28ﺍﻛﺘـﺒﺮ 2011
ﺑﻨﻴﺎﺩ »ﺗﺎﻓﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻜﻮﻣﺖ« ،ﻛﻪ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻣﺮﺍﻛﺰ ﺗﺤﺼﻴﻼﺕ ﻋﺎﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻰﺷﻮﺩ ،ﻣﺎﻩ ﻧﻮﺍﻣﺒﺮ ﺳﺎﻝ 2008ﻣﻴﻼﺩﻯ ،ﭼﻜﻴﺪﻩﺍﻯ ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﭘﺮﻭﻓﺴﻮﺭ »ﺟﺮﺍﻟﺪ ﻛﺎﻣﺒﺰ« ﺭﺍ ﻛﻪ ﭘﻴﺸـﺘﺮ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ »ﺳـﻪ ﻧﻘﻄﻪ ﻧﻈﺮ ﺩﺭ ﺳﻴﺎﺳـﺖ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ :ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ ،ﻭﺍﻗﻊﮔﺮﺍﺋﻰ ،ﻭ ﺭﺍﺩﻳﻜﺎﻟﻴﺴﻢ« ﺑﻪ ﭼﺎپ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ،ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻛـﺮﺩﻩ .ﺩﺭ ﺍﻳـﻦ ﻣﻘﻄﻊ ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻥ ﺍﺛـﺮ »ﺟﺮﺍﻟﺪ ﻛﺎﻣﺒﺰ« ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤـﺚ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ؛ ﻛﺎﺭ ﺑﻪ ﺩﺭﺍﺯﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻛﺸـﻴﺪ .ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺭﺳـﻰ »ﭼﻜﻴﺪﺓ« ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ »ﻛﺎﻣﺒﺰ« ﻛﻪ ﺗﻮﺳـﻂ
ﭘﺮﻭﻓﺴﻮﺭ »ﻣﺎﻳﻜﻞ ﻛﺮﺍﺳﻨﺮ« ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﺪﻩ ﺟﻬﺖ ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﻫﻢﻣﻴﻬﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﺷــﻴﻮﻩﻫﺎﻯ ﺗﺪﺭﻳﺲ ،ﻭ ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ» ،ﺑﺮﺭﺳــﻰ« ﺗﺪﺭﻳﺲ ﻻﻳﻪﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ﺑﻪ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﻳﺎﻥ، ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﺟﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷــﺪ .ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺳــﺘﺎ ﺗﻼﺵ ﻣﻰﻛﻨﻴﻢ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺋﻪ »ﭼﻜﻴــﺪﻩﺍﻯ« ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳــﻰ ﺍﺯ ﭼﻜﻴﺪﺓ ﻛﺮﺍﺳــﻨﺮ ،ﺑﻪ ﺑﺤﺚ ﻭ ﺑﺮﺭﺳــﻰ ﺳﻴﺎﺳــﺖﻫﺎﻯ ﺟﺎﺭﻯ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ .ﭘﺲ ﻧﺨﺴــﺖ ﻧﮕﺎﻫﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺑﻪ ﭼﻜﻴﺪﺓ ﻛﺘﺎﺏ ﻣﺬﻛﻮﺭ. ﭘﺮﻭﻓﺴــﻮﺭ ﻛﺮﺍﺳــﻨﺮ ،ﺩﺭ ﮔﺎﻡ ﻧﺨﺴــﺖ ﮔﻮﺷــﺰﺩ ﻣﻰﻛﻨــﺪ ﻛــﻪ ﺳﻴﺎﺳــﺖﻫﺎﻯ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ﺍﺯ ﺯﻭﺍﻳــﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻰ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ ،ﻭ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺳﻪ ﺯﺍﻭﻳﺔ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﺪﻩ ـ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ،
ﻭﺍﻗﻊﮔﺮﺍﺋــﻰ ﻭ ﺭﺍﺩﻳﻜﺎﻟﻴﺴــﻢ ـ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻈﺮ ﺣﺎﺋﺰ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺍﺳــﺖ ﻛﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺵﻫﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﺋﻴﺪ ﻣﺤﺎﻓﻞ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪﺳﺎﺯ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ ﺷﺪﻩ. ﺩﺭ ﮔﺎﻡ ﻧﺨﺴــﺖ ،ﺷــﻴﻮﺓ ﺗﺤﻠﻴــﻞ »ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴــﺖﻫﺎ« ﺍﺯ ﺳﻴﺎﺳــﺖﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤــﺪ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻰﻛﻨﻴﻢ .ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ »ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ« ،ﺳﻴﺎﺳﺖﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﺍﺳــﺖ ﻛــﻪ ﻣﻰﺑﺎﻳــﺪ »ﺁﻣﻴــﺰﻩﺍﻯ« ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻓﻊ »ﻣﻠــﻰ« ﻭ ﻧﻮﻋﻰ »ﺍﻳﺪﻩﺁﻟﻴﺴــﻢ« ﺗﻠﻘﻰ ﺷــﻮﺩ .ﺍﻳﺪﻩﺁﻟﻴﺴــﻤﻰ »ﻭﻳــﮋﻩ« ﻛﻪ ﮔﻮﻳﺎ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎﺋﻰﻫــﺎ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬــﺎﻥ ﺑﺎﺯﻣﻰﺗﺎﺑﺎﻧﻨﺪ .ﺑﺮ ﺍﺳــﺎﺱ ﺍﻳﻦ ﻧﮕــﺮﺵ ،ﺍﺯ ﻣﻨﻈﺮ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ،ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺑﺮﻫﻪﻫﺎﺋﻰ ﻛﻪ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﺗﺨﺎﺫ ﻛﺮﺩﻩ ،ﺩﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﺍﻳﺪﻩﺁﻟﻴﺴــﻢ ﻭ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﺍﻟﻮﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷــﺘﻪ .ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ﺷــﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﺩﻭﻟﺖ
ﺍﻳــﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻭﻟﺖﻫﺎ ،ﺑــﻪ »ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﻠﻰ« ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺑﺴــﺘﻪ ﺍﺳــﺖ؛ ﻣﻨﺎﻓﻌﻰ ﻛﻪ »ﻧﮕﺮﺵ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴــﺖ« ﺁﻥ ﺭﺍ ﺷﺎﻣﻞ ﺗﺄﻣﻴــﻦ ﺍﻣﻨﻴﺖ ﻣﺮﺯﻫﺎ ،ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﺎﻟﻰ ﻭ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ ...ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﻳــﻚ ﺩﻭﻟــﺖ ﻣﻰﺑﻴﻨﺪ .ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ ،ﺑﺮ ﺍﺳــﺎﺱ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ ،ﺩﻭﻟﺖ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ﺑﺎ »ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ« ﺍﻧﺴﺎﻧﺪﻭﺳــﺘﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﻧﻴﺴــﺖ ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎً ﺑﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﺳــﺖ ﻛﻪ ﻣﻰﻛﻮﺷﺪ »ﺩﻣﻜﺮﺍﺳﻰ« ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬــﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﮔﺬﺍﺷــﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﭘﻴﺶ ﺭﺍﻧﺪ» .ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴــﺖﻫﺎ« ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠــﺔ ﺗﺤﻘﻴﻖ ،ﺳــﺎﺧﺘﺎﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﺗﺎﺑــﻰ ﺍﺯ »ﭼﻨﺪﺻﺪﺍﺋﻰ« ﺣﺎﻛﻢ ﺑﺮ ﺳﻴﺎﺳــﺖﻫﺎﻯ ﺁﻣﺮﻳــﻜﺎ ﺗﻠﻘﻰ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ» .ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴــﻢ« ﻣﺬﻛﻮﺭ »ﻗﺪﺭﺕ« ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﺔ ﺗﺠﻤﻊ ﮔﺬﺭﺍﻯ ﺷﻤﺎﺭ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩﺍﻯ ﺍﺯ ﻣﺤﺎﻓﻞ ﺻﺎﺣﺐﻧﻔﻮﺫ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﮔﺮﻭﻩ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖﻫﺎﻯ ﺍﺗﺨﺎﺫ ﺷﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﺗﺎﺑﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ »ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻣﻮﻗﺖ« ﻣﻰﺷــﻤﺎﺭﺩ .ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺩﻳﮕــﺮ ،ﻫﻴﭻ ﮔﺮﻭﻩ ﻭ ﻣﺤﻔﻠــﻰ ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧﺪ »ﻗﺪﺭﺕ« ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺭﺍﺯﻣﺪﺕ ﺩﺭ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. »ﺟﺮﺍﻟــﺪ ﻛﺎﻣﺒﺰ« ﻣﻬﻢﺗﺮﻳﻦ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﺓ ﺟﺮﻳﺎﻥ »ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴــﻢ« ﻓﻮﻕ ﺭﺍ »ﻫﺮﺑﺮﺕ ﻓﻴﺲ« ،ﻣﺸــﺎﻭﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﻴﻦﺍﻟﻤﻠﻠﻰ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﺍﻣﻮﺭﺧﺎﺭﺟﺔ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ﻃﻰ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻫﻮﻭﺭ ﻭ ﺭﻭﺯﻭﻟﺖ ﻣﻰﺩﺍﻧﺪ .ﻛﺎﻣﺒﺰ ﻣﺘﺬﻛﺮ ﻣﻰﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﺟﻬــﺎﻥ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪﻧﮕﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ،ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ،ﻳﺎ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻥ ﺳﻴﺎﺳﺖﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ. ﺍﺯ ﻧﻈــﺮ ﻛﺎﻣﺒﺰ ،ﻧﮕــﺮﺵ »ﻭﺍﻗﻊﮔﺮﺍﻳﺎﻧﻪ« ﺑﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ »ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴــﺖ« ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻛﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ .ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺍﻳﻦ »ﻭﺍﻗﻊﮔﺮﺍﺋﻰ« ،ﺳﻴﺎﺳﺖﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ﺍﺳﺎﺳﺎً ﺑﺮ ﭘﺎﻳﺔ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﻠﻰ ﺗﻜﻴﻪ ﻛﺮﺩﻩ .ﻣﻨﺎﻓﻌﻰ ﻛﻪ ﺻﺮﻓﺎً ﺑــﻪ ﺣﺮﺍﺳــﺖ ﺍﺯ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ ﻣﻠﻰ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﻤﻰﺷــﻮﺩ .ﭼــﺮﺍ ﻛﻪ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﮔﺴــﺘﺮﺩﻩﺗﺮﻯ ،ﺧﺼﻮﺻﺎً ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻨﺔ ﻣﺎﻟﻰ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺁﