Flowzine, May 2019

FLOWZINE UITGAVE NUMMER 17 EDITIE JUNI 2019

HET MAGAZINE VAN STUDIEVERENIGING FLOW

ANKIE ROMME COMMUNICATIESPECIALIST SCHROBBELÈR

GABY WESTELAKEN FESTIVAL JAZZ IN DUKETOWN

TOM GROSFELD HET SCHRIJVEN VAN COLUMS

Inhoudsopgave 5

4

A Taste of Flow: Romige pasta met champignons

Interview met Gaby Westelaken Festival-fever

8 Interview met Ankie Romme Vriendschap, glimlach en warmte: het verhaal achter Schrobbelèr 2 Voorwoord 2 Scouting is...

3 The Five 6 Cultuurverschillen (gastcolumn Wouter Snik) 11 Blij (paas)ei 15 Tips van Tom

Het Engelse gedeelte start op p. 16

1

12 Interview met Tom Grosfeld Het schrijven van columns

Voorwoord

Scouting is...

Tijd voor een verhuizing! Tilburg, ik ga je helaas verlaten, Oosterhout, here I come! Snel gaan er dozen worden ingepakt, zal mijn oude kamertje worden schoongemaakt en komt een busje al mijn spulletjes ophalen. Er vindt een wisseling van de wacht plaats in huis. Een nieuw persoon die zijn leven gaat voortzetten in een ruimte waar ik de afgelopen 2 jaar met veel plezier heb geleefd en herinneringen heb gemaakt. Een grote verandering is het zeker. Net als dat er een grote verandering gaat plaatsvinden met de wisseling van het Dagelijks Bestuur met het kersvers bekendgemaakte Kandidaatsbestuur. En ook zal er binnenkort een nieuw Algemeen Bestuur bekend worden gemaakt wat, onder andere voor mijzelf (cry), betekent dat het einde in zicht is voor het huidige AB.

Een en al verandering op de planning. Spannend, dat zeker. Maar zoals ik er graag tegen aan kijk: verandering is goed, want het betekent dat je vooruit gaat. En dat is wat Flow al een tijdje doet: vooruitgaan en daarmee ook groeien. Daarom ben ik ook zo trots als een pauw, dat ik, inFlowcommissaris 2018-2019, deel mag zijn van deze prachtig mooie vereniging.

Tot ziens kamer in Tilburg. Hallo verandering!

Ik ben een scout. Zo, dat is eruit.

Ik zit al 14 jaar bij de scouting, een vereniging met een imago dat niet helemaal klopt. Vroeger, maar ook nog op de middelbare school, vertelde ik nooit dat ik bij de scouting zat. Scouting wordt vaak gezien als iets sufs en saais. Totaal onterecht, vind ik. Ik heb zoveel geleerd en de leukste dingen meegemaakt.

Sinds twee jaar ben ik leiding. Dit betekent dat ik activiteiten en kampen organiseer voor een groep kinderen. Elke zaterdag zorg ik samen met mijn team dat er een wisselend en uitdagend programma is voor de kinderen. De ene keer bouwen we hutten, dan bakken we brood op een kampvuurtje en soms knutselen we wat leuks of spelen we allerlei spelletjes. Als leiding leer je van alles; hoe je met allerlei soorten kinderen en mensen om moet gaan, hoe je leuke activiteiten zoals zomerkampen organiseert, hoe je improviseert, maar vooral ook hoe je veel plezier kunt hebben met weinig.

Scouting is helaas geen vereniging met super veel geld. De contributie is ook niet hoog, scouting moet mogelijk kunnen zijn voor iedereen.

Toch heb ik met scouting de meest leuke dingen gedaan. Van waterskiën tot abseilen van een viaduct, van een week naar Tsjechië tot een maand rondtrekken in Ghana, van EHBO-lessen geven tot hikes, alles komt voorbij.

Scouting is niet een plek waar je op zoek gaat naar insecten, waar je allemaal badges verdient en waar schattige kleine meisjes koekjes verkopen. Scouting is een plek waar je je beste vrienden ontmoet, waar je de vetste dingen doet en waar je super veel leert. Dus de volgende keer als je een groep scouts ziet in hun uniform… denk dan niet gelijk aan het stereotype, dat zijn we absoluut niet. Met uitzondering van het idee over scouts en hun liefde voor kampvuren, dat klopt absoluut wel.

- Eva Hooijdonk, inFlowcommissaris 2018-2019

Colofon: Flowzine 17e editie, juni 2019 Studievereniging Flow Esplanade building 204 Adres: Warandelaan 2 5037 AB Tilburg E-mail: info@svflow.nl Vind ons op: Facebook, Twitter, Instagram, YouTube, Snapchat & LinkedIn.

Dit nummer is gemaakt door: Eva Hooijdonk (commissaris), Nina Rooze (bestuursbuddy), Anneloes Meijer, Irma Begthel, Lara Oral, Laura de Smit & Marlou van Erp

- Irma Begthel

Met medewerking van: inFlowcommissie 2018-2019, Gaby Westelaken, Wouter Snik, Ankie Romme, Tom Grosfeld, Dore de Smidt, Anneke Loeffen, Frank van Osch & Jamel Aattache

2

Tekst: Marlou van Erp

The Five De bloesems staan volop in bloei, het ruikt naar vers gemaaid gras en de zon laat haar warme stralen alweer voorzichtig zien. Weg met die dikke winterjassen en kom maar door met die heerlijke verfrissende zomerse biertjes. Nog een paar weekjes wachten en dan is het weer zover, ZOMER! Plannen voor de zomervakantie heb je uiteraard allang gemaakt, of je wacht natuurlijk voor de goedkoopste last minute deals met je studentenbudget. Ga goed voorbereid jouw zomer in met deze 5 bucketlist dingen van de inFlowcommissie om te doen voordat de zomer start. Enjoy!

1.

Ruim je kamer op en leg alles wat met je studie te maken heeft weg. De zomer is het moment om te ontspannen en met andere dingen bezig te zijn dan je studie. Het geeft je een fijn gevoel om in een schone kamer zonder afleiding terug te komen na een avondje op het terras!

2.

Maak een zomerse boekenlijst! Wat is er meer relaxend dan aan het strand of zwembad liggen met een goed boek in je handen? De zomer is de beste tijd om iets anders te lezen dan studieboeken.

Ga alvast op onderzoek uit en maak kennis met de leukste boeken om te lezen tijdens je vakantie.

3.

Kies voor een picknick op het campusgras in plaats van een lunch bij de Mensa. Het ideale zomerse gevoel krijg je gegarandeerd wanneer je gezellig met vrienden op een kleedje in de zon zit te eten, kletsen en muziek te luisteren. En kies er dan ook meteen voor om aardbeien mee te nemen, hmmm!

4.

Een goede zomerse muzieklijst kan natuurlijk niet ontbreken wanneer je zit te picknicken. Gooi een hoop zomerse hitjes in een lijst en dwaal alvast met je gedachten af naar je ultieme vakantiebestemming.

“Vamos a la playa, ohohohohoh!”

5.

Go shopping! Hoe kan je nou beter in de zomerstemming komen dan door het shoppen van zomerkleren? Zet je zonnebril op, pak je fiets en ga op zoek naar de gaafste jurkjes, hoedjes, zwemkleding, tasjes en misschien wel opblaasbare flamingo’s...

3

Tekst: Irma Begthel

A taste of Flow: Romige pasta met champignons Deze vegetarische pasta is perfect voor als je even geen zin hebt in vlees (of als je even geen geld hebt voor vlees)! Makkelijk om te maken, maar wel erg lekker en het vult bovendien goed.

IngrediĂŤnten: - 150 gram volkoren penne - 1 ui - 250 gram champignons - 1 eetlepel (traditionele) olijfolie - 1 teen knoflook - 1 eetlepel pijnboompitjes - 5 gram verse koriander - 65 ml zure room (half bakje) - Eventueel wat geraspte kaas

Hoofdgerecht voor 2 porties.

Bereidingstijd: 20 minuten.

Bereiding: 1.

Kook de penne in water met een beetje zout volgens de verpakking beetgaar.

2.

Snipper (snijd in kleine stukjes) de ui. Maak de champignons schoon met keukenpapier en snij

deze in kwartjes.

3.

Verhit de olijfolie in een koekenpan en fruit de gesneden ui.

4.

Voeg vervolgens de champignons toe en bak dit al 4 tot 5 minuten. Schep regelmatig door.

5.

Pers de knoflook boven de pan en bak deze 1 minuut mee.

6.

Breng het mengsel op smaak met peper en zout.

7.

Houd vervolgens het mengsel warm op laag vuur.

8.

Rooster ondertussen de pijnboompitjes in een droge pan op laag vuur en snijd de koriander fijn.

9.

Giet de penne af en schep deze door het mengsel met de champignons.

10. Verdeel de pasta over twee borden en schep de zure room er bovenop.

11. Strooi vervolgende de pijnboompitjes en de koriander eroverheen en eetsmakelijk!

Tip: Eventueel kun je nog geraspte kaas over de pasta strooien!

