Issuu

N째

T 31 OK 456,

STUDEN

2007

NIVERSI VA N D E U TENBLAD

T TEIT GEN

E J P E O S N E E T N ODIG N E P G L U U H E J N T F GEBOUWEMISTER VLAANDERENSHEPEROEFKONIJN L A D L E G P E H L DRUG: SC A V I T S E F FILM AL JAZZ-SPECI

KORT FB, NW Ondertussen weten we allemaal al reeds lang de uitslag. Maar hoe komt het eigenlijk dat Caroline het zover schopte dat ze uiteindelijk de twijfelachtige eer kreeg voorzitster te worden van net die partij waarvan niemand op dat moment de leiding zou willen krijgen? Was het enkel omwille van haar mooie kontje? Of had ze toch nog wat extra troeven in de hand? Waarschijnlijk niet, het was – naar trouwe gewoonte – gewoon vriendjespolitiek. Voor Caroline maakt het alleszins niet uit, zij begon de volgende weken alvast met het vieren van haar overwinning. En hoe! Zo feestte ze er stevig op los tijdens de najaarslezingen in de stedelijke openbare bibliotheek van gent op 8/11, 22/11 en 13/12, waardoor de plaatselijke intellectuele gesprekken over cultuur, literatuur en geschiedenis rond het middaguur grondig werden verstoord. En ook de muziekliefhebber was niet veilig, zo bleek toen een beschonken Caroline de Platen, cd en filmbeurs in het ‘ICC international convention center Ghent’ op 25/11 betrad en er uit volle borst ‘Et moi je veux nager’ van Arno begon mee te zingen. Later op de dag wist ze echter nog voor een prikje een plaatje van Arno op de kop te tikken, wat haar zelfvertrouwen helaas alleen maar aansterkte. Het werd echter pas helemaal te gek toen een horde ‘socialisten’ – Caroline op kop – op 5/11 de deuren van het mutualistisch huis bestormden, waar op dat moment een initiatie shiatsu doorging. Daar ging ze toch finaal over de schreef, dat doe je niet met mensen die gewoon op zoek zijn naar innerlijke rust, Caroline! Uiteindelijk besefte ze toch

SCHAMPER 456

dat de sfeer binnen de partij optimaal moest blijven – althans die schijn moest gewekt worden – althans de schijn moest gewekt worden dat ze probeerde die schijn op te houden – en nodigde ze haar verslagen tegenkandidaat voor het voorzitterschap, Erik, uit om samen met haar een lesje salsadansen te gaan volgen in zaal Cocteau op 5/11. Want iedereen weet dat salsadansen dé beste manier is om relaties te bevorderen. En met een fuifnummer als Caroline kan dit al helemaal niet mislopen. Na al deze uitspattingen en nachten van bandeloos genot wist ze even niets meer te bedenken. Mensen toonden vreemd genoeg ook steeds minder interesse voor haar feestinstinct. Wat moest ze nu doen? Werken aan haar partij, dat kwam niet eens in haar op. Ze had haar tegenkandidaat immers reeds lang verslagen. En dat is toch waar het om gaat tegenwoordig bij de ‘sossen’. ¶

KRINGEN & KONVENTEN 5/11 × VLK, Bloedserieus × Filologica, Masterclass Spelling, Blandijn Aud. C × Home Vermeylen, Baravond, 20u 06/11 × WINA, Bierkoningverkiezing, 20u, Canard Bizar × 't Zal Wel Gaan, Film: "God bestaat niet", 20u30, Huidevetterskaai 39

× VEK, Pinten @ 1€, 21u, Yucca 12/11 × Slavia, Quiz, 20u, Therminal × VPPK, Coctailavond, 22u, Pi-Nuts × VG, Holebi-jongeren Café, 20u, Casa Rosa - Het Salon 13/11 × VGK, Rondleiding boekentoren × GBK, Lezing Prof.Braeckman, 18u, Auditorium 3 Ledeganck

× VGK, Uniformnight, Tequila

× VBK, Quiz + gratis vat, Point Final

07/11 × Politeia, Jazzconcert, 18u, Vooruit

14/11 × OAK, Afrikadag, 14u, Plenaire vergaderzaal

× FK, FK-cantus, 20u, Sala

× VGK, TD der Seksen, 00u, Zaal Cocteau

× KHK, Fuif, 21u, Tequila 8/11 × Archeologische Werkgroep, Workshop: ﬁbulae en honingkoeken maken, 20u, Vergaderzaal 2 Therminal

15/11 × Poutrix, Nederlandse Betondag, Amsterdam × Geologica, Jenevervoetbal, 15u, Krijgslaan park

www.schamper.be

UGENT De universitaire gebouwen doorwandelen brengt gevaren mee. Zie pagina's 6-7.

UNIEF Het blad van papier is er weer in geslaagd om eens goed te kakken op de UG. Onze versie van de universitaire wandelroute op (6-7). De studentikoze opening van het academiejaar (8). Wist je dat één van de ﬁnalisten voor Mister Vlaanderen aan onze unief zit? (9)

WETENSCHAP Even geleden kraakte men het genoom van de populier. Het VIB legt uit wat voor concrete toepassingen daar uit te destilleren vallen. (10-11) En meer! Bij DRUG kan je veel geld verdienen als proefkonijn. (12) Veiligheid? Puh.

OPINIE Schamper leert je hoe te ﬂirten in auditoria (15). En meer van dat.

CULTUUR De cultuurrubriek (16-19) bespreekt onder meer Tom McRae en het ﬁlmfestival. Schamper presenteert een kleine jazzspecial (inclusief de goede cafeetjes). Tot slot interviewden we Patrick Watson, opkomend muzikaal talent. (22-23)

Oplage: 5000 exemplaren op gerecycleerd papier, gratis verspreid in alle faculteiten, resto’s en homes van de UGent. Verschijnt tweewekelijks tijdens het academiejaar. VU: Stijn Debrouwere, Hoveniersberg 24, 9000 Gent Drukkerij: Drukkerij Vyncke NV, Savaanstraat 92, 9000 Gent Hoofdredacteur: Stijn Debrouwere Coördinator & reclame: Bert Dobbelaere Eindredactie: Katrien Depecker (chef), Andreas Faes, Maarten Hanssens Redactie: Axel 'Bitterbal' de Backer, Stijn 'Big cheese' Debrouwere, Bert 'Broodje gezond' Dobbelaere, Andreas 'Bicky cheese' Faes, Matthias 'Groentekroket' Jacxsens, Bregt 'Bicky light' Saenen, Laurens 'Frituurvet' Lavrysen, Ruben 'Mexicano' De Winne, Niels 'Nazischijf' Strobbe, Maarten 'Loempia' Hanssens, Francis 'Bockworst' Beeckmans, Simon 'Kaassoufﬂee' Leenknegt, Sanne 'Kids box' Huysmans, Laure 'Frietjes op speed' Nuytemans, Jonas 'Beerepoot' Vandroemme, Ine 'Mini Mega Mix' De Jonge, Hannah 'Halve kip' Demol, Margot 'Frietjes met LSD' van Cauwenberge, Willem 'Frikandel' Wybo, David 'Frikandel special' De Pue, Marjolein 'Sweet Meat' Roelandt, Maarten 'Kraker' Van Houte, Tristan 'Bal gehakt' Hoorelbeke, Nicolas 'Ardeense Sate' Rennuy, Hans 'Crizly pikant' Demeyer, Stefan 'Kroket' Hopmans Vormgeving: Stijn Debrouwere en Matthias Jacxsens, occasioneel vergezeld door Bert Dobbelaere Cartoons: Axel de Backer Fotograﬁe: Laure Nuytemans, Bert Dobbelaere, Pieter Morlion

www.schamper.be

EDITORIAAL

EEN GROTE LIK VERF Stijn Debrouwere, hoofdredacteur SD We berichtten er al over in vorige edities dit jaar: de hoge inschrijvingscijfers zijn niet onverdeeld positief. Ze zetten een hoge druk op de universiteit om zijn gebouwen en diensten mee te schalen. Dat lukt niet altijd even goed, maar we waren alvast blij te vernemen dat de studenten niet de enigen zijn die dat doorhebben: de universiteit zit er zelf verveeld mee, en heeft dan ook eind vorig academiejaar beslist om er heel wat geld tegen aan te smijten. Nu nog hopen dat het zaakje niet verwatert; we weten dat geplande werken al eens durven uitlopen: ons schone Kolenkot, bijvoorbeeld, en de belofte om wat orde te brengen in de bibliotheken bestaat ook al een paar decennia. Bovendien durven grote sommen geld al eens mensen verblinden. €233 miljoen over een tijdspanne van zes academiejaren. Amai. Of dat bedrag en de geplande werken en renovaties voldoende zijn, zal pas duidelijk worden na 2016, als de plannen ten einde lopen. Niettemin, het

klinkt allemaal wreed chique en een mens kan niet altijd de negativo uithangen. Het kan nochtans geen makkelijke beslissing geweest zijn, gezien dat geld op nog tien andere nuttige manieren had kunnen besteed worden. Onlangs was Matthias Willems, studentenvertegenwoordiger in de Sociale Raad, te horen op Radio 1, waar hij (onder meer) bepleitte dat België eigenlijk best zou kunnen overstappen op het “Scandinavische model” — ze zijn daar klaarblijkelijk goed in alles behalve het weer — en de inschrijvingen aan het hoger onderwijs gratis maken. Maar stiekem ben ik toch blij dat het geld niet daarin is geïnvesteerd: wat Willems vergat te vermelden was dat zo’n systeem enkel interessant is voor studenten als de overheid daarvoor middelen vrijmaakt, niet als de universiteit zelf tussenkomt en dat geld afpakt van plaatsen waar het nu al broodnodig is. Zoals voor het onderwijs. Zoals voor al die verlepte universitaire gebouwen. Als je krijgt waar je voor betaalt, dan betalen we misschien liever iets meer. ¶ SCHAMPER 456

WERKEN BIJ SCHAMPER

ONDERWIJS IN HET NIEUWS

Redacteurs zijn nog steeds welkom, maar we richten onze smeekbedes vooral aan illustratoren, fotografen, layouters, eindredacteurs en informatici. Help ons uit de nood!

Elke maandagavond om 20 uur houden we redactievergadering in studentenhuis De Therminal. Weze welkom! Maar je wil eerst toch wat meer weten? No prob. • Op www.schamper.ugent.be/ werken-voor-schamper kan je lezen hoe het er aan toegaat op de redactie • Mail schamper@schamper. ugent.be en we zullen je vragen duidelijk en zo snel mogelijk beantwoorden.

COMMENTAAR?

Lezersbrieven en opinies zijn welkom op schamper@schamper. ugent.be

HDD We starten het onderwijsnieuws op lokaal niveau, want hoewel Overpoort en consorten ons het tegendeel willen bewijzen: ook hier worden mensen onderwezen. En dat sinds kort ook in het Afrikaans. Op 28/10 vond in het Pand namelijk de officiële voorstelling van de cursus ‘Afrikaans: taal- en letterkunde’ plaats. Een historisch moment volgens de aanwezige sprekers, omdat dit de eerste cursus Afrikaans is in Vlaanderen die op een regulier curriculum wordt geplaatst. Vroeger bestonden er wel al wat verschillende initiatieven, maar geen van dezelfde orde. Zo vult men dus (eindelijk) een merkwaardig gat, gezien de duidelijke verwantschap tussen het Nederlands en het Afrikaans. Aan de universiteit van Maastricht heeft David Levy op 11/10 zijn proefschrift ‘Love and sex with robots’ verdedigd. Daarin besluit hij dat mensen in de toekomst wellicht meer seks zullen hebben met robots dan met elkaar. Want “een robot doet

alles wat je wil, stribbelt niet tegen en kan dus gebruikt worden als een soort seksslaaf ”, aldus Levy. Voorlopig houdt men het in Nederland echter nog bij dieren. Zo hebben een aantal studenten zich tijdens hun ontgroening verplicht moeten vergrijpen aan kippen. Vooral dierenorganisaties reageerden geschokt, de studenten zelf worden blijkbaar al beschouwd als verloren voor de maatschappij. Ook ietwat verloren aan het lopen, waren 13 Nederlandse studenten die eveneens in het kader van hun ontgroening in een Duits bos gedropt werden, gekleed in niets anders dan een vuilniszak. Hun opdracht bestond erin om op eigen kracht Amsterdam terug te bereiken. Mja. In Gent is het ook volop dooptijd, waardoor de stad er wat smerig bijligt. En wat dat nu eigenlijk allemaal met onderwijs te maken heeft, wel euh, dat weten wij ook niet zo goed. ¶

TIJDINGEN UIT LEUVEN: WAT SCHRIJFT STUDENTENBLAD VETO

MARC VAN MOL NEKT DE ARABISTIEK BPLD In Leuven haalde studentenblad Veto de voorbije weken de nationale media. Oud-hoofdredacteur Simon Horsten hing het misbruik van professor Marc Van Mol aan de grote klok. Te dure cursussen, discriminatie van studenten, onregelmatigheden tijdens examens: de lijst met aantijgingen tegen de docent Modern Standaardarabisch is lang en ernstig. De bovenstaande aanklachten zijn misschien niet nieuw, maar vandaag wel actueler dan ooit. De opleiding Arabistiek aan de KU Leuven staat immers voor een scharniermoment: na een negatieve beoordeling van de NVAO, die de accreditaties regelt, heeft de universitaire overheid nog

SCHAMPER 456

drie jaar gekregen om deze opleiding te hervormen. Zonder accreditatie kunnen er immers geen diploma’s worden uitgeschreven. Er zal dus een grondige schoonmaak moeten gebeuren. Volgens Veto wordt het bijzonder moeilijk voor de opleiding Arabistiek om haar accreditatie te halen als Van Mol aan boord blijft. Zo noemt het bijvoorbeeld de cursusprijzen die Van Mol de voorbije jaren vroeg. Per student, per jaar, streek van Mol een dikke 50EUR teveel op voor zijn zelfgemaakte cursussen. Als we daarnaast een onorthodoxe quotering, een gebrekkig onderwijsniveau en discriminatie van allochtone studenten in rekening

brengen, wordt duidelijk dat Van Mol bezig was/is met zaken die weinig koosjer zijn. Nochtans wordt het moeilijk om hem buiten te werken, schrijft diezelfde Simon Horsten in een bijhorend opiniestuk. De sociale bescherming van universiteitsprofessoren is zo goed, dat ze bijna een moord moeten plegen om te worden ontslaan. De hele affaire doet sterk denken aan de rel rond Fernand Vandamme. Deze frauduleuze filosofieprofessor werd twee jaar geleden buitengewerkt, na een reeks kritische artikels in Schamper en een succesvol studentenprotest (Schamper 435, 437, 438). De aantijgingen tegen hem waren veel ernstiger dan die tegen Van Mol, wegens effectief strafbaar en niet louter deontologisch laakbaar. Niettemin besliste de UGent destijds om hem gewoon op vervroegd pensioen te sturen. Een voorbeeld dat de stelling van Horsten helaas enkel kracht bijzet. ¶

www.schamper.be

Met het oog op morgen… moet je vandaag beslist een kijkje nemen op de website van ArcelorMittal Gent: www.arcelormittalgent.com Een boeiende loopbaan begint met zelfkennis. Waar ben je goed in? En wat wil je het liefst gaan doen? En net zo belangrijk als zelfkennis is de keuze van je werkgever. Hierover willen wij het kort met je hebben. ArcelorMittal Gent (de nieuwe naam van Sidmar) springt in het oog. We zijn een geïntegreerd staalbedrijf, aan de rechteroever van het kanaal Gent-Terneuzen. Iedere stap van het productieproces vindt op ons terrein plaats, van de aanvoer van grondstoffen tot de bekleding van staal. Jaarlijks leveren wij 5 miljoen ton staal aan automobielklanten, aan producenten van huishoudapparaten, radiatoren en meubelen en aan tal van andere industriële ondernemingen verspreid over een groot deel van de wereld. Wij zijn een innovatief en hoogtechnologisch

bedrijf dat voor vele andere bedrijven in de ArcelorMittal-groep als voorbeeld geldt. En dat brengt ons weer bij jou. Precies omdat wij deel uitmaken van een betrouwbare en ambitieuze internationale groep hebben wij je bijzonder veel te bieden. Wij openen ongekende perspectieven voor je. Je kiest voor een meer technische carrière en geeft er de voorkeur aan een dieptespecialist te worden in je vakgebied? Wij rollen de rode loper uit voor je. Of je nu ingenieur bent of econoom, accountant, wetenschapper of technicus, wij geven je graag alle kansen die je verdient. Wij begeleiden je en leiden je op. Wij nemen je op in een enthousiast team van mensen die houden van wat ze

doen en trots zijn op wie ze zijn.Mensen die bereid zijn het beste van zichzelf te geven en samen dag na dag grenzen verleggen. Niet voor niets behoren wij volgens het Corporate Research Foundation tot de absolute top van de werkgevers in ons land. Hou dus onze website in het oog: www.arcelormittalgent.com

UGENT

Laurens Lavrysen Jonas Vandroemme

UGENT WANDELROUTE De UGent Wandelroute toont het neusje van de zalm der universitaire gebouwen, Schamper zocht en vond vooral duivenstront. Het is je vast wel al opgevallen in het straatbeeld: de UGent heeft wegwijzers geplaatst. Het opzet? Een heuse UGent Wandelroute, langsheen alle prominente gebouwen van de universiteit. Schamper moest hier wel misbruik van maken, en leidt je langsheen de meest vervallen kanten van het universitaire patrimonium. Onze wandeling, die wegens conditionele redenen langs slechts een viertal gebouwen liep en zelfs deels met de bus werd afgelegd, begon in de tempel der wetenschap: de Ledeganck. Een inspectie van de kleinere auditoria leerde ons, na enkele complexe goniometrische berekeningen, dat een hellingsgraad van 45 procent het lesgebeuren er niet comfortabeler op maakt. We volgden een schimmelspoor naar de kelder, waar enkele lokalen met verve zijn omgevormd tot heuse stortplaatsen. Vooral het magazijn van Prof. Haegeman verdient een eervolle vermelding. Samengevat kunnen we stellen dat de 28/100, die de Ledeganck kreeg bij een intern onderzoek naar de kwaliteit van de universitaire gebouwen, allesbehalve onterecht is. Eigenlijk doet alleen het proefslachthuis in Melle het noemenswaardig slechter met een score van 19/100. Een korte busrit bracht ons bij de ba-

kermat van de Letteren&Wijsbegeerte. In de Blandijn, die van onze eigen universiteit maar liefst een 52/100 kreeg en daarmee dus nipt slaagde, was het even zoeken naar de vervallen hoekjes. Toen bleek echter dat er achter één van de kelderdeuren een heus biosysteem schuilgaat. Een plek waar duiven kweken als konijnen en mestbanken bij elkaar schijten, en waar hier en daar tussen de duivenstront door nog flarden van de vergane universitaire glorie terug te vinden zijn. We waanden ons bijna in The Birds van Hitchcock, toen een wilde duif langs onze oren scheerde. Schreeuwend liepen we weg tussen de bergen kapotte kasten en bescheten stoelen. Het summum van onze wandeling was echter onze speurtocht doorheen het Rozier-annex-Plateau-complex. Na een korte natuurwandeling in de verloederde binnentuin, alwaar onkruid welig tiert en een palmboompje tevergeefs probeert het geheel een exotische tint te geven, begaven we ons dieper in het hart van het gebouw. Dat het een heus doolhof is, wisten we al langer, maar we waren zeker niet voorbereid op wat ons wachtte op verdieping 1 en 1H. Eigenlijk is dit een enkele verdieping, maar om extra ruimte te verkrijgen, werd er een extra vloer

aangelegd met bijhorende krakkemikkige trappen. Deze gangen werden in een ver verleden bevolkt door het bedrijf Bayer Bioscience, dat met een plaatsgebrek te kampen had. Deze gigantische ruimte staat al jaren leeg en het enige dat je er nu nog terugvindt zijn kapotte stoelen, duivenpoep en lege blikjes. In leszalen waar maar liefst 70 man verblijd zou kunnen worden met de taal der academische kennis, spreekt nu vooral de leegte. Maar treur niet, beste lezer, men heeft grootse plannen met deze vervallen lokalen. De universiteit maakt maar liefst 1.6 miljoen euro vrij om deze vrijstaande ruimte om te toveren tot een heuse bibliotheek voor de Letteren&Wijsbegeerte. De vraag blijft natuurlijk waarom men nu pas op dat idee is gekomen. Je zou sympathie krijgen voor de generaties duiven die aldaar opgroeiden en nu als in een Palestijns drama uit hun woonst zullen worden verdreven. Ondanks al deze ellende, werden de Rozier en de Plateau toch nog vereerd met de flatterende score van 29/100. Onze wandeltocht eindigt aan de grenzen van ons redactielokaal in de Therminal, alwaar schimmel en insijpelend water vrij spel hebben. We moeten nog net geen zakjes zand laten aanrukken, maar toegegeven, je mag toch meer verwachten van zo’n jong gebouw. Al bij al moeten we niet klagen: het gebouw is met 83/100 dan ook bijna met grootste onderscheiding geslaagd. Gelukkig is er licht aan het eind van deze uitzichtloze tunnel der bouwkundige miserie. De universiteit maakt in de periode 2007-2016 maar liefst 233 miljoen euro vrij voor verbouwingen en renovaties, waaron-

Om duizelig van te worden. Foto's door Laurens.

SCHAMPER 456

www.schamper.be

UGENT

der 50 miljoen euro voor de totaalrenovatie van de Rozier en de Plateau. Nochtans lijkt de sloophamer meer aangewezen. Ook de Ledeganck wordt vereerd met meer dan 30 miljoen aan renovatiekosten. De herbestemming van het Technicum aan de Sint-Pietersnieuwstraat ten behoeve van de Pol&Soc is zo maar even 11 miljoen euro waard. Zo ziet u maar, beste lezer, dat de oorlog tegen de verkrotting er een is van vele veldslagen, maar uiteindelijk zal onze Alma Mater zegevierend het slagveld verlaten. Âś

BLAN

THERMINAL 83/100

10 / 5 5 : IJN

ROZIER: 29/100

LEDEGANCK: 28/100 www.schamper.be

SCHAMPER 456

UGENT

STUDENTIKOZE OPENING ACADEMIEJAAR PVN Een plechtige opening van het academiejaar is zo plechtig. Daarom besloot de UGent er ook nog eens een studentikoze te organiseren. Eén waar de student centraal staat. Na Flip Kowlier en Raymond van het Groenewoud was het dit jaar de beurt aan de Gentse volksheld Luc De Vos om het publiek te vermaken. Vroeg inschrijven was de boodschap omdat er slechts voor een 500-tal studenten plaats was. Nochtans zat de aula allesbehalve vol. Het balkon en de banken boven het halfrond waren nogal leeg. Dat kon echter de sfeer niet verpesten. Na een verwelkomingsdeuntje van de ghendtse studentenfanfare volgden enkele vermakelijke toespraken. Vooral die van stuver Matthias Laevens was te smaken. Zo begon hij met “Sta me toe te beginnen met jullie van harte

welkom te heten aan de grootste, de beste, de boeiendste, tofste en meest bescheiden universiteit van Vlaanderen!” Ook stuver Lien Coenen, vice-rector Luc Moens en Gents burgemeester Daniël Termont voerden het woord. Over de nu al 30 000 studenten, de studentenvoorzieningen, de samenwerking met de VUB, met de stad Gent etc. Rector Paul Van Cauwenberge had het in zijn speech over ‘de student als partner van de universiteit’. Hij hield het echter kort, want hij wist nog te vertellen dat hij eigenlijk —net als ons trouwens— vooral voor Luc De Vos was gekomen. Daniël Termont was blijkbaar geen fan, na het eerste liedje moest hij plotseling dingend weg. Het optreden van De Vos leek nogal geimproviseerd (“Oei, tekst vergeten”, “hoeveel liedjes kunnen we nog doen?”,…) De sfeer

was echter fantastisch. Met enkel een goddelijke stem, een akoestische gitaar, een vleugje mondharmonica en het nodige entertainment werd het een intiem en gezellig concertje. Als afsluiter haalde Vos zijn elektrische gitaar nog even tevoorschijn om een liedje te spelen over ene Mia die het licht had gezien. Een oorverdovend applaus was zijn deel. Wie niet gekomen was voor de muziek of voor de toespraken kon trouwens nog altijd genieten van het prachtige plafond van de aula. Of van de gratis receptie achteraf. Het achtergrondlawaai aldaar — de fanfare die uit volle borst studentikoze melodietjes stond te blazen — namen we er dan ook graag bij. De afwezigen hadden duidelijk ongelijk. ¶

www.randstad.be

Volvo Parts Gent zoekt 115 werkstudenten! Je gaat er werken als magazijnmedewerker, een leerrijke job waarbij je de orders voor onderdelen van vrachtwagens en motoren verzendklaar maakt. We bieden je een afwisselende job, in dag of in ploegen, met een grote zelfstandigheid én een betaalde opleiding op de werkplek. Je bent een werkstudent van minimum 18 jaar met eigen vervoer ter beschikking. Je bent minimum 6 weken beschikbaar op jaarbasis gedurende meerdere academiejaren. meer info? Kom langs tijdens ons JobCafé op donderdag 13 november tussen 17u en 20u bij Randstad, Sint-Pietersnieuwstraat 107 in Gent. interesse maar niet vrij op 13 november? Neem contact op met Adinda Dekens of Evelyn Van Rentergem op het nummer 09 235 02 35, mailen kan naar gent_1175@randstad.be.

SCHAMPER 456

www.schamper.be

UGENT

FENIX DUURZAAM PAPIER HIER In 2005 verbruikte elke Belg 353,8 kg papier en karton, daarmee hebben we de twijfelachtige eer om het op een na meest verbruikende land ter wereld te zijn. Hoog tijd om daar iets aan te doen, dachten ze bij de Bond Beter Leefmilieu (BBL). Daarom lanceert BBL nu het project Fenix, waarmee ze een aanzet wil geven tot duurzaam papiergebruik in het hoger onderwijs. Het is de bedoeling dat men zuiniger met papier omspringt en meer gerecycleerd papier gebruikt. Met een ambitieuze oproep tracht de BBL zoveel mogelijk studentenkringen te overtuigen om zich achter haar acties te scharen. Zo zouden verenigingen de kopiecentra moeten overtuigen om – eventueel in ruil voor promotie – de prijs van gerecycleerd papier gelijk te stellen aan die van gewoon wit papier. Ook de sensibilisering van docenten en studenten staat op het programma. De BBL nodigt elke studentenvereniging vriendelijk uit om zich achter deze actie te scharen, geïnteresseerden mogen altijd eens een kijkje te komen nemen op de Fenix-infodag die op 30 november georganiseerd wordt. Inschrijven kan via www.bblv.be/fenix. Voor wat hoort natuurlijk wat, de kring met de meest geslaagde ludieke actie krijgt een studentenfuif cadeau. Dat gerecycleerd papier zeker geen minderwaardig papier is, bewijzen we deze Schamper alweer eens door 24 pagina’s gerecycleerd papier kwalitatief vol te lullen. Als nu de rest van de universitaire goegemeente nog volgt, zal Fenix wel snel uit z’n as verrijzen… ¶ LL

MULTIKILLER33 HEEFT JULLIE HULP NODIG HJD, M.R. Felblauwe ogen, wapperende haren en zonnebankbruin. Gert De Winne, finalist voor Mister Vlaanderen 2008, studeert dit jaar normaal af in de bewegings- en sportwetenschappen. Als enige van de twaalf kandidaten combineert hij studies met de schoonheidswedstrijd. Tot nu toe ondervindt hij hierbij nog geen problemen, maar als hij op 8 december het begeerde kroontje in de wacht sleept, dan moet hij toch zijn prioriteiten stellen. “Ik vrees dat fulltime Mister en fulltime student zijn een utopie is.” Voorlopig echter heeft het studentenleven wel zijn voordelen. Flyeren wordt gemakkelijker en met één poster in een uniefgebouw bereikt hij meteen een pak mensen. Van flyeren gesproken, Gert zoekt nog enkele knappe dames en heren om hem bij te staan in zijn campagne… Voelt u zich aangesproken? Op de vraag wat hij vindt van het voorstel om LO als keuzevak te introduceren, is zijn antwoord verdeeld. Enerzijds vindt hij dat de jeugd slecht bezig is op het vlak van gezondheid, maar anderzijds betwijfelt onze knapperd of dit wel de juiste mensen zal bereiken. Dit is echter toekomstmuziek, nu telt enkel de Mister Vlaanderen titel. De weg naar de overwinning is niet bepaald onaangenaam. Volgens Gert immers, is de sfeer onder de finalisten nogal “zotjes”. “We komen echt wel goed overeen, elkaar pesten en plagen, alles om plezier te maken”, benieuwd welke backstagescenario’s dit oplevert! Bij elkaar controleren of alles nog strak zit, is niet meteen nodig. Gert gebruikt hiervoor zijn eigen spiegel. En wat met die bekendheid? Gert heeft toch al enkele kwijlende fans, zijn babysitkindjes vinden hem een échte beroemdheid.

Voor meer informatie: www.mistervlaanderen.be of contacteer Gert zelf via multikiller33@hotmail.com ¶

www.schamper.be

SCHAMPER 456

WETENSCHAP

GENOOM POPULIER GEKRAAKT

ZIE!

Vanuit ecologische hoek wordt er vaak argwanend gekeken naar biotechnologie. Gentse wetenschappers bewijzen echter dat ecologie en genetische manipulatie hand in hand kunnen gaan. Vorig jaar werd immers het eerste bomengenoom, dat van de populier, gekraakt. Milieuvriendelijke toepassingen lijken eindeloos, ook de Gentse afdeling van het interuniversitair onderzoeksinstituut VIB (Vlaams Instituut voor Biotechnologie) draagt haar steentje hieraan bij.

KRAKEN GENOOM Het ontcijferen van de DNA-code van de populier ging evenwel niet op eentwee-drie. Een consortium met wetenschappers van over heel de wereld werkte hieraan mee. Bio-informaticus Yves Van de Peer stond aan het hoofd van de Gentse tak van dit onderzoek. “Men bepaalt eerst de genoomsequentie, wat tegenwoordig in een soort fabriek gebeurt waarbij men automatisch de volgorde

EMILE ZOLA-PRIJS Zola haalde er zich een veroordeling tot een jaartje cel mee op de hals, maar zag ook een Avenue Parisienne naar zich vernoemd: het neerpennen van vlijmscherpe essays was ooit een heroïsche bezigheid. Soortgelijke faam zal je met de Emile Zola-prijs hoogstwaarschijnlijk niet verwerven, maar een publicatie in het tijdschrift Samenleving en Politiek is er ook niet naast, toch? Geëngageerde jongeren die met een pen overweg kunnen, krijgen de kans hun meest prikkelende ideeën over maatschappij en politiek in de vorm van een essay te gieten en het bekomen stukje literair dynamiet vervolgens vóór 19 december 2007 in te zenden. De jury wordt voorgezeten door Carl Devos, politicoloog aan onze universiteit, en verder wordt ze bevolkt door onder meer Marc Reynebeau en Tom Naegels. MVH

SCHAMPER 456

De lat ligt dus tamelijk hoog, maar gooi je ganzenveer vooral niet vroegtijdig in de ring: ook déze mensen kunnen verrast worden. Uit de werken ingediend door de laureaten van de vorige editie (‘Democratie, maar met mate’, ‘Echo en Narcissus, over ‘de publieke opinie’ en andere moderne politieke mythes’ en ‘De geboorte van de leegte’) blijkt duidelijk dat je de gevoelige thema’s niet uit de weg hoeft te gaan. Er wordt op zoek gegaan naar jonge auteurs die scherp, uitdagend en indien nodig ongenadig durven te zijn, maar bovenal een onderbouwd betoog voeren. Voor het volledige wedstrijdreglement en de winnende werken uit de voorgaande edities kan je terecht op de website van Samenleving en Politiek: http://www. sampol.be (doorklikken op ‘Zola-wedstrijd’). Nog een klein detail: de drie uiteindelijke winnaars ontvangen een geldprijs van respectievelijk €600, €300 en €150. ¶

van het DNA vaststelt. Als je dat doet voor het hele genoom – zoals men dat bij de mens ook gedaan heeft – bekom je een enorm lange vierlettercode. Bio-informatici ontwikkelen software die bepaalde structuren in het genoom herkennen die wijzen op een gen. Wereldwijd hebben bio-informatici zo bijna 50.000 genen ontdekt in het populierengenoom.” “Als je wil ingrijpen in bepaalde processen van een organisme moet je eerst een overzicht hebben van alle genen die in zo’n proces meespelen, dat kan je natuurlijk pas wanneer je het hele genoom bepaald hebt. Dergelijk onderzoek noemt men tegenwoordig systeembiologie: het bestuderen van netwerken van interacties tussen genen.” “Het kraken van het populierengenoom is net zo interessant omdat het het eerste genoom van een boom is dat bepaald werd. Men had wel al het genoom bepaald van Arabidopsis, een soort klein onkruid. Maar economisch en ecologisch is de waarde van die plant nul. Populieren hebben daarentegen wel een heel groot economisch belang, denk maar aan de papierindustrie.”

TOEPASSINGEN Binnen het VIB werken onderzoekers nu volop aan toepassingen van deze kennis, Eric Messens is een van hen. “Als je bijvoorbeeld de groeikwaliteit van de boom zou verbeteren, kan je het tekort aan hout waar we in de toekomst voor staan voor een gedeelte opvangen. Bomen die bijvoorbeeld 20% beter groeien dan anderen, zorgen voor een opbrengst die 20% hoger is, waardoor je voor een-

www.schamper.be

zelfde oogst ook 20% minder grond nodig hebt.” “We proberen het ligninegehalte (lignine is een stof in de celwand van hout) te wijzigen. Als je het ligninegehalte verlaagt geraak je gemakkelijker aan de cellulose, wat bijvoorbeeld gebruikt kan worden voor de aanmaak van bio-ethanol. In tegenstelling tot voedingsgewassen, heb je bij bomen ook het voordeel dat je geen landbouwgrond moet opofferen voor de kweek ervan. De aldus bekomen biomassa kan omgezet worden in brandstof. Je kan een motor niet volledig op bio-ethanol laten draaien, maar je kan wel 5 à 10% ervan mengen met gewone benzine. Cellulose wordt ook gebruikt voor de productie van papier. Als je het ligninegehalte verlaagt heb je daarvoor dan ook minder chemicaliën nodig, waardoor je het milieu minder belast.” “Een hoger ligninegehalte kan dan weer de calorische waarde van het hout verhogen, waardoor het hout beter als brandstof dient. Het voordeel van houtverbranding is dat, wanneer je de gekapte bossen herplant, de planten de CO2 opnieuw absorberen. Als je petroleum verbrandt, wordt dat echter nooit vervangen en stijgt de CO2 globaal gezien.” De toepassingen van het gekraakte populierengenoom lijken kortom eindeloos te zijn. Zelfs de grootste biotech-scepticus kan nu nog moeilijk ontkennen dat deze technologie de mogelijkheid biedt om de kwaliteit van ons leefmilieu ingrijpend te verbeteren. ¶

www.schamper.be

WW, F.D. U bent, wegens uw christelijke achtergrond, tegen condoomgebruik? U verdedigt de vrouwenbesnijdenis als het hoogste goed? U houdt wel van partnergeweld? Dan hebt u gelijk dat u weggebleven bent van een internationaal symposium aangaande seksuele en reproductieve gezondheid, georganiseerd door onze eigenste UGent-prof Marleen Temmerman. Een pluim voor haar! Wetenschappers van over heel de wereld kwamen er tezamen en tackelden er onder haar kordate leiding bovenstaande netelige kwesties. Het antidopinglab van de UGent levert puik werk. Althans volgens het Wereld Anti-Doping Agentschap (WADA), want van die gulle schenkers krijgt het 478 000 dollar ter ondersteuning van 4 op stapel staande onderzoeksprojecten. Dit is een op zijn minst opmerkelijke prestatie, want wegens de strenge normen van het WADA geniet slecht één op de vijf projecten van die ondersteuning. Het antidopinglab scoorde met projecten betreffende het misbruik van astmamedicijnen en verbeterde analyses van urine. Wielrenners aller lande, u weze gewaarschuwd, draag zorg voor uw pis!

De veelkauwers onder ons kunnen op hun twee oren slapen. David Milov, een Amerikaanse kinderarts uit Orlando, verzekert in Scientific American dat kauwgom inslikken niet schadelijk is. Bovendien is de oude mythe dat het zeven jaar duurt om kauwgom te verteren helemaal bij de haren gesleurd. Volgens Milov zou dit immers betekenen dat iedereen die ooit een kauwgom ingeslikt heeft in de afgelopen zeven jaar sporen daarvan heeft in zijn spijsverteringskanaal. Deze sporen zijn er echter niet. De elastomeren, de chemische naam voor de stof waarvan onder andere rubber gemaakt is, in kauwgom worden nochtans niet verteerd door ons lichaam. Het is waarschijnlijk dat ze iets trager dan andere stoffen door ons lichaam passeren en daar onbeschadigd weer uitkomen. Dit betekent niet dat het aan te raden is om kauwgom in te slikken, Milov behandelde de afgelopen jaren al drie kinderen die leden aan een verstopping in de darmen door een kauwgomprop. Over tandglazuurbeschadiging, irritatie van je omgeving wegens voortdurend gesmak en een imago dat zelfs in het begin van de jaren negentig al een beetje fout was, zwijgt Milov in alle talen. ¶

KORT

WETENSCHAP

COMMENTAAR?

Suggestie voor een artikel? Mail ons op wetenschap@schamper.ugent.be

SCHAMPER 456

WETENSCHAP

JE LICHAAM VOOR DE WETENSCHAP EN VEEL GELD VOOR JE LICHAAM DRUG, het centrum voor geneesmiddelenonderzoek aan het UZ, is steeds op zoek naar proefpersonen. Wie meedoet krijgt er voldoening, maar vooral veel geld voor. Voor studenten is meedoen aan een studie van DRUG zowat de ideale manier om extra zakgeld te verdienen. Je hoeft enkel wat pilletjes te slikken en een paar dagen in het ziekenhuis te blijven voor tests en observatie. Afhankelijk van de studie waar je aan deelneemt, krijg je enkele honderden tot duizenden euro als vergoeding. De grootte van die vergoeding heeft niet te maken met het risico dat je loopt, maar wel met hoe belastend de studie is: Of je vaak naar de unit moet, lang moet blijven, een ganse batterij tests moet ondergaan… In het verleden bracht een onderzoek naar de veiligheid van Yacult, waarbij je enkel twee stoelgangstalen binnen moest brengen, bijvoorbeeld ongeveer 200EUR op. Van een studie met een nieuw medicijn tegen schizofrenie, kon je echter al vlug 3000EUR rijker worden, maar dan moest je wel bereid zijn om 17 dagen onafgebroken in het ziekenhuis te blijven. Genoemde vergoedingen zijn bovendien belastingvrij, al is dat bij studenten niet echt relevant. Voor wie het financiële argument niet voldoende is: je helpt via een deelname aan een DRUG-studie ook de medische wetenschap vooruit. Op die manier werk je misschien mee aan een medicijn om je zieke oma te genezen. Of nog beter: jezelf. Je krijgt dus veel geld voor weinig werk en helpt er nog eens andere mensen mee. Waarom staat dan niet de ganse studentenbevolking te trappelen om mee te doen aan studies van DRUG? Misschien omdat ze te gevaarlijk zijn? Ja en neen. Natuurlijk 12

SCHAMPER 456

gaat het om experimentele medicijnen en is er een groter risico dan wanneer je een Dafalgan neemt tegen de hoofdpijn of een aspirine tegen bloedklonters in het vliegtuig. Niettemin zijn de voorzorgsmaatregelen die genomen worden indrukwekkend. Vooraleer iemand kan deelnemen aan een studie, wordt die persoon immers grondig getest: wie niet helemaal in orde is, wordt niet tot de studie toegelaten. En de criteria zijn streng, maar gerechtvaardigd: rokers worden zo goed als altijd uitgesloten, zo ook mensen die enige vorm van medicatie gebruiken. Vrouwen mogen al helemaal niet deelnemen, tenzij ze onvruchtbaar zijn, om negatieve gevolgen van medicijnen niet op het nageslacht over te brengen. Risicodoelgroepen worden dus op voorhand geweigerd, maar ook tijdens het onderzoek houdt DRUG de proefpersonen nauwgezet in de gaten: bloed wordt geprikt, hartslag gecheckt en urine gescreend op sporen van drugs. Alle potentieel gevaarlijk voedsel – zoals pompelmoessap, chocolade en alcohol – wordt aan restricties onderworpen. Ook nachtarbeid en stresserende activiteiten zoals topsport, moeten proefpersonen achterwege laten. Bij het inchecken kan je gefouilleerd worden en wordt je bagage ingekeken, aangezien eigen eten en

drank verboden zijn. Gedurende je verblijf eet je dus ziekenhuisvoedsel. Niet meteen het smakelijkst, maar wie toch tegen de opgelegde regels zondigt, kan een boete oplopen. Rond geneesmiddelenonderzoek mag dan wel de schijn van gevaar hangen, echt gerechtvaardigd is dat niet. Ook het beeld van een kamer vol mannen die elk op hun eigen bedje misselijk liggen te wezen en compleet plat gespoten zijn, als waren ze onder handen genomen door Josef Mengele, ligt ver van de realiteit. De DRUG-dienst lijkt qua sfeer nog het meest op een kalme jeugdherberg, waar mensen van allerlei slag zich op hun gemak bezighouden met boeken te lezen, te computeren, televisie te kijken en af en toe een douche te nemen. Wie zich zorgen maakt om het missen van enkele lessen door een deelname aan een studie, kan zijn schuldgevoel dus zonder twijfel wegstuderen tijdens het verblijf. Enthousiastelingen kunnen een mailtje sturen naar drug@uzgent.be om zich in de schrijven, dan word je op de hoogte gehouden van nieuwe studies. Wie in het verleden al meegedaan heeft, kan vrienden aansporen: sinds een tijdje krijg je per nieuwe proefpersoon die je aanbrengt een FNAC-bon van 25EUR. ¶ www.schamper.be

6jiZjgh" Zc lZgZaYX^cZbV ^c YZ VaaZgWZhiZ dbhiVcY^\]ZYZc/ JîhiZ`ZcY WZZaY! ]ZaYZgZ 9daWn Y^\îVaZ àVc` Zc bdYZgc oîXdb[dgi#

I]Z VhhVhh^cVi^dc d[ ?ZhhZ ?VbZh Wn i]Z XdlVgY GdWZgi ;dgY

]ZZ[i dd` e d d ` H ^d Y ij H bXV[ ZZc jc^Z` ;^a

* 8>C:B6¼H ;>AB86;w H^ci"6ccVeaZ^c +( .%%% <Zci q IZa/ %. ''* %- )* q lll#hijY^dh`dde#WZ

SATIRE

KORT

HOONGELACH

Willem Wybo

BURGIES IN MOEILIJKHEDEN EERSTEJAARS KRIJGEN HET DEKSEL OP DE NEUS Soms zien we ze lopen over straat. Alleen. Gehaast. Met grote stapels boeken, klaar om te studeren tot de zon weer opkomt. Maar meestal zien we ze niet. Ze verstoppen zich in hun fort, hun tempel van de wijsheid, daar bovenop de Jozef Plateau. Daar wijden ze zich aan de Wetenschap en de Techniek – de enige Ware Kunsten – om alzo na vijf jaar hard labeur te kunnen pronken met hun diploma, een diploma waarmee ze vette salarissen binnenrijven. Maar select is het gezelschap van Grote Geesten dat zich daar bevindt, en moeilijk is het om erbij te horen, vraag dat maar aan de eerstejaars. Die kan men namelijk in ruwweg 2 groepen onderverdelen, zijnde een overgrote meerderheid die buist en een piepkleine minderheid die met veel moeite slaagt. Ik heb het voorrecht in beide groepen connecties te hebben en kan u aldus een unieke en nog nooit neergeschreven inkijk geven in wat er omgaat in hun hoofden. En wat betreft de tweede groep, is dat niet veel. Slechts aan studeren kunnen zij denken, anders zouden zij niet slagen.

ARCHEOLOGIE VAN DE GEEST SD Een interdisciplinair team van de universiteit van Leipzig vatte enige tijd terug een project aan met als doel beweringen die door de eeuwen heen door wijsgeren waren voorgesteld, te testen en te kijken hoeveel er de falsificatiepogingen overleefden. Onlangs deelde de onderzoeksgroep enkele interessante tussentijdse resultaten mee. Hoofd van de groep, Frank Müller, vertelt: “Eén van de eerste hypothesen die we onderzochten was de mate waarin de wereld het resultaat is van de geobjectiveerde wil, zoals Schopenhauer aannam. Dat was meteen een domper op het onderzoek, want die claim bleek geheel ongegrond te zijn. Uren hebben we gezwoegd aan onze spectrochemische analyses, uren heb-

SCHAMPER 456

Studeren en nog meer studeren, lange nachten in het schamele licht van een bureaulampje. Eenzaam en afgesloten van de wereld. Vrienden hebben zij niet, laat staan een lief. Maar ach, ergens ze zijn gelukkig, die jongens. De eerste groep is een stuk minder happy. Zij komen daar binnen met dollartekens in de ogen, dromend van een kast van een villa met een zwembad, een tuinman, een collectie ferme terreinwagens en een Poolse schoonmaakster die voor weinig geld veel doet. En die 5 jaar? Tja, dat lukt wel. Maar helaas, dat valt tegen, want na enkele weken moet zo’n jongen — of meisje — vaststellen dat hij of zij langs geen kanten nog mee kan. Eén voor één spatten de dromen uiteen. Dat begint bij analyse. Poef, daar gaan de dure auto’s, een klein Opelletje zal ook wel volstaan. Dan wordt meetkunde Chinees en, poef, daar verdwijnt de tuinman. Dat wordt zelf wieden. Daarna volgt chemie. Poef, daar gaat het zwembad. En discrete wiskunde, wie had dat ooit kunnen denken! Vergeet de villa, in een appartementje kan je ook slapen. Tot slot, als trieste

ben we door data zitten pluizen, maar niks kwam naar boven.” Verdere teleurstellingen waren onder meer de theepot van Russell (niet te vinden) en het ding-an-sich van Kant (in principe niet kenbaar). De archeologen van de groep hadden meer succes, en vonden wat “zonder twijfel het ideale bed moet zijn — dat waar reeds Plato over sprak”, zo vertelde ons een enthousiaste Müller. Het team wil zich echter gaan concentreren op de Duitse filosofie. De volgende stellingen aan de beurt zijn onder meer “De joden zijn een kleingeestig volkje” (Schopenhauer) en “Het absolute is de geest, en de geest is de realiteit” (Hegel). Wijsgeren zijn niet tevreden met de resultaten, omdat ze “de wezenlijke aard van wijsgerig onderzoek miskennen”, aldus Marvin Plantega. Waarop Müller: “ons onderzoek is maar een ladder”. ¶

einde, zelfs informatica, en aiaiai, ook de Poolse kuisvrouw trekt zich terug. Een mens zou voor minder depressief worden. Zo ook die jongens. Ze zoeken hun toevlucht tot de alcohol, wat leidt tot overlast tijdens de lessen, belachelijke artikels in De Morgen en veel agressiviteit, want ze zijn jaloers op die selecte groep die het wel aankan en neerkijkt op hen, en hen uitlacht en pest, en kwetsende dingen zegt, genre ‘whahaha, kunt ge dat nu geloven, die kan nog niet eens een derdegraads differentiaalvergelijking met veranderlijke coëfficiënten oplossen, of de massa-energieomzetting berekenen bij thermonucleaire kettingreacties in extreem hete plasmabollen. Wat een oetlul! Hoe gaat die ooit aan een vrouw geraken?’ Het spreekt voor zich dat de stoppen van die jongens daardoor wel eens durven doorslaan, en er traantjes kunnen volgen, en muilperen uitgedeeld worden, en lichtgewonden vallen, en — als niemand ingrijpt — zelfs zwaargewonden. Het valt dus te hopen dat de universiteit klaar en duidelijk op papier staan heeft niet verantwoordelijk te zijn voor ongelukken en geweld in haar gebouwen, in het bijzonder die op de Jozef Plateau. De schadeclaims en dokterskosten zouden wel eens hoog kunnen oplopen. ¶

www.schamper.be

OPINIE

FLIRTEN IN AUDITORIA

Voor wie net als ik in een klas zit met 6 meisjes, zijn de algemene vakken een zeer welkome afwisseling wat betreft het decor. Niet dat we elkaar niet kunnen luchten, maar een beetje aanwezigheid van het mannelijke geslacht doet steeds opnieuw wonderen voor ons humeur (lees: ego). We schrijven dinsdag: keuzevak politicologie. Mijn vriendin en ik hebben goed gekozen. Op tijd zijn we altijd (zitplaatsen zijn schaars bij Carl Devos), dus elke week opnieuw genieten we van wat de pol-soc-com aan mannelijk schoon doet binnenstromen in het auditorium. Ze zijn een aangenaam gespreksonderwerp tijdens de pauzes, die studenten en af en toe kom je wel eens een verdwaald exemplaar tegen in de cafetaria. Het blijft natuurlijk bij bewonderen, onze vriendjes in gedachten. De mannelijke bevolking durft echter wel al eens over te gaan tot echte actie. Behoedzaam komen ze naast je zitten. Na een korte observatie slaan ze toe en

Schamper laat zich tweewekelijks van zijn Schamper laat zich tweewekelijks van zijn meest ﬁlantropische kant zien en plukt de meest lantropische kant weg zien van en plukt de meest ﬁamusante quotes de vermeest amusante quotes weg van de verschillende studentenfora. schillende studentenfora. JV “Als ge niet met de glimlach in een pony-kadaver kruipt, moet ge geen diergeneeskunde studeren. Aja.” (Bram stelt zich pertinente vragen bij het nieuwe doopreglement.) “Niemand wint. Het gevecht wordt wegens uitputting na 17 seconden stopgezet. Beide partijen hebben een jumbofles cola en 6 marsrepen nodig om er bovenop te komen.” (mddrfkkr kan écht niet kiezen wie zou winnen in een partijtje worstelen tot de dood: Geert Lambert, of Hans Pijpelink.) “Ben jij nu werkelijk naïef of zo? Ils nous ont volé la Flandre.” (grossfaz is terug, we begonnen ‘m haast te missen.)

www.schamper.be

schudden ze een openingszin uit hun mouw. We hebben er al wat gehoord. De saaiste en meest gebruikelijke blijft: ‘Wat studeer jij?’. Waarna er een vervelende uiteenzetting volgt van alle vakken en waarom je de richting volgt. Als studente Indologie kan zo’n uitleg lang duren. Nog zo’n voltreffer is de algemene en dus veilige ‘Van welke prof hebben we les?’. De vreemdste en ingewikkeldste zin dit jaar kwam van de persoon die ‘mij zag zwaaien naar iemand aan de andere kant van het auditorium die toevallig ook op zijn trein zat en of ik ook communicatiewetenschappen deed’. Euhm, neen. We stellen het wel op prijs hoor, die directe aanpak. Maar volgens mij is een beetje subtiliteit wel aanbevolen. Het klinkt waarschijnlijk zeer cliché, maar een paar welgemikte blikken doen ons nog altijd smelten. Mij toch. Denk even mee: je zit met 600 medestudenten in een auditorium. De les is interessant, maar je aandacht erbij houden zit er niet in. Je kijkt wat rond en plots

“In wezen werkt het oorlogscommunisme het best als een stormram” … “Politiek is een machtsstrijd, geen Bobbejaanland. De sterkste ideologie wint.” (Praetorian, terug van nooit weggeweest. Voorwaar, ik zou niet weten wie zou winnen in een partijtje worstelen tot de dood, grossfaz of Praetorian. Tough one.) “Mensen zullen altijd wel een excuus hebben om elkaar de kop in te slaan. Dat is onze natuur.” (stropken vindt ethiek keisaai.) “Aha, ik vroeg mij al af waarom mannen na een vasectomie geen olifantenballen krijgen.” (stropken is by far mijn nieuwe favoriete forumgebruiker.) “Barcelona is geen slechte plaats om een anaal avontuurtje te zoeken trouwens. All week long als ge wilt.” (Come

COMMENTAAR?

Wat een dikke zever! U wil reageren? Surf naar onze site en plaats je reactie onder het artikel.

Undone toont een diepe interesse voor Barcelona.) De quotes werd gesprokkeld op de fora van VGK-flwi, Filologica en Politeia. Met toestemming van het internet. Laten we de wijze woorden van ene Thelma ook niet vergeten: “Tja, ‘t grote voordeel van een forum is de anonimiteit é.” (Jammergenoeg wel, Thelma, Jammergenoeg wel.) Als toemaatje: op wiet.nl is een discussie gaande of je, als je een gat naar de andere kant van de wereld graaft, met je kop vooruit of met je voeten vooruit uit dat gat komt wanneer je er in springt. “Als je dan in het midden van de aarde bent ga je dood omdat daar lava zit.” (Wijze woorden, Shady, wijze woorden.) ¶

SCHAMPER 456

HET VOLK

Flirten in auditoria, het is vast decennia oud. Maar spannend is het nog steeds.

kruist je blik die van een ander, toevallig een student die er best leuk uitziet. Je kijkt weg – staren is immers niet romantisch – maar af en toe voel je toch de neiging nog eens om te kijken. Waarop hij ook net toevallig naar jou kijkt. Met een beetje geluk vind je elkaar de week daarop terug en zijn ook deze 2 uur en 3 kwartier de moeite. Je snapt vast wel dat deze wekelijkse blikken veel langer meegaan dan één openingszin. Bovendien weet je als man meteen of de studente in kwestie je ziet zitten of niet. Dan ben je ook verlost van een zoektocht naar een originele slagzin. Mannen, laat jullie niet ontmoedigen als jullie aanhanger zijn van de openingszin. Na al dat blikken uitwisselen moet het er immers ooit van komen. En ja, ik weet het, het is veel gevraagd. Maar heeft iemand ooit beweerd dat vrouwen makkelijk zijn? Kijk gewoon een paar keer diep in onze ogen. ¶

COLUMN

Marjolein Roelandt

CULTUUR

Simon Leenknegt

Muzikale orgasmen, atoombreinen, burleske ketchupinferno’s en strak ontworpen servettenhouders. Is uw interesse reeds gewekt?

dadige ketchupinferno dat Head Shop/Shop Head heet, verdient gewoon een tweede vermelding. Dit overzicht van McCarthy’s werk van 1966 tot 2006 loopt nog tot 17 februari. Te midden van al dat geweld vertoont het SMAK ook nog twee films van Amerikaans kunstenares Daria Martin met de klinkende namen Birds en Harpstrings and Lava.

BIJLOKE Voor de student die het beu is om te luisteren naar het gitaargejengel en synthesizergepriegel dat doorgaat voor popmuziek, biedt de Bijloke soelaas. Adventscantaten van Bach door het Collegium Vocale van Gent, onder leiding van Philippe Herreweghe? Concerto Köln en Gerard Hambitzer die Mendelssohn en C.P.E. Bach brengen? Faheem Mahzar die raga’s en soefiliederen speelt? November Music festival 2007? Denk maar na over al die muzikale orgasmen die u reeds gemist hebt.

THEATER

DEMOCRAZY

ZIE!

Wie popmuziek niet beu is, maar het graag allemaal wat uitdagender wil, die draagt Democrazy een warm hart toe. Deze kornuiten organiseren op 16 november met Mystic een heus drum’n’bassfestijn. De dag erna doen ze de hartjes van menig liefhebber van blieptechno sneller slaan met alweer een editie van Ultra. En de kers op de taart, dat is een optreden van Creature

SMAK Enkele Schampers geleden werd Paul McCarthy al eens vermeld in deze rubriek, maar het burleske en geweld-

KING OF BUBBLES IDJ Tom Mcrae, één van de beste Britse singer-songwriters, stond op 8 oktober in onze Vooruit. Naar eigen zeggen trekt hij in eigen land nauwelijks volk, maar bij ons lokt hij wel volle zalen. Reeds voor de derde keer sinds zijn nieuwste album King of Cards wist de melancholist het publiek te bekoren met een verzameling van zijn beste liedjes uit dit album en alle voorgaande. Tijdens Got a suitcase, got regrets werd de stilte hem te veel, stopte hij met spelen en voerde hij ons mee naar het moment waarop hij het nummer had geschreven. Zo bleef de hele avond

with the Atombrain in de Charlatan op 21 november, die er hun nieuwe cd komen presenteren.

SCHAMPER 456

Theater, dat mag in deze cultuurkort natuurlijk niet geweerd worden. Het Nieuwpoorttheater heeft het collectief Abbatoir Fermé nog eens over de vloer met twee voorstellingen, namelijk Hard Boiled van 7 t.e.m. 10 november en Tourniquet van 13 t.e.m. 15 november. “Expect the unexpected” wordt ons beloofd. Dat schept, euh, hoge verwachtingen. “Laat er dans zijn!”, sprak Vooruit en zo geschiedde het dat Or else nobody will know op 14 en 15 november en I/II/III/IIII op 16 en 17 november zouden plaatsvinden.

magisch, met hier en daar een meezinger van formaat waarbij we dachten even een glimlach te zien verschijnen om zijn lippen. Mcrae mocht tot twee maal toe terugkomen voor een bisnummer (o.a. een prachtige versie van Bloodless ). Ook de zeepbellen die wij eerder op het Cactusfestival hadden aanschouwd, waren weer van de partij tijdens Boy with the bubblegun en zorgden voor een fantastische afsluiter van een avond vol kwellende, maar mooie liefdesliedjes. ¶

DESIGNMUSEUM De kans is groot dat u bij het horen van de namen Ettore Sottsass en Christopher Dresser het zal horen donderen in een niet nader te noemen Duitse stad. Beider heren waren designer en niet van de minste. Sottsass heeft nog ontwerpen gemaakt voor de legendarische Olivetti schrijfmachines en Dresser wordt zonder schroom omschreven als de eerste industriële ontwerper. Met andere woorden, u zal zich nog tot 13 januari kunnen vergapen aan strak ontworpen pennenbekers en servettenhouders in het Designmuseum. Surf en verblijd: www.debijloke.be/ www.democrazy.be/ www.smak.be www.nieuwpoorttheater.org www.vooruit.be http://design.museum.gent.be/ ¶

www.schamper.be

FILM

CULTUUR

Nils Wandels

FILMFESTIVAL: LOU REED'S BERLIN voegd. Deze bieden het geheel echter geen meerwaarde, en slagen er niet in de sfeer te scheppen die het album uitademt. Enkel de surrealistische beelden die tijdens ‘The Bed’ op het scherm verschijnen zetten de muzikale ervaring extra kracht bij. De muziek zelf staat als een huis, met mini-orkest, sterke drumpartijen en epische gitaarsolo’s bij momenten, en hoewel Lou erin slaagt elke noot anders te zingen dan op de lp, blijft dit een zeer aangename luisterervaring. De stem van Reed schokt en schort, maar wanneer in ’s mans carrière was dit niet het geval? De hoge noten laat hij wijselijk over aan het meisjeskoor. De podiumprésence van de man laat echter te wensen over – die is te vergelijken met die van je gemiddelde emmer water – en het rockimago van weleer heeft moeten plaatsmaken voor gerimpelde handen en een gigantische montuur op de neus. Maar opa is zijn talenten nog niet verleerd en de muziek weet nog steeds te overtuigen. Hoed u dus voor al te hoge verwachtingen, deze film bevat geen weetjes, extra’s of baanbrekende interviews met de meester zelf, enkel een verzameling tijdloze songs die u op verzorgde wijze worden voorgeschoteld, en daar kunnen wij perfect vrede mee nemen. ¶

LA RUSTICA BPLD Studenten zijn arm en krijgen niet genoeg zakgeld. Dat de Brug elke avond stampvol zit en haar spaghetti’s überhaupt kwijtraakt, zegt al genoeg. Gelukkig kunnen we voor goedkoop voedsel nog elders terecht. Bijvoorbeeld bij La Rustica, zo goed als de overbuur van het grootste resto in Gent. Voor slechts een paar euro’s meer kan je er immers een pak lekkerder eten: de pizza’s zijn meer dan in orde en ook de pasta’s vallen te pruimen. Bovendien word je aan tafel bediend, valt er wijn te bestellen en is de setting ook een stuk charmanter. Al zegt dat laatste natuurlijk meer over de Brug dan La Rustica zelf. In essentie wissel

www.schamper.be

je een pre-glasnostsfeertje om voor een kitscherig decor dat zo weggelopen lijkt uit het eerste deel van La Meglio Gioventu. Hoewel qua prijs-kwaliteit één van de beste eetgelegenheden in Gent, blijft het duidelijk dat de winst elders moet gehaald worden. Een tafel naast de toiletten weiger je bijvoorbeeld maar beter, wegens reële kans op geurhinder. Daarnaast zou je niet de eerste zijn die een nauwelijks Engels sprekende serveerster tot tweemaal toe terugstuurt omdat de rekening niet klopt. Lekker eten voor weinig geld dus, maar verwacht geen extra’s. La Rustica is zowat het prototype studentenrestaurant, waar je als volwassene enkel nog naar terugkeert uit nostalgie. ¶

SCHAMPER 456

UIT ETEN

NW 33 jaar na de release van zijn absolute meesterwerk ‘Berlin’, dat in 10 songs het tragische leven verhaalt van het junkie-koppel Jim en Caroline, besloot Lou Reed dan toch een integrale opvoering van het album op poten te zetten met mini-orkest en koor ter zijner beschikking. Voor wie deze gelegenheid live niet kon bijwonen is er nu de film ‘Lou Reed’s Berlin’, te bezichtigen op het filmfestival Gent. Na een kort voorwoord door Roel van Bambost worden de lichten gedimd en is het in spanning wachten op wat zal komen. Een koortje begint met een stukje van het nummer ‘Sad Song’, waarna Lou zelve op het podium verschijnt en het openingsnummer ‘Berlin’ inzet. Hierna kabbelen we het hele album door, en volgen we Jim en Caroline in hun neerwaartse spiraal van geweld, overspel en drugs met als eindhalte Carolines zelfmoord. We worden na de voltrekking van de katharsis nog getrakteerd op een drietal bisnummers, waaronder de magistrale Velvet Underground-song ‘Candy Says’, dat op gevoelige wijze wordt gebracht door Antony Hegarty, die daarvoor reeds de backingvocals verzorgde. ‘Lou Reed’s Berlin’ is dus wel degelijk een concertfilm, waar sporadisch beelden van Caroline (gespeeld door Emmanuelle Seigner) en Jim worden tussenge-

CULTUUR EN UITGAAN

Axel De Backer

EEN GESMAAKT

FILMFESTIVAL LAND OF SAND & SORROW In tijden waarin ex-vice-presidenten documentaires maken over het langzaam creperen van de planeet, is het voor enkele nobele zielen bijlange niet zo gemakkelijk meer om de mensen naar de cinema te lokken met een goede, ouderwetse documentaire over stervende Afrikanen. Zo moeten ook de mensen achter Land of Sand & Sorrow gedacht hebben, want om hun verslag over de genocide in Darfoer toch nog in de belangstelling te krijgen, lieten ze de voiceover dan maar inspreken door niemand minder dan George Clooney. Een belachelijk knappe eigenaar van een stukje 19e eeuws onroerend goed aan het Lago di Como die ons wat gaat sensibiliseren over wreedheden in sub-Sahara Afrika? Wie had gedacht dat hippies ooit ook wat cynisch gingen worden. Niet dat dit een reden is om dit relaas over de Soedanese genocide af te breken, want laten we eerlijk zijn, moesten wij George Clooney wezen, we hadden wel leukere en beter betaalde bezigheden gevonden voor onze perfecte bariton. Land of Sand & Sorrow is dan ook een aangrijpende documentaire geworden, die helaas de ijzersterkte momenten te vaak afwisselt met melige interludia. Zo moeten zelfs de Hans van Temsches onder ons even slikken als ze een aantal kindertekeningen over groepsverkrachtingen en executies door beeld zien gaan, maar evenzeer zullen zelfs de Ingeborgs onder ons meewarig zuchten bij interviews met enkele naïeve Amerikaanse pubermeisjes. Een sterke film waarvan de scherpe kantjes helaas iets te zeer werden afgevijld.

IN MEMORIA DI ME Soms vergeet een mens al eens waarom hij schimmige Europese arthouseproducties zo graag links laat liggen. In Memoria di Me heeft die vergetelheid echter nog eens genadeloos afgestraft. Deze Italiaanse prent kondigt zichzelf aan als een ingetogen psychologisch drama over intriges in een Venetiaans klooster. En als In Memoria di Me iets niet is, is het wel een psychologisch drama. Er is wel een poging tot verhaal natuur18

SCHAMPER 456

lijk, de film volgt het wedervaren van de jonge novice Andrea in zijn eerste paar weken temidden de vier muren Maar dat is echter niet meer dan een kapstop om een eindeloze reeks shots van lege kloostergangen in beeld te brengen, af en toe verstoord door een aantal monniken die door beeld schuifelen, elkaar argwanend aankijkend. En nu en dan een totaal van de pot gerukte, magisch-realistisch interludium, dat bovenal de pretentie van de regisseur moet doen blijken. In Memoria di Me is dan ook het ultieme bewijs dat eender welke film die extreem stilisme combineert met wat verdoken homoseksualiteit en een habijt, zijn in een klein festivalletje kan binnenwurmen.

THIS IS ENGLAND Dat Ken Loach niet de enige is die de grauwe kanten van Engeland in beeld kan brengen, wordt mooi bewezen met This is England. Deze prent, in eigen land verdiend beloond met een stel prijzen, volgt het relaas van een elfjarig jongetje dat in het Britannië van midden de jaren tachtig plots verzeild raakt in een groepje skinheads. Verwacht geen remake van American History X, want deze prent wil niet shockeren, maar veeleer een erg persoonlijke impressie – de prent is gebaseerd op de eigen jeugd van de regisseur- geven van een doelloze generatie in een verscheurd land. Dat de film daardoor soms iets te vaak naar het sentimentele dan naar het naturalistische neigt, kan je dan ook het enige minpunt noemen.

Cronenberg slaagt er toch maar in vanaf de eerste minuten de aandacht van de kijker te grijpen en nooit meer los te laten. Viggo amuseert zich duidelijk als de onberispelijke hitman en geeft het verhaal daarmee een cool die de prent daardoor boven elke middelmaat laat uittorenen. Had Tolkien maar nooit die idiote elf en dwerg in zijn boek geschreven, verzucht een mens dan. Even dreigt Eastern Promises iets te afgelikt over te komen, maar dan tracteert Cronenberg je op de meest brutale actiescene van het afgelopen jaar. Bone-crunching good.

PARANOID PARK Gus Van Sant’s laatste, Paranoid Park, doet in veel opzichten denken aan zijn versie van de schietpartij op Columbine High, Elephant. Ook deze prent is een aaneenschakeling van luie, lange shots van al even luie tieners, deze keer uitsluitend een stel skaters. In tegenstelling tot Elephant, die zeer, zeer langzaam naar een niet af te wenden noodlot vordert, begint Paranoid Park met een vijftien minuten durende samenvatting van het verhaal, dat dan middels een groot, groot aantal flashbacks gevuld wordt met nuances en wendingen. Zulk technisch gepruts is er vaak om tekortkomingen op het gebied van plot of acteerprestaties te verdoezelen, maar dat gevoel krijg je hier nooit. Hoewel Van Sant iets te vaak de film afremt door een overbodige, extra flashback of minutenlange amateurbeelden van skatende jongeren, blijft Paranoid Park wel een uiterst genietbaar filmpje, dat vooral aantoont dat je met een goed idee en een stel jonge, gemotiveerde en totaal onbekende acteurs toch een geweldige film kan maken. Eat that, Jan Verheyen.

DELIRIOUS EASTERN PROMISES David Cronenberg en Viggo Mortensen moeten het op de set van A History of Violence duidelijk goed met elkaar kunnen vinden hebben, want in ‘s regisseurs nieuwse prent speelt Aragorn alweer de hoofdrol, deze maal geflankeerd door Naomi Watts. In tegenstelling tot voornoemde film, is Eastern Promises geen vergezochte psychologische thriller geworden, maar een rechtoerechtane maffiaprent. Een duister Russisch restaurant in een achterbuurt van Londen, vette oostblok-accenten en deernes in nood, we hebben het al allemaal eens gezien, maar

Steve Buscemi is een vreemde mens. Onze favoriete esthetisch gehandicapte acteur slaagt er telkens in om tussen geweldige films in naar de meest verwerpelijke B-productie te schipperen. En af en toe doet hij iets waar je warm noch koud van wordt, zoals Delirious. Niet dat Buscemi niet uitblinkt als een meelijwekkende paparazzo, het probleem is dat hij het enige is wat de film een beetje te moeite waard maakt. De overige personages zijn ofwel geschreven als karikaturen van personages, ofwel zorgen de acteurs daar wel voor. Een Britney Spears-esque zangeresje met een del en een www.schamper.be

CULTUUR EN UITGAAN

Eastern Promises, In Memoria Di en Paranoid Park (c) Filmfestival

exuberante nicht als personal assistants die op haar in eentje in haar kamer een liedje maakt op een synthesiser die eruit ziet alsof hij uit de Blokker komt? Puh-lease. Nochtans viel er wel iets aan te vangen met het verhaaltje achter Delirious. Wat het dan ook erg jammer maakt dat Mister Pink himself zich niet eens zelf achter het script of de camera heeft geschoven, want dat hij dat kan, heeft hij al bewezen (Interview, Trees Lounge, The Sopranos).

vermengen met vergezochte symboliek, is onze regisseur vooral erg goed in wanhopig zoeken naar diepzinnigheid. En daarin jammerlijk te falen. Small Gods pretendeert een roadmovie tussen droom en daad te zijn, maar is in plaats van een metafysisch drama gewoon een manifestatie geworden van het gespartel van een net afgestudeerd filmschoolstudentje dat verdrinkt in zijn eigen hoogmoed.

CLOSING THE RING SMALL GODS Hoewel de prijs van de jongerenjury niet naar het Vlaamse Small Gods ging, verdiende de prent van de onbekende regisseur Karakatsanis volgens hen wel een eervolle vermelding.Een mens vraagt zich af waarom, want behalve tonen dat hij weet hoe hij wazige beelden van la Flandre profonde moet

Lord Richard Attenborough, of Dickie voor de vrienden, staat bij de meeste mensen gewoon bekend als die goede oude opa uit Jurrassic Park. Met Closing The Ring levert de Brit, ondertussen al dik over de tachtig, zijn eerste film in bijna tien jaar af en dat is eraan te zien. Waar zijn dinosaurusparkje nog werd uitgemoord door een stel moordlustige

velociraptors, gebeurt in deze film hetzelfde, maar dan door gewone acteurs van vlees en bloed. Het verhaaltje heeft al weinig om het lijf, maar kon mits een aantal geloofwaardige acteurs misschien nog net overtuigen. En dat is hier helaas allesbehalve het geval. De acteerprestaties van de hele cast, minus de karakterkop van Pete Postlethwaite, kunnen zelfs amper de concurrentie aan met, pakweg, Windkracht 10: Koksijde Rescue. Mischa “The O.C.” Barton doet haar reputatie van een leuk geboetseerd snolletje zonder een greintje talent of inhoud alleszins alle eer aan, en leidt het hele project dan ook met de soort oppervlakkige nonchalance de afgrond in die de Lien Van De Kelders van deze wereld toch zo goed beheersen. Geef ons dan maar de acteerkunsten en naturel van een horde CGI-raptors en een stotterende Jeff Goldblum, any day. ¶ KRINGEN EN KONVENTEN

JOUW ACTIVITEIT IN SCHAMPER Een eigen verslagje van een geslaagde studentenactiviteit of een tip over wat zeker het berichten waard is? Mail schamper@schamper.ugent.be

www.schamper.be

SCHAMPER 456

CULTUUR EN UITGAAN

Sanne Huysmans

THIS IS JAZZ, MAN! 1. ONDERSCHEID Schamper gaat zo nu en dan op morele kruistocht, strijdend voor diversiteit en ondergewaardeerde kunsten. Jazz bijvoorbeeld. Gezeten in een rockcafé: twee snoeiharde gitaren, een beukende bas en een strakke drum. De één beleeft het meer animaal, met instemmend gegrom en gestampvoet, terwijl de ander bijzondere aandacht schenkt aan het vormschema van de harmonieën. Maar geef toe, de zogenaamde “populaire muziek” vereist weinig uitleg. Niet zo bij jazz! De appreciatie is hier rechtevenredig met de kennis. We verwachten niet dat de modale student zich verdiept in de wereld van chromatische toonladders en septiemakkoorden. Een beetje algemene kennis kan daarentegen nooit kwaad. Wat wel en hoe te beluisteren?.

IMPRO EN THEMA! In tegenstelling tot andere muziekgenres, ligt bij jazz maar een klein deel vast van wat gespeeld wordt. Een eenvoudig thema dat op papier staat, wordt gewoonlijk gevolgd door een lange, uitgerekte improvisatieronde. Elk op zijn beurt speelt een solo, bepaald door de inspiratie van het moment. Nochtans gebeurt het niet op de wilden boef, er zijn wel degelijk complexe regels die bepalen welke noten waar kunnen gespeeld worden. Devianten zijn klojo’s of experimentele genieën — meestal dat eerste.

2. KLAP OP TIJD EN STOND Nummers onderbreken met handgeklap en fluitsalvo’s is wel OK en vast en zeker natuurlijker dan bij FC De Kampioenen. Na elke solo die je zelf de moeite waard vindt, laat je dat best even weten aan de muzikant in kwestie. Op deze manier heb je als publiek de macht een optreden te maken óf te kraken: onderschat de kracht van enthousiasme niet.

communicatie was tussen de muzikanten. Een getraind oog merkt de subtiele tekens die bepalen wie wanneer moet invallen. Het wil dan ook wel eens voorvallen dat iemand zijn startsein mist, maar dat wordt in een handomdraai opgelost. Anderzijds is er ook de muzikale dialoog tijdens de solo’s: je zal merken dat er ingespeeld wordt op bepaalde riffjes of sfeer van de vorige artiest. Zo wordt het nummer meer dan de som van individuele tours de force, maar een samenhangend meesterwerkje.

4. EEN COMBO Op een podium kan je de artiesten verdelen in twee groepen. De ritmesectie (meestal bestaande uit drum, bas, piano en/of gitaar, eventueel vibrafoon) verzorgt de basis van een nummer. Hetgeen vaak ietwat neerbuigend “begeleiding” wordt genoemd, vormt in feite een solide grond en sturende machine voor de anderen. De melodie-instrumenten (blazers, de rechterhand bij de pianist) spelen logischerwijs de themanoten en zorgen voor het grootste deel van het solowerk. Terwijl de eerste groep strak en gebonden speelt, krijgen de anderen alle vrijheid.

3. EEN KNIPOOG

5. WHAT A WONDERFUL WORLD

EN EEN KUCHJE

In jazz covert men niet, dat noemen ze dan een standard spelen. Goeie nummers belanden op een onzichtbare lijst of verdwijnen er een poosje later weer uit. Deze algemeen aanvaarde klassiekers worden overal en door iedereen gespeeld, en de improvisatie maakt van elke versie weer iets helemaal anders. Of zeggen “The girl from Ipanema”, “The A Train” en “Autumn leaves” je niets?

Let op de interactie! Je hebt geen echt jazzoptreden gezien als er geen non-verbale

6. TUSSEN ROOK EN OUDE MANNETJES Jazz moet beluisterd worden in een donkere club: antiek, smokey en vol mannen die vol nostalgie terugkijken naar het interbellum. Pogingen om de magie van het moment vast te leggen op één of ander schijfje, stranden gewoonlijk op lengtes van the real thing. De dichtste benadering komt nog van Free Jazzers als John Coltrane, die een cd opnam met 38 minuten pure improvisatie.

SCHAMPER 456

www.schamper.be

CULTUUR EN UITGAAN

Maarten Hanssens

7. DEATH METAL Men durft nogal eens te menen dat jazz een stoffige bedoening is, en terecht. De classic jazz komt recht uit de thirties, overladen met stereotypes (Louis Armstrong die met of zonder trompet quasi hetzelfde geluid produceert in een zwarte club in New Orleans, bijvoorbeeld). Daartegenover staan tal van nevencategorieën, die zich tot elkaar verhouden als death metal/nu metal tot barok/romantiek. Vooral de extreme vormen van experimentele jazz leven op voet van oorlog met de meer conservatieve richtingen als dixieland. Aan jou om je te positioneren op de virtuele links-rechtsschaal.

8. JAZZMADAMMEN Hoewel het grootste deel van jazz puur instrumentaal is, zijn enkele jazzmadammen je wellicht niet vreemd. The First lady of Song, Ella Fitzgerald, of Billie Holiday, zijn wellicht de stevigste persoonlijkheden die hun band aanvoerden. Andere bekende namen zijn Nina Simone, Astrud Gilberto en Sarah Vaughan.

9. WAAR TE BEGINNEN? Je onverricht in jazz storten, is als een ommetje maken in het Braziliaanse regenwoud: een aanleiding tot wanhoop, maar ook tot verbazing. Je begint best met iets licht verteerbaars als dixieland of iets meezingbaars als bovengenoemde Ella Fitzgerald. Of laat je leiden door chauvinisme: Belgisch godenkind Jef Neve valt in de smaak bij zowat elke liefhebber en kenner: even gedurfd als klassiek, even ingewikkeld als aanhoorbaar.

10. NORAH JONES & JAMIE CULLUM Sinds enkele jaren is er in de pop- en rockmuziek een jazzrevival. Indie-kids zijn vertrouwd met Karate; de tonen van New Orleans sluipen ook binnen in catchy deuntjes en worden gecultiveerd door de hippe radiozenders; Ray veroverde het witte doek. Het is weer bon ton om aan je saxofoon te sleuren of het achtergrondkoortje “da be doe da”-gewijs mee te doen wiegen. Met Norah Jones en Jamie Cullum als boegbeelden van de nieuwe generatie jazzpoppers, maar daarnaast ook tal van andere artiesten die het licht hebben gezien. ¶

www.schamper.be

VOOR ONS EEN CHIMAY! GENTSE JAZZCAFÉS VOOR U AAN EEN 'MAJOR SEVENTH' ONDERZOEK ONDERWORPEN Wie jazz zegt in Gent, zegt Opatuur. Of zal dat gezegd hebben. Eind 2007 sluit deze legendarische kroeg namelijk noodgedwongen haar deuren. De eigenaar van het gebouw wil het pand immers verkopen. Dat is jammer, want Opatuur is zowat hét archetype van een jazzcafé en ademt gewoon bop, big band en aanverwanten. Warme bankjes, een bebaarde eigenaar, zacht knetterende trompetcapriolen uit de boxen en de vele jazzgrootheden aan de muur doen je terloops grijpen naar dat mineur/majeur negen-akkoord. Nog tot eind december kan je er elke zondag terecht voor de crème van de Belgische jazzmusici. Op de Korenmarkt houdt Damberd al 25 jaar de trompet hoog. Overdag zitten er veelal scholieren hun boterhammen te verorberen en ’s zomers onderscheidt het terras zich nauwelijks van de overige toeristische etablissementen omheen de Korenmarkt, maar in de winter is het in de Damberd lekker knus en kunt u er zich warmen aan een tripel. Hou hun site in de gaten voor data van optredens (zowel gratis als betalend). Niet eens zo ver daarvandaan bevindt zich de Hot Club de Gand. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden – een knipoog naar het legendarische ‘Hot Club de France’ – programmeert men hier ruimer dan enkel Django Reinhardt-epigonen. Hoewel de uitbaters beweren alles van ‘kleinkunst tot blues’ te brengen, ligt de grote nadruk toch op jazz. Het café zelf ademt een laidback-jazz atmosfeer uit als geen ander. Eens het sympathieke steegje doorwandeld te hebben, wordt men geboden dicht tegen elkaar te schuiven, want de Hot Club is niet bepaald groot. Een grote plus vormt trouwens het ferm gesmaakte buitenterras op het koertje naast de ingang. De Hotsy Totsy vormt zowat het bui-

tenbeentje van deze bespreking. Hoewel de kroeg in haar achtergrondmuziek, stijlvol gecoiffeerde tapmensen en algemene inrichting behoorlijk ‘jazz’ aandoet, profileert dit café zich veeleer als algemeen ‘artiestencafé’. Naast de usual jazztrio’s doen ook geregeld stand-upcomedianten, singer-songwriters en zelfs literatici de Hotsy Totsy aan. Vroeg in de avond afzakken is aan te raden als je een plaatsje op de bank van deze club wil. Vaak strijken conservatoriumstudenten hier immers en masse neer om er de laatste concerten van Neve en co bij pint en sigaret te bespreken. Cafés de Afkikker en de Geus van Gent programmeren wekelijks jamsessies op respectievelijk dinsdag- en woensdagavond. Over het algemeen is het hier ook tijdens de overige avonden al jazz wat uit de boxen komt. Als ‘aanhangsel’ bij het vrijzinnige centrum ‘Het Geuzenhuis’ laat de Geus van Gent ook geregeld lezingen op haar habitués los en kan je er verbroederen onder een potje biljart of er de literaire geplogenheden van een Verhulst bediscussiëren in de salons. In de Afkikker kan je je daarentegen op maandagavond zowat wekelijks warmen aan het aangename gezelschap van een stel eigenzinnige cynici en postmoderne cultuuradepten. Te mijden dus, althans op maandag. ¶ SCHAMPER 456

CULTUUR EN UITGAAN

PATRICK WATSON OP DE ROOSTER Sanne Huysmans

ik nog niet. (Patrick Watson vergist zich van favoriete Vlaamse stad)

Vallende sterren genoeg aan het muziekﬁrmament: geen Sting meer die met een keelpastilleke en een thermometer in zijn kont het podium op dartelt en James Blunt moest gelukkig niet van hoog vallen. Maar wij bepleiten constructivisme: Patrick Watson! Next big thing in Canada en pas op (!), want hij komt ons bekeren. Schamper pleegde eens een overzees telefoontje om vast te stellen what the fuss is all about.

Het lijkt jullie momenteel voor de wind te gaan: jullie worden de revelatie van de zomerfestivals genoemd, wonnen de Polaris Music Price (vóór Arcade Fire) en de cd komt in veel landen uit. Hoe beleven jullie dat allemaal?

IN THE EYE OF THE STORM Je concertagenda staat behoorlijk vol, tot in december heb je geen moment meer vrij. Zie je het allemaal nog zitten?

Patrick Watson: Eigenlijk is het al een heel jaar zo hoor, de voorbij 7 maanden waren we non stop on the road. Nu ben ik een weekje thuis, in Canada. We hebben enkele optredens gecanceld om weer eens wat tijd voor onszelf te hebben en eindelijk even thuis te zijn, eventjes terug normaal, before we get all crazy again. Daarna komen we terug naar Europa, in België komen we nu al voor de derde keer, geloof ik. Treden we op in Brussel? Oh, Leuven? Super! Dat ken

SCHAMPER 456

Je zou kunnen zeggen dat we een beetje in the eye of the storm zitten. Er zijn het laatste jaar zo’n grote aanpassingen geweest, zoals altijd op de baan zijn en er gebeurden andere ongelofelijke dingen. We hebben lange tijd hard gewerkt om de cd uit te geven, nu hebben we eerder iets van: OEF! Eindelijk hebben we onze weg gevonden en kunnen we muziek spelen. Het is vooral een opluchting, hoewel het allemaal nogal druk is. We zijn nu professionele muzikanten, that’s just great! Journalisten hebben de neiging aan namedropping te doen als ze het over jullie hebben (Radiohead, Coldplay, Pink Floyd, Antony en zijn Johnsons, Jeff Buckley,…). Stoort je dat niet?

Nee, dat niet. Maar ik vind ze wel een beetje lui. Mensen doen wat ze doen omdat ze het gewoon zo willen doen. Onze muziek is niet typisch, right?, het is niet gewoon rock en heeft veel verschillende stijlen. Omdat journalisten een tekort aan ideeën hebben om het te omschrijven, zoeken ze andere manieren om het publiek te helpen bij de omschrijving. Zo is het ook met Jeff Buckley (de ultieme Patrick Watson-vergelijking, SH). We hebben beide een hoge stem en daarom trekken mensen de lijn automatisch door. Toch heb ik nooit echt veel naar hem geluisterd. Ik denk ook niet dat onze muziek gelijkaardig klinkt. Het zou niet slecht zijn als dat wel het geval was, maar ik zie de gelijkenissen zelf gewoon niet. Zijn jullie dan te vernieuwend om te vatten in een naam of 5? Aangezien jullie een hoop verschillende stijlen mixen en bovendien wel erg vreemde geluiden uit de instrumenten halen…

Daar denk ik niet zo over na. Ik speel gewoon muziek, playing conscious and stuff, het kan me ook niet veel schelen. Ik concentreer me altijd op de volgende stap. Reviews en recensies overlees ik bijvoorbeeld nooit. En ja, die gekke geluidjes daar genieten we gewoon van. We spelen dan ook al ons hele leven muziek, zo kunnen we van alles wat bijeen gooien. Ik kan me niet voorstel-

“JOURNA GEW len om maar 1 genre te hebben, ik zou gek worden op het podium! Ik hou van klassiek, ik hou van luide rock en andere typische elementen in een optreden. Muzikant zijn is als een driegangenmenu eten, weet je, to keep it good all the time.

“OEH, I’M SO CLOSE TO PARADISE!” Mmm. Vertel eens wat over de nieuwe plaat, Close To Paradise.

(denkt lang na) Goh, wat valt daar nu over te zeggen… Vanwaar de titel bijvoorbeeld?

Ok, wel, het is gebaseerd op een schilderij van Rodney Dixon, een vriend van me die in Vietnam woonde. Het is dan ook een Vietnamese zegswijze, als je uitgeput en je denkt www.schamper.be

CULTUUR EN UITGAAN

NALISTEN ZIJN GEWOON LUI!” dat je het niet gaat halen, zeg je: “Oeh, I’m close to paradise!”. Op het schilderij zelf staat een klein huisje met daarvoor 2 lagen ramen, zodat je het huis amper ziet. Het doelt op de inwoners die de opgeblazen muren van de huizen willen verbergen en hun land heropbouwen. Voila, dat is het verhaal erachter. Het is jullie tweede plaat ondertussen, is deze volwassener dan Just an ordinary day?

Ik denk…(denkt inderdaad na) mijn manier van schrijven is vooral veranderd, eigenlijk ben ik “mijn manier” nog steeds aan het zoeken. Bij deze plaat I really got the hang of it. Ja, het songschrijven is in elk geval veel beter, hoewel er in de eerste ook wel coole elementen zaten. Alle 4 bandleden komen uit een heel verschillende achtergrond. Niemand was bezig met song-based muziek, maar eerder met www.schamper.be

instrumentale dingen. Daarom was een manier vinden om songs te schrijven een grote uitdaging voor ons. Nog een ding om uit te klaren: Patrick Watson is niet de naam van het individu, maar een band-concept, klopt dat?

Ja, het is nogal tricky. Ik ben begonnen toen iemand me vroeg muziek te maken voor een fotografieboek, een stuk voor elk beeld. De nummers heb ik opgenomen en the guys zijn komen meespelen. Voor de fun zijn we het live beginnen brengen en de respons was positief. Dus zijn we meer en meer samen gaan spelen en aan nieuwe opnames begonnen. Plots dook het probleem op: “Wow, we zijn een band. We zìjn geen band.” We hebben al vaak geprobeerd om een naam te vinden of deze tenminste te veranderen. Helaas raken we het maar niet eens, het is zo moeilijk om er een te vinden.

Maar we zijn zeker en vast een band! Met 4 zeer getalenteerde muzikanten. Dat heeft iedereen al snel door als hij ons live ziet (wij beamen volmondig). En de rest vindt het ok dat jij met al de credits gaat lopen?

Ha, ja tricky dus. Maar anderzijds is het voor mij ook niet altijd fijn, het is zelfs vaak a pain in the ass, ik moet bijvoorbeeld al de interviews doen (Schamper wentelt zich in verontschuldigingen). En als we dan toch even thuis zijn, ben ik diegene die de hele tijd wordt lastiggevallen! Maandag 29 oktober als voorprogramma van Cold War Kids in het Depot, Leuven: GEMIST! Patrick Watson, Close To Paradise, Secret City Records www.patrickwatson.net ¶

SCHAMPER 456

4UVEFOUFO FVSP QFS KBBS "MM *O %PDFOUFO VOJWFSTUJUFJU FO IPHFTDIPMFO FO QFSTPOFFM 6OJG (FOU FVSP QFS KBBS "MM *O

4UVEFOU 0GG 1FBL &63 QFS NBBOE "MM *O 7PPS JOGP FO WPPSXBBSEFO LPN WSJKCMJKWFOE MBOHT CJK &TDBQF 'JUOFTT St. Pietersnieuwstraat 132 9000 Gent www.escapefitness.be

FO PQWPMHJOH (SPFQTMFTTFO TQJOOJOH ZPHB QJMBUFT BFSPCJDT ### 5BF #P ,JDLGVO TUFQ CPEZQVNQ

5SJMQMBBU 4BVOBÂ¥T ,BTUKF NFU TMPU %PVDIF NFU [FFQ FO TIBNQPP ,JOEFSPQWBOH FO OPH WFFM NFFS

NBBOE HSBUJT

UPU

Bij aankoop van een jaarabonnement. Niet cummuleerbaar met andere kortingen. Exclusief voor studenten en docenten. *Student Off Peak: toegang ma-do van 9.00u. - 17.30u. en van 20.30u. - 22.00u. Vrijdag doorlopend. Za en zo: 14.oou - 18.oou. Niet op feestdagen. Minimum duur 3 maanden + Ã©Ã©nmalige instap van 79 euro.

Graphicall _ Deinze _ 0475 369 188

"MM *O 'JUOFTT NFU CFHFMFJEJOH