Issuu on Google+

ปก


ออร่า บุคส์ aura books ชื่อหนังสือ ครอบครอง ผู้เขียน ชีวนั พบกับเราได้ ที่ aurabooks.net หรื อ ติดตามเราได้ บน Facebook

ขอสงวนลิขสิทธิ์ ห้ ามผู้ใดคัดลอก ทาซ ้า หรื อดัดแปลง ด้ วยวิธีการใดๆ โดย ไม่ได้ รับอนุญาตเป็ นลายลักษณ์อกั ษรจาก เจ้ าของ


สารบัญ

คานา....................................................... 4 ครอบครอง ............................................... 6 คาชี ้แจงจากผู้เขียน .................................. 31


คำนำ ฉันเขียนเรื่ องนี ้ไว้ เมื่อเก้ าปี ที่แล้ ว นา ออกเผยแพร่ครัง้ แรกในเวบไซต์เขียนนิยาย แห่งหนึง่ เมื่อตอนต้ นปี ที่แล้ ว ครัง้ นี ้ฉันนา เรื่ องนี ้มาเผยแพร่อีกครัง้ โดยการแก้ ไข เรื่ องราวที่ตา่ งออกไป โดยลดจินตนาการ ลงแล้ วอิงเหตุการณ์จริงมากขึ ้น สาหรับฉัน แล้ ว จินตนาการมักมีการสิ ้นสุด แต่ความ จริงนันยั ้ งคงอยูแ่ ละดาเนินไป ทาให้ ฉนั หยิบมาเขียนได้ เรื่ อยๆ เรื่ องราวของเพื่อนสี่ขาในเล่มนี ้ มา จากความคิดที่เกิดขึ ้นบ่อยๆในใจว่า “ถ้ า หากความจริงแล้ ว มนุษย์เราไม่ได้ เป็ น ผู้ดแู ลเขาฝ่ ายเดียวล่ะ? แต่เขาเองกาลัง


ดูแลเราอยูเ่ ช่นกัน เพราะงัน้ เราจึงต่างก็ กาลังดูแลกันและกันอยู่...ใช่ไหม?” ผู้เขียน. 22 เมษายน 2555


ครอบครอง

ฉันสัญญากับตัวเองไว้ วา่ จะ เป็ นหมาที่ดี รักภักดี ปกป้องดูแลเจ้ าของ ฉันจะทาหน้ าที่ให้ ดีที่สดุ ขอแค่เพียงมีใคร ซักคนยอมรับฉัน รักฉัน และตังชื ้ ่อให้ ! ฉันเป็ นลูกหมาปั กกิ่ง สายพันธุ์เดิม ตอนนี ้อายุห้าเดือนแล้ ว เทียบกับอายุ มนุษย์ ฉันก็อยูใ่ นราวหกขวบกว่าๆ ฉันเฝ้า รอให้ มีคนมาครอบครองเป็ นเจ้ าของฉัน เหมือนๆกับเจ้ าตัวอื่น ๆ ที่อยูก่ รงใกล้ เคียง กันนี่แหละ


วันๆ มีมนุษย์มากมายมาเอา ตัวพวกเราไป ยกเว้นฉัน ทาไมเราต้ องให้ มนุษย์เอาตัวไป ล่ะ? นัน่ เป็ นเรื่ องที่ฉนั สงสัยเสมอ “เพราะมนุษย์ชอบการครอบครอง เป็ นเจ้ าของนัน่ นี่ นี่โน่นน่ะสิ พวกเราก็เป็ น หนึง่ ในนัน” ้ เสียงเจ้ าตัวน่าเกลียดชื่อทอม พันธุ์ “บุลด็อก” ท่าทางรู้ดี เพราะมีอายุจาก นอกกรงเอ่ยขึ ้น “แต่ฉนั ได้ ยินว่า พวกเราบางตัวได้ ครอบครองเป็ นเจ้ าของมนุษย์นะยะ” เสียง แหลมเล็กของสาวใหญ่ชื่อจินนี่ที่ยืนอยู่ ข้ างๆทอมดังขึ ้นแทรก พวกมนุษย์ชอบเรี ยก เธอว่า “ชิห์ส”ุ มันไม่ใช่ชื่อนะ มันเป็ นการ เรี ยกสายพันธุ์นะ่


