin: ‘Papa is eigenlijk nooit van de woorden.

Hij heeft vaak een paar zinnen en die vertellen precies wat je op dat moment nodig hebt. Papa kan heel goed wijze raad geven en je op momenten dat je het erg zwaar hebt net dat zetje geven om door te gaan. Er is een wijze raad die ik nooit zal vergeten, ook al is dit een bekende uitspraak voor survivalrunners, maar toch

blijft deze voor altijd in mijn hoofd. “Opgeven is geen optie”.’

TROTS Waarop zijn jullie het meest trots bij elkaar? Ernst Jan: ‘Het meest trots ben ik op het feit dat Indy vaak verwisseld wordt, op de training werd er lange tijd gedacht dat hij mijn zoon was.

Ik had vroeger een oom van wie ik veel weg had, hij heeft wel veel dingen van mij en dat is leuk om te zien: dezelfde drive om allerlei leuke dingen op sportgebied uit te oefenen, eruit te halen wat erin zit, niet op te geven en altijd met het motto meedoen is winnen; altijd tijd voor humor - altijd positief. Lin heeft ooit een hindernis tien keer opnieuw gedaan om haar bandje te behouden, heerlijk toch?”

Indy: ‘Elk jaar schrijft Ernst zich in voor de Weissensee. Hij gaat dan vaak één keer naar de ijsbaan

12

om wat rondjes te schaatsen en traint thuis een paar keer zijn benen. Vervolgens schaatst hij de volledige 200 kilometer, of het nou goed weer is of slecht weer. Dit vind ik zo’n bizarre prestatie en zo’n enorme blijk van doorzettingsvermogen! Het feit dat je deze afstand, wat schaatsen betreft, vrijwel ongetraind volhoudt, duidt er gewoon op dat opgeven niet in zijn woordenboek voorkomt.’ Lin: ‘Het doorzettingsvermogen van mijn vader is gewoon onbeschrijflijk.

Ik ken papa’s blikken tijdens het klimmen erg goed. Op sommige momenten als ik aan de zijlijn sta om papa aan te moedigen zie je een blik in z’n ogen dat hij het moeilijk heeft. Ondanks dat gaat hij gewoon door en haalt hij er alles uit om met bandje over de finish te komen. Bij papa bestaat het woord opgeven gewoon niet.

Ik vind dit altijd zo mooi om te

THE NEXT GENERATION zien, hoe zwaar hij het ook heeft, hij komt altijd big smile over de finish.’

MOOISTE MOMENT Wat vinden jullie mooi aan de gedachte dat iedereen deze sport beoefent? Ernst Jan: ‘De survivalrunsport is voor mij de bakermat voor het beoefenen van veel andere sporten, ik vind het mooi om te zien dat hij ervan geniet; van de sport, van het buiten zijn, van de andere survivalrunatleten, van de gezelligheid van de training, van (soms) de eieren met spek na de training, van het training geven aan de jeugd, van het zweten in de zomer, van de koude klauwen training in de winter, van het afzien onderweg en van de trots om het beste uit jezelf te halen.’

Indy: ‘Sporten in het algemeen is natuurlijk vaak al gezellig. Bij

survivalrun in het bijzonder hangt echter zo’n sportieve, relaxte sfeer dat het de beste quality time oplevert die je je maar kan bedenken. Zonder de sport zou ik mijn oom, tante en nichtje veel minder vaak zien. Ook deel

“Opgeven is geen optie” je hier en daar momenten dat je er helemaal doorheen zit. Om hier samen uit te komen, over de finishlijn, zorgt voor een hele goede band. Het leuke aan het

13

feit dat Lin nu ook survivalrunt, is dat ik een hele herkenbare vorm van plezier bij haar terug zie. Ze geniet zo enorm van het samen sporten en ik hoop dat we met z’n allen nog lang zo gezellig en sportief kunnen zijn!’ Lin: ‘Het idee dat je samen met je vader een sport beoefent waarin je beide plezier hebt is gewoon fantastisch.

Doordat Indy deze sport ook beoefent zie ik hem ook vaker dan normaal. Ik vind het altijd superleuk om weer te trainen met mijn vader en mijn neef.

Vaak na de zondagochtend trainingen komt mijn neef dan ook bij ons ontbijten.

In de keuken hangt dan de lucht van eieren met spek en aan de tafel zitten we dan nog bij te kletsen van de training en die sfeer is altijd zo ontzettend gezellig.’

ADVIES

Welk advies willen jullie elkaar geven? Ernst Jan: ‘Het mooiste van een beklimming naar de top is de weg ernaartoe.’ Indy: ‘Aangezien zijn hoofd nooit zal toegeven, wil ik hem aanraden af en toe naar zijn lichaam te luisteren. Iedereen heeft zijn grens. Bij de meeste mensen is die mentaal, maar niet bij hem.

Ik hoop dat hij niet over zijn fysieke grens heen gaat, want het bijkomen van een blessure in de vorm van stilzitten is, vrees ik, geen optie.’ Lin: ‘Voor papa kan ik eigenlijk maar weinig tips bedenken. Zijn wijze raad zit net zo goed in zijn eigen hoofd als in die van mij. Als ik dan toch een tip zou moeten geven, zou het zijn dat hij moet blijven doen wat hij doet en hij moet zo lang doorgaan met deze sport beoefenen als mogelijk. De hoeveelheid plezier die papa heeft in deze sport is geweldig groot.’

SAMEN Wat is jullie mooiste gezamenlijke survivalrun moment? Indy: ‘Ik hoef hier geen seconde over na te denken. Dit was tijdens survivalrun Vlaardingen. Ik was nog niet erg ervaren in de survivalrunsport en we deden als koppel mee aan de recreatieve run. Ergens

14

THE NEXT GENERATION halverwege zat er een stuk in waar een aantal hindernissen waren gebouwd onder een van de viaducten, boven het water.

Je moest naar het midden van het kanaal zwemmen en vanuit daar de combinatiehindernis in die tot de kant gebouwd was. Het waren behoorlijk wat verschillende hindernissen achter elkaar en mijn armen waren al flink verzuurd. Na een drietal hindernissen zonder rust moest je vanuit een balk-apenhang onder een pallet door naar een andere balkapenhang. Mijn voeten schoten weg, ik had niet meer de kracht om me aan mijn armen op te trekken en ik viel uit de hindernis het water in. Ik wilde al gaan terugzwemmen naar het midden van het kanaal om de hindernis opnieuw te doen, toen mijn oom snel aan de post vroeg of hij me terug in de hindernis mocht helpen.

