IGNUM MAGAZINE
Onmisbare schakels
brugfunctionarissen bij Signum
Visie naar kwaliteit
Campus aan De Lanen
Colofon.
Eindredactie
Caren Joosten
Tisam Welvaarts-Talhimet
Vormgeving
Tisam Welvaarts-Talhimet
Bijdragen door
Jan Heijmans
Brigitte Bruin
Edward Vinken
Frouke Boel
Gerrita van Lith
Jessie Mulder
Marieke Tielemans
Simone Versteeg
Christian Elbers
Marleen Kant
Sven Timmerman
Marlijn Kodde
Deva Kalayci-Schuurmans
Roy de Gouw
Anita van Heusden
Copyright © 2025 Stichting Signum
Het gaat om de inhoud .
6
Column Jan Heijmans
Het mooie van onderwijs is, dat het iedere dag opnieuw gemaakt wordt
11 Horen, zien en...spreken
Pedagogische verbinding op Het Palet
12 Hoogbegaafd?
Daar groeien we samen in Over signaleren, verrijken en af en toe gewoon loslaten...
21 Samen werken aan inclusie Wat kunnen we doen om ieder kind de plek te geven die het verdient?
25 Grenzen verleggen, inzichten verdiepen Op studiereis naar Andalusië
32
Campus aan De Lanen Van visie naar kwaliteit
Samen aan het roer voor
Een onmisbare schakel
Brugfunctionarissen bij Signum
Kasam
Een veilige thuishaven in stormachtige tijden
Wat als het emmertje al vol is?
Hoogsensitiviteit in de klas Beleef
één locatie
Ontwikkelingen bij ‘t Wikveld
De laatste.
Na 46 jaar in en om het basisonderwijs te hebben gewerkt, mag ik na de zomervakantie het stokje doorgeven aan mijn opvolger. Spannend, niet alleen voor Signum, maar zeker ook voor mezelf. Wat gaat die volgende levensfase allemaal nog brengen? In deze laatste column kijk ik met diepe dankbaarheid terug op een prachtige onderwijsloopbaan.
Wat in 1979 begon in een klein kamertje op een basisschool in Oss, waar zes nieuwkomertjes uit Turkije me met grote ogen verwachtingsvol aankeken, eindigt straks in een van de bestuurskamers aan de Larenweg. Daar waar wij als College van Bestuur zorgvuldig besluiten nemen voor Signum en haar 24 scholen. En toch is er in de kern nooit iets wezenlijks veranderd. Of je nu voor de klas staat, een team aanstuurt, een school leidt, advieswerk doet of bestuurder bent: het draait uiteindelijk maar om één ding: Verschil maken in het leven van kinderen. Daar begint én eindigt alles mee.
Terug in de tijd. Eind jaren zeventig had ik als eerste van mijn PA-klas direct werk als taakleerkracht anderstaligen. Met grote idealen, veel energie, maar zonder enige ervaring stapte ik de school binnen. Mijn eerste derde klas met 36 kinderen was een mix van temperament en talent. Ik zie Hatice nog voor me, elke ochtend als eerste in de klas, op zoek naar iemand die haar écht zag. Dat gebeurde toen we samen een kettingverhaal schreven. Voor het eerst bloeide ze op, haar stem werd sterker, haar ogen gingen stralen. Of Patrick, die zich verloren voelde in het schoolsysteem, tot we een techniekproject deden. Ineens zat hij urenlang gefocust met een bouwtekening in de hand aan een knikkerbaan te werken, trots als een pauw. Maar wat me het meest raakte: negen kinderen uit eenoudergezinnen, allemaal met hun eigen verhaal, allemaal met een stille hoop op aandacht. Het was die klas, met al haar hectiek en kwetsbaarheid, die me liet voelen wat onderwijs écht betekent. Daar is mijn liefde voor het vak aangewakkerd en die liefde is nooit meer weggegaan.
Nieuwe groepen in lager- en speciaal onderwijs volgden. In 1985, net na de invoering van de basisschool, werd ik al op jonge leeftijd schoolleider in Geffen. De overdracht van mijn voorganger was duidelijk: ‘Zorg dat de jongens niet te rauw en de meisjes niet te flauw doen.’ En: ‘Schrijf op wat je dit jaar bereikt hebt als doelen voor het komend jaar, dan weet je zeker dat je team rust ervaart en verder komt.’ Maar de échte lessen leerde ik van de kinderen en mijn team. Ik herinner me een stil verlegen meisje uit groep 4 dat tijdens een kringgesprek plotseling zei: “Ik wil meer tijd om te tekenen, meester Jan.” Haar ogen toen ze de expositie in de centrale hal mocht openen, vergeet ik nooit meer. Die momenten, klein voor de buitenwereld, maar levensgroot voor een kind, vormen het hart van goed onderwijs. Ook mijn teamleden groeiden als ze hun talenten mochten inzetten, van crea-middagen tot teamteaching. Niet omdat het moest, maar omdat men wist: daar wordt het onderwijs beter van. Zo kun je samen nog meer het verschil maken.
Later, als algemeen directeur en coördinator van een samenwerkingsverband, zag ik van dichtbij hoe essentieel het is om ruimte te geven aan de professional. Een uitwisselingsproject tussen een dorpsschool en een school in de Amsterdamse Pijp bracht werelden samen: dorpskinderen leerden hoe het is om met de tram naar school te gaan, stadskinderen ontdekten dat melk niet uit een pak komt. En dan die leerkracht die op eigen initiatief een ‘stiltekamer’ inrichtte voor overprikkelde kinderen: “Ik wil dat ieder kind zich veilig voelt, want anders komt het niet tot leren.” Geen beleidsstuk, geen kwaliteitssysteem, geen vakjargon. Gewoon: pedagogisch vakmanschap. Het juiste doen, op het juiste moment, omdat je als onderwijsmens weet wat er nodig is.
Het mooie van onderwijs is, dat het iedere dag opnieuw gemaakt wordt. ““ ““
Als adviseur mocht ik werken met teams, besturen en overheden aan toekomstgericht onderwijs. Veel te vaak zag ik hoe goede bedoelingen verzandden in systemen, regels of extra controles. Leerkrachten, schoolleiders en bestuurders: ze werden voortdurend opgezadeld met nieuwe eisen en veranderde regelgeving. Het gevolg: steeds meer doen met minder middelen, meer bureaucratie en meer verantwoording. En toch, ondanks alles, bleven ze zoeken naar wat écht telt voor hun leerlingen. Tijdens een studiedag over eigenaarschap zei een schoolleider iets dat me altijd is bijgebleven: “Kinderen moeten het niet alleen leren, ze moeten voelen dat het hùn leren is.” Die woorden zijn zo raak. Daar gaat het om. Dat is de kern van ons vak.
In mijn jaren als bestuurder van een gerenommeerde pabo en bij Signum kreeg ik de kans om die visie breder te verankeren. Ik mocht nieuwe opleidingen mee ontwerpen, meebouwen aan kindcentra waar kinderen niet in hokjes worden geplaatst, maar in een doorgaande ontwikkellijn stappen. Zo ontmoette ik tijdens een van de vele schoolbezoeken een jongen met een moeilijke thuissituatie. Dankzij de intensieve samenwerking tussen onderwijs, opvang en zorg had hij een plek gevonden waar hij zich elke dag welkom voelt, ook als de dag moeizaam begint. Besturen is vaak lastige beslissingen nemen. Maar als je morele kompas steeds het belang van het kind voorop zet, dan kies je altijd de juiste weg.
Ik ben trots. Niet op de cijfers of de jaarverslagen, maar op de mensen met wie ik dit werk heb mogen doen. Mensen die elke dag opnieuw vanuit hun hart werken. Die blijven vragen: “Wat heeft dit kind nodig?” Die durven af te wijken van de gebaande paden als dat beter is voor een kind. Onderwijs is nooit af. Het is geen product, geen project, geen protocol. Het is levend, groeiend en ontstaat steeds weer opnieuw. Iedere dag krijgen we een nieuwe kans om voor ieder kind het goede te doen.
Wat ik meeneem uit mijn loopbaan is geen map met herinneringen, maar een hart vol verhalen. Van kinderen die opbloeiden, van ouders die weer vertrouwen kregen, van leiders met lef en van collega’s die nooit vergaten wat de kern van hun vak was. En van die ene leerling, die me onlangs op een reünie aansprak: “U was streng, maar u geloofde in mij.” Daar deed ik het voor.
Onderwijs is het mooiste beroep dat er bestaat. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat het ertoe doet. Iedere dag weer, met open ogen, open hart en de vaste overtuiging dat elk kind de moeite waard is. Straks sluit ik voor het laatst een denkbeeldige schooldeur. Een school waar ik niet meer werk, maar wel voor altijd mee verbonden blijf. Want het mooie van onderwijs is dat het elke dag opnieuw gemaakt wordt. Door jouw liefde voor het vak. Door jouw talent. Door jouw energie om het juiste te doen voor elk kind. Dag in, dag uit. Dat is wat echt telt!
Ik wens jou en alle collega’s bij Signum daar heel veel succes bij. Het ga jullie goed. Meester Jan
Samen aan het roer voor effectief rekenen-wiskunde
“De methode gaat te snel.”
“Tijdens de instructie lukt het ze wel om de sommen moeiteloos op te lossen, als ze zelf aan de slag gaan ineens niet meer.”
“Dit jaar hebben wij een zwakke rekenklas.”
Zomaar een greep uit opmerkingen die regelmatig te horen zijn in menig teamkamer. Herkenbaar? Deze uitspraken laten zien dat rekenen-wiskundeonderwijs veel vragen oproept en dat de rol van de leerkracht hierin cruciaal is.
Na een training over beredeneerde interventies tijdens de rekeninstructie gaf een collega terug: “Nu snap ik eindelijk waarom mijn leerlingen die sommen nog niet konden maken én wat ik kan doen om het te verhelpen.”
Een belangrijke sleutel hierbij was het gebruik van het hoofdfasenmodel en het rekenmuurtje in de voorbereiding van de instructie. De leerkracht doet ertoe en kan een groot verschil maken in de effectiviteit van het rekenonderwijs.
