Εφεξής με σάρκα ρόδινη...

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

ΕΦΕΞΗΣ ΜΕ ΣΑΡΚΑ ΡΟΔΙΝΗ…

ΑΘΗΝΑ 2025/ 2026

1

2

ISBN: 978-618-5609-15-3 ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ 2025/26

ΑΘΗΝΑ 2025/26

Στο διαδίκτυο: http://stratisparelis.blogspot .com Ε-Mail: stratisparelis@gmail.com

3

4

Αντί προλόγου… Θα πλέξω τα πάντα με συμπάθεια κι εγώ,

με την μεροκαματιάρικη ηθική μου

θα σταθώ σ’ ένα ύψος σωστό,

ανοίγοντας

τις φτερούγες μου να πετάξω κατά εκείνα που δεν άγγιξα ποτέ μου, νοσταλγός ενός ύφους που με συναρπάζει!

23/ 12/ 2025

Για έναν έρωτα μόνο… Το πρόσωπό σου φωτογραφημένο από την αυγή είναι μια φαντασμαγορία που μαγεύει! Έχεις υπερβεί τα μαϊστράλια! Και όλα τα αεράκια του ντουνιά σε κλείνουνε σε ένα παραμύθι που οι μυθολογίες το φοβούνται. Είσαι μια δόνηση λοιπόν, μια αοράτου φλόγας ειμαρμένη που μαστίζει όλη την ερωτική γεωγραφία. Είσαι ο σύννους τόπος ενός άναρχου τοπίου. Νυν και αεί… Όπως κι εγώ τα καταφέρνω να σε σκέφτομαι…

5

Πολλές απόψεις για την ζωή και πολύς μακρήγορος θόρυβος· Χτίζω με αλήθειες το μέλλον αλλά θα γκρεμιστεί απ’ την απληστία μας· Στα εσώτερα είμαι ένας δράκος Παραμένω ανεξημερωμένος για την ασφάλεια των κοινωνιών Μπορεί να έχω λάσπη επάνω μου Και αμαυρωμένο όνειρο… Ίσως μου πρέπει ένα τέλος μαρτυρικό εκεί που πασχίζω για μιαν αγάπη γενναία…

Εγγυημένα μικρός…. Ολοένα σφυρηλατείται μια κούφια κοσμοθεωρίαΕίναι κι ο αττικός ουρανός που λάμπει είναι τα λόγια που λέμε όταν Κουβεντιάζουμε για την αγάπη είναι Που πουθενά δεν καταφέραμε λιγάκι να δικαιωθούμε, γκρεμίζεται το μέλλον με φασαριόζικες μυθολογίες. Βρέχει ζητώντας μία αποκάλυψη Οι ουρανοί που αγαπήσαμε μας χλευάζουν Ίσως να αρρωσταίνουμε μέσα σε τόση έκπληξη, ίσως Ερωτικά πουλιά τολμούν ένα πλησίασμα αφοβίας Από την συστολή μας η ιστορία λες και ανατρέπεται Κι εγώ που ερμηνεύω κατά κείνα που με έμαθαν να παραδέχομαι Είμαι εγγυημένα μικρός, και ας είμαι τόσο απέραντα δαιδαλώδης!

29/ 12/ 2025

6

Πίνω κι όλα σε θυμίζουν, είσαι λοιπόν υπαρκτή Μες την ζάλη μου, είσαι μπαρούτη που σκάει στον νου μου, όλα ανατινάζονται, δεν μένει τίποτα να περιμένω, το ποίημα πιάνει φωτιά και με κατακαίει, θα μείνω Μια άμορφη μάζα από προθέσεις κι αυταπάτες, ένα λεκιασμένο σύμπαν ερώτων που όταν κατέφυγα με καταδίωξαν- είμαι Πια ένας δραπέτης από κάθε κελί Ένα ψηφίο που προδίδεται μες το μωσαϊκό του Μία στιχομυθία που είχαμε ξεχάσει πάνω Στο τοιχαλάκι της αυγής- την ώρα Που το πρώτο πουλάκι τιτίβιζε γλυκά και ήθελε Μ’ ένα φιλί να με σώσεις!

7

Της τελευταίας μέρας δόξα… Γιατί ο Χρόνος τελείωσε σαν ένα Λυρικό ποτό που το ήπιαμε όλοι… Κι εγώ Που κουβαλώ τόσην παρηγοριά που ακούγεται εντός μου Έχω μια λύπη αρχαία που με κάνει να σαστίζω Και έχω μία βυζαντινή λιγνή μελωδία που μπαίνει Και βγαίνει από την ψυχή μου που καίγεται καγχαστικάΚάτι μου είπε η Αθηνά κάτι μου είπε η Παναγία Κάτι ο Ιησούς και κάτι ο Δίας μου ψιθύρισαν Ολοένα τσαλακώνεται η ζωή πώς να αντέξεις; Νύχτωσα πάλι μες τις ευωδίες νύχτωσα μες σε τρεμουλιαστό παράδεισο Αύριο ίσως με παραδεχτούν εκείνοι που με περιφρόνησαν Εγώ σε ένα αγριολούλουδο προσβλέπω Που φύτρωσε πάνω στον βράχο σαν μοναχικό σκαρί σαν πεισματάρικο Τρεχαντηράκι- μπορεί η Ποίηση να υποσχέθηκέ μου ‘’κάτι’’ Πάντως σε όλους σας αυτό το νήπιο τελευταίο ποίημα Αφιερώνω το πλεγμένο από κληματόφυλλα Διονυσιακό φωτάκι κι απολλώνιο παραλήρημα Για μια χρονιά σπουδαία που να την χαράξουν οι ανέμοι στην καρδιά σας Σβήνοντας κείνα που δεν είναι να στερεωθούν Έξω από την ειρήνη, γιατί ο κόσμος Του πρέπει κάποτε να στολιστεί με δόξα Να έρθει ο Αόρατος με τις φτερούγες και του ουρανού Ν’ ανοίξει την μεγάλη θύρα να περάσουμε σε μια δακρύβρεχτη απλή Αιωνιότητα!

31/ 12/ 2025

8

Πορτρέτο της απλότητας… Με το φθαρμένο τραγιασκάκι σου, λιγνός Κι αέρινος, ανακατώνεις της πραγματικότητας τα λόγια Κάθεσαι σκεφτικός, οι ηλιαχτίδες σε σέβονται Είσαι καπνισμένος με μελαγχολική σκέψη, θραύση κάνουν επάνω σου οι μεταθέσεις Της χαράς σου, ανήκεις σε άλλον κόσμο πιο απλό, έλα Να μείνεις στο ποίημα μου άτρωτος Και περήφανος τόσο Τώρα Που όλα τελείωσαν μείνε Αυτό που είσαι, εδώ Θα γράψει ιστορία ο φακός

και θα σε μεγεθύνει

Έως να είσαι αυτό που απορροφά όλη την ματαιοδοξία του πλανήτη μας, είσαι Ο ποιητής που με άλλον τρόπο υπήρξα!

1/ 1/ 2026

9

Σαν στίχος, κι όμως, όχι στίχος!... Γράφοντας πάνω στην καρτέλα του ουρανού τραγουδάκια θεσπέσια πάει πέρασε και αυτό το βράδυ το εύφλεκτο… Είδα την αίγα την ακοίμητη ν’ ανηφορίζει την πλαγιά μασώντας κλωνάρι της ελιάς πλυμένο μέσα στην βροχή την χειμωνιάτικη. Είδα τον πλατύ κάμπο της Λέσβου να τοκίζει την καρποφορία υποσχόμενος πλούτο τον χαρισάμενο. Είδα σαν ένα πρόσωπο θεού να αναφαίνει πίσω από το αντικρινό βουνό το ξέσκεπο κι αθάνατο μες τους αιώνες. Και στην πλατεία του χωριού ο πλάτανος σαν αιωνόβιος ύμνος εφουρφούριζε πάνω από τα τραπεζάκια του παλιού εκείνου καφενείου ομιλώντας ελληνικά παράδοξα. Είδα που οι περιουσίες ήτανε στα στήθια των ανθρώπων και όχι στις τσέπες τους, είδα αυτά που μόνο σε ποιήματα χωράνε. Αν λέω και ξαναλέω πράγματα είναι που έχω αγωνία πριν να λείψω απ’ τον κόσμο θέλω να καταγραφούν όσα μπορώ και περισσότερα θαύματα. Να γίνει ένα αφήγημα συντελεσμένο από τις αθωότητες που πλησιάζω και μου αφήνουνε στα χέρια ένα μάλαμα ένα στολίδι που ξεπέρασε τις λέξεις και δεν είναι λογοτεχνία σκουριασμένη, δεν είναι αυτό που μεταφράζεται- είναι εκείνο που αν το μεταγλωττίσεις είναι ουρανός και είναι σαν μια άπεφθη διδασκαλία που ορμά σαν την φωτιά να αποστομώσει τις κακεντρέχειες που δεν θα συγχωρέσουμε!

3/ 1/ 2026

10

Έφοδος στον ουρανό… Γρήγορο στις αντιδράσεις του βράδυ Σαβανώνει τα πάντα με επιμέλεια Πετάνε νυχτερίδες αποφασισμένες να νικήσουν Οι ώρες είναι επικές Γαντζώνονται απ’ την σιωπή Όλες έχουν μια τακτική ακμαία Όταν βαδίζω μέσα στο προάστιο Είμαι η σκιά μου δεν είμαι εγώ Είμαι μία ξεθυμασμένη ύπαρξη που ασθμαίνει Κυνηγώντας τον κάποτε εαυτό της Οι βιτρίνες φωτισμένες διαλαλούν για την ύλη την φαντασμαγορία της Κούκλες πιο πλαστικές από την φαντασία Με περούκες λαμπρές παρακινούν στο ‘’αποκτήσαι’’ Η φτώχεια είναι μία συστολή που σε πεθαίνει Αν ακούς τον θόρυβο της πόλης είσαι μυσταγωγός της είσαι ακόλουθος Τι γραμμικός που ανεβαίνει αυτός ο θόρυβος μες την αγρύπνια! Πώς μπαίνει κι η ευθυκρισία των πουλιών μες τον λογαριασμό πώς λέγονται Τα άρρητα με έναν τρόπο ανήκουστο εκπεφρασμένα! Καλείται ο ποιητής να δώσει λύσεις λες τον έταξε η μοίρα να ακριβολογεί Μπα! ένας ονειροπόλος δεν κατάφερε ποτέ του να πετύχει μια γαλήνη Όπως τον μελετώ ξέρω πως σφάλλει σαν ρινόκερος που ροχαλίζει αλλόκοτα Αν τον πιστέψεις δεν θα βρεις ελπίδα μία χίμαιρα θα βρεις Ωστόσο πρέπει να προσβλέπεις σε επαναστάσεις που δεν γίνανε Κι αυτές που γίνανε δεν ωφελήσαν και πολύ αν θα τις αναλύσεις Όλα ‘’βιτρίνα’’ όπως λέγαμε όλα μία ντουφεκιά στον ουρανό Ωραία που το είπε ο άλλος να’τανε μια έφοδος και μόνο!

8/ 1/ 2026

11

Τίποτα δεν γίνεται απ’ το τίποτα· Πρέπει να θυσιάσεις και ‘’κάτι’’. Οι μέρες περνούν σαν το νεράκι, χάνονται. Είναι γυμνές οι μέρες, χωρίς επίφαση. Καταγράφονται σε μια αόριστη σελίδα του Χρόνου κι ενώ εμείς Προσβλέπουμε σε μια ζωή χωρίς ελπίδες!

Υπάρχουν αυτοί οι ασφυκτικοί μικρόκοσμοι, που ο καθένας κλείνεται και νιώθει ασφάλεια να ανήκει, που τον πλαισιώνουν με μια φαντασμαγορική διάθεση να μην απομακρυνθεί ούτε να δει άλλες αλήθειες από αυτές που του πλασάρουν αυτοί, και μια αυθυποβολή να νιώσει επαρκής μέσα στην ανεπάρκεια του…. Ω ναι! Αυτό το διαβολάκι, που καταντά πάντοτε σαν μια νοσηρή εξουσία, είναι η συντήρηση ενός ‘’συστήματος’’ σάπιου και κολασμένου… Πουφ! Δεν μπορώ! Ας μονάσω. Ναι, ας μονάσω…

12

Στον έρωτά σου όλη η μυσταγωγία… Τυλίγεσαι την ψυχή σου κάτι φορές και μιλάς Με το φεγγάρι που σε κάνει λυπημένη Είσαι σαν μια απαρασάλευτη καταιγίδα που θα έρθει επάνω μου Ό,τι ζήσαμε με την φούρια ενός μετεωρολογικού φαινομένου περνά Και χάνεται μέσα σε απελπισμένη ελπίδα Δεν μπορώ να σε διαβάσω μέσα σε τούτον τον καιρό τον βουλιαγμένο Όλος ο χαρακτήρας σου είναι κλειδωμένη συμπεριφορά που δεν Θα ξεκλειδώσουνε οι έμπειροί σου ψυχολόγοι Μπορεί να μείναμε παιδιά που δεν χορτάσανε παιχνίδι και τον θαυμασμό Ίσως όπως τα είπαμε ο ένας προς τον άλλον να περιείχε ένα λάθος Πάντως ναυάγιο οι ελπίδες μας και μπάταραν μες τα ρηχά Τώρα σαν κλείνουμε τα μάτια σκέφτεται ο καθένας την μελαγχολία μαζί του Ανθρώπινα όπως καθένας καταφέρνει να τον παρηγορεί η ανάμνηση. Το βλέπεις και το βλέπω πως εάν δεν βάλουμε τελεία η παράγραφος Του έρωτα θα είναι μια μακρυγορία που θα μας κουράσει κι άλλο Καλά λοιπόν το κάναμε καλά κρατήσαμε για το μυαλό τις αναμνήσεις Έτσι κι αλλιώς η μνήμη με εικόνες θρέφεται Θα με ακούς που λέω και λέω και το όνειρό μας έχει μόνο ενεστώτα Θα σε συνθέτω στο μυαλό μου από χίλια ειπωμένα σου χίλια φιλιά Που στοιχειοθετήσαν το ερωτικό μας βασανάκι Πιάνομαι από λέξεις πάντοτε λες κι είναι οι σωτήριές μου χειρολαβές Σε βάθος χρόνου θα αφανιστούμε Ποιος να κρατήσει κάτι που τον πόνεσε δια παντός Μπορεί στα ποιήματα να μείνει η οσμή σου Μπορεί να είσαι μία πεταλούδα ροδοκόκκινη Που εκτοξεύεται από το υπερπέραν Και σώζει την κατάσταση και όλον τον πόθο Εκείνον που αγγιχτήκαμε σαν με φωτιά και έγινε μες το κορμί μας Ένα επαναστατικό ωραίο δευτερόλεπτο που αξίζει Αιώνες συγκινήσεων και αγέρωχης ευαισθησίας Όπως θα γείρουνε και τα πουλιά στην τρυφερή φωλιά τους για να κοιμηθούν Σαν λυρικά μεγάφωνα που διαλαλούν μια όμορφη αιφνίδια αυταπάτη….

11/ 1/ 2026

13

Πολλές φορές ήρθα από κει πού κανένας δεν έρχεται… Αφήνοντας το λερωμένο γυλιό μου πάνω στην σκληρή πέτρα, αφουγκράστηκα την γύρω μου πραγματικότητα, και αθωώθηκα. Είπα: ‘’Δεν φτάνουν οι λέξεις για τις λέξεις, θέλω και νόημα, θέλω να μην ηχούνε στα αυτιά μου κλαπατσίμπαλα πολέμου, θέλω να νιώθω αυτοκρατορίες να γεμίζονται γιατί δεν νομοθέτησαν σωστά, θέλω να σώζω το μικρό ζωάκι το αδέσποτο, που με κοιτά μέσα στα μάτια και με εμπιστεύεται, να βρίσκω την συμμετρία των ουρανών, να είναι πίσω απ’ τα ορατά η εμμονή μου, θέλω να μένω αυθαίρετος μέσα στον Λόγο, όμως πιο εντεταλμένος από ένα πουλί που κελαηδά να ξεκλειδώσει τα σφαλιστά παράθυρα του κόσμου, αυτό ζητώ χαϊδεύοντας μια Ποίηση που σας παραξενεύει!’’

11/ 1/ 2026

14

Απέναντι σε όλες τις προφητείες μένω διστακτικός Νομίζω θα με αφανίσουνε Πάντως εγώ έχω μπαρούτι να τινάξω στον αέρα και την αφεντιά μου μιας και εσείς θα σβήνεται ό,τι γράφεται με ειλικρίνεια και πόνο Να μην αφήσει ίχνη η Αλήθεια πάνω στην φρικτή ζωή σας…

Είναι το μεράκι μου φτιάχνω αυτό το κομπολόι μιλάει με ήχο χτύπο προς χτύπο χάντρα την χάντρα κάπου παρηγορώντας με που οι ώρες φεύγουνε γοργά κι εγώ αναζητώ κάτι να σπάσω την αμηχανία μου…

15

Ορμέμφυτη τόσο! Στην φίλη μου την Κάκια Παυλίδου, στο φωτεινό κορίτσι που δυναμιτίζει την πραγματικότητα!

Το φως δεν προδίδεται το φως δεν είναι τυφλοσούρτης Να τον ακολουθήσεις κι ας χαθείς. Ή το’χεις ή δεν το’χεις να φωταγωγείς. Ε ρε κάτι υπερωκεάνιες κουβέντες Που απλώσαμε σε άλλες εποχές! Και τώρα σε θαυμάζω Που ζεις αέρινα και καλλικέλαδα τόσο! Κόβονται σαν τις βασιλόπιτες οι Λογοτεχνίες… Κι αν τύχεις το φλουρί το έτυχες· αν όχι Θα ζήσεις με λιγότερη αισιοδοξία. Μα εσένα δεν σε κάμπτει τίποτα που είναι τσουχτερό· Θέλω να πω τέτοιος υδροηλεκτρικός που είσαι Σταθμός, φωταγωγείς όλη την πόλη και ακόμα πιο! Με το μολύβι μου σκιαγραφώ τα θάρρη σου μα ξέρω πως δεν αποδίδει Η έμπνευσή μου αυτό που είσαι πριν να γίνεις κάτι ανώτερο. Πώς να σε πω ο φτωχός αφού ο πλούτος είσαι Ενός μύθου που την Ιστορία ξεπέρασε; Θα εύχομαι μονάχα να είσαι αυτό το επίλεκτο πλάσμα που στο χαμόγελό του φαίνονται όλα. Να είσαι η Τύχη, να είσαι η Χαρά, να είσαι η Αλήθεια, η Αγάπη, η Καλή Καρδιά, ο Ουρανός της Ποίησης και του Έρωτα η πεδιάδα!

13/ 1/ 2026

16

Σε διδασκαλία σιωπής… Και αν το πω σαν να μην το είπα θα είναι… Θλιβερή είναι η σιωπή κι η μοναξιά μας πιο ακόμα θλιβερότερη. Ξεφεύγουμε από όλα, μόνο από τον εαυτό μας δεν ξεφεύγουμε. Όταν σε σφάζουνε οι λέξεις, τι λογοτεχνία να ποιείς τι ένα ταριχευμένο πτώμα ποιήματος που σε τυράννησε τις νύχτες… Σιγά σιγά ένας γραφιάς θα γίνω που ‘’πουλάει μούρη’’ στις ταξιθέτριες ενός θεάτρου που διδάσκει μια ζωή αλλόκοτη. Τα λόγια μου θα με διεκδικήσουν έστω πεθαμένο. Καταλαβαίνω ολοένα περισσότερα. Θα γίνω μία μούμια που χλευάζει. Ετούτη η γραφή είναι μια νυχτωδία πόνου που αντηχεί σε άδεια δωμάτια κάτω από ένα βέβηλο φεγγάρι…

13/ 1/ 2026

17

Ιχνηλασία… Κάτω από τις ήσυχες φιστικιές ένα γυμνό Αεράκι έπαιζε με το στιλπνό γρασίδι αναμαλλιάζοντας Την γη σαν μια γαλακτοφόρα σκανταλιάρα αίγα. Πολύ πρωί για να βρεθώ χωρίς κουράγιο. Έσφιξα την ζώνη και περπάτησα κατά την λίμνη, οι ήχοι Του ξημερώματος τελάλησαν κάτι από λευτεριά. Έτσι Τους ανακάλυψα. Με γιορτινό χειμώνα κι ολοκάθαρη διάθεση η μέρα αποφάσιζε γαλάζια. Αρχίζανε να τιτιβίζουν οι ταξιαρχίες των πουλιών. Όλα που θα κατείχα θα ήτανε ευλογημένες λέξεις Μπορεί και ένα συμπέρασμα που δεν με περιέχει και με αγνοεί. Πιο πέρα είδα το νερό να ρυτιδώνεται από μια καλαμιά που φλυαρούσε. Ένα παπί δεν άφηνε την ησυχία να στεριώσει. Έστεκε εκεί σαν μάγος απομακρυσμένος ο Ιανουάριος. Για τα μελλούμενα δεν αποφάσιζε κανείς. Ίσως όλα που έχω κατορθώσει να είναι άνθηΆνθη της λύπης μου, ανθάκια μιας μελαγχολίας Πέρα από τις συνειδήσεις μας υπάρχει ένας τόπος που η ψυχολογία δεν επεμβαίνει Είναι θρυπτός ο άνθρωπος και εύκολα χαλιέται. Κάτω από τους αψηλούς ευκάλυπτους ερχότανε το σίγουρο ξημέρωμα. Οι ηλιαχτίδες κάνανε γιουρούσι στην καρδιά μου. Σε κάθε δευτερόλεπτο στάλαζε βάμμα λυρικό. Αυτό που ήμουνα το επανεξέταζε η ζωή σαν κάτι απόλυτα αποφασισμένο… Ξημέρωνε· ωραία ξημέρωνε! Στο πάρκο οι μουσικές των φύλλων ζωντάνευαν τα κλωνάρια…

14/ 1/ 2026

18

Δανείζομαι μια δόξα Ημερών που δυσκόλεψαν και σου επιστρέφω Τον έρωτα όλον. Δεν είμαι πια εγώ δεν είμαιΗ φωνή μου άξεστη τρυπάει τον τρυφερό περίγυρο και σε φτάνει Ακολουθώντας το άρωμά σου το μυστικό. Πίσω από όλες τις πράξεις μας είναι η αγάπη. Κάτω από όλες τις προθέσεις μας είναι η αγάπη. Όταν πεθάνουμε θα μείνει ένα σκοτεινό φως που θα ανασαίνει Από τα κόκαλά μας και θα είναι Η αγάπη… Μόνο η αγάπη… Μάτια μου!

Με την λύπη μου πάω

είμαι

Ορφανός ποιος με κατατροπώνει; Δεν μιλώ Μια σφηκοφωλιά μες την τσέπη μου, ένας σφιγμένος λόγος Φάσκω για να αντιφάσκω Μου αρέσουν οι παράξενες ισορροπίες….

19

Ανακουφιστικό τρίγωνο μιας θαλπωρής… Κάπου τον ακουμπώ τον έναν πόλο και εκεί κοντά μου λες ο άλλος συντρίβεται Αρχέγονα παιχνίδια θα με στιγματίσουνε Δεν είμαι παρά ένας μεθυσμένος Φτωχός που προσπαθεί να αντέξει την πικρή ζωή Ίσως ο πιο Μελαγχολικός από όλους Στον εαυτό μου κλείνομαι όπως για να τον μάθω αντοχή Ζυμώθηκα μέσα σε μία άκαιρη επανάσταση Όλοι πια υποτάσσονται στον μπαλωμένο εγωισμό τους Η εποχή βοά μα δεν υπάρχει να αντισταθείς η θέληση Ραγίσανε τα λόγια κι οι φιλοσοφίες Αστικό περιβάλλον, τοκογλυφικό γύρω ντεκόρ Ταμείο επί ταμείο- όλα ταμείο πάντοτε είναι Με χρέη αναρίθμητα βγήκα κι εγώ να ζήσω καταματωμένος Μπελάς η ανάμνηση- τι να θυμάσαι όμως; Θα έχει πια σκουριάσει η αξία μας Στήνω στα πόδια της την ευτυχία και πεθαίνει - δυο λεπτά μετά- δυστυχισμένη Με ένα όνειρο ευτυχώς κι απόψε συγκεντρώνω τα μυαλά μου Τρίγωνο ανακουφιστικό μιας θαλπωρής…

18/ 1/ 2026

20

Εκβολή στον τόπο της συνείδησης… Σφάλλω εγώ που έπρεπε ωραία να υπερβάλλω… Και ποιος δεν σφάλλει όμως; Τώρα που ωραία οχυρώθηκα πίσω από τις ακραίες μου απόψεις Έγινα πιο απόλυτος από ένα αγκάθι ρόδου που τους πάντες απειλεί Την ομορφιά εκείνη υπερασπιζόμενο… Ο χρόνος είναι λευκός και η σκέψη είναι διάφανη Κόκκινα είναι τα δευτερόλεπτα και κίτρινη είναι η διάθεση να υπερβάλλεις Γαλάζιο είναι το πουλί και δεν σε συναντάει Παρά σε ένα παραμύθι που σε αφάνισε… Είναι ο μύθος που θα πρωταγωνιστήσουμε είναι η Ιστορία που θα προσπαθήσει να ρεφάρει Για τα χαμένα της είναι η λουλουδένια μας αβελτηρία Χανόμαστε σε κάποια ώρα που βουλιάζει Εκβάλλουμε σε τόπο της συνείδησης…. Όλα τα είπε ο ουρανός λοιπόν, όλα για όλους Θα αποσυντονιστούμε θα γυρέψουμε μία λατρεία που δεν είναι και ακραία θρησκευτική Κοιτάζω προς το άστρο, μου χαμογελάει Ετούτη την αόρατη Σκάλα θα κάνω μια προσπάθεια να ανεβώ Ίσως υπάρχει ένα περίσσεμα θεού ακόμη…

18/ 1/ 2026

21

Απροσκύνητος…. Ωραία με λειαίνει η προπαγάνδα…αλλά εγώ πουθενά για να υποταχθώ δεν εντάχθηκα. Μύρισα το ωραίο ρόδο και με επλημμύρισε η μοσχοβολιά Η ευλογημένη. Έξω ίσως από την εδική μου εποχή Μάλλον οχυρωμένος πίσω από μιαν αγάπη Πάλεψα για ενός φιλιού τον καθαγιασμό. Η δικιά μου ορχήστρα είναι αινιγματική… Την απαρτίζουνε βιολιά πιο λυρικά από τις παπαρούνες Και ατελέσφορα λαούτα που λαλήσανε σε γλέντια που ο λαός τα επροσκύνησε. Νάτην η Ποίηση! Έτσι την ξέρω. Και αν εκτροχιάζομαι κάτι φορές με λάστιχο σκασμένο και με αμφιβόλου δράσεως γραμματική Είναι απόψε καταχείμωνο και μέσα μου μιλάει η Άνοιξη, ο καυτερός καιρός των αινιγμάτων. Φέρω και ό,τι φέρω είναι ψήγμα της αγνότητας αιώνων!...

21/ 1/ 2026

22

Ο Χρόνος είναι ένας φοβισμένος τσαρλατάνος… Δεν μου αρέσουν τα ακροατήρια… Δεν είμαι επιθετικός κι ας είμαι σκαντζόχοιρος. Δες με! κρύβομαι ουσιαστικά και από σένα Και από μένα: Είναι ο τρόπος μου. Μια συστολή είναι οι λέξεις μου κι ωστόσο όλες είναι μέσα σε μία κάνη όπλου έτοιμη να εκπυρσοκροτήσει. Γαμώτο, πιο ευάλωτος κατάντησα από μια πεταλούδα! Αυτά που χάρηκα ήτανε τα αθώα μάτια ενός παιδιού που απορεί πώς χώρεσαν όλες οι λεπτομέρειες μιας αυταπάτης μέσα στο κουρεμένο κεφαλάκι του! Κι όταν τα ταξινόμησα αυτά Ο Χρόνος μου ήταν ένας φοβισμένος τσαρλατάνος…

21/ 1/ 2026

23

Δεν ωραιοποιείται η λύπη… Για τις μικρότερες σκέψεις μου έχω τα μεγαλύτερα φτερά… Συρρικνώθηκα και ποιώ ήθος λυπημένου Και που δεν μιλάω μιλάω Μαρτυρούν τα μάτια μου το συντελεσθέν που με μικραίνει Η Φωνή μου είναι σκοτεινή φωνή Πια- φωνή κουρασμένη… Αχ, έτσι που έφυγες, πληγή που φάνηκε στο χώμα! Τι να σου κάνει κι ο πηλός; χαράσσεται εύκολα και το χαράκι μένει Αν με ακούς από το υπερπέραν το επέκεινα Νεύσε μου ότι και εκεί έχει πουλιά Πουλάκια ωδικά που νομιμοποιούνε την ανθρώπινη απουσία!

Θεωρίες επί θεωριών, βαρέθηκα τις θεωρίες. Θέλω να ξεκαρφώσω την στέγη του ουρανού και να δω τι έχει εκεί παραπάνω!

24

Τις μεγαλύτερες μάχες τις δίνουν οι πιο λιλιπούτιοι πολεμιστές! Ε ναι! Και όσο πιο μπαταρισμένοι δείχνουν μέσα στην φωτιά αυτοί δεν έχουν Παρά να θυσιάσουν τα κορμάκια τους για μία επιβίωση που ολοένα θα χωλαίνει. Πώς να το πω; Με σεβασμό να πάμε στις απώλειες εκείνες που δεν τις καταλαβαίνουμε!

Καθήμενος στο εδώλιο της μαθητείας… Είμαι ένα τσαλακωμένο θαυμαστικό πολύ λυπημένο. Κάθομαι και αναρωτιέμαι πόσα λάθος που έπραξα. Βλέπω την φοβισμένη κατσαρίδα που τρέχοντας κρύβεται Πίσω από εκείνο το ερμάριο με τα ληγμένα όνειρα. Όσο το συμπυκνώνω τόσο με ξενίζει το νόημα. Σε όλα που επιχείρησα σαν ουραγός τα υπηρετώ. Απόψε έχει αίγλη μόνο το φεγγάρι. Ένα αεράκι ευλογεί τα άοκνα φυτά. Έφυγε η μανούλα μου σαν το πουλάκι το Φοβισμένο. Έφυγε. Κρατώ στην μνήμη μου εικόνες από τα παλιά: Κρατώ ένα πινακάκι και επάνω του γράφω με κιμωλία Γράμματα του αλφαβήτου και μία ψυχή μαθητική Του παιδικού παραμυθιού μου ερμηνεύτρια!

26/ 1/ 2026

25

Στον φίλο μου Βασίλη Σπανό…. Αιθεροβάμονες…. Εμείς κι εσείς, ουτοπικοί αναγνώστες και κάπου συναντιόμαστε, ούτε ψηλά ούτε και χαμηλά, στον κορεσμό μίας Ιδέας, πώς οξειδώνεται και η συνείδηση και αλλάζει αφήνοντας το αλογάκι της να χλιμιντρά πάνω στο καταπράσινο λιβάδι!… Αυτή η εξουσία η μέσα μας, η μυστική! Βγαίνω αξημέρωτα να συναντήσω την νύχτα. Βγαίνω από τον κουρασμένο μου πηλό να με ταλαιπωρήσει ο ουρανός που σωστά σκυθρωπιάζει. Είμαι σαν ερυθρός σηματοδότης που μπλοκάρει όλη την κυκλοφορία. Στα χέρια μου ένα μικρό μπεγλέρι θραύστης της αμηχανίας και μια σακούλα με λίγο νερό για το γατάκι μου και λίγη τροφή,

να νιώσει πως το αγαπούν το ζωντανό!

Μπορεί κάτι σαν ποιητής να είμαι που αλητεύει μέσα στα βαθιά σκοτάδια ο ρωμαλέος τυφλοπόντικας ο εύγονος… Θα σταθώ πάνω στην χλόη την φρεσκοπλυμένη από την χτεσινή βροχή. Θα μιλήσω στον εαυτό μου ωραία. Κάθε φορά ωραία του μιλώ και τα βρίσκουμε. Στο τέλος είμαστε δυο, δεν είμαι ένας, είμαστε ένα διδυμάκι απίστευτο! Και αφού συμμαζέψω εικόνες και μυρωδιές στο μυαλό μου 26

στο σπίτι θα γυρίσω για να μου διηγηθώ αυτό το ωραίο παραμύθι, αυτήν την ολόσωστή μου υπεκφυγή να βγαίνω μες τον κόσμο κι απ’ τον κόσμο να απουσιάζω Εγώ ο Μεφιστοφελής ο μέγας και ο πιο λιλιπούτιος ταγμένος σκηνοθέτης σε μίαν ανάταση που ολοένα αλλού με πάει από εκεί που και ο ίδιος φανταζόμουνα….

27/ 1/ 2026

27

Στην Μάρθα Aγγελάκη που πάντα μια αγωνίστρια είναι!

Όλες οι περιπτώσεις της χαράς είναι επιθυμίες που κατακτήσαμε απέραντα ευλογημένοι. Όμως κι οι δυσκολίες κάποτε που μας ζορίζουνε Είναι εγρήγορση που μας αναλογεί και θα μας κάνει Να βλέπουμε κάθε πραγματικότητα αλλιώς. Ας μείνουμε συγκεντρωμένοι Να νιώθουμε πως οι δυνάμεις μας είναι ένας ατέλειωτος οίστρος Που κάνει την ψυχή μας αβρότερη. Ένα τριαντάφυλλο είναι η προσπάθεια μας η κάθε Και μοσχοβολά στον αέρα. Πώς να την πεις την θέληση αλλιώς από Ότι σαν ένα τραγουδάκι είναι που ευφραίνει την καρδιά μας την άσωτη; Κάποτε έρχεται ο πόνος Κάποτε η λύπη θα μας κυριεύσει Κάποτε με το βλέμμα μας δεν νιώθουμε ότι ζούμε πολύ κοντά στην καθαρή βροχήΕκεί ας έχουμε όλες τις αισθήσεις φλογερές. Κάνεις έναν σωστό διασκελισμό και, νάτο, πάει το πρόβλημα Πατάς και πάλι εκεί στην όχθη την ωραία χορταριασμένη που σε έκανε να νιώθεις κάποτε την άνοιξη. Εδώ σε θέλω! Σιγομουρμούρησε όσες αλήθειες σου έμαθε η ζωή. Μην μείνεις άφωνη. Μετά από όλες τις δοκιμασίες ένα όμορφο πρωί θα λάμψει μες τα μάτια σου που θα απορούνε πού ήταν όλη αυτή η ομορφιά που σχεδόν την ξέχασες. Μα είναι εδώ. Και θέλει να σε πείσει ότι σου ανήκει!

28

Συσχετίσεις… Ολόφρεσκο είναι το ρήμα και εγχάρακτο επάνω στο κροντήρι που ο οίνος έσμιξε με το νερό φουρτουνιασμένος όλος. Αγαπημένε κεραυνέ

ντέρτια πολλά ξεπλένεις!

Ίσως ο Δίας εξιφούλκησε νευριασμένος πίσω από των νεφών το παραπέτασμα… Τι να του πεις του αλλουνού θεός που είναι;

Άστο

καλύτερα! Και στο βαρβάτο άτι εκαβαλίκεψε ο ημίθεος να εξαφανιστεί. Ε ρε ωραία που θα τα διηγηθεί ο ιστορικός εκείνος που έχει και σέβαση και την τυπολατρία φανερά την ακυρώνει! Όπως χαμογελώ τα λόγια μου ξεφεύγουν από την παράσταση- ίσως δεν είμαι παρά ένα αρχαίο εξάρτημα στην πόρπη του αγριωπού θεού, ίσως δεν είμαι παρά μια λέξη αγκαθένια που βοά στερεωμένη σε μυθολογία βολική μα ξεχασμένη…

31/ 1/ 2026

29

Μυσταγωγικό… Μια ζαλισμένη ανία, λίγο πριν τα μεσάνυχτα Σαββάτου, άηχος είναι απόψε ο ουρανός και φυλακίζει τις φωνές που δεν ανταποκρίθηκαν στου ονείρου τον χτύπο… Κάπου εδώ και το φεγγάρι αρκούντως μεγάλο συλλάβισε τον νου μου που κρατούσε σκέψεις και αφού τις ξεστόμισε στον ουρανό διέγραψε ένα κύκλο σαν φιγούρα ενός χορού παλαιωμένου κι ύστερα πλάγιασε πάνω στα μπαμπακοσύννεφα και στην καρδιά μου. Απ’ τον φλοιό των δέντρων έτρεξε ρετσίνι δάκρυ και στο μάγουλο της νύχτας έκαψε τους ίσκιους των αλαφροΐσκιωτων ο απαλός αέρας με ηγεμονίες πέρα από την βλάστηση την θαλερή εκούσια κι ακούσια του χειμώνα. Αυτό που συντελέστηκε υπήρξε αιφνίδια η επιθυμία μου. Και στις στενές μου φλέβες κελάρυσε το αίμα σαν παλμός μελίρρυτος. Πάντα μια αγάπη είχα για παρομοιώσεις! Κατ’ ουσίαν να λέω τον λόγο ενός θεού και να μην είμαι ούτε θρησκόληπτος ούτε φανατισμένος με φαντασίες που έχουνε λήξει μέσα μου προ πολλού. Κι αυτή η λογοτεχνία η αποστομωτική, έτσι όπως περπατώ μονάχος στο προάστιο μες το πυκνό σκοτάδι το μπαρουτοκαπνισμένο και την σημειώνω στο μυαλό μου κεντρίζει όλα τα πράγματα να μην εξεγερθούν όλα κοιτάζω γύρω μου που είναι σαν σταματημένα κι όμως ανάβουνε επικά από τον αναπτήρα των αστεριών και με καταδεικνύουνε 30

σαν τον φονιά που ψάχνει να κρυφτεί στον ίσκιο του από πίσω στο αρχαίο δεντρολίβανο που όμορφα τον σαβανώνει αφήνοντας να υποψιάζεται η αφεντιά του τιμωρίες που του πρέπουνε….

1/ 2/ 2026

Ανάδυση… Από πού ξεφυτρώνει το ρόδο και τίνος το όνομα ψιθυρίζει; Έρχεσαι απ’ τα έγκατα, ή σχηματίστηκες από αιώνων φωτιά και αορίστου θαύματος την ευαισθησία; Νάσε εδώ που η ρέμβη υποχωρεί και ευτυχώς μία νερένια υπόσχεση σε απελευθερώνει απ’ την ανυπαρξία σου… Μονάχα σιωπές σε έχουν πει- παράξενο!εσύ είσαι από θορύβους καμωμένη και βαθιά αντίληψη θρησκείας μετέχεις κάθε Ομορφιάς και ένα διαγώνιο μαχαίρωμα σκίζει το καταπέτασμα να φαίνεται του κορμιού σου το ολοστρόγγυλο πάθος το αιώνιο. Δεν σ’ έμαθα ποτέ μου. Μπρος στην μορφή σου διαλύομαι για να σε προσκυνήσω που αναφαίνεσαι από την μαντική μου πένα, μια ξαφνική ιέρεια που ενορχήστρωσε μυθολογίες κάτω από το μάτι του ουρανού!

1/ 2/ 2026

31

Η αγάπη… Να την θυμάσαι την αγάπη κι ας σε προσπερνά

πάντα μια λύτρωση θα είναι

Που σε αφήνει εκτεθειμένο στην πρωτόγνωρη αίσθηση Το σώμα σου να γεύεται το άλλο σώμα. Να την θυμάσαι την αγάπη, είναι αλληλογραφία που δεν θα σου αποκρύψει τίποτα Θα σε παρακινήσει στο τραγούδι Θα σβήσει την πίκρα σου θα σε ομοιώσει με κάθε αθωότητα που μέσα σου έχεις Θα σου ζυγίσει πιο βαθύτερη την κουρασμένη σου αναπνοή. Γύρω σου ολοένα θα φουντώνουν οι ηγεμονίες Αν βγεις από αυτήν την δίνη ίσως έχει άλλο νόημα ο ουρανός Μπορεί για έναν στίχο μια ζωή να αγωνίστηκες Βρε συ, βελάζεις; Αλήθεια ακόμα βελάζεις; Ω ναι! Απ’ τα πλευρά σου αν πλάστηκε μια θηλυκή εξάρτηση Όλο το πρίσμα το ερωτικό δεν θα μπορέσει ούτε μια στιγμή να περιγράψει Την άηχη αντήχηση να πλημμυρίζει η ψυχή σου μελωδίες Τι έρωτας σε γέννησε καημένε μου για να σε αφανίσει!

