Στρατής Παρέλης, Των θραυσμάτων η επωδός... by stratisparelis

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

ΤΩΝ ΘΡΑΥΣΜΑΤΩΝ Η ΕΠΩΔΟΣ…

ISBN 978-960-92823-7-6

ΑΘΗΝΑ 2020

Η δόξα του Τίποτα… Μέσα στην ανάσα μου σπάζουν τα κεραμίδια της στέγης και το βαθύ πρόσωπο της δημοκρατίαςΜέσα στην ανάσα μου μέσα σε κλίμα μιας παράξενης λεβεντιάς. Οι νύχτες έχουν πηχτό αέρα και μπελάδες Ονείρων· πάντα κάτι περιμένω αόριστο Και ένα κατευόδιο που το προδίδει ο ύπνος. Ξημερώνει μετά· ο κόσμος πηγαινοέρχεται στα προάστια, Πρόσωπα σκυθρωπά αγγίζουν την μελαγχολία σαν τσούχτρα, Μιλούν, σιωπούν, έχουν ξεχάσει να ερωτεύονται, Πρόσωπα που τραμπαλίζονται μες την διάθλαση των ήχων. Μελετώ την ανάγκη τους να παραμείνουν ζωντανά Απεμπολώντας αισθήματα. Κάτω από το μικροσκόπιο των στίχων μου συρρικνώνεται η ζωή και κατόπιν πλουταίνει· Ανήκοντας όλα στην ανεξαργύρωτη δόξα του Τίποτα..

Ο άνθρωπος… Για την υστεροφημία μου κρατώ ένα άλικο ρόδο Που με στεντόρεια φωνή λαλεί μες την αιωνιότητα! Κραταιά είναι η λάμψη του αιώνα Και θα βρει τον τρόπο του ο άνθρωπος Απομνημονεύει όμορφα λόγια Και ανθίζουν μέσα του εύμορφες του-λύπες! Να τον παραστέκεσαι γιατί θα ξεκεφαλώσει απ’ το χάος Αγέρωχος, ηθικός και νεόκοπος!

Όταν τελειώνουν οι βάρδιες των αστεριών στον ουρανό ένας άγγελος αποτραβιέται στα ήσυχά του δωμάτια και κρούει τις χορδές στην κιθάρα Αφήνοντας την μουσική να ξεκαρφώνει το σάβανο του κόσμου!

Κίνησε τα νήματα, ενορχηστρώνεις την αγρύπνια μου, Κάποτε θα δραπετεύσω απ’ όλα, θα φύγω χωρίς να ξέρει κανένας που πάω Θα αφήσω πίσω μου όλες τις λερωμένες σκέψεις και Θα ντυθώ τα άμφια της πιο ηλιόλουστης μέρας Αγνός αγνότερος και από ένα κυκλάμινο…

Της πρωίας έρωτας βότσαλο στιλπνό… Βαθύ αποτύπωμα φεγγάρι Στον ουρανό· ψαύω την ησυχία και με ματώνει Λυγίσανε τα σύννεφα το αστέρι να φανείΕίμαστε μόνοι Το άρωμά σου νιώθω να με πλημμυρίζει Σ’ ακούω κι ας μην μιλάς, τα λόγια σου πονάνε Πώς πέρασαν τα χρόνια και χαθήκαμε Ο νους μου στα αλλοτινά όλο τρέχει και γυρίζει Κοίτα που ο έρωτας δεν ξεθυμαίνει μα κι εκείνος φυλακίζεται Σε μνήμες σώματα φιλιά και σε φθαρμένα λόγια Είναι σαν φάρος που ειδοποιεί για το μοιραίο συναπάντημα Περνά πάνω απ’ τον Χρόνο και εντός μας διαιρείται Και ξαφνικά ασυνείδητα και πάλι πολλαπλασιάζεται!

Συντέλεια των γεγονότων… Εκβάλλουν στην θάλασσα λόγια παρασυρμένα από των ποταμών τις κοίτες Μια ψύχρα νοεμβριάτικη μπουκώνει την ατμόσφαιρα με κρύο Τα πουλιά πετούν μαργωμένα Από τον ύπνο μας αναδύονται κουρελιασμένα όνειρα Τις νύχτες βασιλεύει η αγρύπνια Ένα σαρδανάπαλο αεράκι μαστίζει τα φυτά Στα δέντρα ο κορμός αποφλοιώνεται Σαν πληγωμένο δέρμα ερπετού που το αλλάζει Δεν έχω γνώσεις ποδοσφαιρικές- πέθανε λέει ο Μαραντόνα, παθιασμένος μάγος της μπάλας Χόρτασε πάθη και έρωτα Πέθανε λέει αφού έζησε πολλές ζωές συμπυκνωμένες σε μία Να ντόρος που γίνεται για τους δημοφιλείς! Μα τι να πω για τον κακόμοιρο γιατρουδάκο Που δεν χρηματίζεται και με ένα ξηρό μισθό παλεύει Να σώσει κι αυτόν που δεν σώζεται; Κι εσύ Διπλανέ μου αχρείε που δεν χόρτασες Ρουφιανιά και ούτε ποτέ θα χορτάσεις Κωλόπαιδο που βρωμίζεις τα πάντα, εσύ Ποτέ δεν κατάλαβες ζωή τι σημαίνει. Μπούχτισα και σιχάθηκα πολύΑνοίγω την κονσέρβα σου κοινωνία Και αναδύεται σαπίλα και μιαρότητα· Διαβάζω και με αντιπαλεύονται οι αριθμοί Με νικούν ολοσχερώς τα ταμεία! Δεν θα τα παρατήσω όμως, θα αντισταθώ Αφήνοντας λουλούδια να εισβάλλουν στα μανίκια μου Θα καλλωπίσω το χάος Θα εμμένω σε υπερθετικές αθωότητες Θα συντελέσω Χίμαιρες που με ξεπερνούν και που λάμπουν Γιατί για μια υπερηφάνεια ζούμε και καυχόμαστε Για μια υπερηφάνεια ρε γαμώτο!

Δεν θα αποσιωπήσω κανένα λουλούδι, θα στραγγαλίσω τις κακίες σας Ομνύω πάνω στο λάβαρο της Άνοιξης: θα σμίξω την ηθική με το ποίημα!

Του ποταμού η ορμή και του πουλιού ο πόθος… Κάτω απ΄ την ορμή του νερού η κοίτη στενάζει Κι ο ποταμός τρέχει χιλιόδοξος προς την θάλασσα. Οι ηλιαχτίδες βυθίζονται μέσα του και τρυπούν το καθαρό οξυγόνο. Η μέρα μασά τα λογάκια της Και καπνίζει ασημένια φύλλα της ελιάς. Στα παρόχθια δέντρα το πουλί κελαηδεί και πεθαίνει Από έρωτα. Ο πόθος του είναι ένα κοντάρι ψυλλιασμένο Για νίκες και θάνατο. Έτσι που χειμωνιάζει…

Ζάχαρο… Χαριέσσα η μέρα και ακριβή Σκέφτομαι γλάρους που υψιπετούν και αναρπάζουν Κορίτσια γελαστά που περπατούν στην παραλία, μάγισσες Και τα καράβια που πηγαινοέρχονται στον ταραγμένο πόντο. Κρατώ ένα βιβλίο και διαβάζω. Το παγωμένο αεράκι μπαινοβγαίνει Στα ρούχα μου· είναι σαν ξίφος που με αποτελειώνει. Και η γλυκιά η φρίκη που χαλάει το αίμα μου σκορπά οξύ κακόηχο ζάχαρο Υπόγεια δουλεύει μέσα μου για την νεκρότητα. Α ύπουλη αρρώστια που με σκάβεις ολοένα Ένα σκαμπίλι σου χρωστώ μ’ όλο το μίσος που σου έχω Βάλεις και βάλεις εναντίον μου, ρημάδι ρημαδιώνε Και με τρυπάς μ’ έναν σουγιά που στόμωσε από γλυκύτητα..

Ημερολογιακό πάθος και βάλε… Σκορπούν οι ανάσες μου κάτω από μια μάσκα που με πνίγει, Βιοπορίζομαι με υπομονή, Τα χέρια μου ραγισμένες αντένες που εκπέμπουν sos και τεκμήρια, Ανηφορίζω λεξιλόγια και αμετάφραστες οδύνες, Εγώ ο καλός ο κακός και ο άσχημος Θροΐζω σαν να με πλημμύρησαν φυλλώματα της πικροδάφνης Ανθίζω Άλλοτε με οστεοθλάστες ακμαίους και άλλοτε Με φρονιμήτες α-φρόνιμους Ακούω την ηδονική γλώσσα των πουλιών Ακούω τα αρώματα των σκίνων Δνοφερός κόσμος καθόλου περήφανος πλέον Διψά για εμφύλιους και αίμα Ψεύτης και δολοπλόκος ο θάνατος Ποιός να εμπιστευτεί την κακοτράχαλη όψη του; Παλαιώνονται τα αισθήματα και είναι σαν κρασί που το ορέγεσαι και σε μεθάει Εμπιστεύομαι ένστικτο και σεβασμό Και τα δύο καλά τα κατέω Μελέτησα μύθους και εξάψεις Συνείδηση έχω συνείδηση επιθυμώ έχετε και δι υμάς Όπως γερνάω εκτιμώ τις σιωπές που δεν φρόντισα Σκέφτομαι τι να σκάβει μέσα μου η αγρύπνια Λιμνάζουν δάκρυα στα στήθη του ανέμου Σκοτώνονται τα σύννεφα να πουν για μια βροχούλα που έρχεται Νοέμβριος σχεδόν τελειωμένος Ο κομπορρήμων ο ενεστωτικός κι ο αόριστος.. 27.11.2020

