Στρατής Παρέλης, Οι κόσμοι μου ονειρεύονται...

Στρατής Παρέλης ΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΜΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ…

ISBN: 978-960-92823-8-3

Αθήνα 2021

1

2

ΤΙΤΛΟΣ

ΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΜΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ… ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ISBN:

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

978-960-92823-8-3

3

4

Σύνορα ανοιχτά μπλεγμένοι ορίζοντες αδιάφορα γεγονότα Συνοφρυωμένοι πολίτες προάστια μπερδεμένα συρμός Που εισβάλει σαν σκουλήκι στις γαλαρίες που ενώνουν Της πόλης τα εντόπια Ανήκουν οι ουρανοί στην φοβία κουράστηκε Ο κόσμος θέλει να ανασαίνει ελεύθεραΒρέχει μια δεισιδαιμονία που αγχώνει τον καθένα Ο θεός αργεί μπελάς είναι η άποψη να είσαι αιρετικός Η Μαρία συγκέντρωσε τα όνειρά της και βολεύτηκε μες τις απόψεις της που σμίγουν Ανήκοντας σε κοσμοθεωρίες που κλονίζονται και ναυαγούνε Όπως και όλα ναυαγούν στον ύπνο μας Σφαγμένα από ένα φως που ξεκοιλιάζει την αγάπη μας και μία τόλμη που χλομιάζει…

5

Διεισδύοντας στα γεγονότα ένα ρύγχος ανέμου κόβει και ράβει την Τρίτη στα μέτρα του· Μετά Χριστόν τα συμβαίνοντα: Μες την ορχηστρική πανδημία και το ακλόνητο βιολί του καθενός· Ιού του κακορίζικου καταραμένουΕκκεντρικά απουσιάζουμε απ’ την γαλήνη, Τσαλακωμένες εποχές όλα κραυγάζουν απουσία Όλα κραυγάζουνε απογοήτευση και μεντεσέ που ξεχαρβάλωσε Και τρίζει αφήνοντας τον πόνο να φανεί…

6

Σκοντάφτουμε στα θαυμαστικά Εξουσία έχουν οι φόβοι ελέω θεού όλες οι λέξεις έχουνε και δεύτερο πιο απρόσμενο νόημα Η οσμή των πραγμάτων με κερνά φαντασία των παρομοιώσεων Σε μια μεθυσμένη φλόγα αισθήσεων πεταρίζουν οι νυχτοπεταλούδες των αινιγμάτων Ξημερώνει κλείνοντας τον κύκλο κάθε ανάμνησης!

Απομακρύνθηκα. Έφυγα απ’ όλα. Ζεύω το νερό στις συντροφιές μου. Ζεστό νερό, τραγουδά επάνω στο σώμα μου. Ενώ το σώμα μου είναι ηχείο που δεν δέχεται άλλη πραγματικότητα απ’ την μουσική..

Ο κόσμος, ερμηνευμένος με προθέσεις, αφήνει χώρο –κι ευτυχώς!- για τις αυταπάτες: για να οσμιζόμαστε ωραία τον επικίνδυνό μας εαυτό!

7

Στο χοϊκό μου μαρτύριο σφήγκες είναι οι λέξεις και πρήζουν την σάρκα του φωτός· Μένω με μια φωνή θαλερή στο καλυβάκι των ανέμων· Θρησκεία οι ελευθερίες το κελάηδημα του πουλιού οι παραινέσεις των ανθέων· Έχει σώμα η Αγάπη και την αγγίζω κλείνοντας το μάτι μου σε κάθε πόθο!

Καθαρό που είναι το φως εορτάζει πάνω στα χρώματα και αποστηθίζει το μέλλον του κόσμου! Η ώρα η καλή η ώρα των ευλογημένων σκέψεων, - ανοικτό το καθετί που εγκλωβίζει τις χιλιετηρίδες και τις απογυμνώνει από κλέος και δύναμηΑνοικτό το ύψος της σαγήνης και η φαντασία η αμόλυντηΕυγενικό φως ακούραστο που στιλβώνει την αιθρία της μέρας Και πέφτει στην θάλασσα σαν σφαγμένος αμνός…

8

Ο αρχαίος σου θρίαμβος… Φέγγει η θάλασσα στο στήθος σου ανοικτός είναι ο ουρανός Μελετώ άμφια των λουλουδιών και συναρπάζομαι από κυματισμούς των μίσχων Τραυματισμένος από αρνήσεις και πόθο Δουλεύω την έξαψη των ερωτευμένων Πήλινος με λιβανισμένο εαυτό Ξεφλουδισμένος όπως ο ονειρικός σου ορίζοντας Πρόσχαρος και ταγμένος… Ολημερίς εγώ ο λίγος ο ποιών τα πολλά Λαδώνω τα αρχαία όπλα μου αυξάνω Τις κοντινές συγκινήσεις. Τρομερά αστέρια κομματιάζονται μέσα στων ποιημάτων μου τα αλώνια και Ο αδηφάγος Χρόνος τρέπει την άσπλαχνη νύχτα σε φυγή! Θεοφάνεια 6.1.2021 Αθήνα..

9

Νέα πατρίδα… Στο κύμα η προσήλωσή μου και στον πυρετό. Όταν ανοίγουν οι παλάμες της θαλάσσης και το γένος ασφυκτιά σε μια κακόγουστη φυλακή. Α Νώε πόσο ξοδεύτηκες σε διλλήματα! Μετά που του κατακλυσμού ήρθε το μένος και σβηστήκανε τα ίχνη του κόσμου. Εδώ οι θρίαμβοι αποσοβήθηκαν, οι μέρες με τα δροσερά λουλούδια, τα μουγκανητά των ζώων, το οξυγόνο που πονά και δαψιλώς κουμαντάρει την ατμόσφαιρα· να τώρα η πεμπτουσία της πραγματικότητας- έχουμε σφάλλει σε όλαριγούν οι ανάσες μας και τρεμοσβήνονταιΈνα παραμύθι μισεύει κατά την Ανατολή· εκτός του εντός η νέα πατρίδα μας!

10

Θεοφάνεια 2021… Η μέρα ευωδιάζει από ανάσες κοριτσιών και τριανταφυλλένιες όψεις χύνονται θύελλες μες το κροκάτο μεσημέρι λαλεί ένα πουλί και σημαίνει των Θεοφανείων την ευλογία σε μία κούπα κράτησα το κεράννυμι φως σου αετιδέα αγέρωχε μέντορα της κάθε γιορτής… κέρδισα ύψος με καλέσαν οι πνοές οι υψιπετείς λύγισα και ο σύγκορμος κλυδωνίστηκα ρίχνοντας ζάρια την ζωή μου. Ένας ήχος διαπέρασε τον χειμωνιάτικο ήλιο Παντού λιακάδα και στις πνευματικές ανηφόρες Καρπώθηκαν δυνάμεις οι αναζητήσεις μου Χόρεψα στην πηχτή ανάσα των σκίνων πείνασα Και χόρτασα στροβίλισμα στην ηθική Αστραπή…

11

Γλάστρα με τον βασιλικό… Κουρνιάζουν οι λύπες μου σε κείνα που αγαπώ, Ρίζες έχουνε ζαχαρένιες, Δύσκολα που υπάρχουν οι ωραιότητες! Σαν αιχμηρές λεπίδες Ανάβουν το ατσάλι τους το κολασμένο. Μπορώ τις φλόγες μπορώ τα ηλιοβασιλέματα Τις λευκότητες μέχρι θανάτου τις γιρλάντες πλουραλιστικές του φωτός Την γεωγραφία την υλοτομημένη. Μπορώ να αισθάνομαι με τον βασιλικό μου στην γλάστρα αλληλέγγυος όπως Τον σκουντώ και σπιθίζει σαν αίμα αρωματικό που πλημμυρίζει τα ρουθούνια μου και δίνει Μια νότα αθανασίας στο απόγευμα…

12

Διαπιστώσεις μυσταγωγικές… Στην ύπαιθρο γεννιέται ο εσμός των μελισσών Και καθαγιάζει το μέλλον μας. Σκορπά την γύρη σαν το ώριμο μυσταγωγικό Όνειρο που το κατακτούν εύκολα όλοι. Α χειμωνιάτικο μπαρούτι γύρω μου και πώς σε ανέχομαι! Μιαν άνοιξη περιμένω συμπαντική! Μαύρα τα πεύκα μπουκώνονται νέφος και φεγγάρι γνέθουν με τις βελόνες τους. Ο Ιανουάριος χειροκροτεί μ’ όση ευγένεια εκστατική σπιθίζει στις μέρες του και αντηχεί στο πανταχού απλωμένο άσεμνο άμφιο του Χρόνου…

13

Όλοι ζητούν προβολή και μπαγιάτικη δόξα Μπάζουν από παντού οι δημοκρατίες Ποιός σκηνοθέτησε την ελευθερία και την απάτησε; Γρατζουνισμένες ιδέες άνθρωποι γρατζουνισμένοι όνειρα Ματωμένα λερώνουν το μαξιλάρι της άποψης Δεν θα μπορέσεις να ζήσεις αν δεν ζεις αφηνιασμένα Εαυτίζοντας και επιμένοντας να σβήνονται οι άλλοι. Τόσα ξημερώματα έζησα κι ο κόσμος άσχημη νύχτα! Είναι μία μοναχική ζωή απόψε που κλαίει, Είναι ένα θεατρικό σανίδι που και σαρακοφαγώνεται και σε απελπίζει, Είναι ένα σκοτεινό συμπέρασμα που ολοένα πάνω μας ξεσπά…

14

Απειλή… Αναζωπυρώθηκαν οι θεωρίες και σχεδόν θα με φάνεΌποιος κρατά δισκοπότηρο χλευάζει καθέναν κατάμουτρα Αγαπώ και με αγαπά η σελήνη, Μονάχος ανεβαίνω στα ύψη μου, Ευτυχώς νουνεχής, Ναυπηγώ τις χαρές μου, Ναυπηγώ τις λύπες μου, Ναυτίλος ο ων κι ο παράξενος Στιλπνός και ντελικάτος Ο ζων για των στίχων το έναυσμα Με περισκόπιο βουβό και λατρεμένο Στον ουράνιο δρόμο των καιρών…

15

Στην εποχή του το σίδερο είναι απειλή και ο θόρυβος πόνοςΜαύρα τα ήθη και χαλούν και τα ψήγματα λογικής που απόμεινανΑγρίεψε η φωνή και γκρεμίζει τα τείχη: Φοβισμένα μην ζεις ανθρωπάκο μου κι άκου η Ιστορία ξανά σε καλείΞεπηδά η Ιδέα από ένα αφυδατωμένο τοπίοΣπιθίζει μες τις χούφτες σου η Δημοκρατία!

16

Σουλουπωμένα νέφη που τρεμίζουν στον ουρανό Γκρεμίζονται σε πανάρχαια χάη και αφήνουν τον ήλιο εκτεθειμένο να βελάζει ορθόδοξα. Μ’ ένα ντουφέκι παρακμασμένο Ζητά ο κρότος να επιβληθεί στο τοπίο και σαν φοβερός ημίθεος κλονίζει του μεσημεριού την αντήχηση. Μελαγχολικός ο ποιητής ζωγραφίζει την αγωνία του στο στέρνο της πατρίδος· Είναι ο άλλος εαυτός όλων μας! Που θα τον καταλάβετε μπα!

Πλέει ακύμαντος ο Ιανουάριος Περισυλλέγει ήχους και βότσαλα της αυτοκρατορίας Κι εφέτος δάσος οι δυσκολίες και πού να το πεις Λαχανιάζουν τα θαλασσοπούλια του ορθώνουν στηθάκι γκαρδιωμένο Οχτώ ημέρες απ’ την εισβολή Στροβιλίζονται οι φωνές και ακούς μια κλαγγή όπλων και θρήνων Στο ακρογιάλι καθώς περπατάς και η αμμουδιά είναι σελίδα ανοιγμένη Στο φως της ημέρας και στα μάτια του θεού!