32

Στριφογυρίζω μες τον αέρα σαν ο αδάμαστος δούλος μιας σιωπής· Είμαι η αντίρρηση όλων· Γεύομαι το ψύχος σαν ένα σιρόπι γλυκό του χειμώνα· Τόσοι γύροι τόσες στροφές- άοκνο είναι το μέσα μου εμβατήριο· Όταν με μάθεις θα έχω πεθάνει- αλλά βλέπεις Μόνο κοντά στον θάνατο υπάρχει πάντα η αιωνιότητα!

Ας τραγουδήσουμε μεθυσμένοι ας τραγουδήσουμε! Αφήνοντας κατά μέρος τα λυρικά φτερά μαςΑς μέναμε ορφανοί σαν τα πουλάκια τα έρμα που τιτιβίζουνε Μες το χάραμα υμνολογώντας μια επικείμενη Άνοιξη! Ας περπατούσαμε τρεκλίζοντας ‘πα στα πλακάκια Ερωτευμένοι όσο ποτέ- ας σε ήθελα Κι ας με ήθελες, σαν εκπεσόντες άγγελοι ενός ανύπαρκτου παραδείσου· Ας μαθαίναμε να ξεμάθουμε όλες τις γνώσεις μας τις – πιακολασμένες!

33

Όταν το παρασκήνιο εισβάλει στο προσκήνιο, ουαί κι αλίμονό μαςΘα λιώσουμε θα κλάψουμε και στα στερνά θα χάσουμε κι αυτόν τον εαυτό μας!

Κοντά σου θα χορέψουν οι πλανήτες όλοι - σαν που πειθήνιοι θα σου παραστέκονται που θα τους παρασέρνεις σε δίνη με χρώματα λουσμένοι ολόκληροι! Αυτό δεν είναι ερωτική αφετηρία είναι ερωτική συντριβή είναι βαρούλκο που θα ανασύρει την βαθιά ψυχή σου την καλλικέλαδη απ’ τα βαθιά των πόθων στον πιο καθαρό ουρανό του πάθους….

34

Ουτοπικής υπόστασης… Σκαρφαλώνω στον ίσκιο μου είμαι αλπινιστής των αντιφάσεων πελαγοδρομώ σε αμφίρροπες μέρες λεπταίνοντας τον φλοιό των αινιγμάτων. Ίσως οι ηθικές καταγραφές μου να’ ναι ένα λουλούδι που φαντάζεται πως ζει ξανά και ξανά μοσχοβολώντας. Κι όπως απομονώνομαι από τον θόρυβο των προαστίων μάλλον βελάζω μην μπορώντας να αποβάλω του αμνού την αθωότητα ζω με αναπνοή που δεν θα χωρέσει σε στήθια. Εδώ να με βρεις που είναι οχυρό ο εαυτός μου και που τον δασκάλεψε ο ουρανός να επιμένει σε μια πλάση αβρότητας και που την διανθίζουνε των κήπων οι φρυγμένες ματαιότητες….

18/ 2/ 2026

Απ’ όλα τα παιχνίδια το πιο ζωτικό είναι εκείνο της αγάπης. Να μην σε καταβάλει ο πόνος σου να μην λυγίζεις- αν καταλάβεις πόσο είναι πιο σημαντικό το όνειρό σου να γαντζωθείς πάνω σε μία αυταπάτη που σε θρέφει μέχρι της αιωνιότητα. Αχ φουκαρά μου! Πλάσε μία ελπίδα απ’ το πουθενά· τουλάχιστον δεν θα υπάρχεις μόνος!

35

Με παρρησία… Όχι δεν είσαι μίσχος, είσαι μια έντονη παρουσία από λουλούδι που κραυγάζει για μια απελευθέρωση επιβεβλημένη. Η Ποίηση σε αγγίζει ξεφλουδίζοντας την κάθε όψη σου κι ενώ εσύ υπομένεις το άρωμα της παρειάς σου. Πώς να σε πω; Ανήκεις σε μια ραψωδία που δεν γράφηκε ποτέ της. Όλες οι λέξεις έχουνε ανάγκη λεξιλόγια που κρέμονται σαν φρούτα παραώριμα από μία πορτοκαλιά που δεν ξιπάζεται μόνο ζητάει να εκφραστεί επάνω στην επιδερμίδα σου έντονα τόσο!

24/ 2/ 2026

36

Υπόσχεση… Ν’ ανταγωνίζομαι τον ίσκιο μου κι από το ύφος του να μην καταλαβαίνω που με χλευάζει ο τιποτένιος και που με κορόιδεψε ολοζωής ο αλητήριος τόσο! Έτσι κρατώ την νύχτα πάντως και την κάνω συντροφιά, έτσι…. Μπορεί να έγραψα κατάστιχα και να με σκούριασε η πάσα που δεν ήρθε ελπίδα. Τώρα κανοναρχώ μια μουσική που έρχεται και φεύγει πίσω από τις σκοτεινές κουρτίνες του θανάτου. Ανάβω ένα κερί στην λύπη μου και αισθάνομαι πίσω από όλες τις νοσταλγίες μου να δικαιώνομαι… Αν ζω και αύριο, θα πλύνω τα ιμάτιά μου στο βαθύ ποτάμι της αλληλεγγύης…

37

Η ζωή αλλιώς…. Η ζωή εδώ είναι ανάσα δίχως παγώνια και ματαιοδοξίες ρόδινες είναι τρύπιο φεγγάρι και ατασθαλίες του σκοταδιού Η νύχτα ξεκαλουπώνει τα πάντα και βοά σε διάρκεια την ώρα που σε παίρνει ο ύπνος και κλεφτά Καταφέρνεις να ονειρευτείς που σε πλήγωσε η φτώχεια σου τόσο Πώς να τα πεις αυτά σε ποίημα πώς να τα χαράξεις πάνω σε έναν κορμό μπανανιάς και να τα συλλαβίσεις την ώρα που θα μείνεις μόνη σου να ομολογείς Σκέψεις που έκανες και που δεν αξίζουνε τόσο Ο χρόνος σε τσουρουφλίζει σαν ένα έντομο που το καψάλισε η λάμπα Πετρέλαιου και το έκανε να νιώσει πόνο και απαξίωση Μόνο τα μάτια σου που λαμπυρίζουν μέσα στο βαθύ σκοτάδι κάτι λες και λένε για θεό που δεν συμπαραστάθηκε Στην άχαρη ζωή σου και που τον πιστεύεις ακόμα Αφού από μια ελπίδα ψάχνεις για να κρατηθείς Στον ενεστώτα των πραγμάτων και σ’ έναν αόριστο Των αινιγμάτων που σου βάζει ο πόνος σου και που δεν έλυσες ποτέ σου!

27/ 2/ 2026

38

Μνημόσυνο απόλυτα ιδιωτικό… Νιώθω τα πουπουλένια φτερά σου. Ήρεμη είσαι πια καθώς δεν σε αγκαλιάζει κανένας Χρόνος. Ανασαίνεις σε μια άλλη διάρκεια. Ήσυχα ξημερώνει, σαν με τεκμήριο αθωότητας. Σε μνημονεύουμε καθώς εσύ κρατάς αποστάσεις και κάτι ψιθυρίζεις που δεν είναι του κόσμου μας. Ίσως μια μέρα να συναντηθούμε. Μπορεί να πιάσω τα χέρια σου μες τα δικά μου και να σε ακούσω να μου πεις πάλι ‘’Παιδάκι μου…’’……θα έχω γράψει στο μυαλό μου την πιο επαναστατική ωραιότητα. Τώρα ανήκεις στον κόσμο που θέλεις…. Κοιμήσου ωραία!

