er waait een nieuwe wind door de brugse binnenstad. binnen enkele weken is het zover: de gloednieuwe kunsthal brusk zwaait eindelijk haar deuren open en geeft haar geheimen prijs. blvrd mocht al een kijkje nemen achter de schermen en ging in gesprek met harry stroobandt, coördinator publieksbemiddeling tentoonstellingen en rodrigo fraga reckelbus, productieassistent tentoonstellingen bij musea brugge.
tekst: alexandra dervenis
vijf redenen waarom dit de nieuwe hotspot van brugge wordt
Een gloednieuwe kunsthal midden in de stad “Vanaf het openingsweekend (8-10 mei 2026) gaan er twee gloednieuwe tentoonstellingen open: Latent City van Amerikaans AI-kunstenaar Refik Anadol en Breedbeeld: verweven werelden van Brugge 900-1550. Voor deze laatste zullen we meer dan 250 kunstobjecten vanuit veel verschillende landen in één ruimte tentoonstellen. Met wat we aanbieden, willen we actuele maatschappelijke thema’s aan bod laten komen en verschillende perspectieven belichten. Het doel is om de werken zo dicht mogelijk bij de mensen en hun leefwereld te laten komen. Dit doen we bijvoorbeeld ook door meer gezinsgerichte activiteiten aan te bieden voor ouders en hun kinderen, student nights te organiseren voor jongeren, …
Een wijdverspreide misvatting is dat BRUSK een museum voor moderne kunst wordt. Dat is niet zo, BRUSK is een kunsthal die steeds twee
tijdelijke tentoonstellingen zal vestigen maar geen permanente collectie zal hebben. Er zit enorm veel variatie in wat we zullen aanbieden. Dit kan dus moderne kunst zijn, maar zeker niet uitsluitend.”
Bar Brusk: koffie, apero en cultuur onder één dak “Je beleeft BRUSK niet enkel in de tentoonstellingszalen, maar ook in Bar Brusk, het onderzoekscentrum BRON en het museumpark. BRUSK is zo opgevat dat de gelijkvloers een open, vrij toegankelijke ruimte wordt. Binnenkort kan je er terecht in de nieuwste telg van De Republiekfamilie: Bar Brusk. Een plek voor koffie, ontbijt, lunch, apero en diner in buffetstijl, waar je dus kan gaan neerzitten en zelf kan nemen wat je graag wil. Ook daar zal er vaak iets te doen zijn zoals een optreden, een open mic of een dj. We zijn heel benieuwd, de inrichting ziet er alvast erg gezellig en uitnodigend uit.”
“Ook voor andere creatieve en educatieve activiteiten zoals workshops, lezingen, ateliers, … zullen er aparte ruimtes, studio’s en een grote aula beschikbaar zijn. We gaan voor de invulling hiervan actief op zoek naar samenwerkingen met verschillende Brugse organisaties. We willen dat dit een levendige ontmoetingsplek wordt waar Bruggelingen én bezoekers van Brugge zich thuis voelen. Het zal aldus mogelijk zijn om door de benedenhal van BRUSK te wandelen, ook zonder expoticket. Binnenkort start dan ook de aanleg van het bijhorende stadspark. Zo willen we graag een stuk publieke ruimte teruggeven aan de stad, aan haar bewoners en bezoekers.”
Een spectaculaire AI-expo
“Op de eerste verdieping van BRUSK zijn twee expozalen te vinden waar je de tentoonstellingen kan bezoeken.
De internationaal gerenommeerde nieuwe mediakunstenaar Refik Anadol brengt een grensverleggende tentoonstelling naar Brugge.
De Turks-Amerikaanse pionier in digitale kunst staat wereldwijd bekend om zijn grootschalige kunstinstallaties, gecreëerd samen met artificiële intelligentie. Voor het eerst zal het visionaire werk van Refik Anadol te zien zijn in België, en dit dus als één van de openingstentoonstellingen van BRUSK.”
Late avondopeningen en activiteiten
“Elke eerste vrijdag van de maand staan er late avondopeningen op het programma. De tentoonstellingen zullen dan tot 21u30 te bezichtigen zijn. We zullen daar ook wat extra’s aan koppelen zoals een dj die in de benedenhal komt draaien, een tijdelijke cocktailbar, … Zo kan BRUSK ook een ontmoetingsplek worden om het weekend in te luiden.
Verder zijn we nu uiteraard heel erg bezig met de voorbereidingen voor het grote openingsweekend: BRUSK FEST. Zowel het gebouw zelf als de twee eerste tentoonstellingen worden ingehuldigd met drie dagen vol feest, ontmoeting en muziek tijdens een heus stadsfestival, van 8 tot en met 10 mei. We kijken er ontzettend naar uit om de reacties van de mensen te zien. Voor hen doen we het uiteindelijk toch en we hopen dat ze trots kunnen zijn op deze Brugse aanwinst.”
Gratis voor Bruggelingen én jongerentarief
“We beseffen heel goed dat niet iedereen een museumbezoek even hoog in de prioriteitenlijst heeft staan. Daarom richten we ons bijvoorbeeld extra op gezinnen met kinderen en op jongeren, en zorgen we ervoor dat we voldoende activiteiten inplannen die hen kunnen aanspreken. Een bezoek aan BRUSK is trouwens gratis voor alle
inwoners van Brugge en de deelgemeenten. Dit is iets vrij uniek als je kijkt naar musea in andere steden, en we zijn blij dit te kunnen aanbieden.
We geven ook veel aandacht aan de vraag hoe we meer mensen met een diverse afkomst kunnen aanspreken. We willen dat iedereen zich thuis kan voelen in BRUSK.
We zijn met het ganse team hard aan het werk om iets te creëren als een manier om iets terug te geven aan de stad en aan de Bruggelingen. We hopen dan ook dat de mensen zich aangesproken voelen en dat BRUSK niet alleen voor hen - maar ook een stukje van hen mag worden.”
hoewel 'homebound traveler' zijn debuut is, voelt de ep voor pelle mächs eerder als het sluitstuk van een bijzonder hoofdstuk dan als een eerste stap. de nummers ontstonden tijdens een reis door azië, jaren geleden, en vonden nu eindelijk hun weg naar buiten.
tekst: marjolein velleman beelden: jana germanus
Pelle Mächs groeide met Zweedse roots op in Brugge, en ging zoals velen studeren in Gent. Daar bleef hij meer dan tien jaar hangen, maar anderhalf jaar geleden keerde hij voor de liefde terug naar het Brugse. “Het voelt hier heel vertrouwd,” vertelt hij, “maar tegelijk moet je jezelf wel een beetje heruitvinden, omdat je gewend bent geraakt aan een leven in een andere stad.”
Vandaag combineert hij muziek met een vaste job bij Choco-Story in Brugge, terwijl hij vader in wording is. Eerder werkte hij in Gent, maar altijd met een duidelijke prioriteit. “Mijn echte focus lag op muziek en reizen. Daarom zocht ik vaak flexibiliteit in werk.”
We spraken af in Bruggia, een nieuw plekje in de Ezelstraat waar we omringd worden door boeken en de geur van koffie. Tijdens het drinken van een cappuccino vertelt Pelle me over lief, leed en leven. Ik haal mijn notitieboekje boven en stel hem wat vragen.
Is muziek altijd al belangrijk geweest in je leven?
Pelle: “Ja, muziek is er altijd geweest. Thuis stond bijvoorbeeld altijd Klara op. Ik heb ook muziekschool en conservatorium gevolgd. Ik begon met saxofoon, maar later ben ik gitaar gaan spelen en beginnen zingen. Dat voelde voor mij als een betere manier om mezelf uit te drukken. Op een bepaald moment vroeg iemand me om in een band te zingen, en zo is het allemaal begonnen.”
Wanneer ben je zelf nummers beginnen schrijven?
“Dat is eigenlijk pas echt begonnen tijdens een reis door Azië, samen met mijn toenmalige partner. We zijn een jaar onderweg geweest, en daar ben ik voor het eerst echt mijn eigen nummers beginnen schrijven. Ik had een kleine gitaar mee en dat werd een manier om alles wat ik meemaakte te verwerken. Die reis was een enorme bron van inspiratie.”
Wat betekent muziek voor jou persoonlijk?
"Het is niet zo dat ik muziek gebruik om dingen te verwerken in de klassieke zin. Maar het is wel de plek waar ik me het meest comfortabel voel. Ik ben eerder introvert. Op een podium voel ik me soms zelfs veiliger dan in een gewoon gesprek. Daar weet ik: dit is mijn moment, dit is mijn manier om iets te tonen. Mensen schrikken daar soms van. Maar muziek is voor mij een manier om mezelf te uiten. Op een podium is alles afgelijnd: je brengt je verhaal, en dat is het. In gesprekken achteraf vind ik het soms moeilijker, omdat je niet altijd weet wat te zeggen.”
“op een podium voel ik me soms veiliger dan in een gewoon gesprek.”
“voor
veel mensen is een album een beginpunt. voor mij voelt
het eerder als een afsluiting.”
Je brengt deze maand je EP ‘Homebound Traveler’ uit. Wat zit daarachter?
“Deze nummers zijn ontstaan tijdens mijn reis in 2019 door Azië: Nepal, India, Myanmar, Cambodja, Vietnam en Thailand. Die ervaringen vormden een enorme inspiratiebron. Door corona en andere gebeurtenissen in mijn leven, een relatiebreuk, een nieuwe relatie, een kindje op komst, terug verhuizen naar Brugge... heeft het lang geduurd voor ik die muziek effectief kon afwerken. Maar ik wist altijd: dit moet er nog uit. Voor veel mensen is een album een beginpunt. Voor mij voelt het eerder als een afsluiting. Het is het eindpunt van een bepaalde periode in mijn leven. Dat betekent niet dat het gedaan is met muziek, maar wel dat dit hoofdstuk afgerond is.”
Zijn die nummers na al die jaren nog steeds relevant voor jou?
“Ja, en dat verrast me eigenlijk. Veel thema’s zijn nog steeds actueel. Dat ik het nu nog wil uitbrengen, betekent dat ik er nog altijd achter sta. Een belangrijk thema is een soort weemoed van het reizen. Nostalgie, zoeken naar iets beters, maar dat misschien niet vinden. Uiteindelijk besef je dat ‘thuis’ misschien de plek is waar je eigenlijk naar op zoek was.
Je staat binnenkort, tijdens Brugotta Blues & Roots Weekend, op een Brugs podium. Wat betekent dat voor jou?
“Dat voelt als thuiskomen. Ik heb al veel in Gent gespeeld en iets opgebouwd, maar in Brugge is het anders. Het is ook spannend omdat er veel mensen in het publiek zitten die je kent, maar tegelijk is het fijn om die kant van mezelf te tonen.”
Hoe zie je de toekomst, zeker met een kindje op komst?
“Deze EP voelt als een slotakkoord, dus ik sta nu open voor iets nieuws. Ik weet niet wat de toekomst brengt, niet op muzikaal vlak en niet als vader. Maar ik kijk er wel met veel verwachting naar uit.”
pelle maakte 'homebound traveler' niet alleen. hij omringde zich met een kleine groep muzikanten die elk hun eigen stempel drukten op de nummers: jebbe houttekier op contrabas, nicolas cherlet op elektrische gitaar en kurt deramoudt op percussie. de productie lag in handen van pieter-jan cools (anker.), die het geheel mee vorm gaf en verfijnde. tijdens brugotta blues & roots weekend vind je ze op vrijdag 24 april op het podium van de brugotta club.
pellemachs
“het stadsschrijverschap hoort niet toe aan één stem, maar aan iedereen die brugge mee vormgeeft.”
tekst: marie-julie lehoucq beelden: jonathan veriez
Nina Everaert
nina everaert is de nieuwe stadsschrijfster van brugge, maar vooral iemand die taal niet opsluit in een boekenkast. ze kiest voor het podium, voor het directe gesprek en voor de plekken waar woorden nog iets kunnen openen. dat begon zeven jaar geleden, niet in brugge zelf, maar in het hiphop- en spoken word-circuit van andere steden. via comma en het entrepot vond ze uiteindelijk aansluiting in haar eigen regio. in kortrijk begon ze met workshops en al snel volgden organisaties die haar vroegen om mensen te begeleiden in hun eerste schrijfstappen. dat blijft voor haar belangrijk: schrijven toegankelijk maken, zodat niemand de provincie door hoeft om te mogen beginnen.
Met Weerwoord, een initiatief van onder andere Dalilla Hermans en Willem Bontrock, zette ze mee een platform op waar spoken word en comedy elkaar ontmoeten. Later verzamelde ze een live band van vrienden en ontstond SCHERVEN, een voorstelling van anderhalf uur waarin theater, muziek, rap en poëzie samenkwamen. Een boek wil ze ooit nog schrijven, maar voorlopig geniet ze het meest van de energie van live optreden: de adem van het publiek, de directe reactie, de kwetsbaarheid die daarin schuilt.
Everaert groeide op in Den Hoorn in Damme als een gevoelig en observerend kind. Ze studeert Nederlands en Plastische Vorming en geeft vandaag les in Artistieke Vorming, Muziek en Beeld, in de Zilverstraat. Haar advies aan wie wil beginnen schrijven is eenvoudig: gewoon doen, eerst maken, dan pas streng zijn voor jezelf. Als je met Nina in gesprek gaat, hoor je altijd in haar eigen West-Vlaamse tongval en haar warmte.
Ze geeft workshops aan uiteenlopende groepen: kinderen, jongeren, ouderen en ook mensen die ongeneeslijk ziek zijn. Op 8 april werkt ze samen met Het Lab van Het Entrepot rond muzikaliteit in woord en tekst, ritme en creatieve oefeningen.
Voor haar stadsschrijverschap vertrekt ze vanuit één centrale vraag: hoe maken we van Brugge een thuis voor iedereen die hier tijdelijk of blijvend neerstrijkt? Voor mensen die gevlucht zijn, voor kinderen die leven tussen twee huizen, voor ouderen die terugkijken op vroeger. “De wereld wankelt,” zegt ze. “Toch moeten we voort. Hoe richt je een thuis in wanneer thuis geen vaste plek meer is?”
Samen met techniekers bouwde ze een bakfiets in de vorm van een kasteel, een mobiel atelier waar ze koffie schenkt, luistert en schrijft met wie ze tegenkomt. Elke maand organiseert ze workshops voor een andere doelgroep. Haar eerste publieke moment als stadsschrijfster vindt plaats tijdens het Mirage Festival op 17 mei, met een voorstelling van een uur waarin de verhalen van Bruggelingen een plek krijgen in een half fictief ‘vertellement’.
Wie Nina onderweg tegenkomt, mag gewoon gaan zitten. Koffie drinken, praten, creatief bezig zijn of zwijgen. Voor haar is het duidelijk: het stadsschrijverschap hoort niet toe aan één stem, maar aan iedereen die Brugge mee vormgeeft.
stekkerblomme
DONDERDAG 23 APRIL
met een workshop boekbinden, Melissa Giardiana, Margot Vanderstraeten, Annelies Moons, Matthias M.R. Declercq en Anneleen Van Offel.
Tussen 19.00 en 22.00 uur in de Brugse Boekhandel, boekhandels Bruggia, Clavis Conceptwinkel, Raaklijn en De Reyghere en de Openbare Bibliotheek Brugge.
Asian Persuasion
enkele jaren geleden namen joni en christopher het initiatief om asian persuasion op te richten. ze werden gedreven door hun wens om ruimtes te creëren waar aziatische kunstenaars, verhalen en gemeenschappen elkaar kunnen ontmoeten en gewaardeerd worden, los van stereotiepe beeldvorming. christopher groeide als belgisch-filipijns kind van de diaspora op in een wereld waarin hij voortdurend balanceerde tussen zijn eigen dromen en de verwachtingen van zijn familie. joni, een belgischfilipijnse singer-songwriter en voormalig straatmuzikant, bracht via crowdfunding haar debuutalbum 'change’ uit. ze werd bovendien bekroond als beste straatmuzikant in belgië, nederland en melbourne. samen zetten ze zich met asian persuasion actief in voor meer zichtbaarheid en erkenning van aziatisch talent binnen de culturele sector. na evenementen in gent (de centrale), antwerpen (arenberg) en brussel (zinnema), zet asian persuasion zijn reis voort als onderdeel van het stadsfestival mirage.
Deze editie vindt plaats op zaterdag 16 mei in de Spiegeltent langs de Kruisvest en draait rond het thema ‘Asian Circus’. Het programma is gevarieerd, met onder meer martial dance, een Filipijnse goochelaar met een bijzonder verhaal, een Mongoolse contortionist en een paaldansende tweeling. Daarnaast zijn er dansworkshops en bijdragen uit de Nepalese en Tibetaanse gemeenschappen in Brugge. De dag wordt afgesloten met een liveconcert van Mitsune, een psychedelische folkband uit Berlijn. De band vermengt traditionele Japanse klanken met een eigentijdse sound, met de tsugaru shamisen, een traditioneel Japans snaarinstrument, als blikvanger.
BLVRD ging in gesprek met oprichters Christopher D’havé en Joni Sheila.
Jullie spreken allebei over het gevoel tussen twee werelden te leven. Hoe uitte zich dat in jullie jeugd?
