Issuu

JUBILEUMAGAZINE

1982 - 2022

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

UIT DE INHOUD

VERENIGING MIDDEN IN HET DORP

LEEN WILDE ZO GRAAG EEN VOETBALVERENIGING

ZEEWOLDE 1 IN 1982

HET VOETBAL SLOEG NERGENS OP

WE HADDEN NOG ÉÉN PUNTJE NODIG

GARY WATSON, HIJ KWAM KWAM...EN HIJ BLEEF

HET EERSTE ELFTAL DOOR DE JAREN HEEN

EN NOG VEEL MEER... Colofon Het Jubileummagazine is een uitgave van VV Zeewolde ter gelegenheid van het 40-jarig jubileum van de vereniging. Het magazine is tot stand gekomen dankzij de belangeloze inzet van velen binnen en buiten de vereniging en financiële bijdragen van de clubsponsors Sportique en Flevo Makelaars. Redactie: Mannes Schoppink. Fotografie: Ruud van Velzen, Michel Zrour, Rob ter Haar, Max Wolters, Cees Steijger en Mannes Schoppink. Vormgeving & druk: Steijger Communications BV. Copyright - Het is niet toegestaan zonder voorafgaande toestemming van de uitgever artikelen of gedeelten daarvan, te (doen) publiceren of anderzins openbaar te maken of te verveelvoudigen. © 2022 Voetbal Vereniging Zeewolde. Horsterweg 202, 3893 AA Zeewolde. www.vvzeewolde.nl

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

EEN WOORD VOORAF Burgemeester Gerrit Jan Gorter

V Zeewolde, gefeliciteerd! Proficiat met het 40 jarig bestaan van jullie en onze voetbalvereniging Zeewolde! Ik mag de aftrap verzorgen in deze jubileumgids en dat doe ik met veel plezier.

met een aantal bewoners van het buitengebied die op of bij het gebied waar nu Trekkersveld is, een voetbalveld hebben aangelegd en de club begonnen zijn. Met een aantal actieve leden destijds is de club nu uitgegroeid tot een van de grootste verenigingen in Zeewolde.

Ik kan mijn voorwoord natuurlijk doorspekken met voetbaltermen, maar dat lijkt me nogal een inkoppertje oftewel een schot voor open doel.. en als keeper van het gemeentelijk voetbalteam ben ik van dat laatste niet zo’n voorstander. Ook al ben ik van huis uit geen voetballer, als het 2G-toernooi gehouden wordt (G-team tegen gemeenteteam) ben ik van de partij! Dan spelen we het spelletje ook slim, want de enige keer dat wij de Frits Tampungbokaal gewonnen hebben, was het meteen de laatste wedstrijd voor corona, waardoor wij dus al heel lang van deze trofee kunnen genieten. Hopelijk kunnen we in het jaar van dit jubileum het G-team een mogelijkheid tot revanche bieden.

De voetbalvereniging speelt al 40 jaar een belangrijke verbindende rol in Zeewolde. Veel inwoners zijn actief binnen de vereniging en zijn op de een of andere manier betrokken als voetballend lid, lijnentrekker, kantinepersoneel, supporter, coach, trainer, grensrechter, veldbeheerder of..., ik vergeet vast een aantal belangrijke taken. Als burgemeester doet het mij goed om te zien dat er zoveel actieve Zeewoldenaren lekker kunnen voetballen bij VV Zeewolde of op een andere manier hun steentje bijdragen aan het verenigingsleven. Ik wens een ieder die bij de voetbalvereniging betrokken is dan ook een mooi jubileumjaar en veel voetbalplezier in de toekomst.

Gelukkig kunnen de voetballers van Zeewolde al heel lang genieten van hun prachtige club. Hoewel ik er zelf in den beginne niet bij was, weet ik uit de overlevering dat het begon

Gemeente Zeewolde Gerrit Jan Gorter Burgemeester

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

4 Voorzitter Ger Blom

‘Vanaf het begin van VV Zeewolde is de vereniging van de leden, voor de leden en van de inwoners binnen en buiten het dorp. Het principe is niet veranderd, de manier waarop invulling aan die binding is gegeven wel.’

e startende vereniging organiseerde nog wel eens iets wat niet direct met voetballen te maken had. Die activiteiten zijn steeds verder verdrongen door het voetbalspelletje zelf. Een logische ontwikkeling voor een groeiende vereniging die zich op het voetballen wil richten en de leden bij wijze van spreken vanzelf zag binnenkomen. Na een onstuimige groei rond 2000 is de vereniging vanaf 2010 relatief stabiel gebleven qua ledental. Wel veranderde de samenstelling van het ledenbestand. Van een F18 is al jaren geen sprake meer. Wel van een aantal vrouwen- en meisjesteams en van een variatie aan seniorenteams van traditionele elftallen tot zeventallen en Walking Football.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

Voor ieder een variant waar men zich bij thuis voelt en die past bij de behoefte aan beweging en ontmoeting. VV Zeewolde had relatief vroeg een zogenoemd G-team. Niet te verwarren met het G-emeentehuisteam waarmee de mooie traditie is ontstaan om aan het begin van het jaar een onderlinge wedstrijd te spelen.

‘Een mooie en uitdagende tijd ligt voor ons. Een tijd om te komen waar we nog nooit zijn geweest, om te doen wat we nog nooit hebben gedaan.’

Vanaf 2010 ontstond steeds meer het besef dat de vereniging moeite moest gaan doen om leden te behouden en te werven. Die werving bleef niet beperkt tot spelende leden. De in 2008 opgerichte Businessclub is steeds meer de plek geworden voor de verbinding tussen de vereniging en ondernemers binnen het dorp die willen scoren.

De voetbalvereniging groeit en zal dat blijven doen. Is het niet in leden, dan is het wel in betrokkenheid. De intentie is uitgesproken en getekend om samen met andere verenigingen op De Horst en de gemeente een uitdagend en duurzaam sportklimaat vast te houden en verder te ontwikkelen. Om maatschappelijke betrokkenheid verder uit te bouwen met oog op mensen in de verdrukking of het nu financieel, mentaal of fysiek is.

Voor velen voelt de kantine als een tweede thuis. In 2014 werd de kantine opnieuw ingericht en is het nog meer een gezellige plek geworden voor jong en ouder. De gezellige plek is er voor jonge en ook voor iets oudere mensen. The Good Oldies zijn op zaterdagmiddag altijd present. De vrijwilligers die zorgen voor de accommodatie hebben op vrijdagmorgen hun eigen routines en tradities. Samen sporten, een derde helft, sport kijken, samen lachen en juichen bij een overwinning en samen huilen als het in het leven echt tegenzit.

Na het onverwacht overlijden van onze voorzitter in 2013, heeft de vereniging net zo plotseling diverse soms heel jonge leden verloren. Juist onder die omstandigheden was de voetbalvereniging meer dan een plek om te trainen en een wedstrijd te spelen. De condoleances op het sportpark vormden een baken van verbondenheid. Een plek om elkaar te ontmoeten en verdriet te delen. De coronapandemie heeft het belang van de voetbalvereniging als plaats van ontmoeting verder vergroot. De leden en sponsoren hebben dat massaal laten blijken door lid te blijven en de vereniging te blijven sponsoren. Nieuwe kansen werden gevonden om iets voor elkaar te betekenen. De hoodie actie in het voorjaar van 2021 is legendarisch. Na 40 jaar zijn twee en misschien zelfs al drie generaties betrokken geraakt bij de vereniging. Dat betekent nieuwe generaties met andere ideeën over het belang van het voetballen in hun eigen leven. Over de manier waarop de vereniging zich kan ontwikkelen en de manier waarop we met elkaar omgaan.

Een mooie en uitdagende tijd ligt voor ons. Een tijd om te komen waar we nog nooit zijn geweest, om te doen wat we nog nooit hebben gedaan. Om zoveel mogelijk mensen actief of passief plezier te laten beleven aan voetballen en hun eigen ambities op dat gebied mogelijk te maken. Verder bouwen aan een succesvolle voetbalvereniging: met een stevige basis van vrijwilligers voor elkaar en met elkaar. Ger Blom Voorzitter VV Zeewolde

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

Bij zijn afscheid van VV Zeewolde in 2019 kreeg Leen den Boer namens de club bloemen aangeboden door Karla Reinhart en Jan van Middelaar.

LEEN DEN BOER WILDE ZO GRAAG EEN VOETBALVERENIGING IN ZEEWOLDE

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

k wilde zo graag dat er een voetbalvereniging in Zeewolde kwam”, vertelde Leen den Boer in het eerdere jubileumboek uit 2007. Toen Gilles Geschiere in 1982 zondagsmorgens na kerktijd met zijn vrouw Wolly bij zijn ouders een kopje koffie kwam drinken op het Trekkersveld (alwaar de familie Den Boer een agrarisch loonbedrijf runde), zag Leen zijn kans schoon. “Wij hadden eerst ook in Swifterbant gewoond en uit die tijd kenden wij Gilles nog. Ik had als pupil en junior bij Swift ’64 gespeeld. Toen we in 1978 naar het Trekkersveld verhuisden, was het daarmee afgelopen. In totaal heb ik een jaar of vier niet meer gevoetbald. Ik vond dat hartstikke jammer. Juist van je twaalfde tot je zestiende is een belangrijke periode. Ik miste het voetbal enorm.” Gilles bleek wel voor Leens idee te porren. En dat vond de 15-jarige natuurlijk prachtig… “En als jonge jongen kon ik natuurlijk allerlei handen spandiensten verrichten. Een voetbalvereniging kon heel belangrijk zijn voor de onderlinge gemeenschap. Voor jongeren was er eigenlijk nog hélemaal niks. Ja, Jongeren19NU kwam eraan en verder had je alleen de kerk als bindmiddel.” De afdeling voetbal van ASVZ ’82 kwam in 1982 met een D-pupillenteam, een B-juniorenelftal en één seniorenelftal. Eigenlijk zou Leen naar de A-junioren moeten, maar voor deze leeftijdscategorie was geen team te vormen. “Mijn broertje Erik speelde ook nog bij de B’s. Helaas is hij in april 1983 verongelukt. Hij was nog slechts 15 jaar oud. Dat heeft een grote impact op ons gezin gehad.” Leen zelf werd al gauw aan de senioren toegevoegd. “Hun team bestond zo’n beetje uitsluitend uit agrariërs. Als het druk was op het land, was lang niet iedereen er. Dat betekende dat er af ten toe wel eens geschipperd moest worden. Met

Cor van Maanen behoorde ik tot de jonkies in het team.” Er moest in 1982 aardig wat geïmproviseerd worden. Ook daarvoor draaide Leen zijn hand niet om. “Toen de lijnen een keer niet getrokken waren, gebruikten we kalvermelkpoeder. Ik mocht de lijnen trekken.” In later jaren zou Leen den Boer uitgroeien tot ‘mister Zeewolde’. Zo speelde hij jarenlang in het eerste van VV Zeewolde. Na zijn actieve carrière werd hij leider van de hoofdmacht en maakte in die hoedanigheid diverse trainers mee als Jacques Klabbers, Harry Hamstra en Gert Visscher. Leen was ook de initiatiefnemer tot de jeugduitwisseling met Berwick Rangers en organiseerde vele jaren de inzameling van oud-papier op sportpark De Horst. In 2015 werd Leen uitgeroepen tot erelid van de club die hij mede had opgericht. Leen werd zelf eveneens trainer en mocht deze functie na zijn periode bij Zeewolde voortzetten bij ASV Dronten en Sparta Nijkerk. Als videoanalist was hij onder meer actief bij Almere City, Go Ahead Eagles en (thans) FC Den Bosch. Daar tussendoor was hij op deze wijze in coronatijd betrokken bij het nationale voetbalelftal van Curaçao en werkte daar onder anderen samen met Guus Hiddink en Patrick Kluivert. Helaas kwalificeerde het team zich niet voor de eindronden van het WK 2022 in Qatar.

Het is toch prachtig om te zien hoe jongens zowel als meisjes al hun energie in de strijd gooien! Als scheidsrechter zie je bij de jonge jeugd vaak al spelers die het inzicht en de techniek hebben in de toekomst ‘hoog’ te gaan voetballen.

Het eerste juniorenelftal van ASVZ ’82 in 1982. Staand, van links naar rechts: Ger(rit) Olthof (trainer), Jan Zandee, Gerard Smit, Arjan de Rooij, Leen den Boer, André Polderman en Cor van Kats (vader van Peter, leider). Gehurkt: Peter van Kats, John van Dongen, Adriaan van Lier, John Dekker, Johan Hof, Corné Oussoren en Jan Mul.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

Bij de aftrap...

Zeewolde 3 in seizoen 1987-1988. Staand, van links naar rechts: Leen Macleane, Ludo Reneerkens, Bram Hendriks, Mannes Schoppink en Aalt Bosman. Gehurkt: Marc van Winsum, Raymond Huisman, Jan Ooijendijk, Maarten Lindeboom, Herman de Heus en Jan-Willem Schlotter.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

k kwam in augustus 1987 bij wat toen nog de afdeling voetbal van ASVZ ’82 was. In januari dat jaar was ik leerkracht groep 5 geworden op basisschool De Regenboog in Zeewolde-Noord. Niemand die dat trouwens zo noemde, er was nog maar één wijk in dat nieuwe dorp in Flevoland. Vóór Zeewolde werkte ik in Soest en zat daar bij de zaalvoetbalvereniging ESS Brouwer. De weekenden ging ik in die tijd nog naar mijn ouders in Ommen en voetbalde op zaterdag bij OZC (tegenwoordig onderdeel van FC Ommen). Bij Zeewolde kwam ik in het derde terecht. Dat lijkt heel wat, maar ik moet er ter nuancering bij vertellen dat er ook maar drie seniorenelftallen waren. Ik weet nog dat we na de eerste wedstrijd de kantine binnenkwamen en me toen werd gevraagd of ik een kopje koffie wilde. Ik wist niet wat me overkwam, dat was ik bij OZC wel anders gewend! Als ik daaraan terugdenk…

niet aan de kleur ervan. Eenheid van tenue was ver te zoeken… Verder droeg lang niet iedereen scheenbeschermers. En die waren toch echt geen overbodige luxe, merkte ik al snel. Ik heb wat blessures gehad! De spelers kwamen trouwens overal vandaan. Bij OZC kende iedereen elkaar en had je in elk team familie- en andere banden. ‘Import’ (zo werd iemand in Ommen genoemd die van elders kwam) viel er op, in Zeewolde was elke speler nieuw en uniek. En toch voelde ik me er al snel thuis. Ik ontdekte dat het goed toeven was bij ‘de jongens uit de polder’ en dat die ook wel degelijk lol met elkaar konden hebben.

‘Kijk alleen al naar de wedstrijdkleding. Sommigen hadden nog een oud shirt van eerste elftalsponsor Korteweg Aardappelen, terwijl bij de anderen alle kleuren groen aanwezig waren.’

Ik herinner me dat daar op een zaterdag het nieuwe clubhuis werd geopend en dat was natuurlijk een feestje waard. In mijn beleving werd de opening van het clubhuis voortaan elke zaterdag in ’de derde helft’ gevierd. Allicht waren er ook weleens andere redenen. Een overwinning was zo’n reden, maar bij een nederlaag lieten we ons evenmin kennen. Ik overdrijf, dat weet ik ook wel. Dat kopje koffie was alleen een wel erg grote overgang. Hiernaast de foto van Zeewolde 3 uit het seizoen 1987-1988. We waren letterlijk een bijeengeraapt zooitje. Kijk alleen al naar de wedstrijdkleding. Sommigen hadden nog een oud shirt van eerste elftalsponsor Korteweg Aardappelen, terwijl bij de anderen alle kleuren groen aanwezig waren. Aan het broekje werden helemaal geen eisen gesteld, zelfs

Maar het was niet altijd feest. Als je zolang bij een club bent, maak je ook minder leuke dingen mee. Elders in dit jubileummagazine staat een lijst ‘in memoriam’. Ik ken(de) de genoemde overledenen vrijwel allemaal. De een wat beter dan de ander, maar toch. Mede door al dat ‘lief en leed’ en doordat ik er op alle mogelijke manieren bij betrokken raakte voelde VV Zeewolde steeds meer als míjn vereniging. Dat kan wat egoïstisch overkomen, ónze vereniging is wellicht wat beter uitgedrukt – en daar mag ik deel van uitmaken. Ik ben natuurlijk altijd in het voetbal(len) geïnteresseerd geweest, maar eigenlijk nog veel meer in de verhalen erover en erachter. Het was voor mij daarom een feest dit jubileumboek samen te mogen stellen. Ik dank een ieder die eraan heeft meegewerkt. En dat waren zeer velen! Ik wil alleen fotograaf Ruud van Velzen en vormgever Cees Steijger even apart noemen. Dankzij hun support, enthousiasme en vakmanschap is dit jubileumboek echt een document van blijvende waarde geworden. Ik wens alle lezers dan ook 72 pagina’s feest van herkenning! Mannes Schoppink

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

EEN PRACHTIGE MIJLPAAL

eertig jaar voetbal in Zeewolde! Wat een prachtige mijlpaal en ik probeer mij voor te stellen hoeveel jongens en meisjes in de afgelopen jaren gevoetbald hebben op de lokale grasmat. En hoeveel leiders, trainers, rijders, ouders, grootouders zijn er dan wel niet betrokken geweest bij het sporten van hun kinderen. Voetbal; een sport van alle tijden. Zelf mocht ik als jongetje van acht voetballen bij HHC (Hardenberg), maar echt een talent op het veld was ik niet. Ik was meer van het winterseizoen, het zaalvoetballen beviel mij beter. Mijn voetbalavontuur, behalve het eredivisie kijken dan, duurde niet lang. Badmintonnen was meer voor mij, van behendigheid en snelheid in een kleine ruimte kon ik meer genieten en beter mee uit de voeten. Toen onze zoon Sander zijn zwemdiploma had gehaald, kon er gevoetbald worden. Hij kwam als jongen rond 2009 bij Bertho Eding (werkzaam bij Woonpalet) in het team en kon geen betere jeugdleider treffen. De jongens werden gestimuleerd om plezier te maken en te genieten van het samen voetballen op het veld. Wat toen begon in een Ajax-tenue, stopte recent in coronatijd nadat Sander zijn vwo-examen had gehaald, niet meer voetballen na een periode van ruim elf jaar. In de tussentijd hebben zijn jongere

broers Timon en Ruben enkele jaartjes gevoetbald, maar zij hadden uiteindelijk minder lol in het spelletje en kozen voor iets anders. Dus ja, de voetbalclub heeft een behoorlijke periode in onze wekelijkse agenda gestaan. En toen ik in de zomer van 2018 als onder meer wethouder Sport weer naar het sportpark fietste was dat voor mij geen onbekend terrein. Ik ben onder de indruk van de vitaliteit en de veerkracht van onze sportverenigingen in Zeewolde. Zeker de laatste jaren moest er veel worden geïmproviseerd en samengewerkt! Echt een teamprestatie tussen bestuursleden, vrijwilligers, trainers, ouders en de voetballers natuurlijk. VVZ is een vereniging waar Zeewolde heel blij mee kan zijn. Ik voel mij als wethouder Sport in ieder geval trots en bevoorrecht op deze sportvereniging die al 40 jaar in beweging is en een onmisbare schakel is in Zeewolde. De VVZ is in staat om het sportaanbod breed, divers en inspirerend te houden en dat niet uitsluitend te organiseren ten voordele van haar eigen leden, maar vooral ook door de verbinding te zoeken met andere verenigingen en maatschappelijke organisaties. En dat is wat nodig is in Zeewolde; samen verantwoordelijkheid nemen voor de vitaliteit van al onze inwoners. Ik hoop dat het bestuur van de voetbalvereniging hier de

komende jaren zichtbaar een beetje extra aandacht voor wil hebben; de inclusieve vereniging waar iedereen, ook wanneer je bijvoorbeeld als arbeidsmigrant naar Zeewolde bent verhuisd, onderdeel van de club kunt zijn met een flexibele abonnementsvorm die past bij deze tijd. Want het lid worden van een club, wekelijks twee keer trainen en jarenlang meedoen met de competitie is niet meer voor iedereen vanzelfsprekend. Het is aan de club om hier op een goede manier blijvend op in te spelen, maar dat is de VVZ wel toevertrouwd, want dat heeft zij in het recente verleden wel bewezen. Afsluitend zou ik willen zeggen, VVZ ontzettend veel succes en plezier gewenst in de komende jaren. Ik hoop spoedig te kunnen lezen dat het eerste elftal is gepromoveerd. Ewout Suithoff Wethouder Sport

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

Zeewolde 1 in 1982

Zeewolde begon ooit met één team op het Trekkersveld. Bijgaand de eerste kleurenfoto die hieraan herinnert. Staand van links naar rechts: Ad Karelse, Ger(rit) Olthof (trainer), Jacob Middelkamp, Sjaak Dekker, Cor(nelis) van Maanen, Peter Romme, Jan Bentum, Gilles Geschiere en Gerard Glijnis. Gehurkt: Leo Kluifhooft, Godert de Leeuw, John Hagel, Bertus Verhoef, Arend John en Wout Jansen. Wat is er met de spelers van het roemruchte elftal uit 1982 zoal terecht gekomen?

taand vanlinksnaar rechts zien we Ad Karelse. De familie Karelse had een loonwerk- en handelsbedrijf op het Trekkersveld. Daar was de toen 21-jarige zoon Ad ook jarenlang werkzaam. Hij heeft in diverse lagere seniorenteams gespeeld. Ad woont alweer enige jaren in Dronten. Ger Olthof was trainer in de beginjaren van Zeewolde. De van origine Amsterdammer woonde in Lelystad. Doordat hij het hart op de tong had, wist iedereen wat men aan hem had en mocht men hem graag. Vele jaren was hij vervolgens (jeugd)trainer bij VV Unicum in Lelystad. Hij overleed in september 2021 op 81-jarige leeftijd. Jacob Middelkamp (28) was secretaris, consul, voorzitter van de accommodatiecommissie, consul en scheidsrechter. En daar tussendoor voetbalde hij ook nog, Jacob kon niemand over het hoofd zien. Vijftien jaar was hij actief bij de senioren. Hij had een akkerbouwbedrijf aan de Schillinkweg. Maart 1997 emigreerde hij naar Canada (Alberta). Zo af en toe laat hij nog iets van zich horen, hetgeen vrijwel uitsluitend in het

Engels gaat met af en toe een verdwaald woord Gronings uit zijn jeugd. De 17-jarige Sjaak Dekker (toen nog met krullenbol) was aanvoerder en organiseerde de verdediging. Zijn ouders hadden sinds 1981 een fruitteeltbedrijf (‘Appels van Dekker’) aan de Sterappellaan. Sjaak was eerder lid van ASVD uit Dronten en voetbalde al sinds zijn elfde. Hij bleef lid tot 1987, laste vanwege zijn studie en enkele blessures (enkelband en meniscus) een pauze in en trok in de jaren ’90 zijn voetbalschoenen weer aan. In 2007 meldde hij zich bij het 35 en later 45+ voetbal en daar is hij nog iedere vrijdagavond bij te vinden. Boerenzoon Cor van Maanen woonde aan de Appelvinkweg. Hij was een jeugdvriend van Leen den Boer. In zijn vorige woonplaats Randwijk had Cor niet gevoetbald, maar in Zeewolde moest hij er op last van Leen aan geloven. Hij was nog slechts 15 jaar in 1982 en werd gebombardeerd tot rechtsback. Als er niemand anders was, vroeg hij of hij in de spits mocht. Cor verhuisde later naar Dronten. Daar voetbalde hij in het maandagavondteam en was tevens jeugdlei-

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

der (van de F’s tot de A’s). Ook was hij nog even leider van ASVD 2. De 19-jarige uit het Groningse Noordlaren afkomstige Peter Romme woonde aan de Reigerweg en zou daar later met zijn vader in maatschap gaan. Hij stond op zaterdag vanwege zijn lengte en snelheid in de spits. Ook was hij zeer kopsterk. Hij speelde eerst vier jaar in het eerste en vervolgens nog zes in het tweede. Anno 2022 speelt hij Walking Football op vrijdagavond. Het akkerbouwbedrijf komt mogelijk bij de volgende generatie terecht, waarna Peter en zijn vrouw Marjet naar de Polderwijk kunnen verhuizen.

De uit Klazienaveen afkomstige ouders van de 24-jarige Jan Bentum hadden een akkerbouwbedrijf aan de Reigerweg. Later nam Jan het bedrijf over en voegde daar een stal met stierkalveren aan toe die werden (op)gefokt in quarantaine. Bij Zeewolde begon Jan als linksbuiten. Na het eerste speelde hij enkele jaren in het tweede. Hij eindigde in het veteranenteam (‘Good Oldies’), waarmee hij in 1993 één keer kampioen werd. Na geruime tijd te hebben gevolleybald meldde Jan zich najaar 2021 bij Walking Football, desnoods alleen voor de derde helft. Enkele jaren geleden verkocht hij zijn bedrijf aan de Reigerweg en verhuisde met zijn vrouw Agathe naar het dorp. Gilles Geschiere geldt met Leen den Boer als de initiatiefnemer tot de oprichting van een voetbalvereniging in Zeewolde. Hij was destijds hoofd van de technische dienst op de RCN. Bij de start van de vereniging was hij reeds 35. Meestal stond hij rechtsbuiten en was gevreesd om zijn snelheid (vooral op de eerste meters). Hij speelde in het eerste, tweede en later het vijfde elftal (‘Good Oldies’). In 2000 verhuisde hij naar een meer boerenachtige omgeving in Gelderland. De toen 21-jarige Gerard Glijnis woonde op een akkerbouwbedrijf aan de Ossenkampweg. Hij kwam daarvoor uit Uitgeest en heeft maar een blauwe maandag gevoetbald. In 1994 emigreerde hij naar Canada, waar hij in Listowel (Ontario) een melkveebedrijf ging runnen met zijn vrouw Linda en zoon Mark.

p de onderste rij, gehurkt zien we van links naar rechts de 19-jarige boerenzoon Leo Kluifhooft, die woonde aan de

Pijlstaartweg in Lelystad. Hij stond linksback en voetbalde in Zeewolde tot 1989, het jaar waarin hij trouwde. Na zijn verhuizing naar Biddinghuizen ging hij bij BAS voetballen (tot 1993). Leo woont inmiddels weer aan de Pijlstaartweg. Voetballen doet hij niet meer, wel marathonschaatsen en wielrennen (bij WTC Zeewolde). Godert de Leeuw (32) was keeper. Hij woonde in 1972 al op het huidige grondgebied van Zeewolde en is ook anno 2022 niet weg te slaan van de Baardmeesweg. Hij was in zijn werkzame leven jachtopziener. In de aanvangsjaren van de vereniging verrichtte hij eveneens diverse taken. Zo was hij enige jaren leider van het tweede elftal. In de kantine had hij een eigen plek aan de bar. Voor zijn verdiensten werd hij net als Gilles Geschiere benoemd tot erelid van de vereniging. John Hagel voetbalde ook bij Zeewolde, maar werd later kunstenaar en was een van de initiatiefnemers van de Stichting XL De Ateliers, een ‘broedplaats’ op het gebied van kunst en cultuur in Flevoland. John woont in Dronten. De 26-jarige Bertus Verhoef werkte bij KPN Telecom in Apeldoorn. Zijn ouders hadden een landbouwbedrijf aan de Knarweg in Lelystad. Bertus stond op het middenveld of centraal achterin. Hij voetbalde een kleine drie jaar in Zeewolde en vertrok daarna naar elders. Tegenwoordig woont hij in Dronten. Zaalvoetbal en tennis, sporten die hij na zijn Zeewolder voetbaljaren beoefende, hebben intussen plaatsgemaakt voor wandelen, fietsen en soms hardlopen. Arend John woonde en werkte op de RCN. Ook was hij een bekend brandweerman. Hij verhuisde later naar Scharwoude (Noord-Holland), waar hij zich inzette voor de ijsclub. De toen 30-jarige Wout Jansen was een bekende politieman uit de eerste jaren van Zeewolde. Hij gold als streng edoch rechtvaardig. Wout woonde op de RCN. Hij werd politiek actief voor D66, waarvoor hij zowel raadslid (19901998) als wethouder (1994-1998) was. In Lelystad switchte hij naar Inwonerspartij Lelystad en later 50Plus en Sterk Lokaal Flevoland. In Zeewolde richtte hij in 1985 tafeltennisvereniging ZETA op. Hij zou er later worden uitgeroepen tot erevoorzitter.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

HET VOETBAL SLOEG NERGENS OP, MAAR WE HADDEN ENORM VEEL PLEZIER MET ELKAAR

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

40 15

Gilles Geschiere (75) staat aan de wieg van VV Zeewolde, aanvankelijk nog ASVZ ’82 afdeling voetbal geheten. Hoewel Gilles intussen al jaren in Dronten woont, denkt hij met veel plezier terug aan de jaren van pionieren op het Trekkersveld. Daarbij heeft hij nog steeds contact met zijn oude voetbalmaten.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

Het moeilijkste vond Gilles nog de KNVB zover te krijgen dat dat ‘boerenclubje’ in een soort competitieverband mocht meedoen. “Het probleem was dat we in de zaai- en oogstperiode niet genoeg spelers konden opstellen. Maar de KNVB dacht met ons mee en we mochten ons afmelden als we niet genoeg spelers hadden.

illes Geschiere komt oorspronkelijk van het Zeeuwse eiland Walcheren. Zijn ouders verhuisden in de jaren ’50 naar de Noordoostpolder. Tijdens z’n lagere schooltijd voetbalde de jonge Gilles bij RKO (‘Rutten Komt Op’). Hij kwam vervolgens bij een technische onderneming in Emmeloord te werken. Hij trouwde met Wolly en de twee gingen wonen in Swifterbant. Swift ’64 werd logischerwijs Gilles’ nieuwe voetbalclub. Na achttien jaar in Emmeloord te hebben gewerkt, was de Zeeuw toe aan een nieuwe uitdaging. “Pionieren en gezamenlijk een nieuwe samenleving opbouwen trokken ons aan en in 1981 werd ik gevraagd hoofd technische dienst te worden bij Recreatiecentrum Zeewolde, dat toen nog in de middle of nowhere lag”, begint Gilles zijn verhaal. Vanuit Swifterbant kende Gilles Leen en Netty den Boer, die een landbouwmechanisatiebedrijf op het Trekkersveld hadden. “Toen wij in 1981 op de RCN kwamen wonen, werden we op een zondag na kerktijd uitgenodigd bij de familie Den Boer thuis koffie te komen drinken. Daar ontmoetten wij de toen 16-jarige zoon Leen. Vanaf dat moment liet die ons niet meer los. Leen was toen al idolaat van voetbal en hij vond dat er in Zeewolde moest worden gevoetbald. Daarbij dacht hij dat ik dat wel kon gaan regelen.” Iedereen moest meedoen Eigenlijk had Gilles al besloten zelf te gaan stoppen met voetballen, maar hij miste de wedstrijden en alles eromheen steeds meer. “Eigenlijk was ik wel blij dat Leen bleef aandringen om een club te beginnen in Zeewolde. Als Leen dat niet had gedaan, was ik waarschijnlijk niet weer gaan voetballen. Leens enthousiasme werkte aanstekelijk en ik kon daarom eigenlijk geen nee meer zeggen.” Het dorp bestond nog niet, maar gelukkig was het buitenge-

bied groot. Hetgeen niet wil zeggen dat er zomaar een elftal op de been kon worden gebracht. Gilles schudt zijn hoofd. “Ik denk dat er vier, vijf liefhebbers waren, meer niet. De rest hebben we al bellend opgetrommeld en gemotiveerd om mee te gaan doen. Ervaring of niet, gewoon komen.” De voorbereidingen duurden uiteindelijk meer dan een half jaar. Gilles denkt zelfs een maand of acht. “Alles moest van de grond af worden opgebouwd. We waren aanvankelijk onderdeel van een omnivereniging, moesten statuten vaststellen en clubkleuren uitzoeken. Dat laatste was niet zo moeilijk, we combineerden het groen van het bos met het blauw van het water. Daarna meldden we ons aan bij de KNVB, gingen een veld met kleedkamers regelen, zorgden dat er genoeg aanmeldingen waren en gingen op zoek naar sponsoren.” Voetbal van niks Het moeilijkste vond Gilles nog de KNVB zover te krijgen dat dat ‘boerenclubje’ in een soort competitieverband mocht meedoen. “Het probleem was dat we in de zaai- en oogstperiode niet genoeg spelers konden opstellen. Maar de KNVB dacht met ons mee en we mochten ons afmelden als we niet genoeg spelers hadden. De bond noemde dat ook wel ‘meedoen voor spek en bonen’. Letterlijk waren er trouwens ook hobbels, namelijk die op het Trekkersveld. De Rijksdienst probeerde voor ons een soort van voetbalveld aan te leggen. Leen maakte voor iedere wedstrijd de lijnen wit, soms met kalk en als dat niet voorradig was haalde hij melkpoeder bij zijn buurman Burko.” De spelers moesten elkaar nog leren kennen, maar volgens Gilles ging dat al snel goed. “We waren direct één. Het voetbal sloeg nergens op, we werden regelmatig ingemaakt met dubbele cijfers, maar we hadden plezier. Ook de tegenstanders verbaasden zich erover dat we met

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

zulke eenvoudige middelen en slecht voetbal toch plezier konden hebben. Zeewolde was duidelijk toe aan verenigingsleven en ook hier bleek: sport verbroedert. Nog gezelliger werd het toen we voor de derde helft in restaurant De Trekker werden uitgenodigd.”

van hoe de club in de jaren ’80 van de grond kwam. “Ik proef een vorm van saamhorigheid. Een soort trots op de club en blij zijn erbij te horen. Dat is ook wel een poosje anders geweest, maar is nu gelukkig toch weer het geval.” Ga zo door op deze manier!

Good Oldies Gilles voetbalde tot het jaar 2000 bij VV Zeewolde. Eerst was dat in het eerste elftal (dat toen ook nog het enige elftal was), daarna in het tweede en vanaf 1995 in het vijfde, beter bekend als de ‘Good Oldies’. In 2000 verliet Gilles niet alleen VV Zeewolde, hij en Wolly vertrokken ook uit het dorp Zeewolde. “We hadden ons bedrijf Omnivent overgedragen en daar ik was opgegroeid op een boerderij, wilde ik nog weer eens tussen de boeren wonen. We zijn toen naar de Veluwe verhuisd. Bij mijn afscheid van VV Zeewolde werd ik benoemd tot erelid.” Volgens Gilles is er in het huidige VV Zeewolde nog veel terug te zien

Gilles heeft nog regelmatig contact met de boys (en girls) van de Good Oldies, maar ook bij bijzondere gebeurtenissen laat hij graag zijn gezicht bij de vereniging zien en laat hij zich bijpraten over de ontwikkelingen binnen de club. “Ik vond het een eer om in oktober de aftrap te mogen verrichten van het jubileumseizoen 40 jaar VV Zeewolde. Eigenlijk kan ik maar één ding zeggen: ga zo door op deze manier! Ik zie een heldere structuur met duidelijke lijnen. Ik zie een bestuur dat erg betrokken is, weet wat er moet worden gedaan en hoe daarover duidelijk moet worden gecommuniceerd. En als opa mag ik wel wensen dat er veel aandacht voor de jeugd is. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst.”

‘Het probleem was dat we in de zaai- en oogstperiode niet genoeg spelers konden opstellen. Maar de KNVB dacht met ons mee en we mochten ons afmelden als we niet genoeg spelers hadden.’

Onder toeziend oog van ladyspeaker Marianne Blotenburg en aanvoerder Reinier Joustra verricht Gilles Geschiere op zaterdag 2 oktober 2021 de aftrap van het jubileumseizoen.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

VOETBALLEN VOOR DE

ALLERKLEINSTEN

‘Het klinkt misschien een beetje vreemd, maar bij de allerjongste leden van VV Zeewolde staat voetbal nog niet voorop.’

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

‘We doen aan touwtrekken, proberen te scoren, leren we hoe we moeten dribbelen, gooien ballen in mandjes en we spelen regelmatig tikkertje.’

Gert Jan van Scherrenburg is leeftijdscoördinator van JO5 en JO6. Het gaat daarbij om kinderen tussen 3 en 6 jaar. Dat doet hij vol enthousiasme en levert hem dan ook ‘onwijs veel energie’ op. Gert Jan van startte het voetballen voor de allerkleinsten Heerlijke zoon Sinds 2016 is Gert Jan vader van een naar eigen zeggen heerlijke zoon. “Als voormalig voetballer juich je bij de geboorte net wat harder voor een zoon dan voor een dochter”, gooit hij maar gelijk een knuppel in het hoenderhok. Met z’n zoontje gingen hij en z’n partner net als bij hun eerder geboren dochter al van jongs af aan sporten. “Vanaf het kunnen lopen startten we met peutergym. Zolang je eten in de kleintjes stopt, blijven ze groeien. Dus na verloop van tijd werd mijn zoon op de gym een van de grootsten met ook bijpassende streken.” ‘Problemen’ Gert Jan vond het niet meer de plek voor zoontjelief… “Ik heb vroeger zelf op voetbal gezeten. Ik vreesde daarom voor een zoon bij tennis of korfbal. Bij VV Zeewolde konden we helaas niet met een jongen van drie terecht. Binnen onze vriendenkring waren er meer vaders met soortgelijke ‘problemen’ en dus besloten we de Technische Commissie te benaderen met de vraag of we het zelf mochten

JO5 en JO6 met Ryan Suijk, Dennis Snip en Gert Jan van Scherrenburg.

opstarten: voetbal voor de allerkleinsten. We werden gelukkig goed gesteund door de vereniging en na het doorspreken van de details mochten David Snel en ik aan het begin van het seizoen 2019-2020 starten.” Plezier beleven Als coördinator neemt Gert Jan de aanmeldingen in ontvangst en laat hij de nieuwe ouders kennismaken met het team, maar vaak ook met de vereniging. “JO5 en JO6 hebben beide ongeveer tussen de 25 en 30 leden. We prijzen ons bijzonder gelukkig met enige enthousiaste trainers die heel goed weten hoe zij om moeten gaan met de kinderen.” Het klinkt misschien een beetje vreemd, maar bij de allerjongste leden van VV Zeewolde staat voetbal nog niet voorop. “Het aanleren van motorische vaardigheden en het samen plezier hebben vinden we voor deze leeftijd veel belangrijker. Zo springen we, leren we kleuren, kruipen we als leeuwen, doen we aan touwtrekken, proberen we te scoren, leren we hoe we moeten dribbelen, gooien we ballen in mandjes en spelen we regelmatig tikkertje.” Gert Jan voelt zich bij de jeugdige talentjes als een vis in het water. “Het levert onwijs veel energie op. Die bekkies op een koude ochtend… Iedereen ingepakt en springend om warm te blijven, ik vind het geweldig!”

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

Farah Boumni mocht als jongste lid van VV Zeewolde op zaterdag 2 oktober 2021 samen met Gilles Geschiere de aftrap verrichten van het jubileumseizoen.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

Even voorstellen… Farah Boumni Naam: Farah Boumni. Leeftijd: 5 (geboren op 14 november 2016). Dochter van: Monique van Diemen (leeftijdscoördinator JO11,12 en 13) en Omar Boumni (trainer JO13-5). Zus(je) van: Jamal (JO12-1), Sabia (JO7/8) en Rayan (JO5) en engelzus en -broers Layla, Karim en Tarik. Lid VV Zeewolde sinds: September 2019. Mooiste moment: Aftrap mogen verrichten van het jubileumseizoen 40 jaar VV Zeewolde op zaterdag 2 oktober 2021 en hopelijk binnenkort wedstrijden spelen! School: ’t Wold. Groep: 1/2a. Juf: Elly. Mooiste schoolvak: Bouwen in de bouwhoek. Team VV Zeewolde: JO6. Bij voetbal goed in: Alles en luisteren naar de trainer. Favoriete voetballer: Jayden Demage en Kirsten van de Westeringh. Favoriete dier: Kat en leeuw. Lekkerste eten: Tomaten. Mooiste tv programma: Lachen om homevideo's. Wat ik later wil worden: Een Oranje leeuwin. Wens voor VV Zeewolde: Dat er heel veel vriendjes en vriendinnetjes ook gaan voetballen.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

WE HADDEN NOG ÉÉN PUNTJE NODIG...

Hennie de Ruijter is een markante persoonlijkheid bij VV Zeewolde. Jarenlang was hij jeugdleider, maar misschien geniet hij nog wel meer bekendheid door de damsimultanen die hij in de jaren na 2000 organiseerde. Altijd leuk om daarop even terug te blikken.Hennie de Ruijter (72) was jeugdleider van 1989 tot 2005. In die periode maakte hij mooie kampioenschappen mee, waarvan die van E3 in 1990 en A1 in 2000 hem het meest bij zijn gebleven. Vooral het laatste kampioenschap vond hij heel bijzonder. De A1 had een uitstekend seizoen achter de rug. “In de voorlaatste wedstrijd moesten we tegen Sparta Nijkerk aantreden”, geniet Hennie nog na. “Als wij die wedstrijd zouden winnen en onze concurrent Barneveld zou een punt verspelen, dan waren wij kampioen. Het werd tegen Sparta Nijkerk een klinkende overwinning van 5-1. Tijdens onze wedstrijd hield ik nauw contact met de concurrent. Die won ook met 2-0, dus nog geen kampioenschap. Maar wij wilden natuurlijk thuis een feestje bouwen!”

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

En dat feestje kwam er. Hennie gniffelt er nog om. “We hebben gefeest als een beest, platte kar en ’s avonds naar de Chinees met z’n allen. Nadat iedereen was ingelicht, kwam het besef dat we toch nog een punt nodig hadden. Dit moest geen probleem zijn tegen een ploeg uit de onderste regionen… Ik kreeg het wel een beetje benauwd, zeker toen we met 1-0 achter kwamen. Uiteindelijk wonnen we gelukkig wel. Nu was het officieel, maar nogmaals een feestje zat er toch niet in vanuit het bestuur!” Op de kampioensfoto hiernaast bovenste rij van links naar rechts: Abdoul Doufikar (trainer), Raymond van der Loo, Ronald Minnee, Joram Blaauw, Michiel Postma, Arjan van Beinum, Dominique de Jonge, Mike Kastrop en Jesper Beunk. Onderste rij: Hennie de Ruijter (leider), Rik de Vries, John Middelkamp, Pieter Blom, André de Ruijter, Wim Faassen en Bas Kalter. Ontstaan uit weddenschap Op de laatste zaterdag van december 2000 speelde Hennie zijn eerste damsimultaan in de voetbalkantine. Hennie was al jaren lid van de Damclub Dronten, terwijl hij in de jaren ’80 ook al voor de toentertijd bestaande Damclub Zeewolde had gespeeld. De damsimultaan van 2000 ontstond vanuit een weddenschap met de spelers van A1, waarvan Hennie leider was. “Mijn A-junioren zouden mij wel even inmaken. Dat lukte alleen Yakouba Bah, de rest heb ik in de pan gehakt”, heeft Hennie er nog steeds schik om. “Omdat er de eerste keer ook tegenstanders van buiten A1 waren, werden er 24 borden neergezet. Mijn scoringspercentage bedroeg dat jaar 92.” In totaal speelde Hennie 18 keer een damsimultaan. De eerste tien jaren lag het scoringspercentage boven de 90, vanaf 2012 daalde dit tot onder de 90, met als dieptepunt 2018 met een percentage van 76,5. “Ik word ouder, waardoor er al veel energie in de vele rondjes lo-

pen gaat zitten”, probeert Hennie een verklaring te vinden. “Ook zijn er veel deelnemers en deelneemsters die al vele jaren meedoen en het spelletje een beetje door krijgen. Een voorbeeld is mijn zoon André. Hij deed bijna elk jaar mee en de laatste jaren weet hij nog weleens een remise te behalen. Marion Schmelter heeft ook al zestien jaar meegedaan en behaalde eveneens af en toe een remise.” Het gemiddeld aantal deelnemers lag vrijwel altijd boven de twintig, het hoogste aantal was in 2002 (34), het laagste in 2011 (17). De lastigste tegenstander van Hennie was Bert Verloop. “Hij heeft de meeste punten van mij afgesnoept. Ook Mannes Schoppink heeft enkele keren meegedaan en die wist steeds een remise af te dwingen.” Hennie prijst de activiteitencommissie van VV Zeewolde, die de damsimultaan de laatste jaren mede mogelijk maakten. “En ik vind ook het vermelden waard dat ik van tevoren altijd vroeg om na afloop van de partij de schijven weer in de daarvoor bestemde doos te doen en het bord op te ruimen. En dat gebeurde dan ook. Peter Hilgers was hierin zeer nijver. Als hij zag dat iemand zijn bord niet had opgeruimd, was hij nooit te beroerd om de helpende hand toe te steken. Groot was de consternatie dan ook toen Hans van der Moolen terugkwam van zijn toiletbezoek en zijn speelbord niet meer terug kon vinden!”

23 Hennie de Ruijter werd in 2020 benoemd tot Lid in de Orde van OranjeNassau.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

GARY WATSON HIJ KWAM... EN HIJ BLEEF \

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

oor een voetbaluitwisseling maakte Berwicker Gary Watson kennis met (VV) Zeewolde. Hij had als junior al vaker deelgenomen aan de ‘Berwick Exchange’ en deed dat ook één keer als leider. Uiteindelijk bleef hij in Zeewolde hangen en vond hij er zijn geluk… Sinds 1990 heeft VV Zeewolde een jeugduitwisseling met Berwick Rangers. In genoemd jaar kwamen enkele juniorenelftallen van de club uit het Engels/Schotse Berwick-upon-Tweed naar Zeewolde. Het jaar erop vond onder leiding van Leen den Boer, die voor zijn werk de stad even ten noorden van Newcastle ontdekt had, het eerste tegenbezoek plaats. En dat zou vervolgens jaarlijks om en om gebeuren, al gooide corona in 2020 en 2021 ook hier roet in het eten. Na de pandemie wordt de traditie vast en zeker weer opgepakt, daarvoor is ze te mooi, toch? Twee werelden Gary Watson (41) groeide op in Berwick-upon-Tweed, een kustplaats aan de Noordzee op de grens van Engeland en Schotland. Gary kon aardig voetballen. “Ik begon ooit bij Berwick Rangers, toen ik een jaar of zes was”, gaat hij met ons terug naar zijn roots. “Daar heb ik gespeeld tot ik ongeveer elf jaar was. Daarna heb ik vier jaar gevoetbald bij Newcastle United. Toen ik 15 was, keerde ik terug bij Berwick en heb ik ook nog in de selectie van het eerste gespeeld. Daarnaast ben ik nog samen met mijn broer lid geweest van een andere lokale voetbalclub, Spittal Rovers.” Na enkele uitwisselingen met Zeewolde keerde Gary in 2000 níet terug naar Berwick. Hij ontmoette Eva Suijk, met wie hij later trouwde. De roze wolk kon niet verhinderen dat Gary

‘In het veld was ik een echte harde, Engelse voetballer die altijd voor de winst ging. Je kunt me vergelijken met Britse voetballers als Vinnie Jones en Roy Keane.’ ‘in Holland’ nog net geen cultuurschok meemaakte. “Ik moest vooral erg wennen aan de taal. Iedereen was behulpzaam voor me en iedereen vond het ook leuk om Engels met me te spreken. Daardoor waren er weinig oefenmomenten voor me. Na twintig jaar spreek ik echter goed Nederlands, alleen schrijven doe ik nog in het Engels.” Daarbij zijn Berwick en Zeewolde twee totáál verschillende plaatsen, ervoer Gary. “Het grootste verschil is dat Zeewolde een jong dorp is met veel werkmogelijkheden en Berwick een stad met veel historie en weinig werkmogelijkheden.” Nooit opgeven Gelukkig werd er in Zeewolde ook gevoetbald en daarbij kon Gary aardig uit de voeten… “In september 2000 kwam ik in Zeewolde te wonen en ben ik gelijk bij het eerste elftal aangeschoven. Dit heb ik in totaal dertien jaar volgehouden. Seizoen 2013-2014 ben ik gestart bij het tweede. Helaas mocht ik na vier maanden niet meer voetballen door een grote blessure, mijn voorste kruisband was gescheurd.” Jarenlang had de hoofdmacht van VV Zeewolde evenwel mogen profiteren van Gary’s kwaliteiten. Een stevige tackle, een fantastische bal over veertig meter en nooit opgeven, daarmee kan Gary aardig worden getypeerd. “In het veld was ik een echte harde, Engelse voetballer die altijd voor de winst ging. Je kunt me vergelijken met Britse voetballers als Vinnie Jones en Roy Keane.”

Volgende generatie Gary’s ouders kwamen hun zoon, schoondochter Eva en kleinkinderen Owen en Jade regelmatig opzoeken. “Voor corona gingen wij één keer in de twee jaar naar Berwick of kwamen mijn ouders bij ons. Sinds corona uitbrak hebben we niet meer heen en weer gereisd. Maar dit komt na corona vast wel weer op gang.” Ondertussen vergeet Gary niet waar hij vandaan komt. “Engels voetbal is het mooiste wat er is en krijgt altijd voorrang. Mijn favoriete club blijft daarbij toch wel Newcastle United.” So father so sun…, zoon Owen heeft voetbal net zo hoog in het vaandel staan als zijn vader. “Hij speelt bij de JO15-1 en mag één keer in de week meetrainen met JO17-1. Af en toe valt hij zelfs in bij JO 17-1.” Zelf is Gary momenteel assistent-trainer van de JO19-1. “Dat houdt in dat ik drie keer in de week op het trainingsveld sta en er op zaterdag bij de wedstrijd bij ben. Daarnaast vind je me op woensdag ook op de sportvelden voor de stichting om de kunstgrasvelden te onderhouden.” Ten slotte geeft onze Berwickse Zeewoldenaar aan dat hij heel misschien zelf ook nog wel weer gaat voetballen. “Eva’s vader Richard speelt Walking Football. Wie weet ga ik dat ooit ook proberen.”

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

PETER VAN KATS AL 40 JAAR LID VAN VV ZEEWOLDE!

l bij de start van VV Zeewolde, toen nog afdeling voetbal van de omnivereniging ASVZ ’82, was de toen 13-jarige Peter van Kats erbij. Hij startte destijds bij de B-junioren. Nu, veertig jaren later, is Peter nog vrijwel elke vrijdagavond van de partij bij het 45+-voetbal.

Peter kwam in 1981 samen met zijn ouders vanuit de Lopikerwaard op een nieuw melkveebedrijf te wonen aan het Erkemederpad. In Lopik had hij gevoetbald bij de E- en D-pupillen van VV Cabauw. In 1982 ging de omnivereniging ASVZ ’82 van start. Peter meldde zich en werd ingedeeld bij de B-junioren. Hij herinnert zich veel van zijn medespelers nog heel goed: Johan Hof (die anno 2022 deel uitmaakt van de technische commissie van VV Zeewolde), Jan Mul, Arjan en Martin de Rooij, Grignon van Bakel, Martin de Visser, John van Dongen (zoon van de latere CDA-wethouder), Erik den Boer (de jongere broer van Leen, die in 1983 op 15-jarige leeftijd

verongelukte), John Dekker en André Polderman. De ‘carrière’ van Peter voerde vervolgens via B1, A1, het derde en het tweede naar de selectie van VV Zeewolde. Spits Twaalf jaar speelde hij in het eerste en het tweede. Daarna volgden twee jaar het vierde en twee jaar het elftal van de ‘Vergane Glorie’. Momenteel speelt hij bij het vrijdagavondvoetbal. Peter kon je op verschillende plaatsen in het elftal opstellen. “Meestal was ik spits”, blikt hij terug op 40 jaar polderboys, “maar ik heb ook voorstopper gespeeld. M’n kwaliteiten zaten toch wel in het duel, want dat ging ik graag aan.” Een logische vraag is natuurlijk wat nou z’n mooiste tijd was. “Ja, elke tijd had voor mij toch wel z’n charme. Hoogtepunt In het begin moesten we ons omkleden in een schaftkeet. Dat zal ik niet gauw vergeten. Maar dat geldt ook van het spelen met het eerste tegen het Heerenveen van Foppe de Haan in 1997. Het hoogtepunt voor mij was toch wel de beslissingswedstrijd die we in 1999 speelden in Hoevelaken tegen Renswoude om handhaving in de derde klasse. We wonnen met 1-0 dankzij een doelpunt van Daan Henrichs. Ik was daarbij aanvoerder.” Peter heeft z’n eigen jongens ook aan het voetballen gekregen. “Nick voetbalt bij JO19-3 en Coen bij JO17-4.”

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

‘Het hoogtepunt voor mij was toch wel de beslissingswedstrijd die we in 1999 speelden in Hoevelaken tegen Renswoude om handhaving in de derde klasse. We wonnen met 1-0.’

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

Luigi Bignotti (76) oudst spelende lid van VV Zeewolde

et zijn 76 jaar is Luigi Bignotti het oudst spelende lid van VV Zeewolde. Elke vrijdagavond is hij van de partij bij Walking Football. Dat gaat niet helemaal zonder pijntjes, maar Luigi geniet met volle teugen van het uurtje ballen aan het begin van het weekend. Daarbij is de derde helft vanzelfsprekend ook heel belangrijk. Wasserij

Luigi Bignotti, de naam doet het al vermoeden, komt oorspronkelijk uit Italië. Hij groeide op in Gavardo, een plaats tussen Milaan en Venetië in de omgeving van het Gardameer. Hij weet nog goed dat hij voor het eerst in Nederland kwam. “Dat was op 28 oktober 1968”, is Luigi zelfs de datum nog niet vergeten. “Ik was 22 en kwam met twee vrienden naar Nederland. We wilden ons in meer landen oriënteren. Het was de bedoeling dat we zes maanden zouden blijven. We zouden wel zien wat er van kwam. En zoals je ziet, ik ben er nog steeds.” Luigi kwam in Diemen (bij Amsterdam) te wonen en ging werken in een industriële wasserij. “Ik had een technische opleiding gehad en dat kwam heel goed van pas als er een storing aan een van de machines was. Na een half jaar werd mij gevraagd elektromonteur te worden en zo kwam van het een het ander. Op een bepaald moment werd de wasserij in Amsterdam gesloten en moesten we verhuizen naar Den

Bosch. In Voorburg was het hoofdkantoor. Uiteindelijk waren er vijf vestigingen in Nederland, waarbij ik van twee ervan hoofd was.” Luigi ontmoette zijn vrouw in Nederland. Samen kregen zij twee dochters, Karin en Carmela. Er zijn vier kleinkinderen, twee inmiddels twintigers en twee tieners. Sinds 2001 wonen de Bignotti’s in Zeewolde. Luigi was toen halverwege de 50. “In 2002 ging mijn oudste kleinzoon voetballen en ik ging gelijk mee. Ik volgde cursussen om pupillen en junioren te trainen en te begeleiden en daar heb ik jaren plezier van gehad.” Fantastische sfeer Toen Luigi nog in Diemen woonde, voetbalde hij daar zelf ook enige jaren. “Dat was in een speciaal Italiaans team. Later kwam er ook een Tunesiër bij en op het laatst nog twee Marokkanen. Met elkaar namen we deel aan de competitie.” Bij VV Zeewolde werd Luigi een gewaardeerd vrijwilliger. “Elke vrijdagochtend ben ik aanwezig bij de klussenploeg. Er is altijd wel een lamp of een tl-buis kapot of is er een storing in de keuken. Ik vermaak me wel! Ook werd ik op een bepaald moment op de zaterdagen ingezet bij het wedstrijdsecretariaat.” In 2017 meldde Luigi zich bij het zojuist gestarte Walking Football. Meestal staat onze Italiaan ‘achterin’, maar verkijk je niet op hem, je moet hem driemaal voorbij voor je van hem af bent. “Ik vind het samenspel zó leuk om te doen! Het is er altijd gezellig en

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

“Ik ben voor Feyenoord, wat dacht je anders? In 2017 was het natuurlijk helemaal groot feest toen Feyenoord landskampioen werd en mijn oomzegger Giovanni van Bronckhorst er trainer was.”

29 de sfeer is fantastisch. VV Zeewolde is sowieso een vereniging waarin iedereen iedereen kent en ik het gevoel heb dat men er alles voor elkaar over heeft.” Luigi hoopt voorlopig nog niet te hoeven stoppen. Reuma is echter een nare spelbreker. “Daar heb ik de ene keer meer last van dan de andere keer. Als ik voetbal ben ik heel intensief bezig en doe ik het een uurtje lekker rustig aan. Ja, dat gaat samen. Vóór dat uurtje heb ik een beetje last, erna soms behoorlijk. Dan val ik ook niet altijd even gemakkelijk in slaap. Ik heb het verder prima naar mijn zin bij Walking Football. We zijn allemaal vrienden, met wie we na afloop nog even gezellig aan de bar zitten.” Luigi was vroeger thuis één van de zes kinderen. Hij heeft nog één zus, die tien jaar ouder is dan hij, drie

zussen en één broer zijn intussen overleden. Uiteraard belt hij nog wel met zijn zus. “Ik moet dan echt moeite doen om goed Italiaans te spreken en moet zelfs zoeken naar woorden, het Nederlands gaat mij intussen gemakkelijker af.” Luigi volgt het Italiaanse voetbal niet fanatiek, het Nederlandse echter des te meer. “Ik ben voor Feyenoord, wat dacht je anders? Als ik vroeger in Diemen op het dak ging staan, zou ik bij wijze van spreken zo het Ajax-stadion in kunnen spugen. Maar weet je wat het is? Toen ik in Nederland kwam, werd Feyenoord landskampioen en een jaar later wonnen ze zelfs als eerste Nederlandse club de Europa Cup 1 en dankzij Joop van Daele de Wereldbeker voor clubs. In 2017 was het natuurlijk helemaal groot feest toen Feyenoord landskampioen werd en mijn oomzegger Giovanni van Bronckhorst er trainer was.”

Luigi Bignotti

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

SJOERD IS AL TWINTIG JAAR SCHEIDSRECHTER Zonder een scheidsrechter kan er niet worden gevoetbald. Het duurt soms even voor alle wedstrijden op een gemiddelde zaterdag zijn voorzien. Al meer dan twintig jaar is Sjoerd Postma (68) KNVB clubscheidsrechter van VV Zeewolde en kan er een beroep op hem worden gedaan een wedstrijd te leiden. Sjoerd heeft er nogal altijd plezier in. En zolang hij het fysiek nog kan volhouden, hoeft de naam ‘S. Postma’ nog lang niet van de inmiddels digitale wedstrijdformulieren te verdwijnen…

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

an een echte Fries hoef je niet te vragen wat zijn of haar favoriete wintersport is. Ook niet aan Sjoerd Postma dus. Maar de boerenzoon heeft eveneens altijd van voetballen gehouden. Vanaf de B-jeugd zat hij in de standaardjeugdteams van de zaterdagvereniging c.v.v. Bolswardia. Later kwam hij door zijn werk in de polder terecht. Daarover kan hij beter zelf vertellen. Mooie tijd “Ik heb in die tijd eerst een aantal jaren bij SVL ’67 in Lelystad gevoetbald en toen Els, de kinderen en ik in Zeewolde kwamen wonen, bij VVZ. Ik was toen inmiddels al 34 jaar en kwam in het veteranenteam van wijlen Henk Los terecht. Dat was een mooie tijd, waaruit vriendschappen zijn ontstaan tot op de huidige dag. Toen onze jongens gingen voetballen ben ik gestopt en kreeg ik nog een afscheidswedstrijd aangeboden tegen mijn oude team van SVL ’67.” Oudste zoon Michiel voetbalde in de jaren ’90 in de standaardteams van VVZ (bij trainers als Nico Ketting en Abdul Doufikar), andere zoon Jorrit in de lagere jeugdelftallen (met leiders als André Wels en Richard Suijk), terwijl dochter Mirjam ging korfballen. Sjoerd zelf was er volop bij betrokken. KBVB-cursus “Ik ben enige jaren co-leider geweest van een aantal jeugdelftallen, met name die van de D-pupillen. Onze beide jongens hebben in de jeugdteams van Zeewolde gespeeld en zo kon ik hen heel goed volgen.” Eind jaren ’90 werd er in de kantine van VV Zeewolde een KNVB-cursus clubscheidsrechter aangeboden. “Daar heb ik mij toen voor opgege-

ven. Er was in die tijd al een groot tekort aan scheidsrechters en men wist mij over te halen, met alle gevolgen van dien…” Objectief en onpartijdig Sjoerd kreeg plezier in fluiten en houdt dit al meer dan twintig jaar vol. “Ik fluit het liefst alle leeftijden op diverse niveaus door elkaar. De laatste jaren betekent dat vooral de oudere jeugd en lagere seniorenteams, omdat er in die categorieën meestal een tekort aan scheidsrechters is. Als je steeds vaste scheidsrechter van hetzelfde team bent, word je naar mijn mening te veel onderdeel van dat team en wordt het moeilijker echt objectief en onpartijdig te blijven.” Toch hebben jeugdwedstrijden de voorkeur van de plaatselijke seniorreferee. “Vooral bij de standaardteams zie je al mooie combinaties. Deze leeftijdsgroep is bovendien nog heel puur en ook komt het veel minder voor dat beslissingen van een scheidsrechter niet worden geaccepteerd.” Maar om dat dan zolang vol te houden, zegt ook wel iets over Sjoerd zelf. “Enerzijds houdt het mij volop in beweging, al moet je uiteraard ook scherp en objectief zijn in je beoordeling. Als je dicht bij spelsituaties kunt zijn, accepteren spelers beslissingen van scheidsrechters sneller. Dan helpt een opmerking als ‘ik zie het wel’ al heel gauw. Anderzijds zie je bij met name de jeugd het plezier en het fanatisme in het spelletje. Het is toch prachtig om te zien hoe jongens zowel als meisjes al hun energie in de strijd gooien! Als scheidsrechter zie je bij de jonge jeugd vaak al spelers die het in zicht en de techniek hebben in de toekomst ‘hoog’ te gaan voetballen.”

“Het is toch prachtig om te zien hoe jongens zowel als meisjes al hun energie in de strijd gooien! Als scheidsrechter zie je bij de jonge jeugd vaak al spelers die het inzicht en de techniek hebben in de toekomst ‘hoog’ te gaan voetballen.”

Lees verder op de volgende pagina.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

SPECIALE TOERNOOIEN VV ZEEWOLDE Al sinds 1999 kent VV Zeewolde het zogenoemde Ome Jantoernooi. Het toernooi voor lagere seniorenteams wordt jaarlijks gehouden ter afsluiting van het seizoen. Naamgever ervan is Jan van der Lely (1937-2019). ‘Ome’ Jan was manusje van alles bij de vereniging, waar hij werd uitgeroepen tot erelid. Jarenlang verrichtte hij de aftrap van zijn eigen toernooi. Sinds 2013 wordt voor jeugdteams het Theun van den Brink-toernooi gehouden. Theun van den Brink (1950-2014) was scheidsrechter, grensrechter en lid van verdienste.

32 in Memoriam - Luc Hoppen (1960-2013) Luc Hoppen volgde per 1 januari 2008 Bert Schouten op als voorzitter van VV Zeewolde. Daarvoor was hij reeds op diverse manieren actief als vrijwilliger bij de club. In zijn tijd als voorzitter zorgde hij vooral voor een stukje onderlinge verbinding, hetgeen zorgde voor een zekere saamhorigheid binnen de vereniging. Lucs plotselinge overlijden op 30 juni 2013 op slechts 53-jarige leeftijd zorgde voor een grote schok bij de leden van de club. Luc werd postuum benoemd tot erelid van VV Zeewolde. Ook werd bij de Nieuwjaarsreceptie van 2014 bekendgemaakt dat het hoofdveld van de vereniging voortaan ‘Luc Hoppenveld’ ging heten.

“Voetbal is een volkssport en de verharding in de samenleving en de verruwing van het taalgebruik zijn daar een gevolg van. De spelers zijn bovendien mondiger geworden en daar moet je als scheidsrechter mee kunnen dealen.”

Grenzen trekken Doordat ‘het spel’ sneller is geworden en beslissingen van een scheidsrechter minder snel worden geaccepteerd door de spelers, merkt Sjoerd wel dat ook fluiten niet meer hetzelfde is als pakweg twintig jaar geleden. “Dat heeft alles met maatschappelijke verschijnselen te maken. Voetbal is een volkssport en de verharding in de samenleving en de verruwing van het taalgebruik zijn daar een gevolg van. De spelers zijn bovendien mondiger geworden en daar moet je als scheidsrechter mee kunnen dealen.” Ook scheidsrechters maken fouten - scheidsrechters blijven immers mensen – en op amateurniveau heb je geen VAR. Sjoerd laat zich evenwel niet gek maken en blijft realistisch. “In een seizoen heb je altijd wel een wedstrijd die voor een scheidsrechter minder leuk is om te doen. Dat hoort er gewoon bij en je moet ook kritisch zijn op jezelf. Mijn ervaring is dat je als scheidsrechter je eigen grenzen moet trekken, met name op verbaal gebied en dit voor de wedstrijd kunt aangeven bij de spelers.” Goede voorbereiding Om het op zijn leeftijd vol te kunnen houden, benadrukt Sjoerd het belang van een goede voorbereiding. “Een warming-up is essentieel, vooral als je wat ouder wordt. Verder noteer

ik vooraf de spelersnamen van beide partijen op een papiertje. Ik vergelijk deze – indien mogelijk – met wat op de website van de betrokken verenigingen staat, beoordeel deze en neem ze mee naar de wedstrijd. Spelers staan er vaak van te kijken als je hun naam kent.” Sjoerd doet geen uitspraak over hoelang hij nog doorgaat met fluiten en hoeft dat natuurlijk ook helemaal niet te doen. “Ik heb geen idee, maar realiseer me wel dat ik mijn langste tijd heb gefloten. Als ik mij fysiek nog goed voel en plezier houd in het spelletje, kan ik op ad hoc basis wellicht nog een tijdje mee.”

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

Supervrijwilligers Nico en Hetty van der Linden

Vader Bert Jan en zoon Joas van Vliet helemaal thuis bij VV Zeewolde

ls je het over een paar supervrijwilligers hebt met een jarenlange staat van dienst, Nico en Hetty van der Linden zijn er een schoolvoorbeeld van! Nico is al sinds 1987 actief bij de club. Via z’n zoon Tim werd hij leider bij de F’s. Van het een kwam het ander. Zo was Nico voorzitter van de accommodatiecommissie, coördinator wedstrijdzaken, wedstrijdsecretaris, schoonmaker, terreinbeheerder en wie weet wat al niet. Hetty moet je bijna in één adem met Nico noemen. Er werd zelfs een laantje op het sportpark naar de twee genoemd. Zoon Tim is intussen zelf al 40, verdrietig was het overlijden enige jaren geleden van dochter Olga. Wie heeft trouwens op zaterdagmiddag bij een thuiswedstrijd van het eerste nog nooit lootjes van Hetty gekocht? Dan wordt het hoog tijd! En koop anders een lekkere gehaktbal in het ‘ballenhok’ van Nico!

Bert Jan van Vliet staat vrijwel elke zaterdag bij zijn zoon Joas langs de lijn. Joas vindt dat geweldig. Joas van Vliet is 8 jaar en zit overdag in groep 5 (unit 56) van basisschool In de Lichtkring. Dat hij op voetbal zit, is niet vreemd. Moeder Minanda voetbalde vroeger al in het vrouwenteam van VV Zeewolde en later in dat van Hierden, momenteel voetbalt zij in Almere in de zaal. Vader Bert Jan, door het thuisfront soms ook Bertus genoemd, is eveneens met Koning Voetbal opgegroeid. Hij voetbalde bij Kagia uit Lisserbroek en FC Rijnvogels uit Katwijk, in de zaal speelde hij bij FC Lisse. Grotere zus Lieke volleybalt. En broertje Matthias komt er vast ook nog wel aan, maar dat komt later wel. Een kleine anderhalf jaar geleden kwam Joas van Vliet bij de club. Al snel werd zijn talent ontdekt en stroomde hij door naar de JO9-1. Als je hem ziet keepen, snap je meteen waarom hij in het doel staat. Hij is voor niets en niemand bang en gáát ervoor. Volgens zijn grootste fan, vader Bert Jan (39), zijn zijn sterkste punten reflexen en traptechniek. Natuurlijk worden die ook ingeoefend door zijn leiders Michel de la Mar en Stefan van Grieken. Als je Joas vraagt wie zijn grote voorbeeld als keeper is, moet je eerst weten dat Feyenoord zijn favoriete club is, en dan is het antwoord niet moeilijk: Justin Bijlow! Dat Joas voor Feyenoord is, is eigenlijk ook heel logisch. Vader Bert Jan is dat immers eveneens al vanaf zijn jeugd. Het ene deel van Lisse was voor Ajax en Bert Jan woonde in het andere deel. Bert Jan zelf is elke week op vrijdagavond van de partij bij het 35+ voetbal.Dat heeft hij nodig na een week hard werken. Bert Jan houdt van mensen om zich heen en hij kent er ook heel veel. Eerder werkte hij bij Nimatech en later bij A1 Verhuur, beide op het Trekkersveld, daarna ging hij terug naar zijn vroegere liefde, de politie. Daar gaat het nu alleen niet over. In dit hoofdstuk van de jubileumgids staan twee andere momenten uit de week centraal: de vrijdagavond van het 35+-gebeuren en de zaterdagochtend van JO(AS)9-1!

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

PIET, MICHIEL EN TIJN BIBO Drie generaties actieve voetballers bij VV Zeewolde. Het zijn er een paar. De familie Bibo is er een voorbeeld van. Piet Bibo kwam in 1985 na zijn verhuizing van Biddinghuizen naar Zeewolde bij de club terecht. Zijn zoon Michiel werd in datzelfde jaar lid. Kleinzoon Tijn kwam enige jaren geleden via de Mini’s (de voorloper van de huidige JO8) bij VV Zeewolde. Kortom, we hebben het deze keer niet over de Bobo’s, maar over de Bibo’s van VV Zeewolde.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

Drie generaties voetballers bij VV Zeewolde

iet Bibo (71) was van 1970 tot 1985 lid van BAS in Biddinghuizen. Hij speelde er zo’n tien jaar in het eerste. Bij zijn overgang naar VV Zeewolde in 1985 was hij een jaar ‘twaalfde man’ bij het eerste. Hij kon zijn plek in de selectie echter niet elke zaterdag combineren met zijn werk als agrarisch bedrijfsmedewerker. Hij speelde in later jaren in het tweede en het derde en nog weer later in het veteranenteam ‘Good Oldies’. Toen de ene na de andere veteraan stopte met voetballen, meldde Piet zich samen met onder anderen Henk van der Wel bij het derde, waar allemaal oud-eerste elftalspelers als Willem Hensums, Coen Docter en Rob Schmelter hun carrière ‘afbouwden’. Piet stopte uiteindelijk met competitievoetbal op zijn 60e. Toen VV Zeewolde in 2017 Walking Football introduceerde, schreef Piet zich echter onmiddellijk weer in. Nog iedere vrijdagavond is hij present. Michiel Bibo (44) speelde één seizoen bij BAS en kwam in 1985 op zijn 7e bij de F’s van VV Zeewolde. Hij speelde in de achtereenvolgende standaardteams en zou uiteindelijk ook twee en een half seizoen in het eerste voetballen. Daarna maakte hij deel uit van het tweede. Met een aantal vrienden die ooit selectievoetbal speelden, werd als vierde elftal vervolgens nog enige jaren deelgenomen aan de competitie. Dit team kreeg de naam ‘Vergane Glorie’ mee. Tegenwoordig voetbalt Michiel op vrijdagavond met zijn vrienden bij de 35-plussers. Ook is hij leider/trainer van JO11-2, waarin zijn jongste zoon Jens speelt. Voor zijn ‘boterham’ is Michiel werkzaam bij de politie. Tijn Bibo (12) is verdedigende middenvelder bij JO13-1. Daarvoor speelde hij bij de eerdere standaardteams van VV Zeewolde. Tijn zit in de eerste

klas van het vwo op RSG Levant. De Bibo’s over elkaar “Michiel is altijd een hardwerkende voetballer geweest”, aldus vader Piet over zijn zoon. “Net als ik was hij verdedigende middenvelder. Heel veel sjouwen, dat typeerde hem. En hij moest ook leren z’n mond tegen de scheidsrechter te houden, haha! Michiel ging tijdens de wedstrijd volop voor het team en nam waar hij kon het voortouw. Een speler waar de trainer wat aan had.” “Tijn is een heel goede en slimme voetballer”, vertelt Michiel trots over zíjn zoon. “Hij ziet heel goed waar hij op het veld moet staan. Positioneel kan hij het spel aardig lezen. Hij is tweebenig en heeft een goeie pass, hij ontwikkelt zich gewoon goed.” “Ik weet niet wat voor speler mijn opa was”, zegt Tijn heel eerlijk. “Ik heb hem nooit zien voetballen.” VV Zeewolde voor de Bibo’s VV Zeewolde speelt een grote rol in het leven van de Bibo’s. Voor Piet is voetbal een uitlaatklep. “Ik heb in de loop der jaren heel veel vrienden en kennissen opgedaan bij de club. Ie-

dere zaterdagmiddag zitten we er gezellig bij elkaar.” Piet mag de 70 dan zijn gepasseerd, aan stoppen denkt hij nog niet. “Zolang m’n benenwerk het tenminste nog volhoudt. Ik vind het spelletje nog dusdanig mooi, dat ik zelden een vrijdagavond oversla. Ik ben eigenlijk nauwelijks minder fanatiek dan vroeger en kan nog steeds slecht tegen mijn verlies.” Voor Michiel zijn zaterdag en VV Zeewolde eveneens onlosmakelijk met elkaar verbonden. “Het is heel cliché, maar ik leef de hele week naar die zaterdag toe. Even alle sores van de week en het werk vergeten. ’s Ochtends bij de jongste jeugd en ’s middags met mijn vrienden bij het eerste langs de lijn.” Tijn heeft het ook helemaal naar z’n zin bij VV Zeewolde. “En opa is er ook altijd om te kijken, net als mijn andere opa Johan. Dat vind ik echt leuk. Mijn papa is er eveneens regelmatig, maar moet ook vaak met het team van Jens mee.” Zijn de Bibo’s het dan altijd met elkaar eens? Dat nou ook weer niet. Opa Piet is als geboren West-Fries supporter van AZ. Michiel en Tijn zijn dat van PSV. “En dat is ook de beste club”, aldus Tijn. “Geen twijfel mogelijk”, knikt Michiel. Piet grinnikt. Hij heeft die twijfels wél.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

Elfde man

HET EERSTE ELFTAL DOOR DE JAREN HEEN

In 1981 kwam Joop van der Marel met zijn vrouw en drie kinderen (Pieter, Marianne en Maarten) vanuit Zoetermeer in de polder te wonen. In 1982 werd hij benaderd lid te worden van de omnivereniging ASVZ ‘82. “Er waren zoveel mogelijk mensen uitgenodigd om mee te doen en ook waren er meer sporten mogelijk”, herinnert de thans 76-jarige voormalige akkerbouwer zich. “En aangezien de afdeling voetbal nog een elfde man nodig had, vroegen ze mij ook mee te doen. Ervaring had ik niet, maar dat gaf niet en dus gaf ik mij ook maar op.” Naar eigen zeggen had Joop al snel in de gaten dat hij geen of laten we zeggen weinig voetbaltalent had. Hij was echter niet voor één gat te vangen. “Toen er weer een speler bij kwam, vroeg men mij of ik trainer/begeleider wilde worden.” De eerste trainingen werden gegeven op het Trekkersveld ter hoogte van wat nu Abemec is gevestigd. Er werden een paar bouwlampen gecharterd, zodat er het hele jaar door ’s avonds kon worden getraind. Joop bereidde de trainingen intussen goed voor. “Ik heb bij de KNVB wat boekjes opgevraagd, waardoor er in elk geval oefenstof was. Maar eigenlijk was het meer bezighouden.” De eerste wedstrijden gingen verloren met grote cijfers. Het biertje na afloop in de Trekker maakte voor de oudere spelers wat goed, maar Joop zag ook wel dat de jongere spelers het er soms moeilijk mee hadden. “Op een gegeven moment kwamen ze met een advertentie van een trainer uit Lelystad die zich aanbood. Of ik er bezwaar tegen had, als deze man werd benaderd. Ik zei: graag jongens, want ik kan jullie niet verder helpen.” Joop zelf speelde intussen niet meer mee. Samen met Pleun Wander werd hij begeleider van de pupil-

De eerste shirtsponsor van het eerste elftal was Korteweg Aardappelen uit Swifterbant. De shirts werden uitgereikt door Leen van Tilburg (1950-2010). Bij de foto, staand van links naar rechts: Leen van Tilburg, Ad Karelse, Fred Vos, Gilles Geschiere, Jacob Middelkamp, Harm Eerkens, Joop van der Marel en Gerard van Spé (tijdelijk leider). Gehurkt: Cor van Maanen, Leen den Boer, Godert de Leeuw, Arend John en Bert Knook.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

len, waarin zijn zoon Pieter speelde. Ook zat hij nog enige tijd in het bestuur van de vereniging, samen met onder anderen Godert de Leeuw en Jacob Middelkamp.

Opening sportpark Zaterdag 25 augustus 1984 werd sportpark De Horst geopend. Het woord werd deze middag gevoerd door Godert de Leeuw (voorzitter ASVZ ‘82, afd. voetbal), Klaas ter Borg (algemeen voorzitter ASVZ), Chris de Koning (RIJP) en Jan van Dongen (wethouder Sport). Oud-Ajax kwam deze middag naar Zeewolde en nam daarbij onder anderen Sjaak Swart, Henk Warnas (gastspeler), Theo van Duivenbode, Klaas Nuninga, Gerrie Mühren en doelman Heinz Stuy mee.

Eerste promotie Promotie was er voor het eerst in 1988. Coen Docter was er toen ook al bij. Coen begon bij Zeewolde vanaf de opening van sportpark De Horst in 1984. Heel even was hij rechtsbuiten, daarna werd hij naar de rechtsbackpositie en dat zou nooit meer veranderen. Van het seizoen van 34 jaar geleden weet Coen (59 inmiddels) niet zoveel meer. “Ik weet nog wel dat we nacompetitie speelden en dat we tegen HMS uit Utrecht moesten”, graaft hij diep in zijn geheugen. “We wonnen die wedstrijd met 6-0. Dat was ook wat trainer Gerard Loch vooraf tegen ons zei: maak je niet druk, doe je best en als het 6-0 wordt, is dat ook prima.” Hertha uit Vinkeveen was de volgende tegenstander. De ploeg had ook nog een theoretische kans om te promoveren. Coen ziet de wedstrijd van zaterdag 14 mei 1988 nog zó voor zich. “Al in de eerste minuut stonden we met 1-0 voor door een doelpunt van Willem Hensums. We liepen daarna uit naar 4-0, waarmee de eerste promotie wel veilig was gesteld. Hertha scoorde daarna echter zomaar twee keer. Dat vonden we niet leuk en het werd uiteindelijk nog 6-2. Willem Hensums maakte er die wedstrijd drie, de andere drie werden gescoord door Eugène Moes, Rob Schmelter en Hartger Vrijheid.” Coen speelde hierna nog vele jaren in het eerste elftal. Zijn laatste seizoen was 1996-1997. “In mijn laatste jaar werden we nog een keer kampioen. Een mooier afscheid bestaat niet, toch?” Coen

Op zaterdag 25 augustus 1984 werd sportpark De Horst geopend met een wedstrijd tussen het eerste elftal van ASVZ ’82 afd. voetbal en een team van oud-Ajax.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

stopte evenwel nog niet en bleef nog twaalf jaar met veel plezier in lagere seniorenelftallen voetballen. “Ik nam afscheid in 2009. Toen had ik in totaal 25 jaar bij VV Zeewolde gespeeld.” Dat waren 25 prachtige jaren, Coen kan niet anders zeggen. “We hadden heel trouwe supporters als Ko Klein, Jan Compagner, Jan Rebel, Jan van der Lely en Joop Poelhekke. Mijn excuses mocht ik iemand zijn vergeten. Gemiddeld stond er bij het eerste in het begin misschien 25 man aan publiek te kijken. Later waren er dat er zo’n honderd en bij de kampioenschapswedstrijden wel 500. Naast de promotie uit 1988 heb ik nog drie kampioenschappen meegemaakt. Bijzonder vond ik het kampioenschap, waardoor we in het vervolg op Teletekst kwamen. Ik ben nooit gedegradeerd met het eerste.”

Gouden periode

Willem Hensums (59) stond van 1987 tot 1999 in de spits van het eerste. In het voorjaar van 2005 deed de toenmalige trainer Gert Visscher door blessureleed gedreven daarna nog een beroep op de toen 42-jarige akkerbouwer. Willem was bij verschillende kampioenschappen van de partij, zoals ook bij dat van 1992. Willem herinnert zich die tijd nog goed, al moet hij ook wel even goed in zijn geheugen graven. Gelukkig werd hij bij dat laatste geholpen door plakboeken van wijlen Joop Poelhekke. “We waren een echt vriendenteam”, steekt Willem van wal. “Zo gingen we elk jaar met Pinksteren naar Noord-Brabant. Met veel jongens, nu volwassen mannen, ga ik nog steeds om. Coen Docter, Cor van Donkelaar, Rob Schmelter, Henk en Gerrit van de Beek, Mario Wijnacker, Erik Brockhoff, Leen den Boer, Henri Panhuis en noem maar op.” Willem heeft ook goede herinneringen aan de trainer uit die tijd, Jacques Klabbers. “Jacques was een aardige en gedreven man. We hadden die jaren een elftal met spelers die overal vandaan kwamen en die allemaal zo hun eigen ideeën hadden over voetbal. Hij kon dit goed managen. Ook vond hij het belangrijk dat dingen rondom het elftal goed geregeld waren. Zo zorgde hij bijvoorbeeld dat we een verzorger kregen, Paul Berkel. En het was de tijd dat spelers als Rick van der Moolen en Henry Compagner doorbraken.” De laatste wedstrijd van seizoen 1991-1992 was uit tegen DOB uit Nigtevegt. “We stonden in punten gelijk met Unicum uit Lelystad”,

Vader en zoon Stokvis, Hans en Stan, samen teammanager van het eerste elftal sinds januari 2020 (foto 2022).

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

weet Willem nog. “Ons doelgemiddelde was aanmerkelijk beter, dus bij winst zouden we kampioen zijn. Het werd echter 0-0. Na afloop hebben we heel lang moeten wachten, voordat we hoorden dat Unicum ook gelijk had gespeeld en wij dus toch nog kampioen waren.” Anno 2022 bekijkt Willem Zeewolde van een afstandje. “Sinds 2018 wonen Helga en ik in Olst, een plaats aan de westkant van het mooie Salland. We runnen een fruitbedrijf met een winkel. Ik voetbal verder nog in Zwolle. Mijn tweede passie is het hoeden van schapen met mijn bordercollies.”

Kort in het eerste Een jaar later, in 1993, kon er opnieuw een kampioenschap worden gevierd. Dat gebeurde onder grote publieke belangstelling op zaterdag 18 april 1993 in de thuiswedstrijd tegen Argon uit Mijdrecht. Het spel golfde de wedstrijd op en neer. Zeewolde kwam in de zestiende minuut van de eerste helft voor door een doelpunt van Willem Hensums. Na rust scoorden de gasten twee keer, waarna Hensums in de 63e minuut voor de gelijkmaker zorgde. In de 82e minuut was het Leen den Boer, die met een strafschop de zege veiligstelde. Het was echter nog wel even billenknijpen, herinnert de latere teammanager Hans Stokvis (54), die na rust Henri Panhuis verving, zich. “De scheidsrechter liet die wedstrijd achttien minuten blessuretijd spelen en dat duurt lang, als iedereen vol spanning zit.” Hans moest na de wedstrijd direct naar huis. “Ik heb daardoor niets van het feest meegemaakt. Ik had geen oppas voor onze dochter Sanne, die toen nog heel klein was.” Hans heeft slechts korte tijd deel uitgemaakt van de hoofdmacht van VV Zeewolde. “Eigenlijk maar een jaartje. Daarvoor had ik wel in het eerste van hoofdklasser VV Nunspeet gespeeld, maar doordat ik onregelmatig werkte kon ik niet altijd trainen en spelen op zaterdag. Vandaar dat ik die middag inviel, anders had ik wel in de basis gestaan, hahaha! Ik was altijd middenvelder, had overzicht en een goed schot, ik was een echte liefhebber, zeg maar. Ik herinner me de trainer nog wel, Jacques Klabbers. Die had eigenlijk niet zoveel te vertellen. De spelers waren in de lead. Tja, al met al moest ik door werkzaamheden te vroeg stoppen met voetbal, maar ja, da’s achteraf, hè?”

Peoplemanager Rick van der Moolen maakte deel uit van het team dat in 1997 kampioen werd. Hij speelde in totaal twaalf jaar in het eerste elftal en dat zouden er meer geweest zijn, als hij tussendoor niet vijf jaar

Het eerste elftal van VV Zeewolde rond 1997. Staand: Harry Hamstra, Louis Heinen, Peter Hilgers, Rick van der Moolen, Erik Brockhoff, Willem Hensums, Henry Compagner, Michiel Bibo, Rob Schoon, Gerben de Bie en Leen den Boer. Gehurkt: Mark Blankenstein, Andy Buring, Dirk van Daalen en Willem van den Brink.

‘Het was echter nog wel even billenknijpen. De scheidsrechter liet die wedstrijd achttien minuten blessuretijd spelen en dat duurt lang, als iedereen vol spanning zit.’

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

naar VVOG in Harderwijk zou zijn geweest. Rick (47) speelde twee periodes in het eerste, van zijn 15e (!) tot zijn 23e en van zijn 28e tot zijn 32e. “Daarin heb ik drie kampioenschappen meegemaakt en geen enkele degradatie en dat is toch wel belangrijk om te vermelden”, laat de middenvelder van destijds fijntjes weten. “De kracht van het seizoen 1996-1997 zat ‘m vooral in de eenheid die we uitstraalden. Er zaten leeftijdsverschillen in het team, dat zeker. Ook heb ik kwalitatief en qua talenten in betere elftallen gespeeld, zoals in dat van seizoen 2005-2006, maar dit team had spelers die er veel voor over hadden om te winnen. Als ik denk aan Coen Docter, Mario Wijnacker, Erik Brockhoff en Willem Hensums, dan heb ik het over jongens die veel deden voor de drie punten. We hadden in die tijd een geweldig spitsenduo met Willem Hensums en Henry Compagner. Ze waren zeer complementair aan elkaar en beiden gewoon goede voetballers” Harry Hamstra (1958-2017) was destijds trainer. “Je zou hem nu een peoplemanager noemen. Hij wilde het liefst iedereen te vriend houden, wat natuurlijk niet altijd kon. Harry had echter wel degelijk verstand van voetbal, maar hij heeft bij mij vooral op het menselijke vlak indruk gemaakt.” Rick zelf kon ook een aardig balletje trappen, niet voor niets speelde hij al op zijn 15e in het eerste. Hier gaat hij echter niet uitvoerig over in. “Ik was in die tijd vooral een aanvallende middenvelder. Mijn sterkste punten laat ik maar in het midden, dat waren er zoveel, hahaha.” Anno 2022 voetbalt Rick nog steeds, maar dat mag volgens hem geen naam meer hebben. “Ik doe dat bij de 35+, waarbij ik me heb opgedrongen bij de Vergane Glorie. Ik kom dus nog geregeld bij de voetbal. Ook train ik de JO11-4 en kom dus nog wekelijks bij de club.”

‘We hadden in die tijd een geweldig spitsenduo met Willem Hensums en Henry Compagner. Ze waren zeer complementair aan elkaar en beiden gewoon goede voetballers.’

Het eerste bij het kampioenschap in 2003. Rechts hoofdtrainer Gert Visscher.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

Eigen spelers In 2003 werd Zeewolde overtuigend kampioen van de 4e klasse B district Oost (het district Midden was opgeheven). De kampioenswedstrijd was op zaterdag 10 mei uit tegen EZC ’84 uit Epe. Zeewolde won met 2-0 door twee doelpunten van Gerben de Bie, één uit een strafschop en één via een vrije trap vanaf zo’n twintig meter ‘stijf’ in de kruising. Gert Visscher was destijds trainer. “We hadden het jaar ervoor afscheid genomen van de spelers van elders, ik vond dat wij het met onze eigen jongens moesten doen”, herinnert Gert zich. “Daarom heb ik jeugdspelers vervroegd over laten komen. Zo debuteerden Rik de Vries en Joram Blaauw in het eerste.” Gert was drie periodes hoofdtrainer van Zeewolde, van 1997 tot 1999, van 2001 tot 2005 en van 2012 tot 2016. In totaal was hij 25 jaar hoofd- en/of jeugdtrainer van VV Zeewolde. “Van dat eerste kampioenschap herinner ik me eigenlijk niet eens zoveel meer”, geeft hij eerlijk toe. “De bekerwedstrijd tegen VVOG in 2016 en de promotie tegen Hoevelaken liggen veel verser in mijn geheugen.” En die komen hierna uiteraard eveneens nog ter sprake!

Koningin In 2006 leidde een spurt vanaf de winterstop tot het kampioenschap van de derde klasse. Het gebeurde op zaterdag 6 mei 2006, een week nadat HM de Koningin Zeewolde had bezocht bij de viering van haar verjaardag. Danny van Lenthe was interim-coach, dit omdat de eigenlijke coach Gerrit Jan Heimgartner te veel fysieke klachten overhield aan een auto-ongeluk waar hij bij betrokken was. “Ons team bestond uit een hele mooie mix van ervaren jongens met heel veel intrinsieke kwaliteit, zoals Rick van der Moolen, Henry Compagner en Anne-Jan de Vries, en een aantal jonge, talentvolle spelers die op hun wijze energie konden leveren, zoals Jasper van Scherrenburg, Djustin Pormes en ikzelf”, herinnert een ‘jonkie’ van destijds zich nog, Reinier Joustra. “Achteraf is pas gebleken hoe goed deze lichting was. Het mooie was eigenlijk dat zowel de ervaren als de jongere spelers als dragend kunnen worden beoordeeld. Ik beschouw Rick en Jasper trouwens nog steeds als twee van de beste voetballers uit Zeewolde waarmee ik heb gespeeld. Enorm veel talent en de juiste instelling.” Reinier (36), die anno 2022 nog steeds in het eerste speelt, kwam juist terug van drie seizoenen VVOG. Hij speelde op ‘nummer 10’, vlak achter Henry Compagner. “In deze mix van ervaren en jonge spelers was Gerrit Jan Heimgartner een hele fijne trainer. Ik herinner me dat we het eerste half jaar al een frisse, eensgezinde indruk maakten, maar zijn ongeluk en de fysieke malheur die daar uit voortkwam maakte dat alleen maar sterker. Er ontstond – met Danny van Lenthe als interim-trainer – echt een teamgevoel. Een goed voorbeeld hiervan is dat veel spelers op bezoek zijn geweest bij Gerrit Jan thuis. De eerste keer dat hij weer aanwezig was herinner ik me ook nog goed.”

Detlef Le Grand, hoofdtrainer van 2009 tot 2012.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

Nacompetitie

Promotie naar de tweede klasse was er in 2011. Detlef Le Grand was destijds trainer. Hij volgde in 2009 Herman Wallenburg op, die slechts één jaar trainer in het Zeewoldense was geweest. Detlef kwam van DVS ’33 uit Ermelo en zou in 2012 vertrekken naar het Lelystadse Unicum. VV Zeewolde was zijn eerste klus als hoofdtrainer. “Eerder had ik jeugdelftallen getraind, maar het was altijd al mijn ambitie geweest ergens hoofdtrainer te worden. Ik had een goed gesprek met Ruud Dokter en Ger Blom van de TC en met de jongens van de spelersraad, Reinier Joustra, Roan Fokker en Ryan Suijk. Voor mij was het hartstikke mooi en nieuw.” In het eerste seizoen werd een teleurstellende achtste plaats behaald. Het tweede jaar ging beter en werd het eerste derde, hetgeen nacompetitie opleverde. Eerst was De Treffers uit Groesbeek daarin de tegenstander, daarna volgde IJVV uit IJsselmuiden. Detlef (54) herinnert zich de dubbel nog heel goed. “Uit verloren we nipt met 2-1. Daar deden we onszelf iets tekort mee. Reinier Joustra scoorde in de return al snel uit een strafschop, vlak na rust maakte Vincent van der Heide de 2-1. Ver in blessuretijd maakte invaller Thijs Bos er 3-1 van, waarmee wij waren gepromoveerd en IJVV gedegradeerd. Iedereen was door het dolle heen en ik kreeg zelfs een bierdouche. Als trainer vergeet je dat nooit meer.” Het elftal in de winnende wedstrijd bestond uit Jordy Havik, Ryan Suijk, Raymond Fafié, Lodewijk Kok, Ramon Chaigneau, Roan Fokker (Thijs Bos), Tim Brockhoff (Pieter Blom), Reinier Joustra, Vincent van der Heide, Martijn van Heesbeen (Arno Compagne) en Jordi Smit. In zijn derde seizoen degradeerde Detlef helaas weer met Zeewolde. Toch koestert hij fijne herinneringen aan zijn tijd in het jongste dorp van Nederland. “Men is er heel open en vriendelijk en je proeft de ambitie. Er zijn goede faciliteiten en de club heeft de beschikking over kunstgrasvelden. Lelystad en Zeewolde zijn heel verschillend. Intellectueel zit je bij Zeewolde op een ander niveau. Men is er mondiger, maar op een respectvolle manier.” Na Unicum zou Detlef enige jaren trainer zijn van de amateurs van Ajax. Zeewolde blijft hij met belangstelling volgen. “Ik kijk altijd op voetbaloost.nl. Mooi dat ze een paar jaar geleden weer promoveerden, wie weet gebeurt dat nog eens.”

Vrienden Via de nacompetitie promoveerde VV Zeewolde in 2014 naar de tweede klasse. Dat gebeurde op zaterdag 31 mei van dat jaar. De ploeg van trainer Gert Visscher won op eigen veld met 4-0 van Hoevelaken, nadat de eerste finalewedstrijd tussen beide ploegen twee dagen eerder reeds met 2-1 was gewonnen. Eric van Scherrenburg was in die tijd elftalleider. Hij verzorgde de administratie, zoals het invullen van de wedstrijdformulieren, het bijhouden van gele en rode kaarten (en dus de te verwachten schorsingen), de keuzes van de shirts rekening houdend met de kleuren van de tegenstander en het organiseren van auto’s voor vervoer. Ook stuurde hij ieder selectielid op vrijdagavond een herinneringsmail. “Onze zoon Jasper speelde in het elftal met een aantal van zijn vrienden, van wie

‘Lelystad en Zeewolde zijn heel verschillend. Intellectueel zit je bij Zeewolde op een ander niveau. Men is er mondiger, maar op een respectvolle manier.’

Vader Eric en zoon Jasper van Scherrenburg vieren feest (2014).

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

er enige nog steeds zijn vriend zijn, zoals Roan Fokker, Raymond Fafié en Martijn van Heesbeen”, kijkt Eric (63) terug op het prachtige seizoen. “Ik vond het fantastisch om in die periode met mijn zoon wekelijks op pad te zijn. In mijn beleving hadden we een heel mooi elftal met veel vrienden en jongens die daarbij werden betrokken. Dat gold voor zowel de spelers als de staf. Er was veel geloof in een mooi resultaat en eenieder was in staat om een stapje extra te doen. Daarnaast leefde het publiek iedere wedstrijd mee, wat een enorme boost aan het elftal gaf.” In de uitwedstrijd tegen Hoevelaken scoorden Melvin Coker en Hessel Korthuis, in de return maakte Reinier Joustra liefst drie doelpunten en Martijn van Heesbeen één. Het werd na afloop één groot feest. “Ik heb alleen nog maar bier gezien die dag”, weet Eric nog.

Bekersprookje Een legendarische wedstrijd was de bekerwedstrijd van het eerste tegen VVOG op zaterdag 6 februari 2016. “Wat voor de aanhangers van Zeewolde begon als een ludiek busreisje naar sportpark De Strokel eindigde in een ware zegetocht retour polder. Wie had dat gedacht; de tegen degradatie strijdende polderjongens uit de tweede klasse een ronde verder tegen de van een periodetitel dromende Harderwijkse hoofdklasser. Bekervoetbal kan verrassen en dat deed het deze middag in hoge mate”, staat te lezen op de website van de ploeg uit Harderwijk. De wedstrijd zelf eindigde in 1-1. De gelijkmaker deze middag was er één om in te lijsten. Misschien raakte Ewout Wijnbergen de bal wel verkeerd, maar de curve die hij aan een fenomenale voorzet van Deniçon Ramazan gaf was voldoende om de VVOG-goalie volstrekt kansloos te laten. Voortaan werd Ewout ‘Eddie the Eagle’ genoemd. Toch werd doelman Romero Butz uiteindelijk de man of the match. Hij stopte in de strafschoppenserie drie van de vijf penalty’s! Romero, die in 2011 zijn debuut had gemaakt in het eerste en in 2021 besloot te stoppen als keeper, vond de wedstrijd op zich al een ‘prachtig affiche’. “Ondanks het niveauverschil gingen wij met vertrouwen en overtuiging naar de wedstrijd toe. Ik heb niet veel wedstrijden meegemaakt waar we als team zo geconcentreerd en gemotiveerd hebben gespeeld.” Romero was na afloop het middelpunt van de feestvreugde. “Pas bij terugkomst in de kantine, waar we werden opgewacht door alle supporters, kwam het besef wat er die dag was gebeurd. Ik kan niet ontkennen dat er die avond een pilsje te veel is gedronken.” Een ronde verder maakte HSC ’21 uit Haaksbergen een eindje aan het bekersprookje van Zeewolde. We zullen de uitslag noemen (8-0), maar daar laten we het verder bij.

Terug naar derde klasse Degraderen is nooit leuk, maar Zeewolde deed het in 2016 en 2017 twee keer achter elkaar. Daardoor belandden de polderboys in de kelderdivisie van het amateurvoetbal. Vierde klasse, dat was onwaardig voor een vereniging en een dorp van de omvang van Zeewolde. In 2019 volgde de eerste stap terug naar hogerop. De

43 ‘Wat voor de aanhangers van Zeewolde begon als een ludiek busreisje naar sportpark De Strokel eindigde in een ware zegetocht retour polder.’

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

‘De club en spelers waren na de deceptie van het jaar ervoor erop gebrand om terug te keren in de derde klasse.’

nieuwe trainer, Peter Epe, had eerder het veel hoger geklasseerde Hierden onder zijn hoede gehad. Ruben Schipper en Johan Hof waren de assistenten van de ambitieuze oefenmeester. ’t Harde deed heel lang mee voor de titel, maar Zeewolde liet zich in 2019 niet meer verrassen. De kampioenswedstrijd was op zaterdag 25 mei 2019 tegen EFC ’58 uit Ermelo. Zeewolde won met 2-0 door goals van Luke Zwagerman en Niels van Moolenbroek. Voor assistent Ruben Schipper (27) was het een vreemde zaterdag. “Eerder die middag degradeerden we in Bennekom met de JO13-1 uit de derde divisie”, herinnert hij zich. “We moesten heel snel terug, want de volgende missie was kampioen worden met het eerste. Het uitvallen van Maurizio Sleurink vrij vroeg in de wedstrijd was een domper. Gelukkig had dat geen effect op de groep en we wonnen de wedstrijd overtuigend.” Volgens Ruben was een deel van het succes te danken aan de mix die er was ontstaan tussen jonge en meer ervaren spelers. “De club en spelers waren na de deceptie van het jaar ervoor erop gebrand om terug te keren in de derde klasse. Daarnaast was de bereidwilligheid van iedereen er om beter te worden, te willen ontwikkelen en voor elkaar de strijd aan te gaan.” Ruben zegt ‘ontzettend veel’ van hoofdtrainer Peter Epe te hebben geleerd. “De grootste toegevoegde waarde van Peter in het eerste jaar was het stukje professionaliteit. Het ging niet langer om de derde helft. De gezelligheid is leuk en belangrijk, maar het gaat om wat er op het veld gebeurt. Met de komst van Ronald Hoek, Maurizio Sleurink en de terugkeer van Reinier Joustra bracht een enorme boost in de groep. Het ging nog maar om één ding en dat was winnen!” Een mooie herinnering heeft Ruben nog aan de ‘kampioensbus’. “Iedereen superblij en gelukkig met een biertje in de hand. Peter was echter al weer bezig met de spelers voor het komende seizoen. Missie behaald, feest vieren leuk, maar al weer kijken naar volgend seizoen. Ik vond het uniek!” Na twee degradaties stelde het eerste in 2019 weer enige orde op zaken door kampioen te worden van de vierde klasse.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

Uit het jubileum seizoen

Jubileumquiz Na afloop van de thuiswedstrijd van het eerste tegen SV Hoevelaken (2-0) zaterdagmiddag 26 maart 2022 werd in de kantine de jubileumvoetbalquiz gespeeld. Deze werd gepresenteerd door Stan Stokvis en Marianne Blotenburg. Verspreid over drie rondes moesten er in totaal 70 vragen worden beantwoord. Er was daarbij een mix van open – en meerkeuzevragen. Een deel van de vragen ging over de (jarige) voetbalvereniging, tevens waren er veel vragen over voetbal in het algemeen. Winnaars van de jubileumvoetbalquiz werden Robin Hoppen en Lars van den Berg. De tweede plaats was voor Rik van Beek en Raoul Boonstra en de derde voor Jan Heitink en Mark Vink.

Speciaalbier Om al enigszins in feeststemming te komen werd zaterdagmiddag 26 februari het speciaal gebrouwen jubileumbier van de 40-jarige voetbalvereniging gepresenteerd. Peter Butz, voorzitter van de jubileumcommissie, bood de eerste fles aan aan Ger Blom, voorzitter van VV Zeewolde. De presentatie ging vooraf aan de thuiswedstrijd van het eerste tegen VV Veenendaal (2-2).

Kleurplaatwedstrijd VV Zeewolde bestaat 40 jaar en dat betekent ook feest voor de allerjongste leden van de vereniging. De jubileumcommissie kwam daarom met een kleurplaatwedstrijd. Sinterklaas had op zijn kenmerkende wijze reeds meegedacht en de pupillen voorzien van fraaie kleurpotloden. En die werden goed gebruikt… Er werden de prachtigste kleurplaten gemaakt! De inzendingen kwamen ter versiering in het clubhuis te hangen. Er waren drie prijswinnaars: Senn bij JO6, Olivier bij JO8 en Zafira bij MO9.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

Clublied VV Zeewolde prachtig eerste jubileumgeschenk

amens de jubileumcommissie ’40 jaar VV Zeewolde’ bood Albert Lubberink zaterdagmorgen 27 november 2021 het speciaal geschreven clublied aan aan het bestuur van de voetbalbalvereniging. De usb-stick met daarop het lied werd in ontvangst genomen door bestuurslid Nico Hoogkamer. Zaterdag 2 oktober 2021 vond de aftrap plaats van het jubileumseizoen van VV Zeewolde. Voordat de wedstrijd van het eerste tegen Terschuurse Boys begon, werd als ‘voorafje’ de eerste versie van het clublied ten gehore gebracht. Het lied werd geschreven door Jan Ippel van Shantykoor Zeewolde en Jelle Oorbeek van het Muziek- & Showkorps Blue Seals. Het ging hierbij om de tekst:

“Hey, VV Zeewolde, trap de bal door de klei naar voren! Hey, VV Zeewolde, stroop de mouwen op, ga scoren! Ten aanval, blauwwit bloed, ’t kampioenschap tegemoet! Standvastig als een dijk zijn wij, voor altijd vrienden, zij aan zij! Bij winst of verliespartij: Zeewolde, zijn wij!” De bijbehorende muziek werd bedacht door Jan en Jelle en ingespeeld door de muzikanten van de Blue Seals. Albert Lubberink ging ondertussen naarstig op zoek naar zangers en zangeressen die het vocale gedeelte voor hun rekening wilden nemen. Hij vond ze bij Shantykoor Zeewolde en zijn eigen Walking Footballteam. Verder zongen er enkele bestuursleden en vrijwilligers van de vereniging mee. Het waren echter niet alleen stoere bassen en tenoren, ook ladyspeaker Marianne Blotenburg, haar dochter Jacqueline en Sinske van den Berg van het vrouwenvoetbal op vrijdagavond gingen mee naar de ‘Heron Road Studios’ van Martin Hoving aan de Reigerweg, waar het lied op professionele wijze werd opgenomen. Het eindresultaat mocht er zijn en werd zaterdagmorgen 27 november in het clubhuis van de vereniging aangeboden aan het bestuur.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

Jos van Kempen vond het een geweldige uitdaging nieuwe gemeenschap op te zetten

wee zwagers, Jos van Kempen en Antoon van der Linden, hun beider vrouwen Maria en Truus en hun kinderen stichtten in 1978 een nieuw melkveebedrijf aan de Ganzenweg (aan de noordkant van de Knardijk). Het ging om twee Brabantse families, Jos en zijn gezin kwamen uit Mill en Antoon en zijn gezin uit Langenboom. Zowel Jos als Antoon waren enige jaren later volop betrokken bij het eerste verenigingsleven van Zeewolde. Jos, 80 inmiddels, blikt terug. Terug in de tijd In 1982 werd de omnivereniging ASVZ ’82 opgericht. Jos van Kempen raakte er direct bij betrokken. “Als penningmeester regelde ik samen met de Rabobank dat alle verenigingen automatisch contributie konden innen”, gaat de voorganger van Jan van Middelaar veertig jaar terug in de tijd. “Mijn zoon voetbalde destijds op het Trekkersveld met de jeugd. Ik

werd leider van zijn elftal en kwam hierdoor ook in het bestuur van de jeugdcommissie. Die commissie bestond verder uit Joop van den Heuvel, Jan Compagner, Bart Meinema en Joop Poelhekke. Ik was voorzitter. Dit heb ik vijf jaar gedaan, onze aandacht ging vooral uit naar organisatie van jeugdtoernooien, leiders voor de elftallen en vervoer naar de wedstrijden. Ik was elke zaterdag op het voetbalveld te vinden.” In zijn eigen jeugd- en later jaren was Jos actief sporter. Alle sporten kwamen voorbij: turnen, hardlopen, atletiek, schaatsen en paardrijden. Alleen voetballen zat er voor Jos niet in. “Dat mocht ik niet van mijn ouders, maar wel paardrijden. Ik heb veel paardgereden en ben zelf een keer reserve Nederlands kampioen geweest.” Door zijn sportieve achtergrond raakte Jos in Zeewolde eveneens betrokken bij Zeskamp, dat in de jaren ’80 heel populair was in het jonge polderdorp. “We hebben zelfs een internationale Zeskamp georganiseerd in Zeewolde met ploegen

uit Engeland, Frankrijk, Duitsland en Italië. Het wedstrijdterrein was toen op de locatie waar nu het gemeentehuis staat.” Good Oldies Jos kreeg er in 1998 nog een klusje bij. “Piet Bibo vroeg mij of ik leider – je mag het ook lijder noemen – wilde worden van het vijfde elftal, zeg maar het veteranenelftal. Ook hier werd ik penningmeester. Elk jaar organiseerden we gezellige uitjes en weekenden. Nu nog gaan we regelmatig op pad met de Good Oldies, zoals we het voormalige vijfde elftal nu noemen.” Jarenlang runde Jos een melkveebedrijf aan de Hoekwantweg in Biddinghuizen (‘De Kandelaar’). Tegenwoordig woont hij met zijn vrouw Maria in Dronten. Nog vaak denkt hij terug aan de pionierstijd van veertig jaar geleden. “Ik was ’s avonds veel van huis, maar ik vond het een geweldige uitdaging om een nieuwe gemeenschap helpen op te zetten in Zeewolde.”

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

Theo Kalter miste alleen eerste jaren van onze jarige club

heo Kalter (67) kwam eind 1985 met zijn vrouw Mieke en kinderen in Zeewolde wonen. Hij maakte het seizoen destijds nog af bij IJVV in IJsselmuiden, dat tot de gemeente Kampen behoort. Al gauw meldde Theo zich bij de afdeling voetbal van ASVZ ’82. En hij had het er ook snel naar z’n zin. “Ik begon in de zomer van 1986 bij het tweede, waarbij we Godert de Leeuw als leider hadden”, diept hij op uit z’n herinnering. “Ik heb zelfs nog eenmaal mogen invallen in het eerste elftal onder Gerard Loch, maar dat werd geen groot succes. In de latere jaren heb ik in wel zo’n beetje alle lagere elftallen gespeeld, om te eindigen bij de Good Oldies, die eerst het vijfde en later het zesde elftal waren.” Theo deed veel meer dan alleen voetballen. “Hartger Vrijheid vroeg mij voor het bestuur en dat heb ik een aantal jaren gedaan. Ook heb ik achter de bar gestaan, was ik elftalleider van diverse seniorenelftallen, gelegenheidstrainer van lagere elftallen en zelfs taxichauf-

feur om de jongens van het eerste of tweede na trainingsavonden naar bus, trein of huis te brengen. Bij dat laatste moet je denken aan Yakouba Bah, de jongens van Van der Heide en Pieter Blom. Ook zat ik in de senioren-, bouwen technische commissie, was ik scheidsrechter en vroeg men mij voor de Raad van Advies.” Leider van zijn eigen zoons Bas en Chiel is Theo nooit geweest. “Maar wel ging ik uiteraard vaak kijken en was ik bij uitwedstrijden chauffeur. Meestal waren er genoeg leiders en trainers bij de selectie-elftallen waarin de jongens speelden.” Theo is al sinds 1994 scheidsrechter. Dat doet hij nog steeds – en met veel plezier. “Daarbij moet je vooral denken aan de oudere jeugd: O15, O17 en O19. Dit wil ik blijven doen zolang ik me nog fit voel. Weet je, het is ook juist een manier om fit te blijven!” Theo had jarenlang een eigen aannemersbedrijf in Zeewolde, Kalter BV. Dat bleef niet onopgemerkt bij VV Zeewolde. “Eigenlijk al vanaf het begin heb

ik met mijn bedrijf de club gesponsord. Dat ging op allerlei manieren, zoals bordsponsor, sponsor van het Kalter jeugdtoernooi en sponsor van trainingspakken voor diverse jeugdelftallen. Ook waren we een aantal jaren hoofdsponsor van het eerste elftal en adverteerder in de presentatiegids. Het speelde mee, dat ook mijn compagnons voetbalminded waren en dat nog steeds zijn. Het ging er mij niet om dat wij er als bedrijf beter van werden, maar het was ónze manier om de club een beetje vooruit te helpen.” Al met al kan Theo na bijna 37 jaar nog steeds niet zonder VV Zeewolde en kan de club evenmin zonder hem... “VV Zeewolde is op zaterdag altijd al mijn uitlaatklep geweest. In de week was ik dag en nacht druk met mijn bedrijf. De zaterdag was en is nog steeds voor de voetbal, om na een gezonde inspanning - voetballen of scheidsrechteren - te ontspannen en de sociale contacten te onderhouden. In de coronaperiode kwam ik erachter, dat ik dat toen wel heel erg miste.”

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

VOOR VRIJWILLIGER MARTIJN WORTMAN VOELT CLUB ALS ‘THUISKOMEN’

Een betrekkelijk jonge vrijwilliger bij VV Zeewolde is Martijn Wortman (26). Van jongs af komt Martijn er al en hij kan een leven zonder de club haast niet voorstellen. Martijn is een echte verenigingsmens. Hij houdt van chocomel (behalve op zaterdagmiddag na de wedstrijd) en mensen om hem heen. En als er even niets te lachen is, heeft hij altijd nog zijn zelfspot.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

‘Ik heb werkelijk op alle plaatsen in het elftal gestaan. Terugkijkend besef ik dat dat geen goed teken is. Tegenwoordig sta ik graag achterin. Dat is op gepaste afstand van de scheidsrechter en dan kom je nog weleens weg met een goedgeplaatste tackle.’

Als klein jochie ging Martijn in Almere al met zijn vader mee naar uitwedstrijden van de plaatselijke SV. Hij werd er zo’n beetje de mascotte van het team. Eenmaal in Zeewolde wilde Martijn zélf voetballen. “Aan het Jolpad werd bij ons al veel gevoetbald en op school werd ook niets anders gedaan”, steekt Wortman jr. van wal. Taxi Wortman was in de jaren voor en na de eeuwwisseling een begrip in Zeewolde. Martijn is ermee opgegroeid. “Ons terrein was groot genoeg om regelmatig lekker met een bal tegen de garagedeuren te schieten. Helaas raakte ik soms ook onze taxi’s en bussen. Op mijn achtste schopte ik een TL-buis uit het plafond. De scherven vlogen door de lucht! Daar moet ik mijn ouders nog steeds voor terugbetalen… Toen ik een paar maanden later de bal tegen de voorruit van onze dubbeldekker knalde, waren mijn ouders het zat. Ik kon maar beter buiten de deur gaan voetballen. Ik had mijn vader helemaal niet in de bus zien zitten… Ach, ook na ruim 25 jaar voetballen moet ik het nog niet van het overzicht hebben…” Hele leuke leiders

Martijn was negen toen hij in 2005 startte in de E7, waar Leo Schrader leidde was. Hij moest echter eerst zijn zwemdiploma’s halen. “Met voetbal kon ik wel even wachten, zei mijn moeder. Je ziet vandaag de dag nog terug dat die jaren van niet-ontwikkeld talent niet meer in te halen zijn.” Na E7 volgden D10, D9, C7 en B5. Martijn had hierbij ‘hele leuke leiders’ als Ben Klaui, Hans Stokvis, René van Schajik, Eric Woltheus en Peter Polak. Daarna volgde in de A’s twee jaar Andy Koldenhof, die ons Wortmannetje al kende van de B7. Aan hem bewaart Martijn heel warme herinneringen. “Hij en ook Peter Polak waren echt de liefste mensen. Dit zijn de

in de TC in te nemen. Daar ging ik mij inzetten voor het meidenvoetbal en de keepers. Het allerleukste vind ik echter nog het organiseren van de vrijwilligers-bbq. Ons elftal – Zeewolde 6 – mag al zo’n vijf jaar alles uit de kast trekken om onze fantastische vrijwilligers te bedanken. En daar ben ik een partij trots op!” Omzien naar anderen

types die je club dragen! Ze durven het aan om zonder enig verstand van voetbal de moeilijkste leeftijd op sleeptouw te nemen. Ik heb een zwak voor Andy. Ik heb van hem een zekere nederigheid geleerd die ik nog niet kende. Maar nog leuker vond ik dat hij in zijn vrije tijd filmpjes van Barcelona-trainingen ging kijken om die vervolgens ons aan te bieden. Sinds zijn trainingen scoor ik elk jaar een keer of zes. Soms ook binnen de lijnen.” Feestjes organiseren Bij de senioren werd Martijn ‘geadopteerd’ door Stefan Veerman en Cock Moerman van het zesde. Later werd hij zelf leider van het vijfde. Ondertussen is Martijn nog lang niet uitgevoetbald, maar toch kijkt hij ook al regelmatig terug op zijn lokale carrière. “Ik heb werkelijk op alle plaatsen in het elftal gestaan. Terugkijkend besef ik dat dat geen goed teken is. Tegenwoordig sta ik graag achterin. Dat is op gepaste afstand van de scheidsrechter en dan kom je nog weleens weg met een goedgeplaatste tackle.” Naast voetballen fluit Martijn al sinds zijn elfde ‘op’ de club. Ook geeft hij vanaf zijn veertiende training aan verschillende teams. Verder ging hij bij de senioren feestjes organiseren, terwijl hij eind december enkele keren het oliebollentoernooi oppakte. Zodoende werd Martijn een bekende verschijning binnen de vereniging. “Drie jaar geleden ben ik gevraagd om een plek

Op dit moment geeft Martijn samen met Robin Hoppen training aan de JO17-2. Ook is hij klankbord voor de TC om zijn ervaringen te delen. “De kwaliteit van het voetbal moet omhoog! Daarnaast mag VV Zeewolde weleens uitstralen dat het 2022 is en niet meer 2002. Ik doe daarom mijn best om de communicatie binnen de vereniging te verbeteren en de middelen te moderniseren.” Tot slot is Martijn ook nog bezig met de rol van VV Zeewolde in het dorp. “Gezinnen met een kleine portemonnee, vluchtelingen en kinderen die in een gezin opgroeien waar het thuis niet stabiel is, verdienen onze extra aandacht. We zien het allemaal gebeuren en kunnen daarom niet doen of er niets aan de hand is. VV Zeewolde is een krachtige vereniging. Dus we gaan ons best doen om iets goeds voor die minderbedeelden neer te zetten. Iedereen mag meedoen!” Samen met zijn compagnon Jarno Viveen startte Martijn per 1 januari jl. het bedrijf ‘Yougfiliates’, waarbij het tweetal klanten adviezen geeft op het gebied van communicatie. Ook zijn baan als Data Management Consultant mag niet onvermeld blijven. En dan is hij sinds kort ook nog eens met voorkeurstemmen gekozen tot gemeenteraadslid namens de VVD. De zaterdag blijft echter te allen tijde voorbehouden aan ‘zijn’ VV Zeewolde. “Dat is voor mij thuiskomen. Ik weet niet beter dan dat de zaterdag van de club is. En de club is een beetje van mij. Zo voelt dat.”

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

PROFVOETBALLER MARTIJN BERDEN BEWAART LOUTER GOEDE HERINNERINGEN AAN VV ZEEWOLDE

artijn Berden (24) is rechtsbuiten van Go Ahead Eagles en heeft bij de ploeg uit Deventer regelmatig een basisplek. Eerder speelde hij voor Jong Vitesse, PSV (O19, O17 en Jeugd) en Vitesse/ AGOVV (Jeugd). Hij bracht zijn pupillentijd echter door bij VV Zeewolde en herinnert zich bijna al zijn teamgenoten van destijds nog. Prachtige tijd Martijn Berden was zes, toen hij in 2003 lid werd van VV Zeewolde. Hij speelde er in totaal zes seizoenen en vertrok in 2009 naar de jeugd van Vitesse/AGOVV, vlak voordat hij twaalf werd. Martijn zegt een ‘ontzettend leuke tijd’ te hebben gehad bij ‘VVZ’. “Ik denk er met heel veel plezier aan terug en daardoor komt het waarschijnlijk dat ik me vrijwel iedere speler nog kan herinneren”, lacht hij. “Zo schieten me bijvoorbeeld meteen te binnen: Joran Swart, Job Hoogedoorn, Marc van der Werf, Bas Beuker, Kevin Ozinga, Lucas en Pepijn Pelgrum, Jordi Keimpema, Yannick van Zwam, Jasper Bouwmeester en Sjoerd van Vliet. Met Joran heb ik korte tijd geleden nog meerdere keren samen op het veld gestaan in

een betaald voetbalwedstrijd voor Go Ahead Eagles en met een aantal van genoemde jongens ben ik nog steeds goed bevriend.” Ook trainers en leiders uit zijn VVZ-tijd zitten nog vers in Martijns geheugen. “Trainingen werden vooral gegeven door Gert Visscher. Onder Gerts leiding waren de trainingen vrijwel altijd van hoge kwaliteit. Leiders waren meestal vaders, zoals Roelof Beuker, Sybe Swart en Erik Bouwmeester. Mijn eigen vader is in mijn laatste jaar in Zeewolde samen met Sybe Swart eveneens nog leider geweest.” De kampioenschappen van destijds is Martijn evenmin vergeten. “Ik geloof de eerste keer met de F13 en daarna met F1. Ook herinner ik me een verloren bekerfinale met F1. Verder weet ik nog dat ik met E1 kampioen werd, met als hoogtepunt vervolgens toch wel het kampioenschap van district Oost.” Scouts langs de lijn Martijn was een behendige, vaak ongrijpbare en veel scorende spits. En dat bleef niet onopgemerkt. “De eerste brief die ik kreeg was van Ajax in de F1”, weet hij nog. “Ik werd toen samen met mijn teamgenoten Bas Beuker en Kevin Ozinga gescout. We

kwamen met elkaar alle proefrondes door, maar uiteindelijk werd ik niet uitgenodigd om bij Ajax te komen voetballen. Bas en Kevin wel, maar zij kozen er destijds met hun ouders voor om het niet te doen.” Martijn kreeg in 2009 een nieuwe kans bij Vitesse/AGOVV en greep die met beide handen aan. “Ik herinner me dat ik over de banken in de woonkamer danste van blijdschap na de uitnodigingsbrief.” Hoewel hij al dertien jaar hogerop speelt, blijft VV Zeewolde een warm plekje houden in zijn hart. “Het sportpark was voor mij als kind een hele fijne plek om te zijn. Een plek waar je met je vrienden na zelf gespeeld te hebben nog de hele zaterdag bleef hangen om naar het eerste te kijken en een zakje snoep of patatje te halen in de kantine. Daarnaast was altijd alles perfect geregeld voor ieder elftal waarin ik heb gespeeld.” ‘Zo nu en dan’ heeft Martijn nog contact bij VV Zeewolde. “Ik heb een aantal jaren geleden bij oud-VVZ meegedaan tijdens de Nieuwjaarswedstrijd, waar ik voor dit jaar ook weer voor benaderd was door Ruben Schipper, een jeugdvriend van me. Bij jeugdteams die hij een aantal jaren geleden trainde heb ik ook nog een aantal trainingen gegeven. De band gaat niet verloren!”

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

Martijn Berden, die tegenwoordig bij Go Ahead Eagles speelt, bracht zijn jeugdtijd door bij VV Zeewolde. Rechtsonder het kampioensteam uit 2009 met als leiders Nico Ketting, Sybe Swart en Erik Bouwmeester. .

”

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

KIRSTEN VAN DE WESTERINGH KIJKT MET GROTE GLIMLACH TERUG OP HAAR ‘JONGENSTIJD’

Kirsten van de Westeringh (20) voetbalt tegenwoordig in het vrouwenteam van ADO Den Haag. Eerder speelde ze voor onder meer Ajax en sc Heerenveen. De basis voor haar voetbalcarrière lag echter bij… VV Zeewolde.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

irsten van de Westeringh weet niet meer precies wanneer ze zich aanmeldde bij VV Zeewolde, het was op haar zevende of achtste. Wel weet ze dat ze altijd ‘tussen de jongens’ voetbalde. “Ik begon in F13 en daarna volgden F2, E2, E1, D1 en C1”, heeft ze goed in haar geheugen opgeslagen. “De D1 en C1 heb ik gecombineerd met FC Twente, waar ik in een trainingsgroep zat van Onder 12. Daarna volgden Onder 14 en Onder 16. Daar trainde ik twee keer per week en speelde er oefenwedstrijden. Daarnaast trainde ik bij VVZ en speelde ik mee in de jongenscompetitie. Op mijn vijftiende heb ik de overstap gemaakt naar CTO Amsterdam, het Centrum voor Topsport en Onderwijs. De opleiding was opgericht vanuit de KNVB. Ik ging er wonen, trainen en naar school. Ik ben toen gestopt bij VVZ en stapte volledig over naar CTO.” Kirsten heeft altijd goed kunnen voetballen. Zelf merkte ze voor het eerst dat ze echt talent had, toen ze werd opgeroepen voor de KNVB-dagen Onder 12. “Dat was niet voor meiden, maar voor jongens. Dus ging ik wekelijks met Joey Kwint, Chris Jagers en Noah de Nooij naar Harskamp om er te trainen. Ik was het enige meisje.” Goede vrienden Kirsten bewaart warme herinneringen aan de tijd dat ze tussen de jongens speelde. “Ik heb het altijd als geweldig ervaren en kijk er met een grote glimlach op terug, ik ben altijd goed opgevangen door de jongens. En het waren ook echt goede vrienden van me. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik werd overgeslagen of

‘Ik denk ook doordat ik zolang met jongens heb gevoetbald ik enorm werd geholpen in mijn ontwikkeling.’ anders werd behandeld. Ik denk ook doordat ik zolang met jongens heb gevoetbald ik enorm werd geholpen in mijn ontwikkeling.” Trainers die Kirsten zich herinnert zijn onder anderen Leen den Boer, Gert Visscher, Rien Fokkens en Patrick Kwint. “En spelers die me het eerst te binnen schieten Joey Kwint, die aankomend seizoen waarschijnlijk terugkeert bij VVZ, Jochem van der Klis en Luke Zwagerman. Aangezien zij echt goede vrienden van mij zijn geworden vanuit mijn tijd bij VV Zeewolde, heb ik nog steeds contact met hen.” Kirsten zegt VV Zeewolde er dankbaar voor te zijn dat zij er vanaf het begin de kans kreeg tussen de jongens te spelen en dat zij zich daarbij volledig gesteund voelde. “Ik denk zeker dat dit de basis is geweest van en voor mijn carrière. Tussen jongens

spelen op jonge leeftijd is zeer leerzaam, omdat jongens over het algemeen sneller en sterker zijn, dus daar werd ik ook weer beter van.” Vanaf de D1 (tegenwoordig JO13-1) kreeg Kirsten scouts aan de lijn. Zodoende maakte ze op een gegeven moment kennis met FC Twente en weer later met Ajax. Ze speelde daardoor niet meer ‘tussen de jongens’, maar maakte de overstap naar vrouwenvoetbal. “Het belangrijkste verschil is dat ik op het hoogste niveau van het vrouwenvoetbal speel, in de eredivisie dus. Hier wordt veel aandacht aan besteed in de media. Wedstrijden zijn bijvoorbeeld live op tv en na afloop zijn de interviews ook te zien. Doordat ik nu op het hoogste niveau speel, kom ik ook eerder in beeld bij het Nederlands elftal.” Oude cluppie Met het niveau waarop Kirsten momenteel voetbalt, is ze VV Zeewolde natuurlijk geheel ontgroeid. Toch is ze haar ‘oude cluppie’ absoluut niet vergeten. Integendeel… “Vorig jaar was ik nog aanwezig op de meidentalentendag van VVZ. En niet zo lang geleden nog was er een fotoshoot op de velden waar het voor mij allemaal begonnen is. Het is alleen jammer dat ik eigenlijk bijna nooit bij het eerste kan komen kijken, omdat we die dag altijd trainen.” Een wens heeft Kirsten nog wel voor de club waar ze van haar zevende tot haar vijftiende speelde. “Ik hoop dat VVZ nog meer talenten kan laten doorstromen naar BVO-clubs en dan zowel jongens als meiden!”

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

SIJBOLT LENS

HET GEWETEN VAN DE CLUB

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

n september 1986 kwamen we in Zeewolde wonen. Ik reageerde op een advertentie, waarin gevraagd werd of er nog ‘oud’-voetballers waren die een team wilden oprichten. Mijn eerste kennismaking was in de oude houten kantine waar voor de deur ruzie was tussen enkele spelers en trainer van het eerste (volgens mij de heer Loch). Die heb ik daarna niet meer gezien. We werden het vierde elftal. De basis van dit elftal is later uitgegroeid tot de Good Oldies. We werden op veel toernooien uitgenodigd, vaak bij Horst. De helaas te vroeg overleden Harry Hamstra (trainer eerste) wilde ook mee. Dat mocht als linksback en zonder trainerspraat. Gastspeler Henri Panhuis zei na afloop in de kantine: “Doe eerst maar voor honderd gulden bier.” We kregen geen beker, maar voetballen als prijs. We hebben het onderling nog steeds over een toernooi in Hilversum op uitnodiging van voorzitter Richard (die van Hille) tegen de omroepen. Na de feestavond was ik om 03.00 uur thuis. Niet te vergeten het Ome Jan toernooi met na afloop een BBQ. De Good Oldies gaan nog steeds een weekeinde weg met de vrouwen en hebben enkele activiteiten per jaar. Los van het voetballen verdiepten we ons ook in het werk en de bedrijven. Naast bezoeken aan Omnivent, akkerbouwers en veebedrijven was er ook een uitje naar Zeist waar we tegen een bajeselftal speelden en dik verloren. Ook voor de kinderen werden veel activiteiten georganiseerd. Vrienden voor het leven. In 1999 werd ik trainer van het tweede, wat later het vierde werd. In deze tijd ben ik begonnen met stukjes onder de titel ‘de trainert (s)preekt’. Uit deze vriendenclub is Vergane Glorie ontstaan. Er werden karaokeavonden georganiseerd in de kantine en nieuwjaarsrecepties bij ons in de tuin. Elk jaar een weekend weg. Anneke en ikke gingen mee voor de ketering (dubbeldooiers van Gerard).

In 2010 ben ik gestopt met een korte comeback in 2017 als tweede elftalbegeleider van het eerste, samen met vriend Ron. Ik moet eerlijk zeggen dat het ‘werken’ met deze selectie en staf me een bijzonder goed gevoel heeft gegeven, met als hoogtepunt het uitje in Spa. Net niet gered in de nacompetitie. Geen promotie dus. De centrale vraag was wat ik heb zien veranderen in de afgelopen 35 jaar bij VVZ. Ik kan dit het beste beschrijven als een quest en worsteling om groot te worden en je op de kaart zetten als vereniging. In 2000 werd een vijftal spelers gehaald tegen een ruime vergoeding. Deze keuze bleek achteraf toen niet de juiste. De trainer ontslagen in de winterstop, ruzie met de hoofdsponsor, geen tweede klas en veel mensen beschadigd. Inherent aan een ouder wordende vereniging is dat (jonge) leden om je heen wegvallen, wat altijd triest is. Oud-spelers van het eerste zie je haast niet meer langs de lijn. Tegenwoordig zie je veel van de huidige spelers van het eerste na de wedstrijd ook niet meer in de kantine. Ben benieuwd hoeveel spelers in de selectie blijven als we dit jaar niet promoveren. Je ziet veel ‘opstappers’. De retorische vraag is of dit met binding te maken heeft of dat het een geldkwestie is. Duidelijk is dat er qua accommodatie, sponsoring, businessclub, selectie en de uitgebreide staf gigantisch geïnvesteerd is. Ik hoop dat dit in de toekomst wel goed gaat uitpakken. Duidelijk is dat ik meer hunker naar het verleden onder het motto ‘vroeger toen was geluk heel gewoon’. Trots ben ik op de vereniging, zeker op die ouden van dagen op vrijdagochtend, de vrijwilligers achter de bar en in de keuken, supporters, bestuur en dat ik een klein steentje mocht bijdragen. Gefeliciflapstaart VVZ!

Sijbolt Lens Clubgeweten

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

DE JUBILEUMCOMMISSIE 58

Van links naar rechts: Albert Lubberink, Stan Stokvis, Ron Fokker, Rosalien Petersen, Tim Reinhart, Rolf de Wild, Peter Butz (voorzitter), Marianne Blotenburg en Mannes Schoppink.

Albert Lubberink Actief lid van de ‘vrijdagochtendklussenploeg’. Albert komt als akkerbouwer uit het buitengebied door de week niet zoveel mensen tegen, waardoor VVZ voor hem als een ‘heerlijke uitlaatklep’ fungeert. Hij speelt op vrijdagavond Walking Football en staat op zaterdagmiddag bij het eerste elftal langs de lijn, thuis en meestal ook uit. De vrijdag en zaterdag op het sportpark zorgen ervoor dat zijn leven ‘in balans’ komt. Albert was de initiatiefnemer tot het maken van een clublied. Hij vermaakt zich dus wel op het sportpark! Stan Stokvis Al bijna 20 jaar trots lid van VV Zeewolde. Stan begon bij de F’jes en keepte tot en met de A’s in diverse elftallen. Het ophalen van de cornervlaggen na de wedstrijd was als jeugdlid zijn eerste kennismaking

met vrijwilligerswerk. Vanaf 2017 pakte Stan meer structurele zaken op, bijvoorbeeld via de communicatie- en evenementencommissie. Ook draaide hij regelmatig bardiensten. Sinds januari 2020 is Stan samen met zijn vader Hans teammanager van het eerste elftal. De komende tijd wil hij zich inzetten voor de acceptatie van de queer community in de sport. Stan is trots op deel uit te mogen maken van onze prachtige vereniging die midden in de samenleving staat en sport aanbiedt voor heel verschillende Zeewoldenaren. Ron Fokker Woonde een jaar in Zeewolde, toen hij in het voorjaar van 1994 samen met zijn zoon Roan bij VV Zeewolde kwam. Verder was Ron leider van en scheidsrechter bij het G-voetbal, lid van het Berwick-comité, lid van het (ver)bouwteam van de kantine, C-coördinator en (nog even) voorzitter van

de jeugdcommissie. Voorts was Ron samen met zijn vrouw Anja vrijwilligerscoördinator van de kantine. Ook organiseert hij samen met haar al enkele jaren het Sinterklaasfeest (waarbij hij ‘Hoofdpiet’ is). Momenteel is hij nog commissielid van VVZ 2025. Ron houdt erg van feestjes (zeker bij VVZ) en als je wilt die die goed zijn geregeld, moet je ze zelf gaan (helpen) organiseren. Hier wil hij zich dan ook graag voor inzetten! Rosalien Petersen Al een aantal jaren kantinemedewerker bij VV Zeewolde. Rosalien begon op de woensdagavond achter de bar, samen met Andries Oeben. Is momenteel coördinator van een gezellig team dat één keer per drie weken op zaterdagmiddag achter de bar staat. VVZ betekent voor haar ‘weekend’ en een plek om graag te komen vanwege gezelligheid en de gemoedelijke sfeer.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

Tim Reinhart Al zo’n vijftien jaar vrijwilliger bij VV Zeewolde. Tim is momenteel eventcoördinator en lid van de sponsorcommissie. Ook was hij in het verleden actief als scheidsrechter, trainer, barman en gastheer van de Businessclub VV Zeewolde.

Rolf de Wild Woont al zijn hele leven in Zeewolde. Rolf noemt zichzelf een voetbalfanaat die al een tijdje ‘op de club’ komt. Is actief bij de JO7 en JO8 en is trainer/leider van JO9-5. Rolf is voorts sponsor van VVZ en lid van de Businessclub VV Zeewolde. Hij voert vanwege zijn werk de glasbewassing uit van het clubgebouw. Peter Butz Kwam in 1999 voor het eerst op

sportpark De Horst samen met de eerste van zijn drie voetballende zonen. Zaterdag werd voor de familie Butz trainingspakkendag en liefst met een frietje na afloop, want dat was nergens zo lekker als in de voetbalkantine. Peter werd coach en weer later lid van de technische commissie van VV Zeewolde. Als vrijwilliger voelde hij zich snel deel van de ‘VVZ-familie’ en daarom vindt Peter het ook zo mooi om lid te mogen zijn van de jubileumcommissie. Zodoende kan hij een bijdrage leveren om samen 40 jaar historie te vieren! Marianne Blotenburg Al twintig jaar vrijwilliger bij VV Zeewolde. Marianne begon ooit als F-coördinator en werd daarna voorzitter van de activiteitencommissie. Ze draaide ook regelmatig kantinediensten. Momenteel is Marianne op zaterdagmiddag ladyspeaker bij

het eerste elftal. Ze volgt graag de wedstrijden van haar zoon (tweede elftal) en dochter (vrijdagavonddames). VVZ is dé hobby van Marianne en haar man Bram. Mannes Schoppink Sinds augustus 1987 lid van VV Zeewolde. Mannes voetbalde in verschillende elftallen en kwam later bij de ‘Good Oldies’ terecht. Hij zette vanaf maart 1989 samen met Jacques Kooistra het (toen nog papieren) clubblad op. Voorts was hij vanaf 2001 vele jaren leider/trainer van de pupillen- en juniorenteams waarin zijn beide zoons speelden. Verder scheidsrechter, verslaggever van het eerste elftal voor Zeewolde Actueel en samensteller van het jubileumboek uit 2007. Ook liet Mannes zich 22 jaar begin december een witte baard aanplakken bij de club. Hij speelt sinds 2017 Walking Football.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

VOORZITTER BUSINESSCLUB BERT KAMSTEEG

VERBINDER MET BEDRIJFSLEVEN De momenteel 38 leden tellende Businessclub VV Zeewolde is een sportief platform van zakelijk Zeewolde en is tevens een uitstekende gelegenheid om te netwerken. Bert Kamsteeg is sinds maart 2018 voorzitter.

ert Kamsteeg (65) groeide op in Hardinxveld-Giessendam, een dorp met een dubbele naam in de Alblasserwaard (Zuid-Holland). Het grappige is dat hij wel veel sporten heeft beoefend, maar dat hij nooit (spelend) lid was van een voetbalvereniging. “In mijn geboortedorp heb ik op niveau gekorfbald”, begint Bert het verhaal van zijn sportieve carrière. “Dat was destijds bij de korfbalverenigingen Vriendenschaar en HKC. “Toen ik in 1979 in Amsterdam met de politieopleiding begon en ging wonen in Hilversum, ben ik gaan volleyballen. Ik heb als spelverdeler gespeeld in de promotieklasse bij Olly B. te Bussum en later bij Trivolley,

dat zou fuseerde met Keizer-Otto. Tijdens de thuiswedstrijden was ik regelmatig scheidsrechter. Ik vond dat zo leuk dat ik stopte met spelen en cursussen ging volgen als scheidsrechter. Uiteindelijk werd ik nationaal scheidsrechter en floot ik eerste divisie. Toen Lars en Jesse op voetbal gingen, heb ik een keuze moeten maken tussen fluiten bij volleybal en mijn kinderen zien voetballen. Fluiten bij volleybal betekende dat ik de hele zaterdag weg zou zijn en dus heb ik voor het laatste gekozen en kon ik m’n jongens zien voetballen!” Dat Bert zelf nooit voetbalde, verdient een kleine nuancering. “Ik ging als kind regelmatig kijken bij VVH Hardinxveld en ik ben altijd suppor-

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

ter geweest van 010. Verder heb ik in een schoolelftal gevoetbald in Rotterdam met de huidige voorzitter van VV Zeewolde Ger Blom en bij de politie in een regionaal voetbalteam als keeper binnen de politiecompetitie.” Overal voor gestrikt

‘Als voorzitter vertegenwoordig ik de Businessclub naar buiten toe en ben ik zodoende het aanspreekpunt. Samen met de overige bestuursleden ben ik verantwoordelijk voor het uitvoeren van de gezamenlijk vastgestelde doelstellingen.’

Intussen is Bert 18 jaar betrokken bij VV Zeewolde. Als enthousiaste vader stond hij wekelijks langs de lijn bij wedstrijden van Lars en Jesse. “Al snel werd ik leider van het team waarin Jesse speelde”, lacht Bert. “Dat heb ik gedaan tot en met de A1. Ik vond het trouwens wel moeilijk om mijn tijd te verdelen tussen de beide jongens, toen ik leider werd van het team van Jesse.” Vrijwilligers zijn overal nodig, ook bij VV Zeewolde. Het duurde dan ook niet lang of Bert werd eveneens voor andere taken gestrikt. “Ik ben een aantal jaren coördinator van de A- en B-jeugd geweest. Daarnaast werd ik gevraagd achter de bar in de kantine te staan en op dit moment ben ik tevens vertrouwenspersoon van de club.” De toenmalige voorzitter van de Businessclub VV Zeewolde, Peter de Kleijn, vroeg Bert in september 2017 of hij wellicht interesse had zijn functie over te nemen. “Ik heb toen ja gezegd en in maart 2018 stemde de ledenvergadering daarmee in. Het is een mooie taak. Als voorzitter vertegenwoordig ik de Businessclub naar buiten toe en ben ik zodoende het aanspreekpunt. Samen met de overige bestuursleden ben ik verantwoordelijk voor het uitvoeren van de gezamenlijk vastgestelde doelstellingen.” Pensioen In 1989 begon Bert bij de Politie waar hij twee jaar later Slachtofferhulp Gooi en Vechtstreek oprichtte. In 2000 ging hij over naar het landelijke Bureau van Slachtofferhulp Nederland. Vanaf 2005 leidde hij als landelijke trainer veel vrijwilligers en betaalde medewerkers op om slachtoffers van misdrijven en verkeersongevallen professioneel te helpen de draad van het leven weer op te pakken. Na 33 jaar kwam er begin 2022 wegens pensioen een einde aan deze fraaie carriére. Het is eigenlijk niet helemaal met pensioen want Bert blijf nog wel als ZZP-er trainingen geven. Maar hij heeft nu wel meer tijd voor al zijn hobby’s. Bij de Businessclub kan hij ondertussen zijn ‘ei’ helemaal kwijt. “Lidmaatschap van de club betekent niet alleen gelegenheid krijgen tot zakelijk netwerken tijdens thuiswedstrijden van VV Zeewolde, maar ook ge-

zellig samen zijn op de bijeenkomsten die worden georganiseerd door de Businessclub.” Op naar 50 leden

Bert benadrukt dat de bijeenkomsten van de Businessclub vooral bedoeld zijn om als supporter de thuiswedstrijden te volgen van het eerste team van VV Zeewolde. “Ook zijn er zakelijke netwerken en informatie-uitwisseling mogelijk in een prettige, informele ambiance. Zo worden er bedrijfsbezoeken, wijn- en koffieproeverijen en businessuitjes naar eredivisieclubs als Heerenveen en PEC Zwolle georganiseerd. Verder wordt de jaarlijkse winterbarbecue steevast druk bezocht. Jammer genoeg hebben we door Covid-19 als Businessclub de laatste twee jaar weinig activiteiten kunnen organiseren. Mijn wens is dat we weer onbeperkt met de leden de thuiswedstrijden kunnen volgen vanuit de lounge van de Businessclub en dat we dan ook weer op een gezellige manier kunnen netwerken. En het zou mooi zijn als we in dit jubileumjaar kunnen groeien naar 50 leden!” Al met al is Bert trots op ‘zijn’ Businessclub VV Zeewolde. “En natuurlijk op de fijne samenwerking met de club zelf. Op naar promotie naar de tweede klasse, zou ik zeggen. Ik feliciteer VV Zeewolde van harte met haar 40-jarig jubileum!”

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

n 2007 kwam Paula voor het eerst bij VV Zeewolde terecht. “Mijn oudste zoon Niels ging er destijds voetballen. Niels is intussen 20 en mijn andere zoon Thijs is 17.” Bij haar komst zei Paula dat ze ‘misschien ooit nog wel een keer’ vrijwilligerstaken zou willen oppakken, maar dat had ze beter niet kunnen zeggen... “Een paar weken later organiseerde ik samen met Marieke Balk en Marianne Blotenburg het sinterklaasfeest al. Marianne vroeg mij vervolgens voor de activiteitencommissie en dat heb ik tot 2019 met heel veel plezier gedaan. Daarnaast heb ik in 2012 het vrijdagavondvoetbal voor de dames opgestart. Inmiddels ben ik er coach en train ik de ploeg ook. Verder spelen we de 7 x 7 KNVB vrijdagavondcompetitie. Ten slotte ben ik tevens damescoördinator van de vereniging.” Als je het net als Paula zolang volhoudt bij VV Zeewolde, moet je het er ook wel naar je zin hebben. “Dat is ook zo. Ik hou van het competitieve, om goed te presteren en uiteraard de derde helft.” Precies als bij de heren Paula is van mening dat het vrouwenvoetbal behoorlijk op de kaart gezet is in Zeewolde. “Er is heel veel gedaan op dat gebied en daar ben ik enorm blij mee en ook trots op. Zo is er een lid in de Technische Commissie (TC) meisjes/dames aangesteld en zijn er structureel bijeenkomsten om te kijken wat er allemaal moet gebeuren en wie waar behoefte aan heeft. Dat gaat precies zoals bij de heren, maar dat werd ook wel eens keer tijd! Elk meisjes- en damesteam heeft een sponsor gevonden en daardoor automatisch ook wedstrijdkleding, trainingspakken en tassen.” Er is al veel werk verricht, maar er blijft nog genoeg te wensen over. “De nadruk ligt de komende tijd op het aantrekken van nieuwe meisjes/dames in elk leeftijdscategorie. Ik zal dan ook met het bestuur en de TC aandacht blijven vragen voor onze snelgroeiende groep binnen de vereniging!”

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

PAULA DE BOER HIELP HET VROUWENVOETBAL OP DE KAART TE ZETTEN Wie bij VV Zeewolde het over vrouwenvoetbal heeft, kan niet om Paula de Boer heen. Aan het begin van elk weekend is zij bijvoorbeeld paraat bij het damesvrijdagavondvoetbal. Maar ze doet en deed nog veel meer voor de vereniging. Tijd voor een nadere kennismaking! Paula de Boer (46) kreeg voetballen met de spreekwoordelijke paplepel ingegoten. Ze groeide op in Leeuwarden, waar haar ene opa vrijwilliger was bij het plaatselijke Cambuur. De andere opa en oma deden allerlei klussen en taken bij VV Leeuwarden en bij V en V ’68 in Garijp. “Het hele weekend, ook op zondag, waren wij op het voetbalveld te vinden”, herinnert Paula zich. “Door mijn lijf stroomt dan ook het nodige geel-blauwe bloed, haha!”

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

VRIJDAGOCHTENDPLOEG

De vrijdagochtendploeg met van links naar rechts Luigi Bignotti, Harm Eerkens, Richard Suijk, Jan Bentum, Hans van der Moolen en Andries Oeben.

lke vrijdagochtend is de ‘vrijdagochtendploeg’ (de naam zegt het al) op het sportpark te vinden. Het gaat om de ‘senioren onder de senioren’ oftewel vijftigers, zestigers en zeventigers die met elkaar de handen uit de mouwen steken voor hun vereniging. Vanzelfsprekend hoort er ook een kopje koffie met vaak iets lekkers erbij, waarbij

tevens de laatste nieuwtjes worden besproken en er vooruitgeblikt wordt op de eerstvolgende wedstrijd van het eerste. Tot de wekelijkse werkzaamheden behoren het legen van de aanwezige kliko’s op de accommodatie, het voorzien van veldbelijning op de vijf natuurvelden en het schoonmaken van het terras en de omgeving van het clubhuis. Regelmatige

klussen zijn het vervangen van kapotte doelen en doelnetten, het repareren van kleedkamerdeuren, het controleren van de verlichting en het plaatsen dan wel vervangen van reclameborden en -doeken. Ach, er is altijd wel wat te doen en de heren hebben daarbij alle tijd, de enige baas die zij nog hebben is allang blij dat ze thuis het rijk even alleen heeft.

DE ANEKDOTE VAN DE SCORENDE KEEPER... Sjaak Dekker was aanvoerder in de beginjaren van het eerste. De sfeer was altijd goed, herinnert Sjaak zich, al wisten de polderboys aanvankelijk nog geen enkele wedstrijd te winnen. “Het was dan ook helemaal groot feest als we een keer gelijkspeelden”, kijkt de thans 57-jarige nog steeds op vrijdagavond bij de 45plussers acterende telg uit de fruittelersfamilie 40 jaar terug in de tijd. “Iedere wedstrijd gebeurde er wel weer iets onvoorspelbaars. Zo staat me nog bij dat we een keer uit moesten voetballen tegen Unicum. De eerste helft hadden we letterlijk storm tegen. We hielden ondanks die zware tegenwind toch al aardig lang de nul. Godert, onze doelman, schoot graag de bal vanuit de hand het veld in. Dat liep een aantal keren net goed af. Ik adviseerde Godert daarom de bal vooral laag over het veld te spelen. Ik had het nog niet gezegd, of Godert, eigenwijs en zoals hij gewoon was te doen, schoot toch die bal weer vanaf de 16 met grote kracht de lucht in. De bal zeilde zo weer terug over Godert heen prachtig in de kruising van het eigen doel. Ik heb nog nooit iemand zo’n mooi eigen doelpunt zien maken…”

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

BIJ HET KAMPIOENSSCHAP C4 MET Z’N ALLEN OP DE PLATTE KAR! Met de ‘platte kar’ door het dorp na het behalen van het kampioenschap, dat mag vanwege de kans op ongelukken tegenwoordig niet meer. In 2015 gebeurde dat nog wel bij het kampioenschap van C4 (tegenwoordig JO15-4) geheten. Twee keer werd er gelijkgespeeld, alle overige wedstrijden werden gewonnen. John van den Bosse was destijds leider en hij werd geassisteerd door Peter Brander, Jelle Kuit en (voor de trainingen) Leen den Boer. Het winnende team bestond uit Jordy Balk, Jan-Luuk Bos, Stan Lubberink, Lennard van Nood, Jovino Cordilia, Bart Kamsteeg, Giorgio Matthijssen, Martijn Kraan, Jarco Bout, Leon Kuit, Frodo Damavandi, Lars Hoffman, Dano Brander, Fabio Reitano en Romano Vos.

DROOMELFTAL 40 JAAR VV ZEEWOLDE

Leden van VV Zeewolde konden namen insturen voor het ‘droomelftal 40 jaar VV Zeewolde’. Vier ‘grijze wijzen’,

leden die een groot deel van de 40 jaar het eerste elftal volgden, bogen zich vervolgens over de inzendin-

En dit is dan het ‘droomelftal 40 jaar VV Zeewolde’ Doel: Mark Hogenbirk. Achter: Gary Watson, Henri Panhuis, Maurizio Sleurink en Denilçon Ramazan. Midden: Rick van der Moolen, Reinier Joustra en Raymond Fafié. Voor: Henry Compagner, Willem Hensums en Jan Struijk. Op de bank: Martin van Barneveld (doel), Coen Docter (back), Yakouba Bah (middenvelder) en Job Hoogedoorn (voorhoede). Trainer: Harry Hamstra (trainer midden jaren ’90, overleden in 2017). Elftalleider: Leen den Boer. Grensrechter: Loek van den Berg. Verzorger: Paul Berkel.

gen en kwamen tot een fictief ideaal eerste elftal. De vier waren (v.l.nr. op de foto) Sijbolt Lens, Hans van der Moolen, Theo Kalter en Piet Bibo. Sommige namen werden unaniem genoemd, over andere werd iets langer door de heren gediscussieerd. Uiteindelijk kwam het volgende droomelftal tot stand (in een formatie van 1-4-3-3, waarbij de namen van links naar rechts worden genoemd). Het leuke is dat er een mix ontstond tussen eerste elftalspelers uit de beginjaren, de periode daartussen en de huidige tijd.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

SENIORENCOÖRDINATOR JAN MEIJER

GENIETEN VAN POTJE VOETBAL EN ALLES EROMHEEN

an Meijer (26) is seniorencoördinator bij VV Zeewolde. Deze taak nam hij per 1 januari van dit (jubileum)jaar over van Anne-Jan de Vries. De club speelt een grote rol in zijn leven. Daarbij staat de zaterdag voor hem centraal. Keeper

Jan Meijer groeide op op het (akkerbouw)bedrijf van zijn ouders Henk (‘Ridder Henk’) en Thea aan de Dodaarsweg. Jan was een jaar of 11, toen hij rond 2006 lid werd van VV Zeewolde. “Daarvoor deed ik altijd aan turnen, maar daar stopte ik mee”, begint Jan zijn voetbalverhaal. “Toen was voetbal de volgende stap. Dat deed ik altijd in de pauze op basisschool De Regenboog en natuurlijk keek ik naar voetbal op tv. Dat wilde ik ook doen!” Jans eerste team was de D8 (tegenwoordig JO13-8 geheten). “Daarna volgden D4, C7, B6, B2, B1, A1 en bij de senioren het derde en het vierde. Als leiders had ik bijvoorbeeld Wim Oving, Nathan Oordt, Andy Koldenhof, Luigi Bignotti, René van Schajik en Ben Klaui.” Voetbalde Jan bij de D8 en de D4 nog vrolijk mee, in de C7 stond hij voor het eerst in het doel. “Er waren meer keepers. De ene stopte ermee en de andere wilde juist het veld in. Dit werd mijn kans! Ik ben daarna altijd blijven keepen. Ik vind het zo leuk er te staan op de belangrijke momenten, heerlijk om die ene cruciale redding te verrichten en zodoende de punten te helpen pakken. Je moet altijd een beetje gek zijn als keeper, zeggen ze. Je moet niet bang zijn en dat past mij eveneens. Daarnaast werkt mijn lengte uiteraard ook aardig mee.”

heeft het volop naar zijn zin bij VV Zeewolde. “De club speelt een grote rol in mijn leven. De zaterdagen staan in het teken van voetbal. Lekker potje voetballen met een mooi vriendenteam, even anderhalf uur heel fanatiek doen, maar daarna ook vooral even de gezelligheid in en rond de kantine.” Dat laatste stond de laatste twee jaar lang door corona flink onder druk. Toch denkt Jan dat de pandemie meer impact heeft gehad op andere leeftijdscategorieën. “Dan denk ik vooral aan de jeugd. Voor de ontwikkeling van de kinderen is het goed om te sporten en zeker in teamverband. Verder denk ik dat corona voor de vereniging flinke nadelige gevolgen heeft gehad heeft op het terrein van financiën.” Jan praat in dit verband niet zomaar wat, want hij neemt regelmatig een kijkje in de keuken van de jubilerende club. “Ik ben sinds kort seniorencoördinator. Ook zit ik in het comité dat de uitwisselingen met Berwick Rangers begeleidt en af en toe draai ik een kantinedienst op woensdagavond.” Jan vindt dat VV Zeewolde zich vooral kenmerkt door een sterke saamhorigheid. “Ik denk dat het mooi is dat we in Zeewolde maar één voetbalvereniging hebben. Iedereen kent elkaar en er hangt een fijne en gemoedelijke sfeer. Ik vind het gewoon mooi dat we met vrijwilligers de club kunnen runnen.” Gevraagd naar eventuele verbeterpunten is Jan even stil. “Ik zou er zo even niet op kunnen komen. Toch dan ooit die tribune maar?” Andere wensen heeft Jan ook nog wel voor de jarige club. “Promotie en op naar het 50-jarige jubileum!”

Saamhorigheid Jan, die in het dagelijks leven exportmanager is bij Europlant (een bedrijf dat pootaardappels als core business heeft en ervoor zorgt het product de hele wereld overgaat),

Bij de foto: Jans team bij het Ome Jan toernooi in 2018. Bovenste rij, van links naar rechts: Nick Redegeld, Dave Hartenberg, Raoul Boonstra, Thomas Koldenhof en Jelle Kuit. Middelste rij: Wesley Eggens, Jan Heitink, Sander Tuinte en Rick Douma. Onderste rij: Merijn Ebbing, Raf Mulder, Jan Meijer en Lennard Blom.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

PENNINGMEESTER JAN VAN MIDDELAAR

ROTS IN DE FINANCIËLE BRANDING

an van Middelaar (58) is sinds 2010 penningmeester van onze jubilerende voetbalvereniging. Hij werd destijds voor deze functie gevraagd door de toenmalige voorzitter, wijlen Luc Hoppen. Jan bracht zijn eigen jeugd door in Hoogland (bij Amersfoort). Daar begon hij bij E-tjes van de plaatselijke voetbalvereniging en speelde er tot zijn achttiende. Jan volgt zijn oude club nog volop. “VV Hoogland was altijd een zondag vierdeklasser, met goede jeugd. Inmiddels spelen ze derde divisie op zondag. Ik stopte om mijn achttiende omdat ik ging studeren. Ik verhuisde toen naar Rotterdam. Daar heb ik nog wel in de zaal gespeeld. In Zeewolde begon ik vijftien jaar geleden met het recreantenvoetbal op vrijdagavond. Sinds een paar jaar speel ik Walking Football.” Toen Jans zoon Robbert ging voetballen, werd pa bijna automatisch leider (F7, E3, D2 en C1). Al snel rolde hij van het een in het ander. “Eerst werd ik voor de kascommissie gevraagd en vervolgens in 2010 voor het penningmeesterschap. Sinds 2012 ben ik verder penningmeester van Stichting Exploitatie Sportvoorzieningen De Horst en sinds 2015 ook penningmeester van Stichting Beheer Sportcomplex De Horst. Sinds vier jaar ben ik tevens kantinecoördinator, waarbij ik met een leuke groep vrijwilligers eens in de zes weken een zaterdagmiddag dienst draai.” Hoodies Door corona kon er lange tijd niet of nauwelijks worden gevoetbald. 2020, 2021 en het begin van 2022 waren voor de hele samenleving zwaar en in veel gevallen zelfs verdrietig, voor de voetbalvereniging was het vooral behelpen. Penningmeester Jan had het voorrecht dat hij aan bepaalde knoppen kon draaien. “Het bestuur en de vereniging moesten handelen naar de maatregelen van de overheid. Gelukkig zijn alle leden en sponsoren hun verplichtingen nagekomen. Daar zijn we zeer verheugd over. Dit betekende dat de inkomsten bleven, maar de kosten liepen eveneens door. Sommige kosten waren er

even niet. We hebben gebruik gemaakt van de subsidieregelingen NOW, TASO en TVS. Ingewikkeld, maar wij voldeden aan de voorwaarden om hiervoor in aanmerking te komen. Met name de kantineomzet was in de afgelopen twee seizoenen fors minder, maar dat hebben we gelukkig meer dan voldoende kunnen compenseren. Ook hebben wij onze leden gecompenseerd voor het doorbetalen van hun contributie. De hoodies van vorig jaar, iedereen draagt ze nog, is daarvan het levende bewijs. Trots Er gebeurt veel bij VV Zeewolde. En gelukkig ook veel goeds. Daar is Jan heel blij mee. “Wij zijn een grote vereniging met gelukkig heel veel vrijwilligers. Op het veld denk ik daarbij aan leiders, trainers en scheidsrechters en om het veld aan alles wat te maken heeft met kantine, accommodatie, kleding, sponsor, TC en wedstrijdsecretariaat. Iedereen draagt een steentje bij en accepteert en respecteert elkaar. Ik vind heel mooi als ik zie hoe wij elkaar helpen, ondersteunen en werken om zaterdag de mooiste dag van de week te laten zijn.” In dit verband is Jan heel trots op wat er ‘zijn’ afgelopen tien jaar allemaal is gerealiseerd. “Uitbreiding terras, zeven kleedkamers, nieuwe bestuurskamer, kantinerenovatie, boardingveld, vervangen kunstgrasveld 2... Soms met de hulp van de gemeentesubsidies, maar ook heel veel op eigen kracht. De saamhorigheid is groot. We doen het met elkaar, altijd na goed overleg.” Ten slotte kan Jan erg genieten van de supporters langs het veld. “Met name als het eerste speelt. Daar doen we het ook voor, de gezelligheid, de sfeer, de onderlinge contacten, het respect voor elkaar. Een fijne club om iets voor te doen. Dat geeft ook een grote mate van voldoening!”

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

SIEMON MEIJER

33 JAAR SPONSOR

Siemon Meijer (64) woont al sinds 1963 in de polder. Samen met zijn ouders kwam hij destijds vanuit Groningen op een boerderij in Dronten (eerste uitgifte) te wonen. Na zijn studietijd (wederom in Groningen) runde hij samen met zijn vrouw Colita enkele jaren een tennishal in Aalsmeer ‘met alles erop en eraan’ (inclusief horeca en een winkel). “Maar de polder bleef toch trekken en dus gingen we in 1987 kijken of Zeewolde iets voor ons zou kunnen zijn.” Al direct bij de start in de Raadhuisstraat maakten de twee de keuze voor zowel mode als sport.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

“Die combinatie hebben we altijd gehouden. Eigenlijk zijn we daar heel uniek mee in Nederland. Het is ons steeds goed bevallen. Als er twee klanten binnenkomen, gebeurt het heel vaak dat de een naar voetbalschoenen kijkt en de ander even aan de andere kant bij de mode.” Voor het overige is het Sportique van 2022 nauwelijks nog te vergelijken met de sporten modezaak van 1989. “We hadden ooit zes meter tennisrackets en dat drie rijen dik. Nu hebben we nog drie pinnetjes. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de opkomst van internet. Daar moet ik gelijk bij vertellen dat we daar zelf volop aan meedoen. En dat moet ook. We verkopen al vijftien jaar tevens online. De hele business is daardoor veranderd, mega veranderd. Daar zijn we in meegegaan. Sterker nog, we lopen regelmatig voorop. Een dag niet gepost op de socials is voor ons een dag niet verkocht. In coronatijd was dat helemaal het geval. Dat was voor iedereen een bijzondere tijd, maar voor ons ook een tijd waarin we veel hebben geleerd.” Win-winsituatie In de beginjaren had de voetbalclub nog connecties met Intersport in Nijkerk. In 1989 kwam men bij Siemon en zijn Sportique terecht. “Er was altijd wel een team dat wij hebben gesponsord. Welk team maakte ons niet uit, al wilden we wel dat het een aansprekend team was, zoals de A1, B1, C1 of D1. We zijn drie jaar hoofdsponsor geweest. Voor ons wat dat altijd een win-winsituatie. Ik hou trouwens niet zo van dat woord sponsor. Bij sponsoring geef je iets en je ziet wel. Ik spreek liever van partnership. Dat dekt de lading wat beter. De vereniging moet die dingen doen waar ze goed in zijn en zich niet bezighouden met randvoorwaarden. Met Sportique proberen we de verenigingen te ontzorgen. Behalve de voetbalvereniging zijn er

Als je als buitenstaander op een doordeweekse avond op het sportpark komt, proef je letterlijk de uniformiteit. En de hele entourage eromheen, die is gewoon fantastisch!

nog vier sportverenigingen waar we mee samenwerken.” Siemon is zeer te spreken over de band die hij met de voetbalvereniging heeft. “Geweldig, wat een vereniging! Ik hoor het ook van de leveranciers. De samenwerking loopt gewoon als een tierelier. Eerst hadden we veel te maken met Rianne Hof, maar Gea de la Mar nam dat naadloos over. Dankzij hen weten we precies wat er nodig is en kunnen we de leveranciers onze orders verstrekken. De vereniging krijgt een invulsheet en die gaat rechtstreeks naar de leverancier. Het is allemaal heel goed geautomatiseerd en dankzij Jan van Middelaar hebben we ook daar geen omkijken naar.” Een schot in de roos was de actie met de hoodies in het voorjaar van 2021. De vereniging wilde ‘iets terugdoen’ voor de leden die in coronatijd zoveel hadden moeten ontberen. Siemon staat er nog van te kijken. “We hebben een kleine 900 leden blij kunnen maken met zo’n hoodie. Het was gewoon een superactie. De kosten waren eigenlijk heel gering, de exposure was fantastisch! En we zagen iedereen ermee door het dorp lopen… Met deze actie heeft de voetbalvereniging echt gescoord.” Fantastische entourage Zelf is Siemon eveneens altijd erg sportief geweest. Tot en met de A1 voetbalde hij ooit bij ASV Dronten. “Daarna heb ik me toch meer gefocust op tennis, wat ik zelfs nog op hoog niveau heb gedaan. In Zeewolde ben ik dat gaan afbouwen en heb ik nog een blauwe maandag gebasketbald. ’s Winters schaatste ik

natuurlijk en ooit was ik wielerkampioen van Flevoland op een gewone fiets… Momenteel golf ik nog een beetje, maar veel te weinig.” 40 jaar VV Zeewolde. Siemon was er het grootste deel ervan bij betrokken. Hij heeft dan ook wel een wens voor de jarige vereniging. “Er moet één voetbalvereniging in het dorp blijven, dat vind ik een must. Ik hoop dat de vereniging net zo stabiel blijft als momenteel het geval is, ook organisatorisch. Jullie moeten op deze voet doorgaan. Als je als buitenstaander op een doordeweekse avond op het sportpark komt, proef je letterlijk de uniformiteit. En de hele entourage eromheen, die is gewoon fantastisch! Het zou misschien mooi zijn als het dorp nog wat zou groeien, maar ik ga hier natuurlijk geen politieke uitspraken doen, hahaha!”

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

Flevo Makelaars wil deel uitmaken van Zeewolder samenleving Sinds juli 2021 is Flevo Makelaars gevestigd in Zeewolde. Al snel werd het bedrijf hoofdsponsor van VV Zeewolde. De keuze voor het dorp was een heel bewuste, evenals de keuze voor de voetbalvereniging. Directeur Hans van Dijk vertelt er graag over.

ans van Dijk (60) zit al meer dan dertig jaar in het makelaarsvak. Zelf vindt hij dat hij een ‘fantastisch beroep’ heeft. “Ik zeg altijd tegen de mensen dat zij het een na kostbaarste wat ze hebben verkopen, waarbij ik ervan uitga dat ze hun man, vrouw of partner het kostbaarste vinden. Ze schenken ons dus hun vertrouwen en dat mogen wij niet beschamen. Als makelaarskantoor willen wij dan ook graag een goed advies geven en net een stapje meer doen dan je misschien van ons

verwacht.” Hans mag dan in de loop der jaren heel wat huizen hebben verkocht, elke verkoop was voor hem toch weer anders. “Dat komt omdat de omstandigheden nooit helemaal hetzelfde zijn en omdat elke persoon anders is. Natuurlijk komen er dingen in de loop der jaren terug. Dat heet ervaring. Ik heb in ruim dertig jaar verschillende crisissen meegemaakt, daardoor word je ook minder snel zenuwachtig. Vergeet trouwens niet dat gebeurtenissen in de wereld eveneens van invloed kunnen zijn op de verkoop van huizen.

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

En toch: iedereen is anders, elk huis is anders, elke koper is anders. Geen dag is voor mij hetzelfde. Dat maakt de dynamiek van het makelaarschap ook zo geweldig. En dat geeft mij nou energie!” Naar het dorp Flevo Makelaars richt zich op heel Flevoland. Zes jaar geleden begon Hans van Dijk in een klein pandje in Almere. Dat groeide snel. In de grote ‘stad’ Almere was werk genoeg, toch ging Hans vorig jaar óók heel bewust naar het ‘dorp’ Zeewolde. “Het marktmechanisme is in beide plaatsen hetzelfde, maar de mensen zijn er anders en dus moet ook de manier waarop je ze benadert anders zijn. Daarbij wil een Zeewoldenaar waarschijnlijk een makelaar die z’n eigen dorp kent. Ik vind het om die reden heel belangrijk dat wij daar letterlijk en figuurlijk in investeren.” Betrokken willen zijn Hans is met zijn Flevo Makelaars zoals dat zo mooi heet de trotse hoofdsponsor van VV Zeewolde. En ook daar had de Almeerder over nagedacht. “Ik wil dat we met ons kantoor deel uitmaken van de lokale gemeenschap. Daarom zijn we niet alleen hoofdsponsor van de voetbalclub, maar ook lid van de Bedrijfskring Zeewolde. Kijk, we zijn uiteraard ook lid van de businessclub van Almere City, maar dat is veel meer een zakelijke afweging. In Zeewolde zie ik ons sponsorschap als betrokken willen zijn bij de gemeenschappelijke ontwikkelingen. Daarnaast vind ik het leuk om op zaterdagmiddag bij het eerste langs de lijn te staan. Daarbij gaat het om de gezelligheid. Als er in de toekomst iets leuks uit voorkomt is dat mooi, maar geen doel op zich. Ons doel is dat Flevo Makelaars zich verbindt aan de lokale gemeenschap en daar zodoende z’n zichtbaarheid toont.”

Wandelen Dat Hans iets met sporten heeft, komt tevens doordat in beweging komen kan bijdragen aan de gezondheid van mensen. Sport is voor hem daarom een middel en zeker geen onbelangrijk middel. Zelf is Hans een fervente wandelaar. “Ik probeer elke dag tussen de 10 en 15 km te wandelen. Dat vind ik heerlijk, ook omdat ik het kan inpassen in mijn agenda. Ik loop daarbij wel iets harder dan de gemiddelde wandelaar. Over 15 km doe ik net iets meer dan twee uur. Dan loop je behoorlijk door. Het is net geen hardlopen, maar ik raak ook niet bezweet en kan als het ware zo m’n kantoor weer binnenlopen. Het maakt niet uit wat voor sport mensen doen, maar ik zou zeggen: ga wel een sport doen!”

‘Ik hoop dat het eerste kampioen mag worden, want dat zou wel heel mooi zijn. Daarnaast werkt de vereniging enorm aan de vernieuwing en verbetering van het sportpark. Ik wens ze daar alle succes bij.’

Felicitatie VV Zeewolde viert haar 40e verjaardag. Daar hoort een felicitatie van Hans en zijn Flevo Makelaars bij. “Ik zou zeggen: nog minimaal veertig jaar erbij! Dat zou ik nog net kunnen halen. Ik ben dan als 100-jarige bij het 80-jarig jubileum van de club, hahaha! Alle gekheid op een stokje, ik hoop dat het eerste kampioen mag worden, want dat zou wel heel mooi zijn. Daarnaast werkt de vereniging enorm aan de vernieuwing en verbetering van het sportpark. Ik wens ze daar alle succes bij. Zodoende kan de professionalisering nog verder worden doorgevoerd, al moet de club haar amateurisme zeker niet laten vallen en dat bedoel ik positief. Gezelligheid en sociale cohesie zijn van groot belang en die maken Zeewolde Zeewolde!”

Jubileummagazine VVZ 1982 - 2022

Bij ons jubileum willen we stil staan bij hen die ons in de loop der jaren zijn ontvallen. Onze (oud-)bestuursleden en de mensen met een speciale functie bij de vereniging hebben ieder op hun eigen wijze, hun steentje bijgedragen en vv Zeewolde gemaakt zoals het nu is. Zij zullen in onze gedachten blijven en mogen zij rusten in vrede.

Cor Bruystens (1927-1991), penningmeester

Melis Heinen (1937-2015), oud-voorzitter

Willem Pieter de Bukviel (1929-1993), oud-trainer

Joop Poelhekke (1944-2015), archivaris, oud-leider, -vrijwil-

Kees van Stokkom (1939-1995), eerste voorzitter ASVZ afd.

liger en lid van verdienste

voetbal

Johan Tates (1958-2016), oud-jeugdleider

Peter Rollof (1957-1996), voetbalverslaggever Zeewolder

Wim van de Beek (1941-2016), oud-ledenadministrateur,

Krant

-vrijwilliger en lid van verdienste

Jan Hendrik Kramer (1934-1998), wedstrijdsecretaris

Harry Hamstra (1958-2017), oud-trainer

Joop van den Heuvel (1920-1999), oud-bestuurslid en op-

Bianca van den Brink-Spaan (1976-2019), oud-assis-

richter Zeewolde Aktueel

tent-trainer en -leider

Hans de Wit (1945-2004), oud-vrijwilliger

Michiel Visser (1961-2019), oud-trainer, -leider en -assis-

Richard Taling (1939-2005), oud-voorzitter

tent-scheidsrechter

Hans Compaan (1939-2005), oud-beheerder Flevozaal en

Jan Willem van der Lely (1937-2019), oud-bestuurslid, -ter-

-vrijwilliger

reinknecht, -vrijwilliger en erelid

Gerard Loch (1953-2007), oud-trainer

Jan Rebel (1937-2021), oud-vrijwilliger

Karel Hollart (1946-2012), oud-vrijwilliger en lid van ver-

Gerrit Hartenberg (1944-2021), oud-penningmeester en lid

dienste

van verdienste

Luc Hoppen (1960-2013), voorzitter, vrijwilliger en erevoor-

Frits Tampung (1947-2021), initiator G-voetbal, oud-leider,

zitter

-trainer en lid van verdienste

Gré van Beinum-van der Nagel (1951-2013), oud-kantine-

Ger(rit) Olthof (1940-2021), oud-trainer

medewerker

Herbert Pleiter (1946-2021), oud-vrijwilliger en lid van

Theun van den Brink (1950-2014), oud-scheidsrechter,

verdienste

-vrijwilliger en lid van verdienste Henk Los (1948-2014), oud-leider, -scheidsrechter en lid van verdienste

Op deze pagina zes QR-afbeeldingen met links naar historische gebeurtenissen. De afkorting QR betekent Quick Response – oftewel “snelle response”. Een QR code is bedoeld om heel snel en gemakkelijk informatie over te brengen. Als je met een smartphone de camera op de QR code richt, zal de telefoon voorstellen de URL te openen. Je gaat dan rechtstreeks naar webpagina of het Youtube filmpje van de URL. Veel plezier!

vvZeewolde 1 Kampioenschap 2019

De legendarische bekerwinst op VVOG

Nét geen promotie 2018

Zomaar een voetbalzaterdag bij vvZeewolde

Clublied vvZeewolde

Sinterklaas bij vvZeewolde

www.vvzeewolde.nl

JUBILEUMMAGAZINE

VEERTIG JAAR VV ZEEWOLDE 1982- 2022

JUBILEUMAGAZINE 1982 - 2022