4

Tekst: Marlou van Erp & Irma Begthel

Festival-fever Yes, de zomer komt er weer aan! Dit betekent dat het festivalseizoen ook weer van start is gegaan. Grote kans dat jij aanwezig bent op één van de 830 festivals die Nederland rijk is. Maar wat voor organisatie zit er allemaal achter zo’n festival?

Met behulp van Gaby Westelaken, van het Bossche festival Jazz in Duketown, kwamen wij tot antwoorden hierop.

Jazz in Duketown Een van Brabants meest bekende jazzfestival is toch wel Jazz in Duketown. Het is het grootste door vrijwilligers georganiseerde gratis toegankelijk jazzfestival in Nederland en vindt plaats tijdens het Pinksterweekend. De organisatie van het festival bestaat uit een negenkoppig bestuur en zeven commissies (muziek, horeca, sponsoring, communicatie, vrijwilligers, realisatie, productie) met daarin ongeveer 50 vaste vrijwilligers die het hele jaar door bezig zijn met het festival. Daarnaast werken er nog 70 extra vrijwilligers mee tijdens het festival. “Wij zijn een vrijwilligersorganisatie. Iedereen werkt mee op basis van persoonlijke betrokkenheid, drive en motivatie. Wij zijn heel erg blij met onze vrijwilligers!”.

Er treden tijdens het festival artiesten op uit binnen- en buitenland. ”Deze artiesten worden door onze eigen programmeurs geselecteerd. Zij hebben professionele banden en werken geregeld samen met andere jazzpodia en –festivals.”. Er zijn een aantal uitgangspunten voor de programmering van Jazz in Duketown. Zo is er sprake van een mix van muziekstromen binnen de jazz, bestaat het festivalterrein uit de binnenstad van Den Bosch, wordt er samengewerkt met instellingen, culturele podia en ondernemers in de binnenstad en wordt talentonwikkeling en educatie in het programma betrokken. “We werken bijvoorbeeld samen met verschillende MBO-opleidingen en conservatoria. Zo organiseert Jazz in Duketown komende 18 mei een conservatorium Talent Award in de Verkadefabriek. Ook werken we samen met Stichting Jazzwerkplaats.”. Volgens Gaby Westelaken zorgen de programmering en het decor ervoor of het festival succesvol is of niet. Het is belangrijk dat een festival anders is dan alle andere festivals in Nederland. Zo onderscheidt Jazz in Duketown zich ook van andere festivals. “Wij hebben dit jaar alweer onze 46e editie van het festival, zijn gratis en hebben een uniek decor en een scala aan muziek waar je normaal een behoorlijk bedrag voor moet betalen.”.

Bezoekers & Ambities Bij een festival mogen bezoekers natuurlijk niet ontbreken. Hoe worden nieuwe mensen bereikt en vaste bezoekers behouden?

“De basis van de bezoekers is regionaal, dit is ongeveer 60% van de in totaal gemiddeld 150.000 bezoekers. De jaarlijkse verbetering van de programmering trekt de mensen van buiten de regio aan. Er staan bijvoorbeeld artiesten waar je normaal 30 tot 40 euro voor betaalt of waarvoor je naar North Sea Jazz moet gaan.”. De verbetering van het programma zorgt dus voor nieuwe bezoekers.

Ambities heeft het festival genoeg. “We staan liever niet stil, onze drive is nu eenmaal dat we het ieder jaar weer beter willen doen dan het voorgaande jaar. Belangrijker nog voor ons voortbestaan is dat wij ons voor sponsoren, horeca en subsidieverleners onderscheiden van andere festivals.”. Het streven van de organisatie van Jazz in Duketown is om te groeien van een professioneel regionaal festival naar een festival met landelijk bereik en landelijke erkenning.

Communicatie & Promotie Een belangrijk onderdeel om te kunnen groeien, is de promotie van het festival. “In de promotie maken we gebruik van media met een nationale dekking. Gezien de breedte van de doelgroep wordt een combinatie van online en offline uitingen ingezet in zowel vak- als algemene media.” Er wordt steeds meer aandacht in landelijke promotie gestopt, maar er gaat ook aandacht uit naar landen als België en Duitsland. “Dit wordt door middel van AdWords, sociale media en de invloed van artiesten gedaan. Dit jaar is het gebruik van sociale media gericht op de festivalgangers. We hebben bijvoorbeeld bands die volgend jaar op Lowlands staan. Door middel van sociale media kunnen wij hier goed mee promoten.”.

5

De communicatie-afdeling van et festival houdt zich bezig met de, hoe verrassend ook, gehele communicatie van de organisatie. “Van livestream, promotie, website, sociale media tot aan een blokkenschema.”. Een overzicht van het online en offline bereik van Jazz in Duketown kan je onderaan dit artikel vinden.

Het organiseren van een festival is dus niet altijd even gemakkelijk. Het lastigste van het organiseren van een festival zijn de financiën. “Wij zijn een gratis festival en hebben geen inkomsten van kaartverkoop.”. Het belang van vrijwilligers en sponsors is daarom enorm groot.

En tot slot nog een tip voor mensen die later graag in de festivalindustrie willen gaan werken: “Ga eerst ervaring opdoen op de verschillende onderdelen van het festival, zodat je ziet wat goed staat en waar er verbeteringen mogelijk zijn. Aan de hand hiervan maak je van een festival een nog groter succes.”.

Gastcolumn: Wouter Snik Ik ben niet van hier. M’n vader wel.

In de Hoefstraat in Tilburg Noord leerde hij fietsen, praten en lopen.

Ook zijn studententijd beleefde hij in Tilburg.

Als ik de (sterke) verhalen mag geloven, was hij wekelijks te vinden bij zowel Studio als bij Bet Kolen. Vlak na zijn studententijd trok hij naar het Westfriese, waar ik opgroeide.

Het is interessant hoe diep gesprekken kunnen gaan tijdens iets alledaags als een pot voetbal. Zo kwamen we, ergens tussen de 3-0 en 4-0, op het onderwerp ‘identiteit’.

Cultuur verschillen

Ondanks dat hij al geruime tijd in Westfriesland woont, blijft hij een band houden met zijn geboortestad. Voor mijn vader voelt bij mij op bezoek komen dus elke keer als thuiskomen. Zo ook afgelopen Bevrijdingsdag toen hij de stad binnen kwam rijden.

Als echte vader-zoonactiviteit gingen we samen naar de Heuvel om daar op een groot scherm naar de bekerfinale te kijken. Ik als Ajacied, hij als (geen grap) Willem II’er. Je kan de jongen wel uit de stad halen, maar de stad niet uit de jongen. Zoiets.

Want, wanneer ben je nou een Brabander?

Vanaf wanneer mag je jezelf zo noemen?

Toen vertelde ik over een situatie eerder die dag. We speelden met het sterrenensemble van V.V. Winkel een competitiewedstrijd in Purmerland.

Een sportpark, zoals je het misschien wel herkent uit de Pietertje-reclame.

Tussen de koeien, de sloten en de weilanden. Hollandser kon het niet. Samen met een teamgenoot zat ik op de bank. Toen hij zei dat een jongen uit ons team er helemaal niks van bakte, floepte ik er onbewust een “da is” uit. Hij keek me verbaasd aan. Ik schrok van mezelf.

6

Jan Wassing Oprichter Schrobbelèr

7

Tekst: Laura de Smit & Marlou van Erp

Vriendschap, glimlach en warmte: het verhaal achter Schrobbelèr Een Schrobbelèr: iemand die werkt in de textielindustrie, maar onder ons waarschijnlijk beter bekend als het zoete bruingekleurde goedje. Wij waren benieuwd naar het verhaal achter dit typische Tilburgse drankje en spraken Ankie Romme, communicatiespecialist bij Schrobbelèr.

Kunt u onze lezers iets vertellen over het verhaal achter Schrobbelèr?

‘Schrobbelèr is in de jaren ‘70 uitgevonden door Jan Wassing, een rasechte Tilburger. Hij was maagpatiënt waardoor hij niet goed sterke drank kon verdragen. Hierdoor is hij gaan experimenteren met ingrediënten die hij lekker vond en waar hij wel tegen kon. Dit, in combinatie met homeopathische middelen voor zijn maag, leidde tot een zachte en zoete likeur die hij destijds ook al Schrobbelèr noemde. Jan Wassing liet zijn drankje ook graag in zijn eigen bar aan zijn vrienden proeven, maar ondernemend als Jan Wassing was, was dat niet genoeg. Zijn ondernemersgeest bedacht om zijn drankje op de markt te brengen.

In samenwerking met de Tilburgse distillateur Isidorus Jonkers is er een recept ontstaan van het ‘mengseltje’ van Jan Wassing. Daarvan werden 100 kruiken gemaakt voor de verkoop. Helaas heeft hij vanwege zijn overlijden zelf Schrobbelèr niet op de markt kunnen zetten. Zijn familie heeft dit opgepakt.’

Wat een bijzonder verhaal. Een echt familieproduct dus?

‘Ja absoluut. Dit is het echte verhaal. We hoeven het verhaal niet mooier te maken dan dat het is.

Wat de communicatie betreft is storytelling voor ons

dus ook erg belangrijk.’

Hoe ziet het bedrijf achter Schrobbelèr eruit?

‘Schrobbelèr is nog steeds echt een familiebedrijf.