Samen bouwen aan sterk rekenonderwijs Op kindcentrum De Troubadour in Rosmalen hebben we de afgelopen jaren veel geïnvesteerd in het versterken van het leerkrachtgedrag binnen het domein rekenen-wiskunde. Eén factor stond steeds centraal: we doen het samen.
De ontwikkeling van rekenvaardigheid is cumulatief: het bouwt voort op wat eerder geleerd is, en strekt zich uit over meerdere leerjaren. Een doorgaande leerlijn is daarom, meer nog dan bij veel andere vakken, van essentieel belang. Maar alleen een doorgaande leerlijn is niet voldoende. Het
vraagt tevens om een consistente aanpak in het aanleren van procedures, het gebruik van vaste stappenplannen en het bewust inzetten van effectieve instructiemodellen.
De kracht van een gezamenlijke aanpak én een gedeeld geloof in het verschil dat we kunnen maken, is groot. Hattie (2016) toonde in zijn meta-analyse aan dat een gedeelde overtuiging in het feit dat je als collectief van leerkrachten het verschil kunt maken in de leeropbrengsten een sterk effect heeft op de daadwerkelijke leeropbrengsten. Samen overtuigd zijn dat je een positieve bijdrage kunt leveren zorgt voor gedrevenheid, waardoor men net bereid is dat stapje extra te zetten. Het zorgt er tevens voor dat jij je als professional eerder openstelt om van en met elkaar te leren.
De invloed van mindset en professionaliteit Of iemand iets met rekenen heeft of juist niet, geldt zowel voor leerlingen als leerkrachten. Een sterk wiskundig inzicht is niet automatisch een voordeel: het kan het moeilijker maken om je in te leven in de denkstappen van leerlingen. Eveneens bekend als de vloek van kennis. Tegelijkertijd is onderzocht dat een negatieve houding van de leerkracht tegenover het vak rekenen-wiskunde een negatief effect heeft op de prestaties van leerlingen (Beilock, Gunderson, Ramirez,& Levine, 2010).
Onderzoek laat zien dat zo’n 50% van de leeropbrengst toe te schrijven is aan de aanleg van het kind. Maar liefst 30% wordt bepaald door het handelen van de leerkracht (Hattie, 2003). Dat is een enorm effect en precies de reden waarom wij inzetten op een gezamenlijke, professionele aanpak.
door Christian Elbers
De Levende Leerlijn: kennis delen en keuzes onderbouwen
Bij De Troubadour werken we intensief samen via de Levende Leerlijn Rekenen-Wiskunde. Dit instrument helpt ons om verschillen tussen leerkrachten te verkleinen en het didactisch handelen te versterken.
In deze levende leerlijn leggen we afspraken vast over aanpassingen in het curriculum, het gebruik van vaste stappenplannen en de manier waarop strategieën worden aangeleerd. Zo borgen we collectieve kennis en maken we onderbouwde keuzes die passen bij de context van onze school.
We werken evidence-informed: onze beslissingen zijn gebaseerd op theorie én praktijkervaring. Zo komen we als team tot keuzes waar we samen achter staan.
Expertiseschool Ontwikkelkracht
Afgelopen jaar zijn we, in het kader van het project Ontwikkelkracht, opgeleid tot expertiseschool. Vanaf schooljaar 2025-2026 mogen wij andere scholen begeleiden in leertrajecten op het gebied van rekenen-wiskunde.
Dit traject is voor onze organisatie een enorme katalysator geweest. Door te werken in een netwerk van bevlogen scholen, met toegang tot wetenschappelijke inzichten en ruimte voor schoolontwikkeling, is onze lerende cultuur zichtbaar gegroeid.
Samen met Fontys Educatie, in de persoon van Hanneke van Doornik-Beemer, zijn onder meer de volgende instrumenten ontwikkeld:
•Een kijkwijzer voor effectief leerkrachthandelen bij rekenenwiskunde (van de Weijer-Bergsma et al., 2016);
•Een vertaling van een instrument om self-efficacy ten aanzien van het lesgeven in rekenen-wiskunde in kaart te brengen (Enochs, Smith & Huinker, 2000);
•Een denkkader voor de voorbereiding van rekenlessen, gebaseerd op bewezen theorieën (Ball, Thames & Phelps, 2008).
Effectieve rekenlessen beginnen bij een sterke voorbereiding
Het gezegde een goed begin, is het halve werk is zeker ook van toepassing op het reken-wiskunde onderwijs. De kracht zit in het vooraf doordacht en gezamenlijk vormgeven van het onderwijsaanbod. Dit betekent een beredeneerd curriculum wat afgestemd is op de populatie en de context van de school.
Een goede lesvoorbereiding begint met zicht hebben op de onderwijsbehoeften van de leerlingen en het stellen van concrete doelen met heldere criteria. Wanneer doelen en onderwijsbehoeften in kaart gebracht zijn, kun je gaan voorspellen welke fouten je kunt verwachten. Door hier vooraf op in te spelen ben je als leerkracht tijdens de instructie voorbereid en kun je snel schakelen. Met behulp van het handelingsmodel, hoofdfasenmodel en het drieslagmodel
kun je keuzes maken in het aanbod om de boodschap anders over te brengen. Wat we vaak zien is dat de uitleg vaak herhaald wordt, maar de kunst is om het juist op een andere manier of ander niveau aan te bieden. Tijdens de voorbereiding is het tevens van belang om na te denken wat de kinderen die vlotter dan verwacht door de leerstof gaan aangereikt kunnen krijgen, zodat voor elke leerling de ambitie hoog blijft.
Door bewust met rekenen aan de slag te gaan zien wij steeds meer initiatieven ontstaan waarbij leerkrachten samen blokvoorbereidingen maken en de samenwerking zoeken buiten de eigen jaargroep. Ook wordt actief gezocht naar hiaten in de leerlijn, waarna collega’s met passende voorstellen komen om deze aan te passen. De leerkrachten komen weer aan het roer te staan, zoals het hoort. De leerkrachten bepalen de koers, waarbij kennis over de leerling, context en vakinhoud het kompas zijn.
Wat begon met het verbeteren van de leerresultaten, is uitgegroeid tot veel meer. Dankzij het vergrote inzicht in de leerlijn rekenen-wiskunde en didactische modellen, ervaren wij:
•Meer werkplezier en tevredenheid onder leerkrachten;
•Hogere betrokkenheid en enthousiasme bij leerlingen;
•Een sterker gevoel van regie bij leerkrachten;
•Én een grotere impact op het leren van onze leerlingen.
Enthousiast geraakt om zelf aan de slag te gaan met het vergroten van de effectiviteit van het rekenen-wiskunde onderwijs? Wat een laagdrempelige stap kan zijn is tijdens het voorbereiden van je eerstvolgende rekenles de volgende vragen te beantwoorden: Wat kan ik doen als een leerling
het doel niet behaald? Wat kan ik doen als een leerling het doel al behaald heeft?
Soms zit een groot effect in kleine aanpassingen. Omarm het vak rekenen-wiskunde en draag het belang uit naar de leerlingen. Het meest simpele en praktische voorbeeld is om vanaf nu op school nooit meer over een kladschrift te spreken, maar de term uitrekenschrift te gebruiken. Benieuwd of jullie ook ervaren wat dit met de mindset doet van leerkrachten en kinderen?
Wil je meer weten over het vergroten van de effectiviteit van het rekenen-wiskunde onderwijs? Neem dan contact op met Christian Elbers christian.elbers@signumonderwijs.nl
Literatuur
Ball, D.L., Thames, M.H., & Phelps, G. (2008). Content knowledge for teaching: What makes it special? Journal of Teacher Education, 59(5), 389–407.
Beilock, S.L., Gunderson, E.A., Ramirez, G., & Levine, S.C. (2010). Female teachers’ math anxiety affects girls’ math achievement. Proceedings of the National Academy of Sciences, 107(5), 1860–1863.
Enochs, L.G., Smith, P.L., & Huinker, D. (2000). Establishing factorial validity of the Mathematics Teaching Efficacy Beliefs Instrument. School Science and Mathematics, 100(4), 194–202.
Hattie, J. (2003). Teachers make a difference: What is the research evidence? Australian Council for Educational Research Annual Conference.
Hattie, J. (2016). Visible Learning: A synthesis of over 800 meta-analyses relating to achievement. Routledge.
Van de Weijer-Bergsma, E., van Doornik-Beemer, H., & anderen. (2016). Kijkwijzer voor effectief leerkrachthandelen bij rekenen-wiskunde.
Horen, zien en...spreken.
Op zoek naar échte pedagogische verbinding op Het Palet
Lukt het jou om elke dag alle kinderen in je groep écht te zien, te horen én met hen in gesprek te gaan?
Als leerkrachten is dat wat we het liefste willen. Toch voelen we vaak dat we hierin tekortschieten. Op basisschool Het Palet zijn we als team op onderzoek uitgegaan: kunnen we hier samen verandering in brengen?
Een huis met stevige fundamenten
De route die we kozen was het heropbouwen van ons Pedagogisch Huis. Als schoolleider spreek ik graag de taal van pedagogisch (con)tact. Mijn visie op leiderschap is dan ook gebaseerd op Pedagogisch Leiderschap: het goede doen, ook in de ogen van de kinderen.
Deze benadering sluit naadloos aan bij de kernwaarden van onze school: gastvrijheid, verbondenheid, ontwikkeling en eigenaarschap.
Het Pedagogisch Huis bouwen we samen, als team. We zijn gestart bij de basis: het gesprek over onze professionele identiteit en het versterken van een professionele cultuur. Vragen als Wie ben ik als mens? Wat heb ik meegemaakt? vormden het startpunt. Daarna volgden de vragen: Wie ben ik als onderwijsprofessional? Waar loop ik tegenaan? En wie zijn wij samen, als team en gemeenschap?
Laag voor laag hebben we ons huis opgebouwd, waarbij ook diepere lagen in onszelf naar boven mochten komen.
Van protocollen naar verbinding
Binnen ons team vind je veel bevlogen mensen met passie voor het vak. We kiezen bewust voor deze school en voor een manier van werken waarin pedagogisch contact centraal staat. We maken samen de beweging weg van gedragsprotocollen, richting échte verbinding met kinderen én elkaar.
Een krachtig middel hierin is intervisie geworden. We hebben gemengde intervisiegroepen gevormd, begeleid door opgeleide
collega’s. Vier keer per jaar nemen we tijd om pedagogische vragen en dilemma’s te bespreken.
In deze gesprekken groeien we in onze communicatie: we leren ons kwetsbaar op te stellen, professioneel te reflecteren en persoonlijke ervaringen bespreekbaar te maken. Dat levert herkenning en erkenning op. We voelen ons gehoord én gezien. En steeds weer stellen we onszelf de vraag: Wat betekent het om het goede te doen in de ogen van het kind?
“Waar ik het meeste aan gehad heb is het inzicht in de rollen uit de Transactionele Analyse. Dat je soms in de kindrol stapt in een gesprek. Ik ben mij daar nu meer bewust van en daardoor is het contact met ouders en collega’s verbeterd.”
We ervaren dat ieder intervisiegesprek ons nieuwe inzichten geeft en niet alleen voor degene die een casus inbrengt. Deze professionele gesprekken versterken verbondenheid én eigenaarschap in ons dagelijks werk.
Onderhoud blijft nodig
Ons pedagogisch huis staat stevig, maar zoals bij elk huis is onderhoud nodig. Onze intervisiegroepen spelen daarin een hoofdrol. Ze zorgen voor reflectie, verdieping en verbinding. Want alleen samen kun je bouwen aan een klimaat waarin ieder kind zich gezien, gehoord én begrepen voelt.
Wil je meer weten over onze aanpak of in gesprek over pedagogisch leiderschap? Je bent van harte welkom. directie@bshetpalet.nl.
illustratie door Simone Mark voor Centrum Pedagogisch Contact
door Jessie Mulder
Een onmisbare schakel.
tussen school, gezin en samenleving
Sinds de start van schooljaar 2024-2025 zijn Roy de Gouw en Deva Kalayci-Schuurmans actief als brugfunctionarissen op vier basisscholen van Signum Onderwijs: kindcentrum De Duizendpoot, kindcentrum De Haren, kindcentrum Westerbreedte en kindcentrum De Kruisboelijn. In deze rol vormen zij een belangrijke schakel tussen school, thuis en de wijk.
Wat doet een brugfunctionaris?
Een brugfunctionaris staat naast ouders en helpt gezinnen bij uiteenlopende hulpvragen, met als doel het creëren van een stabiele basis waarin kinderen zich zorgeloos kunnen ontwikkelen. Door stressfactoren bij ouders weg te nemen of tijdig te signaleren, dragen brugfunctionarissen bij aan het welzijn van het hele gezin en daarmee aan de leerontwikkeling van het kind.
Roy en Deva zijn zichtbaar en toegankelijk aanwezig op schoolpleinen, in de school én bij ouders thuis. Ze investeren in vertrouwen, leggen laagdrempelig contact en bouwen aan duurzame relaties binnen de wijk. In de afgelopen maanden hebben ze een stevig netwerk opgebouwd waarmee snel en effectief geschakeld kan worden wanneer hulp nodig is.
Concrete hulp, direct verschil
De hulpvragen zijn divers. Van financiële ondersteuning (bijvoorbeeld via Leergeld) en hulp bij het invullen van formulieren, tot bemiddeling tussen ouders en instanties als Kentalis, Herlaarhof of de huisarts. Maar ook heel praktisch:
•Een fiets regelen voor een kind zodat het naar school en sport kan;
•Een bril of schoenen aanvragen voor ouders die dit zelf niet kunnen bekostigen;
•Zwemlessen en sportclubs mogelijk maken;
•Opzetten van een weggeefkast of Menstruatie Uitgifte Punt (MUP) op school.
Daarnaast ondersteunen ze bij de overstap van groep 8 naar het voortgezet onderwijs: het kiezen en aanmelden van een middelbare school, extra meeloopdagen organiseren, en hulp bij de aanschaf van schoolspullen.
Van individuele hulp tot schoolbrede initiatieven
Op meerdere scholen zetten brugfunctionarissen collectieve activiteiten op, zoals fietslessen, speluitleen en het inrichten van een ouderkamer. Vaak in samenwerking met de kinderopvang. Door regelmatig huisbezoeken af te leggen, krijgen zij een breder beeld van de thuissituatie. Ouders stellen dan niet alleen hun deur open, maar ook hun verhaal. Gesprekken thuis zijn vaak diepgaander en vormen de basis voor passend advies en preventieve ondersteuning.
Samenwerken, afstemmen, verbinden
De kracht van de brugfunctionaris zit niet alleen in wat zij zelf doen, maar ook in hoe zij samenwerken. Binnen de school werken zij nauw samen met directie, intern begeleiders en leerkrachten. Naarmate de zichtbaarheid groeit, weten leerkrachten hen beter te vinden met signalen over kinderen. Gezamenlijk wordt nagedacht over passende vervolgstappen.
Ook de samenwerking met vakleerkrachten is waardevol. Samen krijgen zij inzicht in kinderen zonder zwemdiploma of sportdeelname. Indien nodig leggen brugfunctionarissen contact met ouders en zoeken zij oplossingen voor praktische of financiële obstakels.
Schoolmaatschappelijk werk (SMW) is een belangrijke partner. Waar het SMW zich richt op kind en ouder,
focust de brugfunctionaris zich primair op ouders en de randvoorwaarden. Door duidelijke afspraken te maken wie wat doet, wordt effectief samengewerkt, en kunnen gezinnen sneller en beter worden geholpen.
Sterk netwerk in de wijk
Buiten de school werken Roy en Deva nauw samen met wijkpartners als Farent, Jongerenwerk073, wijkagenten, BOA’s, Eerste Hulp Bij Geldzaken, het KOO Wijkplein en diverse zorgen hulporganisaties. Deze samenwerking is cruciaal: korte lijnen zorgen ervoor dat gezinnen snel en gericht ondersteund worden. Brugfunctionarissen sluiten aan bij gesprekken van ouders met externe instanties, versterken de stem van ouders en begeleiden hen in het proces.
Leren van en met elkaar
Hoewel de functie van brugfunctionaris relatief nieuw is, zijn er in andere delen van Nederland, zoals Groningen, al langer positieve ervaringen opgedaan. Het Jeugd Educatie Fonds (JEF), nauw betrokken bij de ontwikkeling van deze functie, deelt zijn expertise en organiseert leerkringen en trainingen over thema’s als armoede, interculturele communicatie en samenwerken met ouders.
Ook in ’s-Hertogenbosch vindt structurele kennisdeling plaats. Binnen de Gelijke Kansen Alliantie ontmoeten brugfunctionarissen elkaar regelmatig, wisselen ervaringen uit en bepalen samen welke workshops relevant zijn voor hun praktijk. Door deze uitwisseling is inmiddels een stevig, lokaal netwerk ontstaan van brugfunctionarissen die elkaar ondersteunen.
Meer dan een functie: een verschil in het leven van kinderen Roy en Deva laten dagelijks zien wat de meerwaarde is van deze rol. Door nabij te zijn, betrokken te zijn en vooral te luisteren, bieden zij gezinnen concrete hulp en nieuwe perspectieven. Hun werk raakt de kern van goed onderwijs: een kind dat zich veilig en gesteund voelt, kan groeien. Dankzij de brugfunctionaris komt dat steeds vaker binnen handbereik.
Deva.
Brugfunctionaris
Ik wil een vertrouwd
zijn voor ouders. ““ ““
Deva over haar werk op kindcentrum Westerbreedte en kindcentrum De Kruisboelijn
Mijn naam is Deva Kalayci-Schuurmans. Na mijn opleiding Culturele Maatschappelijke Vorming ben ik vrij snel verhuisd naar Turkije, waar ik langere tijd heb gewoond en de taal heb geleerd. Zeven jaar geleden keerde ik met mijn gezin terug naar Nederland en begon ik te werken bij de peuteropvang op kindcentrum Westerbreedte. Daarna volgde een tussenjaar waarin ik als gezinsondersteuner en brugfunctionaris actief was in Tilburg. Toen vervolgens de functie van brugfunctionaris vrijkwam op mijn vertrouwde plek hoefde ik niet lang na te denken.
Op dit moment werk ik voor twee scholen die komend schooljaar zullen fuseren. Mijn rol op beide locaties is in de kern hetzelfde: ouders ondersteunen in het belang van hun kind. Op De Kruisboelijn speelt daar echter nog een extra vraagstuk: “Hoe kies ik nu een nieuwe school voor mijn kind?” Om ouders hierin te begeleiden, ben ik vooral zichtbaar en beschikbaar geweest. Ik luisterde naar hun zorgen, bracht signalen over naar de schoolleiding en vanuit daar zijn mooie dingen ontstaan: een informatiebijeenkomst, rondleidingen op verschillende scholen en meeloopmomenten voor de kinderen.
Hoewel ik net als mijn collega Roy verbindend werk verricht en een verlengstuk van school ben richting de wijk, ligt mijn focus vooral bij de ouders. Dankzij mijn eerdere werk in de peuteropvang was ik voor veel ouders al een bekend gezicht, wat de drempel om contact te maken verlaagt. Inmiddels hebben we een wekelijkse ouderkamer ingericht waar ouders elkaar ontmoeten, in gesprek gaan en kennismaken met professionals uit de wijk. Zo zijn er al medewerkers van Farent langs geweest, een vertegenwoordiger van het Taalhuis om informatie te geven over Nederlandse lessen, en hebben we bezoeken gebracht aan de tandartsbus. Ook Stichting Leergeld en een logopedist hebben hun bijdrage geleverd. De komende periode richten we ons meer op thema’s als bewegen en veilig buitenspelen.
gezicht
Een terugkerend thema in de ouderkamer is ‘Hoe help ik mijn kind met...’, waarin we samen met ouders bespreken hoe zij thuis kunnen ondersteunen bij schoolse vaardigheden zoals taal en rekenen.