28/ 2/ 2026

39

Το αίμα… Όλα τα φεγγάρια σιωπή και από τι κόσμους τσαλακωμένους προήλθαμε με μόνη μας παρηγοριά μια ποίηση παράξενης αδυναμίας; Μ’ αρέσει να καταλαβαίνω την αντίφαση, ένας τρόμος με πλημμυρίζει όταν σκηνοθετώ κάτω από την όποια ανάγκη Είμαι στο ζενίθ των επιθυμιών, το ναδίρ είναι μια φευγαλέα εικόνα όπου η ανθρωπότητα πεθαίνει Έχω πονέσει πολύ για το αίμα που χύνεται άδικα κάτω από το μίσος των πολέμων Έχω αφεθεί, είμαι κάτω από όλες μου τις λύπες Καμία εξουσία δεν με συγκίνησε ποτέ Η Ιστορία γράφεται στις φλέβες μου μέσα Ποιος νοιάζεται για την διάρκεια μιας ζωής; Τα βράδια κοιτώ τον ουρανό Τι φονικό φεγγάρι που έχει κι απόψε! Κάπου οι ζωούλες χάνονται για να γεμίσουν τα ταμεία Άθροιση, κι άλλη άθροιση, όλος ο πλούτος είναι αίμα Δαγκώνω την ψυχή μου,

ας μην ήμουν ανήμπορος, ας

μπορούσα να αποτρέψω το κακό, οι μέρες που έρχονται θα με δικάσουνε Όλο το όνειρο της ανθρωπότητας είναι αίμα….

4/ 3/ 2026

40

Μια απροσδόκητη ευχούλα… Μια μυστική αλληλογραφία πουλί με ήλιο να μιλούν και απ’ αρχής ο κόσμος να συνταράζεται… Όλες οι ελπίδες αντηχώντας είναι που μας συναρπάζουν. Μάχονται μέσα μας οι σκοτεινές με τις φωτεινές ηγεμονίες. Κάποτε έρχεται η εποχή του καρπού. Η Περσεφόνη έρχεται πάλι. Όλες ανανεώνονται οι νίκες. Το ποίημα γίνεται απελευθέρωση. Και μεις, λέγοντας όλο και λιγότερα κερδίζουμε μιαν αφθονία που είναι σαν η ευχή της μάνας μας μέσα σε έναν δύσκολο καιρό!

41

Πράξεις τραγουδημένες που δεν μας απορροφούν συντελούνται με ειλικρίνεια φωτιάς και πάμε να ερμηνεύσουμε την μέρα κατά το δοκούν- ξιφομαχία παίζει ο ήλιος με τα φρέσκα κλωνάρια, ο Μάρτιος είναι ένας πετυχημένος καπετάνιος που πλεύρισε την αποβάθρα της χαράς. Όλα με νόημα. Και οι παράγραφοι που τρέμουν μες τα λεξιλόγια και οι αρχαίες μουσικές τώρα που ξημερώνει και ακούγονται από μακριά, από μία πλευρά ενός βουνού που στερεώνει την ανάμνηση μ’ αρχαίο τρόπο μέσα στην καρδιά μας!

42

Η απόφαση… Πάντα, όταν αναμετριέμαι με τα θάρρη μου, Βρίσκω να είμαι πιο μικρός από το πιο μικρό μου πρόβλημα Που δεν κατάφερα να λύσω. Μα προχωρώ. Έτσι ιδρωμένος από αγωνίες και λιποψυχία. Μα προχωρώ. Και είμαι αποφασισμένος να δημιουργώ ποιήματα φωτιάς, ποιήματα Απόφασης, που στερεώνονται καλά μέσα στον κόσμο. Πάντα όταν αποφασίζω να αντισταθώ Είμαι ένα ωραίο δημιούργημα, ένας μικρούλης αρχιτέκτονας που αγαπάει τον κόσμο και τον κλείνει Μέσα στις χούφτες του!

10/ 3/ 2026

43

Γενεσιουργός αιτία… Λίγο πριν το πρωί είναι απόρθητα τα όνειρα. Ένα αεράκι φευγαλέο κομίζει θλίψη και την αποθέτει στα φυτά· Είναι γκρεμισμένο το σύμπαν κι οι ουρανοί διασταυρώνονται Απλησίαστοι μες τις σκέψεις μου και προφανώς πάντα ωραίοι! Είναι θρησκεία το φεγγάρι· Νύχτες πολλές και ησυχίες γαρνιρισμένες με τον στοχαστικό μου πόνο! Ένας γραφιάς κατάντησα που σέβεται ευτυχώς την περιπέτεια και το παραμύθι της γραφής· Ετούτος ο χειμώνας πιο γυμνός απ’ την ζωή μου Σκαρώνει γύρω μου ολοένα μια ντενεκεδούπολη και πάλι Πολέμους πράττει και τους αποδίδει στις πλεονεξίες μας Όταν με νου δεν πάμε πουθενά μόνο βαραίνουμε από αμαρτήματα και φόνο. Ποιήματα των συλλογισμών μου ανεξακρίβωτα ποιήματα Δεσπόζουν στον κουρελιασμένο Μάρτιο και λιποψυχούνε Μην έχοντας κουράγιο να μου συμπαρασταθούνε που μελαγχολώ Κάπου πίσω απ’ το παράθυρο και προς το σκοτεινό κοιτάζοντας κονάκι Ενός πουλιού που κρύβει το κεφαλάκι μέσα στα φτερά του. Από όσες μεριές και να σε μελετήσω είσαι όμορφη Αγάπη που για πάντα στερεώθηκες μέσα στον κόσμο μου και έξω Από τον κόσμο μου, τρανή αγάπη Βελουδένια! Ό,τι ο κάθε αστερισμός μας κρύβει και μετά γίνεται ανάμνηση Έρχεται πάλι και πάλι, σαν μια επιστροφή Στο αίνιγμα το άλυτο, σε προσκυνώ γυναίκα Που ανασκουμπώνεις τα μανίκια σου και συγυρίζεις την καρδιά μου σαν μια κάμαρα Που όλη είναι σε αταξία και δεν τόλμησα ποτέ μου να την συμμαζέψω! Και μετά, όταν όλα λήξουν και δεν μείνει τίποτα να ειπωθεί Ίσως ένα ψιθυριστό τραγούδι από κάποιον που θα ξέμεινε στην ήσυχη ακρογιαλιά γυρεύει Να κάνει πιο σωστό το οικουμενικό παράπονο πιο Ανθρώπινο… Απόψε μεταφέρω τον μαγνητισμό του κάθε στίχου που δεν τόλμησα να προσεγγίσω· Κλειδώθηκαν τα σπλάχνα μου να περπατώ με μια κομμένη ανάσα στην ωραία περιπέτεια· Δεν θέλω να κουράσω το φθαρμένα λεξιλόγια, θα αποσυμφορήσω Την ουσία του πόθου θα σε ξαναβρώ κορίτσι μου εκεί όπου σε άφησα 44

Σε ηλικίες της φωτιάς στις εφηβικές μου πάντα ηλικίες Τότε που θα με ανατίναζε ένα φιλί και θα με άφηνε Έτσι κουρελιασμένο να παλεύω να κατανοήσω πώς μου ξέφυγε Η ζωή η δύσμοιρη ζωή η αδυσώπητη Βουκέντρα!

12/ 3/ 2026

Το πιόνι… Σε πολλαπλούς ρόλους και δεν έχει αντίκρισμα η ζωή- ξεπηδά Από φανταστικές ιστορίες και αποδιοργανώνεται Κάτω από το βάρος του άγχους. Όσα σκηνοθετώ είναι μια ξινισμένη αυταπάτη. Δεν καταγράφω- έννοιες πιάνω Σαν πεταλούδες στον αέρα. Και βλέπω το πιόνι που είμαι να δακρύζει αφού δεν μπορεί να συγκεντρώσει το μυαλό του το έρημο σε μια οποιαδήποτε νίκη. Όπως υπάρχουμε έτσι νομίζω και μας μέλλεται και να χαθούμε!