Ο μύθος συντηρεί την απώλεια… Πάντα ένα επεισόδιο ληγμένο είναι ο κόσμος: Τον αντιλαμβάνεται ο καθένας τρέμοντας και φοβούμενος μην σφάλει· Ατμοσφαιρικά κυπαρίσσια στοιχειώνουν τον ύπνο του Δέεται στην φωτιά δέεται αγκυλώνοντας το κρύο φεγγάρι Ενώ μια πανδαισία τ’ ουρανού φορτίζεται με νύχτα και άστρα. Προς το ξημέρωμα ό,τι που λείπει είναι εκείνο που δεν χάσαμε· Ξανοίγεσαι σε πλεύση που δεν σου ταιριάζει Και βασανίζεσαι σε δύσκολα όνειρα. Τι γράφει η Ιστορία και δεν το διαβάζουν οι κόσμοι σου; Κλείνεσαι στον αβυσσαλέο εαυτό σου· Ένα μακρινό σύμπαν στέλνει τις άκαιρες πληροφορίες του Για να μπορείς να μου μιλάς κι αιώνια να σφάλεις…

Αυτογνωσία… Κλείνοντας φιλοσοφικά ερωτήματα στο μπουκάλι Μεθώ και συντρίβομαι απ’ τα πάθη μου κολασμένα. Μ’ έναν ενδοκρινή αδένα μανιασμένο. Ηφαιστειακές αταξίες έχει η ζωή Την προσεγγίζω με αυταπάτη Και αναρχία συνείδησης. Κραυγάζω σε όλα μου αλλά ακούγεται σαν να σωπαίνω. Χίλια χρόνια ναυαγός κι ας ήμουνα καλός καπετάνιος: Με το βλέμμα μου στον ουρανό φρόνιμα πάθη χορταίνω και βαυκαλίζομαι Ότι με συγκρατεί η σιωπή…

Σάββατο το μετά Χριστόν και προ του νέου Ευαγγελίου… Ο ήλιος με συγκλόνισε Δάγκωσε στιβαρό πορτοκάλι και ήπιε τον αντισυμβατικό χυμό του Πολύ παράξενος θόρυβος η μέρα Ακροβολίζει στρατιώτες αισιοδοξίας στο προάστιο Τα δέντρα γίνονται ερπετά που προχωράνε Κάτω από τους θάμνους του ουρανού Η ζωγραφική είναι μια σουρεαλιστική αποκάλυψη Βαφτίζει στα τολμηρά χρώματα τα πινέλα της Βυζαίνει από το στήθος της αιωνιότητας Ένα κόκκινο πάθος ανάβει την μικρόκοσμη φλόγα ως την γενναιωμένη πυράκτωση Ο θεός είναι γρήγορος και δεινός Συνομιλητής των αθώων Υπόσχεται τελειότητα και φωταψία Αυτοί που κουράστηκαν στους καταυλισμούς φεύγουν κατά το Άγνωστο Στα χέρια τους φτερουγίζουν τα νέφη Μύρια αξόδευτα σκοτάδια μηχανεύονται μια καπνίλα που ντουμανιάζει τον ουρανό Οι νυχτερίδες υμνούν την αγρύπνια των λεβεντογεννημένων… 28.11.2020

Η Μαρία… Στου εγκλεισμού την εποχή φορτώνομαι θλίψη που αντέχω, Σμίγουνε πάνω μου αφροί κυμάτων Και δίψες για εκείνα που με ξεπερνούνΗ φίλη μου Μαρία φτιάχνει μια κολοκυθόπιτα που μάλλον θα μοσχομυρίζει Και θα τρυπήσει τα ρουθούνια μου Κάνοντας εφορμήσεις διαδικτυακάΜιλήσαμε και έλαμψε η Ποίηση Έγινε φρούτο λατρεμένο Και σε τραγούδια αθροίστηκε η ψυχή της όμορφα- α ρε Μαρία! Τόσες κινούνται μέσα σου εντολές της Ομορφιάς που είσαι τυχερό φερέφωνο Ενός κόσμου που κανένας εύκολα δεν πλησιάζει!

Εικόνα του πρωινού και φιλοσοφία της νύχτας… Είναι μια γαλαρία ύπνου απ’ όπου το όνειρο έρχεται· Κρούει τις θύρες της εγρήγορσης, αγαπά τους συμβολισμούς και τις αλληγορίες, φιλοξενεί αγγέλους· Το πρωί πρέπει να κάνεις τις Αναγνώσεις σου στο φως· Μιλάς ψιθυριστά και κρυφακούει ο ήλιος· Μια μέλισσα κοντεύει το λουλουδάκι το εύμορφο· Σμίγουνε πεταλούδες πάνω στην δασεία λεμονιά· Ο θάνατος ξεγράφεται. Στο φως ξεθυμαίνουν οι διάττοντες της νύχτας Μια κοφτερή φασαρία αναπτερώνει τα φυτά Όλα αρχινάνε να ζούνε Ευτυχισμένα αλλιώς! 29.11.2020

Από την στιγμή που τα μηδενικά τα λογαριάζουμε για αριθμούς, να ξέρετε ότι ο κόσμος, πάει πια, χάλασε!!

Ένα πιάτο καφτερά φασόλια λίγες ελιές και Ψωμί ευφραντικό, η σημασία μου της πείνας. Πείνασα δίψασα αναγγέλθηκε η ανάγκη μου. Τι πιο ευχάριστο μετά ‘πο την δουλειά να τρως και Να γεμίζει το στομάχι σου; Ποτέ δεν το αγνόησα αυτό: πραγματικότητα καλή να είσαι πια χορτάτος και Να μπορείς όλα τα άλλα να σκεφτείς Απρόσκοπτα. Γιατί αλλιώτικα μόνο όσοι πεινάνε ξέρουν τι σημαίνει…

Ζωντανές θεωρίες του Τίποτα Διασπείρονται επισταμένως να γίνουν Κτήμα των πολλών:- έτσι χάνει τον προσανατολισμό της η μάζα Διεγείρονται πάθη ανορθόδοξα Πάμε στην κολασμένη μας αφετηρία Θα αγγίξουμε το καυτό κάρβουνο του θανάτου…

Η νύχτα ο Χρόνος κι η μελαγχολία μας… Οι δρόμοι θα συνωμοτήσουν να χαθούμε Στα σκέλια τους. Σκιές επάνω στα πλακάκια, βαρύς Διάκοσμος και παγωνιά. Κάτω από τον φανοστάτη Μία φιγούρα περπατά με την ομπρέλα της. Βρέχει. Η μελαγχολία στήνει το σπουδαίο θέατρό της Στο βράδιασμα. Και παρακολουθεί ο συνωμότης ΧρόνοςΟ ένας και μοναδικός Θεατής της Απουσίας!

Δεκέμβριος ο ιερέας των νεφών… Ανάβει ο Δεκέμβριος με τα λαμπιόνια του Και παρρησία, μαγνητισμένος από απρόσμενα θάρρητα Ανάβει και κρατά την βουκέντρα του να κεντήσει Τα βόδια που οργώνουν το Σύμπαντο Μάγος μέσα στους μάγους, ευγενικός αριστοκράτης που βαστά Από των νεφών την γενιά- κι η κουστωδία του Ελάφια της θεάς και σχήματα ζωηρά του παραδείσου· μένουμε Αποσβολωμένοι να κοιτάμε: Ανεβαίνει προς τον ουρανό, νεφεληγερέτης τρανταχτός και ο μόνος του Θανάτω θάνατον πατήσας! 1.12.2020

Πλεονεκτήματα του κόπου της νύχτας… Όπου παρευρίσκομαι, ο γραφικός μου χαρακτήρας κραυγάζει διαφορετικότηταΚανείς δεν καταλαβαίνει, σθεναρά ονειρεύομαι· Κωδωνοκρούουν τα αισθήματά μου πάνω στις άγραφες σελίδες, περιπλανιέμαι Στο πλαίσιο το ραγισμένο των πραγμάτων· Η νύχτα με βάζει στα καθήκοντά της πρωταίτιο· Κι εγώ ο πρωτεργάτης των λεξιλογίων σκυθρωπάζω προσποιούμενος πως δεν άκουσα τίποτα από τα παραμύθια των άστρων! Σάμος 4.12.2020

Για τις επικείμενες απουσίες.. Σε τέτοιες παρτίδες τόλμης ανήκω που καταγράφεται η συστολή μου στα αζήτητα· κομίζω ένα ιαματικό αεράκι που περονιάζει την ηλικία μου την παρωχημένη. Ένας καυχησιάρης πανικός ασχυμονεί εις βάρος της πραγματικότητας· συλλέγω βότσαλα και κορδέλες μωβέ, σαν όπως ίσως της κηδείας μου, Κρατώντας σχήματα στον νου μου και χρώματα που μόνο μέσα μου θα ευδοκιμήσουν! Σάμος 4.12.2020

Κλείνοντας τα σύνορά μου με αυστηρότητα… Ξοδεύω τον εαυτό μου πυρηνικά, απόμακρος μέσα στις τάξεις του κόσμου· Κάπου σιχτίρισα την τύχη μου, κάπου κουμπώθηκα και πια ίδιος δεν είμαι: Αισθάνομαι περήφανος για την λογαριασμένη ψυχή μου που πυρακτώνεται κάτω απ’ την συννεφιά του Δεκεμβρίου που μπάζει όνειρα όπως βουλιάζει στον αξόδευτο ύπνο μου! Ο δρόμος μου είναι ο τρόπος μου είναι η συνείδησή μου που παραφωνεί ενώ οι μουσικές του κόσμου με ξενίζουνε· Έχω μια φλόγα αγκαλιά που μ’ ενισχύει και οπλίζομαι σαν ο αγκαθωτός σκαντζόχοιρος που σας περιγελά και μόνον για τον έρωτα κόπτεται και τον νοιάζει! Σάμος 3.12.2020