Tijdens huisbezoeken viel mij op dat er in veel gezinnen weinig speelgoed aanwezig is, en dat er nauwelijks samen met kinderen wordt gespeeld. Hierop hebben we gereageerd door een speluitleen op school te starten, met spelmateriaal voor kinderen van 0 tot 13 jaar. Ouders en kinderen maken hier enthousiast gebruik van. Voor ouders is het fijn dat er regelmatig nieuw speelgoed beschikbaar is, en kinderen vinden het geweldig dat ze zelf mogen kiezen wat ze mee naar huis nemen. Als het nodig is, ga ik mee naar huis om te laten zien hoe je samen met het materiaal kunt spelen.
Wat ik het allerbelangrijkste vind in mijn werk, is dat ik voor ouders een vertrouwd gezicht ben. Iemand bij wie ze hun vragen durven stellen. Vragen die bijna altijd (in)direct te maken hebben met het welbevinden en de ontwikkeling van hun kind. Ouders lopen geregeld tegen gesloten deuren aan. Ik probeer, samen met hen, die deuren open te krijgen. Dat betekent dat ik niet altijd op school ben, maar vaak juist thuis bij de gezinnen of mee ga naar afspraken met instanties.
Wat ons werk als brugfunctionaris zo krachtig maakt, is dat we niet alles zelf hoeven op te lossen, maar dat we wél de weg weten. Wij brengen ouders bij de juiste personen of organisaties, blijven betrokken bij het proces en kijken mee of alles goed verloopt en of er wellicht nog meer nodig is.
In mijn ogen stopt dit werk nooit. Kinderen groeien op, gezinnen blijven zich ontwikkelen. Hoe mooi is het dat wij als brugfunctionarissen hen in de volle breedte en gedurende de hele schoolperiode kunnen blijven ondersteunen?
Brugfunctionaris
Mijn naam is Roy de Gouw. Na het afronden van mijn opleiding ben ik gestart als gymdocent op het Koning Willem I College. Daarna heb ik jarenlang in de zorg gewerkt voor verschillende organisaties. Inmiddels ben ik terug op het onderwijsfront, als brugfunctionaris.
In het begin van mijn aanstelling werkte ik op vier scholen binnen Signum Onderwijs: De Haren, De Duizendpoot, De Toermalijn en Boon. Voor deze vier scholen werd een gezamenlijke subsidieaanvraag ingediend, maar uiteindelijk werd deze alleen toegekend aan De Duizendpoot en De Haren. Na een eerste evaluatie vlak voor de Kerst werd besloten deze beslissing te herzien, waardoor mijn zichtbaarheid op de scholen toenam en ik kon werken aan het opbouwen van een vertrouwensrelatie.
Samen met andere brugfunctionarissen uit ’s-Hertogenbosch ben ik om de week te vinden op het stadskantoor. Onder begeleiding van Wilma van Aalst, onze brugbegeleider, ontvangen we daar waardevolle informatie om onze functie goed te kunnen uitvoeren. Ook is er ruimte voor intervisie en het uitwisselen van ervaringen.
De functie van brugfunctionaris was voor iedereen nieuw. Elke school mocht er een eigen invulling aan geven. In mijn eerste maanden ben ik vooral veel de klassen ingegaan om contact te maken met de kinderen. Ik deed mee aan gymlessen, creatieve opdrachten, schoolreisjes en vieringen zoals Sinterklaas en Kerst. Ook heb ik veel tijd geïnvesteerd in het opbouwen van een netwerk. Zo kreeg ik snel inzicht in de sociale kaart, wat schakelen en doorverwijzen eenvoudiger maakt.
In mijn verbindende rol ben ik een verlengstuk van de school naar de wijk. Ook tijdens schoolvakanties blijf ik actief en sluit ik aan bij lopende of zelf georganiseerde activiteiten en evenementen. Daarbij ben ik goed herkenbaar door mijn bedrijfskleding.
Op dit moment werk ik drie dagen per week op school en één dag actief in de wijk. Ik zoek leerlingen op bij sport- en spelactiviteiten en sluit aan bij initiatieven van organisaties zoals KlupUp, Het Jeugdhonk en PleinActief. Door fysiek aanwezig te zijn en mee te doen, ontstaat er vanzelf
positief contact. Ik sta naast het kind en werk zo aan een vertrouwensband.
Ook met ouders zijn inmiddels mooie bruggen geslagen. Na enkele maanden op school breng ik huisbezoeken om kennis te maken en uit te leggen wat mijn rol precies inhoudt. Daarnaast heb ik samen met Nikki van Farent een koffiemoment opgezet. Op woensdagmiddag staan we met een koffiekar bij het ophalen van de kinderen. We maken een praatje, delen een drankje of een koekje uit. Zo worden we laagdrempelig zichtbaar voor ouders, mijn opvallende outfit is daarbij vaak het begin van een goed gesprek.
Nu leerkrachten, ouders en kinderen beter weten wie ik ben en wat ik doe, ontstaan er steeds meer mooie initiatieven. Denk aan het regelen van zwemles, een sportvereniging, buitenschoolse activiteiten, voorleesvrijwilligers, brillen of fietsen. De lijst groeit met de dag.
Leerkrachten ondersteun ik door individuele of groepsgerichte activiteiten aan te bieden, gericht op het versterken van zelfvertrouwen en het opbouwen van relaties. Zo kunnen zij zich focussen op hun onderwijs, terwijl ik een brug sla naar thuis, de wijk en de hulp die soms hard nodig is.
Het is dankbaar en waardevol werk, waarin ik me graag verder wil ontwikkelen, samen met school, ouders en kinderen.
Roy.
Hoog begaafd?
Daar groeien we samen in
Over signaleren, verrijken en af en toe gewoon even loslaten...
door Marieke Thielemans
Soms hoor je: “Die redt zich wel.” Meestal gaat het dan om een kind dat zich al verveelt nog vóór de instructie halverwege is. Terwijl de klas nog luistert, bouwt het een kunstwerk van paperclips. Een knap kunstwerk – en tegelijk een stille roep om méér. Bij kindcentrum Zuiderster zijn we de afgelopen jaren bewuster gaan kijken naar wat deze kinderen écht nodig hebben – en dat blijkt vaak meer dan we in eerste instantie dachten.
Juist deze kinderen hebben méér nodig We bieden doelgerichte verrijking die echt aansluit bij de behoeften van deze leerlingen. Voor ons is hoogbegaafdheid geen label, maar een serieus onderwijsthema dat structureel aandacht verdient. Niet om te laten zien hoe goed we bezig zijn (al zijn we stiekem best een beetje trots), maar omdat ieder kind recht heeft op onderwijs dat écht past. Ook als dat kind halverwege de les vraagt hoe het eigenlijk kan dat oneindig keer nul toch nul is.
DHH: van signaleren tot serieus plan Een van de eerste dingen die we hebben aangepakt, is het signaleren. Niet alleen op onderbuikgevoel – al voelen we vaak veel aan – maar met structuur. Met DHH: een beproefd instrument dat helpt om potentieel (hoog)begaafde kinderen goed in beeld te krijgen op meerdere momenten in hun schoolloopbaan: in groep 1, 3 en 5. Het klinkt misschien als een droge afkorting, maar voor ons is het een stevige basis onder het beleid. We kijken verder dan scores. Met denksleutels en hogere orde denkvragen dagen we kinderen uit om hun denkkracht te laten zien – ook als die niet meteen opvalt in toetsen of gedrag. Zo ontstaat er ruimte voor talenten die anders misschien onopgemerkt blijven. We letten extra op kinderen die niet snel opvallen: onderpresteerders, faalangstige leerlingen en dubbel bijzondere kinderen, bijvoorbeeld met ADHD of autisme. Die vragen om nét een andere blik.
Compacten zonder klotsende oksels
Compacten blijft spannend. Want ja, 40% van de lesstof schrappen… dat voelt een beetje alsof je een boek uitleest terwijl je de helft overslaat. Maar het kán. Sterker nog: het móet, als we ruimte willen maken voor verdieping. In een pilotgroep zijn we gestart met compacten en verrijken via Levelwerk. Samen met de leerlingen evalueren we na elk blok: wat werkte, wat niet, en waar zit de stretch? Dat levert niet alleen inzicht op, maar ook veel leerplezier. Voor hen én voor ons. En soms leren wij minstens zoveel als de kinderen zelf.
Verrijking begint bij de kleuters
We starten al vroeg met verrijking, ook in de kleutergroepen. In ons 5D Kleuteratelier werken jonge denkers wekelijks al spelenderwijs aan thema’s die bij hen passen. Ze denken net anders, schakelen sneller of willen juist álles weten over één onderwerp. Hier krijgen ze die ruimte zonder dat ze versnellen naar groep 3. Want denken en spelen mogen best hand in hand gaan. Misschien nog wel belangrijker: ze leren zichzelf beter kennen. Zo voorkomen we dat ze hun vragen inslikken of zich kleiner voordoen dan ze zijn. Een stevige basis voor later, gelegd in een veilige omgeving.
Buiten de klas, binnen hun kracht
Het 5D Atelier (5D staat voor: Denken, Dromen, Durven, Doen en Diepgang) biedt kinderen uit groep 3 t/m 8 van onze school een plek waar ze hun talenten mogen ontdekken en ontwikkelen. In kleine groepen werken ze tweewekelijks aan opdrachten die uitnodigen tot
verdiepen, onderzoeken en verwonderen. Geen extra werkjes, maar betekenisvolle vragen die aansluiten bij hun denkwijze en leefwereld. Zoals: Wat leeft er in een druppel slootwater? Zo’n vraag opent de deur naar onderzoek, creativiteit en het leggen van verbanden – allemaal op hun eigen niveau en tempo. Al is het thuis soms even schrikken als je hoort dat ze “metacognitief aan het reflecteren” zijn. (Geen zorgen –dat betekent gewoon dat ze lekker moeilijk aan het denken waren.)
Meer dan een slim rekensommetje
Kindcentrum Zuiderster ligt in een ogenschijnlijk homogene, welvarende wijk. Maar vergis je niet: ook hier zijn verschillen. Juist in een omgeving waar iedereen ‘gemiddeld’ lijkt, kunnen hoogbegaafde kinderen zich een buitenstaander voelen. Daarom investeren we niet alleen in cognitieve uitdaging, maar ook in sociaal-emotionele groei. We werken samen met organisaties als Huis73 en het Noordbrabants Museum, en zorgen ervoor dat ook NT2-leerlingen of kinderen met een kleinere woordenschat volwaardig kunnen meedoen. Want verrijken is pas echt verrijken als iedereen mee kan doen.