“หมายความว่ายังไงเหรอ?” ฉัน สงสัย “ก็เวลาอยากได้ อะไร อยากกินอะไร อยากทาอะไร พวกมนุษย์จะพยายามทาให้ ไงล่ะ...แล้ วเวลาเราไม่อยากกิน แล้ วเราไม่ กิน พวกมนุษย์จะตระหนกตกใจ พยายาม สรรหาอย่างอื่นมาให้ เราลองชิม เวลาเราไม่ สบายแล้ วทาท่าซึมเศร้ า พวกมนุษย์จะรี บ พาเราไปรักษา พวกมนุษย์พวกนี ้จะ พยายามเอาใจเราสุดๆ ฉันละใฝ่ ฝั นอยาก ไปอยูก่ บั มนุษย์เหล่านี ้จริงๆ...คงจะมี ความสุขน่าดูเลยล่ะ” ฉันพยักหน้ าหงึกหงักทาเป็ นเข้ าใจ แล้ วยังคิดเลยต่อไปอีกว่า สาวใหญ่จินนี่ยงั ไม่พอใจอีกหรื อ เจ้ าหล่อนทังได้ ้ อยูน่ อกกรง ทังมี ้ ชื่อเรี ยกแบบนันแล้ ้ ว


“เอาแค่ ถ้ ามะหมาอย่างเรา ๆ ไม่มี มนุษย์มาจับจองเป็ นเจ้ าของก็ถือว่าเศร้ า แล้ ว ยังจะใฝ่ ฝั นไปถึงการครอบครองเป็ น เจ้ าของมนุษย์อีกเรอะ!!??” เจ้ าตัวน่า เกลียดทอมพูดออกมาด้ วยน ้าเสียงกราด เกรี ย้ ว ฉันนอนฟั งอย่างเซ็ง ๆ แต่ก็เห็นด้ วย ฉันถอนใจ ขยับตัวอย่างอึดอัดใน กรงแคบๆ มองคนขวักไขว่ ที่กาลังจะมา เลือกพวกเรา บางคนควักกระดาษแผ่น เล็กๆสีมว่ ง สีแดงให้ แล้ วเอาพวกเราบาง ตัวไป

ยกเว้นฉัน “โดยเฉพาะใครทีไ่ ม่มีชื่อล่ะก็ ยิ่ งน่า เศร้ามากกว่า” ประโยคนี ้ที่ออกมาจากปาก


ซูซู ทาเอาฉันสะอึกขนานใหญ่ เพราะมัน ทิ่มแทงใจเหลือเกิน

ใช่แล้ ว... สิ่งที่ฉนั ต้ องการมากที่สดุ คือ “อยาก มีชื่อ” เพราะการมีชื่อหมายถึงทุกสิ่งทุก อย่างที่ฉนั ต้ องการ ไม่วา่ จะเป็ นการได้ ออก จากกรง มีเจ้ าของ มีคนรักฉัน และฉันจะได้ รักเขา... ฉันได้ แต่มองซูซูอย่างเจ็บปวด ก้ ม หน้ าลงแล้ วหลับตา ซูซู เป็ นหมานอกกรงอีกตัว ที่มีขนสี ขาวหยิกหยอง พันธุ์พเู ดิล ท่าทางเย่อหยิ่ง ทังซู ้ ซู ทอม และจินนี่ไม่ต้องอยูใ่ นกรง แถม มีปลอกคอ เจ้ าของของทังสามคื ้ อคนที่เอา


พวกเรามาไว้ ในกรง พาเราออกไปวางอีก กรง คอยรับกระดาษสีๆแผ่นเล็กจากผู้คน แล้ วส่งพวกเราเป็ นการแลกกับกระดาษ แผ่นเล็กๆพวกนัน้ พวกเราต่างทึง่ ในทักษะและความ เฉลียวฉลาดของซูซูเสมอๆ แต่สาหรับฉัน แล้ ว ฉันหมัน่ ไส้ ในท่าทีเชิดหยิ่งของเจ้ า หล่อนที่ชอบปรายตามามองฉันอย่าง เย่อหยิ่งต่างหาก แต่อีกใจ ฉันก็ชื่นชมและ สนใจชื่อของซูซู ฉันคิดว่ามันช่างไพเราะ เพราะพริง้ ซะจริง ๆ ฉันเองอยากมีชื่อบ้ าง แล้ วมันจะเป็ นไปได้ บ้างไหม?

“ยาก”


เจ้ าตัวข้ าง ๆ ฉันเอ่ยขึ ้นเหมือนรู้วา่ ฉันคิดอะไร “เพราะนายหน้ าตาน่าเกลียด” ฉัน หันไปมองมันบ้ าง แล้ วนึกในใจว่า “นายก็หน้าตาน่าเกลียดเหมื อนกัน ” แต่นนั่ แหละนะ ไม่กี่วนั หลังจากนันก็ ้ มีคน อยากเป็ นเจ้ าของเจ้ าตัวหน้ าตาน่าเกลียด นัน่ จนได้ ไม่ใช่ฉนั ...อีกแล้ว ฉันนอนอย่างซึมเซาต่อไป

จนกระทัง่ วันหนึ่ง มีชายผิว ขาว รูปร่างท้ วม แต่งตัวดูดี มาหยุดมองฉัน เป็ นนาน แล้ วคุยอะไรซักอย่างกับคนที่ดแู ล


พวกเรา จากนันเขาก็ ้ เดินจากไป ฉันทาเป็ น ไม่สนใจ แต่ก็อดมองตามไม่ได้ ...

พออาทิตย์ ถัดมา เขามาทีนี่ อีก คุยกับคนที่ดแู ลพวกเราอยูน่ าน ฉันจับ ใจความได้ วา่ “ลดให้ หน่อยสิครับ หมื่นสองนี่เกิน งบที่ผมตังไว้ ้ นะ่ ” ชายร่างท้ วมพูดขึ ้น “ไม่แพงหรอกน้ อง พันธุ์นี ้มีใบรับรอง สายพันธุ์ วัคซีนฉีดตรงเวลา ครบแล้ วนะ ครับ” ชายที่ดแู ลพวกเราพูดบ้ าง ชายร่างท้ วมพยักหน้ าหงึกหงัก สายตาจับจ้ องมาที่ฉนั แล้ วเดินจากไปอีก หลังจากนันฉั ้ นก็เจอเขาอีกทุก อาทิตย์ เขาไม่พดู อะไร ได้ แต่มองฉันอยูซ่ กั พักแล้ วเดินจากไป…เหมือนเดิม


“คุณพี่ครับ ผมว่า เราน่าจะลด ราคาลงมาหน่อย ผู้ชายคนนันดู ้ ทา่ ทาง สนใจปั กกิ่งเราจริงๆ ผมเห็นเขามาทุก อาทิตย์เลยนะครับ” เสียงชายคนที่ดแู ลพวกเราพูดกับ ผู้หญิงสูงวัยคนหนึง่ ซึง่ ชายคนที่ดแู ลเรา มักเรี ยกเธอว่า “คุณพี่เจ้ าของร้ าน” “แล้ วอีกอย่าง ปั กกิ่งที่เหลือตัวนี ้ ถึงจะสายพันธุ์ดี แต่มีข้อด้ อยนะครับ คุณพี่ ก็ร้ ูอยู่ ลูกค้ าที่ดเู ป็ น เขาถึงไม่เลือกไปซักที อายุเค้ ามากขึ ้นทุกวัน...นี่ห้าเดือนกว่าแล้ ว นะครับ” “เอาเถอะ ฉันรู้นา่ ....เฮ้ อ....ถ้ าเขา สนใจจริงๆ เธอก็ลดให้ เขาไปแล้ วกัน แต่ บอกไว้ ก่อนนะ เธอเองจะได้ คา่ คอมมิชชัน่


น้ อยไปด้ วย อ้ อ แล้ วอีกอย่าง ถึงเค้ าจะเป็ น ยังไงก็ตาม แต่เธอช่วยคัดลูกค้ าด้ วยแล้ ว กัน...ดูดีๆ ขายให้ คนที่อยากจะเลี ้ยงจริงๆ” “ได้ เลยครับคุณพี่” ฉันพยายามฟั งบทสนทนาเหล่านัน้ แม้ ไม่เข้ าใจอะไรเลย รู้แต่วา่ ต้ องรอ….

อาทิตย์ถดั มา ชายร่างท้ วมมาอีก คราวนี ้ชายคนที่ ดูแลพวกเรา เรี ยกเขามาคุยด้ วย “ผมเห็นคุณชอบปั กกิ่งตัวนี ้จริง ผม จะลดให้ ผมเองคัดคนซื ้อเหมือนกัน...


เต็มที่ ผมลดให้ เก้ าพันห้ าร้ อยบาท น้ อย กว่านี ้ไม่ได้ แล้ ว” ชายร่างท้ วมมีสีหน้ าดีใจอย่างเห็น ได้ ชดั “งันตกลงครั ้ บ เก้ าพันห้ าร้ อยบาท” จากนันเขาหยิ ้ บแผ่นกระดาษสี เหล่านันส่ ้ งมา คนที่คอยดูพวกเราส่งฉัน ให้ กบั ชายคนนันพร้ ้ อมกับอะไรอีกหลาย อย่าง เช่นตะกร้ า ขวดน ้า แปรง แล้ วฉันก็ ไปกับชายคนนี ้

ในวันนั ้น ฉันมีอายุได้ หกเ���ือน พอดี ซึง่ ถือว่าอายุไม่น้อยเลยกว่าที่จะมี มนุษย์มาเอาตัวฉันไป


ฉันได้ ไปอยูบ่ ้านหลังใหญ่ เจ้ าของฉันชื่อไผ่ ส่วนฉันได้ ชื่อว่าฟู่ ฟ่ า ฉัน ยังจาวันที่เขาเรี ยกชื่อฉันครัง้ แรกได้ ฉันดีใจ มากได้ แต่กระดิกหางอย่างสมใจให้ เขา

“ฉันมีช่ ือแล้ วววว!” ฉันร้ องตะโกนในใจอย่างลิงโลด ไผ่ ดูแลฉันอย่างดี ได้ นอนในห้ องเย็นๆสบายๆ ได้ กินอาหารหลากหลายทังตั ้ บ ทังเนื ้ ้อ ปลาทูนา่ และอีกหลายอย่างสุดแท้ แต่วา่ เขาจะซื ้อมา ไม่นานหลังจากนัน้ ฉันได้ เจอเจ้ าตัว ที่เหมือนฉันอีกตัว ฉันงงไปเลยว่าเจ้ านี่มนั มาได้ อย่างไร แต่ไผ่ชี ้แจงว่า อยากให้ ฉนั มี


เพื่อนเพราะกลัวว่าจะเหงา เลยไปหามาอีก ตัว ให้ มาอยูเ่ ป็ นเพื่อนกัน อ๋อๆอย่างนี ้เอง ดีเหมือนกัน เพราะ ไผ่ไม่คอ่ ยมีเวลาเล่นกับฉันหรอก วันๆฉัน จึงอยูเ่ พียงลาพังเสียส่วนมาก พอมีเจ้ าตัวที่ เหมือนกันกับฉันมาอยูด่ ้ วย เราวิ่งเล่นกัน สนุกไปเลย

“โอ๊ ย เหม็น ๆ ฉี่เรี่ยราดไปหมด เลย ดูซิ อึกองไปทัว่ หนังสือพิมพ์ก็ปไู ว้ ให้ แล้ วไม่ใช่เหรอ !?” เสียงแหลมเล็กของหญิงชราซึง่ เป็ น แม่ของ “เจ้ าของ”พูดขึ ้น เธอพูดด้ วย น ้าเสียงเกรี ย้ วกราดเสมอ พอฉันได้ ยินฉัน จะหมอบลงแล้ วทาตัวนิ่งๆ


“ไผ่ ! เอามาเลี ้ยงทาไมไม่ร้ ู แม่บอก แล้ ว ว่าให้ ยกให้ คนอื่นไปซะ ตัวเองไม่มี เวลาดูแล หรื อรู้จกั สอนมันดีๆ ปล่อยให้ อฉึ ี่ ไม่เป็ นที่แบบนี ้ แม่ชกั ทนไม่ไหวแล้ วนะ!” ฉันพยายามทาตัวลีบ ไม่ชอบ น ้าเสียงเกรี ย้ วกราดแบบนี ้เลย ฉันขยับ ตัวอย่างอึดอัด เหลือกตาหาที่หลบมุม แล้ ว นึกขึ ้นได้ วา่ เจ้ านัน่ ไม่อยู่ จ้ าตัวที่เหมือนฉัน ฉันพยายามจาชื่อเขาแล้ วแต่จาไม่ได้ ซกั ที เรี ยกเจ้านัน่ ไปก่อนแล้วกัน เดีย๋ วคง จาชื ่อได้เอง “เจ้านัน่ ” หายไปไหนนะ? ไม่เห็นมา หลายชัว่ โมงแล้วนีน่ า ฉันนึกในใจ เสียงในห้ องเงียบไปแล้ ว


แต่ ซักพัก มีเสียงดังลัน่ มาจากชันบน ้ ของดาดฟ้า ซึง่ มีสวนเล็ก ๆกระหย่อมเดียว ที่เราชอบไปเล่นกันเสมอ และมักจะโดนไล่ ออกมาตลอด เพราะเจ้ าของห้ องชันบนซึ ้ ง่ เป็ นพี่ชายของไผ่ เขาไม่ชอบให้ ไปยุง่ กับ สวนของเขา

“มันตายแล้ ว” เสียงชายคนนันดั ้ งขึ ้น น ้าเสียงแบบ นันท ้ าเอาฉันสะดุ้ง ฉันรู้วา่ คงมีเรื่ องแน่ๆ จริงอย่างที่คดิ ไม่กี่นาทีจากนันฉั ้ น ได้ เห็นร่างของ “เจ้ านัน่ ” นอนนิ่งไม่ กระดุกกระดิก

“ตายได้ ยังไงเนี่ย?”


เสียงของผู้หญิงอีกคนดังขึ ้น “ตกลงไปในโอ่งน ้าเล็กในสวนครับ ...” ชายคนนันกล่ ้ าวเสียงเศร้ า ๆ “อิซเบลล่า...คงขึ ้นมาจากโอ่งไม่ได้ ” เจ้ าของผมเอ่ยต่อเสียงแหบพร่า ฉันเดิน วนเวียนเข้ าไปดมๆร่างนิ่งสนิท เปี ยกน ้าที่ ถูกวางอยูบ่ นผ้ าขนหนูของเจ้ านัน่ “แม่บอกแล้ วว่าอย่าเลี ้ยง... เจ้ าตัว นี ้อีกตัว ...ไผ่จะต้ องรอให้ มนั ตายอีกตัวไหม ลูก” มือของหญิงชราที่ชี ้มาทางฉันทาเอา ฉันสะดุ้ง

“เอาไปปล่ อยซะ ไปให้ ใครก็ได้ ” เสียงเฉียบขาดของเธอดังแหลมปรี๊ ด ที่สดุ เท่าที่ฉนั เคยได้ ยินมา น ้าเสียงแบบ


นัน้ ฉันรู้ทนั ทีวา่ จะต้ องมีการเปลี่ยนแปลง เกิดขึ ้นกับฉันแน่ๆ ไม่กี่วนั หลังจากนัน้ ฉันต้ องออกจากบ้ านนี ้เพื่อไปที่บ้าน ของผู้หญิงคนหนึง่ พอไปถึงฉันตื่นเต้ นมาก เพราะที่นี่มีหมาตัวใหญ่สามตัว แมวตัว อ้ วนขนสีดาหนึง่ ตัว เด็กสองคน ผู้ใหญ่สอง คน สามตัวนอกประตูนนั่ มองมาทางฉัน อย่างแปลกใจ

ในภายหลังฉันรู้วา่ มันต่างมีชื่อที่ เก๋ไก๋กนั ทังนั ้ น้ ฉันมีเพื่อนเล่นเป็ นเด็กชายหญิงสองคน และผู้หญิงคนนี ้ที่เธอแทน ตัวเองว่าแม่กบั ฉัน แล้ วผู้ชายคนนัน้ เป็ น น้ องชายของ “แม่” ท่าทางชอบฉันมากด้ วย


แต่... มันไม่สามารถกลบความเสียใจและ เศร้ าใจ ที่ไม่ได้ อยูก่ บั เจ้ าของคนแรกได้ เลย

มนุษย์ที่ฉนั สัญญาว่า จะรัก ภักดี ปกป้องดูแล เพื่อที่ฉนั จะทาหน้ าที่ให้ ดีที่สดุ มนุษย์คนแรกที่ต้องการครอบครอง ดูแลฉัน สุดท้ ายฉันกลับถูกเขาทิ ้ง ในเมื่อเขาต้ องการให้ ฉนั อยูท่ ี่นี่ ฉันก็ คงต้ องอยู่ ฉันพยายามมองข้ อดีของที่นี่ ที่นี่เป็ นบ้ านที่มีบริเวณ มีพื ้นดินและ ต้ นไม้ ต้นหญ้ าในสวน ต่างจากที่เดิมที่เป็ น ตึก วิ่งไปวิ่งมาอยูแ่ ต่ในบ้ านเท่านัน้ มี ไผ่คน


เดียวที่คอยดูแลฉัน แม้ เขาจะมีเวลาน้ อยก็ ตาม ที่นี่มีทงหมา ั้ ทังแมว ้ เด็กๆที่ชอบมา เล่นกับฉัน ฉันจะพยายามชอบ และเข้ ากับที่นี่ เพื่อจะอยูใ่ ห้ ได้

“แม่ ” ลูบหัวฉันเบาๆ ฉันถอนใจ เศร้ าใจ เจ็บปวดแต่หางกลับกระดิกรับการ กระทาของแม่อย่างอัตโนมัติ เอ...ยังไงนะ? “ท่าทางฟู่ ฟ่ าจะชอบเธอ” เสียงไผ่ กล่าวขึ ้นตอนที่เขามาเยี่ยมฉันที่บ้าน


นี ้ ฉันว่าฉันกระดิกหางเพราะดีใจที่ได้ เจอ เขามากกว่า ไม่ใช่เพราะว่าชอบ”ผู้หญิงคน นี ้” หรอกมัง? ้ โฮ่ง โฮ่ง... “อ้ าว เห่าเป็ นแล้ วเหรอ? อยูท่ ี่โน่นไม่ เห็นเห่าแบบนี ้?” เขาอุทานออกมาอย่างแปลกใจ “คงทาตามแบบหมาไทยนอก บ้ านน่ะ ฟู่ ฟ่ าชอบหมาไทยมากเลยนะ พยายามจะออกไปเล่นด้ วยตลอด แต่ฉนั ยังไม่กล้ าให้ เจอกัน เกิดหมาไทยของฉัน แหง่มฟู่ ฟ่ าขึ ้นมาจะเป็ นเรื่ อง” แม่พดู ยิ ้มๆ “เสียดายมัยละ?” ้ แม่ถามเขาต่อ “เสียดาย...” ไผ่ทบทวนคานันเบาๆ ้ แล้ วมองมาที่ฉนั “ฟู่ ฟ่ าคงเสียใจ ที่ฉนั ทาแบบนี ้ น่า สงสาร...แต่ มันจาเป็ น” ไผ่พดู เบาๆ


“ของบางอย่างไม่เหมาะที่จะเอามา เก็บไว้ กบั ตัว แม้ เราจะถูกใจมากแค่ไหน” ไผ่หนั ไปยิ ้มกับแม่ แม่พยักหน้ าเห็นด้ วย “จริง เหมือนภาพเขียนดีๆ ที่เหมาะ จะอยูใ่ นบ้ านที่ตกแต่งสวยๆหรื ออยูใ่ นแกล เลอรี่ เท่านัน้ สิ่งที่เราทาได้ แค่ชื่นชมอยู่ ห่างๆก็พอ” “นี่ฉนั กาลังโดนเธอด่าอยูใ่ ช่ไหม? ไผ่เอ่ยถามด้ วยใบหน้ าสงสัย แม่หวั เราะ ออกมา ไผ่ถอนใจแล้ วหันมาทางฉัน อุ้มฉัน ไว้ บนตัก “อยูท่ ี่นี่ก็ดีแล้ วใช่มยละ?” ั้ เขาเอ่ย กับฉันเบาๆ พร้ อมยิ ้มให้ ด้วยสีหน้ าเศร้ า สร้ อย ฉันไม่เข้ าใจสีหน้ าและน ้าเสียง แบบนัน้ หรื อว่าเขาจะไม่อยากทิ ้งฉัน เขา คงคิดถึงฉันเหมือนกันกับที่ฉนั คิดถึงเขาใช่


ไหม? ไผ่แวะมาที่บ้านนี ้เรื่ อยๆ ฉันไม่เข้ าใจ ความสัมพันธ์นกั รู้แค่วา่ แม่กบั เขาสนิทกัน คุยโทรศัพท์กนั นานๆบ่อยๆ และเวลาเขา มา แม่มกั จะดีใจเสมอ

ขณะนีฉ้ นั อายุได้ สิบเจ็ดเดือน กว่าหรื อเกือบๆหนึง่ ปี ครึ่งแล้ ว ซึง่ เทียบกับ อายุมนุษย์ก็ราวๆสิบเก้ าปี “หน้ าตาแปลกๆประหลาดๆเนอะ” แม่เอ่ยขึ ้นในวันหนึง่ ขณะนัง่ พิจารณาดูฉนั เชยคางบ้ าง มองหน้ าฉัน ซ้ ายบ้ างขวาบ้ าง และพยายามจ้ องลึกเข้ า มาในดวงตาของฉัน “ใช่ ฉันมันหน้าตาประหลาด!!และ ฉันก็โดนเจ้าของทิ้ งด้วย” ฉันโวยวายในใจ


“เพื่อนแม่บอกว่าฟู่ ฟ่ าน่ะเหมือนเอ เลี่ยน!” เธอพูดต่อ เด็กสองคนที่นงั่ เล่นอยู่ ใกล้ ๆบริเวณนันพู ้ ดบ้ าง “โย(เพื่อนข้ างบ้ าน)บอกว่าพี่ฟฟู่่ า หน้ าตาประหลาดที่สดุ เลยค่ะ...แต่หนูวา่ พี่ ฟู่ ฟ่ าน่ารักจะตายไป” เด็กหญิงทาหน้ าตุย่ ทันที ที่พดู จบ วางของเล่นแล้ วเดินมาลูบ ขนฉัน “แม่” สอนเด็กทังสองคนให้ ้ เรี ยกฉัน ว่าพี่ “ผมก็วา่ พี่ฟฟู่่ าน่ารัก” เด็กชายผู้เป็ น พี่ของเด็กหญิงเอ่ยขึ ้นบ้ าง ฉันพอใจกับ ประโยคเหล่านัน้ และประโยคที่คณ ุ แม่พดู ต่อนัน่ ทาเอาฉันหูผงึ่ “แม่วา่ นะ เพราะฟู่ ฟ่ าน่าเกลียด ประหลาดๆสุดๆแบบนี ้ละมัง้ เลยกลายเป็ น ...ทาให้ ฟฟู่่ าน่าร้ ากกกก หล่อที่สดุ สาหรับ


ปั กกิ่งที่แม่เคยเห็นมาเลยละจ้ ะ” จากนัน้ เด็กๆพากันหัวเราะคิกคัก พร้ อมพยักหน้ า เห็นด้ วย “ก็ดา้ ยยยย จะแปลกประหลาด น่า เกลียดก็ได้ แต่ถา้ มันทาให้กลายเป็ นหล่อ สุดๆแถมน่ารักในสายตาคนบ้านนี ้ ยอมรับ ได้แล้วกัน เพราะมันคือความจริ งนีน่ า โฮ่ง โฮ่ง” ไม่ใช่แค่สง่ เสียงโฮ่งออกไปเท่านัน้ ฉัน ยังกระดิกหางรับอย่างยินดีอีกด้ วย โฮ่ง โฮ่ง พวกเขาต่างหันมามองฉัน “เอ อย่าบอกนะว่าฟู่ ฟ่ าเข้ าใจที่เรา คุยกัน” แม่เอ่ยขึ ้นอย่างประหลาดใจ เด็กๆต่างแย่งกันพูดว่า “พีฟ่ ฟู่่ า ฉลาด พีฟ่ ฟู่่ าเข้าใจ ฟู่ ฟ่ ารู้” ...นี่ก็เรื่ องจริงที่ ฉันยอมรับได้ โฮ่ง โฮ่ง


การครอบครองเป็ นเจ้ าของ ฉันจากมนุษย์คนแรกทาให้ ฉนั ดีใจ และ เสียใจที่เขาทิ ้งฉันไว้ ที่บ้านนี ้ แต่…ฉันจะถือว่านี่เป็ นความ ต้ องการครัง้ สุดท้ ายที่เขามีตอ่ ฉันในฐานะผู้ ครอบครอง.


คำชี้แจงจำกผูเ้ ขียน หน้ าสุดท้ ายนี ้ ขอชี ้แจงซักเล็กน้ อย ค่ะ เรื่ องของการใช้ นามสมมติ ฉันใช้ ชื่อชู การ์ ตนู เพื่อใช้ ในงานวาดการ์ ตนู และ ภาพประกอบ ซึง่ ส่วนมากแล้ วออกไปใน แนวทางการ์ ตนู การนาชื่อชูการ์ ตนู มาใช้ ใน ส่วนของงานเขียนจึงรู้สกึ แปลกๆ(ใน ความคิดของฉันนะคะ) จึงอยากตัดคาว่า “ตูน” ออกไป แล้ วก็อยากให้ ดเู ป็ นคาไทย และเกี่ยวข้ องกับชื่อจริงด้ วยเลยได้ ชื่อนี ้มา “ชีวนั ” - ในส่วนของอายุน้องหมาฉันใช้ ข้ อมูลการเทียบอายุจากเวบไซต์ นี ้


- เรื่ องนี ้ฉันเผยแพร่ครัง้ แรกที่เว บเขียนนิยายเวบนี ้ค่ะ ชีวนั


ครอบครอง