Σαμιακή νύχτα, αυτοπροσδιορίσιμη!... Η βροχή εισβάλει στην νύχτα στέλνοντας τα όνειρα στα καταφύγια· Μυρίζω το σχήμα της, ξέρω τους ιριδισμούς της, δένω την θάλασσα με την πράξη της· Το φεγγάρι κρύβεται ανοίγοντας λαγούμια στην σκοτεινιά του ουρανού· Μένω αιμόφυρτος σε όλα τα πεδία των μαχών κουκουλωμένος με ποιήματα μαντεμένιαΡαγισμένη ασπίδα μου. Νικημένος λοιπόν κι αν επίμονος να αρνούμαι να υποκύψω πάντα σε κάτι Ανοίγω το στήθος μου να κουρνιάσουν πουλιά που εγκατέλειψαν ό,τι θα θεωρούσα εγώ ελευθερία! Οι λόφοι σμίγουνε σιμά μου- και ο Ευπαλίνος καλά τα υπολόγισε: άνοιξε τα μεγάλα σκέλια του βουνού και έδωσε μια τόλμη στην γεωμετρία· Τι νεότητα χρειάζεται ο κόσμος μόνο έτσι μπορείς να φανταστείς Όταν με το που βράδιασε ηχεί το νερό και ο δαίμονας του εαυτού σου σηκώνεται και περπατά στην παραλία Αναιρώντας δια παντός την φύση την αληθινή των γεγονότων! Σάμος 4.12.2020

Του πόθου και του ονείρου και του έρωτα βασανιστήριο!.. Με μια λεπτή αίσθηση που παραπαίει, τραντάζεις τα μέσα μου εφαλτήρια, κοινωνώντας την φλόγα σου με την φλόγα μου,, τόσο ερωτικά μπερδεμένη που ακονίζονται πάνω στα λόγια σου οι σιωπές μου και βάφουν άλικο το καθετί. Έρωτα που σου έχω και δεν ξέρεις! Και πώς να σου ομολογήσω πώς να σου πω που οι πόθοι μου δεν τιθασεύονται ούτε στον ύπνο μου ακόμη! Ανηφορίζουν νέφη πάνω απ’ το βουνόΜα εμένα η νύχτα μου είναι ανέφελη και θορυβώδης· Κλονίζει τα φυτά και εφορμά κατά το μέρος σου το ιερό γιασεμί ανήκοντας σε μια μυσταγωγία εφαρμοσμένη. Δεν θα σου πω τίποτα άλλο αφού καταλαβαίνεις και εκείνα που δεν λέω. Ειρμό του πόθου έχουν τα λόγια μου, ανατρέπουν τα προγνωστικά των συστολών μου. Αν σου ομολογήσω θάλασσα να ξέρεις πως γοργόνες ονειρεύομαι και πρώτη και καλύτερη εσένα!

Αφήνω τον άνεμο να βάζει τρικλοποδιές στην αγρύπνια μου, Ο ύπνος εγκατέλειψε τις προσευχές του στο μαξιλάρι μου, Ακούγεται μουσική, κάποιος τρυπανίζει την ησυχία, Πηχτό σκοτάδι χύνεται απ’ τα πηγάδια του ουρανού, Ό,τι μελετώ είναι αοράτου κτήσεως απόκτημα, Με φιλοξενούν φλύαρα μονοπάτια στον δρόμο τους, Ανήκω στης αφετηρία των πραγμάτων, Στον αντίποδα της εύπλαστης ύλης…

Άγγιγμα της Αστραπής… Ανατρέπεις τον ορίζοντα, δημιουργείς απερίγραπτα χάη, ραγίζεις την νύχτα με σιωπές, κοιμάσαι μέσα στο στήθος μου, ακουμπάς στην μεριά των ονείρωνΚι όταν αβυσσαλέα γίνονται τα πάθη, απομαγνητίζεις τις λέξεις και γυμνές σου παραδίνονται μέσα σε λεξιλόγια φθαρμένα· εδώ που σε σκεφτόμουνα όπως ιέρεια να βγαίνεις πα’ στο πεζουλάκι των ανέμων και να ιερουργείς με βότσαλα στιλπνά στα χέρια σου και τον λευκό χιτώνα σου τον πτυχωμένο από της Αστραπής το μειδίαμα 9.12.2020

Αυτό που κάνω είναι συγκεκριμένο· αφηρημένο είναι μόνο το όνειρο που μου πέμπει συγκεκριμένα μηνύματα!

Όπως σου μιλώ, πασχίζω λέξεις που δεν λέγονται να σώσω!.. Χορεύω σε πίστες που κανείς δεν μπορεί να χορέψει: Θα μεταγλωττίσω τον πόθο μου και θα ῤθω κοντά σου σαν μια αρμοδιότητα χαράς, Θα καλουπώσω το χάος σου Έκπαγλη αρετή η αρετή σου και στις λέξεις μεταλαμπαδεύεται που δεν αντέχουν να σηκώνουν τόσο βάρος Νοήματος που ωχριά Μπροστά στου βλέμματός σου την νηφαλιότητα! Σε ερμηνεύω σαν σε παραμύθι διαλεγμένοΓειτονιά σου στην γειτονιά μου και ας ζούμε απόμακραΤο πλάσμα είσαι που αναστατώνεις τις μέρες μου και φωταγωγείς απόρρητα τις αιώνιες νύχτες!

Σμίκρυνση μπρος στην Ιδέα σου…. Περπατάς στο μυαλό μου και ανθίζουν γύρω μου μουσικά ωραία βασίλεια· Μια πλοκή μύθου φανερώνει την σκέψη σου δρεπανηφόρα μες τον εφησυχασμό των πολλών· Ξέρεις ότι διαφέρεις έστω και σωπαίνοντας μες τη μέρα που σφάζεται απ’ τον αέρα και την παγωνιά· Δεν έχεις γεννηθεί εσύ είσαι, ένα πρόσωπο μύθου, μια Ουτοπία παράξενηΚαι σε αγγίζω αφήνοντας την φωτιά των γεγονότων να με σμικρύνει διαρκώς και επίμονα…

Αφετηρία της μουσικής… Καρφιτσώνεις τις συλλαβές στον περίγυρο των θαυμάτων, Ακολουθώ την φασαρία σου, Πνίγομαι στην λίμνη των νοημάτων σου- ζεις Αναπνέοντας παρομοιώσεις και νότες; Ο χώρος σου η μουσική αυλή των αισθημάτων, Δασκαλεύεις τους στίχους σε επαγρύπνηση, Βουίζουν μέλισσες μέσα σου Μιας έμπνευσης που θαυμάζω. Η μέρα έρχεται και σε σκέφτομαι σμίγεις με το φως της τα τρυφερά λογάκια τα αέρινα Που σε τραγούδια εγκαρδιωμένα καταλήγουνΝαι η αγρύπνια μου θα σώσει την νύχτα απ’ τον ραγισμένο ουρανό, Ναι απ’ τον ύπνο σου θα γίνει νότα το λινό μαξιλάρι Και θα ζητήσει τον πλουραλισμό του ο όρθροςΓια να στον απαγγείλει…

Αχ αγριεμένη τσιγκολελέτα μου πόσο πατάς μες την καρδιά μου σήμερα! Και τσακίζοντάς με ανηφορίζεις τα ουράνια σκαλοπάτια του ανήμερου έρωτα…

Ερωτική νευραλγία… Ότι είναι διψασμένο μέσα μου φωνάζει ακατάλυτο και με ρημάζει· Με άσπιλα φτερά πάω και ελπίζω παραδείσους αχαρτογράφητους· Έχω ντυθεί ήχους και λεξιλόγια καθεστωτικά· Μια αρμονία στο αίμα μου και μια αντίφαση ακόμα. Κατά τα άλλα σε προσεγγίζω με την δειλία μου και τραγουδώ όπως ξέρω για σώμα που δεν χορταίνει το φιλί και την προσήλωση· Σύγκορμα να ζητώ να ζήσω μες τις νότες που ευτυχούνε μία μουσική σκέψη και έναν ήχο λατρευτικό. Η Αττική φλομώνει μες την υγρασία την δεκεμβριάτικη γιορτάζει την ιστορία της βουλιαγμένη γιορτάζει τις οσμές των λουλουδιών την χαρά των πλασμάτωνΚι εγώ κανοναρχώ στον τρόπο που μιλάς και γράφεις το προσευχητάριο της Ποίησης στον τρόπο που υπάρχεις για να υπάρχω αφού γνώρισα τις αντιφάσεις μου που πλέουν προς την διαλεκτική των ερωταποκρίσεων… 10.12.2020

Πληθωρικό το φως σου! Η ψυχή σου παρατείνει την αιωνιότητα Πλημμύρισε όνειρα το φεγγάρι Ένα τσαλακωμένο άστρο φτιάχνει την φωλιά του στον ουρανό Μια μουσική διαχέεται στο υπερώο των ναών Ψάχνω μέσα στις νύχτες να βρω του θεού το πρόσωπο και πόσο αγρυπνώ Κρατώντας στον νου την μορφή σου όπως χαμογελάς μες την μέρα Ένα φαρδύ λιβάδι η αισιοδοξία σου και ούτε που θα καταλάβεις πόσο Μίκρυνε ο κόσμος και δεν σε χωρά ατελεύτητα ερωμένη!