De pallet was behoorlijk hoog, maar toen mijn oom met zijn volle één meter negentig aan de onderste spijl van de pallet ging hangen, kon ik precies bij zijn onderbenen. Ik ben toen via zijn lichaam terug de pallet in geklommen en we hebben samen de hindernis uitgeklommen. Dit stukje teamwork werd door alle toeschouwers naast het viaduct met open ogen bekeken en toegejuicht! Het feit dat de post zo vrij was dit toe te staan, de energie die het opwekte bij het publiek en de adrenaline die mij door de hindernis hielp, maken dit moment voor mij een hele mooie herinnering.’

Lin: ‘Als deze vraag gesteld wordt moet ik denken aan twee jaar terug. Papa had zijn eigen run al gelopen en Indy had de volgende dag pas zijn run en was alleen komen kijken. Ikzelf had die dag wel een run van vijfenhalve kilometer voor de boeg. Ik was na een best wel zware run, aangezien ik niet vaak had getraind van tevoren, eindelijk bij die eindhindernis aangekomen. Het was een best warme dag dus er was nog meer publiek dan er normaal was. De eindhindernis bestond uit drie delen. Een schuine balk, een net en daarna nog een houten plank met gaten die boven een bak met water hing. Je moest op armkracht aan een soort van triangels naar de overkant. Aan de bovenkant van de hindernis waren er ook nog eens sproeiers gezet waardoor de houten plank nog gladder en natter werd.

De eerste twee delen van de eindhindernis gingen met niet al te veel moeite goed. Ik was bij het derde deel aangekomen van de hindernis. Voor mij stond een hele rij met kinderen die erin gevallen waren waren en stonden te bibberen van de kou, ook al was het warm weer. Voor mijn eerste poging stond ik aan het begin van de hindernis, kijkend naar rechts zag ik daar mijn moeder, vader en Indy aan de kant staan om mij aan te moedigen. Helaas de eerste keer viel ik het water in. Hup een tweede keer proberen, ook hier viel ik weer 15

het water in. Na de vijfde keer proberen lukte het weer niet, papa kwam aan de kant van de hindernis staan en moedigde me nog een keertje aan. Indy en mama stonden aan de kant hoopvol te wachten om mij aan de overkant te zien. Nadat de hindernis weer een keer niet lukte vroeg iemand aan mij of ik niet beter kon stoppen. Dit was natuurlijk voor mij geen optie zoals papa mij had geleerd. Ik zou nooit mijn bandje afstaan, zeker niet bij de eindhindernis.

Ik heb een tijdje met een handdoek om me heen gestaan en heb nog een worstenbroodje gegeten en toen nog een keer geprobeerd. Ongeveer iedereen die aan de kant stond moedigde mij aan. Gelukkig na die tiende keer proberen was het me dan eindelijk gelukt het derde deel van de hindernis te halen. Ik was helemaal kapot, maar bij de finish stonden Indy en papa mij al op te wachten om mij te feliciteren. Ik vond het zo’n fijn gevoel dat mijn grote neef en vader mij aanmoedigden en erbij waren. Deze gebeurtenis zal ik nooit meer vergeten.’

Wil jij de volgende keer met je vader, moeder, broer, zus of een ander familielid in deze rubriek staan?

Laat het ons dan weten en stuur ons een mail: redactie@ survivalrunbond.nl

PAUWENBURG STELT ZICH VOOR Survivalrun Vereniging Pauwenburg uit De Knipe in Friesland is opgericht in 2006 naar aanleiding van een instapcursus survivalrun in het kader van de jaarlijkse survivalrun in de Knipe. Deze run werd al enige jaren georganiseerd door Stichting Survival De Knipe. Het animo voor deze tak van sport bleek onder de cursisten dusdanig groot, dat na een aantal maanden gezamenlijk getraind te hebben, er de behoefte ontstond om een vereniging op te richten.

Tekst: John Groen (voorzitter) en Angela Leemeijer Beeld: Lieke Bakker

PAUWENBURG

gaven uiteindelijk de doorslag om toch maar een De naam van de vereniging is ontleend aan vereniging op te richten. Het enthousiasme voor de het trainingsbos waar de looptrainingen survivalrunsport bleek echter zo groot dat na een aantal op zondagochtend werden gegeven. Dit jaren ook is besloten jeugdleden toe te laten treden. bos heeft vanuit de historie de naam Pauwenburg gekregen. In eerste instantie GROEI was het de bedoeling om een kleine De afgelopen jaren heeft de vereniging dan ook op diverse vereniging te blijven met alleen volwassen fronten een enorme groei doorgemaakt. Zo werd in 2010 leden, in twee groepen (wedstrijd en een mooie trainingslocatie gerealiseerd. Daarvoor trainden recreatief). De reden hiervoor was dat we letterlijk in een tuin en op een stukje land bij de boerderij we een grote vereniging toch wel een waar ook jaarlijks de start-finish van de run is. Voorts werd in heel gedoe vonden. Zo moest er een 2016 onze overdekte instructieruimte annex opslag in eigen bestuur geformeerd, statuten opgesteld beheer gerealiseerd, De Pauwenburcht. Ook het ledenaantal en een heleboel andere zaken maakte een spectaculaire groei door. In 2006 zijn we met geregeld worden, terwijl wij eigenlijk circa 35 personen gestart. Inmiddels heeft de vereniging alleen maar leuk met elkaar wilden bijna 300 leden, waarin jeugd en volwassenen evenredig sporten! Met name de juridische en vertegenwoordigd zijn. Ook het aantal trainers is in de loop van verzekeringstechnische aspecten de jaren sterk gegroeid. Na een start met een handjevol trainers

16

Laat hetwe onsinmiddels dan weten enmooie stuur ons een mail: hebben een enthousiaste redactie@survivalrunbond.nl. groep van 30 (hulp) trainers.

twee uitbreidingen gemaakt. Voor onze jongste leden hebben we een houten survivalrundiploma ontwikkeld en voor de (ver) gevorderde jeugd een diamanten diploma. Diverse andere activiteiten zijn de Pietentraining voor de jongste jeugd, de oliebollentraining rondom de jaarwisseling (voor zowel jeugd als volwassenen), jeugdkamp, de BBQ als afsluiting voor de zomervakantie en uiteraard voor ons het hoogtepunt in het survivalrunseizoen, onze eigen run in De Knipe! Bijna alle (ouders van jeugd) leden leveren een bijdrage aan de grootste run van Nederland op dit gebied. Vier dagen lang en 4600 deelnemers, één groot survivalrunfeest!

Drie decennia sporten; 30 jaar lang twee tot drie TRAININGEN dagen perinweek trainen, dan kom je uit op: 39.000 Er wordt verschillende categorieën getraind. kmde lopen, is ongeveer afstand als een Bij jeugddat wordt in twee dezelfde verschillende klassen reis om de aarde. en wedstrijdgericht), bij getraind (recreatiefOokvolwassenen leuk om ongeveer touwlengte en de in drie de categorieën (beginners, klimmetersentelicentiehouders). berekenen die Bart recreatief ElkeDinkelman avond vanen John Wiggerman voorbijtrainingen zagen komen. de week zijn er diverse en opZo dekregen de mannen duizenden hindernissen en kilometers zondagochtend is er voor de volwassenen een vrij voor de kiezen in hun carrière:van de leden varieert trainingsmoment.

De leeftijd Wedstrijdkilometers: 4500 dat de vereniging van 6 tot 62 jaar. We merken Aantal hindernissen: 13500 een regionale rol vervult.

Uiteraard komen er een Het aantal aantal trainingshindernissen: 78000 behoorlijk leden uit het dorp De Knipe zelf, Al met al zijn we een bloeiende vereniging waar En in totaal meter dorpen touw! komt men trainen we met z’n allen met veel plezier, gedrevenheid en maar ook uit96.000 omliggende bij SV Pauwenburg. enthousiasme, de survivalrunsport een warm hart toedragen.

ACTIVITEITEN Binnen de vereniging worden diverse activiteiten georganiseerd. Zo hebben we jaarlijks de jeugdsurvivalrun diplomering conform de SBN indeling (Goud, Zilver, Brons). Hierop zijn

Voor meer informatie over onze vereniging kun je onze website bezoeken: www.svpauwenburg.nl

17

IN THE PICTURE Survivalrun Neede 2018: Beeld Bennie Slagers 18

19

NINJA WARRIOR EN OCR-HINDERNISSEN Ben je net lekker onderweg om de swingovers, apenhangen en netten te bedwingen, sta je ineens voor een warped wall, een floating board of een ring toss. Een wat? De opkomst van Ninja Warrior en Obstacle Course Racing-hindernissen in de survivalrunsport. Vloek of zegen?

Tekst: Roelof van Dalen Beeld: Edwin Westra en Kees Bakker

W

ie deelnam aan het Open NK Survivalrun (MSR) door de binnenstad van Leeuwarden zal zich halverwege misschien even op het hoofd gekrabd hebben. Daar hing hij, een zwevende plank, met alleen bevestigingstouwtjes in het midden, waardoor het rotding niets liever doet dan kantelen: het floating board.

Even wat anders dan houthakken, een netje onderdoor of de oude vertrouwde apenhang. Het Open NK MSR sloot af met een warped wall; een halve halfpipe waar iedereen tegenop moest rennen om daarna de gong te luiden als finishbel. Het is duidelijk; de opkomst van nieuwe hindernissen is in volle gang. Niet alleen in Leeuwarden, maar op veel meer plekken zijn organisaties de laatste jaren steeds creatiever bij het uitdenken van hindernissen.

Niet zelden staan deelnemers onderweg verrast te kijken.

DRUK OP DE BOVENARMEN Survivalrunner Joey Bakker kent de verschillende disciplines.

Hij loopt in de top van de KSR en deed een paar jaar geleden mee aan het TV-programma Ninja Warrior. In de elf jaar dat hij survivalruns loopt, zag hij de hindernissen langzaam maar

zeker veranderen.

‘Van relatief makkelijke runs naar superzware runs die heel veel van de bovenarmen vragen.’

De kruisbestuiving tussen Survivalrun, OCR en Ninja Warrior ligt Bakker wel. De 23-jarige atleet vliegt ogenschijnlijk van beginnaar eindpunt, zeker bij zo’n hindernis als het floating board.

Met een flinke sprong, een ferme zwaai en twee grepen was hij in Leeuwarden aan de overkant.

‘Daarna kwamen meteen weer gewoon de balken onderlangs; een echte survivalrunhindernis.’

UIT EEN DIXIE OMHOOG Die variatie is precies waar de organisatie in Leeuwarden voor ging, zegt voorzitter Marcel Copini van Stichting Survivalrun Friesland. ‘We hebben daar heel veel positieve reacties op gekregen.’

Dat de run dit jaar voor het eerst in de stedelijke omgeving van het Leeuwarder centrum werd gehouden, zorgde voor uitdagingen. ‘Waar we anders gewoon kijken naar hoe we het bij eerdere edities deden, moesten we nu alles opnieuw bedenken. We moesten creatief zijn.’ En daarbij werd inderdaad af en toe gekeken naar de andere disciplines. ‘Zoiets als Ninja Warrior zie ik als inspiratiebron.

En dat is volgens mij prima; ik vermoed dat half survivalrunnend 20

Nederland naar dat programma heeft gekeken.’

Ook Copini heeft de survivalruns zien veranderen in de loop der jaren. ‘Ik weet nog dat ik ineens een hindernis zag waarbij deelnemers door een Dixie omhoog moesten klimmen. Ik loop al een tijdje mee in het wereldje en de laatste jaren is er steeds meer variatie.’ Een goede zaak volgens hem: ‘Als je een run hebt met dertig swingovers en dertig apenhangen ben je daar op een gegeven moment ook wel klaar mee. Die nieuwe hindernissen leuken het geheel wat op.’

TERUGVERLANGEN NAAR VROEGER Toch staat niet iedereen te juichen bij de komst van een nieuw soort hindernissen. De survivalrunsport ontstond pakweg 30 jaar geleden in de Achterhoek en was toen nog veel meer gericht op lange stukken lopen door de natuur, met zware en vrij basale hindernissen.

Hans te Velthuis van de parcourscommissie van de Survivalrun Bond Nederland verlangt wel eens terug naar die tijd. ‘Ninja Warrior zie ik als een soort spel. Niks mis mee en respect voor de mensen die het doen, maar wat mij betreft

elkaar te trekken. Dan denk ik: geef me maar een zware combi, ik wil gewoon klimmen.’

Hoe spectaculair of bijzonder de nieuwe invloeden ook zijn, de traditionele survivalrunsport zal overeind blijven, denkt Marcel Copini van de run in Leeuwarden.

‘Apenhangen en swingovers zullen nooit verdwijnen.’

WEDSTRIJD OM DE FITSTE MENSEN

hoeven dat soort hindernissen niet terug te komen in de survivalrunsport. Ik zie survivalrun als een hardloopwedstijd in de natuur. Zoveel mogelijk in de bossen, met houthakken, kanoën, dat soort dingen.’

Te Velthuis zegt wel te begrijpen dat de sport ontwikkelt. ‘De jeugd heeft invloed. Maar we moeten wel op blijven letten.

Ik hoor vrij veel mensen over schouderblessures en ik denk dat die deels door dat soort hindernissen veroorzaakt worden.’

Joey Bakker zegt ook te merken dat er meer van het bovenlichaam gevraagd wordt.

‘En dat is iets om op te letten.

Ninja Warrior is boven water, bij ons is dat niet altijd het geval en dat kan gevolgen hebben.’

WAAR GAAT HET HEEN? Organisaties hebben veel vrijheid

om zelf te bedenken wat voor run ze opzetten. Te Velthuis van de Survivalrun Bond: ‘Wij hebben geen invloed op de hindernissen.

Mocht bij een controle voor de wedstrijd blijken dat er veel te veel van de armen wordt gevraagd, dan kunnen we wel zeggen dat er een paar van dat soort hindernissen uit moeten.’

Zal de ontwikkeling doorzetten en zien we meer en meer kruisbestuiving tussen survivalrun, OCR en Ninja Warrior? Joey Bakker denkt dat het nog een tijdje doorgaat, maar uiteindelijk stagneert.

Belangrijk is volgens hem dat er vooral verschillen blijven: ‘De survivalrunwereld heeft dertig jaar gebouwd aan iets heel moois, dat moet je niet zomaar opgeven. Ik heb wel aan obstacle runs meegedaan waarbij ik de eerste vier kilometer alleen maar supermakkelijke hindernissen kreeg, puur om de groep uit 21

Hij is er dan ook niet bang voor dat de sporten te veel op elkaar gaan lijken. ‘Ninja Warrior als geheel is toch iets heel anders.

Je ziet daar turners, freerunners, noem maar op. Eigenlijk is het een wedstrijd om te zien welke sport de fitste mensen levert.’

Wat dat betreft liggen de Obstacle Course Races dichter bij de survivalruns. Copini: ‘De wedstrijdvariant daarvan gaat aardig richting de survivalrunsport.’ Hij ziet dat niet zozeer als bedreiging, maar vooral als kans voor survivalrunners. ‘Wil je de wereld over? Dan kan dat bij OCR en nog niet bij survivalrun.

Er zijn al heel wat survivalrunatleten die het bij OCR heel goed doen.’

Moeten de verschillende sporten elkaar in de gaten houden? Copini denkt van wel. ‘Maar eigenlijk vermoed ik dat ik dat ze bij OCR nog meer naar ons kijken dan wij naar hen.’

ROPES EN RUNNING STELT ZICH VOOR Tijdens de trainingen aan beginnende survivalrunners hoor je nog wel eens de zin: “Je kunt het nog niet”.

De survivalrunsport is namelijk een sport die je moet leren. Dit gaat de één makkelijker af dan de ander.

Iedere survivalrunner weet dat je niet vanaf dag één alle elementen van deze mooie sport beheerst.

Survivalrun, bootcamp of een hardloopclinic, het kan allemaal bij Ropes en Running in Dinxperlo.

Tekst: Rachel Rougoor Beeld: Karin Stronks en Janne Luimes

BEHEERSING Daarnaast zit er verschil qua beheersing. Iemand die goed kan klimmen, kan minder goed zijn in de korte touwtjes of minder goed zijn in hardlopen. Dit is ook het uitdagende aan deze sport, er valt altijd wat bij te leren. En juist dit besef zorgt er bij onze vereniging voor dat men ook onderling tips aan elkaar geeft, ongeacht of dit een beginner of

een veteraan betreft. Trouwens de survivalrunsport, is niet de enige sport die bij onze vereniging beoefend wordt, ook worden er bootcamp- en hardlooptrainingen gegeven.

HET ONTSTAAN VAN DE VERENIGING Herbert Luimes trainde sinds 1992 in Gendringen bij Marcel Giesen. In 1994 heeft hij deze kleine trainingsgroep overgenomen. Dit houdt in dat een aantal van onze huidige leden in januari 2019 reeds 25 jaar met Herbert traint. In de loop der jaren werd er getraind in het Engbergse bos en in het

Veenbos, beide in combinatie met atletiekvereniging Atletico ‘73 te Ulft. Vanaf 2000 werd de groep uitgebreid met jeugdleden.

Op 14 oktober 2005 werd Survivalsportvereniging Ropes & Running opgericht door Joost Geuijen, Wilma Hoftijzer

22

(zij verzorgt nog steeds onze ledenadministratie) en Joop te Beest. Er werd in 2008 gestart met de bouw van ons huidige trainingsterrein, ‘t Barger in Dinxperlo. In mei 2011 was de officiële opening van dit buitensportterrein “Try-out”.

Naast dat wij als vereniging gebruik maken van deze locatie wordt dit terrein ook gebruikt als buitensportcentrum. Denk

hierbij aan clinics, activiteiten voor bedrijven en trainingen voor mensen met een speciale of sociale indicatie. Ook worden de survivalrun “de Dinxperloop” en estafettesurvivalrun “KnoqOut” op dit terrein georganiseerd.

VOEDING &

ENKELE FEITEN Momenteel zijn er 436 leden waarvan 87% survivalrunleden, (hiervan is 36% jeugdlid) 10% bootcampleden en 3% loopgroepleden. De vereniging bestaat op dit moment uit een bestuur en meerdere commissies. Denk hierbij aan een terreincommissie, diplomacommissie, activiteitencommissie, trainerscommissie, ledenadministratie, jeugdcommissie, kledingcommissie, sponsorcommissie, lief en leed, vertrouwenspersoon, fysiotherapeuten en pr waaronder de redactieleden van ons ledenmagazine de Roperunner. Zonder al deze vrijwilligers en onze sponsoren zouden we niet de dynamische mooie vereniging zijn die we nu zijn.