Christopher: “Voor mij begon dat al heel vroeg. Ik had het gevoel nergens volledig bij te horen. Thuis kreeg ik waarden mee uit de Filipijnse cultuur, maar op school was alles heel westers. Bovendien was ik vaak een van de weinige kinderen van kleur. Dat gebrek aan herkenning heeft echt gewogen op mijn zelfbeeld.”
Joni: “Dat herken ik. Als kind zag ik nauwelijks artiesten die op mij leken. Dat maakt het moeilijk te geloven dat er een plek voor jou is in die wereld. Je begint je automatisch aan te passen en soms zelfs delen van jezelf te verbergen.”
Christopher, je hebt het ook over racistische ervaringen die je gevormd hebben.
Christopher: “Ja, die hebben diepe sporen nagelaten. Van microagressies tot expliciete opmerkingen – het stapelt zich op. Als kind begrijp je dat niet volledig, maar je voelt wel dat je ‘anders’ bent. Op een bepaald moment ben ik mijn Aziatische identiteit zelfs beginnen te onderdrukken, uit schaamte. Het heeft lang geduurd voor ik dat kon omkeren.”
Joni, merk jij dat die stereotypen vandaag nog spelen?
Joni: “Absoluut. Aziatische vrouwen worden vaak in een bepaald hokje gestopt: stil, gehoorzaam, exotisch. Mannen krijgen dan weer te maken met andere clichés. Dat zijn geen onschuldige beelden, ze beïnvloeden hoe mensen je behandelen. Zeker als vrouw in de muziekindustrie heb ik dat vaak gevoeld.”
Welke rol speelde muziek in jullie zoektocht naar identiteit?
Christopher: “Muziek was mijn uitlaatklep. Het gaf me een plek waar ik mezelf kon zijn, zonder oordeel. Maar tegelijk zat ik ook in een wereld – het nachtleven – waar authenticiteit soms ver te zoeken is. Dat zorgde voor een innerlijke tweestrijd.”
Joni: “Voor mij was muziek net een manier om mijn verhaal te vertellen. Als straatmuzikant stond ik heel dicht bij mensen, maar tegelijk merkte ik hoe weinig representatie er was. Dat besef groeide naarmate ik ouder werd.”
Is dat besef mee de aanleiding geweest voor Asian Persuasion?
Christopher: “Zeker. Op een bepaald moment besefte ik dat ik niet alleen was met mijn ervaringen. Er waren zoveel getalenteerde Aziatische artiesten, maar ze bleven onder de radar. We wilden een platform creëren waar die stemmen zichtbaar worden.”
Joni: “En vooral ook een veilige ruimte. Een plek waar je je niet hoeft aan te passen aan een dominante norm, maar gewoon jezelf kan zijn. Dat is iets wat we zelf gemist hebben.”
Waarom is representatie volgens jullie zo belangrijk?
Joni: “Omdat het bepaalt hoe we onszelf zien. Als je jezelf nergens terugziet, begin je te denken dat je er niet toe doet. Representatie geeft erkenning, maar ook mogelijkheden. Het opent deuren.”
Christopher: “En het gaat verder dan het individu. Meer diverse stemmen zorgen voor een rijkere cultuur. Ze doorbreken stereotypes en brengen nieuwe perspectieven binnen. Dat is essentieel voor een gezonde samenleving.”
Wat hopen jullie op lange termijn te bereiken?
Christopher: “Met Asian Persuasion hopen we dat representatie vanzelfsprekend wordt. Dat jonge mensen niet meer moeten twijfelen aan hun plaats in de sector.”
Joni: “En dat we een gemeenschap blijven opbouwen. Een netwerk van artiesten en stemmen die elkaar versterken. Uiteindelijk draait het allemaal om verbinding.”
Tot slot: wat betekent deze reis persoonlijk voor jullie?
Christopher: “Voor mij is het een proces van thuiskomen. Na jaren van ontkenning leer ik mijn roots opnieuw omarmen. Dat is confronterend, maar ook bevrijdend.”
Joni: “Het is een manier om mijn verhaal terug te claimen. Om te tonen dat je niet hoeft te kiezen tussen twee werelden, maar dat je beide kan omarmen.”
wie graag losgaat op house music kan zijn hart ophalen, want met smeltkroeg hebben we een beloftevolle nieuwe speler in town. wie zijn ze, wat doen ze en wat zijn ze nog van plan? een interview met bezieler aäron pyckavet, beter bekend als pyckä
Wie of wat is Smeltkroeg?
Aäron: “Smeltkroeg is ontstaan uit mijn passie voor het organiseren van events. Ik begon mijn muzikale carrière in de dubstep-scene. Van daaruit kwam ik uit op het draaien van drum’n-bass en daarna hiphop. Ik begon met het organiseren van hiphopfeestjes in Blankenberge. In het begin vooral voor vrienden en in heel kleine settings, dan wat groter en dit onder de naam 'Bunker'. Mijn liefde voor dub is nooit weggegaan, maar mijn smakenpalet qua muziek werd steeds breder. Op Dimensions Festival in Kroatië werd ik op slag verliefd op house. Ik begon me als dj steeds meer in de house-scene te verdiepen. Bijna drie jaar geleden kreeg ik weer zin om zelf iets te organiseren. Samen met een paar vrienden zetten we een concept op poten dat de naam Smeltkroeg kreeg.
Ons doel is om housefeestjes te geven, maar wel breed in het genre: soms eens trance, soms eens progressive house, minimal of zelfs disco. Elk event heeft zo een eigen vibe, afhankelijk ook van de locatie. De eerste editie vond plaats in Knokke en was meteen een schot in de roos. Daarna gingen we op zoek naar venues voor volgende edities. Dat bleek niet zo evident te
zijn, en zo kwamen we uit op het organiseren van feestjes in ongewone locaties. In de kerstperiode van hetzelfde jaar vond Smeltkroeg plaats bij chocolatier Olivier's Chocolate Shop in de SintAmandsstraat. Er is daar maar plaats voor een veertigtal mensen, voor een set van twee uur, maar het werd een succes en de beelden circuleerden volop op de socials.
Vanaf dan gingen we volop voor het geven van housefeestjes daar waar je het niet verwacht. Een volgende editie vond plaats in het kapsalon Barlook. We gaven ook al een Halloweeneditie in Pannenhuis en in de zomer draaiden we aan de Gentpoort, in de pop-up bar Ohlala. Zo proberen we in te spelen op de goesting om op verrassende, nieuwe plaatsen te gaan feesten. We willen het bewust klein en gezellig houden. Daarom werken we vaak met een guestlist of met een aanmeldingssysteem.”
Hoe kijk je naar het nachtleven in Brugge?
“We merken dat er toch wel een tekort is aan kwaliteitsvolle locaties en events om echt te gaan feesten. Cafés zijn er wel volop, en die zijn de max. Om te dansen moet je echter afwachten tot er nog eens iets georganiseerd wordt, zeker
als jonge dertiger. En als je dan ook nog graag house hoort, is het aanbod momenteel helemaal mager. Daar willen we dus een antwoord op zijn. We moeten daar soms heel wat drempels voor overwinnen, terwijl Brugge zo veel mooie locaties heeft die zich ertoe kunnen lenen. Verschillende vergunningen aanvragen en daar dan op wachten, buurtbewoners die ons liever zien gaan dan komen, ... Als we dan zien met welke vrijheid feesten georganiseerd kunnen worden in steden als Gent, is het contrast soms groot. Maar: dat neemt de goesting niet weg (lacht).”
Hoe ziet de toekomst eruit voor Smeltkroeg?
“We willen graag verder op hetzelfde elan. Onze samenwerking met vzw De Driehoek zorgt ervoor dat er al een aantal events in de pijplijn zitten. Zo gaat er op 9 mei een nieuwe pop-up bar open aan de Sint-Pieterskaai, (K)AAIBAAR.
Daar zullen wij het openingsfeest hosten. In juni zullen we nog eens te vinden zijn aan de Gentpoort voor een after-work event. We willen ook graag één keer per jaar met iets groter uitpakken, bijvoorbeeld een open-air event waar dan wel veel meer volk op kan aanwezig zijn. In het najaar hopen we Smeltkroeg in het Cactus Café te kunnen laten plaatsvinden.
Verder denken we er aan om een editie met een no phones-policy te doen, een avond dus waarop er geen beelden mogen gemaakt worden en waarop je niet met je gsm bezig bent - enkel met de muziek en met elkaar. Dit is een visie die nu wel vaker toegepast wordt in bepaalde clubs en op bepaalde feestjes, en dat spreekt ons wel aan. We geloven ook echt in het concept van dagdisco's of feestjes die in de vroege avond starten en afronden rond iets na middernacht.
Voor ons doelpubliek is dat ideaal en we merken dat dit aanslaat. Tenslotte staan we zeker open voor samenwerkingen met festivals, waar we dan bijvoorbeeld een stage kunnen hosten. Daar lopen nu een aantal gesprekken rond, met het oog op aankomende zomer.”