Απόψε που μαρμαίρεις στο Σύμπαν… Βαθιά βαθιά είναι φεγγάρι Και μ’ ένα πρόσωπο η νύχτα παράξενο Τρίζει το κάστρο του ουρανού Ένα δοσίλογο άστρο μαρτυρά την φωλιά σου Σε νιώθω ανάμεσα σε φουσκωμένα γεγονότα Γράφεις με φωτιά και ψυχή Τόσο προσηλωμένη στο πάθος που Η έμπνευση σου ανοίγει μια πόρτα παράξενη Να ‘ρθεις προς εμένα όχι να φύγεις Να αφήσεις εδώ τα άτμητα λόγια σου Πού ιερουργείς και δεν έρχομαι Παθιασμένος για τα ουράνια τόξα σου τα πλουραλιστικά Ζητώντας να πιω τις χαρές σου Ζητώντας και τις λύπες σου να μετριάσω Ζητώντας να κρατώ το άμεμπτο χέρι σου Να σε προσέχω και να σ’ αγαπώ γαλήνη παράξενη έχει απόψε όλα κοιμήθηκαν μετά την βροχή οι άχρονες μορφές σου ελαμπρύνθηκαν οι μελαγχολίες σου παρασύρθηκαν μακριά…

Μήνυμα ερωτικό που στέλνεις από τήλε… Σαν ρόδι σπας στην αγκαλιά μου σπέρνοντας καλοτυχία! Έχεις κέλυφος αστραπής και περιέχεις χάρες και χάρες! Μπουμπουνίζουν τα λόγια σου και εξαπολύεις φωνηέντων βροχή… Δένεις τον κόσμο μου στο άρμα σου και είσαι συλλαβή που δεν πεθαίνει… Για το φιλί σου αλήτεψα και έγινα ο αδέσποτος φίλος σου… Δέσε με στην μοίρα σου φυλάκισέ με στις ανάγκες και στον καταλυτικό πυρετό σου! Γράψε τον μύθο σου στην φρυκτωρία των ανέμων και θα τον διαδώσω στα πέρατα εγώ! 11.12.2020

Τάχαμου δήθεν… Το πουλί στέκεται στο χέρι μου και τσιμπολογά την γαλήνη, Λυρικά σποράκια μιας Δύναμης που δεν ξέρουμε οι ανθρώποι η μασημένη τροφή του, Στρόγγυλα τιτιβίσματα ευτυχισμένα χαράσσουν το έμβλημα του μέσα στους αιθέρες, Παρακολουθώ για να μαθαίνω εγώΚι εσύ που πλάστηκες από τραγούδια και κέφι Είσαι σαν οπτασία μακρινή Εύοσμη και ροδόστικτη γιορτάζεις τις Στιγμές που γεννιούνται στην ματιά σου Όταν και όλα τα τοπία μέσα μου λιποθυμούνΑ ποτάμι που εκβάλει από τα μάτια σου στην καρδιά μου! Ευτυχώ μια μορφή που είσαι εσύ και στυλώνεις το άπειρο Ευτυχώ να ευτυχώ και πολλά σου οφείλω Τριαντάφυλλα γενναιότητας και του έρωτα αθύρματα!

Τι ίππο εκαβάλησα κι έχασα τα μυαλά μου Αρχονταρίκι άφησα για σένανε κυρά μου Που πας που πάω και εγώ και πώς βαδίζουν οι άλλοι Η τρέλα στο κεφάλι μου τώρα είναι πια μεγάλη!

Πάπιες μικρές αισιόδοξες κολυμπούν στον υδροβιότοπο της Χαράς μου, Στρουθία ανέμελα τσιμπολογούν την ψίχα του αφράτου άρτου του Σαββάτου, Να είστε αποφασισμένοι για όλα: ο ήλιος δασκαλεύει την θάλασσα, Η βάρκα γέρνει και ζητάει στεριά, η ψυχή μου κάπου ωραία πηγαίνει!

Κάθε ανάσα σου είναι ένας έρωτας εύπλαστος παροιμιώδηςΣχηματίζεσαι από εκείνα που λείπουν· Η βροχή αγγίζει τις παρυφές της γεωμετρίας, Σύννεφα θετικά ανοίγουν τον κρουνό της νεροσταγόνας, Ο Δεκέμβριος καταθέτει στο εδώλιο της υγρασίας, Ο χρόνος θα τελειώσει σπέρνοντας μια φοβισμένη ανάμνηση, Θα σ’ αγαπώ οπότε πουθενά δεν πεθαίνω!

Η φωνή μου τρύπιο μεγάφωνο που καλαμπουρίζει το πεπερασμένο νόημα· Εαυτόν περιγέλασα, ποιός να τολμήσει Να αναρριχηθεί στους στίχους μου χωρίς Τον φόβο του εγκρεμού; Πού είσαι τώρα Που ο έρωτας έχει σημασία αλλιώτική και που ζητάς Ένα αντίσκηνο να μην σε τρώει η βροχή; Με θάρρος Πεταλούδας έλα πάνω απ’ την φωτιά και εξιλεώσου Για το άκαμπτο πείσμα σου…

Χειμώνας… Α χειμώνα υπεροπλισμένε, δόρατα έχεις που ευστοχούν, κομματιάζεις το αναιμικό δέντρο δεν κοιμάσαι, είσαι τένοντας τεταμένος, είσαι μαχαίρι κοφτερό αποφασισμένο. Καμιά ελπίδα, αντίλαλος από τις αναγνώσεις των πόθων Ο έρωτας σμίγει κορμιά και τραγούδια Δωρισμένος σ’ αυτούς που η καθαρή τους καρδιά βελάζει Σαν αμετάκλητα αθώος αμνός… Α χειμώνα μόνο η αγάπη σε νικά κι εξοργίζεσαι, ανήκεις Στους νικημένους· ο έρωτας σμίγει τα κορμιά, τραγούδια Ακούγονται μες την νύχτα, μια λάμψη αστεριού ναυαγεί στην καρδιά σου Γλυκάνισο μυρίζει και μπαρούτι από βόλι θεϊκό…

Πρωινοί ήχοι… Ήχους στο πρωινό χυμένους από σάλπιγγες των ουρανών, Μια μουσική εκπεφρασμένη Αλήθεια Σαν ρόδο πολύφυλλη, τιμητική Εδράζεται πάνω στους οίκους των νεφών του ΔεκεμβρίουΗ ειρήνη του κόσμου από ψηλά χαμογελάει Αγέρωχη, σαν κορυφαίο απόκτημα, Μηδενίζει τα κοντέρ των διεκδικήσεων Κατευνάζει το ξίφος αναπαύει τον άνεμοΉχους στο πρωινό εκτιμημένους από την Μυσταγωγία Δαίμονες που φωλιάζουν και μέσα μου, δαίμονες από άπεφθο νερό Υδάτινοι κορυφαίοι, που μαγγανεύουν την παρουσία Με μεθούν μέσα σε παραμύθια ατελεύτητου πάθους…

Μια ανάσα από τα γεγονότα, είμαι λυπημένος και με κεντά ένας επίμονος πόνος· δίνω την ψυχή μου στον άνεμο, η ανάσα μου είναι πνευστή συγχορδία, ιαματικά λόγια εκβάλουν από μέσα μου, θα κατεβάσω το φεγγάρι για την αγκαλιά σου, στοχάσου όμορφα: ξεκουράζονται οι αθωότητες στα μάτια σου, ανήκεις σε μυθολογίες θεοποιημένες! Γίνεται φίλος μου ο θεός, οι νύχτες είναι τράπουλα σημαδεμένη, ποιός θα κερδίσει την αγρύπνια του, ποιός θα απορροφήσει τα πάθη, περπατώ στην καρδιά σου και πάω στο ανοιχτό λιβάδι των ουρανών!!!!!

Νύχτα του Δεκεμβρίου 2020 Η βροχή τεζαρισμένο ξόανο της λύπης θαυματουργεί πάνω στην γη την ευπροσήγορη. Η νύχτα, ακόμη η νύχτα, που περπατά Πάνω στα λασπωμένα τοπία του κόσμου. Μια γεωμετρία των αισθήσεων βαθουλωμένη πάνω στα χωράφια με τα αγριόχορταΚαι λεμονιές, δίφορες, δίγνωμες, που ανήκουν στον χρυσό χυμό τους. Πού κρύφτηκε απόψε το άστρο κι ο έρωτας πολύ θα φοβήθηκε; Ο δράκος των νεφών βγάζει φωτιές απ’ τα ρουθούνια του και πάει κατά το ξημέρωμα, ερμαφρόδιτος…

Ευεργεσία των Στιγμών… Αδιαίρετος ουρανός και τα πουλιά σπαρμένα στις γωνιές του ορίζοντα· ξεσκουριάζουν οι άγκυρες των αλιευτικών, ψαράδες ρίχνουν τα δίχτυα, σε έναν χρόνο παράξενο. Γαλαντόμοι άνεμοι κινούν τα νήματα της εξωστρέφειας κι αφήνουν υποψίες για απώλειες στις τάξεις των δέντρων. Ξεκουράζονται οι ηλιαχτίδες πάνω στα σπαρμένα ζαρζαβατικά. Το ποίημα από παντού και αιωνίως εισβάλει. Στην ώχρα των σπιτιών σκαλώνει ο κισσός και η αγριοτριανταφυλλιά σκαλώνει. Και πα’ στο πέτρινο ντουβάρι ο κάθε ίσκιος είναι επωδός των αναστεναγμών. Στο σπίτι έξω από το δάσος: ακέραιες πεταλούδες κινητοποιούν των χρωμάτων την πανδαισία και των Στιγμών τις ευεργεσίες. Νυν και αεί!

Μικρή εξομολογητική ρήση… Καινούρια χρώματα για τις παλιές σκουριές μου Άγριος ο χειμώνας κρυώνω Ή τον περιφρονώ με θρασύτατα κοντομάνικα Παραπατώ μέσα στην ερημιά μου Οι φιλίες μου έληξαν Θα οπλιστώ με άτεγκτους οστεοθλάστες Χαρίζω αέρα στο στήθος μου Βαθιά ανάσα οι αναστεναγμοί Είμαι εγκρεμός σε αραφινάριστα υψίπεδα Σιγά μην με ερμηνεύσουν σωστά οι σφουγγοκωλάριοι οι εκτός των ορίων Εγώ δεν πολιτεύτηκα με παρατάξεις Ξιπασμένες, εθελούσια εξορίστηκα από όλα Κρατώ τις αθωότητές μου φρέσκιες όπως ενός βερίκοκου η συνδιαλλαγή Με την γεύση του Ωραίου!