BELANGRIJKSTE ONTWIKKELINGEN 2018 Waar we erg trots op zijn is dat we sinds januari 2018 een rookvrije vereniging zijn.

Verder hebben we dit jaar ons trainingsaanbod uitgebreid met seniorenfit en jeugdbootcamp.

Tevens kunnen we nu, door de wijziging in het reglement van de SBN, survivalruntrainingen aanbieden vanaf zes jaar.

Daarnaast zijn alle trainers in een eigen kledinglijn gestoken, zodat ze allemaal herkenbaar zijn tijdens de trainingen. Deze trainers zijn bezig om hun BTS certificaat te behalen. Onze insteek is dat begin 2019 alle trainers hun BTS certificaat hebben gehaald.

LEUKE ACTIVITEITEN Ondanks dat survivalrun, bootcamp en hardlopen individuele sporten zijn, vinden we het leuk om samen activiteiten te ondernemen en na

23

te praten in onze kantine.

Voor de jeugdleden organiseren we uitjes zoals zwemmen, een survivalrunkamp en een spooktocht. Daarnaast lopen leden van de jeugdcommissie mee met recreatieve survivalruns om de drempel om aan een survivalrun mee te doen te verlagen. Eens per jaar organiseren we een feestelijke afsluiting van het seizoen voor de volwassenen. Aankomend jaar willen we meer activiteiten voor deze doelgroep gaan organiseren.

Denk hierbij aan hardloopclinics, indoorklimmen en abseilen.

CONTACT Wil je meer weten over onze vereniging, waaronder ons huidige trainingsaanbod, bezoek dan onze website: www.ropes-running.nl.

Ook zijn we te vinden op Facebook en Twitter.

Natuurlijk mag je ook altijd onze vereniging bezoeken.

We zijn te vinden op locatie ‘t Bargerbos in Dinxperlo.

Laat even weten dat je komt, dan zorgen wij dat de koffie klaar staat.

ONDANKS DROOGTE TOCH WETLANDS De survivalrun ‘Veno in the Wetlands’ staat bekend vanwege het vele water en de drassige weilanden als onderdeel van het parcours. Dit jaar leken de warme maanden voorafgaand aan de tweede zaterdag in november te zorgen voor een droge run in Vollenhove. Opgelucht haalde de organisatie adem toen het de nacht voor ‘Veno in the Wetlands’ toch nog flink ging regenen en de weilanden veranderden in de bekende wetlands.

Tekst: Rosita van Eerde Beeld: Simon in ’t Veld

D

e aanloop naar de survivalrun in Vollenhove was korter dan andere jaren. Vanwege een evenement eind september is besloten de hindernissen niet in de gebruikelijke zes, maar in slechts vijf zaterdagen te bouwen. Dankzij de inzet van veel vrijwilligers en het heerlijke weer is de bouw heel vlot en zonder problemen verlopen.

De grootste zorg die de Stichting Survival Vollenhove (SSV) kende, was het gebrek aan water vanwege de droogte. In de week voor de run is er zelfs nog een giertank met water ingezet om de kikkerpoel van voldoende water te voorzien. Achteraf was dit misschien niet nodig geweest, aangezien het een dag voor de run flink begon te regenen.

DE SURVIVALRUN Terwijl het weer op 10 november langzaam opklaarde, klonk in Vollenhove om half tien ’s morgens het startschot. Als eerste ging de jeugd van 15-17 jaar van start. Na enkele hindernissen in het park van Vollenhove wachtte een leuke slinger over de sloot. De deelnemers die hoog genoeg in het touw klommen, kwamen droog aan de overkant. De deelnemers die te laag zaten, haalden hier al direct een nat pak. De nieuwe wedstrijdleider in Vollenhove, Jarmen Harsevoort, had ’s morgens vroeg de eer de hindernis uit te proberen voordat de wedstrijdlopers kwamen. Helaas zat hij te laag in het touw…

Het parcours liep na de slinger door de drassige wetlands rond Vollenhove. Voor de survivalrunners die acht en dertien kilometer liepen ging het parcours, via een duiker, verder aan de overkant van de provinciale weg. De deelnemers kregen daar te maken met onder meer verschillende combihindernissen. “Op dit stukje was de enige hindernis waar ik meer moeite mee had. Nummer 35 was een dikke tros swingover.

Hier gleed ik uit en daardoor ging deze hindernis wat moeilijker”, vertelt Sanne de Jonge uit Vollenhove.

24

TERUGBLIK SURVIVALRUN KIDSRUN VOOR LEERLINGEN UIT GROEP 5 EN 6

Via een andere duiker onder de provinciale weg gingen de survivalrunners weer terug richting Vollenhove. Daar wachtte vlak voor de finish nog één zware hindernis: een hoge apenhang met daarna lianen. Bij deze hindernis werden door zowel de wedstrijd- als recreatieve deelnemers veel polsbandjes ingeleverd. Na de laatste hindernis met staplussen, een net en een laatste keer door het koude water kon eindelijk de bel worden geluid.

Dit jaar heeft de Stichting Survival Vollenhove de dag voor ‘Veno in the Wetlands’ voor de derde keer de Kidsrun georganiseerd. Deze minisurvivalrun is voor leerlingen uit groep vijf en zes van basisscholen uit Vollenhove en omgeving. In totaal waren er 250 deelnemers.

De kinderen uit groep vijf en zes mogen nog niet zelfstandig deelnemen aan de survivalrun, maar kunnen op deze manier toch alvast kennismaken met de sport. Het parcours bestaat uit enkele hindernissen van de echte run. Het doel van de Kidsrun is plezier maken, bewegen en lekker vies worden.

TERUGBLIK Bij de MSR is Sanne de Jonge als eerste geëindigd bij de dames. “Vorig jaar was ik net naast het podium geëindigd. Daarom had ik dit jaar maar één doel in Vollenhove: het podium halen. En dat is gelukt!”, aldus een enthousiaste Sanne. “Vanaf de start heb ik de koppositie gepakt. Ik wist wel dat er in de startgroep na mij nog een sterke dame zat.

Na mijn finish, heb ik daarom eerst drie minuten gewacht. Toen wist ik het zeker: ik ben de eerste dame!”