Als je je mag laten gaan, wat is dan je zotste droom voor Smeltkroeg?
“We hopen vooral een gevestigde waarde te worden in het Brugse nachtleven voor de houseliefhebber, en mocht ik van Smeltkroeg ooit mijn fulltime bezigheid kunnen maken, zou dat echt de ultieme droom zijn die uitkomt. Maar we gaan vooral voor een publiek dat groeit en dat blijft terugkomen voor nog meer feest in altijd verrassende settings, met een selectie aan dj's die blijft aanslaan en telkens goesting geeft in meer.”
smeltkroeg pycka
ONTWERP JE EIGEN FESTIVAL!
... Of pretpark. Of museum. Of lichtwandeling. of expo. Of animatie. Of video. Of interieur. Of branding. Of beleving. Of ...
In Mixed Experience Design, een keuzetraject binnen de bacheloropleiding Toegepaste Architectuur aan Howest Brugge, leer je hoe je totaalbelevingen creëert, van concept tot visualisatie. Ontwerp niet alleen een festival, maar ook pretparkdecors, immersieve installaties, tentoonstellingen, animaties, video, interieurs, beursstanden, 3D belevingen, branding en grafisch design. Combineer technologie, storytelling en design om werelden te bouwen die mensen écht meenemen in een ervaring. Wil jij mee de toekomst van totaalbeleving vormgeven?
Ontdek MXD, een uniek keuzetraject binnen de bacheloropleiding Toegepaste Architectuur, te Brugge, op www.howest.be/mxd
Volg ons op Instagram! howest MXD
PERSOONE JULIUS
“i got chocolate running through my veins”
raw, het debuutboek van julius persoone, ligt begin mei in de winkelrekken. dat het boek over chocolade gaat, was een evidentie. maar naast julius als chocolatier leren we hem ook kennen als persoon en als ambitieuze kunstenaar. wie is julius persoone? en wat mogen we precies van het boek verwachten?
Julius, binnenkort komt je boek RAW uit. Kijk je ernaar uit?
“Enorm. Uitgeverij Lannoo heeft er wél drie jaar lang voor moeten aandringen”, lacht Julius. “Ik heb lang getwijfeld, omdat je als mens voortdurend verandert. Uiteindelijk bundelt het boek projecten waar ik de voorbije jaren met trots aan heb gewerkt. Het idee dat er steeds meer boeken enkel online verschijnen, heeft me over de streep getrokken om het boek nu te publiceren. Ik wilde een mooie, fysieke hardcover. Een boek dat je met plezier op je koffietafel etaleert.”
Waarover gaat het?
“Het is geen klassiek kookboek waarvan je de recepten zomaar thuis namaakt. Je zal geen spaghetti met balletjes in het boek vinden. De culinaire gerechten zijn puur bedoeld als inspiratie, bijvoorbeeld voor smaakcombinaties of gebruikte technieken. Het doel: hoe kan je outside of the box denken? Het zijn eigenlijk allemaal kunstwerken die gastronomisch worden vertaald.”
We leren jou kennen als chocolatier, als persoon en als kunstenaar. Is kunstenaar voor jou het belangrijkste van de drie?
“Goh, wanneer ben je kunstenaar? Dat is zo’n beladen woord. Ik wil méér doen dan iets visueels of iets lekkers maken. Mijn chocolade moet emoties losmaken. Er bestaat geen grotere voldoening dan mensen ontroeren met een praline. Soms verandert het zelfs hun leven, al is het maar voor even. Zo heb ik ondertussen een drietal medische pralines ontwikkeld, in samenwerking met artsen en ziekenhuizen.”
van medicatie tot mode
Even over die medische pralines. Je hebt er twee ontwikkeld, samen met het AZ Groeninge (Kortrijk), en één met dokter Thomas Moors. Leg eens uit. Praline per praline?
“De ene praline, voor het AZ Groeninge, was in het kader van een slikonderzoek voor de dienst radiologie en logopedie. Vroeger moesten patiënten een boterham eten, die in contrastvloeistof was ondergedompeld. Het was bitter, metaalachtig en vaak moeilijk door te slikken. Sommigen moesten ervan kokhalzen of de test meerdere keren herhalen. Een zeer traumatische ervaring dus.
We ontwikkelden een praline waarbij ze de X-ray kunnen doen, zonder die wansmakelijke boterham. We hebben de contrastvloeistof onder de ultrasone machine gestoken, in combo met key limes van onze plantage in Mexico. Dat alles hebben we gecomprimeerd tot een pralineformaat. Door onze praline maakt de patiënt bovendien meer speeksel aan, waardoor het gemakkelijker is om door te slikken.”
Heb je voor deze test zelf liters contrastvloeistof moeten drinken?
“Absoluut. Ik heb er zeker enkele testen mee gedaan. Het bracht ons als team ook dichter bij elkaar. Iedereen kent wel iemand in zijn omgeving met kanker of slikproblemen. Dat maakt het project des te emotioneler en waardevoller. Het is niet mijn ambitie om een commerciële pillenfabriek te worden. Het gaat voor mij om de kennis en dat steentje, of pralinetje, bij te dragen.”
En de tweede praline?
“De andere was voor patiënten die een chirurgische ingreep hebben ondergaan of last hebben van extreem droge mond. Die patiënten mogen vaak enkel vloeibare voeding eten. We hebben een praline ontwikkeld met een vulling van oranjebloesem en kamille. Eentje die binnen enkele seconden volledig in de mond wegsmelt, want het is uiterst belangrijk dat de praline niet in de keel blijft zitten.”
Hoe ben je überhaupt in de medische wereld beland?
“In 2019 vroeg het Brugse bedrijf Foodpairing me voor het congres ‘Eating the Gap’. Een congres waarop ze mensen uit twee werelden samenbrachten. Daar werd ik gekoppeld aan Thomas Moors, die merkte dat sommige patiënten na chemotherapie smaken zoals aardbei en munt moeilijk konden detecteren. Dit komt door een verminderde speekselproductie. Daarom ontwikkelden we een praline met een eerste laag artificieel speeksel en een tweede laag met aardbei en munt, omhuld met zuurdesemchocolade.”
speeksel praline
“mijn ambitie is niet om een pillenfabriek te worden. het gaat voor mij om de kennis en dat steentje bij te dragen. ”
Naast deze medische samenwerkingen bracht je, samen met de modeacademie in Antwerpen, een collectie pralines uit gebaseerd op de signature outfits van hun grootste ontwerpers, zoals Ann Demeulemeester en Dries Van Noten.
“Ja. We maakten een doosje met zo’n twaalf pralines. Ik bedacht de juiste smaak bij elke outfit uit de MoMu-collection. Het was een grote eer.”
Eén van de opvallende kostuums was onder meer van Walter Van Beirendonck. Hoe was die samenwerking?
“Leuk. Bij Walter Van Beirendonck had één van de silhouetten als thema aliens of outer space. Ik heb heel lang zitten nadenken: hoe smaakt een alien? Een alien lijkt voor mij het meest op een octopus of een pijlinktvis, met die zuignappen en tentakels. We maakten een praline met een tentakel en een soort haribo gummy van octopussap. Het idee was: je bijt in de praline en je trekt met je tanden de octopustentakel uit de chocolade. Het werd uiteindelijk één van de recepten uit het boek.”
Volgens The New York Times creëerde je met het pralinedoosje de meest exclusieve pralines ooit. En dat terwijl je nog maar een twintiger bent.
“Ja, de intentie was om iets toegankelijks te maken voor iedereen. Maar er werden slechts een beperkt aantal pralinedoosjes verkocht. Ik gok zo’n 250 doosjes, elk voor zo’n 35 euro. Sommige mensen deden aan reselling of kochten ze dus op om door te verkopen. Het duurste pralinedoosje met twaalf pralines, is verkocht voor 3.200 euro.
Het was een trendy koppel in Antwerpen dat de collectie pralines absoluut op hun feestje wilden. Zo heb ik dus - per ongeluk - de meest exclusieve pralines gemaakt.”
Zijn er voorwaarden voor jou om aan een project mee te werken?
“Als je met te veel projecten bezig bent, ben je niet meer gefocust. Dus ik ben vrij selectief en kies er enkel de gekste projecten uit. Momenteel werk ik aan een collectie pralines samen met BRUSK, de nieuwe Brugse artistieke kunsthal. Het zijn pralines gebaseerd op verschillende stukken uit het museum. Ik kan nog niet veel verklappen, maar één van de pralines draait rond Christus.”
Zit er heilig bloed in de praline?
“Ik ben zeer extreem. Alles kan...” (lacht)
“als kind had ik niets met chocolade, ik was gefascineerd door tomaten.”
nostalgie & de toekomst
We kennen nu enkele van je kunstprojecten. Hoe leren we jou in het boek als persoon kennen?
“Er zit ook een deel nostalgie in het boek. Als kind had ik niets met chocolade, ik was gefascineerd door tomaten. In de tuin van mijn ouders kweekte ik zo’n 250 verschillende tomatenrassen. Zelf heb ik ook enkele soorten gekruist, en voor één daarvan won ik een prijs. Die bijzondere tomaat is nergens te koop, maar samen met een bioboer verwerk ik hem tot pralines. Het recept daarvoor staat in het boek.”
Wat hoop je met het boek te bereiken?
“Ik hoop creatievelingen te inspireren om de sprong te wagen en hun eigen pad te volgen. Toen ik begon als kok, wilde ik geen chocolatier worden. Dat leek me saai. Ik wil jongeren laten zien dat wie verder kijkt, eindeloos creatief kan zijn.”
raw verschijnt op 12 mei bij uitgeverij lannoo en in de winkel.
julius chocolate bar the chocolate line simon stevinplein 19 open elke vrijdag, zaterdag en zondag
tekst: geertrui maertens beelden: pieter d'hoop
50 JAAR
in een stad als brugge, waar toeristen komen en gaan, zijn plekken die echt blijven hangen zeldzaam. snuffel is zo’n plek. al 50 jaar lang is het veel meer dan een hostel: het is een ontmoetingsplek waar mensen elkaar kruisen, blijven plakken en soms zelfs een beetje blijven hangen.
SNUFFEL
Wat Snuffel anders maakt dan de meeste hostels, is simpel: je hoeft er niet te slapen om er te zijn. Iedereen is welkom. En dat voel je meteen wanneer je er binnenstapt. Aan de ene tafel zit een groep backpackers hun volgende bestemming te plannen, terwijl een paar meter verder lokale jongeren afspreken voor een concert of gewoon een drankje. Die mix van mensen — van overal en nergens — geeft Snuffel zijn typische, levendige sfeer.
Op een doorsnee dag kan er van alles gebeuren. Een jeugdgroep uit het buitenland die net aangekomen is, een lokale band die zich voorbereidt op een repetitie, studenten die na schooltijd binnenwaaien of jongeren die samen zitten om een nieuw project uit te denken. Het bijzondere is dat al die werelden elkaar daar vanzelf kruisen. Niet geforceerd, maar gewoon omdat het kan.
Muziek speelt daarin een grote rol. Snuffel zet al jaren sterk in op liveconcerten, en dat merk je. In de grote zaal vinden maandelijks gratis optredens plaats, waar vaak meerdere bands op het podium staan. Lokale artiesten krijgen er bewust een plek naast andere opkomende namen. Voor sommige bands is het zelfs de eerste keer dat ze op een podium staan met professionele lichten geluidsinstallatie. Dat maakt die ervaring niet alleen bijzonder voor het publiek, maar ook voor de artiesten zelf.
Daarnaast zijn er de kleinere caféconcerten, midden in het café. Intiemer, dichterbij, en vaak verrassend sterk. Het feit dat al die concerten gratis zijn, verlaagt de drempel enorm. Je kan gewoon binnenwandelen, iets ontdekken en blijven hangen zonder dat je eerst moet beslissen of het “de moeite waard” is. En soms blijkt achteraf dat je toevallig een band hebt gezien die later doorbreekt, zoals High Hi, Dressed Like Boys of recenter nog Maria Iskariot.
Maar Snuffel is meer dan muziek alleen. Het is ook een plek waar verschillende subculturen ruimte krijgen om te groeien. Van latinomusic tot drag nights zoals Sniffing Velvet: het zijn momenten waarop mensen zich volledig kunnen uiten en zichzelf kunnen zijn. En misschien nog belangrijker: waar ze zich veilig voelen om dat te doen.
Dat gevoel van veiligheid loopt als een rode draad doorheen de hele werking. Want ook in Brugge zijn er jongeren die het moeilijk hebben, die zich niet altijd thuis voelen of die nergens echt hun plek vinden. Snuffel probeert net voor hen een open en toegankelijke omgeving te zijn. Een plek waar je binnen kan stappen zonder verwachtingen, zonder verplichtingen, en zonder oordeel.
Zelfs overdag blijft die laagdrempeligheid zichtbaar. Studenten zijn welkom om er ’s middags hun boterhammen te eten, zonder dat ze iets moeten bestellen. Het lijkt iets kleins, maar voor veel jongeren maakt dat het verschil: een warme plek waar je gewoon even kan zijn.
Achter dat alles staat een team dat minstens even belangrijk is als de plek zelf. De mensen die er werken zorgen niet alleen voor de dagelijkse werking, maar ook voor de sfeer. Het is een hechte groep die aanvoelt als een familie, waar ruimte is voor inspraak, ideeën en groei. Dat zie je niet alleen achter de schermen, maar voel je ook als bezoeker.
Misschien is dat wel de reden waarom Snuffel na 50 jaar nog altijd zoveel volk over de vloer krijgt. Niet omdat het perfect is, maar omdat het echt is. Omdat het een plek blijft waar mensen zichzelf kunnen zijn, elkaar ontmoeten en samen iets beleven — soms gepland, vaak toevallig.
En net dat maakt dat je er blijft terugkomen.
op zaterdag 16 mei viert snuffel zijn 50ste verjaardag. op het programma staat nu al een legendarische comeback van barno koevoet gepland. hou de socials in de gaten voor meer namen binnenkort.
op zaterdag 4 april gaat push the button opnieuw door in de grote post, oostende. het wordt een eclectische muziekavond die genres doet vervagen met stevige liveacts, rauwe energie en muziek die vrij beweegt tussen jazz, global sounds, elektronica, hiphop en meer. een avond waar de lijnen tussen concert en nightlife verdwijnen.
de line-up bestaat uit onder andere mattias de craene ft black koyo, lefto early bird, charlotte adigéry... in dit verhaal mag kunde natuurlijk niet ontbreken. het samenbrengen van jazz, soul en hiphop van kunde gaat perfect samen met push the button. tijdens deze avond stelt hij onder meer muziek voor uit zijn nieuwe album 'late bloomer’. op deze plaat reflecteert hij op zijn persoonlijke parcours, zijn familiegeschiedenis en de bredere ervaringen die hem gevormd hebben tot de artiest die hij vandaag is. het album is tegelijk een eerbetoon aan zijn moeder als een verwijzing naar zijn eigen muzikale traject.
KUNDE
KUNDE
Het album heet ‘Late Bloomer’, wat betekent deze titel voor jou en waarom heb je deze gekozen?
“Er zijn veel redenen waarom deze titel bij mij resoneerde. Het album is vooral een hommage aan mijn moeder, die in onze jeugd vaak naar zichzelf verwees als een laatbloeier en al grappend toevoegde dat laatbloeiers langer jong blijven. Dit bleef hangen en vormde onbewust ook de inspiratie om mijn eigen keuzes niet te overhaasten maar de nodige rijpingstijd te gunnen. Maar ik beschouw mezelf als muzikant ook wel als een laatbloeier. Ik leerde pas piano spelen na het middelbaar. In mijn jeugd was het ondenkbaar dat ik een muzikale carrière zou nastreven, ik was gericht op sport, als atleet en basketballer. Conservatorium was dus geen optie, ik heb mijn eigen pad bewandeld en via YouTube alle skills geleerd die mij nu in staat stellen om eigenhandig te werk te gaan in het componeren, schrijven en producen van muziek.
Maar Late Bloomer slaat eigenlijk ook op de mensheid. Vanuit mijn beleving verkeren we als collectief nog in een soort van puberteit waarin we rebelleren tegen hetgene dat ons het leven biedt: onze eigen thuisplaneet en onszelf. We slagen er niet eens in om op een respectvolle manier om te gaan met de mensen die als enige in staat zijn het leven te fabriceren en te voeden. We leven bijvoorbeeld nog steeds in een tijd waarin vrouwen en vrouwelijkheid als een zwakte worden gezien, terwijl het tegenovergestelde waar is. We dwalen rond in kortzichtigheid en geloven dat de onderdrukking van de ene de andere kan verheffen terwijl we eigenlijk onszelf hiermee verarmen en onze ontwikkeling saboteren. Alle keuzes hebben gevolgen en de
effecten hiervan zijn misschien wel uitstelbaar maar in essentie onvermijdelijk. Wanneer we als collectief matuur genoeg worden, verwacht ik dat ons als mensheid echt grootse ontwikkelingen te wachten staan. Maar daarvoor moeten we echt eerst onze shit together krijgen.”
Hoe is het idee voor het album ontstaan?