17

Η πλάνη του όχλου… Στην αμετάθετη νύχτα ο θάνατος είναι ένα καθαρό πεπρωμένο που γυρίζει τα πράγματα αντίστροφα. Κωδωνοκρουσίες για να μπει το φως στα καλούπια του επίσημες λεπίδες ατσάλινες για να κόψουν σθεναρά την γαλήνη Εμπρός η ζωή και πίσω της πενθηφορούσες πεταλούδες της άνοιξης σκέλεθρα λυπηρά και στην όψη απαίσιαΤόση τραγωδία στην κωμωδία μας!

– Κι εμείς νομίζαμε νικήσαμε στα πάντα: αφελείς. Αχόρταστα ικριώματα πεινασμένα για σάρκα και λύπη ζητούνε μαύρα μεσάνυχτα. Κι ο όχλος πάντα πανηγυρίζει ασήμαντος και νομίζει θα φέρει την ανατροπή…

8.1.2021

18

Οι κόσμοι μου ονειρεύονται… Οι κόσμοι μου ονειρεύονται… Κελί αυστηρό ο νους μου αναζητά στα λεξιλόγια την αγάπη. Συντυχαίνω βουρλισμένα φεγγάρια και ύπνος ποτέ δεν με παίρνει. Αγγίζω την σκόνη των άστρων Και πλάθω με πηλό υπερκόσμιο. Κλαδεύω τις σκέψεις μου και ξαναβλασταίνουν Ανάμεσα στα πετρώματα μου χαμογελά ο οψιδιανός Ένα σκοτεινό πορφύρισμα και η κάθε νύχτα λιποθυμά και με θέλει Συνοδοιπόρο της. Καθώς πηγαίνω απαρηγόρητος προς τις φωταψίες τις ένδοξες, αφήνοντας πίσω μου τον θαυμασμό μιας αυγής, ο κρατήρας των αινιγμάτων ανοίγεται και η φλόγα πηδά στον αέρα αιθέρια! Περιμένω την χαρμόσυνη αγγελία και όταν τα πράγματα φυράνουν πάλι θα είμαι πλούσιος αγγίζοντας το στήθος σου, Κόρη του ήλιου, γλαυκή πεταλούδα της σκέψης μου, ιέρεια, πανέμνοστη κυρά!

19

Ο οίκος… Ευάλωτος οίκος σαν ευάλωτη πόλη σαν ευάλωτη ψυχή, Τις νύχτες ξερνάει δημοκρατία και τις μέρες απλά ονειρεύεται ενώ Κουρδίζει τον κόσμο να λαλεί φοβισμένοςΠλούτος για να φανεί και πλούτος για να είναι πλούτος, Η φτώχεια όμως είναι παντού και δεν συμμαζεύεται, Απόψε τον λαμπρύνει το ασήμαντο φεγγάρι, Απόψε σπέρνει τις ιδέες του πλατιά Και ένα μήνυμα τσαλακωμένο πέφτει μες τον ύπνο όλου του κόσμου Από ελευθερία ζαλισμένη που σκλαβώθηκε!

20

Εύφλεκτος που είσαι έρωτα!

Αυτό που είναι δαίμονας μέσα μου και πυροβολεί Και αγαπά την ταραχή την τόση! Τώρα ανάβοντας τα αιθέρια μεσημέρια και του Σαββάτου την γραφή ευλογημένη όπως μία ηλιαχτίδα Κι επικρεμά στα χείλη μου την λέξη την άχρονη, την επιφορτισμένη Με κλέος σιωπής και μυστήρια θρησκείας που ατόνησε κι όμως με θέλγει. Εξουσιαστικός Χρόνος, η ζωή μου Σαν τρελαμένη πεταλούδα Συμπαρασύρει την φωτιά με τα φτερά της και μια σπίθα σέρνει στα χωράφια Του σιταριού της σκέψης μου. Εύφλεκτος που είσαι έρωτα! Επάνω στα ζωγραφισμένα χαρτόνια βλέπω να μου χαμογελάς και εγώ ένα τίποτα να είμαι Ένας κόκκος της άμμου παραλίας που την έζωσε η λιακάδα και μου στέλνει όμορφα μηνύματα Να δω τα θαύματα όλα κι εγώ!

21

Ευλογημένη συνάντηση! Κιόλας γράφω Κι ακούγομαι στις ερημιές που περπάτησα Η Ιδέα μου στίχος που καθαγιάζει τα ενεστωτικά σου ονόματα Μεγάλη μοίρα η σιωπή μεγάλη ευλογία Τρυγώ νύχτες και οι παραφυάδες τους πολλαπλασιάζονται Μοσχοβολούνε όπως ο βασιλικός στην γλάστρα Κοίτα που από τα κάλλη των λουλουδιών θα ζήσω υψιπέτειες που δεν φαντάστηκα! Παιχνίδι φωτεινό η μοναξιά μου και πάντα με τίμησε Την τίμησα κι εγώ αφήνοντας το ίχνος μου να ασωτέψει Τυφώνας στο στήθος μου ο έρωτας και που με διαβάζεις καλοπροαίρετος πάντα εσύ!

22

Περίλυπος ο ουρανός και ναυαγώ εν μέσω περιπετειών και αγωνίαςΑυτή είναι μια ρωγμή που δεν την αξίζω, είναι ένα αιχμηρό δευτερόλεπτο που ζητά αγαθότητες πριν απ’ την βιαιοπραγίαΕίναι ένα σκληρό συμβάν που με έχει να πρωταγωνιστώ στην φασαρία τουΕξασφαλίζω έλεος μόνο για των ανθέων την τάξη, Κυκλώνομαι από πολεμόχαρες πραγματικότητες, Κλειδώνομαι Σταλάζοντας αίμα που σφύζει από ποιητικούς καθαρμούς…

Άνθρωπος… Αντίκρυ στα αψηλά καμπαναριά λαχανιάζω κάμνοντας βήματα και όλο βήματα μες τους αιθέρες· Λέω την νύχτα του φεγγαριού, την ηθική υπόσταση της παπαρούνας, το δάκρυ σου το χρυσό· Νέμομαι την φλόγα του στίχου, τον ηφαιστειακό πυρήνα τον μέσα σου, την Ποίηση την οικόσιτη και την υπαίθρια, την ταξιδεύτρα Ομορφιά του κόσμου, την αξία σου Άνθρωπε Να σταθείς απέναντι στους θεούς και να τους πείσεις!

23

Αρχαία θεά!... Και στον λίθο αποτυπώνεται η Ιστορία μας και στον Χρόνο. Ιερογλυφικές οδύνες και λαμπρότητες φυλάει η κάθε εποχή· Ακουμπάς το Μήνυμα και το μήνυμα πάντα σε ξεπερνάει· Φωνήεντα πριν να υπάρξουν τα φωνήεντα, ιδέες πριν να γεννήθουν οι ιδέες Άγουρη και σε όλα επικράτεια: Αντίκρυ από τον βυθισμένο Λόγο η Ψυχή όπως βουλή ορθώνει ωραία! Ταιριάζουν σχήματα με τα χρώματα και σε όλα πλανιέμαι Αδιαίρετος και διαιρώντας την μοναξιά μου την άτρωτη, διασκεδάζοντας με φαιδρότητες του φεγγαριού και της θεάς την όμορφη εικόνα την ηχηρά φωταγωγημένη!

10.1.2021

24

Λαθραίο ξεκλείδωμα… Δώσε προτεραιότητες στον ουρανό στα βαθιά ποτάμια στην ρίμα την μελωδική και βγες Έξω απ’ του πλανήτη τα σύνορα, αποκωδικοποιημένος Από τις συλλαβές της τάξης που διασαλεύτηκε, επηρμένος Σαν ένας αυλός που τρέμει νότες στον αέρα, ακούσια ενεργώντας στην ζωή, ακολουθώντας τις λαχανιασμένες ώρες τον δοσίλογο Χρόνο, ενεργώντας Σαν μέλισσα στην κερήθρα της, ακολουθώντας εαυτόν που τόλμησε να σφάλλει, και ένα Βράδυ τον πλησίασαν τα όνειρα στο μακρινό πλατύσκαλο του ύπνου, ζαλισμένος από καπνούς της μαντοσύνης, σβήνοντας τον Μύθο μες την Ιστορία και την Ιστορία μες τον Μύθο. Έτσι… Ανήκουν τα φεγγάρια μες την περισυλλογή, και την πόρτα ανοίγεις της σκέψης, αφήνοντας να θρασέψουν πολύ τα φυτά και να σε κατακλύσουν τις ώρες που ο κάθε ονειροπόλος σφετερίζεται μια εξουσία απ’ το Πουθενά δοσμένη, σχετίζοντας τα πάντα με το Τίποτα, κοντά σε μια θεότητα που αμφισβήτησε τον εαυτό της, εσύ το χαϊδεμένο τέκνο της αιωνιότητας αφήνεις ένα στιχάκι την σιωπή να ξεκλειδώσει και την συνδιαλλαγή με το άπειρο…

25

Ισορροπίες στην φαρδιά διάταξη των ουρανών… Στην πλάτη του ανέμου η φωνή μου σβήνεται σαν ξεκάρφωτο κάτι που το παρασύρει η νύχτα. Τα τριαντάφυλλα ζουν σε μια έγχρωμη πλεύση. Ο κήπος είναι ο πόθος μου είναι ο άγγελος. Η αγάπη σε ένα λεύκωμα μαθητικό που ακόμα αντηχεί και συναρπάζει. Μεγαλώσαμε επιθυμώντας να λάμπουμε. Ο κήπος λοιπόν ο κήπος των ανακατατάξεωνΔίνει σχήμα στην μελαγχολία μας και ανατρέπει τα προγνωστικά των αιθέρων. Είσαι αλλιώτικη μουσική πια είσαι κρυφός μου πόθος. Σε προσεγγίζω ανήκοντας στην αναπνοή σου. Με την σκέψη μου σε στολίζω και με καίει η ανάσα σου. Τα τριαντάφυλλα είναι μια μοίρα που κατορθώνει πάντα να με πείθει!

26

Στην φαντασία μου ξανά με πάθος! Όλα τα είδα στο απέραντο βασίλειό της Συζήτησα με τον εαυτό μου και γέλασα Κατανοώντας πόσο μικρός θα ήμουν αν έλειπε. Ξεθυμαίνουν τα ποιήματα και προσπαθώ να τα αναθερμάνωΠλησιάζω τα σκοτάδια ανήκοντας ξεκάθαρα στο φως, Περπατώ μέσα σε πεδιάδες των οράσεων Και μέσα σε ατρακάριστα τοπία…

Ό,τι βυθίζω μέσα μου… Ό,τι βυθίζω μέσα μου αναφαίνει από την άλλη μεριά, στο φως της ημέρας που κελαηδείΜε τα λευκά σινιάλα του, το καθετί που είναι λατρεία που εκπίπτει, Σκανδαλίζει τον βίο μου γιατί είναι πριν απ’ την προσευχή προσέγγιση της στρωμένης Αλήθειας Και κόπος που αισίως κατέληξε Σε δοξασμένη ΣτιγμήΌ,τι αθροίζω μέσα μου είναι ερημιές και μοναχικές ώρες Που καταστρώνω σχέδια των ουρανών και ουτοπίες από κείνες που με παραξενεύουν και αιώνες κρατούνε!

27

Πρωινή προσέγγιση… Για να γλεντήσουμε στην λεβεντιά θέλει στο θάρρος να προσδιοριστούμε. Η ομιλία είναι δράση αιθέρων. Την προσεγγίζεις μόνο διάφανα. Και στο αθώο θέαμα των νεφών προσιδιάζει μια συνοπτική βροχή. Άντε να ζωγραφίσεις το λοιπόν ετούτα! Δέντρα που αναπνέουν χαραμάδες της σκέψης σου που εισχωρεί η αγρύπνια Φολιδωτή μοναξιά και μια ανατολή που θάλλει. Άντε να προσεγγίσεις το λοιπόν… Το ξυπνητήρι του ανέμου όταν στο μπαλκόνι σου αφήνει ειδοποιήσεις και ένα μαχαίρι ατσάλινο γλυκό…

Με ακλόνητες ψηφίδες η ύλη γεννά ατέρμονα χάη· Ποιος αναγνώθει μελαγχολίες και επιδιορθώνει κτερίσματα; Έφυγε ο νεκρός αφήνοντας τον χρωματικό ήχο του· Τώρα λουλούδια σφύζουν μέσα στην μαβιά φωνή τους· Κάτι ζωάκια ταπεινά ξαπλώνουν πάνω στα τσιμέντα του κοιμητηρίου· Η νύχτα έχει σε όλα δικαίωμα· Είναι μια μπέρτα σκοτεινή το ποίημαΤα ζεύει όλα σε παράξενο χορό!

28

Περιφέρονται στο αμυδρό φως Μυγάκια ρακένδυτα· όλα αντέχουν Και συσκέπτονται με το πρωίΑντίλαλος από εκείνα που μιλούν στην μακρινή πλαγιά του ονείρου Ένα συννεφάκι φοβερίζει τον ουρανό μια μουσική Πριν η μουσική γίνει μια θεραπεία εφαρμοσμένη..

Αμαρτωλό συμβάν… Απ’ τον νερόλακκο πίνει το πουλί νερό, η μέρα είναι συννεφιασμένη, διάθλαση καταφέρνουν τα φυτά στην λίμνη χωρισμένα σε εκείνο που είναι και σε εκείνο που δεν είναι. Ξηλώνεται η βεβαιότητα και η λόγχη της φτέρης κεντά της χήνας το φτέρωμα. Ένα σκουλήκι έρπει στην λάσπηΚαταδικασμένο να πασαλείβεται με τον πηλό των αμαρτωλώνσυνοψίζοντας στο λερωμένο δέρμα του το αλίμονο!

29

Στην αθρόα προσέλευση των νεφών υγρασίες ηχηρές νοτίζουν την ατμόσφαιρα. Ένα κλαδί της μυγδαλιάς λογχίζει τον αέρα. Έλα μικρό σπουργίτι να τιτιβίσεις χαρούμενο μες την αγκαλιά του φωτός. Η ζωή μια ανέμελη πεταλουδίτσα δεν σου προδίδει την υφέρπουσα μελαγχολία της…

Η ευγένεια της υπόκλισης… Πράξη ευγένειας η υπόκλιση μπροστά σ’ ένα λουλούδι να μυρίσεις. Κι ο κόκορας μες την αυγή που έχει αγωνία να ξυπνήσει όλα τα πλάσματα Μυσταγωγός! Όμορφη αίσθηση στον κόρφο του τοπίου να τρυγάς τις αθωότητες. Τρέχεις και είναι ατίθασο αυτό το άτι στο λιβάδι. Κερνάει ο ήλιος τις απόψεις του και είναι σαν θρησκεία η λιακάδα!

30

Κατοχυρώνω τις απώλειες κι έτσι νομίζω Ότι με σέβεται η λύπη. Κανένα χελιδόνι δεν βαρυγκωμά που σηκώνει Την Άνοιξη στα φτερά του. Μαθαίνω κοιτάζοντας. Η ζωή είναι μια Ιστορία παράξενη. Πρέπει να μην λυπάσαι να ξοδευτείς για να βρεθείς με πλούτη αμύθητα: για αναμνήσεις και για φαντασία πάντα θα μιλώ!

Το φεγγάρι μαχαιρώνει την νύχτα Μια πεταλούδα τρέμει στην χαρά Χάχανα από το μέρος των αόρατων τόπων Προσευχές σαν δοξολογίες ζωηρές Κάπου η λάμψη κερδίζει τον θάνατο Το φρούτο φτύνει το κουκούτσι του Ο αθώος πάλι χαμογελά Όλες οι λέξεις είναι δικαίωμα Τις προφέρουν ανθρωπάκια παλιάτσοι Ο Χρόνος μαθητεύει στην απονιά Οι ώρες καταπίνουν τους συλλογισμούς μου…

31

Οργασμός της πραγματικότητας.. Όταν σεβάστηκα τα πράγματα τα πράγματα απομυθοποιήθηκαν και έκλαψαν μπροστά μου· Είδα να έχουν μια μνήμη από ξεχαρβαλωμένη ύλη, είδα να τηρούν την φθορά σαν κανόνα- καμία εξαίρεση, σκούριασαν και καταστράφηκαν τόσο! Όλα τα λουλούδια που αγαπώ είναι πάντα ολέθρια, αποσαφηνίζουν με πόση τόλμη πρέπει να τα αποδεχτείς. Αιώνες σχίζω μέσα μου την αυταπάτη. Χαζολογώντας πάνω στην επιδερμίδα της ατμόσφαιρας. Στενογράφος των αναγκών μου- πετώντας την σκούφια μου στο καθαρό πρωί που ο ήλιος θα φέρει μια μυθική λιακάδα στο ύψος της και το άνθος το μέσα μου δειλά και μόνο θα φανερωθεί…

32

Ο κόσμος είναι ιδέα και γύρω μου!.. Για να υπερβώ τα νέφη μου, ένα λουλούδι ένωσε τον ύπνο μου με την αυγή. Λαχάνιασα μες τους αιθέρες. Τι να εξηγήσεις από την φωτιά, σε κυκλώνει και χωρίς μια λύπηση σε τραβά προς το μέρος της, να καείς. Οι ιδέες μου, σαν τους κουβάδες που ανεβάζουνε νερό από ένα πηγάδι των αιώνων, οι ιδέες μου στολισμένες μια δόξα παράξενη, ιριδίζουν μέσα στο στέρνο του ουρανού. Τι είναι το Ποίημα; Διάρκεια ενός κοντοζυγώματος σε Πράξη που Ιερουργεί, σμίξιμο με το Απόλυτο κλωνάρι της Αλήθειας- να πώς θα σου μιλάει πάντα ο Θεός! Αυτό που είχα κι ήταν μπόλικο σθένος από μιαν Αστραπή, ουρλιάζει μέσα μου και είναι Πάθος, δόση γερή από μια κούπα με κρασί που σε μεθά η αιωνιότητα!

33

Οι επιτελάρχες τα πουλιά… Έχει μια μαθηματική σαγήνη η μέρα και στα κλωνάρια των δέντρων επικρέμεται η αφροντισιά του αέρα· γύρισε το κεφάλι σου να δεις που τα πουλιά κουρνιάζουν στα μεγάλα κυπαρίσσια και καμώνονται τον αδαή-ω ψέμα! Αυτοί οι τραγουδοποιοί που ομορφαίνουν τον παράδεισο γδύνουν μες το ακμαίο φως τα ευαγγέλια και, χωρίς εξώφυλλο, μας παραδίνονται, θαύμα θαυμάτων!

34

Όψη της σήμερα ζωής… Πόσα εικοσιτετράωρα ανοιγμένα σαν κοιλιές ψαριών Έχουμε διανύσει απογοητευμένοι και μόνοι, ελπίζοντας Σε μια νάρκη ελπίδας που θα την πατήσουμε και ωραία θα εκραγεί Μες την ανάσα μας! Είδα κάτι όνειρα και τα ξέχασα- πάντα τα ξεχνώ όταν φτάνει πρωί, Κάπου μέσα στην μέρα ήταν κοντά μου Ένα σκυλί, πιστό και μόνο του, κοιτούσε με τα θλιμμένα μάτια του που Η ζωή το εχθρεύτηκε Και ζητούσε κάπου να γαντζωθεί για συμπάθεια. Ήτανε ένας δρόμος της πρωτεύουσας όπου οι περαστικοί με τις θλιμμένες όψεις τους Βαδίζανε. Ήτανε κόσμος όπως θα μπορούσε να είναι σήμερα ο κόσμοςΚαι η μελαγχολία μασκοφόρα και εντονότατη ζωγράφιζε στις όψεις των ανθρώπων γρατζουνιές και φτώχεια…

35

Ο ερημίτης ο απόμακρος ο μυστικός… Αναρρώνουμε από ένα βαθύ ψεύδος. Όλοι οι τρόποι μας έχουν μια ένταση πλατιά, συναντάμε τις ψυχές μας όταν πια δεν μας ανήκουν. Διασκεδάζω με την μοναχική μου σημασία, είμαι ταριχευμένος και δεν το ‘ξερα, είμαι φανατικά θνητός. Ερωτεύτηκα λεπτομέρειες και συχνά με κουράσαν, προσεγγίζω την αθωότητα όπως καλά το φαντάστηκα η μόνη είναι που αξίζει. Δες πώς ολοκληρώνονται τα γεγονότα, πώς τραβούν το πέπλο να αποκαλύψουν την τραγικότητα την κωμικότητα την πεπερασμένη διάρκεια των πραγμάτων που γύρω μας βόσκουν. Σκαρφαλώνω σε λεξιλόγια και στιλβώνω το έρημο τσαρδάκι σου, ω ερημίτη μου, το μεγεθύνω μέσα να κατοικείς απόμακρος από του κόσμου την τύρβη…

36

Η λύπη… Πού να καταλήξουμε, όλα μετεωρίζονται και σε κάνουν να αμφιβάλεις- σε διαπερνά το φως, πάντα άκαιρος είσαι Σαλίγκαρος που έρπει χαμηλά, στα φύλλα της μουριάς και στου απογεύματος την συστολή. Χρεοκοπημένα αισθήματα, λίγο φυλάγεσαι τώρα, Ό,τι ήταν πειθήνιο στα πάθη σου Σκαρφάλωσε στον νου σου και τον κυριεύει. Όσο την κουβεντιάζουμε την λύπη τόσο η ρημάδα γιγαντώνεται!

Πλάι στην λίμνη… Το χνότο μου ύμνος τραβάει για τα ψηλά· Άχ του φεγγαριού επιφάνειες στιλβωμένες, πόσο με καλείτε σε άσκεφτο περίπατο! Κι είναι αυτό που θέλω κάτι ώρες: τίποτα μην αγγίζει τον νου μου, να βαδίζω δίπλα στην ατάραχη λίμνη και να μου εναντιώνεται μόνο ο άνεμος, παρασέρνοντας την γνώση μου την επισφαλή…

37

Ο αυτοσαρκασμός μου κι εσύ.. Να γελάς και να ομορφαίνει ο κόσμος. Να είσαι αυτό που προσπέρασε και θα μας ανταμώσει Πάλι, μέσα σε άχρονο χρόνο. Σύξυλος μένω να διαβάζω την αιρετική ορθοδοξία μου· Ίσως να μικροδείχνω απ’ τα πολλά στιχάκια που συνέταξα· Πάντως επάνω μου στοιβάζονται κάτι αγωνίες επικές Και γίνομαι φολιδωτό τομάρι που γκρινιάζει. Τεράστια μόνος μου και με μυαλά στα κάγκελα και τις αναταράξεις…

38

Απρόσμενα εντολοδόχος… Τσαλαπατώ στην χλόη και πολλά τα υγραμένα συμβαίνοντα, Στις σόλες μου υγραίνει το σκουντούφλημα η πάχνη, Στον πρωινό περίπατο μόνο ακούς το έρημο πουλί που συλλαβίζει Αξίες ωδικές και να η αδιαίρετη Αλήθεια: Ζούμε για να χαμογελά η απελπισία… Τεκμαίρω λέξεις θησαυρούς που υπερβαίνουν τα γινόμενα Και όσα πολλαπλασιάζω είναι μια φωτιά αρχαία αναμμένη Κλυδωνίζονται οι επιφυλάξεις μου, τρέφομαι από σωστές αντιφάσεις Ο αγκαθερός χειμώνας με κεντά, μια ευλογία να καταλαβαίνεις… Κόπιασα, πόνεσα, είπα, Σαν καρυδότσουφλο η σκέψη μου επιπλέει Στα ταραγμένα ύδατα των στοχασμών- όμως ποιός είμαι Ο φορτωμένος εργαλεία βιοπορισμού και μιας συνάντησης Με ξύλο αφράτο συμπονετικό με, πάνω του, βερνίκι κόπου… Τσαλαπατώ στην χλόη- ίσως παρακολουθεί ο Θεός Βλέπω στα σύννεφα το αναμμένο του τσιγάρο Ενστερνίζομαι τριανταφυλλένιες απόψεις, είμαι εντολοδόχος του Στο φως τα όνειρά μου αποδίδω και στην Αστραπή…

