Sr.Maria Nan Inmeeyun

ประวัติครอบครัว ชื่อบิดา นายซีมอน ชา อินมียืน ชื่อมารดา นางฟีโลเมนา เจียม อินมียืน เกิดเมื่อวันที ่ 16 ตุลาคม 1944 ห้วยเซือมใต้ ชัยพร บึงกาฬ สัตบุรุษ วัดแม่นักบุญอักแนส ห้วยเซือมใต้ ชัยพร หนองคาย (ปัจจจุบันบึงกาฬ) รับศีลล้างบาป 1 มกราคม 1945 วัดแม่นักบุญอักแนส ห้วยเซือมใต้

ชัยพร บึงกาฬ รับศีลก�ำลัง 9 กุมภาพันธ์ 1957 วัดแม่นักบุญอักแนส ห้วยเซือมใต้

ชัยพร บึงกาฬ คติพจน์ “เชื่อและมั่นใจในพระองค์” พระวาจาน�ำชีวิต “พระเยซูเจ้าทรงเป็นหนทาง ความจริง และชีวิต” มีพี่น้อง มีพี่น้องจ�ำนวน 13 คน หญิง 7 คน ชาย 6 คน

ชีวิตนักบวช เข้าเป็นโปสตูลันต์ เข้านวกภาพ ปฏิญาณตนครั้งแรก ปฏิญาณตนตลอดชีพ 25 ปี แห่งชีวิตนักบวช การศึกษา 1955

1971-1972

1999

24 มกราคม 1968 ที่โรงเรียนนารีวุฒิ บ้านโป่ง ราชบุรี 5 สิงหาคม 1968 ที่คาซาโนวา (Casanova) อิตาลี 5 สิงหาคม 1970 ที่คาซาโนวา (Casanova) อิตาลี 5 สิงหาคม 1976 ที่นวกสถานแม่พระนิรมลทิน หัวหมาก กรุงเทพฯ 5 สิงหาคม 1995 ที่โรงเรียนมารีย์อุปถัมภ์ สามพราน นครปฐม

ระดับประถมศึกษา จบชั้น ป.4 ที่บ้านห้วยเซือมใต้ ชัยพร จังหวัดหนองคาย (ปัจจจุบันบึงกาฬ) คอร์สผู้ช่วยพยาบาล ที่คอตโตเลงโก (Cottolengo) ตูริน อิตาลี คอร์สตัดเย็บ ที่ตูริน อิตาลี Progetto Mornese อิตาลี

3-18 ตุลาคม 2015 จาริกแสวงบุญ 200 ปี โอกาสการเฉลิมฉลอง “ชาติกาลพ่อบอสโก” อิตาลี

ประสบการณ์การท�ำงาน – ภารกิจที่ได้รับมอบหมาย 1970 - 1971 เมืองกีเอรี อิตาลี อบรมซิสเตอร์ผู้เยาว์ 1971 - 1972 เมืองตูริน อิตาลี คอร์สผู้ช่วยพยาบาล - คอร์สตัดเย็บ 1972 - 1973 ร.ร.เซนต์เมรี่ อุดรธานี รับผิดชอบงานครัว 1973 - 1977 ร.ร.ธิดานุเคราะห์ หาดใหญ่ รับผิดชอบงานครัว 1977 - 1989 ร.ร.นารีวุฒิ บ้านโป่ง รับผิดชอบร้านอาหารของโรงเรียน 1989 - 1996 ร.ร.ธิดานุเคราะห์ หาดใหญ่ รับผิดชอบร้านอาหารของโรงเรียน 1997 - 1998 ร.ร.นารีวุฒิ บ้านโป่ง รับผิดชอบงานครัว 1998 - 2006 ร.ร.วิสุทธิวงศ์ โพนสูง รับผิดชอบงานครัว 2006 - 2008 ร.ร.นารีวุฒิ บ้านโป่ง รับผิดชอบงานครัว 2008 - 2009 ร.ร.วิสุทธิวงศ์ โพนสูง รับผิดชอบงานครัว 2009 - 2014 ร.ร.เซนต์เมรี่ อุดรธานี รับผิดชอบงานทั่วไปในหมู่คณะ 2014 - 2020 ร.ร.นารีวุฒิ บ้านโป่ง รับผิดชอบร้านอาหารของโรงเรียน