“Ik werkte tegelijkertijd aan ‘Late Bloomer’ en haar voorganger ‘Dandelion’, waarin ik me richtte op mijn relatie tot mijn Kameroense roots en mijn vader. Toen ik Dandelion afwerkte werd voor mij duidelijk wat ik met Late Bloomer wilde vertellen. In ‘Late Bloomer’ zoom ik in op zaken waar in ‘Dandelion’ geen ruimte voor was, maar waar ik een urgentie rond voelde. In dit album focus ik me op het leven en opgroeien hier en de bredere overkoepelende thema’s en ervaringen die me hebben gevormd tot de mens die ik nu ben. Beide albums vormen een tweeluik waarin de verhalen van het ene, overvloeien in het andere geheel. Beiden zijn een mozaïek aan kleine verhalen die een groter verhaal vertellen.
Was er een specifiek verhaal of thema dat je de luisteraars wou meegeven?
“Als ik een rode draad zou trekken zou ik zeggen dat ik reflecteer op wat voor mij de essentie is in dit leven: liefde, als basis energie in dit universum. Tegelijk worstelen we met alle andere gevoelens en gedachten op een rollercoaster van gebeurtenissen, belevenissen en indrukken die onze navigatie door de tijd complex maken. Ik heb geen antwoorden, vooral vragen en mogelijks een welgemikte gok gebaseerd op een onvatbaar buikgevoel.”
Wat hoop je dat je luisteraars meenemen na het luisteren van ‘Late Bloomer’?
“Verschillende dingen. Dat wanneer ze zich verdrietig voelen, dat ze getroost worden, dat de mooie momenten zoeter worden, dat ze zichzelf herkennen in de thema’s die aan bod komen, en veel meer. Ik zie het vooral als een beleving. De plaat is een trip, een beetje zoals het leven: met ups en downs. Ik denk ook dat wat de luisteraar hieruit haalt, afhangt van op welk punt die staat in hun leven. Hier heb ik geen vat op, ik verwacht dat de luisteraar eruit haalt wat dit in hem, haar of hen weerspiegelt.”
Werk je vaak op dezelfde manier aan nummers of verschilt dat per project?
“In de kiem wel, de conceptuele uitwerking van mijn muziek vertrekt altijd vanuit een instrumentaal gegeven. Een groove, een akkoordenprogressie, een melodisch idee,… Wanneer ik voel dat de sound ruwweg is gezet, begin ik na te denken over woorden in termen van emoties. Wat maakt dit los, wat beweegt er in mij? Dit verwerk ik in een circulair proces dat zich herhaalt tot wanneer ik er een punt achter zet. Een wezenlijk verschil in het schrijfproces van ‘Late Bloomer’ is dat de band een nieuwe dimensie toevoegde aan mijn werkproces . Normaal neem ik alles van A tot Z zelf op maar voor het eerst werkte ik in uitvoering samen met andere muzikanten.
Dit was best spannend. Ik moest mijn concepten en schetsen helder genoeg hebben om uit te leggen maar ook vrij genoeg houden om ruimte te laten voor de persoonlijke touch van de anderen. Daarnaast zijn agenda’s een bijkomende uitdaging. Maar ik heb zo’n enorm geluk dat ik zo’n enorm getalenteerde muzikanten heb waar ik op kan rekenen. Met slechts drie repetities en vier opnamedagen hebben we dit geflikt.”
Wat kunnen we in de toekomst nog verwachten van Kunde?
“Het eerste wat op de agenda staat zijn de releaseshows met een intense energie en intentie. Ik wil dat dit voor het publiek een tastbaar moment wordt dat blijft nazinderen als herinnering. De livemuzikanten die me op deze tour bijstaan zijn stuk voor stuk heavyweights die een zeer goede voeling hebben met de muziek die ik schrijf. Daarna wil ik me richten op het buitenland. Ik wil mijn vleugels uitslaan en ik merk dat ik tractie krijg van plaatsen als Londen, New York, LA, maar ook Kaapstad, Berlijn,… dus ik ben heel benieuwd om daar wat uit te bouwen.
Tegelijkertijd wil ik ook de scene in België connecteren en linken. Als Belgen onderschatten we echt enorm wat we te bieden hebben, de scene hier is echt high-level. Maar we zetten verkeerd in waardoor veel talent onderbenut wordt en mogelijks uitdooft. Artiesten staan langs alle kanten onder druk om het hoofd boven water te houden. Dus ik zet alles op alles om te netwerken in het buitenland en ook zoveel mogelijk van deze vruchtbare bodem te linken. De wereld is echt klein en iedereen is uiteindelijk maar een paar tussenpersonen van elkaar verwijderd.”
pushthebutton.be 44
Hoe voelt het om je nieuwe album Late Bloomer live te presenteren aan het publiek?
“Spannend maar heel leuk. Blij om nieuwe sounds en verhalen te delen in real life. Er is echt iets speciaals aan die energie uitwisseling van een live concert en deze muziek heeft verschillende manieren om tot leven te komen, afhankelijk van het moment. Ik heb al enkele singles gespeeld op We Are Open en tijdens de in-store (solo) sessie in Music Mania bij de lancering van de plaat, en ik heb al een heel mooie impact kunnen zien. Nu komt the real deal, het volledige plaatje met de volledige band dus dan zal het echt hitten.”
ERFGOEDDAG
erfgoeddag gaat door op 26 april en het thema van dit jaar, humor, zorgt voor verbinding tussen mensen, al dan niet met de nodige kwinkslag om dat doel te bereiken. erfgoed kan vele vormen aannemen, van beschermde gevels tot een grappige cartoon of volksdansen. eva maria en zoë zijn twee van de creatieve jongeren betrokken bij het project ha ha heritage waarbij ze zich laten inspireren door brugs erfgoed.
Dag Eva Maria en Zoë! Fijn jullie te mogen ontmoeten. Kunnen jullie jezelf kort even voorstellen?
Zoë: “Ik ben geboren in Varsenare, maar woon ondertussen in Gent. Al ligt Brugge mij nauw aan het hart. Na het halen van mijn Master Visual Arts in 2024, raakte ik meer in de ban van erfgoed en archiefbeheer. Tijdens mijn BIS-stage bij Musea Brugge kon ik werken met die boeiende materie in onder andere het Volkskundemuseum.”
Eva Maria: “Ik ben geboren in Brugge, en studeerde fotografie in Brussel. De laatste jaren leg ik mij op artistiek vlak ook toe op videowerk. Daarin werk ik rond thema’s zoals tijd, verstilling en familie. Ook spelen mijn eigen familieleden als acteurs de hoofdrol. Een vertrekpunt in mijn films is vaak hoe personen zich tot elkaar verhouden.”
Jullie zijn twee van de jongeren die meedoen aan het project HA HA Heritage. Hoe hebben jullie je creatieve werk laten inspireren door erfgoed?
Zoë: “Aangezien ik zeer geïnteresseerd ben in historisch textiel en stoffen, ga ik voornamelijk daarmee aan de slag. Dit is mijn eerste tentoonstelling sinds mijn afstuderen,
maar dit project boeit me echt. Tijdens mijn opleiding was ik nog wat zoekende in welke richting ik eigenlijk wilde met mijn werk, dus dan voelde het minder aangenaam om al die aandacht op me gericht te hebben. Nu werken we in groep, dus dan is die ervaring weer anders.”
Eva Maria: “In mijn films ga ik aan de slag met familiaal erfgoed. Zo wordt kledij van mijn grootouders opnieuw gedragen als kostuum en hergebruiken we servies nu als decorstukken. Voorwerpen uit het dagelijkse, huiselijke leven, die van generatie op generatie worden doorgegeven, spelen dus reeds een belangrijke rol in mijn werk en interesseren mij het meest.”
Zoë, jij hebt al eens een kijkje mogen nemen in het textieldepot van Musea Brugge, waar een deel van de collectie bewonderd kon worden. Anders is deze locatie niet toegankelijk voor publiek. Hoe was dat?
Zoë: “Ik kende het depot al als werkplek tijdens mijn BIS-stage, maar toen waren we druk aan het verhuizen. Toch leerde ik de collectie goed kennen. Ik werkte voornamelijk rond merklappen. Dat zijn lappen stof waarop jonge schoolmeisjes onder andere
DAG
het alfabet leerden borduren. Al hun werk werd ook verzameld in meterslange stof toen ze klaar waren met hun opleiding: de “Souvenir de ma jeunesse”. Er overvalt mij nog steeds een soort wauw-gevoel als ik daar binnenkom.”
Waar kunnen we tijdens Erfgoeddag jullie werken bewonderen?
Zoë: “Dat zal te zien zijn in de catacomben van de Stadsschouwburg.”
Eva Maria: “Ik ben al bekend met de locatie omdat ik er eerder co-curator was van ‘Softness takes the Stage below’ tijdens het PRISMA festival. Tijdens de rondleiding op de welkomstavond met de andere deelnemers raakte ik ook geïnspireerd door theaterrekwisieten.”
Over je project gesproken, kunnen jullie al een tip van de sluier lichten over hoe jullie werken eruit zullen zien?
Zoë: “Graag, maar dat evolueert continu, dus veel van wat ik nu zeg zou tegen de publicatie van het magazine alweer veranderd zijn.”
Eva Maria: “Ik zou graag een setting maken met twee vrouwen als centrale figuren. De personages zouden repetitieve handelingen uitvoeren en de humor zou zich bevinden in stille, subtiele interacties met elkaar en hun omgeving, geïnspireerd op erfgoed en dagelijkse routine.”
Hoe zit het met lezers die nieuwsgierig zijn naar jullie eerdere projecten? Waar kunnen die terecht?
Zoë: “Ik heb via mijn eigen website Zows.xyz een online portfolio van mijn eerdere projecten, maar dat is eerder illustratiewerk. Van dat klassieke schilderwerk stap ik de laatste tijd wat af. Het project nu is een nieuwe soort uitdaging!”
Eva Maria: “Ook ik heb een website met een overzicht van mijn foto- en videowerk en andere cultuur-gerelateerde engagementen. Sinds kort ben ik aan de slag als zelfstandige. Ik heb ook juist het nieuws gekregen dat ik mag starten als gids bij het Fotomuseum in Antwerpen. Het zijn dus drukke, maar leuke tijden.”
ha ha heritage is een project van erfgoedcel brugge en dwaalzin. erfgoeddag brugge vindt dit jaar plaats op 26 april.
erfgoedcelbrugge.be/ erfgoeddag
tekst: laura delbarre beelden: macha van linden
selected by françoise
kwalito
i love coffee snuffel
twee meisjes
goed nieuws voor wie graag door brugge kuiert: na het vernieuwen van het wegdek is de ezelstraat opnieuw volledig open. deze karaktervolle straat verbindt het historisch hart met een levendige mix van winkels, ambacht, horeca en creatieve plekken. je vindt er alles om even te blijven hangen: van inspiratie om te shoppen tot gezellige adressen om te eten of iets te drinken. de heropening is het perfecte moment om de ezelstraat en sintjakobsstraat te (her)ontdekken en bewust lokaal te kiezen. spring binnen, proef de sfeer en geef brugse handelaars en ondernemers een extra duwtje in de rug.
kringwinkel sint-jakobs
lucy
leeloo
Open Ateliers in De Tank
tekst: marie-julie lehoucq
beelden: margarita tantushyan
de tank ontstond in 2017 als atelierwerking van het entrepot, aanvankelijk in het provinciaal gouvernement op de burg. het project groeide echter zo snel dat er al gauw wachtlijsten ontstonden; een teken van de grote nood aan betaalbare werkruimte voor kunstenaars in brugge. toen het gebouw op de burg werd verkocht, drong een verhuis zich op. in 2023 volgde de overgang naar het blydhove-kasteeltje, dankzij een samenwerking met kinderopvang blydhove.
vandaag is blydhove een vaste uitvalsbasis waar kunstenaars tijdelijk kunnen blijven werken met ruimte, licht en rust die op de vorige locatie ontbrak.
De Tank telt momenteel meer dan 40 kunstenaars, variërend van net-afgestudeerden tot ervaren makers. De werking richt zich vooral op beeldende kunst zoals schilderkunst, grafiek, sculptuur, installatie, fotografie en keramiek maar staat ook open voor kunstenaars binnen woord, media en ruimtelijke disciplines.
Wat De Tank onderscheidt van andere atelierplaatsen, is dat het niet enkel om vier muren gaat: de community is even belangrijk als de fysieke ruimte. Kunstenaars ontmoeten elkaar, wisselen advies uit en werken samen aan expo’s, lezingen en toonmomenten.
Coördinatie met een bottom-up-aanpak
Coördinator Elke Desutter werkt niet vanuit een top-down, maar een bottom-up visie. Ze luistert actief naar wat er zowel praktisch als inhoudelijk bij de kunstenaars leeft en vertaalt die signalen naar programma’s, verbeteringen en toekomstige plannen. Er zijn regelmatige kunstenaarsvergaderingen waarin vragen aan bod komen zoals: Wat heb je nodig in je atelierpraktijk? Welke vormen van ondersteuning missen nog? Welke expo’s, talks of samenwerkingen willen we opzetten? De noden van de kunstenaars bepalen zo rechtstreeks de richting van de werking.
Residenties, gesprekken en ruimte voor experiment Een belangrijk onderdeel zijn de duo-residenties, waarin beginnende kunstenaars worden gekoppeld aan professionele makers. Ze leren elkaars praktijk kennen en werken toe naar een presentatie, expositie of talk. De residenties plaatsen experiment centraal: het proces krijgt evenveel waarde als het eindresultaat.
Daarnaast worden open ateliers, lezingen, expo’s en informele ontmoetingsmomenten vaak mee georganiseerd door de kunstenaars zelf. Wat goed werkt, wordt meegenomen naar het volgende jaar; wat beter kan, wordt bijgestuurd.
Open Ateliers tijdens ‘Atelier in Beeld’
Op 3 mei, van 11u tot 18u, neemt De Tank deel aan het nationale initiatief Atelier in Beeld, waarbij ateliers in Vlaanderen hun deuren openen voor het grote publiek.
Vooraleer de bezoekers binnenkomen, krijgen de kunstenaars de kans om elkaar te bezoeken, een waardevol moment, want atelierwerk gebeurt vaak achter gesloten deuren. Niet elke kunstenaar kiest ervoor om zijn atelier open te stellen, maar wie dat wel doet, toont een stuk van het vaak onzichtbare maakproces.
Dit jaar zijn er terug gegidste rondleidingen, gegeven door één van de kunstenaars of een curator, die bezoekers meenemen langs een logisch parcours en verbinden wat op het eerste gezicht los lijkt te staan.
Zichtbaar werk: expo’s, publicaties en vlaggen Tijdens het open ateliermoment is De Tank op meerdere plekken te ontdekken: een expo in de gang en exporuimte, een vlaggenexpo buiten, een art swap waarbij kunstenaars en niet-kunstenaars werk kunnen ruilen, onder de naam de ‘Wissel ruimte’. Als bezoeker zal men zelf een voorstel kunnen doen tegen wat ze een kunstwerk willen ruilen, bijvoorbeeld tegen een taart, geïnspireerd door Art Tru Troc in Brussel. Op het einde van de dag zal bekend gemaakt worden met wie en voor wat de kunstenaar wil ruilen. De multiples uit de 'Wissel ruimte’ (zoals zeefdrukken) worden gemaakt in samenwerking met het Het Printlab van Het Entrepot.
“de noden van de kunstenaars bepalen rechtstreeks de richting van de werking.”
Daarnaast wordt er opnieuw een publicatie gemaakt waarin alle kunstenaars voorgesteld worden, aangevuld met recent toegetreden residenten. Eerdere kunstenaarsportretten hangen als foto’s in de gangen.
Oude banners van vorige open atelier-edities worden duurzaam herwerkt tot Tank-merch: totebags en pennenzakken die tegelijk een archief een nieuw leven geeft.
Atelier aanvragen
Kunstenaars die een atelier willen, kunnen via de website een aanvraag indienen. Ze bezorgen via het aanvraagformulier een motivatie, een artist statement en een klein portfolio.
wil je zelf graag deel uitmaken van de tank community? elke drie maanden volgt een selectie.
detank.be
nieuwe lasertagarena en sportsbar in sint-pieters
KING KONG
in de slachthuisstraat in sint-pieters opende onlangs een gloednieuwe lasertagarena met sportsbar de deuren. de broers jonas en jasper valcke bouwden in acht maanden tijd een volledig uitgeruste indoorarena uit. “ik ben trots dat mijn broer en ik dit van nul hebben opgebouwd”, zegt jasper.
In de voormalige Kingsclub klinkt opnieuw gelach. Het neongekleurde licht danst over de graffitimuren, de tap vloeit en de sfeer is voelbaar. De geur van nieuwe verf is nog maar net weg en maakt plaats voor een geur van plezier en drank. Het idee ontstond toen de broers via een vriend het pand ontdekten. Paintball bleek daar geen haalbare kaart: de ruimte was te beperkt en de eigenaar zag het concept niet zitten. Daarom kozen ze voor een andere piste.
Van paintball naar laser Ervaring hadden de broers al. Ze baatten zeven jaar lang een paintballterrein uit in Oostkamp en organiseerden verschillende pop-ups, onder meer aan de Sint-Pietersplas. Daarnaast zetten ze eerder toernooien op. Toch bleek een vaste indoorarena een heel ander verhaal. “Het was
een grote uitdaging”, vertelt Jasper. “We hebben alles zelf gedaan: elektriciteit, watertoevoer, de bar en de arena. Dat kostte veel tijd, maar we hebben er wel flink wat kosten mee bespaard.”
Sterke locatie
Dat ze dit project in hun thuisstad in een pand met zo’n goede ligging konden realiseren, zien de broers als een grote troef. “Voor lasershooten of paintball moest je vroeger vaak ver rijden. Hier zitten we dicht bij het centrum en niet in andermans vaarwater.”
Ook de naam verwijst subtiel naar het verleden van het gebouw. De link met de vroegere Kingsclub wilden ze heel graag behouden. “We zochten maanden naar de juiste naam. King Kong voelde goed: het iconische personage, de aap in ons logo en de knipoog naar de vorige
naam. Sommige buurtbewoners hebben de link al gelegd, anderen nog niet. Dat hoeft ook niet.”
500 vierkante meter plezier
De arena beslaat 500 vierkante meter en bestaat uit verschillende niveaus, wat voor een dynamische spelervaring zorgt. Twee artiesten verzorgden graffiti en muurschilderingen. In combinatie met neonlichten, geluidseffecten en rook ontstaat een totaalbeleving waarbij de laserstralen extra zichtbaar zijn.
Een sportsbar stond oorspronkelijk niet in de blauwdrukken. “Na de bouw van de arena hadden we nog ruimte over. Tijdens de verbouwingen merkten we hoe enthousiast de buurtbewoners waren dat er opnieuw leven in het gebouw kwam. Die kwamen hier vroeger vaak naar voetbalwedstrijden kijken, dus hebben we dan
beslist om er ook een sportsbar van te maken.”
Stap voor stap groeien
Concrete uitbreidingsplannen zijn er nog niet, al dromen de broers luidop. Ze blijven uitkijken naar een nieuwe locatie voor paintball. Op de tweede verdieping bevindt zich een ruimte de grootte van het horecagedeelte, maar daar is nog werk aan. “Misschien komen daar over twee jaar pooltafels of karaokeboxen. De locatie heeft potentieel, maar we willen stap voor stap groeien.”
Voor het spelsysteem werken ze samen met een bedrijf dat 25 jaar ervaring heeft. “We hebben hun systeem eerst op een andere locatie getest. We wilden zeker zijn van de kwaliteit.” Via een app kunnen spelers hun scores vergelijken op een wereldwijd klassement.
“de
drempel
ligt bij lasershooten veel lager. we speelden zelf al een spel met vier generaties samen.”
Een belangrijk verschil met paintball is de spelintensiteit. Waar je bij paintball uitgeschakeld blijft zodra je geraakt wordt, ben je bij lasertag na vijf à zes seconden weer actief. Zo haal je het maximum uit je speeltijd. De arena biedt plaats aan 24 spelers tegelijk. Om de twintig minuten start een nieuwe groep. De effectieve speeltijd bedraagt twaalf minuten, exclusief omkleden en briefing.
Succes
Sinds de opening in het weekend van 13 en 14 december is het opvallend druk in de Slachthuisstraat. “We zijn verrast door het succes”, zegt Jasper. “We hebben nog niet ingezet op online advertenties. Het meeste komt via mond-tot-mondreclame.”
De organisatie vormt een uitdaging. “Elke twintig minuten moet een nieuwe groep kunnen starten. Dat vraagt planning en discipline. Ook de uitbating van een bar is nieuw voor ons. In de zomer willen we een terras openen en eten aanbieden.”
Divers publiek
Waar paintball vroeger vooral mannen aantrok, is het publiek hier veel gemengder. “De drempel ligt lager. We hebben zelfs al een spel gespeeld met vier generaties samen.” De meeste bezoekers verlaten de arena enthousiast. “Sommigen zijn vooraf sceptisch, omdat het ‘maar’ een laserstraaltje is. Maar eenmaal ze gespeeld hebben, zijn ze overtuigd.”
Momenteel trekt King Kong veel bezoekers. Naast toeristen, buurtbewoners en lasershootfanaten zijn ze nu ook een uitvalsbasis voor een dartclub en hoofdsponsor van een cafévoetbalploeg, die daar ook hun thuiswedstrijden organiseren.
Hoe de toekomst er precies uitziet, ligt nog niet vast. Wat wel zeker is: wie op zoek is naar actie en ontspanning, vindt in King Kong Sint-Pieters een nieuwe hotspot.
king kong is zonder reservatie toegankelijk voor sportsbar en lasertag op woensdag van 13 tot 18 uur, op vrijdag van 16 tot 24 uur, op zaterdag van 13 tot 24 uur en op zondag van 13 tot 20 uur. lasertag is mogelijk tot 22 uur.
kingkongbrugge.be
7 voorstellingen voor jongeren voor amper € 7
geselecteerd door Soundcast
tekst: chiara tallir beeld: khadija zaimi
VR 08 MEI 2026
Vox Luminis
Purcell. Bi hday Odes
Een pure barokpa y!
Jonger dan 25 en zot van kunst & cultuur?
Word Soundcaster bij het Conce gebouw! Beleef voorstellingen van binnenuit, ontmoet a iesten en creëer content. Interesse?
#HANGOUTS APP GENOMINEERD VOOR KORTOM AWARD
... en wint niet! zo, nu kun je hier stoppen met lezen. maar we nemen je toch graag nog eens mee in het verhaal van de #hangouts app, de kortom awards en brugge als stad voor jongeren.
Woensdagavond 18 maart, Minard Schouwburg, Gent. Jong Volk zit in de zaal en dingt mee naar de Kortom Award in de categorie ‘Kanaal’. Uit 124 inzendingen werd de #HANGOUTS app door de jury als een van de vijf genomineerden uitgekozen. De eindoverwinning – toch vooral een symbolisch iets – sleepten we niet in de wacht, maar heel wat erkenning des te meer. En wat vooral bleek, het is iets uniek in onze regio. Nergens wordt de jongerencultuur op deze manier gebundeld en verspreid.
Jong Volk probeert al jaren komaf te maken met het cliché “er is niks te doen in Brugge”. Of toch zeker dat er voor jongeren in de stad niks te beleven valt. Er zijn heel wat initiatieven – voor en door jongeren – maar die moeten natuurlijk ook de doelgroep bereiken. Uiteraard zijn er de klassieke kanalen als TikTok en Instagram, maar met Jong Volk wilden we nog een stapje verder gaan. Met de #HANGOUTS app ontwikkelden we een eigen kanaal, voor en door de Brugse jongere. Daarenboven wilden we ook datatracking en advertenties vermijden. Zo houden we de app proper en ethisch.
Wat biedt de #HANGOUTS app eigenlijk? Wie zich dit afvraagt, heeft hem hoogstwaarschijnlijk nog niet geïnstalleerd. Stop hier even met lezen en installeer hem via jongvolk.be. App geïnstalleerd? Goed.
Open je de app, dan krijg je een plattegrond van Brugge te zien. Dankzij de locatievoorziening zie je alle Brugse hangouts in de buurt. Belangrijk om hierbij mee te geven is dat al deze plekken door Jong Volk gecureerd zijn. Verwacht je niet aan de McDonaldsen, Kinepolisen of Zara’s, maar de échte Brugse plaatsen op maat van Brugse jongeren. De selectie en het onderhoud is in handen van JV_FT. en JV_IRL. Alle invoer is dus 100% community based. Geen automatisering, maar oerdegelijke, manuele input.
De app biedt trouwens veel meer dan enkel een kaartje met wat plekken. Tik even onderaan het scherm. Er opent zich een lijst met hangouts, gesorteerd op basis van afstand tot je locatie. Ga je een tabje naar rechts, kom je bij het evenementenoverzicht. Zie je wel dat er iets te doen is in Brugge! Hier vind je een zorgvuldig samengestelde lijst van alle Brugse events op maat van jongeren, tot een maand ver. Zo kun je al wat gaan plannen, maar evengoed lastminute beslissen om nog iets leuks te gaan doen. Via de ontdek-tab geven we af en toe nog wat extra nieuwtjes mee. Iedere maandag posten we een weekoverzicht – zodat je zeker niet vergeet wat er te doen is deze week – en via ons redactieteam verschijnen er heel wat tips over de leukste plekken of events in en rond de stad.
“de #hangouts app is een unieke kans om aan de brugse jongeren te tonen dat er binnen deze leefwereld heel wat initiatief en leven is. ”
De #HANGOUTS app is een unieke kans om aan de Brugse jongeren – zowel “vaste” inwoners als kotstudenten of zelfs toeristen – te tonen dat er binnen deze leefwereld heel wat initiatief en leven is.
Dat we de award niet wonnen, is uiteindelijk maar een voetnoot in een verhaal dat we nog steeds aan het schrijven zijn. Dat we genomineerd waren, bevestigt enkel dat we goed bezig zijn en alleen maar kunnen groeien.
