ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ
ΑΝΑΠΝΟΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ
ΑΘΗΝΑ 2026
1
2
ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ ΑΝΑΠΝΟΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ… ISBN: 978-618-5609-17-7
3
Πρόλογος σε μέρη δύο… 1. Νικιέται το Άρρητον και κάτω από αιφνίδια έμπνευση κι οι πεταλίδες της θαλάσσης όμορφα μεγεθύνονται. Ο έναστρος θόλος του ουρανού ωραία κομπάζει και αγγελάκια χιλιόδοξα κρέμονται από τα κλαδιά της ασχημάτιστης αιωνιότητας. Αποφασισμένο πέρα απ’ τ’ αναμενόμενα ένα λουλούδι είναι μαγνητικό. Ο πόλος ο ένας ο Έρωτας κι ο πόλος ο δεύτερος 4
πάλι και πάλι ο Έρωτας. Βρε τι χαμπάρια εσείς που κόπτεστε για μια γραμματική ευταξία; Απόψε θα σας κάνουνε να νιώσετε θεούληδες τα γραφτά μου. Όχι γιατί το φρόντισα να διαφέρω- αλλά γιατί πιο όμοιός σας είμαι από ποτέ· μόνο που λιβανίζω τα σοκάκια που την αύριο θα βρεθούμε να πούμε με τις κουβεντούλες μας αλήθειες που δεν λέγονται… 25/6/2026
2. Τυχάρπαστος τάδε… Μήπως αυτός αλήθεια ήμουν; Συγκέντρωνα μια δέσμη τις ψυχολογίες μου και μου διέφευγε το παν. Μπορεί να σκηνοθέτησα καλά όμως του γεγονότος οι αποχρώσεις μία καταγραφή υπήρξε μιας εξομολόγησης. Κοινός τόπος ο μελαγχολικός μου εαυτός. Απομονώνεται, διστάζει, οχυρώνεται. Κάποτε κάποτε, όπως αναπνέω, βγαίνει ο στίχος από το μεδούλι μου και γίνεται μία σταλαγματιά ιδρώτα ενός καλπάζοντος αλόγου που εξάντλησε και το λιβάδι και την φαντασία του. Μπορεί όλα από κει να έχουνε προκύψει που από την κορυφή του όρους φαίνεται να μας ζυγώνει το πιο ώριμό μας ποίημα!
5
Διάλογος με τα ωδικά σου τακουνάκια: Στις πλάκες πάνω ακούγονται τα τακουνάκια σου. Εκτός πραγματικότητας τα ειπωμένα μου. Εσύ που φεύγεις- πού θα πας; Τίποτα δεν θα σμίξει με τον ζωηρό παλμό σου. Το μεσημέρι εξημερώνεις μια ψυχή που είναι η ζωή σου. Το βράδυ πίνεις ένα τρανταχτό ποτό που μαρτυρά την θέλησή σου να ζαλίσεις την αγάπη. Ωστόσο σε κεντά η μοναξιά-
έτσι πάντα δεν γίνεται;
Αφομοιώνεις τα αισθήματα που δεν θα σε υπερασπιστούνε. Είναι αυτό λοιπόν το αριστοτεχνικό φληνάφημα μίας παράξενης ψυχολογίας. Κρατάς τις σημειώσεις σου και όλη η ενέργειά σου είναι τρύπια. Για να αντέχεις τον εγωισμό σου ο εαυτός σου πάντα κατακερματίζεται…
6
Αποκαθήλωση και του ειδώλου… Οι μύθοι όταν τελειώνουνε, το έρμο βασανάκι του ναρκισσισμού βουλιάζει. Πότε κανείς κατάλαβε τα όρια; Λέω και πάλι λέω και από στόματός μου η ελπίδα ούτε έρχεται. Μόνο να ερμηνεύεις τώρα την σκληράδα των Γεγονότων, μόνο να αφορίζεις την κατάντια μας. Ο θάνατος πάντα είναι κοντά αλλά ποιος να παραδεχτεί το πως φλερτάρει Με τις υπάρξεις για να αποστεωθούνε. Ξέρεις, όταν το καταλάβεις το παιχνίδι, πάει έχασες· Σε ζοφερά δωμάτια σε κλείνει η ανάγκη· Ο νυν σου κόσμος δεν θα νοσταλγήσει κείνον τον παλιό Που διασκέδαζε πάνω από όλη την ζωή με ειρωνεία. Άντε, τα λέμε όλα και πια, λίγα πράττουμε. Πάει το μολύβι τώρα- έμεινε μόνο ο σβηστήρας. Και το ακραία καταθλιπτικό σου πρόσωπο που όλο μορφάζει Και σβήνει την παλιά αυτοκρατορία σου που κράτησε Την μνήμη όλων τούτων που ήσουν, μνήμη ερωτευμένη! 26/6/2026
7
Το όνειρό μας…. Στο στόχαστρο η νίκη σου- ένας αντάρτης είσαι που διεκδίκησε την υγεία των πόλεων. Στην ιστορία σου ανθούν λευκά τριαντάφυλλα και πυρωμένες φλόγες του επαναστάτη. Μπορεί η νίκη να γραφτεί με αίματα μα η σιωπή σου θα γραφτεί με τεκμηριωμένο θάρρος και φωταψίες αίθριες του ελληνικού καλοκαιριού. Πολλά μας στερήσανε, στόχος τους είναι η πατρίδα, Να μην λυγίσουμε, να κρατηθούμε στο πιο ψηλό σκαλί της διεκδίκησης. Κανένα όνειρο ποτέ δεν χωλαίνει…
8
Βλέψεις για το μέλλον…. Τέτοια ώρα που κι η νύχτα ακόμα κρατά και η ραγισμένη ψυχολογία μας δεν δέχεται παλινδρομήσεις – κι όμως εσχάτη όλων των αμφισβητήσεων είναι η μελαγχολία προτού διαβούμε από μια σκέψη στην άλλη και ο γεωργός νους σπείρει αμφιβολίες παντού. Πάντα ένας στίχος είναι φιλοδώρημα που το ξοδεύουμε να υπερβούμε την απόλαυση να στεφανώσουμε και τον εγωισμό μας νικητή και την φιλαυτία μας σωστά εδραιωμένη. Ούτε άχνα τώρα πια να βγάλουμεένρινες είναι οι σιωπές και δαιδαλώδεις· Βαθύτερα από όλους τους χρόνους είναι μια αγρύπνια εποικοδομητική που καλουπώνει να κάνει υποφερτό το αόριστο μέλλον μας… 26/6/2026
Λειψό φεγγάρι ωχρό. Κι ένα αεράκι τρανταχτό που φουρφουρίζει στα φυλλώματα. Ο ουρανός είναι μάγος: Κι απόψε στέλνει τους αστερισμούς του να μας ξελογιάσουνε…
9
Φούρια φαινόμενων του λεξιλογίου· Ήρθε η μέρα η δίκοπη- αέναος είναι ο πόνος Κι ο πόθος μας· Με λιτότητα ευτυχίας ζούμε
σαν οι κουκουβισμένοι μέσα σε ανάξια φυλακή·
Υπάρχει ένας νους που σέβεται την ευνομία και αγαπά
τα άοκνα φυλλώματα·
Υπάρχει ένας θεός από εκείνους που δεν σου ζητούν αγάπες ή παραδοχή και που σου δείχνουν έναν δρόμο Μοναχικό από κείνους που μονάχα οι ενάρετοι ακολουθούνε! Προσπέρασε τον άκαμπτο εγωισμό σου. Καταπληκτικά και σώπασα και δεν ξαναμίλησα. Μπορεί να ένιωσα το βάρος των αληθινών νοημάτων! Ακμαίο το μεσημέρι με εγκλώβισε σε μια σοφία ποταμίσια μία σοφία που ο καθένας λατρεύει Αν δει την αλήθεια την μέσα του…
10
Παράξενη αυτογνωσία… Όλη η Στιγμή επικαθήμενη στο ξυραφάκι το δίκοπο που έκοβε ο παππούς μου τα γένια του κάθε πρωί. Ώρε τι πάω και θυμάμαι τώρα! Ξέρω δεν είμαι γιορτινός, είμαι μια μελαγχολική παρένθεση που σας ξενίζει. Όμως ας είμαστε ειλικρινείς: φυγοδικούμε από έναν χρόνο που μας κυνηγάει όλους μας…
11
Πάντα ένα ακραίο πανήγυρι και ποτέ δεν τα κατάφερε η λογική να εξουσιάσει. Οι θιασώτες του κακού σκαρώνουνε παγίδες για να είναι ο θάνατος σε όλους ορατός. Συνηθισμένο κλάμα, λύπη συνηθισμένη, ξεθυμασμένο όνειρο. Γράφω μην τύχει και η ζωή δεν θα θυμάται τον αγώνα της. Όπως η σκέψη γιγαντώνεται, η μοναξιά με ευτυχία την κατορθώνει. Σ ’αυτό θα επιμένω τον μπούσουλα: να έχει νόημα κι η φλυαρία ακόμη· χαρούμενο λυρικό πανδαιμόνιο: όλοι οι δαίμονες εδώ, κι εμείς, προπαντός εμείς, μια γαντζωμένη νίκη στην αγρύπνια…
12
Με επιμονή…. Μεγεθύνεται η συγκίνηση και ροδοπέταλα πέφτουν επάνω στο κορμάκι της γης το ανάσκελο· Δεν λησμονήθηκε τίποτα, όλα εδώ δίνουν παρόν και ελπίδα· Άχρηστες απαισιοδοξίες τραμπαλίζονται μες την συνείδηση που ανακάμπτει· ο έρωτας κυριαρχεί· Στα χυτήρια των αισθημάτων πολύ το χρυσάφι και δεν εξέλειπεν· Αυτό που δεν ομολογούμε είναι η Άρνησηαλλά εμείς δεν θα συνωμοτήσουμε για κάτι που εχάθη’ Εμείς θα στρέψουμε το βλέμμα κατά την Ανατολή και θα χαμογελούμεΔιορθώνοντας τα σφάλματα του κόσμου τούτου! 7/7/2026
13
Δεμένη με υπομονή στριφογυρίζεις μες την κάμαρα, αιώνια απελευθερωμένη. Ο Χρόνος εκεί, ακίνητος συνθέτει την οικονομία ενός δράματος. Δεν μετέχεις σε τίποτα επουσιώδες. Κι όταν σε αποκρυπτογραφώ για να σε μάθουνε όλοι Είσαι σαν ένα άρωμα εξουσιαστικό που εξαπλώνεται! Αν δεν σου φτάνει ο μονόλογος να σε εκφράσει Ούτε ο διάλογος θα σου προσφέρει καταφύγιο…
14
Επιβλητικό το μεσημέρι τεκμηριώνει μια λιακάδα αναντίρρητη Έχω μια πόρπη αυτοκρατορικού ήλιου επάνω στο πουκάμισό μου Έχω μια λυρική αναπνοή που πνέει όμορφα μες την αιωνιότητα… Έτσι όπως κατοικώ μες το μυαλό μου και η νύχτα και Η μέρα πλάθονται με όνειρα. Τι οφειλέτης που είμαι στο Αόρατο!
15
Πάντα κάτι θα λείπει και ποτέ Δεν θα είμαστε ευτυχείς. Να, δες το Που βουλιάζουμε μέσα στην αγωνία Και γύρω μας περνάει ειρωνική όπως πάντα Η ζωή. Αυτό κι αν είναι παραδοξολόγημα! Εδώ Πια κάτι κατορθώνουμε και κάτι Γλιστράει μες από τα χέρια μας να φύγει λες νικώντας μας η θλιβερή παρτίδα· Με την μελαγχολία θα ταξιδέψουμε και Με την μελαγχολία θα χαθούμε!
16
Ίσως ξαναβρεθούμε κάτω από την φαρδιά επανάληψη της ευτυχίας. Θα σημαίνουν πολλά τα μυστικά μας. Όπως τα ξεδιπλώνει η πραγματικότητα τα λόγια μας Μυρίζουν λύπη και θυμάρι. Ασφυκτικά για το μολύβι μας που γράφει γράφει και ποτέ δεν ξεκουράζεται…. Παραμυθάκια του συρμού και ολοζώντανη είναι η τραγωδίαΘα την αποστηθίσουμε σαν λυπημένοι βασιλιάδες που το χάσανε Πάει το βασίλειο…
17
Υπεκφυγή… Σκοντάφτει η μοίρα κάποτε και τίποτα δεν διορθώνεται. Μαγκωμένα συρτάρια κρατούν καλά το μυστικό τους και δεν το αποκαλύπτουνε. Εμείς που είμαστε εσείς ναυαγούμε σε ήρεμη θλίψη. Αυτό που αργότερα έγινε ποίημα, τώρα είναι μία ξεθυμασμένη αλήθεια πολλά μαραζωμένη. Στον αιώνα τον άπαντα το θάρρος μας είναι μια ανεξήγητη τόλμη. Κ’ ίσως ποτέ δεν πήγαμε εκεί που πόθησε η δόλια η ψυχή μας. Μείναμε βράδυ στην ακρογιαλιά και βλέπαμε πως τρεμοσβήνουν τα αστέρια: Μικρές ευτυχίες που λίγο το λίγο φεύγουν και χάνονται. Δεν τα είπαμε πουθενά τα μυστικά μας. Φλυαρήσαμε σε κουβέντες μικρόψυχες και τσιγκούνικες τόσο. Είμαστε σωριασμένοι επάνω στην βρεγμένη άμμο και ανάβουμε ένα τσιγάρο μυθικόΥπεκφυγή για όσα δεν θα το προσέξει πια κανένας ότι δεν τα καταμαρτυρούμε!
18
Ο τοίχος σε δίνει σαν σκιά μιας απροσδιόριστης νιότης. Υπάρχεις σε άλλον χρόνο από ότι φανταζόμουνα. Είσαι μοιραία και μοιραία μοιράζεις έρωτα στα όνειρα που σε φιλοξενούνε. Είναι ο πόθος που σε ζωγραφίζει, Είναι η κοφτερή μαχαίρα της επιθυμίας. Δεν αντικρύζω το βλέμμα σου, δεν σε κοιτώ που ενθρονίζεσαι στο ποίημα· Είσαι αέρινος λόγος, είσαι ένας θόλος του ουρανού που μπάζει Χιλιάδες αστεράκια ευτυχισμένα που λαλούν Λίγο πριν το ξημέρωμα, γαλάζια!
19
Ο ένδοξος Εργάτης της πλατιάς ζωής… Περνώντας απ’ την μνήμη των πόλεων μες την μνήμη των γεγονότων· αράγιστος κληρονομώντας την σιωπή της δύναμης, με στόμα σφραγισμένο απ’ την λύπη, σκαρφαλώνεις στον ιδρωμένο σου εαυτό· τίποτα δεν στολίζεται καλύτερα από τον άοκνο εαυτό σου! Και όσοι σε καταλαβαίνουν, ω χειρώνακτα, σφραγίζουν την δόξα σου την ενεργητική! Ένας μέγας Εργάτης είσαι που τον έπλασε η ζωή να μεγεθύνει το έργο του ανθρώπου, με το έργο του λαού!