De organisatie kijkt ook erg tevreden terug naar de 17e editie van ‘Veno in the Wetlands’. Voorzitter van de SSV, Leo Visscher: “De sfeer was gewoon goed. Ik heb veel tevreden deelnemers gehoord over de organisatie en de nieuwe hindernissen.”

Verder is de SSV erg blij met de inzet van ontzettend veel vrijwilligers. “Zonder vrijwilligers kun je gewoon geen run organiseren. De inzet en saamhorigheid is enorm tijdens de survivalrun. En zelfs na afloop waren er veel helpende handen. Om zeven uur ’s avonds hadden we alle hindernissen al opgeruimd en konden we met elkaar terugkijken op een geslaagde run.”

25

KLIMTECHNIEK RONDOM DWARSBALKEN In de vorige edities hebben we de basistechnieken in de survivalrun behandeld. Van de voetklem, het touwklimmen, de apenhang en de swing-over, komen we nu bij de dwarsbalken.

Tekst:Jesper Hommes Beeld: Marlies Petter

D

warsbalken kom je op verschillende manieren tegen. De ene keer hangen ze vast aan de bovenbalk en kunnen ze niet bewegen en de ander keer hangen ze aan touwen waarbij er wel meer een zwaai mogelijk is. Om te klimmen van balk naar balk kun je zijwaarts of headfirst bewegen.

Het voordeel van zijwaarts bewegen is dat je zowel met je benen als armen druk naar binnen kan geven. Dit is fijn voor de armen, omdat een balk een heel andere grip vergt dan bijvoorbeeld een touw of dunner object. Doordat je pols ook mee beweegt en je vingers in een grote boog om de balk heen gelegd moeten worden, gebruik je andere spieren in je onderarm dan bij de apenhang. Voor de dwarsbalken leggen we twee manieren uit hoe je de dwarsbalken kunt doen, de basis manier en de alternerende manier.

BASIS MANIER STAP 1: Ga hangen aan de eerste balk in de apenhang-houding. Let er op dat je jouw teen uitstrekt wanneer je je voet op de balk legt.

Hierdoor heb je meer grip met je hak op de balk en glijd je er minder snel af.

STAP 2: Zodra je hangt probeer je met je hand of been de volgende balk te pakken. Als de balk ver weg en aan touwen hangt, kan het handig zijn je benen eerst te gebruiken, omdat je hier verder mee kan rijken.

STAP 3: Zodra je met je armen en benen de volgende balk vast hebt kun je meer kracht zetten naar binnen en kost hangen minder energie.

Stap 4: Nu kun je ook met je andere arm en been aansluiten en ben je een balk verder.

Als je zorgt voor een kleine swing, kun je ook gemakkelijk de volgende balk weer pakken.

1

2

3

4

ALTERNERENDE MANIER STAP 1: Ga hangen aan de eerste balk met je rechterhand en linkerbeen. Met het inklim touw creëer je alvast een eerste zwaai. Je zwaait in deze houding richting de volgende balk.

1

26

TECHNIEK UITGELEGD STAP 2: Deze pak je met je linkerhand en je rechterbeen. Je armen zijn nu dus gekruist en je benen gespreid.

STAP 3: De eerste balk laat je in één keer los (je rechterhand en linkerbeen tegelijkertijd). Op deze manier zwaai je richting de

2

volgende balk die je vastpakt met je hand en been die je zojuist hebt losgelaten.

STAP 4: Om je linkerbeen op die balk te kunnen legen, moet je jouw benen dus kruisen. Op dat moment zijn de armen gespreid.

3

Voordeel van deze beweging is dat je alternerend beweegt (net als wanneer je loopt en met de normale apenhang). Het is efficiënt en gaat sneller dan de eerste manier!

4

27

WIE IS DE SBN? Door middel van deze rubriek leren we de Survivalrun Bond Nederland beter kennen. Iedere editie wordt er een ander persoon geïnterviewd die actief is binnen de SBN. Op deze manier leren wij de personen achter de SBN kennen, wie zijn zij en wat doen zij binnen de SBN. Tekst: Teun de Laat Beeld: Bennie Slagers

WIE BEN JE? Teun de Laat, 29 jaar oud en samenwonend met Yvette in Berlicum.

HOE BEN JE BEGONNEN MET SURVIVALRUN? De man van een nichtje van mij, Stephan, deed al survivalrun voordat ik begon. Op dat moment volleybalde ik nog, maar het leek me wel mooi eens met Stephan mee te gaan. Zodoende ben ik tijdens een survivalrun (in Gendringen) met de fiets mee gaan kijken. Dat vond ik zo gaaf dat ik daarna de volgende keer weer mee ging, maar toen in sportkleren. Volgens mij was dat in 2005. Ik heb toen nog een tijdje survivalrun gecombineerd met volleybal maar dat werkte niet.

Toen ben ik gestopt met volleybal en ben verder gegaan met alleen survivalrun.

HOE LANG SURVIVALRUN JE AL? Een jaar of 13 dus.

HOE VAAK TRAIN JE / LOOP JE WEDSTRIJDEN? Ik probeer één keer per week op donderdagavond de survivalruntraining bij U-Base te volgen, maar dat wil door allerlei andere bezigheden niet altijd lukken. Ook het feit dat ik

nog regelmatig adventure races doe samen met Stephan wil nog wel eens de prioriteit verleggen naar een rondje fietsen of hardlopen. En eerlijk is eerlijk: ik zou soms wel meer tijd zelf willen spenderen aan survivalrun maar een vrijwillige functie bij de SBN slokt soms ook te veel tijd op.

WAAR TRAIN JE? Bij U-Base in Den Bosch. Met het team van deze trainingsgroep wonnen we in 2016 de Ultra Survivalrun. Dat was echt super gaaf!!

WELKE HINDERNIS STAAT ER NOG OP JE LIJSTJE DIE JE NOG MOET HALEN? De meeste hindernissen lukken me wel, maar borstwaartsom blijft een dingetje voor me…. Iets met ‘stijve hark’ zullen we maar zeggen.

VERTEL EENS OVER JE ERGSTE SURVIVALRUN BLUNDER. Ik ben wel een aantal keer in mijn carrière verkeerd gelopen op het parcours, dat is niet echt bevorderlijk voor de prestaties natuurlijk. En anderhalf jaar geleden in Kootstertille mijn bandje ingeleverd in de eindhindernis, bij de overpaksteigerplanken, dat voelde ook

28

wel als een blunder.