15.1.2021

39

Τα ποιήματα… Διακοσμώ τον ουρανό, Πετράδια λαμπερά στερεώνω στα μακρινά πάνω αστέρια, Ο ιδρωμένος αέρας βομβεί μες τα αυτιά μου, Έχω πατρίδα από όνειρο εγώ. Οι παρομοιώσεις είναι σκαλοπάτια για να βγεις στο πλατύσκαλο του νοήματος, Και όπως μια γαλακτοφόρα αγελάδα Στον ήλιο βόσκει και στην άνοιξη του πιο ευχάριστου τοπίου Να το λιβάδι μου της φαντασίας, να το αρχέγονό μου Μυστικό… Όποιος καταλαβαίνει ουτοπίες και από μελαγχολίες καταλαβαίνειτι είναι να τινάζεσαι στον ύπνο σου και ξαφνικά να σηκωθείς Να σημειώσεις στίχους που σου υπαγόρευσε η νεράιδα Στον ύπνο σου, στον ξύπνο σου, στον θόρυβο και στην μεγάλη ησυχία… Γιατί τα ποιήματα είναι οίκοι που θα φιλοξενηθεί ο ταξιδιώτης των αναζητήσεων Είναι σαν σύνορα ανοικτά που ο καθένας μας με ευκολία τα διαβαίνει Είναι η καλοσύνη που χαϊδεύει τα λουλούδια μας Τα μόνα μας λουλούδια, τα ωραία ψυχικά…

15.1.2021

40

Δεν ήθελα τόσο μετάξι εγώ τόσο μπαμπάκι τόσο βελούδοΉθελα ένα κορίτσι να φιλώ και να μεθάω παράξενα, νιώθοντας Καυτά που είναι τα κάστανα όταν τα βγάζεις από ερωτική φωτιά!

Μελαγχολικός είπα είμαι και διάβαζα και ξαναδιάβαζα τον ουρανό- : κάτι ψιθύρισα μες τον αέρα· είχε η φωνή μου αντήχηση· στα βράχια πάνω καθηλώθηκαν των γλάρων οι υπεροψίες· ο κόσμος απλουστεύτηκε για να υπάρξει…

41

Κρασί σαμιώτικο γλυκό σαν ανοιγμένη αορτή ουράνιου πάθους Στον ουρανίσκο μου κυλά γλυκά φορτίο θεϊκό κεχριμπαρένιο…

Μεσημέρι του Ιανουαρίου 2021… Βαθιά στο αποτέλεσμα της μέρας μάλλον επιβιώνει ακέραιος ο Ησίοδος. Μένω με ακμαίες αισθήσεις να κοιτώ την εικόνα μου μέσα σ’ έναν καθρέφτη που εμπίπτει στην περίπτωση του πεπαλαιωμένου. Ιανουάριος αβόλευτης ψυχρότητας. Από τα κόκαλά μου ένας συριγμός όπως να τρίζουνε τα φρένα και να γέρνει αλλοπρόσαλλα η αρχιτεκτονική. Ο σκελετός μου μια αναπνοή από την ξεβιδωμένη μου λόρδωση. (Όποιος εντρύφησε σε ατελείωτες βιολογίες μάλλον θα καταλαβαίνει.) Σκόρπιος των σκορπισμένων μένω να αναλογίζομαι τις μοναξιές που αποστήθισα και φούντωσαν τριγύρω μου οι ατολμίες… Όπου και να ξεφύγω θα με βρεις Νεμαίε Δία!

16.1.2021

42

Οι αθωότητες έχουν χρώματα και ουρανόΤις μοιράζεσαι με την ακοή και τις απολαμβάνεις με βλέμμα, Ο χρόνος δεν τις κυβερνά, είναι ένα παράξενο Πράγμα που υπερβαίνει τις φιλοσοφίες. Οι αθωότητες εδράζονται μέσα σου Και ξεκινούν από τον κόσμο των παιδιών!

Ω λουλούδι πολύχρωμο, μελέτησα πολύ τις αρωματικές θεωρίες σου! Σ ’άγγιξα με το πάθος της αφής, να σε κερδίσω είχα πόθο· Και είδα τον κεραυνό σου εκεί, στα χαμηλά, να πέφτει πέταλα, πλάι στον μίσχο Που στύλωνε το ντελικάτο το κορμάκι σου στην ερημιά του κήπου και μες του γαλάζιου την επισταμένη φούρια…

Το τριαντάφυλλο είναι μία ευγενική περίληψη του Παραδείσου. Απόψε που με κέρδισαν οι κήποι, στα ανηφορικά χωριά του ουρανού, Είδα να λάμπουν να μοσχοβολάνε και να μετεωρίζονται Οι δραγουμάνοι των αιθέρων, οι φωταγωγοί των ουρανών..

43

Πρωινό σκάφανδρο.. Ασυνέπεια να είναι ο αέρας άχρωμος και να μην αφήνει ίχνη. Το σκέφτομαι όπως τον νιώθω και στα μάγουλά μου να τσούζει κρύος και Τον χειμώνα σε όλα του να συνδράμει. Εγώ δεν παζάρεψα καμία ιδέα. Δεν τσιγκουνεύτηκα στο φως. Σκόρπισα τους θορύβους μου παντού Μελέτησα τις εφαλτήριες αμφιθυμίες μου. Ένα μέταλλο δοξαστικό σαν λεπίδα Ατσάλινη φουριόζα Κόβει το πρωινό αλύπητα και Το αφήνει αιμόφυρτο μέσα στο κοντινό μου αλσύλλιο Ξεπνοϊσμένο. Ακολουθούν παραγγέλματα ψυχρά, όπως Να τα διατάζει όλα ο στρατηγός Χρόνος και να απηχούν μια πεπερασμένη διάρκεια. Μέσα σ’ αυτά τα κρύα πράγματα μου λείπεις Είσαι μια ανακόλουθη γεωμετρία μια φωτιά Που χιμάει για ερωτικές συνευρέσεις. Στην χλόη μια ανατριχίλα ένα σπαρμένο φεγγάρι που απόμεινε Από τα χτες να βελάζει σαν ο χαμένος αμνός Ο μέσα μας. Σηκώνω χέρια και πανιά για μία πλεύση άγνωστης πορείας Τεκμήριο είναι πάντα όσα είπα και ας σας μοιάζουνε μύθοι Μου επιτίθεται ο δαίμονας που με συνεπήρε Δεμένος με τις άγκυρες που τρίζουν στον βυθό της αναζήτησης..

44

Λιακάδα απερίφραστη Τανυσμένη μέσα στον Ιανουάριο Παίρνει απόσταση από τα γεγονότα Μία βδέλλα που ρουφά το κρύο Πουλιά μες τα φυλλώματα ψύχος και λογική καημών Πλούτος το ποίημα μου Χρίει τα αψεγάδιαστα στρουθία με αγάπη Η κάθε ηλιαχτίδα τσιμπολογά την γαλήνη Με ένα Σύμπαν αδιαίρετο επικοινωνώ!

45

Ο οίκος της παράξενης γαλήνης… Στην πλαγιά ένα γκρεμισμένο παλάτι αγγίζει τον ουρανό. Το κατοικούν μνήμες και ορόσημα. Όσο το πλησιάζω μου αποκαλύπτεται, είναι ένα στοιχειωμένο κάστρο Που ξερνάει φωτιά τις νύχτες και φοβερίζει τον οδοιπόρο τον ανυποψίαστο. Ξερά δέντρα μπροστά του, μαγεύουν κι άλλο το τοπίο. Είναι τοπίο από μια μακρινή Βαβυλώνα Είναι μια Νινευή η μία Ναζαρέτ, μια μακρινή Καππαδοκία Μια μνήμη ονείρου και ξαφνικά το όνειρο δεν είναι εκεί. Φορτίζεται απ’ την ατμόσφαιρα, γίνεται ένας οίκος ξεχασμένος Ανάμεσα στις εποχές και την γεωγραφία του χώρου Είναι μία παραμυθένια ανάγνωση, ένα συντελεσμένο κτίσμα που βοά από φθορά Και αίμα Χρόνου. Πλησιάζω κι αργώ. Πλησιάζω κι απομακρύνομαι. Στις αντιφάσεις μου στραμμένος και στην γύμνια των λεξιλογίωνΌπως να δείχνω κάτι που δεν το πιστεύετε Και όταν βραδιάζει να σκοντάφτω πάνω σε καλόγνωμο φεγγάρι…

46

Η Ποίηση… Δεν μπορείς να αρνηθείς το φως και το μέλι της μέρας όπως απλώνεται πάνω στην πλάση σαν μια φωνή που όλα τα κατακτά. Αγαπώ να μπαλώνω την ανάγκη μου με ηλιαχτίδες αγαπώ να στέκομαι παράμερα και να παρατηρώ παιδιά που παίζουν ζωάκια που τρέχουν χαρούμενα μια φασαρία που απλώνεται και ως τις πέρα γειτονιές ενός θεού τα πεπραγμένα εκεί που σμίγουν οι άνθρωποι και έχουνε ανάγκη την ελπίδα. Κι η Ποίηση απόλυτη αξία ναός και τραγούδι παλαιικό φουρνίζει στον αρχαίο φούρνο τα ψωμιά της για να χορτάσουν οι λαοί με μυστικά. Α όταν νυχτώνει πόσο φεγγάρι ποδηγετεί τον ύπνο μου! Καθέτως καθεύδουν τα οριζόντια και οριζοντίως πίπτουν τα κάθετα φωνήεντα μες του ονείρου την απλωσιά στο έμμετρο λιβάδι της ευαισθησίας…

47

Η σιωπή σαν μια τσιμεντένια κτίση Αφήνει τα ερπετά της να εξαπλώνονται παντού μέσα στην νύχτα. Κρύες νύχτες του Γενάρη. Οι ευαισθησίες μας γίνονται περισσότερο ευαισθησίες και μας αποκαλύπτουν προσανατολισμούς. Όταν ξημερώσει τα ορυχεία της γλώσσας θα έχουν αποδώσει μεταλλεύματα λαμπερά. Αδιαίρετος ο κόσμος, όπως υπήρξε πάντα, θα υπάρχει…

Ο δρόμος προς τους πολιτισμούς είναι μικρό μονοπάτι Άγουρος ο καιρός τον δαγκώνεις και σε δαγκώνει Πού είναι η τσούχτρα των χρόνων και πόσο θηρίο φιλοξενεί μέσα της; Πήγαινε προς το φως προσηλώσου στο πλάσμα που είσαι….

48

Σφριγηλά μυστικά έχουν οι ηλιαχτίδες και τρυπούν την κοιλιά της γης την ευφρόσυνη, Ο ουρανός είναι καθηλωτικά γαλάζιος, Θαλασσοπούλια πετούν από άκρη σε άκρη, Ρωγμές επάνω στον ορίζοντα οι πτήσεις τους. Και τις άλλες ώρες, που κοιτώ αφηρημένος και ρεμβάζω ένας καπνός από καμένα λιόκλαδα ανεβαίνει σαν μουτζούρα ενός ζωγράφου απροσδιόριστη, ψηλά όπου ο άγγελος φυσά στην φλογέρα του νότες γλυκές!

Ο ήλιος καθιερώνει το φως και δασκαλεύει τα πλάσματα σε συναναστροφήΈνα φίνο μεράκι του εξαπλώνεται παντού και ως τις ψυχές τους, Άθιχτο από φθορά, ροκανίζει το σκοτάδι και το τσαλαπατά, Μικροσκοπικό και πελώριο αφθονεί μέσα στον κορμό της νύφης μυγδαλιάς…

49

Διαφεύγοντα γεγονότα, αφημένα σε μια τύχη παράξενη, σπέρνουν αμφιβολία και φόβο, Η ζωή προχωρά, νέα και γέρικη, αμφίβολη και μυστική καταφεύγει μες την ομίχλη της για να νιώθει σιγουριά ότι ελάχιστοι θα της αντισταθούνε…

50

Διάλεξα τους εγωισμούς μου από νωρίς… Όταν διάλεξα τον εγωισμό μιας αντωνυμίας ήξερα ότι θα με ποδοπατήσουν τα ψηφία των υπολογισμών· γιατί δεν είναι άθροιση σωστή ποτέ οι επιθυμίες· έτσι λοιπόν το σκέφτηκα και το ξανασκέφτηκα: θα απουσιάζω από τα συμβαίνοντα, θα κρατώ μόνο το άρωμα των πραγμάτων, τα πράγματα δεν θα μ’ ενδιαφέρουν, θα κοιτώ μπροστά. Διευρύνω τις αναζητήσεις μου, έγινα σαν ανεστραμμένος ουρανός που εκβάλει στην θάλασσα του ύψους. Κι όπως ζητάω να με συνδράμουν τα καλόγνωμα ρόδα κλείνω τον κόσμο μου στα απαραίτητα να ζει κανείς: φορτία λευκά και για την μνήμη μου αόριστα…

51

Εκείνο που αγαπούσα ήρθε… Ανάμεσα στις μέρες μου έχω χωρέσει ένα αγκαθερό στεφάνι που λάμπει και μοσχοβολά, σαν μια ανάμνηση και το σκορπά ο άνεμος, αγκάθι αγκάθι, στον βουρκωμένο περίγυρο της βροχής. Και με τα παλιωμένα μου παπούτσια πεζοπορώ επάνω στων βουνών την τραχύτητα, φτάνω κάποια στιγμή στο καλυβάκι των ανέμων, στο ξεκάθαρο βουνό της διαφάνειας. Μια ελαφίνα έρχεται κοντά μου, πουλιά που κελαηδούνε, τολμηρές φωνές που ανασυνθέτουνε την μουσική, βάθος μιας έμπνευσης δικαιωμένης! Ω υπαίθρια ρίμα, μαχαίρι που δεν στομώνεις ποτέ, κόψε τις φλέβες μου να τρέξει το αίμα να βάψει τα φτενά λιθάρια, να με νιώσουνε οι αετοί πως πεθαίνω, πως φεύγω απ’ τον κόσμο αυτόν με μιαν απόφαση ζωής κι όχι θανάτου, αφού σε όλα τα ωραία συντελέστηκα και έφτασα σε κείνο που αγαπούσα πάντοτε εγώ…

52

Σκαλοπάτι από το μεσημέρι στην νύχτα… Μου μιλήσαν οι αέρηδες και η άμμος η ευλογημένη με απασχόλησαν όπως και ένας κάβουρας που λοξοπατεί και πίσω από τα βράχια πηγαίνει, Έκρηξη στα φυλλώματα της μουριάς, έκρηξη, Το μεσημέρι εγκάθετο στον ουρανό Ιδρύει πολιτεύματα καθετοποιημένα, Δίχως τα αρμυρίκια είναι ορφανή η θάλασσα, έχει κι εκείνη τον καημό της, Οι ναύτες έφυγαν και πάνε να φιλήσουνε αλλού κορίτσια, Όταν βραδιάσει το φεγγάρι θα είναι ένας μοναχικός μούτσος…

Η ελπίδα… Εισχωρώ σε αφηνιασμένα όνειρα και μου μένει μια πικρία οικοδεσπότη που του κλέψαν το βιός. Η σιωπή μου είναι νερένια: εύπλαστη και ταλαντευόμενη ανάμεσα στις ώρες και την σκληρή τιμή της αλήθειας. Μια φορά δακρύζω μια φορά αναρωτιέμαι μια φορά προσπερνώ τις πραγματικότητες και φτάνω να πιστεύω ό,τι σιωπηλό μου φέρνει το θαύμα. Απόψε όλα είναι λαβύρινθος που δεν με αφήνει να κοιτάξω καθαρό ουρανό. Σταδιοδρομώ σε ποιήματα και κυνηγώ μια ουτοπία και ένα άπιαστο δάσοςΕνώ αγαπώ ένα δέντρο που σε όλα παραμένει η ελπίδα μου!

53

Η νύχτα… Στολίζει την ησυχία το πουλί Και ύστερα η νύχτα έρχεται παγωμένη Πλανόδια μάγισσα που ζει χωρίς σκοπό Και αγαπά τον δραγουμάνο αέρα. Σκηνοθετεί τα δύσκολα όνειρα Τα σκουλαρίκια της είναι τρελές νυχτερίδες Που όλο πετούν και άτσαλα μπερδεύουνε τα νήματα Της ησυχίας μες το σκοτάδι. Και όσο πάει προς το ξημέρωμα Σβήνονται οι πόθοι, ξεθυμαίνουνε οι έρωτες Τα ιδρωμένα σώματα κουράστηκαν και πια κοιμούνται Μέσα σε ησυχία θανάτου… Κι η νύχτα καθισμένη στο πλατύσκαλο του φεγγαριού Πλέκει με το μαλλί της τα γαντάκια των παιδιών Δεν νοιάζεται που ο κόσμος δεν την θέλει Εκείνη είναι μια ιέρεια σαν κείνη που ήταν ίδια πάντα…

54

Πίσω από όλα, εσύ… Από την κόρη των ματιών σου ξεπηδά ένας στεναγμός και διαπομπεύει Την νύχτα. Το έρεβος της τσακίζει τις επαναστάσεις των φυτών. Με φαντασία κάνε ό,τι κάνεις- αλλιώς Πάνω στις πέτρες μέσα στην λιακάδα θα φανεί που φοβάσαι. Ο αγέρωχος ήλιος κανοναρχεί μέσα στην μέρα νικητήριες δράσεις. Στον ουρανό γίνεται μια διάθλαση των πάντων. Ένα τηλεσκόπιο στρέφεται προς την πλανητική φλόγα. Εσύ είσαι εσύ που την υποδαυλίζεις..

Ηλιοβασίλεμα… Ωραία πεταλουδίζει ο άνεμος και φρίττουν οι αμυγδαλιές από την ευστροφία του. Το πρωί τα κοκόρια λαλούν θαρρετά και υπερασπίζονται μια εγρήγορση αθρόα. Συνοψίζονται οι ώρες μέσα σε ένα ορθρινό ματοκύλισμα. Ο ορίζοντας έχει μία πληγή της αστραπής. Ξέρω καλά τους περίτεχνους αγαλματοποιούς του. Όταν ηλιοβασίλεμα, τους μισώ! Τους συννεφένιους αλήτες!

55

Βαραίνουν πάνω στα δέντρα οι προοπτικές ενός φρυγμένου ουρανού· Χιλιόμετρα βαθιά μέσα στον πόνο το πείσμα ρέει ακονίζοντας ατσάλινα και κοφτερά σπαθιά· Μ’ ένα μηρυκασμό ανάστασης ο θάνατος εσωκλείει υποσχέσεις βαρύγδουπεςΟ κόσμος είναι βοερά παροιμιώδης! Αθώος κόκκος άμμου του, εγώ!

Μου γλιτώνει επιφώνημα και το σκορπίζω ολόγυρα σαν ο σποριάς μες τις βραγιές το ταπεινό σποράκι του. Ανθίζουν λόγια και τα συντηρώ. Ευγενικό το μεσημέρι αφήνει την κροκάτη θαλπωρή του μες τα χρώματα των λέξεων. Νάσου οι ποιητές που όλο απουσιάζουν κι όλο Μπροστά μας κι όμως βρίσκονται! Και τι ωραίο αυτό! Πώς να τους παρακάμψεις που κομίζουμε μια πρώιμη Αλήθεια;

56

Αραδιασμένες σκιές στον τοίχο που και το φεγγάρι γανώνει Με το ασήμι του. Παγωνιά Ιανουαρίου, πάνδημες απουσίες. Ασχήμυνε και ο εγωισμός μας πια και δεν συμμαζεύεται. Όλες οι αποτυχημένες σκέψεις μας ένα μπουκέτο μαραμένα άνθη. Τι ξεδιπλώνει η ζωή και είναι πόνος και αγωνία απερίφραστη; Στα απώτατα όρια ο ύπνος μας σκίζεται και προβάλει ένας βραχνάς εφιάλτης.. Ή εγώ ή εσύ ή αυτός!

Ξαντίμεμα του έρωτα… Μια νύξη πόθου είναι τα τριαντάφυλλασε κοιτούν με την δίψα στα χείλη· κουρελιασμένος είναι ο καημός και πουθενά ο έρωτας δεν λογαριάζεται σωστά: μένει μια πίκρα που τσαμπουκαλεύεται με τον καιρό κι εσύ ξαρμάτωτος φρίττεις πίσω από τα στενάχωρα γεγονότα. Η ζωή εισβάλει μες το ποίημα και σε συγκλονίζει αφήνοντας να νιώθεις και ωραία και δυνατά!

57

Άσπρη πέτρα ξέξασπρη βουλιαγμένη στην άμμο του γιαλούεξασκεί την σκληράδα της στην λιακάδα στο μεσημέρι Είναι μια αντανάκλαση που ανταρτευει Ομιλεί την ελληνική, στρέφει την λάμψη της στον ήλιο και όταν βραδιάζει αδειάζει τα θερμά φορτία της στο μαγεμένο φεγγάρι!

Αποκομμένος από σένα είμαι μια πληγωμένη θύελλα που διαιρείται στα δύοΣε ακουμπώ όπως η μνήμη μου σε ακουμπάει, Ο έρωτας είναι ένα κλαράκι τσακισμένο, Λαλεί μουσικές που όλες σε περιγράφουνεΚαι η απουσία σου βαραίνει πάνω στα πάντα!

58

Μια άχνα ζωντανή και οι πρωινές ώρες φορτώνονται σύννεφο Και ρέουν μες τον μουντό ουρανό. Ο Ιανουάριος ένα μπουρδουκλωμένο φως που ανατρέπει τα προγνωστικά μας. Τετραγωνίζεται η μοναξιά, γίνεται ένας κύκλος που κυνηγά την ουρά του. Ξεβιδωμένα λόγια και η μελαγχολία είναι ένα αυτούσιο ποίημα Που μονώνει την σιωπή και την αβελτηρία των πάντων…

Ντύνομαι και περιμένω. Σκυθρωπή είναι η μέρα. Άφησα πίσω μου ένα όνειρο και μπήκα μες την σύγχυση, ο αέρας είναι βαρύς και πυκνός. Μια συνέχεια των συλλογισμών μου κι όπως περπατώ αυτά που σκέφτομαι είναι απόχη, συλλαμβάνει τα "απόλυτα" που δεν μου ανήκουνο άχρωμος αέρας ανθεί στην ατμόσφαιρα, σε ποιά βόλτα αφήνω πίσω μου τις ουτοπίες και συζητώ με το κύμα του ψύχους που γελά και σαρκάζει; Λαμβάνω τις πληροφορίες, επικεντρώνομαι στις λεπτομέρειες, μια ανατριχίλα καθοριστική εμπνέει να δυναμώσουν τα χρώματα τις εντάσεις τους!

59

Το ποίημα του Σαββάτου… Περιπλανιέμαι στο προάστιο, αφήνω πίσω μου τους δρόμους, μπαίνω στο λυρικό αλσύλλιο, ο αέρας είναι το στόμα του θεού, τον ακούω που ασθμαίνει ξεφωνίζοντας πίσω από τις πικροδάφνες και τον κορδωμένο ευκάλυπτο, τριάντα μέτρα παρακεί, δίπλα στην λίμνη με τις πάπιες και τα ήσυχα χηνόπουλα. Μεγεθύνουν τα νεροκοτάκια της όρασης τα συναπαντήματα· Ο χρόνος ξαφνικά απουσιάζει και γεμίζει φως η κατάσταση· το Σάββατο χορταίνει ησυχία και ανεμελιά, μπουκώνω το στόμα μου κραυγές και ξεστομίζω ένα ατραυμάτιστο ποίημα…

60

Πρωινό Σαββάτου… Ωραίο παιχνίδι, και σε αβυσσαλέα ρολόγια ο μήνας βαυκαλίζεται πέμπει ουσίες φωτός. Λυγερά δέντρα μανίζουν στο αεράκι που πάνω στους σκουντουφλά. Μια πρόσοψη κτιρίου που γυαλοκοπά αφήνει να διαφαίνεται η πρόοδος που ο άνθρωπος κυνηγά και την θέλει. Γραφεία τηλεδιασκέψεωνΓραφεία γραφεία Γραφεία τελετών, διανυκτερεύοντα, τελετουργικάΠεριμένουν τον αμετάκλητο πελάτη τον πολλά ήσυχο. Στους δρόμους εκβάλει το πλήθος Κοιτάζοντας τις βιτρίνες κοιτάζοντας ένα αφηρημένο κοιτάζοντας Χορταίνουν την όραση Με ένα αγοραίο Τίποτα. Ωραίο παιχνίδι να το βλέπω να Ξετυλίγεται μπροστά μου, μέσα σε μια κωμωδία που και στην τραγωδία χρωστάει. Κι εγώ εντοπίζω τα λάθη που κουβαλά ενός πουλιού το κελάηδημα Μέρα μεσημέρι, εκεί Που και η νεραντζιά στο πεζοδρόμιο μοιράζει αστραπές και ευθυμίες Στον κούφιο κόσμο μας τον αινιγματικό…

23.1.2021

61

Υλοτομία ανεπιθύμητου χρόνου.. Ορθωμένα τείχη του απογεύματος Καμιά σάλπιγγα δεν θα γκρεμίσει την Ιεριχώ Η Βίβλος σου η Βίβλος μου Λουλούδι πολύφυλλο Δοξασμένο. Πέρασαν τα χρόνια, γεράσαμε Θυμήσου τις ωραίες οξείες Που σκέπαζαν τις λέξεις μας Τώρα γυμνά είναι τα επιφωνήματά μας Γυμνοί είμαστε κι εμείς Μια γύμνια μας ξεκαλουπώνει… Θυμήσου τα χρόνια που πράτταμε, που αγαπούσαμε θυμήσουΖούσαμε μέσα στην τόλμη, θαυμάζαμε το άρωμα του ρόδου Κλαίγαμε και γελούσαμε Ήμασταν βασιλιάδες των αισθημάτων… Τώρα γέρνουμε σαν δέντρα που θα υλοτομηθούν. Γέρνουμε και νιώθουμε κοντά να χτυπούν τα τσεκούρια…

62

Αισθητική των πόθων…

Σκυμμένος πάνω από ενός λουλουδιού το κεφάλι και αγγίζοντας τα σπλάχνα των σφαγείων Οιωνοσκόπος μέγιστος Διαβάζω την ύλη και την προφητεία ξεστομίζω Ο μελαγχολικός. Στα παράθυρα ήρθε το φως της μέρας Ένας κοκκινολαίμης τραγουδεί Σκαρφαλώνει στα απώτατα ο αέρας Μία γαλή έξω από την πόρτα νιαουρίζει Του σύμπαντος. Άσε το οκνηρό χουζούρι σου και έλα να με βρεις Γράφω ψηφία πάνω σε λευκά τετράδια Ο πόθος μου για σένανε δεν λέγεται Σμίγω τις μέρες σε μπουκέτο και στις δίνω Σαν περιδέραιο να τις κρεμάσεις στον λευκό λαιμό σου!

63

Ο έρωτας ομιλεί με συννεφένιες συγχορδίες…

Αφράτο χώμα και πανσέδες δόκιμοι Ζωηροί, που αφήνουν την ομορφιά τους να σε γαληνέψειΚαι όμορφη σιωπή, από εκείνες που καρυκεύουν την νοστιμιά της ατμόσφαιρας Διαπιστευτήρια του αέρα Γυμνές συναντήσεις του γαλάζιου Επιφανείς λόγοι των φυτών που σαστίζουν Μπροστά σε μια λιακάδα που γελάΜικρά μεγάλα φωνήεντα, σαν καθαγιασμένος ποταμός Ρέουν στην επική γαλήνη του μεσημεριούΕίναι ο σπίνος που τιτιβίζει είναι η καρδερίνα που γλωσσοκοπανά Είναι η σουσουράδα που χοροπηδά πάνω στις πλάκες Και μεσολαβεί να γίνει ορατός ο θεόςΕτούτο το παρόν του καθαρού χειμώνα Δεσμεύει τις απόψεις μου ψηλά Κοιτώ την συννεφένια φρυκτωρία Τραβώ το πανωσέντονο του ουρανού Και χύνονται στην αθώα θάλασσα μυριάδες πεταλούδες Που συμβαίνουν μέσα στης ιστορίας τις επιταγές Ανήκοντας το καθετί σε σένα!

24.1.2021

64

Μίνι μανιφέστο μιας, με τα χρόνια όμορφης, προσαρμογής…

Δείχνει την επιμονή του ο χειμώνας, Τα πρώτα και τα τελευταία που μαθαίνω Νέα του, είναι σμιχτές σταγόνες από μια βροχή Που νουθετεί την κατάσταση ενός συμβάντος του εγωισμού μουΘέλω μια ησυχία αμετάκλητη, Έγινα αναχωρητής με τα χρόνια, Μπορεί και να μονάζω μέσα στην ομήγυρη, Μπορεί και αντοχές να δοκιμάζω Που μου ανήκουνε… Θα παραδεχτώ και τους αρνητές μου ακόμα, Όχι στους κριτικούς που ελεεινολογούν! Αγαπώ να φροντίζω τις απανταχού του πνεύματος δημοκρατίες, Αγαπώ να συνδράμω και τις χίμαιρες που τολμήσαν οι άλλοιΌλοι οι εξερευνητές θαυμάσιοι είναι Τολμηροί και καθ’ όλα τους, λέοντες!

65

Ερωτικό συμπέρασμα…

Ανοικτό ενδεχόμενο ο έρωταςΚαι τον συλλαβίζουμε με παραδομένη ψυχή Κι ανέγγιχτη. Στο παρόν που κουβαλά τα πράγματα στην ράχη του Η γνώση μας μια άχρηστη περίληψη Ενός τιποτένιου συμπεράσματος. Να δεις Που ό,τι δώσαμε θα πάρουμε Στην ίδια συχνότητα που εκπέμπουν οι πόθοι μας Και λαφυραγωγούν το κορμί σου με τα φιλιά που σε ξεκλειδώνουν!

66

Άτρωτος από υπεροπλία ποιημάτων…

Η ύλη μέσα μου η θλιβερή της ματαιοδοξίας αποταμίευση. Όσο την θέλω τόσο εκείνη μ’ εγκλωβίζει Και αναγεννά τον πόνο μου. Και η αρχιτεκτονική του σκελετού μου, λυγισμένη Σαν πύργος της Ιταλίας ο διάσημος Μια φούρια έχει να μου πει πως γέρασα. Ξηρή ατμόσφαιρα σήμερα. Το πουλί γίνεται σαφέστατο έξη παρά μες την πρωινή ησυχία. Απ’ τα κελάρια του ουρανού ρέει άκρατος οίνος. Το σάλιο της αλόης είναι η ίαση μου στην πληγή. Κουβαλώ μια υπεροπλία ποιημάτων που με καθιστούν άτρωτο ό,τι εσείς κι αν λέτε…

67

Αυτογνωσία… Χειρουργώ και το σώμα συγκλονίζεταιΑναθαρρεύει ο εαυτός και ξαναέρχεται Στο προσκήνιο: Ο ονειροπόλος πάλι μπροστά Αγαπά τις λύσεις που του δίνει η ζωή. Όλα τα βράδια μια αναρρίχηση δίχως σκοπό, Δύσβατο είναι το Νόημα Καταφέρνεις να ζεις με απείθεια Αναρχικό λουλούδι που εξέχει από τον περιώνυμο κήπο. Ευτυχώς σαφές είναι το ότι περπατάς στους δρόμους της περιπέτειας και γύρω σου Ο αιώνας σφυρίζει Αδιάφορα όπως να μην τον ενδιαφέρεις κανΣυγκεντρώνεις δυνάμεις και όμως είναι φανερή η αδυναμία σουΜια αρμαθιά κόκαλα και κλειδιά που ξεκλειδώνουν τον εγωισμό του ουρανού!

26.1.2021

68

Η μάγισσα… Μονάχος και μεταμορφώνονται τα γνωστά μου μέρη σε άγνωστα, γινάμενα ένα λιβάδι άγριο που με τρομάζει. Το μεσημέρι αιφνίδια ήρθε κοντά μου μια μάγισσα και μου ζήτησε να την φιλήσω· δεν ήξερα πού θα το πήγαινε κι έτσι αρνήθηκα, έμεινα να την κοιτώ που απομακρυνόταν μες το τοπίο, αναμαλλιασμένη και σίγουρη για την ομορφιά της. Την ζωγράφισα σε μια σελίδα της σκέψης μου. Μαύρο φόρεμα από τούλι και δαντέλλες. Κι ένα καπέλο πλατύγυρο, σαν από ένα τρομακτικό παραμύθι. Πέταξε μέσα στον ορίζοντα και άφησε πίσω της μια οσμή από θειάφι. Μια τίγρη τιμωρημένη να αναζητά έναν εραστή θαμώνα ενός γκρεμισμένου παραδείσου..

69

Της μελαγχολίας δώρο πρωινό…

Προς την αυγή, ο αέρας δαγκώνει την νύχτα και στο κρύο του πρωινού μια χαραμάδα σκέψης όπου εισχωρεί η μελαγχολία σου και μ’ όλα κονταροχτυπιέται. Σελήνη κούφια ραγισμένη προσευχήΑνοίγει τις ορέξεις των αρχαιοκάπηλων. Στο κενό του Χρόνου μια νυχτερίδα υπερασπίζεται το έλα να πετάς κι όπου σε βγάλει. Θα ξημερώσει μπαλώνοντας η ψυχή την κουρελιασμένη όψη της. Τρίζει σαν μεντεσές σε πόρτα που ανοίγει ο Ιανουάριος! Δυναστείες έχει η ζωή και δυναστείες αφάνταστες μας δυναστεύουνε. Πόσο ν’ αντέξει κι ένας χάρος που χαροπαλεύει;

70

Εντεταλμένα… Στην παρακμασμένη γεωμετρία του πρωινού ένα πουλί τσιμπολογάει τον σαθρό ορίζοντα. Η Ποίηση αέρας που περνά και χάνεταιδεν θα την αποστηθίσουμε κινούμενοι σαν μαριονέτες στα χέρια ενός άπονου Χρόνου. Ο Θεός βαριεστημένα ακολουθεί τα συνήθεια του: Παίζει Κι όπως το θέλει όλα μπαίνουν στον χορό..

Κρατώ έναν εγωισμό για μένα, Είναι σύννεφο που με καλύπτει, είναι ουρανόςΣε άλλους χρόνους θα ήμουν άφωνο αηδόνι Που αποταμίευε φωνή να κελαηδήσει μέσα στις μυρτιές ανήκοντας Στην χορωδία ενός παραδείσου!

71

Ένα βουβό παράπονο που φέρνει την αυγή σε αδιέξοδο Σπέρνει η νύχτα. Ο θόρυβός της Μιλά μυθολογίες παραφθαρμένες Έτσι που όλα γύρω μας πια αλώθηκαν. Άθελά μου κι εγώ ακόμα καμιά φορά σκηνοθετώ. Πετούνε γλάροι πάνω απ’ το κατάστρωμα. Στο Άγνωστο και δίχως ένα εφόδιο και πάλι ταξιδεύω!

72

Σύμπλευση και όμως παράξενη…

Να περπατάς πάνω στην πάχνη των χωραφιών, Σκουντουφλώντας σε κάθε ευτύχημα χλόης, και να στέλνεις Μηνύματα παντού πως είσαι Ένα μειράκιον που το σπουδάζει ο βοριάς, πως είσαι Μια εποχή που πέρασε και δεν Η σημερινή πια σου ανήκει. Φεγγάρια κρεμασμένα στον λαιμό σου Άστρα σιωπηλά βραχνάδες της νύχτας Μες το κοστούμι σου σωριάζονται οι στίχοι Γλιστράς ποιητικά προς το μεγάλο γύρω σου κενό Ο δραγουμάνος της Ανάστασης. Και στο ολόλευκο άμφιο του ουρανού που ολοένα πάνω απ’ το κεφάλι σου καλπάζει Μια ντροπαλή πικροδάφνη ζυγίζεται μες την σιωπή κι απορυθμίζει Τον ζυγισμένο εαυτό σου τον ανήξερο. Σπίθες φωτιάς κραταιές λέξεις που δεν ξεστομίστηκαν παράλια φώτα Και το καράβι θα σαλπάρει για μια μακρινή στεριά όπου η κάθε συλλαβή Του Ποιήματος θα είναι πεμπτουσία όψιμης ΑνάγνωσηςΚρατώντας με να σε κρατώ και πουθενά με τις ιδέες μας μην φτάνουμε…

73

Μικρός της λύπης απολογισμός…

Πώς βάρυνε η Ελλάδα ξέρω, Μπορεί οι αιώνες πάνω της να σάπισαν, Μυρίζει αποφορά ετούτο το όνειρο Κι όσο το συντηρούμε τόσο εκείνο μας πεθαίνει. Συμβάλλεις σε όλα με το αίμα σου, το ξέρω Σκουπιδοτενεκέδες ιδεών φιλοξενούν την κοσμοθεωρία σου Και δίπλα εργολάβοι των κομμάτων κολατσίζουν την ξεδιαντροπιά Ανήκοντας στο "όπου ο βοριάς φυσάει". Αυτό που τόκισες θα πολλαπλασιάσει την σεμνή σου αρχοντιά Μπαρούτια να γεμίσεις βόλια και να σημαδέψεις στην αγρύπνια Που θα σταθείς φιλέρημε ονειροπόλε που κρατάς τα μάτια σου Σε μιαν αυγή που θα στολίσεις με τα βήματα σου του πλανήτη τις ερήμους;

74

Σώνεται μια σκιά μες τα παραληρήματα Του φεγγαριού, καθώς η νύχτα εξουσιάζει Και τιμαλφή όνειρα κάνουν των άστρων οι παρθένες. Στον κήπο τα λουλούδια κοιμούνται. Μια δασκάλα νότα γράφει αλλιώτικη την μουσική. Α ύλη που ξαναγεννήθηκες μες την ανάγκη και σάρωσες του βιοπορισμού τα εφαλτήρια! Μεθώ με την πρόσμιξη ζωής και θανάτου. Ήχοι διαπερνούν την σάρκα μου και όλη η θέληση μου είναι μια συγχορδία ξεφτισμένη. Ακονίζομαι πάνω στις μοναχικές λάμες των βουνών. Ματώνω…

******************************

Ένιωσα την Αλήθεια σαν ένα έγκαυμα καθοριστικό. Η Αττική στεγνό μαρτύριο. Διαγράφονται φόντα δροσιάς μέσα στην άνυδρη σκέψη μου: χαίρομαι πολύ κι ας τρομάζω! Ενέχυρα στον πόνο δίνω τις σιωπές μου. Μπουρδουκλώνονται τα λόγια και είναι στενή φυλακή. Με πλησιάζει κάπως άτσαλα ο θεός. Σπρώχνω τις αντιρρήσεις μου στην τάφρο προ των μαύρων του συμμοριών. Όταν γεμίσει ο ουρανός ελπίδες Μπορεί ένα παιδί να ανατρέψει όλα τα προγνωστικά του κόσμου μας..

75

30.1.2021 Ένα μικρό ψιχουλάκι κάνει τα πουλιά δραπέτες. Έρχεται η μέρα- μέσα στο λαρύγγι της αυγής Ένα στρουθίο σμίγει φως και ανάσταση. Χαίρομαι που υπάρχουν στον κόσμο τέτοιες ψυχές γιατί ξέρω ότι δεν έχουν κάνει λάθος τα όνειρά μου! Ελπίζω σε σένα ηλιόλουστε έρωτα ελπίζω στην προσηλωμένη σου ορθογραφία. Σμάλτο των ηχηρών κορμών των δέντρων, επούλωσε την χαραματιά που μέσα μου αφήνει ο Χρόνος. Είμαι η αντωνυμία που στηρίζει την μυθολογία των συμβολισμών!

76

Η ολοκλήρωση της Αλήθειας! Στην Μαρία Γκουτζαμάνη!

Στο άσχετο, η ζωή μηρυκάζει μια άποψη ευσέβειας που τελειώνει. Με σηκωμένους γιακάδες πάει η διχασμένη μας ψυχή να σμίξει με τον εαυτό μας τον δίφορο. Ζούμε ποιητικό δυισμό! Αίφνης η Έμπνευση είναι μια Εντολή θεοτική. Φουσκώνει η λέξη και διεκδικεί λεξιλόγια φούριας. Το μεσημέρι επικοινωνεί απ’ ευθείας με τον ευπροσήγορο ήλιο! Σε ξέρω με ξέρεις πια, είμαστε των επιταγών οι εκτελεστές. Ο νους μας ταξιδεύει στις λυρικές πεδιάδες των αναζητήσεων. Θα φτάσουμε στο απώτατο Μαρία, στην τελεσίδικη φαντασμαγορία των καθαγιασμένων Γεγονότων! Τούτη η βάρβαρη εποχή πλεκτάνες και παντού μας στήνει και παντι τρόπω μας πολεμά, αλλά στο τέλος θα νικήσουμεΣαν μια φλογέρα του βοσκού που μες την κάπα του κοιτά το απλωμένο του κοπάδι στην πλαγιά και στέλνει νότες δυνατές να φτάσουνε στον σίγουρο Θεό! Μες τα σκοτάδια όλα εμείς θα επιμένουμε να ορθοποδούμε!

77

Η νύχτα προ των αποδράσεων ενός ωραίου ονείρου!... Τρομερός περίγυρος, ακαριαίος Τον μελετώ και ολοένα με ξαφνιάζει Σκέφτομαι: πώς θα μπορέσουν να αντέξουν όλοι Αυτήν την φιλαυτία που ξεθύμανε; Κι όπως Ανήκω σε μια κάστα που βουλιάζει σε ποιητικά Δόκανα που με πιάνουν και καθόλου ο έρμος δεν ξεφεύγω Νιώθω την αγωνία μιας σταγόνας που να πέσει η ώρα έρχεται Από το φύλλο, μια σταγόνα της βροχής Φεγγαρένια… Στα ήσυχα βράδια, στην αποκλεισμένη μας ζωή Μια λεγεώνα αρχαίας δράσης περπατά κατά τα σύνορα της αγωνίας Όση αγιότητα είχαμε λες και ξαφνικά τώρα χάθηκε Επάνω στο καβούκι μας ασχυμονούν απαίσιοι δαίμονες. Κι η γκρίζα ομίχλη των οδών των εθνικών που την διέσχισα Χρόνια και χρόνια, ταξιδεύοντας προς μια βιοποριστική μαρτυρία Σχίζεται σαν ενός ονείρου η κατάσταση, σκίζεται Και βγάζει το φεγγάρι της στην άκρη της φωταγωγίας Που κάνει του ονείρου μου τις αποδράσεις πλέον εφικτές!

30.1.2021

78

Τα πράγματα ζητούν λεπτομέρεια και φως Ανεβασμένος σ’ ένα σύννεφο κοιτάζω Ακύμαντη θάλασσα λαλίστατη Οι φούριες του Φεβρουαρίου εκκωφαντική αψάδα Τεκμηριώνουν το ψύχος το αλάλητο Ό,τι είπα μεθυστικό κρασί Στην κούπα του ουρανού που τσουγκρίζει με το σύννεφο Αδέσποτη ευτυχία που κανείς δεν σε ζωγράφισε ποτέ σωστά Ζήτησα να σε πω και πάντα αδύνατον είναι…

79

Χορός όπως ο πόθος το ορίζει!..

Κάθεται η μουσική στις πτυχές ενός ονείρου Ό,τι ζούμε είναι φανταστικό μας δικαίωμα Καταναλώνουμε τις ερωτευμένες ψυχές μας Εμείς οι διαιτώμενοι την χλωροφύλλη του ρυθμού Σε αγκαλιάζω σ’ εκείνη την πίστα των στοχασμών που σε φτάνουν Και πίσω από το ταλαντευόμενο φως ένα φιλί σε φτάνει και σε σφίγγει Όπως ένας χορός που βήματα έχει αυτά που μας φέρνουν έξω απ’ του πλανήτη την στενότητα Να σ’ αγαπώ να μ’ αγαπάς να είμαστε με πόθους ζυμωμένοι και φιλιά και πάθος!

80

Απολογιστικό… Ό,τι ξεκλειδώνουμε έχει ελπίδα να συντηρηθείΤα άλλα χάνονται μέσα στην νύχτα· Σκιές απόναν κόσμο που παραπαίει, Άτονες οι ψυχολογίες μας Ζορίζονται μες τις αβεβαιότητες των καιρώνΚι εσύ που διαβάζεις των ουρανών τα μηνύματα Κάποτε απελπίζεσαι και κλαις Ανήκοντας στα φρουραρχεία των ανέμων Που παρασέρνουν στο διάβα τους Πεταλουδίτσες σκέψεις και αόριστα λόγια!

****************************

Πολλαπλής απόχρωσης το πρωί Βαφτίζει τις ελπίδες του στον ιδεατό ΙορδάνηΤρέχει στην κύτη το νερό, μια φλυαρία Δυνητική- ενώ τα σεμνά τριαντάφυλλα Ακουμπούν το κεφαλάκι τους στον τοίχο Θυμίζοντάς σου πότε είναι να πεθάνεις!

81

Ίχνη μου στον περίγυρο… Ίχνη πάνω στον χρόνο των ραγισμένων λέξεων Διαδοχικά ψηλαφώ ακραίες άγκυρες που ακινητοποιούν έωλα πλοία Η μουσική με συντροφεύει ανοίγοντας κι άλλο τα σύνορα Έχω πατρίδα φωτιάς Εκμυστηρεύομαι κάτι και τα δέντρα σοκάρονται να με μεταγλωττίσουν Ξέρω που είμαι άθεος ένθεος Όπως και να με διαβάσεις δίκιο θα έχεις να μου αμφιβάλεις τον περίγυρο Των σκέψεων που εκχύουν νάμα και εκτοξεύονται μες σε ουρανούς ποιητικά ανεστραμμένους… Ανήκω σε αυτές που δεν προέβλεψες ποτέ σου συγκυρίες!

82

Τώρα που έχει ησυχία άκουσε Τον τριγμό των δέντρων, τα πουλιά κοιμούνται, των άστρων το κομφετί Είναι απλωμένο στον ουρανό, μία διάταξη Μουσικής κλίμακας στο έρεβος της νύχτας… και ο Θεός Κρυμμένος κάπου, ρεμβάζει: Περνούν οι ώρες, σχηματίζουν ένα κυκλάμινο Που φύτρωσε στα ορεινά του ουρανού και θα το ανακαλύψει Ένας άγγελος που περπατά συλλογισμένος στην φαρδιά πεδιάδα του γαλαξία, ανήκοντας Σε κείνους τους ονειροπόλους που σου μοιάζουν..