Καταγραφή των δεδομένων… Δεν εξομολογούμαι πια στον ουρανό κλείστηκα στο σθεναρό καβούκι μου Χειμώνας ντεραπαρισμένος μες τον ύπνο μου ακολουθώ παντού την αγρύπνια Μια αίσθηση δείκτη σ’ ένα ρολόι που μετράει ανάποδα τον χρόνο Συννεφένια παράταξη των σκέψεων σκοτάδι κραταιό και αφέγγαρη νύχτα Ολοένα τρέχω και μηδέν αποτέλεσμα Τερματισμός μέσα στα στάδια της ουτοπίαςΦοβερίζονται από δράκους οι κόσμοι μου Ακούσια ξεμακραίνω από εκείνο που υπήρξε όνειρό μου Κουβαλώντας δαίμονες που κανείς δεν αντέχει…

Η δόξα του έρωτα… Όλα ιριδίζουν για λίγο και μετά απαξιώνονται μες την φθορά. Όπου κοιτάζω ξεθωριασμένος παράδεισος· Τον αποκαθιστά η αγρύπνια μου και η συνήθειά μου να παίζω με πράγματα που δεν υφίστανται και με καθυστερούνε στο μεγάλωμα: Να που οι ηλικίες μου δεν εξελίχθηκαν σωστά: Άσπρος Δεκέμβριος στριμώχνεται μέσα μου σαν ο καπνός στο τσιγαρόχαρτο το εκλεπτυσμένο. Στενάζοντας ο εγώ ακούς ο εσύ τις υποτροπιασμένες μουσικές μου. Έχω να δώσω και έχω να πάρω. Δεν διεκδικώ φούμαρα δεν θέλω μια δόξα παροδική. Θέλω να με στεφανώσει έρωτας που κανείς δεν καταλαβαίνει!

Ζωτικών οργάνων η ανάγνωση… Κλείνω τα μάτια κλείνω τα αυτιά μου Στροβιλίζομαι στο διάπυρο Μηδέν ο κόσμος έχει μια οσμή από θειάφι Καυτηριάζονται τα σπλάχνα μου οι φιλίες μου δεν αντέχουν Ό,τι είναι να μπει κάτω από το μικροσκόπιο της Κριτικής δεν αντέχει Ζητώ συγνώμη για τις ατασθαλίες μου είναι πολλές Είμαι ένα οξύθυμο δρεπανηφόρο άρμα που κυλάει Έχω το απόλυτο άλλοθι όμως μιας αθωότητας Παιδικής που δεσπόζει και λουστράρει τα πράγματα γύρω μου Αγαπώ τις αστραπές και αγαπώ να αγαπάω Ξεκουράζω τους κεραυνούς των Ιδεών μες το στήθος μου!

Ξέρω μονάχα εγώ! Τα ασυμβίβαστα μάτια σου ζουν με πρόγνωση του αποτελέσματος, το ξέρω, και κανονίζουν οι υποσχέσεις όλες να τηρηθούν. Ένα Σύμπαν επικρεμάται τριγύρω σου, σαν αβυσσαλέα Συγκυρία όπου λείπω μονάχα εγώ. Τα λόγια σου είναι κρυπτικό Κάτι που αποπνέει μυστήριο και φως. Σε ζουλά ο έρωτας και εκχέεις τον χυμό σου της λυρικής Ανάτασης. Ξέρω μονάχα εγώ!

Δεν τον αγοράζεις τον Χρόνο -ιδού το δυστύχημα Πολλαπλασιάζονται οι λύπες και διαιρούνται οι χαρές σου Ένας άκαιρος νότιας εισβάλει στον οίκο σου τον ρημαγμένο Ανέστιος στο πουθενά αναγνώθεις των άστρων γαλήνη Ενόσω μια μουσική καρφώνει τα πέλματα σου στο πάτωμα Να ζεις ακίνητος φυλακισμένος....

Μέσα σου ανθίζουν πουλιά και φωτεινές οχλαγωγίες Ακυρώνεις τον χειμώνα μου ανασυνθέτεις τα τοπία Κρατάς οπλαρχηγού μίλια και με την βροντερή φωνή σου κάνεις νέφη να ριγούν και νέφη να μαστίζονται Από μία βροχή της σκέψης σου διχάλα!

Από την Γραφή στην Ανάγνωση μια χαοτική λεπτομέρεια ένας κόσμος συμπερασμάτων και κρυπτών Βαθαίνουν όλα και εγκαθίστανται στο κεφάλι μου Τα στοιχίζω όπως για μια παρέλαση στρατιωτάκια δύσμοιρα Μια κούραση ακολουθεί Αγαπώ να αγαπώ την Θεσσαλονίκη Είναι τροφός που με μεταλαμβάνει Ιδέες Είναι τροφός που με μαθαίνει ομορφιά Νυχτώνει τώρα Κάπου υπάρχεις εσύ που δεν με καρτερείς μα έρχομαι Ζαλισμένος από τα φώτα και τα βαριά μεροκάματα Και φιλοδοξώ να φωλιάζω στην ωραία καρδιά σου!

Ξύπνα η πόλη σαν στον κήπο των εκπλήξεων Ομίχλη δένει τα τοπία της Ρηχά ρηχά είναι οι ομορφιές της πάνω στην γλυκιά κοιλιά της Στο στήθος της οι ανάσες έχουν χρώμα πορφυρό Τραβούν κατά την θάλασσα οι σκέψεις της Στον οίκο του βορρά αρχόντισσα επιτετραμμένη Δεσπόζει πάνω σε όλα βαρύτιμα!!!

Να με περιέχω κι ας εξέχω Να με πονούν τα σπλάχνα μου Δεκέμβρη μήνα Να αποκρυπτογραφώ την ερημιά Να είναι αγέλαστος χειμώνας Να μπάζει από παντού Βαρδάρης του Θερμαϊκού Να συναντώ ανθρώπους που μου αρέσουν Να ξεκουμπώνομαι κι εγώ Να χαίρομαι που υπάρχεις Να είσαι φως μες τα μάτια μου!

Να με περιέχω κι ας εξέχω Να με πονούν τα σπλάχνα μου Δεκέμβρη μήνα να αποκρυπτογραφώ την ερημιά

Αφήνοντας ίχνη πάνω στα ίχνη φυγάδεψα όνειρα στο έρεβος της νύχτας Ερημίτης ορθός τσάκισα ένα κλωνί βασιλικό και το έφερα στο ρουθούνι μου Αγκύλη στοργική η Θεσσαλονίκη Με αγκάλιασε σαν μάνα αγαπημένη Τόκοι λέξεων απόδωσαν καλά την καρδιά μου Να η φιλοσοφία της ζωής να ο καιρός ο δύσκολος ο άνθρωπος ο νεφεληγερέτης Να ο εσύ που είμαι εγώ που είμαστε ένα Σύνολο αδιαίρετο και μυστικό!

Υγρασία φιλέρημη Αγκαλιάζει τα πάντα Νοτίζει την ψυχή δαγκώνει το αίμα μου Η Θεσσαλονίκη ζητά καταφυγή στο αμυδρό φως πριν να ξημερώσει Η κούραση μου τεντωμένη χορδή Στέλνει ένα βέλος στο άκυρο ακροατήριο του πόνου Το Σάββατο αναποδογυρίζει σαν χρυσόμυγα και δεν μπορεί να πετάξει!

Εγκαινιάζω ουτοπίες που παραμένουν μέσα μου ριζωμένες κι απόλυτες Η Θεσσαλονίκη ζητά υγρασία και ψύχος λίγο κοιμάμαι και ξυπνώ πριν φέξει και μου εναντιωθούνε οι ελπίδες μου Κρατώ σημειώσεις, λίγα πράγματα αλλάζουν, τα πιο πολλά οξειδώνονται και γερνούν λυπημένα προς το φως Τανύζω τις χορδές που σε μια μουσική αντιστοιχούνε Μελαγχολική.

Πόσο αγαπώ τις ανυπάκουες λέξεις! Με πάνε σε νοήματα που δεν θα προσέγγιζε η καθωσπρέπει τόλμη μου: και αυτό είναι κάτι φανταστικό! Αγαπώ αυτό το τόλμημα που με ξεπερνά: ας μην μου λείψει ποτέ μου!

Τις γειτονιές τις αφήνω πίσω μου γιατί ξεκουρδίζονται στερεύουν από φως και ουσία στα άλλα όλα ορμώ ασυγκράτητος Και γίνομαι παροιμιώδης Μετά κυλώ μέσα στο αίμα μου Αιμοσφαιρίνη ασπιρίνη Γυμνώνω την αλήθεια μου Και γελώ και χλευάζω

Της νυκτός και ούτε!... Ένα μικρό γρέζι από φεγγάρι γδέρνει τον ουρανό, τριγύρω φώτα αστεριών και επική γαλήνη, Σφοδρά δευτερόλεπτα και τα κουπιά καθηλωμένα μην Αφήνοντας την βάρκα να κυλήσει πα’ στα ήσυχα νερά, κρύο και οι ανέμοι του Δεκέμβρη… Ανήκω σε μυστικές περιπέτειες που δεν θα φανταστείς, Η νύχτα θρέφει την γενιά μου, Εορτές όπως να σβήνονται χαμηλωμένες σαν το φως Στον ουρανό που τον μαστίζουν ζοφερά νέφη του φόβου. Ετούτο που καταλαβαίνω το καταλαβαίνουμε όλοι μας, Νιώθω και όπως νιώθω ίδια όλοι γύρω μου το νιώθουν, Απροσπέλαστες αγωνίες για να ματώνει ο βίος Θρύμματα από λυπημένο αστέρι στις χαράδρες του στερεώματος Θρύμματα από μελαγχολία τρανταχτή. Στο μαξιλάρι μου ο ύπνος δεν χωρά ποτέ του, Αφήνω να μ ’επισκεφτεί και δραπετεύω πάραυτα, Πάντα ο ίδιος ιχνηλάτης που βαδίζω προς τα ξημερώματα, Εξημερώνοντας την τίγρη της Αλήθειας. Απόψε κουβαλώ φορτία πόνου, Σχήματα πάθους και γεωμετρίες των ονείρων μου, Απόψε συνδιαλέγομαι μ’ όλο το Χάος Και την φερτή ύλη του μέλλοντος που, επειδή την νιώθω, γύρω μου βοά! 24.12.2020

Ακόμα κι όταν τα χαρούμενα λόγια ξεθυμάνουν θα μείνει η γοητεία σου να μαγνητίζει τον αέρα και θα σμίγεις όλες τις Ομορφιές σε ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα που μαγεύουν τον νου μου!