WEL EENS INGEHAALD DOOR EEN DAME? Tsja, ik ben wel vaker dan eens ingehaald door een dame bij survivalrun. Het eerlijke aan onze sport is dat je dan meteen de schuld bij jezelf kan neerleggen.

Geen teammaatjes die je de schuld kan geven. Dus als een dame mij inhaalt dan heeft zij beter getraind dan ik en dus zal ik zelf harder moeten trainen.

WAT ZIJN JE INTERESSES NAAST SURVIVALRUN? Ik doe samen met Stephan ook adventure races. Het merendeel duurt dan zo’n 8 tot 12 uur. Laatst heb ik samen met Robert de Vries nog aan een 32-uurs adventure race meegedaan in Duitsland, dat was supergaaf. Verder zit ik bij de drumband van de plaatselijke harmonie en dat betekent iedere woensdagavond repetitie met daarna (zeker zo belangrijk) de 3e helft aan de bar. Daarnaast vind ik het leuk om met Yvette te gaan wandelen, liefst in een bergachtige omgeving. En op vakantie gaan, dat is ook wel een soort hobby van mij (en Yvette).

WIE IS DE SBN HOE BEN JE BIJ DE SBN GEKOMEN? In 2010 stond er in het bondsmagazine een advertentie dat men versterking bij de redactie van SUR5ALL zocht. Ik heb daarop gereageerd en daarna daarover een gesprek gehad met Lia Nummerdor en Bart Bongers (toenmalige bestuursleden). Het leek me wel leuk het magazine weer wat nieuw leven in te blazen en dat hebben we toen ook gedaan. Het redactiewerk nam best veel tijd in beslag, vooral op de momenten kort voor de deadline. Na een paar jaar redactie vroeg Lia mij of ik interesse had in een bestuursfunctie. Ik ben een keer bij een vergadering geweest en heb toen besloten om het bestuur te gaan versterken. Dat heb ik nog even in combinatie met het redactiewerk gedaan maar ik ben toen uit de redactie gestapt omdat het iets te veel van het goede werd.

WAAROM BEN JE JE GAAN INZETTEN BIJ DE SBN? Ik heb vanaf het begin van mijn survivalrun-carrière de sport heel gemoedelijk en leuk gevonden. Het leek me leuk om aan de ontwikkeling ervan een steentje bij te dragen en het is zeker gebleken dat dit leuk is. Je moet er alleen wel wat tijd voor ‘opofferen’.

WAT IS JE FUNCTIE BIJ DE SBN? Ik ben bestuurslid PR & Communicatie geweest maar sinds november 2018 heeft Jochem Schutten die functie van mij overgenomen. Nu ben ik algemeen bestuurslid en daarnaast nog voorzitter van de Commissie PR & Communicatie. Omdat er bij het toetreden tot het bestuur niemand was die specifiek PR deed ben ik dat toen gaan doen. Ik heb verder geen opleiding in die richting gedaan (ik studeerde HBO Logistiek en ben nu uitvoerder bij een groot bouwbedrijf, specifiek bij de afdeling Opsporen Conventionele Explosieven) maar dat is op zich geen ramp. Het overgrote deel van onze werkzaamheden bestaat uit algemene bestuurstaken en dan heb je nog PR-gerelateerde zaken, die ik oppakte.

Als voorzitter van de Commissie PR & Communicatie ben ik vooral trots dat we met een klein team harde werkers in korte tijd de social media via diverse kanalen hebben opgezet. Alle lof voor die harde werkers!

WAT HOUDT JE FUNCTIE IN BIJ DE SBN EN WAT WIL JE BEREIKEN BINNEN DE SBN? Ik hoop dat we het voor elkaar krijgen om met zoveel mogelijk vrijwillige inzet de groei van de sport te kunnen managen en daarmee de charme te behouden. Het gaat de laatste jaren erg hard met de groei (eigenlijk bijna te hard) maar er hebben ook enorm veel positieve veranderingen plaatsgevonden. Niet iedereen zal zich daarvan vanaf de zijlijn bewust zijn (en dat is ook goed) maar er is echt veel veranderd. Ik hoop dat we die groei vol kunnen houden!

AAN WIE GEEF JE HET STOKJE BINNEN DE SBN DOOR OM ZICH DE VOLGENDE KEER VOOR TE STELLEN? De volgende keer mag Jochem Schutten, onze nieuwste aanwinst binnen het bestuur, zich voorstellen.

29

RESPECT Het blad SURVIVALRUN lag in juli wekenlang op de salontafel in onze woonkamer. En elke keer zag ik Stijn Elferink met een tevreden lach op de cover staan. Hij vierde zijn Nederlands kampioenschap LSR. Dit intrigeerde mij en zodoende besloot ik dit stuk te schrijven, want ik heb respect voor zijn prestatie. En als ik verder kijk, dan zie ik dat hij veel overwinningen op zijn naam heeft staan. Daarmee toont hij aan dat hij over veel talent, doorzettingsvermogen en zelfdiscipline beschikt. Nogmaals respect.

Tekst: Thomas Schröer Beeld: Eigen

TOPLOPER Vanaf 1996 heb ik een paar jaar in de top van het LSRklassement (toen nog TSC) mogen meedraaien. Ik heb daar twee LSR-overwinningen behaald en ik was één keer winnaar van het LSR-eindklassement, in 1989. Ik ben trots op wat ik allemaal heb bereikt, ook al heb ik lang niet zoveel talent als Stijn.

BERETROTS Ik denk vooral terug aan ‘de slag om Neede’ in 1996. Het was één van de zwaarste survivalruns in het circuit. Ik trainde als een beest voor deze run, zes dagen per week en heel veel op hindernissen, Neede was toen namelijk berucht om zijn zware hindernissen. Achteraf bleek mijn voorbereiding precies goed te zijn. Met armen en benen die voelden als gewapend beton kwam ik met de snelste tijd van 03:37:04, volledig gesloopt, maar wel als eerste over de finish. Doordat ik dat seizoen debuteerde in het LSR-klassement werd het mijn meest heroïsche overwinning in de survivalrunsport ooit.

Op de Needse berg klopte ik de Nederlands kampioen Jan Maarse. Ik had veel geluk die

dag; de ongenaakbare Belgische atleet Didier d’Hondt en topper Frank Klein Gebbink waren niet aanwezig. Daarnaast besliste een post bij een loodzware hindernis ter plaatse van de ‘roemruchte’ Hofmaatvijver in mijn voordeel.

Het maakte mij allemaal niet uit, het was mijn overwinning en die pakken ze nooit meer af. Dus, ja daar blijf ik beretrots op, ook nu nog steeds als 57-jarige ‘fossiel’ in de KSR-klasse.

RESPECT VOOR JOU Maar ik heb echter net zoveel RESPECT VOOR JOU, lezer van dit stukje. Want ook jij als survivalrunner hebt vast wel je eigen zwaarste strijd tegen de elementen één of meerdere keren meegemaakt, of je nu recreant bent of wedstrijdloper, dat maakt niet uit. Ik heb respect voor mijn vrouw Liesbeth, die ooit de halve run recreanten volbracht, mijn kameraad Jan Willem die ongetraind bij de halve recreanten team-run finishte in Beltrum, mijn broer die jarenlang niets had met de survivalrunsport, maar nu al vele survivalruns heeft gelopen.

En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Echter nogmaals evenzoveel RESPECT VOOR JOU.

30

RESPECT VOOR ALLEN Ik begon mijn survivalrunavontuur bij de Voshaar in Eibergen, daar was toen nog Gerrit (Gait) Kluivers, mijn survivalrungoeroe.

Hij leerde mij onder andere houthakken en hardlopen over ruw terrein. Deze coole man stond vaak bij survivalruns te kijken, waarbij hij net zo enthousiast juichte voor de laatste deelnemer als voor de eerste deelnemer. Dat vond ik altijd prachtig om te zien. Ik blijf genieten van deze sport met RESPECT voor alle deelnemers.

31

IN THE PICTURE ONK MSR Leeuwarden Beeld Bennie Slagers

32

BIKKELEN IN LEEUWARDEN, HET ONK MSR.

Zondag 7 oktober 2018 wordt in de annalen van de stad bijgeschreven vanwege een unieke uitvoering van de survivalrun.

De organisatoren van de 25e editie van de Bikkelrun in Leeuwarden hebben een indrukwekkende prestatie geleverd door in een zeer korte periode een fantastische survivalrun neer te zetten dwars door het centrum van Leeuwarden.

UITSLAG HEREN 1. THOM VAN CAPELLEN, 1 UUR, 17 MIN EN 24 SEC 2. KERST WIND, 1 UUR, 18 MIN EN 2 SEC 3. RUBEN DINKELMAN, 1 UUR, 18 MIN EN 30 SEC UITSLAG DAMES 1. LENNEKE VAN DER HEIDE, 1 UUR, 46 MIN EN 34 SEC 2. SANNE DE JONGE, 1 UUR, 47 MIN EN 9 SEC 3. FLORENCE VAN HELTEN, 1 UUR, 51 MIN EN 47 SEC UITSLAG DAMES 40+ 1. SANDRA VAN DIJK, 2 UUR, 6 MIN EN 44 SEC 2. HELGA VUUR, 2 UUR, 59 EN 3 SEC 3. ANNELIES DIJKSTRA, 3 UUR, 51 MIN EN 18 SEC UITSLAG HEREN 40+ 1. KERST WIND, 1 UUR, 48 MIN EN 2 SEC 2. JAN NAUTA, 1 UUR, 27 MIN EN 50 SEC 3. TIMO DE BOER, 1 UUR, 32 MIN EN 22 SEC UITSLAG HEREN 50+ 1. PETER BAAN, 1 UUR, 46 MIN EN 5 SEC 2. RICHARD KLEIN GOLDEWIJK, 1 UUR, 59 MIN EN 21 SEC 3. DOUWE RIJPSTRA, 1 UUR, 59 MIN EN 46 SEC UITSLAG DAMES 50+ 1. FROUKJE BERKENBOSCH, 3 UUR, 49 MIN EN 11 SEC 2. MARLIES HERMANS, 3 UUR, 49 MIN EN 11 SEC 3. MARIAN VAN MAANEN-MIDDELVELD, 4 UUR, 24 MIN EN 7 SEC

33

SPANNING IN GENNEP TIJDENS HET ONK KSR.

De eerste survivalrun van het seizoen 2018-2019 was er meteen één om je vingers bij af te likken: het ONK KSR in Gennep.

Zondag 9 September namen bijna 400 deelnemers deel aan het ONK KSR tijdens de Niersdal Survivalrun. De organisatie had een parcours uitgezet rondom de rivier de Niers. Deze moest een aantal keer worden overgestoken via een enorme tarzanzwaai, een netklim of een apenhang. In dit prachtige decor ontwikkelde zich een spannende strijd zowel bij de heren als bij de dames.

UITSLAG DAMES 1. BIANCA ROUGOUR-MACHIELSE, 1 UUR, 4 MIN EN 43 SEC 2. VERA MENSINK, 1 UUR, 5 MIN EN 7 SEC 3. MARJOLEIN KLEIN SESSINK, 1 UUR, 6 MIN EN 7 SEC UITSLAG HEREN 1. RUBEN DINKELMAN, 51 MIN EN 8 SEC 2. JOEY BAKKER, 53 MIN EN 20 SEC 3. THOM VAN CAPPELLEN, 53 MIN EN 41 SEC UITSLAG DAMES 40+ 1. SANDRA VAN DIJK, 1 UUR, 7 MIN EN 47 SEC 2. SANDRA VAN DEN BRINK, 1 UUR, 10 MIN EN 48 SEC 3. HELGA VUUR, 1 UUR, 13 MIN EN 35 SEC UITSLAG HEREN 40+ 1. TIMO DE BOER, 55 MIN EN 42 SEC 2. THOMAS MERLIJN, 57 MIN EN 2 SEC 3. PETER RUTJES, 57 SEC EN 20 SEC. UITSLAG DAMES 50+ 1. LIESBETH FRANZ, 1 UUR, 33 MIN EN 13 SEC 2. FROUKJE BERKENBOSCH, 1 UUR, 39 MIN EN 54 SEC 3. HETTY POT-DOORTEN, 1 UUR, 43 MIN EN 28 SEC UITSLAG HEREN 50+ 1. PETER BAAN, 1 UUR, 2 MIN EN 29 SEC 2. BART DINKELMAN, 1 UUR, 4 MIN EN 13 SEC 3. TEATSE TICHELAAR, 1 UUR, 4 MIN EN 38 SEC

Niersdal Survivalrun - Gennep 2018 Beeld Bennie Slagers 34

IN THE PICTURE

35

36