Blijven groeien, met ieder kind in beeld
Bij Zuiderster geloven we dat het echte succes zit in hoe kinderen zich ontwikkelen, niet alleen in wat ze presteren. Ieder kind wordt bij ons gezien. Daarom blijven we kritisch op ons aanbod, evalueren we structureel en bouwen we stap voor stap verder aan onderwijs dat past én inspireert. Niet alles is af – en dat hoeft ook niet. Groei vraagt tijd.
Samen verder bouwen
We werken aan een stevig fundament, maar houden ruimte om bij te sturen, te leren en groter te denken. We delen graag wat werkt – en wat nog zoekend is – met anderen, en staan open voor nieuwe inzichten. Want samen kom je verder, ook als je al een eind op weg bent.
Onze programma’s – in ontwikkeling én in beweging
Levelwerk - Compact en krachtig
In groep 6 zien we al mooie effecten: leerlingen werken zelfstandiger, pakken verantwoordelijkheid en gaan sneller
door de basisstof. Maar: die vrijgekomen tijd goed benutten? Dat blijft zoeken. Ook de doorgaande lijn mag strakker. We investeren daarom in professionalisering en bouwen aan formats die houvast geven zonder te knellen.
Talent2Teach
Scholieren van het Stedelijk Gymnasium begeleiden leerlingen uit de bovenbouw. Er wordt geschaakt, gepraat over Grieks, wiskundige puzzels opgelost en samen nagedacht over de overstap naar het VO. Mooi om te zien wat er ontstaat in die interactie: verdieping én verbinding.
5D Atelier - Sociaal leren op niveau
Leerlingen groeien niet alleen cognitief, maar ook in zelfvertrouwen en samenwerking. Dat gaat niet altijd vanzelf, want samenwerken vinden sommigen lastig. Geen verrassing, dat past bij wat de literatuur beschrijft (Gross, 2004). Daarom trainen we nu bewust op die sociale kant, zodat kinderen zich ook op dat vlak kunnen ontwikkelen.
En nu? Doorbouwen. De programma’s hebben zichtbaar impact, maar we zijn er nog niet. We werken toe naar duurzame borging van ons beleid. En dus:
• Bieden we scholing in compacten en het begeleiden van zelfstandige leerlingen.
• Geven we Talent2Teach-mentoren duidelijke kaders én ruimte voor eigenaarschap.
• Verweven we samenwerkingsvaardigheden expliciet in het 5D Atelier.
• Evalueren we jaarlijks via observaties, leerlinggesprekken en data.
Niet als afvinklijstje, maar als fundament voor blijvende groei.
Gross, M.U.M. (2004). Exceptionally Gifted Children. Routledge.
Literatuur
Kasam.
Een veilige haven in stormachtige tijden
In de klas zitten kinderen waarvan je soms niet weet wat er thuis speelt. Voor sommige van hen staat hun wereld volledig op z’n kop doordat een ouder, broertje of zusje ernstig ziek is. Kanker verandert niet alleen het leven van de patiënt, maar ook dat van het hele gezin. Stichting Kasam biedt juist in die situaties ondersteuning die van onschatbare waarde blijkt, ook voor het functioneren van kinderen op school.
Wat doet Kasam?
Stichting Kasam, opgericht door Brigitte Bruin, ondersteunt gezinnen waarin een gezinslid kanker heeft. Hun doel is om de mentale gezondheid van kinderen te beschermen en versterken, door hen – en hun ouders – te begeleiden in een verwarrende, verdrietige periode vol onzekerheid. Ze doen dit met:
•Lotgenotenprogramma’s waarin kinderen en ouders elkaar ontmoeten en leren praten over gevoelens.
•Coaching en ondersteuning voor gezinnen én professionals in de omgeving.
•Trainingen en informatievoorziening voor onder meer onderwijsprofessionals, zodat zij beter kunnen signaleren en begeleiden.
Kasam werkt op verschillende locaties in Nederland, en wil haar impact graag uitbreiden.
De kracht van erkenning en verbinding De begeleiding van Kasam biedt kinderen een plek waar ze hun verhaal mogen doen. Een moeder beschrijft hoe haar zoontjes totaal verschillend reageerden op haar diagnose, maar beiden vastliepen in hun emoties. Pas bij Kasam vonden zij rust:
“Ze konden er lachen, huilen, gewoon echt zijn zoals het op dat moment voor hen voelde. Wij, maar ook school, merkten direct lucht en ademruimte. Ze voelden zich gezien en gehoord.”
– Amy Berntsen, moeder van Noah en Luca
Ook de kinderen zelf ervaren dat Kasam helpt hun gevoelens te begrijpen en te uiten:
“Ik kon alles vragen en zeggen over kanker. Ik kreeg minder boosheid en verdriet, dat vond ik heel fijn. Het allerleukste was het bakken van de kankerkoekjes en het hart breken en maken samen!”
– Luca
Voor professionals in het onderwijs is dit relevant. Kinderen die thuis met ziekte te maken hebben, kunnen op school opvallen door concentratieproblemen, boze buien of teruggetrokken gedrag. Kasam helpt deze kinderen weer grip te krijgen op hun gevoelens, wat ook hun gedrag op school ten goede komt:
“De ruzies op school stopten, thuis werd het rustiger, ze konden betere woorden vinden. Ze keerden langzaam terug in hun kalme lijfjes.”
– Amy Berntsen
Meer dan een praatgroep
Kasam is geen therapeutische instelling in de traditionele zin. Ze werken met tastbare materialen zoals knuffels, werkboekjes en symbolische rituelen die kinderen helpen grip te krijgen op het ongrijpbare:
“Bram vond het fijn om complimenten te krijgen, spulletjes te maken en dat hij nu meer kon praten over wat er gebeurt.”
– Uit evaluatie gezin met kind Bram
Ook ouders krijgen ruimte:
“We hebben veel gehad aan de ouderbijeenkomsten, vooral het contact met lotgenoten. Het normaliseerde onze situatie voor onze dochter: ‘ik ben niet de enige.’”
– Ouders van Nele
Waarom is dit belangrijk voor het onderwijs?
Leerkrachten zijn vaak de eersten die signalen oppikken wanneer een kind zich anders gaat gedragen. Stichting Kasam werkt ook samen met scholen om kinderen de juiste begeleiding te bieden en leerkrachten handvatten te geven.
“Elke ouder doet zijn best, maar ouder zijn én ziek zijn is geen combinatie. Dankzij Kasam kregen onze kinderen de steun die wij zelf niet konden geven.”
– Amy Berntsen
Voor kinderen met een ouder, broertje of zusje met kanker betekent Kasam erkenning, veiligheid en de kans om weer kind te zijn, óók op school.
Kasam biedt ook workshops, lezingen en meer aan op scholen. Dit kan voor het team, maar voor kinderen hebben ze passende programma’s. Wil je meer weten over de programma’s van Kasam of hoe je als onderwijsprofessional kunt bijdragen? Kijk op www.kasam.eu
Groot verzet tegen kanker.
Samen de top bereiken voor een sterker gezin
Groot Verzet Tegen Kanker is een jaarlijks evenement waarin sportieve deelnemers wandelend, hardlopend of fietsend de Mont Ventoux in Frankrijk beklimmen om geld in te zamelen voor de strijd tegen kanker. Dit is meer dan een fysieke uitdaging; het is een indrukwekkende ervaring van verbondenheid en solidariteit. Dit jaar is Stichting Kasam een van de lokale goede doelen waarvoor geld wordt opgehaald.
Waarom dit belangrijk is Stichting Kasam ondersteunt gezinnen waarin een ouder of kind kanker heeft. Door kinderen en ouders in deze moeilijke periode te begeleiden, helpt Kasam gezinnen sterker uit een kwetsbare situatie te komen. Voor kinderen betekent dit minder stress, minder conflicten en meer ruimte om kind te kunnen zijn. Deelnemen aan het evenement of een actie organiseren, betekent dus concreet bijdragen aan een betere toekomst voor deze kinderen.
Help mee: ook zonder naar Frankrijk te gaan Niet iedereen hoeft de Mont Ventoux op te fietsen om een steentje bij te dragen. Leerkrachten, kinderen en ouders kunnen ook zélf sponsoracties organiseren voor. Dit kan op school, in de wijk, of gewoon thuis.
Enkele ideeën voor sponsoracties:
•Sponsorloop of kleurloop op school: laat kinderen rondjes rennen op het schoolplein en vraag ouders en buren om een bedrag per ronde te sponsoren.
•Bakken voor Kasam: organiseer een ‘kankerkoekjes’-actie waarbij kinderen koekjes bakken en verkopen. Dit sluit mooi aan bij het symbolische bakken bij Kasam zelf.
•Gekke-sokken-dag: vraag een kleine bijdrage voor deelname en laat iedereen met de meest opvallende sokken naar school komen.
•Buurtrommelmarkt of spelletjesmiddag: laat kinderen oude boeken en speelgoed verkopen en combineer het met activiteiten als sjoelen, blikgooien of een rad van fortuin.
•Open Podium voor Kasam: laat leerlingen optreden (zingen, dansen, toneel) en verkoop kaartjes aan ouders en buurtbewoners.
•‘Verkoop je talent’ markt: kinderen bieden klusjes aan (bijv. auto wassen, boodschappen doen, hond uitlaten) in ruil voor sponsorgeld.
Door samen creatief aan de slag te gaan, kunnen scholen en gezinnen een waardevolle bijdrage leveren, zelfs zonder fysieke deelname aan de beklimming. Iedere actie, klein of groot, helpt!
Opbrengstenkunje donerenviadeQR-code of deze link.
Samen werken aan inclusie.
Inclusie staat binnen Signum hoog op de agenda. We geloven dat ieder kind er onvoorwaardelijk bij hoort en recht heeft op een plek waar het gezien, gehoord en gewaardeerd wordt. Vanuit deze overtuiging zetten we ons actief in voor een onderwijsomgeving én samenleving waarin verschillen niet alleen worden geaccepteerd, maar juist worden omarmd.