Της διαδρομής τα απότοκα… Ταξιδεύει το φορτηγό δρόμος πάει τον δρόμο και κάπου θειούχες ανάσες δεξιά μου καθαρές Θερμοπύλες Κι ο ελαιώνας ύστερα ελιές γερτές μέσα στον άνεμο ελιές αντιγραμμένες Από την ξεπατικούρα του κάμπου· στρωτά Κυλάνε τα χιλιόμετρα Λοκρίδα γυμνή τελεσίδικη Καμένα Βούρλα Αταλάντη Ακόμη πλέει ο ήλιος κρασάτο απόγευμα στεφανωμένο Και κουρασμένοι επιστρέφουμε απ’ την δουλειά Μέσα μας σύνορο ασύνορο η Ελλάδα Αντιτάσσεται στα σθεναρά μικρόβια του αιώνα στα προδοτικά μυαλά Αντιστέκεται και ποτέ δεν πεθαίνει Μια λεμονιά που φόρτισε με την αψάδα το τοπίο γύρω μας μια γέρικη ελιά που και τον Αίαντα στην ρίζα της είδε και την ωραία κοπέλα που Φιλήθηκε κρυφά και ένιωσε βαθιά βαθιά ερωτευμένη, Κουβέντα στην κουβέντα ξεχαστήκαμε και πώς περνάει η ώρα! Να η Αττική Με το στρωμένο γύρω μας τραπεζομάντιλό της, να Που μας δέχεται φιλόξενη και απλωμένη μες την όραση Πατρίδα γη αμπέλου ρόγα ζουμερή φωλιά Ελλάδα… 23.12.2020

Η μουσική κι ο κόσμος μου… Αν με εγκαταλείψει η μουσική Θα είμαι ένα μεγάφωνο που σωπαίνει· κοίλα φωνήεντα αναρριχώνται στην καρδιά μου Ξεμένω από χαρές και καρφιτσώνω μελαγχολίες στο πέτο μου, Ανοίγω έναν λάκκο να θάψω την σκουριά των πραγμάτων, Όλος ο τρόπος μου είναι ορμή, Περιμένω λάμψεις που φωταγωγούν τον ουρανό των ερώτων, Ξέμπαρκος μες το Πουθενά των αναγγελιών Στο πεζοδρόμιο των βουλιαγμένων προαστίων ψάχνω την φωνή μου που σώπασεαν με εγκαταλείψει η μουσική θα είμαι μια βίβλος που τίποτα δεν σημαίνει από ιερότητες πεπραγμένες και θρησκευτικότητες που ακυρώθηκαν…

Περιπέτεια βάθους και ύψους… Όσα ζουν μες το πάθος μου ορμέμφυτα ουσιαστικά με μεγαλώνουν απροσδόκητα· Σε νωπό σχέδιο οι μνήμες μου ζωγραφισμένες στον καμβά των αισθημάτων· Σκορπούν αρώματα εκείνα που δεν κατακτώ και αντιπαραβάλλονται στην Ύλη την κακεντρεχή· Κάθισα πάνω στο πεζούλι του ναού φιλέρημος και αδαής από απελπισία να μπορέσω όνειρα και να κατανοήσω πόσο εξαπλώνεται μέσα μου η θάλασσα και των ερώτων το μελάνι· Τυφλός είμαι και ακολουθώ μια εξερεύνηση που βγαίνει λάθος και με καταπίνουν τα λιβάδια των οράσεων που βολιδοσκοπώ για να αγιάσω… 24.12.2020

Γκολκίπερ των ευτυχισμένων Στιγμών… Συρρικνώνει η νύχτα τις προθέσεις μου και αναγαλλιάζω τεκμηριώνοντας την σύνεση να απουσιάζω απ’ τα εγκόσμια· καθέτως δρα η οριζόντια Αυταπάτη· οριζοντίως ζουν τα κάθετα όνειρα· έχω μιαν αγάπη μυστική, ούτε κι η ίδια το ξέρει πόσο αναπνέω μες τα μυστικά της! Α νεράκι που τρέχει η ζωή και πουθενά δεν βούλεται να μας ευχαριστήσει! Ξέρω που η λύπη μου είναι πρωτεύουσα μέσα στις μέρες και δευτερεύουσες οι χαρές μου:τολμώ λεξιλόγιες κλίμακες που με ανεβάζουν στα νέφη και ίσως ψηλότερα: στην ευφράδεια και την σαγήνη των ουρανών. Δεν σου μιλώ απόψε, αφήνω το φεγγάρι να μιλήσει: κάνει λιγάκι ψύχρα και οι ψυχές μας θα συναντηθούνε καβαλικεύοντας άλογα επιθυμιών και κυνηγώντας δορκάδες των πόθων! 25.12.2020

Όλυμπε… Εντατικέ Όλυμπε, φάσμα των φασμάτων, θρησκευτική αιχμή του κόσμου, Στις κορυφές σου ο ήλιος αψηφά διαφάνειες και με την καθεμιά ηλιαχτίδα Σε αγγίζει, μετεωρίζοντας το φως του πάνω στα αφράτα χιόνια σου που τρίζουν Καθώς λιώνουν την τιμή τους στην κάμινο του ύψους σου. Όλυμπε τσαλακωμένε μες το πρωινό, περνώ κοντά σου και νιώθω σμίξιμο με την μυσταγωγία σου, α καθαρέ όγκε των πετρωμάτων, ατσάλινε γίγαντα των θεϊκών λημεριών, βελάζουν επάνω σου οι αμνοί και κοπαδιαστά καταφεύγουν Στο ουράνιο μαντρί του Απόλλωνα που παίζει λύρα και μαγεύει όλα τα σκορπισμένα νέφη σου!

Βαδίζουμε και βαδίζουμε Και είναι ο δρόμος η μυστική συνάντηση με το Τίποτα Μια άγραφη σελίδα όπου λογοτεχνεί η ζωή κι εμείς κερδίζουμε πόνου βραβεία!

Αρνιέμαι μια φιλία που με πίκρανε… Πεντακόσια χιλιόμετρα σκέψης και μετά θα σ’ αρνηθώ, έχω συνήθειο να γελώ κοροϊδεύοντας τον εαυτό μου τον ίδιο, δεν στέκομαι σε ψέματα λαχανιασμένα- εσύ πιστεύεις μια λυχνία που θα σβήσει: κουρδίζω σωστά τα όργανά, νύχτωσε, ο αέρας σκορπά λύπη, συνείδηση στην συνείδηση πάμε και δεν θα γυρίσω ξανά στα λημέρια που περπατούσαμε, παφλάζουν οι λέξεις μέσα μου κι οι αποφάσεις πια με αγκυλώνει μια μελαγχολία, πικρή ζωή πικρή ελπίδα, συναντώ τον πόνο στα μονοπάτια του, η Ποίηση ξεχνά την φόρα της…

Όσο μεταφράζω τις λύπες μου, με συναντά ένα σύγκρυο φόβου, Κοιτάζω μέσα μου, Ας ήταν να φωταγωγήσω τα σκοτάδια! Οι λέξεις λύχνος ανίσχυρος Τρέμουν μες τον αέρα και σβήνουνμένει ο πόνος να πλανιέται πάνω από κείνα που δεν θεραπεύονται: Η φτώχεια και μια σπίθα επανάστασης που χάνεται…

Απόφαση, ναι… Οι πολυκατοικίες ακουμπούν η μια στην άλλη κούτσουρα έτοιμα να καούν· ο Δεκέμβριος γυμνός και ατσαλένιος βρυχάται αφήνοντας την πνοή του ολόγυρα· ο χρόνος σαν ξοδεμένος παράς αναμετρά την αξία του· εκείθε των αναγκών μας και εδώθε της κατάστασης· δεν ωφελούν οι μελαγχολίες, οι αναλογισμοί, τα κλαψουρίσματα- πάμε μπροστά τώρα: ανήκοντας στους αποφασισμένους και τους αισιόδοξους! 28.12.2020

Πιο βαθιά από την καρτερία μας είναι η σιωπή των στοιχείων, η παράμερη άποψη για τα πράγματα· Θελκτικό είναι το πρόσημο κάθε έρωτα- όπως και να καταλήγει εκείνος· Υπερήφανα ζήσε, ανοίγοντας διόδους στο Αδύνατον, συγχρονίσου με των αισθημάτων τον πυρετό: Απόψε η νύχτα είναι βαθιά όπως πηγάδι που δεν στέρεψε ποτέ του!

