AI is gebruikt voor het aanscherpen van de teksten. Verder heeft AI geen invloed gehad op dit project
Cultuur heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in mijn leven. Maar toen ik ouder werd en mijn uiterlijk veranderde, werd ik steeds bewuster van mijn culturele achtergrond en de complexiteit die daarbij kwam kijken. Het gevoel tussen verschillende culturen te bewegen, vormde uiteindelijk de aanleiding voor dit project.
Tijdens mijn eerste onderzoek ontdekte ik dat gemixte identiteiten vaak worden beschreven vanuit een negatief perspectief: Een gevoel van verlatenheid, nergens volledig bij horen, nooit genoeg zijn of voortdurend iets moeten bewijzen. Daarom stelde ik mezelf twee duidelijke uitgangspunten voordat ik aan dit project begon. Ik wilde een positief verhaal vertellen, en ik wilde dit doen door middel van videografie.
De uitdaging was echter om dit onderwerp bespreekbaar te maken zonder het te simplificeren of te idealiseren. Hoe kun je cultuur, identiteit en verbondenheid onderzoeken op een manier die eerlijk, toegankelijk en menselijk blijft?
In dit verslag neem ik je mee door het proces, de experimenten en de inzichten die uiteindelijk hebben geleid tot InBetween.
VOOR WOORD
INDEX
1. De Start
Pg. 1
Pg. 2 Inleiding Onderzoeksvraag
2. Het onderzoek
Pg. 3
Pg. 11
Pg. 21
Pg. 37 De Identiteit De Inspiratie De Grens Horizon Verbreden
3. Conceptualisatie
Pg. 47
Pg. 70
Pg. 83 De Connectie De Representatie De Inkijk
4. Community Building
Pg. 87
Pg. 91
Pg. 93 Social Media Platform Proof of Concept Future planning
5. Reflectie
Pg. 97 Conclusie
6. Literatuur
Pg. 100 Literatuurlijst & Bijlage
De start van dit onderzoek lag bij menselijke connectie. Vanuit deze interesse werd de eerste onderzoeksvraag geformuleerd.
Om deze vraag te onderzoeken werd gekeken naar de verspreiding van cultuur in het verleden en in het heden.
Voor de opkomst van sociale media en digitale communicatie werden cultuur, tradities en gewoontes voornamelijk lokaal gedeeld. Hierdoor kwamen mensen minder vaak in direct contact met andere culturen.
Culturele groepen leefden vaker naast elkaar dan met elkaar, wat kon leiden tot sociale scheiding en uitsluiting.
Door globalisering, sociale media en digitale communicatie is culturele uitwisseling tegenwoordig toegankelijker dan ooit. Muziek, taal, mode en eten verspreiden zich wereldwijd en brengen mensen dagelijks in aanraking met culturele invloeden uit verschillende delen van de wereld. Hierdoor ontstaan nieuwe vormen van culturele interactie en wordt culturele diversiteit zichtbaarder in het dagelijks leven.
Tijdens dit onderzoek verschoof de aandacht echter van de relatie tussen mensen en culturen door de tijd heen naar de invloed van cultuur op het individu. De vraag hoe mensen hun identiteit vormen tussen meerdere culturele invloeden bleek relevanter voor het verdere onderzoek.
Met name de ervaringen van mensen die tussen culturen opgroeien vormden een interessant vertrekpunt. Hierdoor verschoof de focus van menselijke connectie naar identiteit: Het vormen, ervaren en verbeelden van de gemixte identiteit.
INLEIDING
Eerste onderzoeksvraag
Hoe beïnvloeden cultuur en opvoeding de sociale verhoudingen tussen mensen binnen een gemixte gemeenschap, en hoe verschilt dit tussen eerdere en huidige generaties?
DE IDENTITEIT
Cultural Identity Theories
Identiteit is volgens Stuart Hall geen vast eindpunt, maar een voortdurend proces. In zijn
Cultural Identity Theory (1990)1 beschrijft hij identiteit als een combinatie van being en becoming: Wat iemand heeft meegekregen vanuit het verleden, maar ook wat iemand gedurende het leven wordt.
Identiteit is daardoor nooit volledig af of onveranderlijk.
Volgens Hall speelt representatie een belangrijke rol in dit proces. De manier waarop mensen, gemeenschappen en culturen worden afgebeeld, benoemd en gezien, beïnvloedt hoe identiteit wordt begrepen en gevormd. Identiteit ontstaat daardoor niet alleen vanuit] het individu, maar ook binnen een collectief. Dit collectieve gevoel kan mensen samenbrengen en helpen om negatieve of simplistische stereotypen te doorbreken. Hall beschrijft daarnaast het concept van hybriditeit. Door migratie, globalisering en culturele uitwisseling bewegen veel mensen zich tussen meerdere culturele invloeden. Hierdoor ontstaat een identiteit die zelden volledig binnen één cultuur past. Identiteit wordt daarmee iets wat voortdurend in beweging is:
Gevormd door afkomst, ervaringen en de culturen waar iemand zich gedurende het leven tussen beweegt.
DE IDENTITEIT
Cultural Identity Theories
Culturele Context
Identiteit wordt niet alleen gevormd door persoonlijke ervaringen, maar ook door communicatie met anderen. Dit is volgens de Cultural Identity Theory (1988)2 van Mary Jane Collier en Milt Thomas waarbij de identiteit voortdurend geconstrueerd en onderhandeld wordt binnen sociale situaties.
Hierdoor kan identiteit afhankelijk van de context anders naar voren komen. Iemand kan verschillende aspecten van hun identiteit benadrukken wanneer die zich in een andere omgeving bevindt. Deze identiteiten sluiten elkaar niet uit, maar bestaan naast elkaar en worden zichtbaar afhankelijk van de situatie.
Voor mensen die tussen meerdere culturen opgroeien kan dit betekenen dat zij zich in verschillende contexten anders positioneren. De identiteit wordt daardoor niet gezien als één vaste eigenschap, maar als een dynamisch proces dat ontstaat in interactie met anderen.
DE IDENTITEIT Extra Theories
Waarom wil men erbij horen?
Mensen zijn sociale wezens. Vanaf jonge leeftijd worden we onderdeel van groepen: een familie, vriendengroep, cultuur, geloof of land. Deze groepen geven niet alleen een gevoel van verbondenheid, maar kunnen ook helpen bij het beantwoorden van de vraag: wie ben ik?
Volgens de Social Identity Theory (1979)3 van Henri Tajfel en John Turner wordt een deel van de identiteit gevormd door de groepen waar iemand zichzelf toe rekent. Mensen categoriseren zichzelf en anderen voortdurend in sociale groepen, zoals nationaliteit, cultuur, religie of etniciteit.
Deze groepslidmaatschappen geven een gevoel van verbondenheid en beïnvloeden hoe iemand zichzelf en anderen ziet. Hierdoor ontstaat vaak een onderscheid tussen een "wij" en een "zij", wat zowel verbinding als sociale afstand kan creëren.
Omgang tussen culturele groepen
Wanneer verschillende culturen met elkaar in contact komen, ontstaat er een voortdurende wisselwerking. Sommige mensen behouden vooral hun oorspronkelijke cultuur, anderen nemen elementen van een nieuwe cultuur over, en velen combineren beide
Volgens het Interactive Acculturation Model (1997)4 van Richard Y. Bourhis wordt de integratie van culturele groepen beïnvloed door de relatie tussen minderheids en meerderheidsgroepen. De manier waarop nieuwkomers omgaan met hun oorspronkelijke cultuur en de manier waarop de ontvangende samenleving hierop reageert, bepalen samen hoe culturele interacties verlopen. Integratie verloopt daardoor niet vanuit één groep, maar ontstaat door een voortdurende wisselwerking tussen beide groepen.
DE IDENTITEIT
Herformulering van de onderzoeksvraag
DE INSPIRATIE
Welke
media is al ontworpen?
Voordat het ontwerpproces van InBetween begon, werd onderzocht welke bestaande projecten erin slagen om mensen met elkaar in gesprek te brengen, persoonlijke verhalen te verzamelen en gemeenschappen op te bouwen.
Hierbij lag de focus niet alleen op het onderwerp cultuur, maar vooral op de methodes die worden gebruikt om mensen te activeren.
De volgende projecten vormden de belangrijkste inspiratiebronnen.
Artifaxing5 is een online archiefproject waarin volgers worden uitgenodigd om persoonlijke foto's en verhalen te delen rondom een specifiek thema. De onderwerpen variëren van nostalgie en werk tot herinneringen en dagelijkse ervaringen.
Wat dit concept interessant maakt, is dat eenvoudige opdrachten voldoende blijken om grote groepen mensen te activeren. De kracht zit niet in de complexiteit van de vraag, maar in de ruimte die deelnemers krijgen om hun eigen interpretatie te geven.
Meegenomen in InBetween: Kleine creatieve opdrachten kunnen een laagdrempelige manier zijn om mensen hun cultuur en identiteit te laten delen. Opdrachten op vaste tijden posten over bepaalde periodes.
Artifaxing logo Illustratie door Number3__ op instagram
Jubilee6 werd opgericht in 2010 en staat bekend om formats zoals Middle Ground. Binnen deze serie worden mensen met verschillende overtuigingen samengebracht om gesprekken te voeren over maatschappelijke onderwerpen.
De aantrekkingskracht van het format zit in het creëren van een ruimte waarin verschillen zichtbaar mogen zijn. Niet het winnen van een discussie staat centraal, maar het begrijpen van een ander perspectief.
Meegenomen in InBetween: Gesprekken kunnen een brug vormen tussen verschillende ervaringen, achtergronden en wereldbeelden.
Dit is een effectieve en leerzame manier van communiceren
CUT7 produceert sociale experimenten, gesprekken en interactieve formats rondom menselijke relaties en identiteit. In tegenstelling tot Jubilee worden serieuze onderwerpen vaak gecombineerd met speelse opdrachten en lichte humor.
Deze aanpak verlaagt de drempel om deel te nemen.
Door speelsheid toe te voegen ontstaat ruimte voor eerlijkere en meer ontspannen gesprekken.
Meegenomen in InBetween:
Een veilige en informele sfeer helpt deelnemers om open te zijn over persoonlijke ervaringen
Youtube logo van CUT
Spotify thumbnail van Jubilee’s Middle Ground
Humans of New York8 werd in 2010 gestart door Brandon Stanton. Het project begon als een fotografieproject in New York, maar groeide uit tot een wereldwijd platform waarop persoonlijke verhalen centraal staan. Door willekeurige voorbijgangers een podium te geven, laat het project zien dat achter ieder persoon een uniek verhaal schuilt.
Wat vooral inspireerde was de eenvoud van het concept. Een gesprek, een portret en een verhaal blijken voldoende om miljoenen mensen te bereiken. Het project laat zien dat mensen niet alleen behoefte hebben om hun verhaal te delen, maar ook om naar de verhalen van anderen te luisteren.
Meegenomen in InBetween: Persoonlijke verhalen vormen een krachtig middel om empathie en verbinding te creëren. Er is duidelijk een publiek die verhalen
Joshua Alagbe9 staat bekend om zijn spontane gesprekken met onbekenden op straat. Zijn video's draaien vaak om alledaagse onderwerpen zoals familie, opvoeding, identiteit en menselijke ervaringen. De kracht van zijn werk ligt niet in een complexe productie, maar in zijn open houding en oprechte nieuwsgierigheid.
Tijdens het project bleek hoe moeilijk het daadwerkelijk is om vreemden aan te spreken en een gesprek op gang te brengen. Hierdoor groeide het respect voor Alagbe's werkwijze. Zijn werk liet zien dat positiviteit, nieuwsgierigheid en een laagdrempelige benadering erg effectief is.
Meegenomen in InBetween: Spontane ontmoetingen kunnen waardevolle gesprekken opleveren wanneer mensen zich veilig en welkom voelen.
Humans of New York Eboek cover art
The Skin Deep10 werd opgericht in 2014 en creëert ruimtes waarin mensen diepgaande gesprekken met elkaar voeren. Via zorgvuldig geformuleerde vragen ontstaan persoonlijke, emotionele en vaak confronterende gesprekken.
De kracht van het project ligt in het tonen van kwetsbaarheid.
Wanneer mensen de ruimte krijgen om eerlijk te spreken, ontstaat er een vorm van verbinding die verder gaat dan oppervlakkige interactie.
Meegenomen in InBetween: Diepere gesprekken stimuleren vormen echte connectie, desondanks de bijhorende confrontatie.
Yes Theory11 werd opgericht in 2015 en moedigt mensen aan om buiten hun comfortzone te stappen. Het collectief staat bekend om het motto “Seek Discomfort”, waarbij ongemakkelijke situaties juist worden opgezocht als middel voor persoonlijke groei.
Hoewel de inhoud van hun video's niet direct aansluit op cultuur of identiteit, vormde hun filosofie een belangrijke motivatie tijdens het project. Veel onderdelen van InBetween vereisten het aanspreken van onbekenden en het voeren van spontane gesprekken.
Meegenomen in InBetween: Groei ontstaat vaak buiten de comfortzone.
Yes Theory Logo
The Skin Deep Logo
Soft White Underbelly12 is een interviewplatform dat werd gestart door fotograaf Mark Laita. Het project geeft een podium aan mensen die vaak buiten de maatschappelijke aandacht vallen.
Wat aanspreekt is de bereidheid om mensen zonder oordeel hun verhaal te laten vertellen. Tegelijkertijd ligt de focus vaak op zware en problematische levensverhalen.
Meegenomen in InBetween:
Ieder persoon verdient de ruimte om zijn of haar verhaal te vertellen. In tegenstelling tot Soft White Underbelly ligt binnen InBetween de nadruk echter op positiviteit en cultuur zonder de focus te leggen op sensatie of negativiteit.
Soft White Underbelly at LMU Thumbnail
Het eerste prototype binnen
InBetween kreeg de naam: De Grens. Het doel van dit experiment was om inzicht te krijgen in hoe mensen omgaan met culturele identiteit, categorisering en het gevoel ergens bij te horen.
DE GRENS
Wanneer hoor jij er écht bij?
Tijdens het onderzoeken ontstond de vraag waar culturele grenzen eigenlijk liggen. Wanneer wordt iemand gezien als onderdeel van een cultuur?
En wie bepaalt die grens? Om deze vragen te onderzoeken werd in het centrum van Dordrecht een tijdelijke ontmoetingsplek gecreëerd. Op tafel stond een traditionele Arubaanse quesillo als verwijzing naar mijn eigen culturele achtergrond. Door zelf iets van mijn cultuur te delen, werd geprobeerd anderen uit te nodigen hetzelfde te doen.
DE GRENS
Wanneer hoor jij er écht bij?
In tegenstelling tot een traditioneel interview lag de focus niet op het verzamelen van antwoorden, maar op het faciliteren van een gesprek. De tafel functioneerde als een neutrale ruimte waarin deelnemers konden reflecteren op hun eigen identiteit, culturele achtergrond en ervaringen met categorisering.
De gesprekken maakten zichtbaar dat culturele identiteit zelden zwart-wit wordt ervaren. Veel deelnemers beschreven identiteit als iets dat afhankelijk is van context, persoonlijke ervaringen en sociale omgeving. Daarnaast bleek dat de vraag waar iemand "echt" bij hoort vaak geen eenduidig antwoord heeft.
Naast de inhoudelijke inzichten leverde het prototype ook een belangrijke ontwerpconclusie op. Het creëren van een open en uitnodigende omgeving bleek later effectiever te zijn dan het actief benaderen van deelnemers. Mensen namen eerder deel wanneer zij zelf de keuze maakten om een gesprek aan te gaan. Dit inzicht werd later een belangrijk uitgangspunt voor de verdere ontwikkeling van InBetween.
DE GRENS
Deelnemers
Om een beter beeld te krijgen van hoe mensen hun cultuur en identiteit ervaren, werd gesproken met deelnemers van verschillende culturele en etnische achtergronden. Iedere deelnemer bracht een uniek perspectief mee, gevormd door persoonlijke ervaringen, opvoeding en de omgeving waarin zij zijn opgegroeid.
Hoewel de verhalen sterk van elkaar verschilden, kwamen vergelijkbare thema's regelmatig terug. Vragen rondom verbondenheid, representatie, culturele verwachtingen en het gevoel ergens wel of juist niet bij te horen vormden een rode draad door de gesprekken.
In dit hoofdstuk worden de deelnemers en hun belangrijkste perspectieven kort geïntroduceerd.
Naam: Noa Afkomst: Nederland / Duitsland
Quote: “Je hoeft niet altijd één hokje te kiezen.”
Noa geeft aan dat mensen vaak proberen haar in één hokje te plaatsen, terwijl zij zichzelf niet als één van beide wil kiezen. Hoewel ze zich meer verbonden voelt met Nederland, ziet ze haar Duitse achtergrond niet als iets losstaands. Voor haar bestaan beide achtergronden naast elkaar.
In het gesprek benoemt Noa dat het vervelend kan zijn wanneer mensen blijven vragen waar iemand “echt” vandaan komt. Ook vertelt ze dat ze vroeger gepest is vanwege haar Duitse achtergrond en achternaam. Toch ziet ze haar gemixte achtergrond niet als zwakte. Ze beschrijft het juist als iets waardevols, omdat ze meerdere talen en perspectieven met zich meedraagt.
Naam: Patryk
Afkomst: Polen
Quote: “Zolang je respect hebt voor de cultuur en de mensen, kun je met open armen worden ontvangen.”
Patryk woont bijna zijn hele leven in Nederland. Hij voelt zich vooral Pools, maar geeft ook aan dat hij goed kan schakelen tussen de Poolse en Nederlandse cultuur. Thuis spreekt hij Pools, eet hij Pools en worden Poolse tradities gevierd.
Tegelijkertijd voelt hij zich ook comfortabel binnen Nederland en ziet hij zichzelf als iemand die zich heeft aangepast zonder zijn afkomst los te laten.
Voor Patryk ligt de grens van cultuur vooral bij respect. Iemand hoeft volgens hem niet perfect aan alle culturele kenmerken te voldoen, maar moet wel respect hebben voor de cultuur, de mensen en de gebruiken. Hij vindt het belangrijk dat zijn Poolse achtergrond zichtbaar blijft, omdat die onderdeel is van zijn roots en van de normen en waarden waarmee hij is opgegroeid.
Naam: Anas
Afkomst: Syrië
Quote: “Als ik denk aan thuis, zie ik nog steeds het huis in Syrië.”
Anas woont inmiddels ongeveer tien jaar in Nederland.
In het gesprek beschrijft hij Nederland als een plek waar hij vrijheid en veiligheid ervaart. Tegelijkertijd benoemt hij dat zijn identiteit soms lastig te plaatsen is. Hij heeft ongeveer even lang in Syrië als in Nederland gewoond, waardoor hij zich tussen beide werelden bevindt. In Nederland wordt hij gezien als Syriër, terwijl hij in Syrië waarschijnlijk als Nederlander zou worden gezien.
Zijn verhaal laat zien dat culturele identiteit niet alleen wordt gevormd door afkomst, maar ook door herinneringen, taal, familie en de plek waar iemand is opgegroeid. Voor Anas blijft Syrië verbonden aan zijn jeugd, familie en moedertaal. Nederland staat juist voor veiligheid, vrijheid en toekomst. Hierdoor ontstaat geen duidelijke keuze tussen beide culturen, maar een identiteit die door beide plekken gevormd is.
Naam: Nadia
Afkomst: China / Nederland
Quote: ““Ik pas niet volledig in één van beide categorieën, maar dat vind ik niet erg.”
Nadia voelt zich het meest thuis binnen de Nederlandse cultuur omdat ze hier is opgegroeid. Tegelijkertijd voelt ze ook verbondenheid met haar Chinese achtergrond. Vooral taal, familie, eten en tradities spelen daarin een rol. Toch ervaart ze ook momenten waarop ze niet volledig als Chinees wordt gezien, bijvoorbeeld wanneer mensen in Hongkong niet verwachten dat zij Kantonees spreekt omdat ze er volgens hen niet Chinees genoeg uitziet.
Voor Nadia ligt de grootste grens niet bij taal of kennis van de cultuur, maar bij uiterlijk. In Nederland wordt ze soms aangesproken op haar Aziatische kenmerken, terwijl ze in China juist als te westers of te blank kan worden gezien. Ondanks deze ervaringen ziet ze haar gemixte achtergrond vooral als iets moois. Ze vindt het waardevol dat iemand uit meerdere culturen kan bestaan.
Naam: Naomi
Afkomst: Nederland / Cuba
Quote: “Liefde kent geen grenzen, ook niet als het over ras gaat.”
Naomi voelt zich met beide culturen verbonden, maar benoemt dat ze zich iets meer Nederlands voelt omdat ze is opgevoed door haar Nederlandse moeder. Toch probeert ze haar Cubaanse achtergrond bewust vast te houden. Ze spreekt weinig Spaans, maar verstaat het wel en probeert via familie, haar partner en Caribische cultuur dichter bij die kant van zichzelf te blijven.
Voor Naomi zit cultuur niet alleen in bloed of uiterlijk, maar vooral in kennis, beleving en handeling. Iemand kan volgens haar pas echt zeggen dat hij of zij bij een cultuur hoort wanneer die persoon ook begrijpt hoe mensen leven, wat ze eten, welke muziek ze luisteren en welke waarden belangrijk zijn. Ze benadrukt dat identiteit uiteindelijk vooral iets is wat je zelf moet dragen, ongeacht wat anderen denken.
Naam: Nick
Afkomst: Nederland
Quote: “Door mensen met andere culturen leer ik het meest over mezelf.”
Nick benadert het gesprek vanuit een ander perspectief. Hij is zelf Nederlands en benoemt dat hij binnen de Nederlandse samenleving veel vanzelfsprekende voordelen heeft. Daardoor kijkt hij bewust naar identiteit vanuit zijn positie als witte Nederlandse man. Voor hem is identiteit sterk verbonden aan plaats, regio en landschap. Hij beschrijft Nederland niet alleen als nationaliteit, maar ook als gevoel: polders, dijken, sloten en de regio waarin hij is opgegroeid.
Een belangrijk inzicht uit dit gesprek is dat ook mensen zonder gemixte achtergrond kunnen nadenken over identiteit, maar vaak vanuit een andere positie. Nick ziet Nederland als een “stoofpotje”, gevormd door invloeden uit verschillende landen, regio’s en geschiedenissen. Daarmee relativeert hij het idee dat Nederlandse identiteit één duidelijke vorm heeft.
DE GRENS
Proces
Tijdens het ontwerpproces van De Grens stonden twee doelen centraal: het ontwikkelen van een visuele identiteit voor het project en het creëren van een installatie die voldoende opviel om gesprekken uit te lokken. Omdat de installatie zich in een openbare ruimte bevond, was het belangrijk dat deze direct de aandacht trok van voorbijgangers.
Een belangrijke ontwerpkeuze was daarom het gebruik van een opvallende tafel en zuil in het centrum van Dordrecht. De vormgeving, kleuren en positionering waren bewust ontworpen om nieuwsgierigheid op te wekken. Vanuit persoonlijke ervaring weet ik dat mensen vaak reageren op opvallende kenmerken, zoals uiterlijk, houding of aanwezigheid. Deze gedachte werd vertaald naar het ontwerp van de installatie. Het doel was om een situatie te creëren die enigszins onverwacht voelde binnen de omgeving, waardoor mensen eerder geneigd waren om stil te staan en een gesprek aan te gaan.
De keuze bleek effectief. Gedurende de dag trokken zowel de installatie als de gesprekken de aandacht van voorbijgangers, waardoor het mogelijk werd om in contact te komen met deelnemers die anders waarschijnlijk niet zouden hebben deelgenomen aan het onderzoek.
DE GRENS
Persoonlijke Reflectie
De Grens vormde een belangrijke stap binnen het onderzoek, zowel inhoudelijk als persoonlijk. Als ontwerper voelde het experiment in eerste instantie ongemakkelijk. Het project vereiste namelijk een actieve en zichtbare rol in de openbare ruimte, iets wat buiten mijn gebruikelijke manier van werken ligt. Het voelde alsof ik mezelf bewust kwetsbaar moest opstellen om de gewenste gesprekken te kunnen voeren.
Tegelijkertijd liet het experiment zien dat ontwerp meer kan zijn dan het maken van visuele uitingen. Tijdens De Grens kwamen grafisch ontwerp, ruimtelijk ontwerp, videografie en menselijke interactie samen. De positieve reacties van deelnemers, voorbijgangers en medestudenten bevestigden dat de gekozen aanpak werkte. Waar ik vooraf dacht dat human-centered design minder goed bij mij zou passen, liet dit experiment juist zien dat het creëren van ontmoetingen en gesprekken een krachtig ontwerpmiddel kan zijn.
Het oorspronkelijke doel van De Grens was het voeren van open gesprekken over cultuur, identiteit en de grenzen die mensen ervaren rondom deze onderwerpen. Dit doel werd bereikt. Daarnaast leverde het experiment een onverwacht inzicht op: Niet alleen de gesprekken waren waardevol, maar ook het creëren van een ruimte waarin deze gesprekken konden ontstaan. Dit inzicht zou later een belangrijke rol spelen binnen de verdere ontwikkeling van InBetween.
HORIZON VERBREDEN
Formulier resultaten
Na De Grens ontstond de behoefte om verder te kijken dan de gesprekken die op locatie waren gevoerd. Hoewel deze gesprekken waardevolle inzichten opleverden, bleef de vraag bestaan of andere mensen met een gemixte culturele of etnische achtergrond vergelijkbare ervaringen hadden. Daarom werd een online formulier opgesteld om een breder beeld te krijgen van hoe mensen hun identiteit ervaren, hoe zij door anderen worden gezien en welke uitdagingen hierbij komen kijken.
Het doel van dit onderzoek was niet om statistische conclusies te trekken, maar om patronen, overeenkomsten en terugkerende ervaringen zichtbaar te maken. Deze inzichten zouden richting geven aan de verdere ontwikkeling van het project.
Hoe omschrijven deelnemers hun culturele achtergrond?
De resultaten laten zien dat de meerderheid van de deelnemers zichzelf omschrijft als bi-cultureel of bi-etnisch. Een kleiner deel beschrijft zichzelf als iemand met meerdere culturele achtergronden of als iemand die tussen verschillende culturen is opgegroeid. Opvallend is dat er geen eenduidige definitie bestaat voor wat een gemixte identiteit precies inhoudt. De antwoorden laten zien dat deelnemers verschillende woorden gebruiken om vergelijkbare ervaringen te beschrijven.
Deze diversiteit bevestigt direct een van de eerste observaties binnen het onderzoek: Identiteit laat zich moeilijk vangen binnen één vaste categorie. (Voor Pie Chart en antwoorden voor alle vragen, zie bijlage 1-8)
HORIZON VERBREDEN
Formulier resultaten
Sociale en culturele context
De open antwoorden laten zien dat veel deelnemers zich het meest zichzelf voelen binnen vertrouwde omgevingen. Familie, vrienden en mensen met vergelijkbare achtergronden worden regelmatig genoemd als plekken waar deelnemers zich minder hoeven uit te leggen.
Tegelijkertijd geven verschillende deelnemers aan dat zij zich juist prettig voelen in gemengde omgevingen, waar meerdere culturen samenkomen.
Dit suggereert dat het gevoel van thuis niet altijd gekoppeld is aan één cultuur, maar vaker ontstaat door acceptatie en herkenning.
Hoe ervaren deelnemers hun identiteit?
Bijna de helft van de deelnemers gaf aan hun identiteit te ervaren als een combinatie van verschillende onderdelen. Daarnaast beschreef een deel van de respondenten identiteit als iets dat verandert afhankelijk van de situatie of omgeving waarin zij zich bevinden.
Deze resultaten sluiten aan bij de Cultural Identity Theory van Collier en Thomas, waarin identiteit wordt gezien als iets dat voortdurend wordt geactiveerd en aangepast aan de sociale context. Voor veel deelnemers blijkt identiteit niet één vast antwoord te hebben, maar eerder een verzameling van verschillende invloeden.
Externe beeldvorming
Meer dan de helft van de deelnemers geeft aan dat de manier waarop anderen hen zien afhankelijk is van de situatie. Slechts een klein deel voelt zich consequent gezien als onderdeel van één specifieke groep.
Dit laat zien dat identiteit niet alleen wordt gevormd door hoe iemand zichzelf ervaart, maar ook door hoe anderen iemand categoriseren. De antwoorden benadrukken dat deze twee perspectieven niet altijd overeenkomen.
Heeft de mening
van anderen invloed?
Hoewel een deel van de deelnemers aangeeft dat de mening van anderen geen invloed heeft, laat de meerderheid zien dat externe beeldvorming in meer of mindere extreme invloed heeft op het zelfbeeld.
Deze bevinding sluit aan bij verschillende identiteitstheorieën waarin wordt beschreven dat identiteit ontstaat in interactie met anderen. Hoe iemand wordt gezien, benoemd of gecategoriseerd kan invloed hebben op hoe iemand zichzelf begrijpt.
horen
Het gevoel nergens volledig bij te
Misschien wel het meest opvallende resultaat uit het onderzoek is dat ruim de helft van de deelnemers ooit het gevoel heeft gehad niet genoeg te zijn voor een bepaalde groep. Een kwart ervaart dit gevoel soms.
In de toelichtingen komt regelmatig naar voren dat deelnemers zich bevinden tussen verschillende culturele verwachtingen. Sommigen voelen zich niet volledig geaccepteerd binnen de cultuur van hun ouders, terwijl anderen zich tegelijkertijd niet volledig herkennen in de cultuur waarin zij opgroeien.
Leven tussen
meerdere werelden
Meer dan driekwart van de deelnemers geeft aan zich vaak of soms tussen verschillende culturen of groepen te bevinden. Slechts een kleine minderheid ervaart dit nooit.
Deze uitkomst bevestigt dat het navigeren tussen verschillende culturele invloeden voor veel deelnemers een herkenbare ervaring is. Het gevoel van "ertussen zitten" blijkt daarmee geen uitzondering, maar eerder een terugkerend patroon.
Hoe kijken deelnemers
naar andere gemixte personen?
Veel deelnemers geven aan zichzelf te herkennen in andere mensen met een gemixte achtergrond. Anderen beschrijven juist een gevoel van verbinding, terwijl een deel aangeeft dat dit sterk afhankelijk is van de context.
Opvallend is dat deelnemers minder nadruk leggen op verschillen tussen specifieke culturen en meer op gedeelde ervaringen rondom identiteit, representatie en het gevoel ergens tussenin te staan.
Worstelen andere gemixte mensen met identiteit?
Meer dan de helft van de deelnemers denkt dat andere bi-culturele of bi-etnische personen met vergelijkbare identiteitsvragen worstelen. In de open antwoorden worden verschillende oorzaken genoemd, waaronder tegenstrijdige verwachtingen, stereotypering, groepsdruk en het gevoel een keuze te moeten maken tussen verschillende culturele achtergronden.
Veel respondenten benoemen daarnaast dat de samenleving vaak vraagt om duidelijke categorieën, terwijl hun eigen ervaringen juist complexer zijn.
Wat willen deelnemers dat anderen weten?
De laatste vraag leverde de meest persoonlijke antwoorden op. Veel deelnemers geven aan dat zij niet gezien willen worden als "half" iets, maar als een volledig persoon met meerdere invloeden. Daarnaast wordt regelmatig benoemd dat cultuur meer is dan afkomst alleen en dat identiteit niet altijd zichtbaar is aan de buitenkant.
Een terugkerend thema is de wens voor meer begrip, minder aannames en meer ruimte voor nuance.
(Voor Pie Chart en antwoorden voor alle vragen, zie bijlage 1-8)
Reflectie op formulier resultaten
De resultaten van het formulier bevestigden dat de thema's identiteit, cultuur en verbondenheid leven onder de doelgroep. Hoewel iedere deelnemer een unieke ervaring beschrijft, kwamen dezelfde onderwerpen voortdurend terug: Het gevoel tussen culturen te bewegen, het zoeken naar herkenning, het omgaan met verwachtingen en de behoefte aan begrip.
Het onderzoek maakte duidelijk dat de gemixte identiteit niet uitsluitend een persoonlijke ervaring is, maar een gedeeld vraagstuk dat door veel deelnemers wordt herkend. Deze inzichten vormden een belangrijke aanleiding voor de verdere ontwikkeling van InBetween, waarbij verhalen, representatie en culturele uitwisseling centraal kwamen te staan.
HORIZON VERBREDEN
Formulier resultaten
DE CONNECTIE
Hoe connecteren culturen met elkaar?
Na De Grens en Horizon Verbreden ontstond de vraag hoe cultuur niet alleen besproken, maar ook ervaren kon worden. Veel deelnemers beschreven cultuur aan de hand van familie, herinneringen, tradities en eten. Hierdoor ontstond het idee voor De Connectie.
De Connectie is een experiment waarin eten wordt gebruikt als middel om gesprekken tussen culturen te stimuleren. In plaats van mensen alleen te vragen naar hun achtergrond, werden deelnemers gevraagd een gerecht uit hun cultuur aan te dragen. Dit gerecht werd vervolgens gebruikt om iemand buiten die cultuur kennis te laten maken met hun verhaal, ervaringen en perspectief. Op deze manier ontstond een indirect gesprek tussen twee mensen die elkaar nooit hadden ontmoet.
Het doel van De Connectie was om cultuur tastbaar te maken. Door middel van eten, verhalen en gesprekken werd onderzocht hoe culturele uitwisseling toegankelijker en persoonlijker gemaakt kon worden.
Gerecht: Saoto Soep
DE CONNECTIE Dag 1 Deelnemers
Quote: “Ik ben trots op mijn afkomst, maar moet ik dan ook het label van mijn afkomst dragen?”
Issaura heeft een Surinaamse achtergrond, maar benoemt dat zij haar cultuur niet altijd volledig om zich heen ziet of heeft meegekregen. Juist daarom vindt zij het belangrijk om haar cultuur zichtbaar te blijven delen. Ze koos voor Saoto Soep omdat dit gerecht haar doet denken aan haar moeder en aan thuis. Voor haar staat het gerecht niet alleen voor Suriname, maar ook voor warmte, herinnering en het samenkomen van verschillende culturen binnen de Surinaamse gemeenschap.
Issaura reageerde positief en dacht actief mee over wat het gerecht bij iemand anders zou kunnen oproepen. Ze vond het interessant om te zien hoe mensen reageren wanneer ze via eten kennismaken met een cultuur die zij nog niet goed kennen.
Afkomst: Indonesië / Nederland
Gerecht: Martabak Manis
Quote: “Juist met iets onconventioneels kan je mensen proberen om juist te proeven.”
Naomi is half Indonesisch en half Nederlands. Ze voelt zich in sommige opzichten meer Nederlands, maar blijft via eten, taal en familie verbonden met haar Indonesische kant. Ze koos voor Martabak Manis omdat het gerecht door de combinatie van kaas, chocolade en gecondenseerde melk eerst vreemd kan klinken. Juist dat maakte het voor haar interessant: Het gerecht vraagt van mensen om open te staan voor iets dat zij nog niet kennen.
Naomi vond het concept leuk, omdat het mensen uitdaagt om verder te kijken dan wat zij gewend zijn. Voor haar laat De Connectie zien dat cultuur soms pas begrepen wordt wanneer iemand bereid is iets nieuws te proberen.
Naam:
Afkomst: Hongarije
Gerecht: Traditionele Goulash
Quote: “Goulash is een soep van origine.”
Isabelle koos voor traditionele Hongaarse goulash omdat dit gerecht in Nederland vaak verkeerd wordt begrepen. Waar goulash hier soms wordt gezien als saus of stoofpot, beschrijft zij het als een soep die vanuit een grote pan wordt gedeeld. Het gerecht roept bij haar herinneringen op aan Hongarije, familie en samen eten. Voor Isabelle gaat cultuur niet alleen om afkomst, maar ook om gewoontes, reizen, taal en de manier waarop mensen eten met elkaar delen.
Isabelle hoopte vooral dat mensen open-minded zouden reageren. Ze vond het interessant dat een gerecht kan laten zien hoe snel een cultuur verkeerd geïnterpreteerd wordt wanneer alleen de buitenkant wordt overgenomen.
Naam:
Afkomst: Indonesië / Nederland
Gerecht: Klepon
Quote: “Ik voel mezelf soms niet goed genoeg om Indonesisch te zijn.”
Merel is half Nederlands en half Indonesisch en benoemt dat ze soms druk voelt om “genoeg” Indonesisch te zijn.
Ze koos voor Klepon, een groen Indonesisch zoet hapje met palmsuiker en kokos, omdat het er voor sommige mensen onbekend of zelfs intimiderend uit kan zien.
Voor haar staat het gerecht voor delen, familie en het communitygevoel binnen de Indonesische cultuur. Door Klepon te kiezen wilde ze mensen uitdagen om door de eerste indruk heen te kijken.
Merel herkende zich sterk in het doel van De Connectie.
Het project gaf haar bevestiging dat haar ervaring met cultuur en identiteit niet op zichzelf staat, maar door meer mensen wordt herkend.
Isabelle Merel
Berkay
Afkomst: Turkije
Gerecht: Gözleme
Quote: “Bij ons is eten heel erg belangrijk als verbinding.”
Berkay heeft een Turkse achtergrond en ziet cultuur als iets dat verbonden is aan normen, waarden, familie en samenzijn. Hij koos voor Gözleme omdat het hem doet denken aan jeugdherinneringen en vakanties in Turkije, waar het gerecht vaak vers wordt gemaakt door oudere vrouwen langs de weg, op markten of aan het strand. Hij wilde bewust iets anders laten zien dan het standaardbeeld van Turks eten.
Berkay vond De Connectie een sterke toevoeging aan het project, omdat eten volgens hem vanzelf gesprekken op gang brengt. Zijn bijdrage laat zien dat cultuur vaak niet wordt uitgelegd via theorie, maar via momenten van samenzijn.
Afkomst:
Gerecht: Pastechi Keshi
Quote: “Als ik moet denken aan een gerecht van mijn cultuur, is pastechi het eerste wat in me opkomt”
Fien is geboren en opgegroeid op Curaçao, terwijl haar ouders Nederlands zijn. Daardoor herkent zij het gevoel tussen twee culturen te staan. Ze koos voor Pastechi Keshi omdat dit gerecht voor haar direct verbonden is aan Curaçao.
Het is overal aanwezig: bij de bakker, op school, op feestjes en als dagelijkse snack. Voor Fien staat pastechi voor herkenning, eenvoud en het communitygevoel dat zij in Nederland soms mist.
Fien reageerde enthousiast op het idee om cultuur via eten en gesprek te verbinden. Ze vond het waardevol dat een gerecht dat voor haar heel normaal is, voor iemand anders juist een eerste kennismaking met Curaçao kan zijn. Fien
Cherique
Afkomst: Ghana / Nederland
Gerecht: Red Red
Quote: “Het voelt een beetje hybride”
Cherique heeft een Ghanese en Nederlandse achtergrond en beschrijft haar identiteit als hybride. Ze koos voor Red Red omdat het een echt Ghanees gerecht is dat voor haar verbonden is aan trots, familie en het opnieuw leren kennen van haar eigen cultuur. Het gerecht bestaat uit bonen, palmolie en gebakken plantain en wordt volgens haar breed herkend binnen Ghana. Voor Cherique was het belangrijk dat iemand niet alleen proeft, maar ook nadenkt over wat een gerecht oproept.
Cherique reageerde positief en dacht actief mee over de betekenis van het gerecht. Ze zag De Connectie als een manier om mensen niet alleen iets te laten eten, maar ook te laten voelen en herkennen wat cultuur kan betekenen.
Dag 2 Deelnemers
DE CONNECTIE
Afkomst: Indonesië / Nederland
Gerecht: Risoles
Geproefd: Pastechi Keshi en Klepon
Quote: “Zo probeer ik met eten connectie te zoeken, wat jij precies doet nu”
Adinda is half Indonesisch en half Nederlands.
Voor haar is cultuur iets wat je dagelijks met je meedraagt, maar ook iets wat je actief kunt delen met anderen. Ze koos voor Risoles omdat het voor haar voelt als een herkenbare Indonesische snack uit haar jeugd. Het gerecht lijkt op een soort Indonesische kroket en kan op verschillende momenten gegeten worden, van een gewone dag tot een familiefeest. Voor Adinda zit er veel liefde in eten, vooral wanneer iemand moeite doet om iets uit zijn cultuur te delen.
Adinda vond De Connectie sterk omdat het precies laat zien hoe eten een ingang kan zijn voor gesprek. Voor haar maakt het project zichtbaar hoeveel aandacht en betekenis er achter een gerecht kan zitten
Afkomst:
Filipijnen / Nederland
Gerecht: Sinigang
Geproefd: Pastechi Keshi en Klepon
Quote: “Vroeger kon ik dat niet echt embracen, omdat ik mij schaamde”
Chloë is half Filipijns en half Nederlands. Ze benoemt dat ze haar Filipijnse kant vroeger minder durfde te omarmen, maar dat ze dit nu steeds meer probeert te ownen. Ze koos voor Sinigang, een zure en hartige Filipijnse soep, omdat dit gerecht sterk verbonden is aan familie en thuiskomen. Voor haar hoort eten bij de kern van de Filipijnse cultuur: Grote hoeveelheden, delen met anderen en samen aan tafel zitten.
Chloë herkende de kracht van De Connectie, omdat het niet alleen om proeven gaat, maar om het verhaal achter het gerecht. Haar reactie laat zien dat eten ook kan helpen om trots en zelfacceptatie rondom cultuur te versterken.
Adinda
Halil
Afkomst:
Turkije
Gerecht: Manti
Geproefd: Pastechi Keshi en Klepon
Quote: “Niet naar je eigen land, maar juist naar elkaar toekomen door gerechten met elkaar samen te eten”
Halil heeft een Turkse achtergrond en voelt snel herkenning bij mensen die vergelijkbare culturele ervaringen hebben. Hij koos voor Manti, kleine gevulde deegpakketjes met yoghurt, knoflook en saus, omdat dit gerecht voor hem verbonden is aan samenzijn en Turkse eetcultuur. Hij benoemt dat cultuur mensen juist dichter bij elkaar kan brengen wanneer zij interesse tonen in elkaars gewoontes.
Halil sloot sterk aan bij het doel van De Connectie. Voor hem liet het project zien dat cultuur niet gebruikt hoeft te worden om afstand te creëren, maar juist als reden om elkaar beter te begrijpen.
Afkomst: Nederland
Gerecht: Limburgse Groentesoep
Geproefd: Pastechi Keshi en Klepon
Quote: “Iedereen heeft een verhaal te vertellen.”
Gijs beschrijft zichzelf als Nederlands, maar laat zien dat ook Nederlandse cultuur uit persoonlijke en regionale lagen bestaat. Hij koos voor Limburgse groentesoep omdat dit gerecht hem doet denken aan zijn vader, thuis en het warme gevoel van thuiskomen. Zijn bijdrage laat zien dat cultuur niet altijd groots of exotisch hoeft te zijn; soms zit het juist in iets alledaags dat veel persoonlijke betekenis draagt.
Gijs reageerde nieuwsgierig en open op De Connectie. Hij vond het interessant hoe het project mensen uitnodigt om verhalen achter culturen te ontdekken, ook wanneer die cultuur op het eerste gezicht vertrouwd of dichtbij lijkt.
Marjori
Afkomst:
Gerecht: Indische Curry
Geproefd: Pastechi Keshi en Red Red
Quote: “Ik vind cultuur wel belangrijk, maar ik vind dat je ook open moet zijn voor andere cultuur.”
Marjori benadert cultuur vooral vanuit openheid en nieuwsgierigheid. Hoewel zij zelf Nederlands is, laat haar keuze voor een Indische curry zien dat cultuur ook via ontmoeting en ervaring kan worden doorgegeven. Ze koppelt cultuur niet alleen aan afkomst, maar ook aan de bereidheid om van anderen te leren, nieuwe smaken te proberen en je te verplaatsen in een ander perspectief.
Marjori vond De Connectie interessant omdat het mensen uit hun gewone ritme haalt. Voor haar laat het project zien dat er achter ieder persoon meer verhaal zit dan je op het eerste gezicht ziet.
Nederland Rick Nederland
Gerecht: Worstenbrood
Geproefd: Gözleme en Red Red
Quote: “Ik laat mezelf verrassen”
Rick beschrijft zichzelf als Nederlands en deed mee vanuit nieuwsgierigheid. Zijn keuze voor worstenbrood past bij een herkenbaar en alledaags stukje Nederlandse eetcultuur. In het gesprek stelde hij zich vooral open op voor wat hij nog niet kende. Daardoor laat zijn deelname zien dat De Connectie niet alleen werkt voor mensen met een gemixte achtergrond, maar ook voor mensen die via eten en gesprek kennis willen maken met andere culturen.
Rick reageerde open en ontspannen op De Connectie. Zijn houding laat zien dat connectie soms begint bij iets simpels: Even blijven staan, luisteren en bereid zijn om iets nieuws te proberen.
DE CONNECTIE
Proces
De Connectie begon oorspronkelijk als het tweede hoofdstuk binnen InBetween. Na De Grens wilde ik onderzoeken hoe culturen niet alleen besproken, maar ook actief met elkaar verbonden konden worden. De centrale vraag verschoof daarmee van “waar ligt de grens?” naar “hoe ontstaat connectie tussen culturen?” In eerste instantie wilde ik dit onderzoeken door mensen op straat direct aan te spreken en met hen in gesprek te gaan over hun cultuur, achtergrond en mogelijke deelname aan het vervolgexperiment.
Deze aanpak bleek in de praktijk minder goed te werken dan verwacht. Tijdens de eerste film en testmomenten merkte ik dat het actief benaderen van mensen veel weerstand opriep, zowel bij de deelnemers als bij mijzelf. In Breda probeerde ik twee dagen lang mensen aan te spreken in het park, maar de combinatie van drukte, camera-apparatuur, zenuwen en het zoeken naar de juiste doelgroep maakte het experiment moeilijk uitvoerbaar. Waar De Grens werkte doordat mensen zelf naar de installatie toe kwamen, voelde deze aanpak geforceerder. Mensen begrepen de context niet direct, hadden minder tijd of wilden niet op camera.
Vanuit deze reflectie ontstond de Connectie Cube als visuele en conceptuele vertaling van het experiment. De cube functioneerde als middel om het idee achter De Connectie duidelijker te maken: cultuur delen, ontvangen en doorgeven. In plaats van een los gesprek op straat werd De Connectie steeds meer een systeem waarin mensen iets van hun eigen cultuur konden meegeven, waarna een ander daarop kon reageren. Het ontwerp hielp om het concept concreter en begrijpelijker te maken.
Deze mislukte pogingen werden uiteindelijk belangrijke ontwerpinzichten. Ze lieten zien dat mijn kracht niet lag in het direct overtuigen van mensen, maar in het creëren van een setting waarin nieuwsgierigheid vanzelf ontstaat. Daarom werd het concept opnieuw bekeken. De vraag werd niet langer: Hoe krijg ik mensen zo snel mogelijk in gesprek?
Maar: Hoe ontwerp ik een situatie waarin mensen zelf willen deelnemen?
Door de moeizame eerste iteraties schoof De Connectie uiteindelijk verder naar achteren in het proces. Terwijl De Representatie en De Inkijk ondertussen verder ontwikkeld konden worden, bleef De Connectie zoeken naar de juiste vorm en context. Pas later viel alles op zijn plek. Het experiment werd uiteindelijk uitgevoerd als een tweedelige uitwisseling: deelnemers deelden eerst een gerecht en verhaal uit hun cultuur, waarna andere deelnemers later reageerden op deze gerechten en de verhalen erachter.
Daardoor veranderde De Connectie van een spontaan straatinterview naar een ontworpen ervaring. Het hoofdstuk begon als tweede project, maar eindigde als één van de laatste onderdelen omdat het meer tijd nodig had om de juiste vorm te vinden. Juist dat maakte het proces waardevol. De vertraging liet zien dat culturele connectie niet geforceerd kan worden; het vraagt om context, vertrouwen, nieuwsgierigheid en een vorm waarin mensen zelf ruimte voelen om mee te doen.
DE CONNECTIE
Conclusie
De Connectie onderzocht hoe culturen met elkaar in contact kunnen komen en welke reacties daaruit ontstaan. Waar De Grens vooral draaide om het verkennen van culturele grenzen, richtte De Connectie zich op de vraag wat er gebeurt wanneer mensen actief iets van hun cultuur delen met een ander. Het doel was niet om simpel weg eten uit te delen, maar om te testen hoe culturele uitwisseling in de praktijk kan ontstaan.
Uit het experiment bleek dat verbinding niet automatisch ontstaat door mensen bij elkaar te zetten. Context, houding en vormgeving spelen hierin een grote rol. De eerdere pogingen binnen De Connectie maakten duidelijk dat actief op mensen afstappen minder goed werkte dan het creëren van een open en uitnodigende omgeving. Wanneer mensen zelf de keuze kregen om deel te nemen, ontstonden gesprekken natuurlijker en voelde de interactie minder geforceerd.
De Connectie bevestigde daarmee dat culturele verbinding ontstaat door ervaring, nieuwsgierigheid en wederkerigheid. Een gerecht kan daarbij een ingang zijn, maar de echte connectie ontstaat pas wanneer iemand openstaat voor het verhaal achter dat gerecht. Het experiment liet zien dat cultuur niet alleen gedeeld wordt door uitleg, maar ook door het moment waarop iemand iets ontvangt, proeft, herkent, vergelijkt of vragen begint te stellen. Juist in die reactie werd zichtbaar waar culturen elkaar kunnen raken.
Tijdens het onderzoek kwam regelmatig naar voren dat culturele identiteiten vaak worden teruggebracht tot aannames, stereotypen en vereenvoudigde beelden. Veel deelnemers beschreven ervaringen waarbij anderen al een beeld van hen hadden gevormd voordat zij hun eigen verhaal konden vertellen. Hierdoor ontstond de vraag: Wat gebeurt er wanneer mensen zelf mogen bepalen hoe hun cultuur wordt weergegeven?
Vanuit deze gedachte werd De Representatie ontwikkeld. In plaats van gesprekken of interviews stond creatieve expressie centraal. De opdracht gaf deelnemers volledige vrijheid in vorm, zolang het werk een persoonlijke ervaring met cultuur of een representatie van hun cultuur liet zien. Door middel van fotografie, illustratie, video, grafisch ontwerp of andere creatieve vormen kregen deelnemers de mogelijkheid om hun eigen perspectief zichtbaar te maken.
DE REPRESENTATIE
Wanneer en hoe worden culturen accuraat gerepresenteerd?
Het doel van De Representatie was niet om één juiste versie van een cultuur te tonen, maar juist om ruimte te maken voor meerdere perspectieven. Hierdoor ontstond een verzameling van persoonlijke verhalen en culturele ervaringen die verder gingen dan bestaande stereotypen.
DE REPRESENTATIE
Wanneer en hoe worden culturen accuraaat gerepresenteerd?
Ik heb dit ontwerp gemaakt om anderen meer begrip en kennis mee te geven: Krullen, kroeshaar en een afro is niet hetzelfde. De afro en de kam hebben beide een verhaal en geschiedenis, en hoewel de kam deel van mijn identiteit is geworden, wil ik dat mensen het verschil snappen.
Eigen voorbeeld:
The NOFRO Pick
Om de opdracht niet alleen aan anderen te geven, maakte ik zelf ook een representatie. Dit werd de Afro Kam, ook wel The NOFRO Pick. Het object ontstond vanuit mijn persoonlijke ervaring met haar, uiterlijk en de aannames die mensen daaraan koppelen. Door mijn krullen wordt mijn haar regelmatig een afro genoemd en aangeraakt. Ik weet uit ervaring dat veel mensen het verschil in haar types niet kennen, zo ben ik vaak nageroepen dat ik deel uitmaak van de Jackson 5.
De NOFRO-Pick functioneerde daarom niet alleen als bewijs en voorbeeld binnen De Representatie, maar ook als promotie voor dit project. Het liet zien dat een persoonlijk object een verhaal kan dragen. Ook al gaat het ontwerp niet letterlijk over mijn volledige cultuur, het raakt wel aan Black culture, persoonlijke beeldvorming en mijn eigen ervaring met misinterpretatie van anderen. Door zelf alvast een werk te maken, wilde ik laten zien: Ik vraag dit niet alleen van anderen, ik doe zelf ook mee.
DE REPRESENTATIE
Welke deelnemers waren fysiek aanwezig?
Naam: Jarome Afkomst: Nederland / Curaçao
Quote: “Ik zou meer van de cultuur terug willen zien op social media.”
Jarome heeft weinig van zijn Curaçaose cultuur meegekregen. Daardoor voelt hij zich vooral verbonden met de Nederlandse kant, terwijl hij tegelijkertijd merkt dat hij iets mist. Vooral taal speelt daarin een grote rol. Hij zou graag meer willen weten over zijn Curaçaose achtergrond, omdat hij het gevoel heeft dat een deel van zijn afkomst nog op afstand staat.
Jarome reageerde positief en nieuwsgierig op De Representatie. Hij begreep de opdracht snel en koos uiteindelijk ook een NOFRO-Pick uit. Zijn reactie liet zien dat het project niet alleen interessant is voor mensen die sterk verbonden zijn met hun cultuur, maar juist ook voor mensen die die verbinding nog zoeken.
Naam: John-Roy
Afkomst: Suriname
Quote: “Ik ben trots op mijn afkomst, maar moet ik dan ook het label van mijn afkomst dragen?”
John Roy is geboren in Nederland en heeft een Surinaams-Javaanse achtergrond. Hij vertelt dat hij zich steeds meer verdiept in zijn eigen roots. Zijn verhaal gaat sterk over representatie, labels en de spanning tussen trots zijn op je afkomst en niet gereduceerd willen worden tot die afkomst. Hij vindt het belangrijk dat mensen meer leren over cultuur, maar wil tegelijkertijd niet dat iemand alleen als “Surinaams” wordt gezien in plaats van als persoon of maker.
John Roy vond het project interessant en gaf aan mee te willen doen. Hij begreep vooral de waarde van een platform waarop mensen hun roots bespreekbaar kunnen maken, zonder dat zij volledig door die roots worden gedefinieerd.
Naam: Nestor
Afkomst: Thailand en Papua Nieuw-Guinea
Quote: “Ik probeer van alle culturen wat op te nemen.”
Nestor heeft een zeer gemixte achtergrond en beschrijft zichzelf als iemand die uit meerdere culturen elementen meeneemt. Hij benoemt dat hij zich aanpast aan verschillende culturele en religieuze contexten, niet omdat hij zichzelf verliest, maar omdat het voor hem verbonden is met respect, herinnering en familie. Zijn culturele uitingen functioneren ook als eerbetoon aan overleden familieleden.
Nestor reageerde open en positief op De Representatie. Hij gaf aan mee te willen doen en stelde ook vragen over wat anderen zouden maken. Zijn reactie liet zien dat het concept nieuwsgierigheid oproept, vooral omdat de vorm volledig vrij is en deelnemers zelf mogen bepalen hoe zij hun verhaal vertalen.
Naam: Angelina
Afkomst: Curaçao
Ik
Quote: “Ik wil erbij horen, maar soms wil ik mijn cultuur ook gewoon uitstralen.”
Angelina komt uit Curaçao en benoemt dat de Antilliaanse cultuur in Nederlandse media weinig zichtbaar is. Wanneer Curaçao wel wordt getoond, gebeurt dat vaak via slavernijgeschiedenis of als vakantiebestemming.
Ze vertelt ook dat zij in Nederland soms haar cultuur bewust minder laat zien om erbij te horen. Daardoor ontstaat een spanning tussen integreren en jezelf volledig uiten.
Angelina reageerde enthousiast op De Representatie en noemde het concept cool en leuk. Ze herkende het belang van een platform waarop cultuur zichtbaar gemaakt kan worden, vooral omdat zij vindt dat mensen meer moeten weten over de Antilliaanse cultuur en de verhalen daarachter.
Naam: Carmen
Afkomst: Nederland en Argentinië
Quote: ““Ik hoef niet per se gedefinieerd te worden door waar mijn ouders vandaan komen”
Carmen heeft een Nederlandse vader en een Argentijnse moeder. Ze voelt zich vooral Nederlands, omdat ze in Nederland is opgegroeid en de Spaanse taal niet vanuit huis heeft meegekregen. Toch merkt ze dat haar Argentijnse achtergrond wel aanwezig blijft, vooral via eten, taal en de mengeling van woorden binnen haar familie. Voor Carmen hoeft haar achtergrond niet altijd zichtbaar of duidelijk uitgelegd te worden; ze wil niet volledig gedefinieerd worden door waar haar ouders vandaan komen.
Tegelijkertijd benoemt ze dat er wel een gemis zit in het minder meekrijgen van de Argentijnse cultuur. Ze had achteraf misschien graag Spaans geleerd en meer verbinding gehad met die kant van haar familie. Haar verhaal laat zien dat representatie niet altijd gaat over trots of zichtbaarheid, maar soms ook over afstand, gemis en het zoeken naar wat een cultuur nog voor je betekent.
Voor De Representatie werd gezocht naar locaties waar creatieve studenten en makers bereikt konden worden. In eerste instantie werden verschillende kunst en onderwijsinstellingen benaderd, waaronder HKU, Willem de Kooning Academie en Depot Boijmans Van Beuningen. Deze locaties bleken uiteindelijk niet haalbaar door beperkte tijd, interne afstudeerperiodes, praktische omstandigheden of hoge kosten voor vergunningen.
Tijdens het proces bleek dat niet iedere locatie op korte termijn haalbaar was. HKU gaf geen duidelijk antwoord binnen de beschikbare tijd, waardoor St Joost uiteindelijk de meest realistische en passende locatie werd. St Joost reageerde geïnteresseerd en bood de mogelijkheid om de opdracht fysiek te introduceren bij studenten. Hierdoor kon De Representatie niet alleen online worden gedeeld, maar ook direct worden uitgelegd aan mensen die binnen het profiel van de opdracht pasten.
De uitvoering op St Joost werd daarmee een belangrijk testmoment. Het doel was om te onderzoeken of creatieve studenten zich aangesproken voelden door de opdracht, of zij hun cultuur of persoonlijke ervaring wilden vertalen naar werk, en of de open vorm genoeg ruimte bood voor eigen interpretatie. Door het project fysiek te presenteren, ontstonden directe gesprekken over cultuur, representatie en de manier waarop mensen zichzelf zichtbaar willen maken.
DE REPRESENTATIE Proces
DE REPRESENTATIE
Conclusie
De gesprekken met Jarome, John Roy, Nestor en Angelina laten zien dat representatie voor iedereen iets anders betekent. Voor Jarome gaat het over het zoeken naar een cultuur die hij minder heeft meegekregen. Voor John Roy gaat het over trots zijn op je roots zonder vastgezet te worden in een label. Voor Nestor gaat het over het dragen van meerdere culturen tegelijk en het vinden van eigen manieren om daarmee om te gaan. En voor Angelina gaat het over zichtbaarheid, taal en het spanningsveld tussen integreren en jezelf uiten.
Samen bevestigen deze gesprekken het doel van De Representatie. De deelnemers willen niet alleen dat hun cultuur wordt gezien, maar vooral dat deze op een eerlijke, persoonlijke en genuanceerde manier wordt begrepen. De creatieve opdracht bood daarvoor een mogelijkheid en de start van het definitieve concept:
Een platform waar deelnemers zelf bepalen welk verhaal zij wilden delen over hun cultuur.
DE INKIJK
Hoe maak je ongehoorde verhalen meer zichtbaar?
Het doel van De Inkijk is om verhalen zichtbaar te maken die normaal niet altijd worden verteld. Dit kan gaan over een herinnering, traditie, familieverhaal, taal, geschiedenis, trots, gemis of een ervaring die iemand heeft gevormd. De focus ligt niet op perfecte antwoorden, maar op eerlijke en persoonlijke verhalen.
Voor dit hoofdstuk wil ik mensen uitnodigen die iets willen delen over hun culturele achtergrond of identiteit. Dit kunnen mensen zijn met een bi-culturele of bi-etnische achtergrond, maar ook mensen die op een andere manier een persoonlijk verhaal hebben over cultuur, familie of afkomst. Door deze verhalen samen te brengen, ontstaat er een verzameling van perspectieven die laat zien hoe divers cultuur wordt beleefd.
Na De Grens, De Connectie en De Representatie ontstond de behoefte om deelnemers nog meer ruimte te geven voor hun eigen verhaal. Waar de eerdere hoofdstukken draaiden om gesprekken, ervaringen en creatieve vertalingen, richt De Inkijk zich op persoonlijke storytelling. Deelnemers worden uitgenodigd om een inkijk te geven in hun cultuur door middel van een korte voice message en eigen foto’s of video’s.
DE INKIJK
Hoe bereikt mijn opdracht de doelgroep?
Om deelnemers te bereiken werd De Inkijk zowel fysiek als online verspreid. Via flyers kon de opdracht direct gedeeld worden met mensen in de openbare ruimte, terwijl social media werd ingezet om een grotere en bredere doelgroep te bereiken.
Deze combinatie maakte het mogelijk om het project niet alleen lokaal zichtbaar te maken, maar ook online door te laten groeien. Hierdoor werd social media een belangrijk middel om mensen uit te nodigen, het verhaal van InBetween te delen en de community rondom het project verder op te bouwen.
SOCIAL MEDIA
Het definitieve plan voor een platform
Social media werd binnen InBetween een belangrijk middel, omdat cultuur tegenwoordig voor een groot deel online wordt verspreid. Muziek, eten, taal, mode, memes, trends en persoonlijke verhalen bewegen snel via platforms zoals Instagram. Hierdoor komen mensen dagelijks in aanraking met culturen waar zij zelf niet direct onderdeel van zijn. Juist daarom voelde social media als een logische plek om InBetween verder uit te bouwen.
Waar de fysieke prototypes afhankelijk waren van locatie, tijd en toevallige ontmoetingen, bood social media de mogelijkheid om het project toegankelijker te maken. Mensen hoefden niet op één specifieke plek aanwezig te zijn om mee te doen of het project te volgen. Zij konden reageren, delen, insturen of deelnemen op hun eigen moment. Hierdoor werd InBetween niet alleen een reeks fysieke experimenten, maar ook een online omgeving waarin verhalen, opdrachten en culturele ervaringen samen konden komen.
Om te testen of social media ook een passende vorm was voor dit project, werd een tweede formulier uitgestuurd. Hieruit bleek dat de interesse in andere culturen hoog was. Van de 39 respondenten gaf het grootste deel zichzelf een 4 of 5 op de vraag hoe geïnteresseerd zij zijn in andere culturen. De open antwoorden lieten zien dat mensen vooral nieuwsgierig zijn naar normen en waarden, eten, muziek, taal, geschiedenis, dagelijks leven en de verschillen en overeenkomsten tussen culturen.
SOCIAL MEDIA
Het tweede formulier
Uit het formulier werd duidelijk welke vormen het meest aanspreken. Respondenten gaven vooral aan graag te leren via persoonlijke verhalen, eten en gerechten, gesprekken, muziek en video’s. Dit sloot direct aan bij de opbouw van InBetween, waarin verhalen, culturele uitwisseling, beeld en persoonlijke ervaringen centraal staan. Social media bood daardoor niet alleen een manier om het project te promoten, maar ook een passende vorm om de inhoud van het project te delen.
Tegelijkertijd liet het formulier zien waar de grens ligt. Respondenten haken vooral af wanneer content te gemaakt, nep, langdradig of te weinig persoonlijk voelt.
Dit werd een belangrijk uitgangspunt voor de social media-aanpak van InBetween. De content moest niet voelen als uitlegvideo’s over cultuur, maar als korte, eerlijke en visueel aantrekkelijke momenten waarin mensen zelf hun verhaal kunnen delen.
Binnen InBetween functioneert social media daarom niet alleen als promotiekanaal, maar als onderdeel van het concept. Het maakt het mogelijk om verhalen te verzamelen, opdrachten te verspreiden, deelnemers te bereiken en een community op te bouwen rondom cultuur, identiteit en representatie. Daarmee vormt social media de brug tussen de fysieke experimenten en de bredere beweging die InBetween uiteindelijk wil worden.
(Voor Pie Chart en antwoorden voor alle vragen, zie bijlage 16-26)
PROOF OF CONCEPT
Het is onderweg
Dit bewijst dat InBetween niet alleen als idee werkt, maar ook daadwerkelijk mensen activeert om deel te nemen. Tot nu toe zijn er zeven werken binnengekomen van deelnemers die hun cultuur, identiteit of persoonlijke ervaring creatief hebben vertaald. En er is meer onderweg maar door de beperkte tijd zijn deze werken nog niet volledig verwerkt binnen dit verslag.
Tijdens de examenzitting en expositie worden de ingezonden werken zichtbaar gemaakt als onderdeel van InBetween. Hiermee wordt aangetoond dat het platform deelnemers kan bereiken, verhalen kan verzamelen en mensen kan stimuleren om hun eigen perspectief op cultuur te delen. Het Proof of Concept vormt daarmee de eerste tastbare versie van InBetween als communityplatform.
InBetween stopt niet na mijn afstuderen. Tijdens het project is duidelijk geworden dat er genoeg verhalen, perspectieven en mogelijke deelnemers zijn om het concept verder te ontwikkelen. De kracht van InBetween zit in de flexibiliteit van het platform: Het kan bestaan uit korte video’s, persoonlijke verhalen, creatieve opdrachten, gesprekken, eten, fotografie en fysieke ontmoetingen. Hierdoor is het concept niet afhankelijk van één vorm, maar kan het meegroeien met de beschikbare tijd, deelnemers en middelen.
FUTURE PROOF PLANNING
Hoe gaat dit door na het afstuderen?
Tegelijkertijd zijn er ook risico’s. Na mijn afstuderen zal mijn beschikbare tijd veranderen, onder andere door werk en nieuwe verantwoordelijkheden. Daardoor is het belangrijk dat InBetween realistisch wordt voortgezet.
Het platform moet niet afhankelijk zijn van grote producties of wekelijkse fysieke events. De basis moet bestaan uit haalbare content en kleine opdrachten die naast werk vol te houden zijn.