In de loop van de jaren zijn we natuurlijk behoorlijk gegroeid nationaal, maar ook in België en Duitsland bijvoorbeeld. Desondanks wordt de directie, die de grote lijnen uitzet, nog steeds gevormd door de familie van Jan Wassing en zijn we ook nog steeds gevestigd in de stad waar het allemaal is begonnen: Tilburg.

De organisatie op zich bestaat uit ongeveer 25 mensen die verdeeld zijn over verschillende afdelingen. Zo hebben we een afdeling productie bestaande uit een distillateur, productieleider en productiemedewerkers. Daarnaast hebben we een belevingsfabriek. Hier werken onze werknemers die er verantwoordelijk voor zijn dat Schrobbelèr zichtbaar is op evenementen, maar zij zorgen ook voor de ‘beleving’ wanneer geïnteresseerden Schrobbelèr bezoeken tijdens rondleidingen bijvoorbeeld. Ook hebben we nog een groep van acht vertegenwoordigers die actief zijn in het salesteam. Zij bezoeken horecazaken en slijterijen en proberen zo direct de verkoop te bevorderen per regio. Zij worden ondersteund door de afdeling marketing en communicatie bestaande uit drie personen waarvan ik de algemene

8

en marketing manager ben. Ondanks de verschillende afdelingen zijn de grenzen tussen de afdelingen niet heel strak. Binnen ons bedrijf zijn de lijntjes kort. We werken samen met en voor elkaar.

Schrobbelèr is een familiebedrijf en zo gaan we ook met elkaar om. Het resultaat hiervan is een gezellige, informele en sociale sfeer binnen het bedrijf.’

Wat is het beeld dat Schrobbelèr probeert uit te stralen?

‘Bij het profileren van Schrobbelèr als merk houden we altijd de drie kernwaardes in ons achterhoofd: vriendschap, glimlach en warmte. In alles wat we doen moeten deze kernwaardes terugkomen.

Zo houden we voor onszelf ook scherp welke evenementen bijvoorbeeld wel of niet bij ons passen. Voor ons marketing en communicatie team zijn deze kernwaardes dus ook extreem belangrijk bij het promoten van het merk Schrobbelèr.

Wij proberen het merk echt als een beleving te presenteren, zowel online als offline. Zo houden we ons bezig met het bedenken van acties waarin deze kernwaardes worden gereflecteerd. Ook voorzien wij het salesteam van actiematerialen voor horecazaken en de retail sector met als doel om ondernemers op een zo laagdrempelig mogelijke manier te overtuigen in zee te gaan met ons product of om bij bestaande partners de relatie te onderhouden.’

“Wij proberen het merk echt als een

beleving te presenteren...”

Schrobbelèr is niet het enige drankje dat verkrijgbaar is. Loop een gemiddelde slijterij binnen en je ziet dat het aanbod enorm is. Zijn het ook juist de kernwaardes vriendschap, glimlach en warmte die jullie onderscheiden van de concurrentie?

‘Die kernwaardes zijn voor ons inderdaad enorm belangrijk. Verder richten we ons dus ook heel erg op de beleving van Schrobbelèr. We hebben zelfs best wel wat fans van ons merk die echt fan van ons zijn vanwege de beleving en de sfeer die rondom ons merk hangt. Dat is precies wat we willen bereiken. Mensen moeten een fijn gevoel krijgen en een positieve associatie maken wanneer

9

ze onze kruik in de winkel zien staan.’

Jullie beoogde doelgroep is enorm, blijkt al wel.

Hoe gaan jullie daarmee om?

‘Klopt, daardoor is marketing en communicatie soms nog best wel eens een uitdaging. De horeca en retail sector liggen in feite in handen van de vertegenwoordigers van het salesteam die worden ondersteund door het marketing en communicatie team zoals eerder gezegd. Verder is onze doelgroep heel uiteenlopend. We zien altijd het typische beeld voor ons dat een opa samen met zijn kleindochter een borreltje Schrobbelèr drinkt. Om toch nog onderscheid te maken en verschillende doelgroepen aan te spreken, werken we met verschillende serveertips. Shots worden bijvoorbeeld niet zozeer gepromoot onder ouderen, maar juist wel in uitgaansgelegenheden.

Warme Schrobbelèr met slagroom is dan juist weer een manier van Schrobbelèr serveren die meer gericht is op ouderen. Voor de Vrijdagmiddagborel is een Schrobbelèr met ijs dan weer zeer geschikt. Op die manier proberen we dus wel te segmenteren door hetzelfde product op verschillende manieren aan te bieden.’

Hoe spreken jullie de doelgroep aan?

‘Voor de promotie van Schrobbelèr is op het moment sociale media, en dan met name Facebook, het belangrijkste medium. Via Facebook bereiken wij de meeste consumenten. Bovendien hebben wij een nieuwsbrief die een paar keer per jaar verzonden wordt via e-mail. Verder hebben we natuurlijk ook nog de offline promotie. Denk aan tafelkaartjes in cafés, barmatten, posters en krijtbordjes die je vast wel eens hebt gezien. We streven ernaar om zichtbaar te zijn op de plekken waar Schrobbelèr verkocht wordt om zo de verkoop te stimuleren.

Onze online en offline promotie ondersteunen elkaar. Herhaling is belangrijk. Daarom zorgen we ervoor dat Schrobbelèr als merk op veel plekken zichtbaar is.’

“We proberen te segmenteren door het product op verschillende manieren aan te bieden...”

U bent mede verantwoordelijk voor tijdelijke acties. Wat zijn nou echt succesvolle acties geweest?

‘Carnaval is voor ons de allerbelangrijkste periode. Schrobbelèr is geïntroduceerd tijdens carnaval en dat is met name in Tilburg, maar ook in andere dorpen en steden in Brabant en Limburg blijven hangen. In die periode willen we daarom ook altijd wat extra’s doen en is de promotie erg breed en uitgebreid. We geven dan bijvoorbeeld altijd iets weg bij aankoop van een kruik Schrobbelèr en komen met andere mooie acties voor onze consumenten. We zijn nu zelfs al bezig het bedenken van acties voor carnaval 2020.

Ook voor andere bijzondere dagen hebben we wel eens acties. Dit jaar met Valentijnsdag hadden we een online actie op sociale media waarin onze kruik werd afgebeeld met een hartvormig etiket.

We koppelen dan ons merk graag aan zo’n dag

omdat deze dag bij uitstek geschikt is voor het uiten van onze kernwaardes: glimlach, warmte en vriendschap.’

Wat zijn de grootste uitdagingen waar Schrobbelèr tegenaan loopt?

‘Waar ons imago ons aan de ene kant enorm helpt, is het aan de andere kant ook meteen onze uitdaging. Mensen associëren Schrobbelèr al snel met warmte, carnaval en winter, precies waar we naar streven, maar juist hierdoor is de verkoop van Schrobbelèr in de zomer voor ons een grote uitdaging. We zijn nu bezig met het bedenken van acties om deze associaties te verbreden zodat Schrobbelèr ook meer wordt gezien als een verfrissend drankje in de zomer.’

Wilt u nog iets kwijt aan onze Tilburgse CIW studenten?

‘Koester je vriendschappen en proost op elkaar… met Schrobbelèr!’

10

Blij (paas)ei

Tekst : Laura de Smit

Eind april, paaseitjes eten alsof je leven ervan af hangt en ondertussen in een korte broek buiten genieten.

Tegen de tijd dat jij deze column leest is het misschien weer een heel ander verhaal, maar voor nu lijkt het wel hartje zomer ondanks dat de lente eigenlijk pas net van start is gegaan. Met temperaturen rond de 25 graden lijkt het weer een beetje van het padje af te zijn, maar mij hoor je niet klagen! Ik weet dat niet iedereen even blij is met deze hoge temperaturen. Denk aan zweet, vingers die van het toetsenbord afglijden, massa’s muggen, maar al met al mag dat de pret niet drukken.

Met deze tropische temperaturen lijkt de wereld altijd net ietsjes mooier te zijn. De lucht strakblauw, overal om je heen de geur van barbecues die aangestoken worden en op de achtergrond vogeltjes die vrolijke deuntjes fluiten.

Die warme zonnestralen op onze huid doen ons goed. Dat merk je aan alles. Wanneer je op straat van een onbekende een glimlach toegeworpen krijgt, kun je toch niet anders dan daar blij van worden.

Ook krijgen we weer veel meer zin om van alles te ondernemen. Mensen pakken hun fiets, maken een wandeling en zoeken de terrasjes op. Zelf werk ik in een cafĂŠ en geloof me, deze warme periode is de allerleukste die er is om te mogen werken. Het werk zelf is vermoeiend, dat moet ik wel toegeven, maar al die blije mensen geven je weer nieuwe energie. Het soort energie waar je nog dagen op vooruit kunt branden.

Met deze hoge temperaturen is het ook zo dat de zomervakantie eindelijk dichterbij komt. We kunnen haar als het ware bijna aanraken. Bijna, maar nog niet helemaal.

Voordat we kunnen genieten van onze welverdiende rust, laten we dat onszelf in ieder geval maar wijsmaken, hebben we nog het een en ander om af te ronden. Deadlines en tentamens komen samen met die zomervakantie ook dichterbij, of we het nou willen of niet.

Terwijl ik deze column schrijf, droom ik alvast weg naar nog zonnigere vakantiebestemmingen, blije mensen voorzien van drankjes op het zonnige terras of zelf hele dagen op het terras of in de tuin besteden en gewoon helemaal niks doen.

Maar, voordat het zover is moeten we nog eventjes de motivatie vinden om dit jaar goed af te ronden.

Ik neem mezelf voor om nu nog eventjes te knallen zodat ik straks echt kan genieten zonder verder nog ergens aan te hoeven denken.

Ik kan niet meer wachten.

11

Tekst: Laura de Smit & Marlou van Erp

Het schrijven van columns CIW’ers zijn vaak veel tijd kwijt aan schrijven. Voor opdrachten, maar zeker ook voor de lol. Kijk naar de typische inFlowvergadering wanneer de vraag wordt gesteld wie er een column wil schrijven. Alle handen gaan meteen de lucht in.

Hartstikke leuk, maar soms loop je in het schrijfproces nog wel eens tegen een paar struikelblokken aan… Wij spraken Tom Grosfeld, een oud CIW’er die actief was bij Univers en nu als journalist bij Het Parool werkt, over hoe je het schrijven van een column nou precies aanpakt.

Hoe ben je in de schrijfwereld terechtgekomen?

Als kind wist ik al dat ik later iets met tekst zou gaan doen. Ik was niet iemand die een dagboek bijhield of dagelijks ellenlange fantasieverhalen schreef, maar ik hield wel van lezen. Ik kon makkelijk in twee dagen een boek uitlezen. In die tijd bestonden dingen als smartphones, Netflix en interactieve televisie nog niet, dus dan ging je maar lezen. Op de middelbare school kwam ik erachter dat ik goed in Nederlands was en de rest van de vakken interesseerde me maar matig. Ik dacht: ik moet wel gaan schrijven, anders zit ik straks vast in een of ander k*t-kantoorbaantje.

Het heeft wel even geduurd voordat ik concreet iets met schrijven ging doen. Ik schreef me in voor de opleiding journalistiek maar dacht: ik wil schrijven, geen journalist worden. Dus ik trok me weer terug en ging CIW doen. Prima opleiding, maar schrijven leren ze je niet. Daarom ging ik zelf maar columns schrijven en zette die online op Facebook. Dat was toen nog een levendig medium dus dat trok aardig wat lezers en de reacties waren positief. Ik bleef stukjes schrijven en ging daarna bij Univers werken, het onafhankelijke nieuwsmedium van de universiteit. Daar leerde ik pas écht

schrijven. En de beginselen van journalistiek, wat ik bij nader inzien toch heel leuk vond.

Daar heb ik twee jaar rondgelopen en intussen met pijn en moeite CIW afgerond. Daarna een postacademische opleiding journalistiek gevolgd en afsluitend stage bij Het Parool gelopen. Daar mocht ik blijven en nu schrijf ik verhalen voor ze (krant en magazine).

Hoe vind je een goed onderwerp voor een column? Hoe krijg je inspiratie voor het schrijven?

Een onderwerp vinden voor een column blijft wel een dingetje. Soms komen ideeën aanvliegen, soms lukt het je dagen niet om een geschikt onderwerp te vinden. Het makkelijkste is om te schrijven over dingen die je meemaakt. Een grappig moment in college. Een anekdote uit je studentenhuis. Iets van vroeger waar je anno nu op terugkijkt. Of als je liever niet over persoonlijke dingen schrijft, zoek iets waarover je je opwindt.

Boos over bent. Of iets wat je met verbazing in de krant leest. Er zijn zoveel dingen waar je iets van kunt vinden. Ik kan hier nu trouwens een verhaal over ophangen, maar: je kunt eigenlijk over alles een column schrijven. Belangrijker is hoe je het opschrijft en of je een originele invalshoek hebt.

12

Over inspiratie, daar geloof ik niet zo in. Schrijven is geen romantiek. Het is niet whiskeynippend wachten tot het middernacht wordt, en er dan ineens een daverende tekst uitknallen. Je moet gewoon gaan zitten en beginnen. Het is wel belangrijk om in een flow te komen. Zet tabbladen als Facebook en WhatsApp even uit. Wanneer het even niet lukt, kijk dan naar buiten, of kijk eens rond in je kamer en laat je gedachten afdwalen, in plaats van weer sociale media op te zoeken. Of: ga douchen. Tijdens het douchen schieten me altijd de tofste ideeĂŤn binnen.

In hoeverre let je op formuleringen en de stijl van je zinnen in je column?

Tijdens het schrijven nauwelijks. Ik pen eerst alles wat ik wil vertellen neer. Daarna ben ik vooral bezig met de structuur. Wat wil ik eerst vertellen, waarmee sluit ik af? Ik schrap alles wat niet nodig is, en dan heb ik een soort van eerste versie. Soms zit er per ongeluk een mooie zin tussen. Dat is dan mooi meegenomen. Maar het lijkt dan vaak nog nergens op. Daarna ga ik pas naar stijl en formulering kijken, schaaf ik van alles, voeg ik hier en daar wat toe. Ik denk dat stijl iets is waar je niet op moet letten. Dat komt er gewoon automatisch uit. En formulering kun je schaven, want een zin kan altijd lekkerder lopen. Maar dat zou ik pas op het einde doen. Het is in eerste instantie belangrijk om de zinsvolgorde te bepalen, de structuur.

Wat is de grootste uitdaging bij het schrijven van een column?

Origineel zijn. Qua onderwerp en manier van opschrijven. Maar het is een constante afweging: heel originele/gekke onderwerpen kunnen ook geforceerd aanvoelen. En tegelijkertijd kun je een heel doorsnee onderwerp heel origineel opschrijven.

Waar ga je zelf het vaakst mee in de fout?

Niet goed weten wat ik wil vertellen in een column, toch beginnen en halverwege denken: waar gaat dit eigenlijk naartoe. Of te mooie zinnen willen formuleren waardoor het geforceerd overkomt.

Niemand zit op de nieuwe Harry Mulisch te wachten. Schrijf gewoon zo normaal mogelijk op wat je wilt zeggen. Geen gekke bijvoeglijke naamwoorden. Hou het simpel, kaal.

13

Hoe blijf je origineel over een onderwerp dat groot nieuws is, dus waar al veel columns over geschreven zijn? Moet je hier dan ook nog wel over schrijven?

Sowieso is dit voor iedereen anders. Sylvia Witteman schrijf voor de Volkskrant columns over haar dagelijks leven. Haar gezin, haar kat, een broodje dat ze eet op het terras. Als maandag de dammen doorbreken en Zeeland en NoordBrabant staan onder water, kan Witteman dinsdag gewoon over haar hondjes schrijven. Maar als je columns schrijft die inhaken op de actualiteit, moet je schijt hebben en er gewoon over schrijven, ook als iedereen dat doet. Ben origineel, zoek een invalshoek waar anderen misschien niet over hebben nagedacht. Dat kan licht provocerend zijn door een controversiĂŤle mening uit te dragen, of meer humoristisch of relativerend.

Heb jij iets waaraan mensen kunnen zien dat het een column van jou is? Een soort van handelsmerk?

Lastige vraag. Ik hoor wel vaak dat ik een eigen stijl heb, dat is denk ik wel belangrijk als je schrijft.

Maar echt een handelsmerk kan ik niet noemen.

Ik probeer er altijd wel wat humor in te gooien.

De kneuterigheid op te zoeken. Soms een tikkeltje absurdistisch.

Wat probeerde jij met je columns te bereiken?

Was een column schrijven wat jou betreft bijvoorbeeld ook mensen aanzetten tot actie of iets anders?

Ik moet hier dus wel even benoemen dat ik nu niet meer zoveel columns schrijf. Maar tijdens mijn studententijd wel, voor mezelf en voor Univers. Ik schreef vaak columns die over mijn dagelijkse leven/observaties gingen, of gewoon een fictief verhaal. Dus het doel is dan heel simpel: gewoon een leuk stukje tikken, waarom mensen moeten lachen, of wat ze leuk vinden om te lezen. Ik heb ook wel columns geschreven die wat activistischer waren. Voor Joop heb ik wat geschreven over het eenzijdige opinieklimaat op de universiteit. Dat ik wel snapte dat rechtse mensen de universiteit soms wegzetten als links bolwerk. En ik ben meerdere keren losgegaan op Mark Rutte omdat ik hem een walgelijke vent vind. Later heb ik me ook wel gemengd in de hele #metoo discussie. Dan verschuift het doel dus: dan gaat het misschien minder om hoe stijlvol de column geschreven is, of hoe mensen misschien in de column gezogen worden, maar meer om de inhoud.

Welke geschreven column is je het meest bijgebleven? En waarom?

In een van mijn laatste columns voor Univers heb ik kritiek geuit op de leus ‘Seks op de cantus, achter het gordijn, Hollandse hoeren doen het overal’ die altijd werd gezongen op cantussen, ook op de TUC. Mijn mening daarover is te lezen in die column en staat nog steeds ergens online. Mensen werden daar helemaal boos over, begrepen er niets van. Een week later is die leus vanuit het bestuur van de universiteit ook afgeschaft.

Toen werden mensen helemaal wild. Dat vond ik grappig. Wij ‘hogeropgeleiden’ maken vaak PVV-stemmers belachelijk omdat ze koste wat kost vast willen houden aan tradities als zwarte piet. Maar zodra je aan een vrouwonvriendelijke cantusleus wil tornen, is de wereld ook voor hen ineens te klein. Ik ben met vrienden wel in discussie gegaan, omdat het me echt raakte dat ze totaal niet begrepen waarom zo’n zin niet meer in deze tijdsgeest paste. Met veel anderen ben ik de discussie niet eens aangegaan. Ze waren onmogelijk te overtuigen. Al met al voelde ik me

wel goed over de column, overigens. De universiteit heeft het beleid aangepast en veel mensen waren boos. Dat vond ik grappig.

Heb jij het idee dat je je nog steeds ontwikkelt als columnschrijver?

Ja, omdat ik nog steeds goede mensen om me heen heb die me feedback geven op de teksten die ik schrijf. Bij Univers was dat Bart Smout, iemand die in september met zijn tweede roman komt en ongelooflijk goed kan schrijven, bij Het Parool zijn dat meerdere chefs en eindredacteuren met heel veel ervaring. Ik leer ontzettend veel.

Heb je nog tips voor de CIW-studenten die zich ook bezighouden met het schrijven van columns?

Nou, sowieso veel schrijven. Hoe meer je schrijft, hoe meer je leert. En vind mensen om je heen die verstand van schrijven hebben en die je ook tips kunnen geven waar je iets aan hebt. Vanaf het moment dat ik feedback kreeg, maakte ik veel meters.

Wat praktische tips: neem geen aanloop, maar schrijf meteen op wat je wilt zeggen. Probeer niet mooi te schrijven, maar gewoon heldere en goedlopende zinnen te formuleren. Beperk het gebruik van bijvoeglijke naamwoorden. Hoe meer je ermee strooit, hoe meer betekenis ze verliezen.

Wissel af met lange en korte zinnen. Dan gaat een tekst lekkerder lopen. Lees veel columns en kijk af hoe anderen het doen.

Wat hoop je in de toekomst nog te bereiken met het schrijven?

Lange reportages schrijven, een column in een kwaliteitskrant/magazine en een non-fictie boek (soort extreem lange reportage).

14

Tips van Tom: Hoe begin je, hoe zet je argumenten kracht bij en hoe sluit je een goede column af?

1.

Onderwerp verzinnen.

2.

Alles wat je kwijt wilt in je column opschrijven. Dat levert je dan een heel warrig bestand op, met allerlei gedachtenspinsels en allerlei halve zinnen die in je opkomen. Ik beuk er soms binnen tien minuten wel 800 woorden uit.

3.

Dat bestand sorteren. Dus je maakt bijvoorbeeld kopjes als ‘eerste alinea’, ‘middenstuk argument A’, ‘middenstuk argument B’. Je sorteert eigenlijk alle zinnetjes bij elkaar, zodat er een soort van overzicht ontstaat. Je flikkert dus eigenlijk al je vuile was op de grond en gaat daarna wit bij wit, kleur bij kleur en zwart bij zwart sorteren. Dat ik op dit voorbeeld kom, zegt trouwens wel iets over mijn huidige bestaan: ik ben geen student meer.

4.

Daarna schrap je alles wat niet in je column komt. Er zitten bijvoorbeeld zinnen tussen die dubbelop zijn, of wat in je hoofd goed klonk maar op papier gewoon niet werkt.

5.

Nu heb je alles gesorteerd op volgorde en is je bestand qua aantal woorden behapbaar. Dan begin ik altijd gewoon bij het begin: de eerste alinea. Ik kan daar soms een uur over doen, omdat die eerste paar zinnen heel belangrijk zijn. En als je de eerste alinea af hebt en je bent tevreden, komt het meestal met de rest van de tekst ook wel goed.

6.

Dan schrijf je gewoon je column. Als je even vastloopt, ga je gewoon door, en krabbel je snel neer wat je ongeveer wilt vertellen. Niet te lang stukbijten op een paar zinnen die even niet willen komen, in tegenstelling tot wat ik bij de eerste alinea dus wel doe. Je wilt zo snel mogelijk een eerste versie van je column.

7.

Eerste versie is af. Dan is het een kwestie van schaven. Alinea’s krachtiger opschrijven, wat spelen met de volgorde binnen de alinea’s. Je draait hier en daar nog wat om. Gewoon blijven schaven totdat het af is. Belangrijk is: geen herhaling, dus dingen noemen die je eerder in de tekst al noemt. Less is more, ga niets opvullen. Belangrijkste argumenten/punten eerst. Je bewaart niets tot het einde.

8.

Als alles klaar is heb je hopelijk een goede afsluiter. Anders moet je die nog speciaal gaan ver zinnen. Wat vaak sterk is, is om als laatste zinnetje terug te komen op iets wat je eerder in je column al noemde. Dan schrijf je alles mooi ‘rond’.

“Ik beuk er soms binnen tien minuten wel 800 woorden uit.”

15

Not really

START!

Relaxing

24:00h

Goat Cheese

You don’t want to be mainstream, you’re kind of a hipster. You do your own things and you don’t really care about the rest of the people.

Ham & Cheese

You’re a classy person, who doesn’t do crazy or weird things.

Some may even say that you’re a bit boring. But in reality, you just like to do things in a pure way.

Hawaii Holidays and you are the perfect fit. You’re very relaxed and you love wearing happy colors all the time. Besides that, you’re a bit of an outcast, but that’s fine.

You have class and you also show that in your choice of food. Complexity is not in your vocabulary. That’s why you combine your two favourite kinds of food, pizza and tosti.

Yes!

Vlam

Yes!

Impulsive, spontanious and tempered, that’s what you are. But, if you will get your tosti and everybody lets you eat in peace, you’re a very nice person.

No!

Do you have a bit of a temper?

Is fruit allowed on a tosti?

No!

04:00h

Diligent

Receive...

Watch..

Sometimes you’re a very lazy person, but the laziness makes you very creative. You’re creative in the way you behave and in your choice of food.

You don’t like to eat the same thing every time, that’s why you change every week.

Tosti of the Week

Light...

...firework?

Lazy

How do you describe yourself?

What tosti are you?

02:00h

What time do you go home at a Flow drink?

Give...

...presents?

Definitely!

Italiano

Me

Are you a party animal?

Happy Socks

What socks do you like most?

Cultural

What holiday is best?

Uncle Duo

Who will pay for the tosti?

Black socks

16

Text: Anneloes Meijer, Nina Rooze & Irma Begthel

Study trip 2019 On Wednesday April the 17th, very early in the morning, the study trip started.

At that time, we had no idea how awesome this week would be. First of all, the Study Trip Committee (SRC), did an amazing job. We had a lot of fun activities and we visited very interesting companies and universities. For example, we did some sightseeing on Soumenlinna, did pub crawls, city games, a climbing course and watched the sunset. We also visited the Haaga-Heila university in Helsinki, TalTach university in Tallinn and companies such as Miltton, Curious AI, and Fraktal.

The hike in Nuuksio, Helsinki On Friday the 19th of April, we started the day with a city game. During this city game, we saw almost the entire city, especially the highlights. After the city game, we went to the national park Nuuksio. Nuuksio was truly magical. The snow and the ice of the winter were still there, and the lakes were still frozen. At Nuuksio we did a hike through the beautiful forest. It was around 15 degrees Celsius and the sun was shining. The path was pretty slippery because of all the ice, so some people slipped. However, we laughed very hard, and we enjoyed ourselves very much. At the end of the hike, we ate some Finnish sausages and drank some typical Finnish juice. After this, we were happy to rest our feet while on the bus and the train.

Company Visit Nortal, Tallinn All the company visits were nice, but the one we all loved very much was the visit to Nortal. This is a company that combines all the tracks of our study, in order to transform Estonia into a digital leader.

Their vision is to build a seamless society. Nortal was founded by four university students and began its journey as a start-up. Now they have offices all over the world.

Helen Kokk gave a presentation about the importance of user experience design, and how to optimize this.

One of the most common mistakes is that a lot of people design services from their own point of view, while they should focus more on the view of the target group.

Another thing she talked about was Kahneman’s theory of system 1 and system 2, and how this influences user experience design. One of the best things about this company visit was that almost everyone had a hangover, but no one had a hard time paying attention.

Helen was talking so naturally, and she even played some games with us to illustrate the things she was talking about. All in all, it was a great company visit!

17

Interview with the commissioner of the study trip committee, Dore

Describe the study trip in 3 words. They cannot be “Helsinki and Tallinn”!

“Oh, that’s really hard! Can they be groups of words as well? Because then they would be: new friendships, interesting activities and beautiful surroundings. And the amazing group of course!

What did you find most challenging beforehand?

“The amount of people we were travelling with, of which quite a lot were non-active members. We didn’t know them yet, so we weren’t really aware of what they were expecting of the trip and whether they would mingle with the rest of the group. During the trip I asked some of them how they were experiencing it, and I believe everyone has had a great time.”

First of all, we had a great study trip! What was your favourite moment of the study trip as a commissioner?

“I think the unexpected program; we really did some things you wouldn’t expect to do with such a big group of Flow’ers. We got a lot of positive comments on for example the climbing park in Tallinn and the hike through the woods in Finland. I had three favorite moments: the hike (especially Anne sliding down), the route along the beach in the climbing park and the Patkuli-platform with the photoshoot everyone spontaneously held.”

During the trip, we vistited 7 companies and two universities. What was your favourite formal visit?

“I haven’t been able to join all company visits, as we split up in three groups twice and visited three companies at the same time. Personally, I liked Nortal in Tallinn the best. Their presentation was very interactive and they were very well prepared for a group our size.

I liked how they really work with the digital society that Estonia has. This also perfectly matched one of our very interesting research questions. I think we can learn quite a bit from their digital society here in the Netherlands.”

Did you know... … that there are all kinds of bird sounds on the toilets in Helsinki? … that cocktails in club MÜNT in Tallinn are only 2 euros? … that ‘Squeeze’ was the favourite word of Dore? … that we used 5 kinds of transport on our way back to Tilburg? (boat, tram, train, plane and bus).

So, let’s get real. Who’s your favorite committee member of the SRC? “Favorite committee member? Me, of course. No, I think we all had different strengths, which makes us a very good team.”

Okay, last one. If you had a say in it, where would you like the next study trip to go?

“Outside of Europe would be really cool, but also makes for a higher threshold for travelers. I’d prefer a warm country in which you can wear shorts and T-shirts, haha. Cities such as Lisbon or Barcelona would be very nice to visit!”

Study trip’s funniest moments: - In Helsinki, everything was expensive. Except for the McDonald’s, where you could get a cheeseburger for only 1 euro. Some people went there 5 times during this study trip. Whoops…

- The last group that went home during the last night of going out in, Helsinki had the faulty habit of ‘borrowing’ orange traffic cones, cow posters and Flowers. With one sole purpose: to decorate the bus station near the hostel with these treasures.

- In the last club we went in Tallinn, weird Russian men asked Jarno if they could buy Anne for the night. They thought Jarno and Anne were married. Jarno was so kind to decline this offer by telling them that Anne was not for sale.

18

Text: Lara Oral, Nina Rooze, & Laura de Smit

Brainport Eindhoven In November 2016, the government of the Netherlands gave Brainport Eindhoven an official main port status. So, just like Rotterdam harbor and Schiphol airport, Brainport Eindhoven is acknowledged to be a significant hub for the Dutch economy. We spoke with Anneke Loeffen about Brainport Development, the internationalization project that she leads, and the differences between Dutch and international students.

Brainport Development Brainport Development is the economic development agency of Brainport Eindhoven region. Everything that is done there, contributes to the economy of the region and even to the rest of the whole country.

What makes Brainport Eindhoven a top technology region?

You don’t just become a top technology region, Anneke tells us. Brainport Eindhoven started in the 90s, when DAF Trucks was on the verge of bankruptcy. A lot of people were working there or at other big companies that were unstable at the time, such as Phillips. The heads of those companies came together with the rector of TU/e and the mayor of Eindhoven. This is where the unique formula of Brainport Eindhoven, the Triple Helix, has its roots. From then on, the region combined education, government and business in combination with open innovation and co-creation.

According to Anneke, it really works because companies don’t see each other as competitors, instead they innovate together. This is also one of the reasons there are a lot of startups in that region. Besides that, the companies in this region invest a lot of money in research and development. Anneke believes that the Triple Helix and its open innovation culture is the secret that makes Brainport Eindhoven one of the top technological regions. “You have to dare to open up and work together, combined with a drive to keep innovating.”

Retaining international students In the interview, Anneke tells us more about the project she is currently leading: the ‘Brabant International Students’ project. This project was initiated due to the shortage of engineers and IT professionals.

The economy in Eindhoven is great, it is growing, and is almost twice as large as it is in the rest of The Netherlands. Yet, the companies have a hard time finding enough human capital.

“Companies don’t see each other as competition” The goal of this project is to attract international tech and IT students to come and study at Tilburg University, Eindhoven University of Technology, Fontys or Avans and, once they are here, to interest them to stay for a career after their studies. They promote studying and working in the region via online campaigns and

19

by giving presentations at schools, universities and education fairs abroad. In the Netherlands several career oriented events are organized for international students, such as career cafes. The project is still rather new, but they already see the difference on a smaller scale. For example, the stay-rate is growing for the region. “We cannot prevent students from going back home, we just want to make sure that everyone knows the opportunities this region has to offer before they choose. And also help them if they have difficulties or can’t find what they are looking for.”

Brainport’s Challenges Brainport Eindhoven has five core challenges they focus on: health, mobility, energy, food and safety.

Anneke thinks that these challenges are timeless; there will have been a lot of changes in ten years, but these five will remain. One of the fields that gets a lot of attention, is photonics. Companies like SMART Photonics and EFFECT Photonics focus on this, but also research institute Nanolab at the Technical University of Eindhoven for example, trying to keep their spot in the fore of this technology. This basically make chips faster and smarter.

Dutch working climate for internationals According to Anneke, this region offers a lot of opportunities for internationals with an engineering or IT background. Most companies don’t demand that those employees speak Dutch from the start. For communication students it’s different, good knowledge of the Dutch language is more often an essential there.

But with the right proactive mindset, background and connections, you can come quite far in this region, says Anneke. “The Dutch language nevertheless is very important in the long run, because even if you are working in an English environment, there is a lot of small talk by the coffee machine or over lunch in Dutch, so if you really plan on staying, learning the language is still very useful.”

If you compare the Netherlands to other countries, Anneke thinks we have a relatively good working environment. The work-life balance is very good here – according to the OECD Better Life Index it is even the best in the world. Moreover, people from outside the EU can apply for an orientation year visa to stay in the Netherlands for a year after finishing their studies within three years of graduations. This means that you can first go back home and then decide to come back which makes it an interesting opportunity. You get more time to find a job here, in comparison to other countries.

Cultural differences of Dutch and international students A lot of people notice cultural differences between Dutch and international students, therefore, we asked Anneke if she noticed them too. She told us that the “zesjesculuur” of Dutch students is quite known at Brainport Eindhoven.

It doesn’t go for all students, but you can clearly see the difference between Dutch and international students in general. This might be because Dutch companies focus a lot on the extra-curricular activities during job interviews. So, Dutch students prefer to spend part of their time on this instead of their studies. Besides that, she also thinks it is somehow embedded in the Dutch culture where ambition is not always seen as a positive thing. And that this is something we should work on together.

Anneke acknowledged that the combination of Dutch and international students in school can be challenging at times. “Among all nationalities you will find students that care more about projects than others. I do not personally see this is as a problem of Dutch versus International.” It also offers a lot of opportunities to learn from each other, says Anneke. Dutch students might be able to learn something from the motivation and ambition of international students, while international students can learn about things like being pro-active and assertive from the Dutch.

A final remark When we asked if she had one last thing to say to our students, Anneke answered the following: “Take a look at the opportunities Brainport Eindhoven has to offer with companies and the events that we organize here. I think the region is not very well known in Tilburg, even though it is very close by. There are so many interesting companies here; not only the large ones like Philips or ASML, but also many small and medium sized companies that work on very innovative products and services. Of course Brainport might not be the right fit for all, but just take a look at what it is and what opportunities there are out there for you before making up your mind.”

Zesjescultuur The “zesjescultuur” is typically Dutch. It is the motivation of a student to study to get a 6 at a test or an assignment. A grade higher than a 6 has no extra value to the student. Therefore, they rather spend the time they would need for an 8 or a 9, doing extra-curricular activities than learning or working on an assignment.

20

Frank van Osch

Producer and director Van Osch Films

21

© Jan Banning

Text: Lara Oral & Irma Beghtel

Behind the scenes of moviemaking Laying on the couch and watching a movie or a documentary at the end of the day is very relaxing. Everyone can find something for themselves. Some people even dream to be a producer or a director. We wanted to find out how movies and documentaries are made. Frank van Osch, a producer and director of Van Osch Films, and Jamel Aattache, a producer, director, and scriptwriter of Brabant Films, answered all our questions about their work field.

How do you start with a scenario or an idea for a movie? Where does the inspiration come from?

Brabant Films: It can be your own idea or fantasy, something you have read from a newspaper, a book... Stories and inspiration can actually come from anywhere.

Van Osch Films: My best ideas came to me when I was in the shower, but it depends. I recently made a documentary, The Mother of Beauty, which started with a very small newspaper article in which I saw that an archive of a model agency of Hollywood ended up in The Hague.

We went to talk with them, and it turned out to be very interesting. So, in the end we made a documentary about Hollywood stars that are in their nineties now but were stars in the 40s /50s; girls that are in the modelling agency of Marilyn Monroe. It can start with five lines in a newspaper and end up as a one-hour long documentary almost five years later on NPO 2.

Can you give us an overview of the movie production process?

Brabant Films: This consists of a few phases that starts with the idea or the story from a scriptwriter or a director being worked

out in a script. First, a summary of the story, a synopsis, is written. This synopsis describes the broad lines of a movie. After that you can write a treatment which is approximately 10-12 pages where the story is already worked out further. The dialogues are only covered in the script. After finishing that, it is important to look for financing (and sponsors), a producer, director and actors to produce the movie.

Then there is the pre-production phase and an important part of that is making a storyboard. This series of sketches are to clarify different scenes of the movie. This overview makes it possible to plan ahead the position of the camera, the lightning, the sound and the look for suitable film locations. You will also start collaborating with people like specialists of the clothes, makeup and art direction in this phase. Everything now comes together to shape the movie.

The phase in which primarily the cameras start filming is the production phase.

After that comes the final phase – the post-production phase: central to this phase is the editing of the shots that are taken. Simply put, they are being cut into the right length and put in the right order. The editor and the director decide together on that and how the transitions will take place and with what speed and rhythm. After the shots have been edited, they are sent into the sound department.

22

There, the dialogues, the music and the sound effects are made and synchronized with the visual material.

Then is it time for the film premiere!

Van Osch Films: It starts of course with a good idea. A good movie is basically a good idea, and that good idea must get hands and feet. In documentaries we like to work with layers, so that a story does not remain superficial and gains depth.

You start thinking about the story and researching. And with the research and the plan that you write, and preferably also with the trailer material, you go on the road: to broadcasters, to financiers and to funds; trying to sell the idea.

Then, you start making the movie. You go through the entire process once more, but in a different and concrete way. What are we really going to do, where are we going to film?

Van Osch Films: We work with all kinds of directors, including myself, who come up with ideas. After that we see which parties belong to that idea. The broadcaster is very important to us because we often finance the documentary through television – or at least partly, because a broadcaster can never pay for it on its own. So, then you start looking for funds. There are many funds in the Netherlands that contribute to movies and some that are important to us are Filmfonds, CoBo Fonds, Brabant C, Prins Bernard Fonds etcetera and of course, the substantive parties. If you make a documentary about death, for example, then you have to look for parties that can help you with that, such as DELA.

What are some important personal qualities and skills for someone to have in this field?

Van Osch Films: That is a good question. Sometimes you do a lot of things all in one day. In my “Networking and company I am both a producer and a director, I occasionally work as You will start filming, being able to a cameraman and I also like to interviewing people, editing, edit. Luckily, I don’t have to do collaborate is the most which all makes sense, but it all by myself. It is a real hybrid these are also many steps important thing” job, so you have to be familiar in that process to get from the with all kinds of tasks. You have to beginning to the end. be a bit businesslike and be able to negotiate.

The entire duration of a long You also have to be creative. documentary (of approximately 1 hour) is on average between 2.5 With Docwerk, Van Osch Films allows and 5 years. There are several projects running at the same time, so that does not mean that graduates to gain work experiences. Are there we are working full-time on one documentary. The entire generation or age differences in the approach to the preparation and the financing take around a year and production process? a half. And after that, the documentary still has to be Van Osch Films: made, but that actually happens faster, you could say.

We coach a lot of people who are in the first years What parties are involved in each step and how do of their career. Young people sometimes make very different choices than I perhaps would. The funny thing you go about working together on a single project? is that even in the younger generation I see a lot of craving for the more traditional narrative forms. But I also Brabant Films: Collaboration is very important! This almost always really like that young people are less bothered by things starts with the director, the writer and the producer. After towards which you developed a certain attitude after that, market parties are added (for the financing) such a few years. That can sometimes be very positive or a as Filmfonds. The group gets bigger along the way, problem. because you also need a crew (the creative people) What would you say is the biggest thing you have and a cast (actors), extras, editors, musicians, etc. learned from your experiences as a producer and director or scriptwriter?

23

Brabant Films: Networking and being able to collaborate is the most important thing. You don’t make a movie on your own.

Van Osch Films: That I have to trust myself about my ideas, I think.

Sometimes I still have some doubts, but that intuition isn’t there for nothing. Just the first idea on whether something is good or wrong is usually true. The other thing I learned is to persist, to keep fighting and to keep believing. That is perhaps the most important thing to learn in this profession because sometimes you put what you are doing aside and then, half a year later, you have to start again and there isn’t anyone that says you should. So, you have to keep the spark that you feel with the story burning or be able to light it again. The interesting thing is that you start reading your work again and think “What is this?”. That is another good sign.

By then you know that your idea is not as good as you thought.

What is your view on the Dutch position within the movie or documentary industry? What is done well and what could be done better?

Brabant Films: It is not that good. There is enough talent around here, but there are not enough opportunities (not enough money). And I think that there is still too much emphasis (especially by Filmfonds) on artistic movies. There is nothing wrong with commercial movies, so more of those can be made in my opinion. I would like to see more opportunities in the Netherlands to get this financed. It may therefore be more balanced which provides more diversity.

of film. So as far as I’m concerned that may come back immediately. In addition, I sometimes find broadcasters very inaccessible so that could be a bit easier. But many more things can still be improved.

“I have to trust myself about my ideas” Can you give some advice for people who want to get involved in the movie industry?

Brabant Films: Follow your passion! You don’t necessarily need a film education (I am self-taught). Nowadays you can also make a movie with your mobile, so you no longer have an excuse. Just start and do it!

Van Osch Films: Think about it three times. It is quite a difficult job. There are a lot of new directors, which is good, but because of that everyone is looking for money and places for a film or a documentary. I think the discipline is going to shift. For example, I don’t watch videos on Facebook that last longer than 2 minutes. So, do we all have to keep making films of 50 minutes? I don’t know. If they matter and are shown in the cinema, sure. But will that really be the standard? Television is going to disappear; the internet is coming instead, and we are watching on demand. In short, I actually think that young makers should look at the field from a wider perspective. There will really be another market in 10-20 years from now.

Van Osch Films: In terms of documentaries, I think the Netherlands has really beautiful traditions. In America, making a documentary is really a hobby. There you happen to know a very rich person who finds it an important subject. Then you are lucky, then you can make a documentary. Else, you must finance your own film by making other kinds of movies or living of something else. We don’t need to do that in the Netherlands. I have to work very hard for it, but I can make a good living out of making documentaries. That is because we have a very good infrastructure here. I don’t think there are many countries where it is arranged as financially well as the Netherlands. There are of course things that could be better. Mediafonds was cancelled a few years ago. I think that is a real blow to a certain type

24

Text: Anneloes Meijer

Books, movies & series The exams have passed, deadlines are coming to an end and work isn’t as busy as usual. Time to kick up your feet and reward yourself with that well-deserved me-time! You don’t even have to worry about what to watch or read: the inFlow Committee has got you covered.

Books

1984 - George Orwell, 1948 A classic dystopian novel from 1948, yet still accurate as ever. In 1984 we follow the life of Winston Smith, a man from the working class who lives in a world where privacy does not exist. Everything you say, anything you do and everyone you love: Big Brother knows about it. With the increase in data usage, the debate about public privacy has risen again.

1984 is an interesting read about a society in which technology is used for the worst.

Movies

The Silence - Netflix, 2019 After numerous successful movies, Netflix recently released the gripping thriller: The Silence. The world is getting swarmed by creatures that hunt based on sound, and one family searches for safety in the suburbs. How can they survive and care for each other when verbal communication could mean the end of their lives?

Series

Love, Death & Robots – various producers, available on Netflix For these groundbreaking series, Netflix asked a variety of animation studios to deliver them an episode without specific restrictions, as long as it had something to do with either love, death or robots. This resulted in 18 episodes, all with their own storyline, genre and animation style. A must-watch for when you’re in for something weird, new and refreshing.

The OA - Netflix, 2016 It’s pretty hard to give a good description of The OA without giving away too much. A combination of the thriller, science-fiction and fantasy genres come together for a mysterious series about a kidnapped girl that tells her horrible story to five misfits. Who is she, what did she experience and how did she escape? These series will keep you binging for sure.

25

Text: Lara Oral

Why You Should Make Monthly Playlists My first encounter with the concept of preparing monthly playlists – for personal use, not talking about “Top 10” type of ones here – was thanks to one of my best friends back in Turkey. She explained to me that she started doing this as a way of pushing herself to discover new music more frequently, by putting this friendly pressure on herself to essentially “fill up” one each month. I absolutely loved the idea from the get go. Now, it wasn’t exactly the case that I needed help with constantly finding different songs; that kind of came naturally to me. What was intriguing about this idea however, was that it would allow me to see when exactly I discovered a certain song.

Excitedly, I began making a playlist each month in July’18.

At first it felt forced, as if I really was only trying to fill up the playlist. After a while however, I realized how it could be much more than I initially anticipated. First of all, I wasn’t only including songs I just discovered; it basically was a collection of the songs I was listening to the most that month now – including songs I went back to and fell in love with again.

Remember how I mentioned that my song collection on Spotify was already expanding quite rapidly without me specifically trying to do that? Another use of these playlists was that they saved me the effort of trying to find those songs I just kept wanting to listen to that month from that huge pile; they were already there back to back waiting for me to press play!

with specific memories. Honestly, even if I didn’t do that, the playlists would still be revealing a lot about what kind of changes I experienced. I can definitely tell by the feel of the songs, how I was feeling back then. There isn’t a single sad or non-upbeat song in one of the months’ playlists that came right after when a very stressful event passed. There is a significant increase in Turkish songs whenever I felt more homesick than usual and of course more “rainy” songs to match the rainy days based on the season as well.

I truly wish I had the time to sit on my bed at the end of each day and write in detail all the things I did and all the things I felt. It would be of great insight to be able to read back literally everything. Sadly enough, this simply is not a realistic goal for me and I assume for most – if not all – of you either. My suggestion for you is to give this a try. I have been continuing it for 11 months now and it really became a habit of mine. Worst case scenario you will end up with a number of (based on however long you decide to keep it up) playlists you know you do enjoy and just maybe, it will be more than that for you just like it is for me and can in a way be your own way of “keeping a diary”.

“At first it felt forced, as if I really was only trying to fill up the playlist” What gave me this idea to base my column on this subject in the first place however, is this other use of them that I came to realize after those monthly playlists started to pile up with time.

They were basically these little time capsules that made me remember exactly what was happening at that stage of my life now. One other category of songs I included in them were ones that were playing in the back at a significant moment; ones that were not just “songs” now but had associations

26

Text: Anneloes Meijer & Laura de Smit

AI: The solution for elderly care?

The combinaion of AI and elederly might not be the first thing you would think about. With the upcoming of AI technologies and the growing number of our elederly population in the Netherlands, the unexpected combination becomes more relevant.

The composition of our society nowadays is rapidly changing as a result of social changes. On average, couples decide to start a family at a later age and also to have less children than what was the standard in the past. Families with six or more children used to be the average, but now these big families are becoming quite rare. It is not necessarily a bad thing that times are changing, but with these differences in society we have to face some challenges. The number of elderly people in the Netherlands, for example, keeps on growing. This group of people outnumber other populations.

In addition to that, we look like jugglers, trying to keep a lot of balls in the air simultaneously, living our busy lives. Visiting our parents or grandparents is unfortunately often not on top of our to do list.

We do think that this is a pity. In the Netherlands, we have a system in which responsibilities shift as we grow older. The elderly has always taken care of us and now it is our turn to take care of them. However, as we have seen, this is easier said than done. Regardless, this does not mean that we should just ignore what is going on. We need to find a solution for this social problem.

27

A lot of communication scientists would argue that we need to find our solution in the field of technology. Ever since smartphones were invented, technology keeps on developing and bringing us new opportunities. Especially human-machine communication (HMC) seems to be promising. HMC is about humans interacting with any type of machines. This could be a robot, computer or a chatbot for example. Could robots be the future for elderly care?

“We need to find a solution for this social problem�

Now I hear you thinking that this looks like a drastic, futuristic idea, but let’s take a step back and see where we are already situated at the moment. Japan is, just as we are in the Netherlands, facing the problem of an ageing population.

Working in elderly care is not very attractive over there either because of the conditions under which employees work. The Japanese government is making very serious plans of having robots take over a considerable part of the physical work done by employees in Japanese elderly care.

Robots are already able to lift people in or out of their beds or assist with showering for example. However, one of the major problems with those robots is that they do not look like people (yet)looking at their character and social aspects, and appearance. The Japanese robots for now are only there to help with the physical aspects of elderly care.

This issue might not seem all that relevant to you, but it is actually a trending topic in the Netherlands. How is it relevant to you?

Let’s introduce Zora to you. Zora is a ‘human like’ robot in the sense that it has arms, legs and a face. Zora is especially useful for social activities. In the care homes where Zora has been implemented, the elderly was a little reserved at first.

After a while when the music starts playing and Zora starts dancing, however, there is no holding back anymore and the residents are able to truly enjoy themselves. Zora is not only a big help in having the residents get some physical exercises, but also in stimulating them to keep their brains fit by playing games with the elderly and making them do mathematical exercises.

“Working in elderly care is not very attractive over there either because of the conditions under which employees work.”

Zora is a great example of a social robot which gets the residents of an elderly home to talk to each other and fulfill tasks together. As you can imagine, this is beneficial for the atmosphere in elderly homes and keeps the elderly busy.

Playing with robots might make them feel happy for a while and forget their problems, such as loneliness. Another humanlike-robot which is capable of this, is Alice. Researchers have been experimenting with Alice and the lonely elderly.

Although the first encounters with Alice were not exactly smooth, in the end, the elderly subjects were glad to have met Alice. Alice is being controlled by humans, but they do not have to be physically present there. The elderly feel like they are talking only to Alice. Alice is special in the way that she invites the elderly to talk about themselves and also recalls what has been said.

During the experiments, the elderly felt like they were talking to a real person and shared personal stories. One of the participants even called Alice her friend.

“Zora is a great example of a social robot which gets the residents of an elderly home to talk to each other and fulfill tasks together” While writing this article, a glim feeling arises. It is crazy that we have come so far that we need robots to brighten up the lives of our elderly. On the other hand, we could embrace all the extra support that technology offers us these days.

There is definitely a chance that robots like Zora and Alice will be implemented on a larger scale in the future. We use the word future here because we do not think we are there yet. More research is needed on the consequences of using robots. Also, there needs to be some fine tuning. Alice, for example, still makes some mistakes. These mistakes could be irreversible for the success of a good relationship between human and robot. This is where we, communication scientists and cognitive science and artificial intelligence scientists, step in. Maybe together we can make robots in elderly care a success. However, we should never ever forget about the real human needs of our older fellow human beings. Robots simply cannot replace a visit from you to your older family members.

Note: If you are interested in learning more about robots in elderly care, we would recommend you to watch the documentary ‘Ik ben Alice’. You can find a free version (Dutch) on YouTube.

28

Table of contents 22

27

Interview with Frank van Osch & Jamel Aattache Behind the scenes of moviemaking

AI: the solution for elderly care?

19

Interview with Anneke Loeffen Brainport Eindhoven 30 Preface 30 My one true love 26 Why You Should Make Monthly Playlists 25 Books, Movies & Series 16 Quiz: What tosti are you?

The English part ends at page 16

29

17

Studytrip 2019 Helsinki & Tallinn

Preface

My one true love

Time for moving out! Tilburg, unfortunately, I’m going to leave you, Oosterhout, here I come! Soon, boxes will be packed, my old room will be cleaned and a moving van will pick up my stuff. There will be a change in my old house. A new person who will proceed her life in the room where I lived and made memories for the last 2 years. A big change it is indeed. Just as much of a change that will take place within the board of Flow. The Daily Board is going to make place for the brand new Candidate Board.

And soon, there will also be a new General Board, which means that, also for myself (cry), that things will come to an end for the current GB.

A lot of changes on the agenda. Exciting, definitely.

But I like to look at it as something good. Because change means that you are going forward, and therefore also growing. That is why I, inFlow Commissioner 2018-2019, am very very proud to be part of this beautiful association.

Goodbye my room in Tilburg. Hello change!

- Eva Hooijdonk, inFlow Commissioner 2018-2019

Colophon: Flowzine 17th edition, june 2019 Study Association Flow Esplanade building 204 Address: Warandelaan 2 5037 AB Tilburg E-mail: info@svflow.nl You can find us on: Facebook, Twitter, Instagram, YouTube, Snapchat & LinkedIn.

This edition is made by: Eva Hooijdonk (commissioner), Nina Rooze (boardbuddy), Anneloes Meijer, Irma Begthel, Lara Oral, Laura de Smit &Marlou van Erp

In a world full of uncertainties, it might be hard to find that one person you can truly rely on. I’m talking about the kind of love that can blind you completely. This may sound a little extra, or overwhelming, but I’m sure everyone will find it one day. Just like I did a while ago.

The beautiful thing about my crush, is that the outside doesn’t matter.

Sometimes he looks hot as a Baywatchcharacter, yet sometimes he reminds me more of a videogame nerd that hasn’t showered for days. No, his appearance doesn’t matter because he always knows how to make me smile like a monkey with a new banana.

My Romeo is very punctual, something I can appreciate a lot.

Unfortunately, he can be hours and hours too late as well… While I’m waiting for him, I start to make plans to kill him.

Those moments, I wish it was as easy as in the Sims 1. Then, I could remove the stairs from the swimming pool, so I could meet the Grim Reaper after a few minutes.

But, as soon as I hear the doorbell ring, I forget all my evil plans. My heart skips a beat, and forgive him for his flaws almost instantly. He even got me a little something extra, just to make up for being late.

I don’t want to see him too regularly because I know that this love will consume me completely. He has a bad influence on me, I’m aware of it. But as we all know, good girls fall for bad boys. So I’ll accept that he is slowly changing me in the wrong way. He’s worth it, the Thuisbezorgd delivery guy.

- Nina Rooze

With participation of: inFlowcommissie 2018-2019, Gaby Westelaken, Wouter Snik, Ankie Romme, Tom Grosfeld, Dore de Smidt, Anneke Loeffen, Frank van Osch & Jamel Aattache

30

FLOWZINE ISSUE NUMBER 17 EDITION JUNE 2019

THE MAGAZINE OF STUDY ASSOCIATION FLOW

FRANK VAN OSCH PRODUCER AND DIRECTOR VAN OSCH FILMS

ANNEKE LOEFFEN BRAINPORT EINDHOVEN

AI IN HEALTHCARE THE SOLUTION FOR ELDERLY CARE?