Το αξεπέραστο δώρο!.. Όταν βραδιάζει έχουν αξία πάντα οι λέξειςΊσως γιατί παρηγορούνε το Σύμπαν μας, ίσως Γιατί ο άνθρωπος είναι εύθικτος και πονά· πάντως εγώ αγαπώ να σου χαρίζω σεμνά τριαντάφυλλαΕκείνα που σεμνύνονται μες την σελίδα και μοσχοβολούν παραδόξως, αφήνοντας Να τα ζηλεύει και ετούτη ακόμα η αιωνιότητα!

Ο οίκος και ο Χρόνος και η αγρύπνια μου… Όνομα από πηγμένο νερό είναι το πρωινόΑκουμπά την ατμόσφαιρα και ακουμπά την πραγματικότηταΈνα άλογο τρέχει μες το λιβάδι, Η πραγματογνωμοσύνη των γεγονότων απέδωσε φούμαρα, Όσοι δασκαλεύτηκαν να ψευδομαρτυρήσουν ντραπήκανε και κλείστηκαν σε συνειδησιακή φυλακή, Παρακολουθώ την αγρύπνια μου, Γράφω και καίγονται μπροστά μου οι λέξεις, Βαδίζοντας προς μια πρωτοχρονιά οι ώρες είναι σκελεθρωμένα ζώα που φοβούνται την μοναξιά και την ταρίχευση, Ο Χρόνος όμως πάντα κομπάζει, Νεόκοπες θεότητες ξεπηδούν από τον ύπνο μου και ξεσαλώνουν, Ξέρω που μιλούν σωστά γιατί εγώ αιώνια σφάλλω, Παραδέχομαι την λύπη μου και με αυτήν θεμέλιο λίθο χτίζω οίκο ευγηρίας παρελθοντικό…

Οι κομπάρσοι και οι θεατρίνοι της ίδιας ζωής… Περνούν μες τον καθρέφτη οι μορφές, σαν να αποκαθηλώνονται από κάτι θαύματα αόριστα· και ύστερα, είναι όπως φιγούρες που καταφεύγουν στο πίσω μέρος ενός θεάτρου που αργεί· ο σκηνοθέτης Χρόνος αφήνει εκτεθειμένη την ψυχή τους στο κοινό· απουσιάζουν λοιπόν ενώ είναι παρούσεςΜορφές σε περιδίνηση, γύρω από μία Αστραπή που κάνει φλας επάνω σε ένα γεγονός που δεν συντελέστηκε: και όλα τελεύουν ανήκοντας σε ένα παραμύθι μεγαλειώδες που το πιστεύουν όλοι και όλοι γίνονται ξαφνικοί παθιασμένοι κομπάρσοι!

Δεσπόζει πάνω σε όλα η Ποίηση!.. Χωρίς να λυγίζω, ανεβαίνω και πάλι κατά τα δέντρα που ραπίζουν τον λόφο με τα γυμνά κλαριά τους. Ο χειμώνας είναι μια θυμωμένη ελπίδα. Σκύβει κατά τον βράχο της συμπάθειας και μετρά χιλιόμετρα εγκαρτέρησης. Τόσο ψηλά τόσο χαμηλά, ο αέρας σφυρίζει μέσα στα παραθυρόφυλλα. Έξω από τις μυστηριακές σκιές τα σπίτια αισθάνονται παραδομένες εστίες φιλόξενες. Οι λίθοι καθρεφτίζουν πάνω τους ολοένα αρχαιότητα. Το φεγγάρι ζητά πειθαρχία και βυθίζεται στον νηφάλιο ουρανό που μπούκωσε από κραυγές άστρων και αγιόκλημα που ζαλίζει! Ο εαυτός μου κρύβεται πίσω από μια λέξη αντεστραμμένη προσευχή! Και πάνω σε όλα δεσπόζει η Ποίηση, ναι η εύσχημη Ποίηση!

Ορχήστρα των σκοτεινών μυστικών… Είναι το παιχνίδι της βροχής επάνω στην ξερή γη Στα νερά καθρεφτίζονται τα μάτια του θεού Υποφέρεις ιριδισμούς όπως να συνθέτεσαι από σκληρά πετρώματα Στα κιγκλιδώματα των άστρων είναι απλωμένο το σεντόνι του ουρανού. Ωραία η κόψη της σελήνης ωραίο δρεπάνι ο θάνατος Αντηχούν ως τα βουνά οι φλογέρες των σκέψεων Η λύπη είναι αυστηρή πειθαρχία όπως και να σ’ αγγίξει πονάς Στις τσέπες σου η ζωή αποταμιεύει μονέδες ληγμένες τάλιρα δίχως αξία. Όταν ξαπλώνεις ο ύπνος σε τριγυρίζει και σε αποφεύγει Ενέχυρο τα όνειρα στον κήπο των θαυμάτων Προσφέρεις αυταπάτες για μια Αλήθεια ερμαφρόδιτη Όπου είσαι είναι η πατρίδα ενός σκοτεινού εαυτού.

Οιωνοσκοπώ… Στο όνειρο πέφτω από πίστη σε πίστη, Ανήξερος να βγάζω συμπεράσματα κι αφού Οιωνοσκοπώ και μαντεύω και τίποτα δεν βγαίνει Αληθινό, να κοίτα τώρα Που ξεφορτώνομαι τον Χρόνο και ανακτώ μια ξεθωριασμένη λεβεντιά! Ήρθαν και έφυγαν οι μέρες, Τι να αποφασίσεις πού να μην φέρνει μια φτώχεια Και να μην κάνει την ψυχή σου μικρή; Μ’ ένα τίποτα φτιάχνεις τι φτιάχνεις, κι ο κόπος Ποτέ δεν ξεπληρώνεταιΚλείνουν κι απόψε τα παράθυρα· θα κοιμηθούμε Μέσα στα ξενύχτια· παράξενο! Βαρούν ταμπούρλα και ακούγονται βιολιά, Ποιός δεν σταματά να χορεύει, ωραία Τρελός μέσα στην αυθορμητοσύνη του; νάτος Εδώ που δεν μου μοιάζει, ξεκινά να μιλά, οι κουβέντες του κάνουν ρωγμή στον ουρανό, Ο κλέφτης των ονείρων κι ο αλήτης κι ο ρουφιάνος Που πάνω του στηρίζει ο κόσμος την βολή του και τρανώνει τα συνήθεια του… 31.12.2020

Ίχνος της απολύτου συμπάθειας!.. Αφήνουμε ίχνη από κλειδωμένη ζωή Τριγύρω μας. Κόμποι ελευθερίας σακατεμένης Τονίζουν το μέλλον. Πού θα σταθείς για να σαρώσεις το ποίημα; Αφηνιασμένο αλογάκι η ψυχή βούλεται ομορφάδες να αναστήσει. Όμως περνά ο καιρός. Τα βρύα των ονείρων μπούκωσαν τον ύπνο. Εύθρυπτος είμαι και περνά ο καιρός. Τώρα πια ξέρω και το ξέρω πως δεν ξέρω. Μ’ ακολουθώ και μ’ αποστρέφομαι. Θέλω μια ανθρώπινη μοίρα που να μην την αμαυρώνει ο πόνος… 31.12.2020

Καταπονήσεις εντός των αιθέρων… Η ψυχή είναι ύμνος ή εκπεφρασμένη θεότητα; Λαθεύω και όμως είμαι σωστόςΜου ανήκουν τα λεξιλόγια των ουρανώνΚαταπίνω το μέλι της ατμόσφαιραςΤονίζομαι στην λήγουσα των επιθυμιών σας!

Κυανός καπνός γόνος των ουρανών και της μελαγχολίας -πού εδράζεσαι φιλντισένιο δέρμα των ερώτων, ποιός σε κατέχει;Ανθίζουν μέσα μου πετρώματα ανοικοκύρευτα, επιμόνου Διαρκείας και τρόπου· Και λαλώ τω τρόπω που κανένας δεν λάλησε, μιλώντας Να ξεκάνει την λύπη!

Χρονικό μιας μέρας που ετελεύτησε σαν το έτος ετούτο… Ήλιος χωρίς κανένα οίκτο μεγάφωνο του φωτός Απλώνει την επικράτειά του στον ορίζοντα αφήνοντας Το πάθος του εκδηλωμένο πάνω στην ύλη στον ναό της αστραπής αναβράζοντας Σε ρηχές λίμνες σαν πόθος φουντωμένος Νεάνιδος που θέλει να αγαπηθεί. Ηχηρό είναι το καθετί παραμονή Πρωτοχρονιάς λες και ο Χρόνος εισβάλει Από κει που εμείς του ορίζουμε κανονιοβολώντας Τις έρημες βραχονησίδες των ηλικιών μας. Έχω φορέσει ένα στέμμα γαλαξιακό ερημίτης Όμως πέραν του καθενός συμβάντος. Ηδύπνοα κοχύλια στέλνουν της θαλάσσης την μοίρα κοντά μου Να ερμηνεύσω θάνατο και ν’ απαξιωθώ. Αμμουδερό ακρογιάλι πεύκα και εορταστικές μυρσίνες Στον κάμπο ύστερα κι ως να ανταμωθούν με ιερές ελιές. Πού περπατώ και πού πηγαίνω ω απέραντη εκκλησία Η μέσα μου; Διαβάζω τις φλύαρες αμυγδαλιές που χωρίς κανένα οίκτο σαλτάρουν κατά το πέλαγος Ηλιόλουστες και με βαθιά οδύνη. Κούρδισα και κουρδίστηκα-αυτή η παράξενη λύρα Αναπνέει εντός μου, ευφράδεια γεννώντας των διαμετρημάτων. Μια αίγα ξοπίσω μου μαινάδα ίσως της γραφής ταλανίζει Το σώμα της επάνω στον ανήφορο Της υποψίας. Βρίσκω το προπατορικό μου αίμα περιλάλητος ο εγώ ο οι όλοι Και τραβώ κατά το καλυβάκι της μετάνοιας- κι ωστόσο Όχι αμαρτωλός όχι αθώος- ένοχος Για όλες τις ατασθαλίες του κόσμου, εκδηλώνοντας Ύλη Επάνω στις Ιδέες μου, κι Ιδέα Πάνω στην Ύλη την καρυκευμένη Τραχιά λεπτή και αιματοβαμμένη Ζαριά είναι η Τύχη μακρινή κι αν πειθήνια… 31.12.2020

Φτηνή ζωή ακριβέ μου αέρα Μια ζαριά και σκηνοθετεί ο Χρόνος αβυσσαλέα σενάρια Ποιός κερδίζει και ποιός χάνει αφήνοντας να παρασυρθεί στην Ιστορία και τον πυρετό της; Κάπου συμβαίνουν διάφορα κάπου ξηλώνεται η ανάγκη Η νύχτα προχωρεί λαχανιασμένη μάγισσα απελπισμένη Ούτε με μαγικό ραβδί δεν σώζεται το Γεγονός!