Νυχτερίδες… Οι νυχτερίδες βαφτίζονται στην σιωπή και το έρεβος. Πετούνε χαμηλά, σαν υπερκόσμια αεροπλάνα. Κουτουλούν στις τεντωμένες γραμμές των ηλεκτρικών καλωδίων. Αναγκάζονται από την νύχτα σε εκμυστηρεύσεις. Η νύχτα προσαρτά τις ορδές τους και τις καθηλώνει: Ένας στρατός από ασύνταχτους πολεμιστές που δεν ξέρουν τι είναι βία και τι η εξαργύρωσή της. Εξακριβώνω: φεγγερά πλοιάρια στα βαθιά του ουρανού αυτομολούν κατά την Δύση και είναι όλα ερπυστριοφόρα άστρα. Πού με βρήκες και πού με ξέρεις; Κοιτώ Να σου μοιάσω!

83

Ελπιδοφόρο!...

Κοσκινίζω τον πλανήτη, αφαιρώ τις φαντασίες μου Ζω πλησιάζοντας ένστικτα Ένας κόσμος σε μαρασμό Πού πήγαν οι φωτισμένες ιδέες οι πληθυντικοί των αισθημάτων οι Κάθετοι και απόλυτοι αριθμοί των φιλοσοφικών ερεισμάτων- τώρα όλα οξειδωμένα μου μοιάζουν Ένας άνεμος παρασέρνει τα σαθρά μεγάφωνα της ελπίδας Αφέσου όμως Ένα ποτάμι πόθου σε περιμένει Άγγιξε το ρόδο Στην φωταγωγημένη πλευρά της ψυχής μια μαργαρίτα μηνά Άνοιξη που ακόμα δεν ήρθε Όλος ο κόσμος στρέφει τα μάτια του κατά τον ουρανό Μια χίμαιρα πάλι ορθώνεται Άκου Στο βασίλειο του Τίποτα όλα είναι σημαντικά και πάλι Θα ζήσουμε! Και θα μηδενίσουμε τα μέσα μας χάη!

84

Το Ποίημα!...

Κάτι συγκρατεί το τοπίο ανάμεσα σε ανθισμένες ματαιότητες Στην καρδιά μου Ένα αεράκι που παίζει με τις λεμονιές Συρράπτει τις επώδυνες εικόνες Του όρθρου Ακούγονται βελάσματα Και ένα ξίφος που θα αποδώσει την Δικαιοσύνη του Γράφει την Ιστορία αλλιώς Πλησιάζω Ο ύπνος έφυγε, ξύπνησα ανάμεσα σε ακαθόριστες εικόνες Ίσως η Ποίηση να σκηνοθέτησε εδώ, ίσως η Ποίηση Γλύκανε πάντως ο καιρός, η Ελλάδα Προφυλακίστηκε σε εικασίες Όση επιστήμη υποταγής έσπειρες τόση θα λάβεις Ξημερώνει Μια γάτα γρατζουνά τον παράδεισο Αποθηριώθηκαν οι κοινωνίες που ξέρεις Τελεσίδικα όλα είναι μια Αστραπή που τρέχει κατά το έρεβος Οι ταξιαρχίες των πουλιών σε λίγο θα κινήσουν για νίκη Εσύ παρακολούθα βουβός Τι σου χρειάζονται οι ομιλίες Αμίλητος θα δεις και όσα γεγονότα καταγράψεις θα είναι το Ποίημα! Μόνον αυτό!

5.2.2021

85

Πάντα εσύ…

Ο ουρανός εντυπωσιακό ανάκλιντρο και σε φιλοξενεί να κοιμηθείς γαλάζια. Πιο ερωτικά τα ύψη του τώρα που οι σιωπές μπουκώθηκαν με τα μαλλιά σου! Μια μουσική τον έρωτά σου διαλαλεί στα παραπήγματα των αστεριών. Είσαι ατόφια, από το χρυσάφι του φιλιού ποτισμένη και την ευλογία του αγεριού. Κι όπως η νύχτα προχωρά, σε θέλω να σταθείς μες το αθάνατο φως της Αποκάλυψης!

86

Του έρωτα κέφι… Η ευτυχία σταθμεύει στις απλότητες είναι μυθολογία παρατεταμένηΤο μεσημέρι φώλιασε μες την παλάμη μου έγινε κρότος και δωρεά λουλουδιών Αιφνίδιο ποίημα και αιωνιότητα του πελάγουΣου μίλησα αγγίζοντας τον Χρόνο στα απώτατα κιτάπια του, Ήρθαμε κοντά σαν που οι πόθοι μας να σμίξανε Έζησα το κέφι το ακραίο του κορμιού σου Και σε είπα όπως δεν θα μπορέσει να σε πει κανείς: με εμπνευσμένο φως και ένα φιλί που λύνει κάθε γόρδιο…

87

Τελικό αποτέλεσμα… Ξημερώνει σέρνοντας την λεπτή ομίχλη πάνω από τις λίμνες και τον άσεμνο αέρα. Όλα τέμνονται τα δάση διχοτομημένα από την νύχτα. Οι ώρες βασανίζουν το κορμάκι της αυγής και επιστρέφουν στης αιωνιότητας το κονάκι. Η ησυχία με έχει κερδίσει. Κατακτώ το ύφος του όρθρου και σημειώνω μυστικά στιχάκια Αδιάφορα. Ωστόσο επιμένω σε μία συνδιαλλαγή "σου δίνω να μου δίνεις" με τον εαυτό μου που γδαρμένος είναι από πολλαπλά πηγαινέλα.

88

Το κορμάκι το άγιο… Ξημερώνει: με τρόπο γέννας και με μια γαλήνη απόκοσμη. Όποιος μελέτησε τον πόνο του απόψε Έμαθε να στοχάζεται σωστά. Κορμάκι τρυφερό που έλαμψες μέσα στα χέρια του έρωτα Μυρίζεις τριαντάφυλλο συνεπαρμένο. Επάνω στο κρεβάτι στα ιδρωμένα του σεντόνια Άφησες τον ηδονικό σου αναστεναγμό και φάνηκε Που ο θάνατος πολλά θα θέλει κάποτε να σου υποκλέψει…

89

Αναρωτιέμαι τι θα καρποφορήσει ο καιρός… Έτσι όπως μία ηλιαχτίδα οργανώνει την επικράτησή της σε μια μέρα του ΦλεβάρηΦυσάει και είναι καλούτσικος ο καιρός Χωρίς ανταμοιβή τα σύννεφα είναι τα προσφυγόπουλα του ουρανού Αθροίσεις προσώπων γύρω μου πάνδημες κραυγαλέες αθροίσεις Ποιός ελπίζει σε κάτι που μαγειρεύεται από τους επιστήμονες δεινόσαυρους; Ποιός; Προσβλέπω σε παράξενες αριστοκρατίες Όταν ξαστερώνει ο ουρανός, την νύχτα Αφήνομαι να ρεμβάζω σε ένα στερέωμα που τραβά τις λυρικές κουρτίνες του, μπροστά στα μάτια μου και προσκαλεί τους θαμώνες των ονείρων να έρθουν κοντά του…

90

Ω Άνθρωπε! Ταξιδεύω εκεί που η ζωή αποδίδει βιοποριστικές προσταγέςΑν ξέρεις, πικρό είναι το αναγνώθειν την κάθε μέρα σου, Πρέπει να ταχτείς αλληλέγγυος με τους άλλους Και να σουλουπώσεις το φιλόδοξο σχέδιο του κόσμου: Όλη η δράση μας συγκεντρωμένη στο να φτιάχνουμε έναν ουρανοξύστη Που ξυπνά μέσα στους αιθέρες και θέλει να συνομιλεί με Θεό: Γιατί έτσι ο άνθρωπος! Πώς να το πω; Περνά η ζωή και ούτε που καταλαβαίνεις, Λίγο να νοιάζεσαι για τα δικά σου καθημερινά, λίγο Να φτιάχνεις και με μόχθο αυταπάτες Ενώ στο τέλος μένει θαυμαστή μόνο η οικουμενική μας Ουτοπία, Λαμπερή και υπερμεγέθης και Όμως ρακένδυτη. Όμως είσαι ζουζούνι παθιασμένο ω Άνθρωπε! Να σε θαυμάσουνε πρέπει όλοι. Ποιείς μια Πρόοδο κι αλλάζεις Με κόστος την ωραία Ιστορία σου, Εσύ ο αγέρωχα αμετανόητος ο πιο μικρούλης και ο πιο Μέγας!

91

Το μέσα έγινε έξω μου και είμαι ένας σκαντζόχοιρος με εσωτερικα αγκάθια!

92

Να βαφτιστώ μέσα στις θύελλες των ματιών σου όταν οι νύχτες μπερδεύουν τα λόγια τους και καιροφυλακτεί μια κουκουβάγια να τσακώσει τον δύστυχο τυφλοπόντικα που ανοίγει γαλαρίες προς το φως και της ελευθερίας την κατάκτηση.. Να μην σώσω να πω τα λόγια του έρωτα όταν η αργυρή σελήνη ερυθριά μέσα στο απέραντο του ουρανού. Να προστρέχω στην κλίνη σου την δοξασμένη Ανυπότακτος σε όλα κι όμως για πάντα μπρος στα χείλη σου παραδομένος Αρχηγός των άστρων και προφήτης μιας μοιραίας κοντά σου κατάληξης.

93

Έχει ανάγκη από γεύσεις η ψυχή Γι αυτό δοκιμάζει απ' όλα...

94

Τρεμάμενο φως και σαν σπιθίζει ο Φεβρουάριος άξιο Από παντού ένας αέρας να βούλεται ταραχή Σκεύη του ήλιου διαταραγμένα ανάμεσα στις ρίζες των φυτών και τα τερτίπια των δαιμόνων Παρασκευή αλλοπρόσαλλη ένα παράξενο πράγμα Να ανήκω στους ενόρκους και ποτέ δεν ξέρω αν έχω αποφασίσει για τα γύρω μου σωστά. Ουσίες των ποιημάτων πριν μεταφραστούν σε πόνο και αίμα Μόνο τις φιλίες κρατήσαμε όλα αυτά τα χρόνια μόνο τις φιλίες μας Και έμεινε ανεκπλήρωτος ο χρησμός μια ουτοπία Ενώ και στου μεσημεριού την κλίμακα ογκώδικη ήτανε η σιωπή κι η μουσική...

95

Η Θεσσαλονίκη κυνηγά την ουρά της σαν ένας σκύλος που απ' το παιχνίδι παραλόγισε Και όμως Είναι λυπημένη αυτή η κόρη του βορρά Όταν βραδιάζει και αδειάζουν οι δρόμοι Το φεγγάρι κρατά έναν ρυθμό μουσικής που εκλείπει Οι ερωτευμένοι αγκαλιάζονται στα κρυφά Και σιγοτραγουδούν ανθισμένες μπαλάντες Παρατηρώ σκιές που συντηρούνε την νύχτα Ο άνεμος έρχεται από του Μεγαλέξανδρου τα μέρη Είναι άλκιμος και οξυδερκής Τρυπώνει στα ποιήματα και τα κατασπαράσσει Αφήνει το σπαθί του Ηφαιστίωνα κάπου εκεί κρυφά Να υπερασπίζεται την πόλη!!

96

Στον αέρα λάμπουν τα χρυσά ανάκτορα των Μυκηνών Είσαι κρυμμένη πίσω από κάθε μου πόνο Πήρα την Τροία μα θα με σκοτώσεις μες τα αρωματικά λουτρά Θα σχιστεί σαν ένα αόρατο σεντόνι το βράδυ Κι εσύ θα γελάσεις μες την δολερή σου επιτυχία Φόνισσα μάγισσα τρελή που το μπαρούτι τρέχει μες τις φλέβες σου Και το άνομο πάθος Θα ξημερώσει και θα λείπω θα λειτουργώ σε άλλους ουρανούς Βασιλιάς της οδύνης Θα σκιάζονται με το παραμικρό-. Εσύ Θα διαβάζεις στα σύννεφα πως δεν σε μισώ και θα ξέρεις Πώς η μέρα απλώνει τα μεγάλα πλοκάμια της Να με πνίξει και πάλι...

97