Binnen het Bossche Kinderparlement en de regionale werkgroep Symbiosetrajecten werken kinderen en professionals nu al twee jaar intensief samen aan een meer inclusieve toekomst. Dit doen ze niet alleen in de klas, maar ook daarbuiten. Kinderen denken actief mee, delen hun ideeën en bouwen mee aan oplossingen die écht het verschil maken.
Zo zijn er mooie initiatieven ontstaan, zoals het ontwikkelen van maatjesscholen en het realiseren van inclusieve speeltuinen in de gemeente ’s-Hertogenbosch. Binnen kindercommissies nemen leerlingen zelf het voortouw. Ze leren dat hun stem telt en dat ze samen met volwassenen verandering kunnen creëren.
Een bijzonder voorbeeld hiervan is het project Als Je Mij De Kans Geeft. Deze indringende film, speciaal ontwikkeld voor onderwijsprofessionals, laat zien waarom inclusie niet alleen wenselijk maar ook volkomen logisch is. De film nodigt uit tot reflectie: wat kunnen wij, als onderwijsgemeenschap, doen om ieder kind de plek te geven die het verdient?
Namens Signum Onderwijs zijn Anita van Heusden (Kindcentrum Meerlaer) en Marleen Kant (Kindcentrum De Ontluiking) betrokken bij dit project. Ze werken daarin samen met ATO Scholenkring, Mytylschool Gabriël, Samenwerkingsverband PO de Meierij en de gemeente ’s-Hertogenbosch. De film verschijnt naar verwachting medio september 2025.
Samen bouwen we aan een schoolomgeving waar niemand buitenspel staat. Want inclusie begint bij ons allemaal en vooral bij hoe wij naar kinderen kijken.
Wat als het emmertje al vol is ?
Hoogsensitiviteit in de klas
door Gerrita van Lith Kindcentrum Meerlaer
Hoogsensitiviteit krijgt steeds meer aandacht in het onderwijs, en dat is maar goed ook. Want als een kind ’s ochtends binnenkomt, is de dag vaak al vol begonnen: opstaan, haasten, strijd over kleding, een ruzie met een broertje of zusje. Voor een hoogsensitief kind kan dit al voldoende zijn om overprikkeld de klas in te stappen. En als dan ook nog een geplande speelafspraak onverwachts niet doorgaat, is het emmertje snel vol. Concentreren wordt dan een flinke uitdaging.
Wat is hoogsensitiviteit eigenlijk?
Hoogsensitiviteit (HSP) is een aangeboren karaktereigenschap waarbij prikkels, zowel extern als intern, intens binnenkomen en diep worden verwerkt. Volgens onderzoek van dr. Elaine Aron (2011) is zo’n 20% van de kinderen hoogsensitief. Jongens even vaak als meisjes. Esther Bergsma omschrijft HSP als een verhoogde gevoeligheid voor stimuli en een diepgaande verwerking ervan. Dat zorgt voor meer emotionele impact én stressgevoeligheid (Bergsma, 2023).
Hooggevoelige kinderen denken diep na, voelen intens, en zijn zich vaak sterk bewust van hun omgeving. Dit kan zich uiten in creativiteit, zorgzaamheid en empathie, maar ook in overprikkeling, terugtrekgedrag of woede-uitbarstingen.
Kijk achter het gedrag
Als leerkracht zie je dagelijks gedrag dat je aan het denken kan zetten: waar komt dit vandaan?
Hoogsensitiviteit wordt nog regelmatig verward met ADHD of ASS, omdat gedragingen als druk gedrag, terugtrekken of impulsiviteit overeen kunnen komen. Maar bij HSP is het gedrag vaak sterk afhankelijk van de context: van de omgeving, de mate van spanning, of de hoeveelheid prikkels die binnenkomen.
Onderzoek laat zien dat 60% van hoogsensitieve kinderen spanning ontlaadt via woede, terwijl 37% zich juist afsluit (Bergsma, 2021). Dit kan leiden tot fysieke klachten zoals hoofdpijn of buikpijn. Als professional helpt het om voorbij het zichtbare gedrag te kijken en samen te zoeken naar de onderliggende oorzaak.
Signalen herkennen in de praktijk Een paar herkenbare situaties:
•Een jongen (5) wil met iedereen spelen, maar trekt zich plotseling terug. De prikkels zijn hem te veel geworden.
•Een jongen (6) gedraagt zich op school voorbeeldig, maar krijgt thuis dagelijks driftbuien.
•Een meisje (7) sluit zich af, armen over elkaar, rug naar de leerkracht. In een rustig gesprekje blijkt ze zich vooral verdrietig te voelen over iets dat ze als oneerlijk ervaart.
•Een meisje (6) zit tijdens elke pauze alleen op het bankje. Eerst lijkt ze niet te willen spelen, maar later blijkt dat ze juist bewust de rust opzoekt na een intensieve ochtend.
Wat kinderen nodig hebben om te ontladen, verschilt per persoon. Voor de één werkt even tekenen of lezen, voor een ander is buiten bewegen juist helpend. In gesprek gaan, observeren en samen zoeken naar wat werkt, kan al veel verschil maken.
Zeggen wat je voelt: niet vanzelfsprekend Hoogsensitieve kinderen hebben vaak een laag zelfbeeld. Ze zijn streng voor zichzelf, willen alles in één keer goed doen en kunnen moeite hebben met kritiek (Bergsma, 2023; Aron, 2009). Schaamte en onzekerheid liggen dan op de loer, vooral als hun gevoeligheid als ‘overdreven’ wordt ervaren.
Kinderen helpen om hun gevoelens onder woorden te brengen kan bijdragen aan hun zelfvertrouwen. Naast de basisemoties (boos, blij, bang, bedroefd) kunnen gevoelswoorden als zenuwachtig, verlegen of opgelucht hun woordenschat verrijken. Als leerkracht kun je hieraan bijdragen door deze woorden zelf regelmatig te gebruiken en betekenis te geven. Zo ontwikkelen kinderen emotionele taal om zichzelf beter te begrijpen én uit te drukken.
Faalangst en overprikkeling
Uit onderzoek blijkt dat 60% van de HSP-kinderen faalangst ervaart; 40% heeft last van overprikkeling en ruim een derde gaat met tegenzin naar school (Bergsma, 2021). Die faalangst kan zich uiten in het vermijden van taken, sociale situaties of lichamelijke activiteiten, omdat ze het gevoel hebben dat ze zullen falen.
Het kan helpend zijn om fouten maken actief te normaliseren. Kinderen laten ervaren dat iets proberen net zo waardevol is als iets beheersen, werkt vaak krachtiger dan blijven uitleggen dat fouten erbij horen. In gesprekken kun je vragen stellen als: “Wat zou er volgens jou kunnen gebeuren?” of “Wat maakt dit spannend voor je?” Zo ontstaat ruimte voor reflectie en het vinden van nieuwe strategieën.
Schaamte als blokkade
Hoogsensitieve kinderen zijn vaak gevoelig voor de reacties van anderen. Een fout antwoord, een boze toon, of een grapje kan als pijnlijk ervaren worden. Dit kan leiden tot schaamte, een emotie die diep kan raken en het zelfbeeld beïnvloedt.
Wanneer je corrigeert, helpt het om het gedrag te benoemen en niet het kind als geheel. In plaats van “jij bent altijd boos”, werkt een zin als “ik zie dat je nu erg boos bent, wil je me vertellen wat er gebeurde?” vaak de-escalerend. Dat biedt ruimte voor gesprek én herstel.
Kleine signalen, groot effect
Het begeleiden van hoogsensitieve kinderen vraagt vaak geen grote interventies, maar kleine aanpassingen in houding en communicatie. Een voorbeeld:
Een meisje van 7 raakt van streek omdat haar werkboekje kwijt is. De leerkracht reageert in eerste instantie met: “Dat is niet mijn probleem, ga maar zoeken.” Het kind bevriest. Dan voegt de leerkracht toe: “Ga jij alvast zoeken, dan kom ik zo even bij je kijken.” Die kleine aanvulling maakt het verschil. De spanning zakt, het kind voelt zich gezien en komt weer in beweging.
Ruimte voor rust en herstel
Hoogsensitieve kinderen verbruiken vaak meer energie door het intensief verwerken van informatie en emoties. Hersteltijd kan voor hen essentieel zijn. Of het nu gaat om even op een bankje zitten tijdens de pauze, een rustig moment inplannen na een drukke les, of simpelweg de tijd nemen om in gesprek te gaan: die ruimte maken kan echt het verschil zijn.
Bewustwording als sleutel
Door als team bewuster om te gaan met hoogsensitiviteit, kunnen we kinderen helpen om zich beter begrepen te voelen. Dat hoeft niet ingewikkeld te zijn: het begint vaak met goed kijken, luisteren, en het gesprek aangaan. En natuurlijk met elkaar blijven leren, reflecteren en uitwisselen.
Top 3 tips uit de praktijk
1 Wees jezelf. Hoogsensitieve kinderen voelen haarfijn aan als iets niet oprecht is.
2 Wees transparant. Ze hebben vaak een sterk rechtvaardigheidsgevoel en kunnen zich diep geraakt voelen door oneerlijkheid.
3 Neem hun ervaring serieus. Ook fysieke klachten kunnen voortkomen uit overprikkeling of emotionele spanning.
Wil je meer weten over hoogsensitiviteit in de klas of ervaringen delen? Neem gerust contact op: gerrita.vanlith@signumonderwijs.nl
Literatuur
Aron, E.N. (2009). The Highly Sensitive Child: Helping Our Children Thrive When the World Overwhelms Them. Broadway Books. Bergsma, E. (2021). Hoogsensitieve kinderen: begrijpen, begeleiden en versterken. SWP Uitgeverij.
Grenzen verleggen inzichten verdiepen
Kindcentrum De Ontluiking op studiereis naar Andalusië
Wat gebeurt er als je als team uit je dagelijkse context stapt, jezelf onderdompelt in een andere cultuur en met een open blik naar onderwijs en elkaar kijkt? Voor de collega’s van UNESCO Kindcentrum De Ontluiking uit Rosmalen werd dit werkelijkheid tijdens een bijzondere studiereis naar het ZuidSpaanse Andalusië.