Ο νέος Χρόνος!.. Ήρθε λοιπόν Φωταγωγημένος και αγώγιμος Τεχνοτροπώντας επάνω μας Ανάγωγος και νουνεχής Αγαπητός στην εντροπία Ο πους ο αναμενόμενος Που θα πατήσει πάνω στο κακό μας χάος Ήρθε και θα τον υποστούμε Συνεσταλμένοι Φοβισμένοι Υποταγμένοι και μόνοι μας Ανήκοντας στους νικημένους Οι μοιραίοι εμείς Κόσμοι ενός αποδεκατισμένου συντάγματος Που στα τυφλά βαδίζει τώρα και δεν ξέρει Πού να στραφεί Για να δημιουργήσει όνειρα κι ελπίδα! 1.1.2021

Αναπνέω όψεις των λουλουδιών Ξαναμμένος για έρωτες και πάθη Αναπνέω συμπάθειες και αισθήματα Λιθοξόος ο έγκλειστος στα υπερώα του ναού Ατενίζω τον ουρανό που σε σκέπει Φωσφορίζοντας έρχεται η έμπνευση έρπει και έρχεται Σαν γερασμένη μουσική που ακόμα αντέχει… 1.1. 2021

Αττικός ύμνος!... Τι ανάλαφρος ήλιος που απρόσμενα φωτίζει την μέρα! Ανάμεσα σε κίονες του ουρανού πέμπει θαυμάσιο ύμνο. Ευκίνητες ηλιαχτίδες κάπου κινούν τα νήματα της χαράς Στον λουτήρα του πρωινού νίβεται μια νεράιδα Μάχονται γύρω μου οι υποσχέσεις. Φτερουγίζει η καρδιά μου θέλει να ελευθερωθεί Απαρηγόρητος μέσα σε λύπες που δεν ξέρω Γκρεμίζω την συντέλεια των ουρανών ανεβάζοντας Το κάθε Αόρατο σε Ορατό! 1.1.2021

Όπως σε σχηματίζει ο έρωτας… Για να μένεις χαρούμενη, προσπαθείς φεγγάρια μέσα στον ύπνο μου και μουσικές ακμαίας ψυχής! Στην νύχτα μέσα, στον κρυφό καιρό των ονείρων, αφουγκράζεσαι τον ουρανό και ιέρεια είσαι Ενός γαμήλιου μύθου. Μελετώ την όψη σου. Όσο βαθιά είναι τα μάτια σου ειλικρινά τίποτα άλλο δεν είναι. Αφήνεις την γεωμετρία σύξυλη να μην μπορεί να εξηγήσει πως το σώμα σου διαιρεί τον έρωτα κι εκείνος μα ακέραιος και λαύρος μου επιστρέφεται. Για να πονέσω και παντού να χαθώ!

Όπως σε σκέφτομαι εγώ!.. Τι ερυθρός πόθος ο ήλιος και εύληπτος! Εναντιώνεται σε βήματα αργά και παρακινεί σε ταχύτητες· Ανάμεσα στα τραγούδια που επινοώ χωρά μια ευαισθησίαΚρυφό είναι το Νόημα της υψιπέτειας, κρυφό Και κρυφό το συμπέρασμα των αινιγμάτων· Όπως σε ξέρω κανείς δεν σε ξέρειΣχηματίστηκες από ένδοξο γιασεμί και την άρπα κυμάτωνΜιλώ με τον γερασμένο ουρανό Για σένα και από τα έγκατά σου ανεβάζω ό,τι πιο χαρίεν αποδίδει ο κόσμος στον καλό εαυτό του! 2.1.2021

Λουλούδι και μίσχος ανθισμένο φως καρατόμηση του μέσα μου χάους Αντηχείο ο νους μου πλησιάζει τα αγνά Κρινάκια τα ολόλευκα και φωνασκεί Χαρούμενος μες την αιωνιότητα… Νέμομαι φως. Οι κλεψύδρες μου με προδίδουν. Τελειώνει ο Χρόνος και καταλαβαίνω τις Αξίες. Μπερδεύω τα βάθη και τα ύψη μα κρατώ ζωντανή κάθε έννοια πλάτους που μέσα της χωρούν οι αξόδευτες ελπίδες μου!

Συγγένεια των ωδικών πνευμάτων!... Λούζομαι σε πηγές που μοσχοβολάνε, Χάνω το ύφος μου η κάθε σκέψη είναι πατρίδα Οργώνω πάμπολλα μυστικά που θα μ’ εκδικηθούνε Υπάρχει μια εποχή που ζεις ενώ έχεις πεθάνει και σε μακαρίζουν μόνο οι δαιμόνοι που έτρεφες, Μ’ εξουσιάζει το δέρμα μου, αποκτώ φολίδες Από ανάλαφρο νερό, με ζουν οι παραδοξότητες. Και στην αλαφράδα των νεφών ένα φεγγάρι τρέμει μετά συνεσταλμένο, ανήκοντας Στην αυτοκρατορία του ουρανού. Στον παράξενο τάφο μου πουλιά ωδικά που συναπαντιόνται έρχονται και ξανάρχονται όπως να μην πιστεύουν Που μίλησα εκείνα που τα ίδια ήθελαν να πουν.. 3.1.2021

Νεοέλληνες.. Σκορπίζεται το βλέμμα μου σε φωτεινές παλίρροιες, Στην θάλασσα το μέγα Μυστικό στην θάλασσα, η καλή γνώμη του πλανήτη Ενοικούν στο ελληνικό μαντρί αμνοερίφια αποπνευματοποιημένα και τα βλέπω Που ανηφορίζουν προς τον Όλυμπο -(όχι τον αρχαίο τον Όλυμπο)-- της ξιπασιάς η νέα κάστα της φυλής οι καρπαζοεισπράκτορες…

Αφήγηση τω τρόπω τον εδικό μου… Άφησα τις ομιλίες μετέωρες έγινα αγκαθένιος. Ήπια το όμορφο σαμιώτικο κρασί (πάντα θα σε θυμάμαι φίλε!) Μέσα μου κραυγάζει ο ουρανός κι ας δεν το ξέρετε. Λιακάδα δροσερή νέμεση χειμωνιάτικη διθύραμβος επί των πραγμάτων. Η Πάρνηθα καλουπώνει την Αττική και αγκυροβολεί στον τόπο των παραμυθιών Η Πάρνηθα η γιγάντια κότα του νομού. Στην ψωμοθήκη του μεσημεριού πολλά σπουργίτια μαζεμένα τσιμπολογούν την Ανάγκη. Μας έπιασε η παγίδα της Ύλης, μας έπιασε. Όποιος ξεφύγει θα είναι τυχερός επί πάντων. Φιάλες αλκοολούχες στεγνώνω τσίπουρο και σου γελώ Και σου εναντιώνομαι και περιπαίζω Τις ιδέες σου και την τακτοποιημένη αρχοντιά σου. Ο ήλιος καταπραΰνει τα σωθικά μου τα ανήσυχα βελάζω μετά Αναγνωρίζω τα στοιχεία που ατέλειωτα Χλιμιντρούν σαν αφηνιασμένα άτια και ζορίζουν την έμπνευση. Απομακρύνομαι απ’ την γαλήνη έχω αντάρα που κραυγάζει απομακρύνω Το κατοικίδιο μολύβι μου και με μια σμίλη Φωτιάς γράφω την φαντασία μου την πικραμένη…

Εσύ στους κινδύνους… Τόσο γυμνό φεγγάρι στα χέρια σου τόσος ουρανός! Τις άλλες νύχτες σε διαβάζω απελευθερωμένη απ’ όλα Τα μαρτύρια, με μια νωχελική γατούλα μες την αγκαλιά σου. Όλα τρέπονται σε φυγή Τα όνειρα- δεν βοηθάνε και οι εποχέςΦτωχοί φτωχότεροι από ένα πουλάκι θα πεθάνουμε. Κι αν πεις πως δεν είχαμε χρυσαφένιες κουβέντες Να κάνουμε και να μας πεις ιστορίες και θαύματα Ψέματα θα τα πούμε όλα. Ας είναι. Στην φωτιά παραχωρείς και δεν νοιάζεσαι Άλλο από να σώσεις μόνο εσένα. Λύπη έχουν τα πράγματα όπως εμείς και πονούνε…

Αξία άλλη που έχεις!... Για να μην είσαι εύθραυστη σε έπλασα Έσμιξα ουρανούς και λόγια και να η φωνή σου! Πηλός με φεγγάρια ανακατωμένα με ήλιο Τσαλακώνεις την ορθογραφία των εποχών-έτσι σε θέλω Και γονιμοποιείς τα γινόμενα Κι ούτε χωράς στην Ποίηση ούτε και στων ανδρών τα μυαλά Θηλυκέ καλπασμέ φοράδα ιδεατή μητέρα των εκπλήξεων Έσω ο κόσμος που είσαι και ας μην νιώσουν ποτέ οι αδιάβαστοι αξία άλλη που έχεις!