13/ 3/ 2026

45

Τον κόσμο αν θα τον ξυπνήσει κάτι θα είναι μια κραυγή Όχι λυρική κραυγή, κραυγή ενός αβάσταχτου πόνου Θα σκιστούν οι ουρανοί, θα τελειώσει το άδικο Στα μάγουλα του κόσμου θα τρέξουν τα πιο καυτά του δάκρυα Οι αποφάσεις θα είναι αποφάσεις Μπορεί ένα θηλυκό στόμα να σπείρει μια ωραία προπαγάνδα Θα ξαφνιαστούμε Θα πάρουμε το τιμόνι αλλιώς Την ώρα που όλες οι επαναστάσεις θα σωπαίνουνε θα ακούσουμε την μουσική ενός ονείρου Οι απραγματοποίητες ελπίδες μας θα πραγματωθούνε!

46

Θα πρέπει να μάθω να φυλάγομαι από εκείνους που έχουν μια φανατική άποψη για την ζωή, για την θρησκεία, για την κοσμοθεωρία τους. Είναι έτοιμοι να σκοτώσουν με τόσο ελαφριά καρδιά, σαν να πατούν κάτω ένα έντομο. Μην θεωρήσετε ότι είναι άλλοι οι μεγαλύτεροι εγκληματίες από κείνους που θέλουν να επιβάλλουνε ‘’κάτι’’. Όντα του θυμού τους μάλλον, που θα λειτουργήσουν σαν οι βάνδαλοι που θα γκρεμίσουν καθετί που θα τους φαίνεται κακό…

47

Απολογητικό σημείωμα πάνω σε έναν νύκτιο συλλογισμό μου… Για τίποτα δεν θα γιορτάζει έτσι όπως πάει η ανθρωπότητα Μάλλον θα γίνουν οι πραγματικότητες η φυλακή της Από θεό σ’ άλλον θεό μια άπρεπη αντιπαλότητα Πάνω στην φλόγα του κεριού κλείνεται η υποκρισία Δεν θέλουμε να δούμε θέλουμε να έχουμε παραπετάσματα Φωνάζει το άδικο και μας αρέσει αυτό το γρέζι της φωνής του Α ρε τι άξεστο φωνήεν που υποθάλπει πια η τραγωδία μας! Όπως προσδιορίζουμε μοντέρνα πια τις προσευχές μας Η κάθε ευχή μας στερεώνεται πάνω σε φουρκισμένο αίμα Ο κάθε άγγελος μας εγκατέλειψε να επιστρέψει στον συγκλονισμό του Ωιμέ που ποιητής σημαίνει πια μόνο να καταγράφεις θύματα πολέμων! Αν θα επιστρέψει ο Θεός στον θρόνο του μπορεί να ευτυχήσει δάκρυα η κοινωνία Μπορεί να δούμε μες το μέλλον δίχως προκατάληψη Όσες μπορέσαμε να βρούμε κοσμοθεωρίες μας παλούκωσαν σαν βρικολάκους Δεν θα απιστήσω στην γραφή, το νιώθω ότι είναι των θαυμάτων κόρη Μια αθωότητα ονειρεύομαι μια λάμψη μες τα μάτια των παιδιών σπουδαία…

16/ 3/ 2026

48

Θα τρέξω μες το δάσος και η υγρασία Θα με ποτίζει ολόκληρο· να εδώ Που των δέντρων η συστοιχία θα με περιζώνει όπως Το φως ακόμη δεν θα έχει έρθει και ο ουρανός Θα μένει άτολμος μες την ομίχλη· θα κρατώ Στα χέρια μου κείνο το κομπολόι που μου αρέσει και θα ακούω Των πουλιών το πρώτο τιτίβισμα, καθώς Μες το μυαλό μου θα οργανώνεται το ποίημα Ατόφιο, ακέραιο και ανυπεράσπιστο Σαν ένα φρούτο ευπαθές που τρέμει μες τα χέρια μου Πρωί πρωί….

49

Ανάποδος ο κόσμος και ανάποδα βαδίζουν οι σελίδες μου Ανάποδος κι εγώ εξασφαλίζω μία θέση στο διάστημα Είμαι φερέφωνο της ανυποκρισίας Όπως το νιώθω εξασφαλίζει ύπαρξη το ειπωμένο μου Πάντα με μια συνείδηση ό,τι που λέω έρχεται να με σκλαβώσει Δεν είναι ποίημα αυτό δεν είναι φθόγγος μίας γάργαρης λογοτεχνίας Είναι μεράκι και καημός ενός ανθρώπου λαϊκού που αλιεύει χίμαιρες στο Πουθενά Σαν κουτουρού καΐκι πάει να με εμπλέξει σε όλα η λεβεντιά μου Αν θα με καταλάβετε χαμογελάστε, έτσι απλά χαμογελάστε Έχω ασπαστεί την λέξη και με προσκεφάλι μου αυτήν σε ένα όνειρο επαναστατικό πάντα και ολοένα πορεύομαι…

50

Η ρίμα του γιαλού και του γλάρου… Καλώς τους! Γλάροι πέτρινοι και πλέουνε αντάμα Μες του ουρανού το δύσκολο το ορθόπλωρο το θαύμα Και πάνε κατά πέλαγο κατά την γη αβύσσου Εκεί όπου το ξέχασες το γαλανό σκουφί σου Άγρυπνε ταξιδιώτη μου που κάτι κατορθώνεις Από το ξαφνικό αδύνατον που ράβεις και μπαλώνεις Εσύ τώρα με ποιήματα πλέκεις ωραίο στεφάνι Στην δόξα που στον κόσμο σου ωραία επάνω εφάνη’ Είσαι λοιπόν αρχάγγελος κλείνεις συχνά τα μάτια Και μέσα σου εδραιώνονται τα πιο ακριβά παλάτια Αχ δαχτυλοδειγμένε άρχοντας πάντα είσαι Μπες μέσα στην καρδούλα μου κι εκεί αιώνια ζήσε Έχω φωνή έχω ψυχή έχω σε που φωνάζεις Πως όλα τα πολύτιμα μέσα σου τα στοιβάζεις Έρχεσαι από χώρα μακρινή είσαι ο λαμνοκόπος Που ξέρει πως ο στίχος του είναι ο μόνος τρόπος Κι όποιος διαβάσει τις βουλές και ξέρει τ’ όνειρό σου Αφήνεις και πλησίασε προς το παράθυρό σου Ω Μέγα Μάγε του γιαλού που πένα πάντα εκράτα Να γράψεις τα ευχέλαια που σε οδηγούν στην στράτα Θα ‘ρθω απόψε να σε βρω θα δω στην οικουμένη Εκείνα που φαντάστηκες και μία λύπη μένει Να την ξεγράψουμε μαζί να σβήσουμε αντάμα Μήπως και γίνει ορατό το Αθώο και το Θαύμα!

23/ 3/ 2026

51

Το βουρκωμένο ποίημα ενός κολασμένου… Κάτω από τον στεγνό ήλιο της μέρας είναι οι αχυροκαλύβες και τα βαθουλωμένα πρόσωπα των φοβισμένων. Είναι η ελπίδα που φύρανε, είναι η όχι ελπίδα. Η λιακάδα είναι ένα δόρυ επικό. Κεντρώνει την ιστορία σαν για να την ματώνει επίτηδες. Όσοι δεν έχουν δει τα πρόσωπα των φτωχών δεν έχουν δει τίποταΤίποτα από κατατρεγμένη ψυχή και ανήμπορη· Όλα τα θέατρα του πολέμου είναι εδώ, εδώ που βούλιαξε όλη η οικουμένη. Όσα και να πεις μ’ ένα ποίημα δεν θα μπορέσεις να διορθώσεις τίποτα: Όλα θα μένουν εκεί, σκληρά και θα μαστιγώνουν το άδειο στομάχι Ενός παιδιού που πεινάει. Δεν έχω λόγια πια να πω, ένας τζάμπα μάγκας είμαι που καμώνεται τον καμπόσο! Και όταν κλείνω το τετράδιο ένας θόρυβος από βαρύγδουπη ψυχή που ταλαιπωρείται ανοίγει Τα φτερά της να πετάξει νηστική κατά τον ουρανό!

26/ 3/ 2026

52

53

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

ΕΦΕΞΗΣ ΜΕ ΣΑΡΚΑ ΡΟΔΙΝΗ…

ISBN: 978-618-5609-15-3 ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ 2025/26

ΑΘΗΝΑ 2025/26

Στο διαδίκτυο: http://stratisparelis.blogspot .com Ε-Mail: stratisparelis@gmail.com

54

55