Met een rijk programma waarin persoonlijke reflectie, professionele verdieping én onderlinge verbinding centraal stonden, trokken de teamleden langs werelderfgoedlocaties als het Alhambra en de stad Málaga, én brachten zij een
inspirerend werkbezoek aan de innovatieve Alma Forest School in Cádiz. Deze reis, verbonden aan het UNESCO-profiel van de school, was niet alleen een investering in teamontwikkeling, maar bovenal in het versterken van hun gezamenlijke opdracht: bijdragen aan een mooiere wereld door krachtig en betekenisvol onderwijs.
De Ontluiking on tour
Ter voorbereiding
Voorafgaand aan de reis verzorgde Heleen Bressers, MA van de Universiteit van Tilburg een inspirerende lezing over het ontstaan, de geschiedenis, architectuur en symboliek van het Alhambra in Granada. Alle teamleden kregen een reflectie- en ontwerpopdracht mee: het ontwerpen van hun eigen ‘innerlijk paleis’. Deze voorbereiding bracht de eerste verdieping op gang en legde een persoonlijke basis voor de reis.
Dag 1: Aankomst in Spanje
Na een gezamenlijke analysedag op school vertrokken we met het hele team naar Eindhoven Airport. Het voelde bijzonder om na maanden van voorbereiding eindelijk samen op reis te gaan. In het donker, rijdend door de bergen met huurauto’s, verdwaalden we allemaal wel een beetje. Maar gelukkig eten Spanjaarden laat: rond 22.00 uur vonden we een sfeervol restaurant voor een welverdiend diner.
Dag 2: Het Alhambra: reflectie en verbinding
Vroeg op pad richting het wereldberoemde Alhambra in Granada. De rit door het prachtige landschap bood ruimte voor persoonlijke reflectie, die we onderweg ook met elkaar deelden. Bij aankomst werden we verwelkomd door Jose Dankers van Bendeleiders en een collega. Zij begeleidden ons langs de indrukwekkende architectuur en symboliek van dit UNESCO Werelderfgoed en daagden ons uit met verdiepende reflectievragen.
Deze dag bracht niet alleen persoonlijke inzichten, maar versterkte ook onze teamverbinding. In een open dialoog ontdekten we wat ieder van ons nodig heeft om zich verder te ontwikkelen en hoe we dat als team kunnen ondersteunen. Want een stabiel, geïnspireerd team dat met plezier werkt, maakt écht het verschil voor kinderen.
Dag 3: Verbinding en verwondering in Málaga
Op dag drie bezochten we de bruisende stad Málaga, eveneens
UNESCO Werelderfgoed. We genoten van de schoonheid van de stad, het samenzijn en werden spontaan toegezongen door straatartiesten. Een aantal collega’s liep de indrukwekkende Caminito del Rey, waar de overweldigende natuur zorgde voor een moment van verstilling en diepe waardering.
Dag 4: Leren van en met de natuur in Cádiz
Met een stapel handgeschreven kaarten van onze leerlingen en (inmiddels geplette) Bossche Koek bezochten we de Alma Forest School in Cádiz. Ieder duo had vooraf een ontwikkelvraag opgesteld rondom thema’s als differentiatie, curriculum, klassenmanagement en de UNESCO-pijlers. Dit gaf richting aan onze observaties en gesprekken.
We waren onder de indruk van het natuurlijke leerklimaat: de inzet van de buitenruimte, het gebruik van natuurlijke materialen en de manier waarop duurzaamheid en wereldburgerschap dagelijks vorm krijgen. We voerden waardevolle gesprekken met kinderen en teamleden en vertrokken ’s avonds vol nieuwe ideeën en inspiratie terug naar Nederland.
Alternatief programma in Amsterdam
De collega die niet mee kon naar Spanje bezocht diezelfde week de Indische Buurtschool in Amsterdam en kwam daar óók vol inspiratie terug. Leren gebeurt op vele plekken, dichtbij én ver weg.
Inzicht
Deze reis heeft ons verbonden. Met elkaar, met de wereld om ons heen en met onze gedeelde missie. Wat is de wereld mooi, en wat kunnen we veel van elkaar leren. We voelen ons opnieuw gesterkt in onze opdracht binnen Signum Onderwijs: wij leren kinderen de wereld een stukje mooier kleuren.
door Marlijn Kodde
Beleef en ontmoet .
Eén keer per jaar komen alle 24 scholen van Signum Onderwijs samen op één locatie voor het evenement ‘Beleef en Ontmoet’. Dit inspirerende evenement biedt (toekomstige) onderwijsprofessionals de kans om op laagdrempelige wijze kennis te maken met de veelzijdigheid van Signum.
Elke school presenteert zich met een eigen stand, ingericht naar eigen inzicht. Van directeur tot teamlid: de aanwezige collega’s vertellen uit eerste hand over de schoolvisie, de sfeer binnen het team en de dagelijkse praktijk. Bezoekers krijgen zo een goed beeld van de diversiteit binnen Signum. Van traditionele tot vernieuwende onderwijsconcepten.
Naast de scholen zijn ook de Signum Academie, Signum Coaching en de HR-afdeling vertegenwoordigd. Of je nu nieuwsgierig bent naar loopbaanmogelijkheden, scholing en ontwikkeling, of je afvraagt welke scholen op zoek zijn naar nieuwe collega’s: ‘Beleef en Ontmoet’ is dé plek om je vragen te stellen en antwoorden te vinden.
Wat het evenement bijzonder maakt, is de ongedwongen sfeer. Bezoekers kunnen rustig rondkijken, gesprekken voeren en netwerken met collega’s van binnen én buiten de organisatie. Kortom: een waardevol moment om te ontdekken waar jouw passie en de cultuur van een school elkaar raken.
In het kort
Naam: Sven Timmerman
School: Kindcentrum Het IJzeren Kind
Ik ben 10 jaar geleden begonnen als vakleerkracht bewegingsonderwijs en heb dit 5 jaar lang gedaan. Daarna wilde ik meer de diepgang in met leerlingen en ben ik begonnen aan het zij-instroomtraject, wat ik anderhalf jaar later heb afgerond. Sindsdien werk ik één dag per week als vakleerkracht en de rest als groepsleerkracht.
Daarnaast geef ik in de avonduren les voor Avans+ bij de opleiding vakbekwaam bewegingsonderwijs, waarbij ik collega’s lesgeef en aan het opleiden ben om zelfstandig gymles te mogen geven.
IJzersterke match.
Wat bracht je ertoe om een open sollicitatie te sturen naar Signum Onderwijs?
Vanwege een verhuizing naar Rosmalen vanuit het westen van Brabant was ik op zoek naar een nieuwe baan, omdat de reisafstand te groot zou worden. Na het online oriënteren welke mogelijkheden er zijn in de regio van Den Bosch ben ik uitgekomen bij Signum Onderwijs.
Wat sprak je het meest aan in Signum als organisatie, waardoor je het gevoel had: ‘Hier wil ik werken’? Allereerst was de site overzichtelijk waarbij de visie van de stichting duidelijk omschreven was. Verder sprak het mij aan dat er een grote diversiteit aan scholen was met verschillende onderwijsvisies. Hierdoor valt er iets te kiezen en is er altijd wel iets wat aansluit bij wat ik zoek.
Hoe werd er vanuit Signum gereageerd op je open sollicitatie?
Ik werd binnen een dag gebeld door iemand van HR. Diegene heeft uitgelegd hoe het sollicitatieproces binnen Signum verloopt. Hierin hebben we kort wat zaken besproken en werd ik uitgenodigd voor het ‘Beleef en Ontmoet’ evenement. Ook werd mij aangeraden om me in te schrijven voor de job alert op de website. Ik heb dit eerste contact gelijk als open en prettig ervaren.
Je besloot op de uitnodiging in te gaan. Wat waren je verwachtingen vooraf en kwamen die uit?
Vooraf hoopte ik inzicht te krijgen in welke vacatures er waren en bij deze scholen meer informatie op te halen. Bij binnenkomst heb ik iemand aangesproken met de vraag welke scholen vacatures hadden en ben zo gericht langsgegaan bij onder andere het IJzeren kind. Hier gelijk een leuk gesprek gehad en nummers uitgewisseld om verder in contact te komen. Ook bij andere scholen geïnformeerd naar vacatures, maar hierbij waren vooral scholen die qua visie niet goed bij mij passen. De scholen die ik heb gesproken hadden hun verhaal klaar en konden duidelijk vertellen hoe het er bij hun op school aan toe ging.
Wat maakte de grootste indruk op je tijdens ‘Beleef en Ontmoet’?
Het enthousiasme van de collega’s die ik heb gesproken en de grote diversiteit tussen de scholen.
Je maakte kennis met Het Ijzeren Kind en koos uiteindelijk voor deze school als nieuwe werkplek. Waarom?
Ik kreeg de kans om meerdere collega’s van deze school te spreken. We hebben gesprekken gehad over het onderwijs, waarbij ik al snel een beeld kreeg van de visie van de school en dat deze overeen kwam met hetgeen waar ik naar op
zoek was. Daarnaast waren ze ook geïnteresseerd in wat ik momenteel deed en werd daar ook leuk op doorgevraagd. Na een minuut of 20 gekletst te hebben ben ik verder gaan kijken op het event. Hier werd ik later nog aangesproken door de teamleider, die om mijn nummer kwam vragen. Hij wilde me graag uitnodigen op school te komen kijken. Dit gaf mij direct ook een prettig gevoel dat het positieve gevoel wederzijds was.
Hoe verliep het kennismakingsproces met je nieuwe collega’s en het team van Het IJzeren Kind?
Ik werd uitgenodigd om een dag mee te komen kijken op het IJzeren kind. Het contact na aanloop van deze dag was prettig en ik wist vooraf goed waar ik heen moest en wat ik kon verwachten. Er lag een duidelijke dagplanning. Gedurende de dag was er ruim de tijd om mee te kijken, waarbij het ook prettig was dat de collega’s bij wie ik in de klas was ook de ruimte hadden om het gesprek aan te gaan over het onderwijs. Verder heb ik deze dag een aantal collega’s gezien en gesproken, waarbij iedereen de tijd nam om even een praatje te maken. Halverwege de dag heb ik een verdiepend gesprek gehad om te kijken wat ik zocht en of er mogelijk een match was op de school. Het was prettig om hierin gelijk de slag te kunnen maken naar wat ik in de ochtend had kunnen zien.