20
Μέσα στις μέρες μας περνά ο Χρόνος σαν επηρμένος ηγέτης και κουβαλά τα παλιά του σύνεργα των αδυσώπητων δευτερολέπτων. Μένω κουφόςδεν θέλω να ακούσω τίποτα από την λεβεντιά του. Και είμαι Μαθητής του Αοράτου, ποτέ δεν θα γίνω δάσκαλος· ξεγυμνώνω την ψυχή μου και την ακουμπώ στο φαρδύ πλατύσκαλο του ουρανού· ξαφνικά γίνομαι ένα μικρό ανθρωπάκι που λατρεύει να σιγανοτραγουδά εκείνα τα ωραία άσματα που ξυπνούν τα πουλιά, την καρδιά μου και την αγάπη!
21
Στον ειρμό της νύχτας… Διάφανος είναι ο αέρας και πικρός. Περνά μέσα από τα σώματα και δακρύζειΣαν ευτυχισμένο διαμάντι, επικό. Τον απορροφώ και συσκέπτομαι με την γαλήνη του σύμπαντος. Μπορεί να θρέφει η νύχτα τα καθαρά μυστικά μου αλλά νομίζω έχω ποντάρει τα πάντα στις χαρούμενες ηλιαχτίδες. Ο κόσμος απαρτίζεται από χιλιάδες συμπεράσματα που δεν νικάνε. Όλα μεσολαβούνε κάπου στην αιωνιότητα που στέκεται μαρμαρωμένη και βουβή Και λέει κάτι που το καταγράφει η Ιστορία. Κι απόψε δίκαια μας σκούντησε ο Ιούλιος. Εχτές μια ξαφνική βροχή και όλα γυάλισαν αλλιώς μες το προάστιο. Να θυμηθείς Ελένη να χαϊδέψεις την σγουρό βασιλικό λιγάκι να μοσχοβολήσει η αυλή, να ευφρανθούνε οι ρίνες. Πολλά ποιήματα σήμερα θα προκύψουνε από τα πάθη που δεν τα εγκαταλείψαμε· Μόνο τα στήσαμε όρθια να φυλακίζουνε μία ψυχή ψυχούλα που με αμφιβολίες υπάρχει…. 25/7/2026
22
Εν τούτω νίκα… Κανείς δεν σε αγγίζει, είσαι Η απόμακρη περίπτωση μιας νύχτας Που μας υπερασπίστηκε. Τα μάτια σου είναι βαθιά κοχύλιαΜαρτυρούν την αρχέγονη θάλασσαΈχεις ψυχολογία τεθλασμένηΜες την αναπνοή σου ένας αιώνας τόλμης συμπεραίνεταιΜαζεύω τα φτηνά μου σύνεργα: Σε λέω όπως κανείς δεν θα σε πει: Είμαι η άλλη σου πλευρά η αποκρυπτογραφημένη· Όταν όλα του κόσμου τα νοήματα απουσιάσουν Θα είσαι πάλι σαν μια ιέρεια που της περίσσεψε η φωνή και τώρα πια μιλάει Αλήθειες πιο ηλεκτρικές από μιαν αστραπή! 27/7/2026
23
Θνητή αθανασία… Κάτι ήμουν που δεν το συγκράτησα και έτσι Όπως έβγαινα από τον ύπνο μου, κάτι φτερούγες ίσως και αγγέλου Εξείχαν από τα σεμνά μυαλά μου. Εδώ Με έπιασα να έχω ζηλέψει το ανάλαφρο Πέταγμα ενός κύκνου που και κολυμπά Και αλαφροπετάει μέσα στο γαλάζιο. Ο ουρανός είναι σπουδαίος σκηνοθέτης όπως Το σκέφτομαι. Μαντρώνει μέσα του όλες τις αντιφατικές επιθυμίες. Νικάει πάντα- δεν νικιέται- και στο τέλος της παράστασης Της ζωής, είναι ένας περιώνυμος μάγος που παίζει Με την φαντασία πεντόβολα. Έζησα για να προσκυνώ την λεβεντιά του. Τώρα η καταγραφή των γεγονότων έχει άφθονο καημό Κι εμένα που θα ψάχνω πάντα μια θνητή αθανασία… 28/7/2026
24
Γεωμετρία προ της κάθε αναγγελίας… Ω τρελό τρίγωνο ω τρελό τετράγωνο, πώς να σε διαβάσω; Ο έρωτας πάντα ηχεί παράξενα στ’ αυτιά μου, αυτός ιδρώνει Τα σώματα κι όχι για να μετανοήσουν! Γλυκιά ήταν απόψε η νύχτα, ένα φεγγάρι μελωδούσε στ’ ανοιχτά, Το αεράκι που έπαιζε έπαιρνε μακριά τις αναμνήσειςΌλα υπήρξαν μες την απουσία τους. Ξημέρωμα Πέμπτης, ο ουρανός είναι ένα ραδιόφωνο που μας χλευάζει. Έχω μόνη ευτυχία μου μια σκέψη που δεν ευοδώθηκε αλλά εκεί, επιμένει Να με κάνει ακόλουθο. Έχω ένα μολύβι που θα μπογιατίσει του ονείρου σου τα περιγράμματα. Πυκνότερη η νύχτα τώρα, προς τα ξημερώματα. Με ποιόν συνομιλώ αν όχι Με σένα καθ-ιερωμένε μου; Ίσως μπορέσουμε μια μέρα κάτω απ’ τις δυσκολίες όλες να συναντηθούμε. Είμαστε πλάνητες που περιδιάβηκαν έξω από ένα κόσμο φαντασμάτων… 30/7/2026
25
Στον φίλο μου Βασίλη Σπανό…
Του Βασίλη γενέθλιος λόγος και φιλίας ενέχυρο… Η ησυχία σου είναι ένα δυνατό ταμπούρλο που ξυπνάει τα σύμπαντα. Μπορεί να ονειρεύτηκες τον ουρανό αλλά νομίζω πιο πολύ η γη σου ταιριάζει που ραγίζει πονεμένη και σχίζεται φορτωμένη επάνω της την φοβερή μας ματαιότητα. Πάντα πίσω από έναν σκοπό ωραίο σε βρίσκω να στοιχειοθετείς λεκτικά τριαντάφυλλα και να απλώνεις γύρω σου μια επική γαλήνη χιλιόδοξη. Ίσως συναντηθούμε σ’ άλλες ευτυχίες, τότε που οι λέξεις θα σπιθίζουνε σαν κάρβουνα αναμμένα που επάνω τους χοροπηδάει ένας αναστενάρης στίχος- ίσως τα πούμε κάποια μέρα αλλιώτικα, όπως τα λένε δυο ψαράδες πάνω στην ψαρόβαρκα που ανοίχτηκαν βαθιά και τους παρέσυρε το κύμα κι η αντάρα της θαλάσσης ως να νιώσουν τον μεγάλο φόβο και την στοργική εποπτεία ενός θεού που έχει στα χέρια του μια τρίαινα γέρος και ψαρομάλλης και αήττητος όπως ρε φίλε μου η ψυχή σου! Γυροφέρνουμε όλη την ζωή κοντά σε μιαν Αλήθεια· Δεν θέλαμε εξάλλου και τίποτα παραπάνω· Εμείς με ψίχουλα στρουθίου θα χορτάσουμε· Έχουμε βλέμμα να κοιτάξουμε τα πάντα αλλιώς. Και σήμερα στα κοφτερά γενέθλιά σου σε πλησιάζω φίλε μου Βασίλη να ευχηθώ να μας ξαφνιάζεις πάντα ευτυχισμένα ενορχηστρώνοντας τα πύρινά σου λεξιλόγια που αναστατώνουνε τα καθιερωμένα και μας φανερώνουν την ζεστή καρδιά σου την όμορφη! 31/7/2026
26
Με ανυπόφορη υπομονή… Με φορτίο σκόνης και δεν χαμπαριάζουμε από δόξες και τοιαύτα. Στεκόμαστε μέσα στην αφανή μας μοίρα και συνθέτουμε τα τραγουδάκια μας τα αόριστα. Τι ωραίο θα ήταν να μας πλησιάσει η ζωή με μια συμπάθεια που δείχνει μόνο για τους ασυμβίβαστα ερωτευμένους! Ίσως δεν θριαμβεύσουμε κάτω από καμία συνθήκη, ίσως εκτροχιαστούμε αφόρητα. Πάντως δυσκόλεψε ο βίος- όλοι πια το παραδέχονται. Κι εμείς σαν ένα σκέλεθρο κορμί αρμενίζουμε μες τις μελαγχολίες και το χάος… 2/8/2026
27
Είναι αυτό το ενοχλημένο συννεφάκι το ουτοπικό και η νύχτα που την βρήκα κάπου εκεί να κοντοστέκεται όπως ξεμύτιζα από τα όνειρα, πελαγωμένος, μόνος μου. Όλες οι αγωνίες δεν καταμετριούνται πάνω στον κατάλογο της αντοχής. Είναι κι οι άνθρωποι που ενώ φοβούνται μην πεθάνουν, προκαλούν με χίλιους τρόπους τον αδέκαστό τους θάνατο. Σωρεύει ταπεινά κλαράκια το πουλί να χτίσει την φωλιά του. Σαν ξημερώσει ο ήλιος γράφει μία αισιοδοξία στου ουρανού τα κατάστιχα. Όποιος αντέχει από τα πάθη του να βγει, καρπώνεται το λυρικό σορόπι της λιακάδας και κάθεται με φίλους του να πιει έναν καφέ αμέριμνος για ό,τι πρόκειται να έρθει. Ο άνθρωπος, αυτό το λιλιπούτιο στρουθίο το ατσάλινο… Παρενοχλώ την άγραφη σελίδα μου την αδυσώπητη. Του μολυβιού η ακίδα σημαδεύει τα ταβάνια της δυσκολοτάτης φαντασίας. Ω πεταλούδα ψυχή, αποχρώσεις χίλιες που έχεις! Και είναι οι μεταμορφώσεις σου όλες τραγικές και σε εγρήγορση τόσο… 3/8/2026
28
Σαν η Πυθία… Μουντζουρώνω ευκαιρίες πεπερασμένες Ακούγομαι που συνομιλώ με την αυταπάτη Τίποτα δεν υπήρξα από ένα σφρίγος παράξενο Μίλησα ιδρωμένη κοσμοθεωρία Ο Χρόνος δεν με ευτυχεί ο Χρόνος με καταπιέζει Μασουλώ κάτι παράξενα φύλλα Που με μεθούν με μια διάθεση χρησμού και άντε να προβλέψεις Που έγιναν όλα αδύνατα τα όνειρά μου Αυτός λοιπόν ο μύθος ο δικός μας, αυτός· Παραχωρεί στην Ιστορία την ευκολοεξήγητη πλευρά του Μετά, αν τον αποκρυπτογραφήσεις, σπέρνεις δόξα στο αόριστο Και η πλευρά του εαυτού σου η φωτεινή, καλά λαλεί μέσα στην μέρα που ξεθύμανε… 5/8/2026
29
Ευτυχώς το περιπαιχτικό αεράκι νοστιμεύεται τα φυτά και τα στεφανώνει Με ηχηρές αντηχήσεις και διάφανες καθώς Περνά πίσω από την πλάτη τους ευλογημένο. Ξημέρωσε. Το πρώτο φως βαφτίζει κάθε ώρα με τα τιτιβίσματα Στην αιχμή των αποκαλύψεων. Νιώθω την έμπνευση του ήλιου. Μια νυχτερινή θλίψη πάει, έφυγε κατά το εκμηδενισμένο σβήσιμο των αστεριών. Ήρθε η ενεστωτική μαγεία των φαινομένων. Ο άγουρος καλλικέλαδος θόρυβος. Μια μετακίνηση εδώ κι εκεί των αντιφάσεων συνθέτουνε την πρωινή γαλήνη. Υπάρχω. Δεν μιλάς και σε υποψιάζομαι. Μήπως θα σπείρεις μια κατάθλιψη μες την αιωνιότητα;
30
Τρόπος της ύπαρξης… Το μείζον όνειρο αφορμή για ένα ψεύδος που κλονίζει την ζωή και την εγείρει. Και ο τρόπος που ζούμε, βραχέα ανάλογος Του μυαλού μας του αβύθιστου. Σε όλα ένα χεράκι και μια μέριμνα ενσκήπτει Θεού που δεν βαρέθηκε τις παρεμβάσεις. Τραντάζει τα βουνά και συγκλονίζει τα άστρα. Τον τρέμει ο Αύγουστος! Περπατώ στον άδειο δρόμο της προσήλωσηςΕίμαι ένα αλητάκι μυθικό. Στα χέρια μου έχω τους βόλους που τσουγκρίζουν την γαλήνη. Όσο θα σκέφτομαι, θα υπάρχω. Και στο φαρδύ θα εισχωρώ πουκάμισο της επιβίωσης. Πεισμωμένος. Πολύ πεισμωμένος! 10/8/2026
31
Προ του βίου και κατόπιν του παλιού ταξιδιού… Σκληρό το καθετί που η ζωή αγγίζει ως να το αφανίσει Με καταθλιπτικό ρυθμό εξαπλώνεται και η ασυδοσία Στρέφουμε προσωπό κατά την αγρύπνια, ο βιοπορισμός σωστά Τοποθερημένος και αδυσώπητος Πρώτα θα ζήσουμε και ύστερα θα Φιλοσοφήσουμε όμως Έχω απείρως μέσα μου ενσωματώσει τις κυκλοθυμίες Τολμώ να ομολογώ ορέξεις που με εγκλωβίζουνε Πώς να το πω το Μυστικό των μυστικών που δεν ομολογείται; Παραμορφώνονται κάτω από τις λέξεις και οι ποιότητες Έχω στραμένη την προσοχή μου σε άοκνα άνθη Μοσχοβολούνε με έντονη ορμή, τελαλίζουν Την ύπαρξή μου και την ανυπαρξία Ωιμέ! Θυμάμαι τα βατράχια που έκρωζαν στο Οριάχοβο Νύχτα, κυλούσε ήσυχα ο Δούναβης Απέναντι περίμενε η Ρουμανία Απέναντι περίμενε η βιαστική δουλειά όλες τις βιαστικές δουλειές τις έζησα Τώρα θελω να γράφω μνήμες και τις τρυφερές νύχτες που ένα φεγγάρι με μαλώνει που είμαι πάντα απρόσεκτος! 11/8/2026
32
