Nummer 12, september 2025
Lindennieuws De Drie Linden
Oog voor wat telt
Voor en door iedereen van De Drie Linden
Erkenning Een verhaal vanuit het perspectief van een bewoner
Soms kan ik haar naam niet meer onthouden, maar haar aanwezigheid vergeet ik nooit.
Mijn wereld verandert langzaam. Soms weet ik niet meer waar ik ben, of wie die vrouw is die elke dag aan mijn zijde staat. Ze heeft zachte handen en een stem die me geruststelt, zelfs als mijn gedachten als mist om me heen dansen. Ze heet Sanne, mijn dochter. Ze zorgt voor me, al zolang ik het me kan herinneren.
Toen ze me vertelde dat ik naar een nieuw huis ging, was ik bang. Het voelde alsof ik alles kwijt zou raken wat ik kende. Maar Sanne hield mijn hand vast en zei zachtjes: “Hier ben je veilig, mama. We doen dit samen.” En voor het eerst voelde ik dat ik niet alleen was.
Vroeger was ik sterk, zelfstandig. Nu zijn de dagen verwarrend en zwaar. Soms voel ik me gevangen in mijn eigen hoofd, verloren in herinneringen die langzaam vervagen. Maar elke keer als Sanne binnenkomt, voel ik een sprankje veiligheid. Ze helpt me aankleden, lacht naar me, en fluistert dat alles goed komt.
Ik zie hoe moe ze is. Haar ogen soms zwaar, haar rug krom van zorgen die ik niet kan wegnemen. Ze draagt een last die ik niet kan zien, maar die ik diep in haar stiltes voel. Ze vergeet zichzelf om mij te helpen, dag en nacht. En toch zegt ze nooit dat het te veel is. Als ik haar aan kijk, wil ik haar iets zeggen. Bedanken. Vertellen hoe veel haar liefde voor
1