Toen eenmaal duidelijk was dat ik op het IJzeren kind zou gaan werken, ben ik benaderd om aan te sluiten bij het teamuitje. Gelukkig was dit te regelen met mijn huidige werk, waardoor ik weer wat andere collega’s heb gezien en gesproken. Achteraf kreeg ik een terugkoppeling dat het gewaardeerd werd door de toekomstige collega’s dat ik de moeite had genomen om te komen. Ook fijn om dit als terugkoppeling te krijgen.
Wat hoop je vanaf september mee te brengen naar je nieuwe werkplek en wat hoop je daar zelf te leren of te ontdekken?
Ik neem de ervaring die ik de afgelopen jaren heb opgedaan natuurlijk mee naar de nieuwe werkplek, waarbij ik vooral veel bezig ben met bewegend leren. Hier zou ik het team graag enthousiast voor maken en ook laten zien dat bewegend leren niet lastig hoeft te zijn, maar in kleine werkvormen kan zitten die de leerlingen weer extra enthousiasmeert. Voor mij wordt het de eerste overstap naar een andere school en dus ook weer een andere cultuur. Ik kijk er naar uit om hier mijn weg in te vinden en te leren van de verschillen tussen mijn huidige school en de toekomstige school. Ik ga ongetwijfeld nieuwe aanpakken, ideeën en andere zaken tegen komen, waar ik weer van leer.
Zou je ‘Beleef en Ontmoet’ aanraden aan andere leerkrachten? Zo ja, waarom?
Het event heeft voor mij gelijk de eerste stap gezet richting mijn nieuwe baan, door het positieve contact en de informatie die ik heb gekregen. Leraren spreken van een school geeft toch een ander beeld dan wat je in de schoolgids leert, dus vanuit mijn ervaring was het waardevol om te gaan.
Beleef en ontmoet.
9 april 2026
Kindcentrum Het IJzeren Kind
Campus aan De Lanen
van visie naar kwaliteit
Campus aan De Lanen is opgericht met een duidelijke missie: kinderen begeleiden in hun ontwikkeling vanuit een holistisch perspectief, met liefde voor de aarde als leidend principe. Een school waar kinderen als ‘Earthkeepers’ worden voorbereid op een betekenisvolle plek in de samenleving. Die visie stond aan de basis van een vernieuwingsschool die zeven jaar geleden begon op een leeg canvas. Wat volgde, was een intensief traject van bouwen: aan een sterk team, een krachtige visie, een nieuwe leeromgeving en vernieuwende onderwijsconcepten zoals Unit 5. En dat alles in een context van snelle leerlinggroei, plek bieden aan zijinstromers, personeelskrapte en maatschappelijke uitdagingen als corona.
Altijd doorgaan. Nooit pauze.
Er was zelden ruimte voor rust. De seizoenen van bezinning leken overgeslagen: reflectie en herstel maakten te weinig deel uit van het ritme van de school. De Campus bleef steken in de piek van de zomer, van winteren was geen sprake. Vallen en opstaan werd een vast patroon, waarbij ‘blijven en bouwen’ het motto werd. Toch bracht die inzet resultaat: een hechte gemeenschap en een stabiel team dat met passie en vakmanschap werkte aan onderwijs van de toekomst. Er lag een stevig fundament, met ontwikkelpunten helder in beeld en de ambitie om de volgende fase in te gaan: een echte kwaliteitsslag.
Een hard oordeel van de inspectie
Op maandag 11 maart 2024 vond een inspectiebezoek plaats. De aanleiding: tegenvallende resultaten op de doorstroomtoets. De uitkomst was hard: de basiskwaliteit werd als onvoldoende beoordeeld en de inspectie gaf meerdere herstelopdrachten op het gebied van basisvaardigheden, zicht op ontwikkeling en begeleiding, en evaluatie en verantwoording. Juist op een moment dat de schooldirecteur door gezondheidsproblemen tijdelijk afwezig was.
De klap was groot. Het team was aangeslagen, ouders hadden vragen en twijfels. Is het onderwijsconcept wel voldoende doordacht? Is dit nog steeds de juiste plek voor mijn kind? In alle openheid werden de uitkomsten gedeeld tijdens een ouderavond. Er kwamen kritische vragen vanaf de tribune met uitgeprinte rapporten en pennen in de aanslag. Maar er was ook vertrouwen. Eén boodschap stond centraal: alles is gericht op herstel, met kwaliteit en resultaat.
Een integrale aanpak met behoud van visie
De urgentie was voelbaar. In plaats van loslaten van het oorspronkelijke concept, werd gekozen voor doorontwikkeling mét behoud van de kernwaarden. Een grondige analyse leidde tot een plan van aanpak voor één jaar. Herstelopdrachten werden vertaald naar concrete doelen en meetbare resultaten. Elk onderdeel van de organisatie werd geraakt: teamcultuur, overlegstructuur, leiderschap, rolverdeling en monitoring. Ontwerpteams pakten inhoudelijke opdrachten op, audits werden ingepland en monitoring vond elke 6 tot 8 weken plaats.
Kwaliteitszorg werd ingericht als een stelsel, waarin de gewenste kwaliteit steeds in beeld is en gericht blijft op de ambities van de school. De kwaliteitscoördinator organiseert jaarlijks een ‘Deep Dive’, waarin niet alleen intern maar ook naar ouders en stakeholders transparant verantwoording wordt afgelegd. Op deze bijzondere plek moet je je verhaal kunnen vertellen én onderbouwen. Waar staan we voor, en wat geven we kinderen écht mee?
Een collectieve inspanning
Door interim-directeur Edward Vinken en het team, werd gewerkt aan herstel én duurzame ontwikkeling. In later stadium leverde ook Frouke Boel daar een waardevolle bijdrage aan. Vanuit gedeeld leiderschap en professionele scherpte werd in korte tijd veel bereikt. De audits die volgden, zowel intern als extern, bevestigden de groei, al werd ook duidelijk dat er nét iets ontbrak. Frustratie sloeg om in aanscherping. Het tempo werd verhoogd. Er werd niet losgelaten. De top moest gehaald worden en dat moest absoluut samen.
De bevrijdende beoordeling
Op 8 mei 2025 was het zover: het tweede inspectiebezoek vond plaats. Presentaties, lesbezoeken, documentstudie en gesprekken met alle betrokkenen. Enkele dagen later volgde het verlossende oordeel: alle herstelopdrachten zijn succesvol afgerond, de onderwijsresultaten zijn voldoende (zelfs boven het gemiddelde over drie jaar) en de inrichting van kwaliteitszorg en organisatie wordt als krachtig en toekomstbestendig beoordeeld.
De inspectie spreekt vertrouwen uit in de toekomst van Campus aan De Lanen. Een school die laat zien dat eigenzinnigheid en kwaliteit hand in hand kunnen gaan. Vanuit een heldere visie, met oog voor kinderen, met professionele toewijding van het team. Én met het besef dat blijvende ontwikkeling vraagt om ruimte voor álle seizoenen.
Campus aan De Lanen staat. Sterker dan ooit.
Samen bouwen aan één locatie.
Eén locatie, één team
Een andere grote verandering dit jaar is het besluit om locatie Zeis te sluiten en met alle leerlingen en medewerkers verder te gaan op de hoofdlocatie aan de Meerwijkweg. Door het dalende leerlingenaantal was het niet langer haalbaar om twee locaties te blijven gebruiken. Deze verhuizing geldt zowel voor het onderwijs als voor de kinderopvang van Kanteel. Binnenkort starten we dus samen op één plek.
Zo’n overgang vraagt natuurlijk om een goede voorbereiding. Er moest veel geregeld en opgeruimd worden. Je verzamelt wat als je extra ruimte hebt! Ook is er op de Meerwijkweg flink geklust: de muren hebben een frisse lik verf gekregen en de vloeren op de begane grond zijn vernieuwd. Hoewel we het liefst het hele gebouw hadden aangepakt, staat er binnen nu en vijf jaar een grote verbouwing op de planning. Nog even geduld dus voor de rest.
Daarnaast hebben we besloten om al onze lokalen te voorzien van nieuw, uniform meubilair. Geen mix van vier verschillende stoelen en tafels meer, maar één rustige en samenhangende inrichting die bijdraagt aan een fijne leeromgeving.
Op naar een frisse start
De komende periode staat in het teken van opruimen en verhuizen. Alle materialen van locatie Zeis worden naar de Meerwijkweg gebracht, zodat we het nieuwe schooljaar samen kunnen starten als één team, onder één dak. Dat geeft rust na een periode vol veranderingen.
De voordelen zijn nu al voelbaar: overlegmomenten zijn makkelijker te plannen, er is meer zicht op elkaars onderwijs, en het zorgt simpelweg voor meer verbinding en gezelligheid. Niet meer verdeeld over drie teamruimtes, maar samen in één!
Complimenten voor het team
Alle lof voor het team van ’t Wikveld, dat deze grote verandering met veel inzet en energie heeft opgepakt en dat ook nog onder leiding van een nieuwe directeur. Je moet het maar durven!
Ben je nieuwsgierig naar het resultaat? Kom gerust eens langs om te zien hoe mooi het is geworden.
We laten het graag aan je zien!
Het afgelopen schooljaar is er veel gebeurd op kindcentrum ’t Wikveld in het mooie Empel. Graag nemen we jullie mee in enkele van die ontwikkelingen. Een kijkje in onze school, zonder dat je er fysiek hoeft binnen te stappen.
Vernieuwing in ons onderwijs We zijn dit schooljaar gestart met nieuwe methodes voor rekenen en wereldoriëntatie. Daarmee willen we ons onderwijs versterken en de leerresultaten een impuls geven. Deze vernieuwing heeft al geleid tot inspirerende projecten en creatieve startvideo’s, waar zowel de leerlingen als leerkrachten razend enthousiast over zijn.
Onze nieuwe rekenmethode biedt veel structuur en duidelijkheid. Het niveau is pittig. Het is zeker even wennen, maar de kinderen pakken het verrassend goed op. Hun betrokkenheid en inzet laten zien dat ze klaar zijn voor deze uitdaging.