Από τι σε τι;… Κι όπως το ερμηνεύεις το σύμφωνο σε ασυμφωνία σου βγαίνει· βλέπεις δεν συμβιβάζονται οι προθέσεις, ορμούνε καταπάνω μας και μας ξαφνιάζουν· τώρα Που ανακαλύψαμε μία σωστή γραμματική να πούμε όλα εκείνα που μας έχουνε τρομοκρατήσει Σε κάτι άλλο πια μεταλλασσόμαστε και που το θρέφει η αγρύπνια Στο κλίμα μπαινοβγαίνουμε ενός θανάτου Άμοιροι που δεν φτάσαμε και πουθενά Πάντα σε εγρήγορση και αλαφιασμένοι…. Τον λόγο όσο πιο προσεκτικά τον υπηρέτησα, τόσο Με κέντησε με την ακίδα του, αφού δεν μπόρεσε να με χορτάσει· Γράφω ψηφία και με αναστατώνουνε αψήφιστα τα γεγονότα· Ο Χρόνος όλος η ζοφερή μου φυλακή· Παιχνίδι η τόλμη με την ατολμία· Ένας παράξενος ρυθμός η φαντασία με τον βουρλισμένο αιώνα· Δεν ευτυχώ Είναι τσουρουφλισμένη με πολέμους η πραγματικότητα- όμως εγώ Άλλα είχα θελήσει ευχολόγια Για άλλα λεξιλόγια είχα ξεκινήσει…. Και σκέφτομαι ο αδαής: Ας μείνουμε σε μια Στιγμή ευτυχισμένη Μακριά απ’ τους ουρανοξύστες που απομυθοποιούν τον ουρανό Ας φτιάξουμε πιο προσιτό το όνειρο Είμαστε εδώ για να τσουγκρίσουμε το κεφαλάκι μιας ελπίδας Με ένα τίμιο σύννεφο που ταξιδεύει Κατά το πέραν μιας ανάμνησης. Είμαστε εδώ για να μπορέσει μια ζωή να γίνει όπως της αξίζει: Καλύτερη: Ζωή δική μας και ζωή ευτυχισμένη! 13/8/2026 33
Αναπνέοντας τον πυκνό αέρα του πρωινού είμαι ένας δασύτριχος λέων που περιπαίζει τις οδύνες. Τόσο Σκαιός, τόσο φουρκισμένος που δεν αποκαλύπτομαι ποτέ μου σε κανέναν, μοιάζω μ’ ένα αγκάθι που δεν το φοβίζει ουδέποτε καμία απειλή. Υπήρξα όμως στην πραγματικότητα ή ήμουν κάτι που φλυαρούσε όλα αυτά τα χρόνια και κατέγραφε την ευτυχία απ’ την πλευρά του δυνατού που όλο κομπάζει και δεν συναναστρέφεται κανέναν; Τώρα Που μαραίνομαι παπαγαλίζω την χαρά μου και κουβέντες ξεστομίζω αέρινεςΊσως να ναυαγώ σε κάτι που δεν είναι θάλασσα, δεν είναι αξεδιάλυτος ουρανόςΜπορεί να είναι ένα σύνορο που παραπαίει στον ορίζοντα‘’μία θολή γραμμή των οριζόντων’’ που αντιγράφουν την ευχέρεια των αισιόδοξων να μην καταλαβαίνουν πως κάτι τραγικό πάντα ενορχηστρώνει η ζωή….
34
Περιδίνηση… Όλη στριφογυρίζεις σαν να υπόσχεσαι κάτι· Δεν είναι ο έρωτας η ελπίδα σου, δεν είναι· Και ο χορός σου, σαν περιστροφή μέσα στο αδύνατον, Σε φανερώνει όπως είσαι: μια γεύση υπερβατική της ευτυχίας. Έρχονται και φεύγουν οι νύχτες· Τα αινιγματικά έρχονται και φεύγουν δευτερόλεπτα· Ανήκεις σε μια χώρα του παραμυθιού· σε προσεγγίζω Αφήνοντας τον νου μου να σαλεύει πιο τρανός Και πιο τρελός μες την αγρύπνια μου! 20/8/2026
35
Της ψυχής μου απέναντι… Περιφερόμενος δραπέτης πάνω Σε τοκογλυφικά νεφελώματα. Ξαναζυγίζω τα πάντα. Πού μπάταρε η ελπίδα μου, πού η χαρά κατατροπώθη’; Διασκεδάζω την θλίψη μου καταφεύγοντας στο ομόλογο μπουκάλι του παράτολμου. Τι αλκοόλ! Με στίχους ευρυγώνιους και που μυρίζουνε σαν ξαφνικό χρυσάφι. Τούτο είναι μια ποίηση καημού και όποιος συνομίλησε με το φεγγάρι νιώθει την καρπερή υπεροψία μου…. 23/8/2026
36
Σε πλησιάζω ευτυχισμένο δράμα που με απογυμνώνεις Κρούω τα τσακισμένα φτερά μου Όλη η δύναμις κι η χάρι των ανομολόγητων μου παραδώθη’ Τώρα συνομιλώ με την ταραχή, ένας καλόγερος είμαι Θρησκείας που την έσβησε η πραγματικότητα Κάπου καταφεύγω που δεν είναι ελπίδα Μηχανεύομαι όψεις που με στολίζουνε με λάμψη και θλίψη αφηνιασμένη…. 24/8/2026
37
JORGE LUIS BORGES Ολοένα κρυφό και όμως να! λογχίζει το φως τις ιστορίες σου νικητήριο, είναι το νόημα που δηλώνεις μυθιστοριογραφώντας την φαντασία σου που εκπλήρωσε ενός βιβλίου που εξέχει από το ράφι τον Σκοπό. Από παντού εκβάλει η αιωνιότητα. Την αποστήθισες ωραία· Όπως να έφτασε από την παρομοίωση ο λόγος και των φωνηέντων να ένιωσες τον ξαφνικό κυματισμό πλουταίνοντας την αίσθηση που μας ξεφεύγει. Τι να τις κάνεις τις τιμές, γίγαντας είσαι που δημιούργησε κόσμο γιγάντων. Από τις ταπεινότητες προήλθες του πολιτισμού. Πιο τολμηρός από μια αποκάλυψη που εμφορείται από σοφία πλέρια ξακουστή. Άραγε σε πόσες σελίδες χάθηκες μήπως και βγεις απ’ τον λαβύρινθο των Ιδεών; Από την γνώση χορτασμένος κι από την ωραία νίκη του πεφωτισμένου. Δίπλα σου ένα γατί ξαπλώνει μαχμουρλίδικο να σου χαρίσει μια αίσθηση ότι ποτέ δεν είσαι μόνος δεν ήσουν μόνος, σου παραστέκεται η ομαλότητα εμπνεύσεων πέρα για πέρα οικουμενικών. Κι εδώ που λέμε σε καταλαβαίνουμε, πάλι εδώ σε χάνουμε μιας και κανείς δεν μπόρεσε να σε ακολουθήσει γενναίε των γενναίων, φωταγωγημένε άπλετα ουρανέ! 24/8/2026
38
Το ορθόν και το πάντα σαφές…. Σοφία ορθήΌρθια είμαι παπά μου Υπέρ της άνωθεν Ειρήνης και της κάτω Αικατερίνης, δεηθώμεν…. Πρόσχωμεν σε μία προφυλαγμένη ελπίδα που δεν έρχεταιΠόσο καιρό πια θα κανιβαλίζουμε και θα υποκρινόμαστε; Ακούγονται Τα ηχηρά στιχάκια που τα λιβανίζουμε ο ένας Στον άλλον αποδίδοντας τα εύσημα, τα μεγαλεία…. Α ρε ποτέ δεν θα απαλλαγούμε από αυτό το ματαιόδοξο άλογο! Και πόσο επίμονα που το καβαλικεύουμε!
39
Κάτι να το φοβάμαι, επικίνδυνο λεχθέν… Βαθιά είναι η απόφαση να σε θυμάμαι Κλείνοντας σαν πόρτες τις ώρες τούτης της νύχτας και ενώ Ο άνεμος κλέβει ταλέντα από την ημερολογιακή Ζωγραφική των φωτοσκιάσεων Οι ιστορίες γράφτηκαν οργώνοντας τα σπλάχνα μας Τα κόκαλά μας έλιωσαν κάτω από θλίψης συντριβή Μας ακουμπά ο έρωτας όπως για να μην μας αγγίζει Στην περιρέουσα ατμόσφαιρα μία μελαγχολία πλανιέται αμετάφραστη Γράφω γιατί η αγάπη με συνθλίβει ξημερώματα Είμαι ο ουτοπικός ο ανευλόγητος μοναστηριώτης παίχτης ενός επικίνδυνου ρίσκου Φεύγω και έρχομαι μέσα στην ίδια ερημιά Ακούω όμως δεν ακούω Τούτο το αμφιμονοσήμαντο αστροπελέκι σκάζει στο κεφάλι μου Με λούζει ξαφνική βροχή Ό,τι σπουδάζω μια φοβιστική περίπτωση ψυχολογίας που μπατάρει Και στα ρηχά και στα βαθιά χάνω τα πάντα σε μια δίνη που γκρεμίζει τα υπάρχοντά μου… 26/8/2026
40
Νεαρός ήλιος και φεγγάρι απόψε απίθανο Αγκαζέ πάει η νύχτα με την μέρα αγκαζέ οι καημοί μας Φωταγωγούνται οι αποφάσεις μας και είναι πια δικαιωμένες Απ’ τις κουβέντες μας προκύπτει διάρκεια Ούτε μύθος ούτε και ιστορία πια Όλα συγχέονται μέσα σε αυταπάτη Ας παραμείνω ευχάριστος μέσα στο άσβηστο πάθος της αυγής Ας γελάσω…
41
Στην απουσία στερεώνεται η λύπη και γυρνάς Πίσω, μήπως και βρεις ένα παμπάλαιο όνειρο, αφερέγγυο Κι αυτό, κομίζει τέχνη μαντική, και ας το ξέρεις Πως πουθενά δεν ευδοκίμησε ο παράδεισοςΤώρα φτωχότερος των πάντων και μονολογείς Λόγια λογάκια πιο παραφθαρμένα από τα αποκαΐδια Μιας φωτιάςτίποτα δεν συλλάβισες σωστά, μάλλον πια είσαι Το θήραμα των ουρανών, η ακραία αγκύλη Ενός γηραιού θανάτου….
42
Μυσταγωγία και μυθαγωγία….( Ενός Αυγούστου ανοικτή πληγή…) Του Αυγούστου η κυριαρχία τελειώνει· Σαν μια οσμή από φρυγμένο χόρτο άναψε τριγύρω· Ο χρόνος μυθικός δραπέτης· Όπου τον συναντάς σε απειλεί. Άραγε κάποτε θα αποφλοιωθώ μέσα σε τούτο το περπάτημα; Θα με κοντέψουν μάγοι που φαντάζουνε σαν των παραμυθιών, Και θα ζητήσουν ρέστα για υπηρεσίες που προσφέρανε, Ενώ εμείς δεν συμμετείχαμε Ποτέ και σε κανένα θαύμα;…. Εδώ τελειώνει η ηλιοστάλακτη κάψα του Αυγούστου, η μπελαλίδικη· Το βράδυ ακούω πάντα τα τζιτζίκια· Το τραγουδιστικό παράπονό τους είναι μέρος μιας οδύνης Που εξαπλώνεται παντού και κάνει πιο υποφερτό το παραμύθι μας…. Ε ρε Δευτέρα αποξαρχής που μας χρειάζεται! Μια επανεκκίνηση να φτιάξουμε τα αφημμένα, Μια επιδιόρθωση σε τούτον τον οντά της φιλαυτίας! Όσο το ψάχνω να το βρω και δεν υπάρχει Το σύνορο όπου από κει και πέρα είναι μια στείρα ανυπαρξία Σε ενέχυρα καυτά με μπλέκουνε οι λέξεις και χαμογελάνε Που σάστισα πολλές φορές μην ξέροντας τι να ακολουθήσω…. Τύχη αυτό το ελαφρό αεράκι ξημερώματα, Ούτε η μελαγχολία μου μπαλώνει το σκισμένο Φεγγάρι, ούτε η ζωή μου διορθώνει τα κακώς Κείμενα της ταραχής μου να συλλέξω ευτυχίες δυσεύρετες…. Και μένω να κοιτώ τον ουρανό που με εμπαίζει Αήττητος με τα ωραία άστρα του τα εκδηλωμένα Που δεν φρενάρουνε σ’ αυτήν την κατηφόρα του μυαλού που ολοένα πάει Σε πράγματα που πέρασαν και λυπηρά ξανατονίζονται Σε ντο σε φα σε μι και σε κροκάτο έντονο κατόπιν λα Που κάνει να αισθάνεσαι την μαχαιριά πιο καρφωμένη στα πλευρά σου…. 31/8/2026
43
Ομοθυμαδόν.... Τσούρμο τα αρχαία πουλιά εφορμούν μέσα στου ουρανού τις επαρχίες Τσούρμο η ηχηρή παράσταση που γιγαντώνεται Αυτό που είμαστε εάν δεν είναι ‘’εμείς’’ είναι ένα κούφιο αποτέλεσμα Όταν ενώνονται οι φωνές μας ξεκινούν τα πιο κεφάτα πανηγύρια Επιτετραμμένε μου, συγκεντρώσου κι απ’ την ψυχή εφόρμησε πάνω σε λυρικές αναζητήσεις Το βλέμμα σου είναι αστραπή, κινείς τα νήματα, πώς να στο λέω; Από εσένα η δομή, από εσένα η καλή κατάληξη, Το φως που μας σκλαβώνει, η ηθική μας πεταλούδα Από εσένα είναι το παν κι από εσένα είναι το άπαν Σε λαφυραγωγεί η ζωή μα εσένα ολοένα κάτι πάντα θα σου περισσεύει Είσαι ο τόκος επί των ημερών είσαι και το κερδώον απόκτημα Σαν μια θρησκεία είσαι που γεννάται για να σβήσει κακεντρέχειες Ομοθυμαδόν ας δρέψουμε κάθε αφράτη ευτυχία Για το τραγούδι ας ῤθουμε ως τον καλπασμό στα ήμερα λιβάδια Κορφολογείς βρε ποιητή μου και απόψε τον ωραίο ουρανό και η καρποφορία του σε γιγαντώνει Στίχους σου δίνει ελεητικούς και παν-ευλόγητους… 1/9/2026
44
Το όνειρό μου έρχεται από προσφυγικό μαχαλά, από εκεί Που λειτουργήσανε τα πογκρόμ του αιώνα Κάτι μου διηγούνταν ολοένα η γιαγιά μου Κάτι που ρίζωσε μες την ψυχή μου πικρότατο Μνήμες πατρίδας που βουλιάξανε σε ιστορία ματοβαμμένη Πίκρανες μέσα μου πατρίδα Δεν μπορώ να προφέρω σωστά τ’ όνομά σου Κλοτσάει ο αέρας την γεωμετρία σου Και κάτι κίονες κομματιασμένοι Ψιθυρίζουν την δόξα σου Εγώ ο λιλιπούτιος ένας που αριθμώ τους έσω μου πολλούς Σε μελετώ και σε αποστηθίζω όλος περηφάνεια Χαράσσεσαι σαν έμβλημα στα στήθη μου Κι αυτό το δρεπανηφόρο φεγγάρι κι απόψε Με εκμηδενίζει…. 4/9/2026
45
Φόβος για τις εκπτώσεις… Με τα θάρρη μας συγκροτείται γαλήνη σεμνή, σαν να μην την αξίζουμε κιόλας. Παράλληλα είναι τα αισθήματα, τα δάκρυα και οι συγκινήσεις. Μακάρι έτσι να το πάμε μέχρι τέλους, να μην πέσουμε με τα μούτρα σε μικρότητες και ευτελισμούς. Τα λέω αυτά όπως κοιτάζω το λειψό φεγγάρι της νύχτας και μου καρφώνεται στο μυαλό να γράψω ένα ειλικρινές ποιηματάκι που να αιμορραγεί αντικαθιστώντας με τον ‘’χυμό’’ του το κραταιό δίκοπο μελάνι. Σκέφτομαι κάτι φορές να λείψω απ’ την πραγματικότητα και να μην με βρει κανείς που θα μ’ αναζητήσει, να έχω ταμπουρωθεί στο απομακρυσμένο ακρογιάλι μιας συνείδησης που αγωνίζεται να είναι η δική μου. Έτσι όπως συμβαίνουνε τα γεγονότα ολοένα με ξεπερνούν, και είναι διστακτική η μιλιά μου. Εξάλλου οι αποκαλύψεις μου πια δεν είναι ένδυμα, είναι ένας ταλαιπωρημένος χιτώνας που ‘’μπάζει’’ και θα με αφήσει απροστάτευτο σε όλους τους, που έρχονται, χειμώνες… 5/9/2026
46
Ποιος τραγουδά επάνω σ’ ένα σύννεφο κομματισμένο;.. Ίπτασαι. Κι ευτυχέστερη από τους ήχους Τώρα που γέμεις μουσική κι ελπίδα. Κάτι Σκηνοθετεί την φωταψία σου· κινείς τους άλλους κόσμους τους αόρατους- λες Και γκρέμισες το σύνορο του ανεκλάλητου· υπάρχεις σε διάσταση φωτιάς, μισή Πυθία και Μισή Οσία· μάλλον Σε ουρανούς προσβλέπεις άλλουςΜην βγω απ’ τα λογάκια μου! Μία φασματική είσαι Παρουσία αγγέλου που αυτομόλησε για άλλη κατεύθυνση- κι ενώ Ακόμα είναι ζεστή η παρουσία του, γελά Ο κόσμος που πρεσβεύεις, ίσως Να συναντά η αρχαιότητα ένα αρχαίο βασανάκι τραγουδιστικό, μικρό Παράπονο που το γεννά το παραλήρημα, η μεστή Φωνή του ευτυχέστερου ιερωμένου…. 6/9/2026
47
Χορεύοντας με τους ίσκιους… Δεν με προβληματίζουν οι ομιλίες οι σιωπές με προβληματίζουνε· Ετούτο το μπεγλέρι που σκουντά ανέμους σαν Χάντρα την χάντρα να ομολογεί την φιλαυτία του Αιώνια μια προδοσία είναι Που όμως παίρνει το άγχος μου και το σκορπάει μακριά· Θόρυβος τώρα πάνω στους θορύβους, Βουλιαγμένη πόλη, σαν φρούτο παραώριμο, Τοοκογλυφεί για να είναι μηδενική η λεβεντιά μας· Τις προάλλες πέτυχα έναν νυχτερινό περπατητή να φτάνει το κουράγιο του έως τον ουρανό :-’’Μα πού γυρίζεις μέσα στο σκοτάδι;’’ του είπα -‘’Δεν βλέπεις;’’ ‘’Ρυμουλκώ το φως!’’ Δεν το σκέφτηκα ποτέ μου έτσι· Μάλλον σκεφτόμουνα ρηχά· Είχα ένα φόβο πάντα μην και δεν προλάβω· Τι να προλάβεις δηλαδή, όλα άκαιρα είναι· Αλλά η νύχτα μου έδινε μια βεβαιότητα, Με είχε παροπλίσει αλλά αφουγκραζόμουνα τα γεγονότα που έρχονται· Και απ’ την άλλη οι λέξεις, εκείνα τα δαιμονικά παιχνιδάκια Που βαραίνουν αλλιώτικα μέσα στο σκοτεινό ναυάγιο της Στιγμής. Έτσι κι απόψε από κάπου ήρθα που δεν όριζα· Το λες και ευτυχία να ανακαλύψεις έστω μία ηλιαχτίδα· Στο χάραμα κελαρύζει ένα στυφό ποταμάκι, Κομίζει κάτι φλυαρίες δυσεύρετες· Μπορεί από εκεί ολοένα να γεννιέται ένα ποίημα· Μπορεί από εκεί και να θυμάμαι ότι πάντα κάτι αναζητώ…. 8/9 /2026
48
Διαμόρφωση εξωτερικού χώρου…. Τον εσωτερικό τον διαμορφώσαμε. Ή μήπως Αφήσαμε ατελή την κάθε μας προσπάθεια, σχεδόν γκρεμισμένη. Πίσω από την έκφραση είσαι η έκφραση τώρα, το κατανοώ παίζεις με την τόλμη και τον δισταγμό σου· Ιδού η ζωή και ιδού η ματαιόδοξη διάθεσή σου να την κατακτήσεις· Ιδού λοιπόν ποιος στ' αλήθεια είσαι ή δεν είσαι ίσως… Κι αυτά τα χρόνια τα σκληρά, απομαγνητισμένα φορούν στολές πολέμου και σε συρρικνώνουνε μαντρώνοντας τα πιο ωραία όνειρά σου! 9/9/2026
49
Παράξενος αφανισμός…. Όπως θαυμάζω την καμπύλη του φωτός, νύχτα και μου περίσσεψε η ψυχή κι απόψε έχω διαμαρτυρηθεί για τις χαρές μου που λιγόστεψανΜπορεί να γεύομαι το λυρικό φρούτο της έμπνευσης, μα εμένα είναι πάντα άλλα τα λογάκια μουΣαν τούβλα γκρεμισμένα μες το οικοδόμημα της ταραχής- ω πόσο τσουχτερός είναι ετούτος ο σκαντζόχοιρος της μνήμης· τρομάζω που συστέλλομαι, Ένας σβώλος γίνομαι που κύλησε χαμηλά στο λασπωμένο χώμα του ποιήματος, ανήκω σε ένα λεξιλόγιο τρύπιο, μπερδεμένο κανείς δεν το ξεμπέρδεψε ποτέ, αυτό το βάρβαρο ποτάμι το ανήλεο κυλάει δίπλα μου και μαρτυρά μια αφύπνιση πριν γίνω άφαντος ο ίδιος κι απ’ τον εαυτό μου ακόμα…. 9/9/2026
50
Λήξη της ευτυχίας… Υγρός ο αέρας
και σίγουρος
Η σιωπή γύρω μου λευκή
μανιασμένα λευκή
Ανεκτίμητη μέσα σε τόσα ευτελισμένα δευτερόλεπτα Σκέφτομαι την ατμόσφαιρα σαν ένα κουκούλι προστaτευτικό Το ποίημα είναι ένα κορμί χωρίς τύψεις Σάρκα από βελούδινη αίσθηση αγαπημένων ρόδων Δεν θα μας προστατεύσει τίποτα που ξέρουμε Εκείνα που αγνοούμε μας προσφέρουν πιο καλόπιοτη ευτυχία Όπως μεθάμε από αγάπη άντε να το πεις ότι φοβόμαστε τον θάνατο που έρχεται Κοιτάζω το ρολόι και καταλαβαίνω πως περάσανε οι ώρες Τα χρόνια πέρασανδεν θα ξαναχαρούμε… 10/9/2026
51
Σπρώχνουμε λάθος τα τεκμήρια κατά το ψέμα Ολοένα περί της ελαφρότητας τυρβάζουμε Την λέξη την ακολουθώ κατά πόδας Ξέρω πως κάποτε με ανάφλεξη θα με αφανίσει Μ’ αρνούνται οι ζηλόφθονες μικρόψυχοι Εδώ που είμαι όμως έχω στερεώσει βασίλειο Ποιος να μ’ αγγίξει που ο άτρωτος εαυτός μου πετά ψηλά και αστεΐζεται; Διασκεδάζω την ανία μου το θλιβερό φορτίο μου κοροϊδεύοντας… 13/9/2026
52
Φούριες που έχει το κεφάλι μου, τι να υποθέσω Από εκείνα που τα φανταζόμουνα Λευκά και προέκυψαν μαύρα; Έτσι εδώ Καρφώνω ξεκαρφώνω την ανάμνηση κι η μνήμη Είναι μια ανατίναξη που δεν προσγείωσε και τίποτα μες την πραγματικότηταΣτο παραμύθι της ζωής η μοίρα μας δικάζει άδικα ολοένα!
53
Ματώνει ο κόσμος και ολοφύρεται Αφήνει τα δάκρυά του στον ηρωικό αέρα Χωρίς ανταμοιβή οι μέρες κυλάνε Κάτι καμωνόμαστε που είναι από μια κωμωδία απόρροιαΘα βουλιάξουμε πολύ και θα χαθούμε…
54
Ολοένα χρώματα
και διάθεση να τα χρησιμοποιούμε
Επάνω στον καμβά του φθινοπώρου Μια συστολή μας ορίζει μην και δεν τα καταφέρουμε να πούμε όλα εκείνα που είναι οι αλήθειες μας Είμαι απρόσωπος μάλλον μάλλον έχω τις σημασίες μου καλά κρυμμένες Με γυροφέρνει μία έννοια ηθικής
που θεραπεύει ποδοπατημένα αισθήματα
Αν αποκρυπτογραφηθούν τα ειπωμένα μου Θα φτωχύνω αφού θα με εγκαταλείψει ένα φως που συνέλεγα με επιμέλεια τόση!
55
Του έρωτα η υπεράσπιση… Ένα γλυκό υφάδι νυφικό μέρα το μεσημέρι δεν με άγγιξε ο ύπνος Διάβαζα την σεμνή μπαλάντα ενός ερωτευμένου πνιχτή του έβγαινε η φωνή πώς έλεγε τα αισθήματα πώς τα μιλούσε οι ώρες πώς δεν τον άγγιζαν μόνο του αγαπημένου του πλάσματος η μορφή στόλιζε ως βαθιά τα φρένα του, τι όμορφα που ο έρωτας γράφει, τι σεμνά Και απέριττα τόσο τώρα σαν σε μυθιστορίας παραμύθι έφτασε σε μένα από αφήγηση που μ’ αιφνιδίασε του Σεπτεμβρίου 17 γενναία υπήρξε η μορφή και η γραφή που μου άρεσε λιτή και αστόλιστη – μήπως όμως κι ο έρωτας χρειάζεται στολίδια;!-Μπα! Κι είπα σε ενός ποιήματος αφρώδους τον κυματισμό να πω που χάρηκα δυο νέους να φιλιούνται κάτω από το άστρο το φωτεινό του ήλιου, μια ευτυχία εύχομαι μία χαρά από εκείνη που ποτέ της δεν τελειώνει… Ας μένει απόρθητος και ένας ουρανός! Όλους τους άλλους τους αλλοτριώσαμε!.... 17/9/2026
56
Όλα εκείνα που πλησίασα με νου και καταμετρηθήκανε στα λάθη μου πόσο αγνά με δίδαξαν! Από αυτά κατέχω την συνέπια που την ζωή μου Πλοήγησε γενναία. Βάδισα Τολμηρά βάδισα λες και δρασκελούσα πάνω απ’ τους αιώνες. Το αίμα μου τρέφεται από έκπληξη και ευσέβεια. Πυκνώνει μέσα μου ο κραταιός σεισμός. Νιώθω παντού το μοσχοβόλημα μίας ελπίδας. Δεν θα τα χάσουμε όλα- θα γαντζωθούμε απ’ την Ωραιότητα και θα αντέξουμε, Θα επανορθώσουμε όλα εκείνα που ναυάγιο έκαναν την δόλια μας καρδιά! 18/9/2026
57
Επίλογος ή ο περίπου αφανισμός… Νομίζω έρχεται η ώρα που θα συμμετέχω ενεργά στην απουσία. Με σεβάστηκαν οι μέρμηγκες- δεν έχω παράπονοΚαι τα κλαδιά των δέντρων, τα σπουργιτάκια Και οι γατούλες που τάισα, τα αδέσποτα Σκυλιά, οι φτωχοί άνθρωποι, οι δυστυχισμένοι, Οι ξενύχτηδες που τους κατέτρεχαν οι εδικοί τους δαίμονες, οι φλύαροι αστερισμοί, οι άθεοι περιπατητές, οι μακρινού φίλοι του πέρα ορίζοντα, Ο τζίτζικας ο μέγας Πανηγυριώτης του καλοκαιριού, η Μαντόνα Η Μία και Μόνη, η γυμνή Αφροδίτη, ο πάνοπλος Άρης, η λεμονιά, η νεραντζιά, ο φίκος, Ο σκοτεινός περίγυρος που μέσα του έψαξα τις λέξεις μου, ο Μεταφραστής της ψυχής μου- δεν έχω παράπονο· κι έφτασε τώρα Αυτός ο επίλογος, σαν φλοίσβος που αποσβένεται ‘πα στο ακρογιάλι, Και θέλει λες να με γλυτώσει απ’ την συντριβήΉρθα σαν σκλαβωμένος και θα φύγω απελεύθερος Μύστης των θαλερών βιμπράντων της βροχής… 19/9/2026
58
Αριθμολογία…. Παντί τρόπω, ουχί αναμενόμενη… Λιγοστεύω, τα χέρια μου πιάνουν τον άνεμο, με ταριχεύουν Τα μάτια μου είναι εφεύρημα της έκπληξης Στρογγυλό είναι το μηδέν και πιέζεται Από τον χρόνο που το αμφισβητεί. Το 1 είναι αγκίστρι σκουριασμένο. Το 2 μια υδρία ραγισμένη Το 3 κάνει συμμετρίας καμώματα Το 4 αυθαδιά σε ενός πιρουνιού την κατάπληξη Το 5 γέμισε με ίσκιο το ραμμένο καπέλο του Το 6 κολοκύθα ώριμη να σκάσει Το 7 λαλεί σαν σφήνα στον αέρα Το 8 ενός γλυκού του κουταλιού το βυσσινάκι του Το 9 όπως ο ξυλοπόδαρος εγωισμός
59
60
ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ ΑΝΑΠΝΟΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ… ISBN: 978-618-5609-17-7
61