ชีวิตในวัยเยาว์-ความเป็นมาของกระแสเรียก

ดิฉันมีญาติพี่น้องเป็นพระสงฆ์ 4 องค์ และเป็นนักบวชอีก 3 คน รวมทั้งตัวดิฉันด้วย รวมเป็น 8 คน ทุก คนเจริญชีวติ อยูด่ ว้ ยกันด้วยความรัก มีความเชือ่ ความศรัทธา ดังเช่นบรรพบุรษุ กระแสเรียกของดิฉนั มาจากการ คิดตามประสาเด็ก คือ ดิฉันชอบเล่นเป็นพยาบาล ชอบช่วยเหลือคนอื่น ๆ ในระหว่างเพื่อน 8 คนที่ชอบเล่นด้วย กันและมักจะถามกันและกันว่า โตขึ้นจะเป็นอะไร ต่างก็บอกว่าอยากเป็นครูสอนค�ำสอน เพื่อจะได้ชักชวนให้คน อื่นไปวัด และเพื่อจะท�ำให้คุณพ่อเจ้าอาวาสดีใจ ในจ�ำนวนนี้มีดิฉันรวมอยู่ด้วย ความคิดที่จะน�ำสัตบุรุษเข้าวัดอยู่ ในใจตลอดเวลา และทุกครั้งที่พบกับเพื่อน มักจะถามไถ่กันถึงเรื่องนี้อยู่เสมอ แม้จะจบการศึกษาไปแล้วก็ตาม พวกเราเรียนกันถึงชัน้ ประถมปีที่ 4 ซึง่ เวลานัน้ เป็นชัน้ สูงสุดของโรงเรียน เมือ่ ออกจากโรงเรียนแล้วพวกเราก็คลุกคลี อยู่กับวัด

วันหนึ่งดิฉันได้น�ำอาหารไปให้คุณพ่อเจ้าอาวาส ท่านก็ถามดิฉันว่า อยากจะเป็นซิสเตอร์ไหม? ดิฉันตอบ ว่า ไม่อยากค่ะ แต่คณ ุ พ่อก็ไม่ละทีจ่ ะถามเสมอเมือ่ พบดิฉนั ทีส่ ดุ ได้มกี ารเปลีย่ นพ่อเจ้าอาวาสใหม่ และคุณพ่อองค์ นีก้ ถ็ ามดิฉนั อีกเช่นกัน และท่านก็เฝ้าติดตามให้คำ� แนะน�ำเสมอ และทีส่ ดุ ก็ได้นำ� ข่าวสารของคณะธิดาแม่พระองค์ อุปถัมภ์มาให้ข้าพเจ้าอ่าน ในหนังสือนั้นได้มีภาพของชิสเตอร์ที่ก�ำลังเล่นกับบรรดาเด็ก ๆ ดิฉันเห็นแล้วก็รู้สึก ประทับใจและชอบมาก แต่ไม่ได้ตัดสินใจจะเข้าเลย เพราะดิฉันชอบคณะพระมหาไถ่มากกว่า และได้บอกความ ปรารถนานีก้ บั คุณพ่อเจ้าวัด แต่ทา่ นคัดค้านว่า “ถ้าลูกตัดสินใจเข้าคณะนี้ จะไม่สำ� เร็จแน่นอน เพราะนิสยั ของลูก

ไม่เหมาะสมกับคณะนี้ ลูกต้องเข้าคณะซาเลเซียน” แต่ดิฉันก็ยังไม่ได้ให้ค�ำตอบกับท่านประการใด

วันหนึ่งคุณพ่อได้ไปหาบิดาของดิฉันเพื่อขอให้ดิฉันไปช่วยชิสเตอร์ท�ำงาน ที่จริงดิฉันไม่อยาก จะไปเลย แต่เป็นเพราะบิดาของดิฉันเกรงใจท่าน ดิฉันก็จ�ำต้องไป ในระหว่างทางคุณพ่อได้บอกกับดิฉันให้ไปใน ฐานะคนงานของซิสเตอร์ และขณะเดียวกันก็ให้ดิฉันดูว่า ชอบซิสเตอร์คณะธิดาแม่พระองค์อุปถัมภ์ไหม

ดิฉันท�ำงานอยู่กับซิสเตอร์เป็นเวลา 1 ปี อธิการิณีของบ้านเริ่มเข้าใกล้ชิดและถามว่า “ชอบชีวิตซิสเตอร์ ไหม” “อยากเป็นซิสเตอร์ไหม” ดิฉันได้ตอบว่า “ดิฉันไม่มีความรู้ จะเป็นซิสเตอร์ได้อย่างไร” ท่านตอบว่าไม่ใช่ อุปสรรคและท่านก็เล่าประวัตนิ กั บุญมาเรีย มัซซาแรลโล ให้ฟงั และบอกว่าท่านนักบุญก็ไม่มคี วามรู้ เป็นลูกชาวนา ก็กลับเป็นนักบุญได้ ดิฉันฟังเฉย ๆ ดูเหมือนท่านไม่ยอมแพ้ ถามข้าพเจ้าทุกวัน จนที่สุดดิฉันตัดสินใจทดลองที่จะ ฝึกหัดเป็นซิสเตอร์ บิดาโกรธดิฉันมาก ตลอดระยะเวลา 4 ปี ที่ดิฉันอยู่ในบ้านฝึกหัด บิดาไม่เคยมาพบเลย

วันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 1971 ดิฉันปฏิญาณตนครั้งแรกและได้เขียนจดหมายส่งข่าวการปฏิญาณตนของ ดิฉนั ให้บดิ าทราบ ในวันนัน้ ดิฉนั มีความยินดีเป็นพิเศษเพราะบิดาได้ตอบจดหมายของดิฉนั จากเหตุการณ์ทงั้ หมด นี้ ดิฉนั คิดว่าเป็นแม่พระเองทีเ่ ป็นผูน้ ำ� และเข้ามามีบทบาทในชีวติ กระแสเรียกของดิฉนั และพระนางยังคงเป็นผูน้ ำ� ตลอดจนถึงทุกวันนี้