9789089245687

Artikel 13

PETRA SPARK

Artikel 13

Houtekiet Antwerpen / Amsterdam

Mijn eerste boek draag ik op aan diegene die ik al vijfentwintig jaar mijn allerliefste mag noemen.

Dit verhaal is voor jou, bolleke.

En voor mijn ouders.

Altijd voor mijn lieve ouders, bij wie alles ooit begon.

After all, we are nothing more or less than what we choose to reveal.

(Frank Underwood – House of cards)

Proloog

Leuven-Centraal 2 april 2054

1

D

e zware metalen gevangenisdeur viel met een luide bons achter haar dicht, de echo galmde nog even na. Ze hoorde hoe de sleutel precies driemaal werd omgedraaid in het slot vooraleer de voetstappen aan de andere kant van de deur hun weg hervatten, wegstierven in de verte. In een oogopslag ver­ kende Crystal haar nieuwe verblijfplaats, taxeerde ze haar me­­­­degevangenen. Ze waren met drie, en ze keken haar met nieuws­gierige, onvriendelijke ogen aan.

Haar lijf snakte naar een sigaret. En terwijl ze zich afvroeg of haar blik straks ook zo afgestompt en vijandig zou wor­ den, leidden haar plastieken gevangenisklompen haar naar het enige onopgemaakte bed, vlakbij de deur, met de flinter­ dun geworden matrasovertrek en het roze dekentje aan het voeteneinde. Ze stapte uit haar klompen en ging in foetus­ houding liggen, haar gezicht naar de muur gekeerd. Maar de metalen constructie voelde niet aan als een bed. Het was een cel in een cel, boven haar hoofd afgesloten door een metalen raster waar­­op de tot grauw beige verkleurde matras van haar mede­­gevangene lag. Dus hier zou ze de komende jaren door­ brengen. Hier zouden haar dagen veranderen in nachten en zou ze in haar dromen vrij zijn. Ze hoopte op mooie dromen, van zorgeloze fruitbiertjes op zonnige terrassen, met schom­ melende kinderen en de tipsy hand van de Liefde op haar kort­ gerokte bovenbeen. Maar ze wist dat het nachtmerries zouden worden. Dat wat ze had uitgespookt haar zou blijven achter­ volgen. Toch nog voor even. Of tenminste zo dacht ze.

Het duurde niet lang voordat haar aan lager wal geraakte

9

celgenoten haar aandacht probeerden te trekken. Ze hoorde stemnabootsingen van mitrailleurs en geweren – gevolgd door het boerse ‘Goeiemoge’ – waarschijnlijk als soort van wel­komstritueel. Alsof er veel te vieren viel als je in zulk ver­ duiveld oord terechtkwam. En alhoewel ze nog steeds met haar rug naar hen toe gekeerd lag, onderwierpen ze haar aan een ondervraging over wapens, alsof ze midden in een gesprek zaten. Het werd haar al snel duidelijk dat het niveau van wapen­ kennis allesbepalend was voor de interne machtsverhoudin­ gen – als een soort van pikorde zoals die heerst in het eerste het beste kippenhok – en dat ze maar beter meteen kon laten zien wat ze in haar mars had, kwestie van de rust in de cel te laten terugkeren. Maar ze besloot hen te negeren, in de mate waarin dit al mogelijk was in een ruimte van twee meter bij vijf.

Ze dacht aan diegenen die haar het dierbaarst waren.

Aan Melissa. Hoe zou het haar vergaan? Zou ze haar won­ den aan het likken zijn?

2 Die avond lag ze in exact dezelfde positie op bed. Met dezelfde gedachten. En dezelfde vragen.

Ze zocht troost in het verleden en liet de afschuwelijke we­­ reld van afbladderende muurverf en kille, metalen bedframes ver achter zich. Ze reisde naar een andere tijd, naar een ver­ leden dat werd belicht door de warme, oranjegele gloed van kinderlijk onschuldige jeugdherinneringen en zon. De gelige, mist­achtige waas verdween naar de achtergrond en het glim­ lachende gezicht van haar grootmoeder verscheen op haar ­netvlies.

10

‘Gaan we zonnen? Gaat Crystal samen met oma lekker van het zonnetje genieten? Maar we gaan vandaag goed smeren, hoor! Want de ozonlaag wordt alsmaar dunner en we willen geen vreemde ziektes oplopen, hé schat?’

Als zesjarige was ze door haar oma op de arm getild en had ze van nee geschud terwijl ze haar voetjes zachtjes heen en weer had laten wiebelen tegen diens dikke buik.

Ze dacht terug aan de veilige cocon waarin ze was opge­ groeid. Aan de vele moeilijke woorden waarvan ze niets had begrepen, maar die ze uit het hoofd had geleerd omdat de Grote Mensen het Belangrijke Woorden vonden. Woorden als ecologische voetafdruk, overbevolking en stijgende pensioenleeftijd.

Maar alles was onvoorspelbaar veranderd. Op een paar twij­ felachtige jaren tijd. Het idee alleen al dat bebrilde politici het nu nog zouden aandurven om een van deze lachwekkende thema’s op hun agenda te zetten, deed haar trieste mond­ hoeken bijna omhoog krullen. Hun ambitieuze partijgenoten zou­­den spottende vliegtuigjes vouwen van hun netjes voor­ bereide dossiertjes, net zoals dit gebeurd was bij hun onwe­ tende voorgangers die niet hadden begrepen dat het verbeteren van de ge­­zondheid van de bevolking het medicijn was voor de comateuze milieutoestand. Ze zouden worden weggehoond, net als diegenen die het toen zo ver hadden laten komen dat zelfs de regen was verzuurd, veranderd in een te bekampen vijand. Ze kon de cynische grapjes van de pas verkozen pre­ sident nog horen.

Haar verveelde hersenen zochten hun weg naar het leven ten tijde van haar voorouders, in het vrolijke koninkrijk België.

Een leven zonder verplichte medische tests waarbij artsen con­ troleerden of niemand de wijzers van de weegschaal te veel naar rechts liet doorslaan, zonder sancties indien wie dan ook de limieten overschreed die door het Ministerie van Volks­

11

gezondheid waren opgelegd. Met wijn die onbeperkt de glazen van dronken feestvierders had gevuld. Een digitale wegwerp­ maatschappij vol uitlaatgassen waarin elektrische auto’s nog bezienswaardigheden waren geweest en waarin iedereen naar hartenlust zijn gang had kunnen gaan met iPads, iPhones en andere fraaie speeltjes. Alhoewel ze die zonnebanken altijd een vreemde uitvinding had gevonden.

Enkel in haar verste herinneringen kon ze nog een bestoft beeld opdiepen van vrouwen wiens armen en benen trilden als gelatinepudding bij elke stap die ze zetten en die, met de gsm in de hand, vanuit hun vervuilende wagens aanschoven in de file, op weg naar de rokende schouwen van de fabrieken die ervoor zorgden dat ze hun doktersrekeningen konden betalen.

Rekeningen te wijten aan de schadelijke gevolgen van vervui­ ling, slechte eetgewoontes en blootstelling aan radiogolven.

Het waren allemaal volwassenen geweest, maar ze waren al hun illusies kwijtgeraakt. Hun gsm’s hadden ze gekoesterd als waren het borelingen, hun kleine beeldschermpjes hadden ’s nachts naar hen liggen lonken vanop hun nachtkastjes. Maar hun nieuwe vriend was niet alleen gekomen. Hij had bijwer­ kingen meegebracht, als een onzichtbaar geschenk dat onwe­ tende vingers naar voorhoofden had doen grijpen om de migraine te verzachten. Als een duivels presentje dat voeten had laten strompelen en concentratievermogens had doen ver­ schrompelen tot peuterformaat.

Schijnbaar onschuldige kwaaltjes waren het geweest. Maar vooraleer iemand het in de gaten had gehad, waren ze veran­ derd in dodelijke kankergezwellen die een onherstelbaar gat hadden geknaagd in de portefeuille van vadertje staat.

Het was een voorbijgegane maatschappij met vergeten spel­ regels. Een wereld waarin haar misdaad geen misdaad was geweest.

12

Een wereld waarin ze vrij zou zijn geweest.

Er rolde een eenzame traan over haar wang, alsof hij zijn weg kwijt was en die wanhopig probeerde terug te vinden.

13