Het concept werkt omdat het aansluit op een bestaande behoefte. Mensen zijn nieuwsgierig naar andere culturen, maar willen dit vooral op een persoonlijke, toegankelijke en eerlijke manier ervaren. InBetween biedt hiervoor een platform waarin cultuur niet wordt uitgelegd vanuit afstand, maar gedeeld wordt door mensen zelf. De verschillende hoofdstukken hebben laten zien dat mensen bereid zijn om hun verhaal, creativiteit, ervaring of perspectief te delen wanneer de omgeving open en uitnodigend voelt.
FUTURE PROOF PLANNING
Hoe gaat dit door na het afstuderen?
Daarom wordt InBetween na afstuderen voortgezet in een vaste maar flexibele vorm. Om de 2 weken wordt er één post of video gedeeld op Instagram, bij voorkeur op een vast avondmoment, omdat de doelgroep dan meer ruimte heeft om content rustig te bekijken en erop te reageren. Daarnaast wordt er eens per maand een kleine opdracht, vraag of open call geplaatst waarmee mensen kunnen reageren of deelnemen. Grotere projecten, zoals een nieuwe Connectie-sessie, expositie of fysieke ontmoeting, worden per half jaar gepland. Op basis van mijn planning en aanvraag zou dit kunnen veranderen.
De planning blijft hierdoor haalbaar: Bijna wekelijks zichtbaar blijven, maandelijks interactie ophalen en om het half jaar een groter moment creëren. Op deze manier kan InBetween doorgroeien als platform zonder dat het direct te afhankelijk wordt van tijd, budget of grote producties.
CONCLUSIE
Wat is er uit dit project gehaald?
InBetween begon vanuit een persoonlijke vraag: Hoe wordt identiteit gevormd wanneer iemand zich tussen culturele en etnische categorieën bevindt? Tijdens het onderzoek werd duidelijk dat deze vraag niet alleen persoonlijk is, maar door veel mensen wordt herkend. Gesprekken, formulieren en prototypes lieten zien dat culturele identiteit zelden binnen één duidelijke categorie past. Identiteit wordt gevormd door afkomst, opvoeding, omgeving, taal, uiterlijk, herinneringen en de manier waarop anderen iemand zien.
De verschillende hoofdstukken binnen InBetween onderzochten ieder een andere laag van deze vraag.
De Grens maakte zichtbaar waar mensen culturele grenzen ervaren en wanneer zij zich wel of niet onderdeel voelen van een cultuur.
Horizon Verbreden bevestigde dat deze thema’s ook buiten mijn eigen ervaring leven.
De Connectie onderzocht hoe culturen met elkaar kunnen verbinden door ervaring, een gesprek en een luisterend oor.
De Representatie gaf deelnemers de ruimte om hun cultuur of persoonlijke ervaring zelf vorm te geven, terwijl De Inkijk zich richtte op persoonlijke verhalen die normaal minder snel worden gehoord.
Door deze experimenten groeide InBetween van een onderzoek naar identiteit uit tot een platformconcept. Het project laat zien dat mensen behoefte hebben aan ruimte om hun verhaal te delen, maar ook dat de vorm waarin dit gebeurt belangrijk is. Een open setting, persoonlijke benadering en visuele kwaliteit zorgen ervoor dat mensen zich sneller uitgenodigd voelen. Social media versterkt dit, omdat het verhalen toegankelijk maakt en het mogelijk maakt om een community rondom cultuur, identiteit en representatie op te bouwen.
De belangrijkste conclusie is dat gemixte identiteit niet hoeft te worden benaderd als een probleem dat opgelost moet worden. Het is eerder een zoektocht die zichtbaar, bespreekbaar en deelbaar gemaakt kan worden. InBetween probeert die zoektocht positief te benaderen door mensen niet te dwingen om te kiezen tussen culturen, maar door juist ruimte te maken voor alles wat daartussen bestaat.
LITERATUURLIJST & BIJLAGE
Hall, S. (1990). Cultural identity and diaspora. In J. Rutherford (Ed.), Identity: Community, Culture, Difference (pp. 222–237). Lawrence & Wishart. [1]
Alagbe, J. [@joshua.alagbe]. (n.d.). Instagramprofiel. Instagram. Geraadpleegd op 18 juni 2026, van https://www.instagram.com/joshua.alagbe/ [9]
[2]
Collier, M. J., & Thomas, M. (1988). Cultural identity: An interpretive perspective. In Y. Y. Kim & W. B. Gudykunst (Eds.), Theories in intercultural communication (pp. 99–120). SAGE Publications.
Tajfel, H., & Turner, J. C. (1979). An integrative theory of intergroup conflict. In W. G. Austin & S. Worchel (Eds.), The social psychology of intergroup relations (pp. 33–47). Brooks/Cole.
[4]
Bourhis, R. Y., Moïse, L. C., Perreault, S., & Senécal, S. (1997). Towards an interactive acculturation model: A social psychological approach. International Journal of Psychology, 32(6), 369–386. https://doi.org/10.1080/002075997400629
Artifaxing [@artifaxing]. (n.d.). Instagramprofiel. Instagram. Geraadpleegd op 18 juni 2026, van https://www.instagram.com/artifaxing/ [5]
Jubilee. (n.d.). Middle Ground [YouTube-afspeellijst]. YouTube. Geraadpleegd op 18 juni 2026, van https://www.youtube.com/playlist?list=PLBVNJo7nhINSjBZdNezW15PzOTCc-10m9
Cut. (n.d.). Cut [YouTube-kanaal]. YouTube. Geraadpleegd op 18 juni 2026, van https://www.youtube.com/@Cut
Stanton, B. (n.d.). Humans of New York. Brandon Stanton. Geraadpleegd op 18 juni 2026, van https://brandonstanton.com/humans-of-new-york
The Skin Deep. (n.d.). The Skin Deep. Geraadpleegd op 18 juni 2026, van https://www.theskindeep.com/ [10]
Yes Theory. (n.d.). Yes Theory. Geraadpleegd op 18 juni 2026, van https://yestheory.com/ [11]
Laita, M. (n.d.). Soft White Underbelly [YouTube-kanaal]. YouTube. Geraadpleegd op 18 juni 2026, van https://www.youtube.com/c/SoftWhiteUnderbelly [12]
LITERATUURLIJST & BIJLAGE
Extra bronnen uit afstudeer proces
Allport, G. W. (1954). The nature of prejudice. Addison-Wesley. [1]
[2]
De Kanttekening. (2019, 8 maart). Een gemixte afkomst is een unieke ervaring. https://dekanttekening.nl/samenleving/een-gemixte-afkomst-is-een-unieke-ervaring/
[3]
De Groene Amsterdammer. (n.d.). Hoe cultuur zich over Europa verspreidde. Geraadpleegd op 18 juni 2026, van https://www.groene.nl/artikel/hoe-cultuur-zich-over-europa-verspreidde
[4]
Meyer, M. (2025). Vervlochten. Avans CMD Breda. https://www.avanscmd.nl/work/graduation-2025/vervlochtenmadewithlobi
Mixedracefaces. (n.d.). Mixedracefaces. Geraadpleegd op 18 juni 2026, van https://mixedracefaces.com/
ScienceDirect. (n.d.). Intergroup contact theory. In ScienceDirect Topics. Geraadpleegd op 18 juni 2026, van https://www.sciencedirect.com/topics/psychology/intergroup-contact-theory [7]
LITERATUURLIJST & BIJLAGE
Bijlages
LITERATUURLIJST & BIJLAGE
Bijlages
BIJLAGE 17
BIJLAGE 18a
BIJLAGE 18b
BIJLAGE 18e
BIJLAGE 18d
BIJLAGE 19
BIJLAGE 20
PERSOONLIJKE CONCLUSIE
InBetween heeft mij op manieren uitgedaagd die ik vooraf niet had verwacht. Een van de grootste leerpunten was het aangaan van sociaal contact met onbekenden. Door mezelf zichtbaar op te stellen in de openbare ruimteen mensen uit te nodigen om met mij in gesprek te gaan, werd ik geconfronteerd met mijn eigen onzekerheden, maar ook met mijn vermogen om verbinding te maken.
Daarnaast heeft het project mij geleerd om nog beter te plannen, te organiseren en verschillende vormen van ontwerp met elkaar te combineren. Waar human-centered design eerder niet direct bij mij leek te passen, heb ik door dit project ontdekt dat ik er op mijn eigen manier invulling aan kan geven. Door mijn persoonlijke ervaring, visuele stijl en storytelling toe te voegen, kreeg het proces een vorm die wel bij mij paste.
Mijn ontwerpdoelen zijn uiteindelijk behaald. InBetween bracht videografie, grafisch ontwerp, installatieontwerp en storytelling samen in één project. Hierdoor heb ik niet alleen onderzocht hoe identiteit tussen culturen gevormd wordt, maar ook beter begrepen wie ik zelf als ontwerper wil zijn.
Dit project heeft mijn richting als maker duidelijker gemaakt. Door InBetween weet ik dat mijn kracht ligt in het vertellen van verhalen door middel van beeld, video en grafisch ontwerp. Het heeft bevestigd dat storytelling, videografie en visual design niet alleen vaardigheden zijn die ik wil ontwikkelen, maar ook de kern vormen van mijn passie als ontwerper.
SPECIAL THANKS TO:
Wallé Media - Edward Wallé
Joep Gerrits
Wander Eikelboom
Shimin Chen
Scott van Haastrecht
St Joost Breda
Avans Breda
Avans Den Bosch
Astrid Wallé
Alanis Wallé
Madelief Oostenbrink
Sertley Angela
Charlie del Dedo Gutiérrez
Jarome Zimmerman
CMD en mijn medestudenten
En alle deelnemers van ieder hoofdstuk
Zonder jullie was dit process een stuk moeilijker en saaier geweest, ik ben jullie allemaal dankbaar.
Mi ta spera boso a siña mes hopi dimi, cu ami a siña di boso! Y no lubida:
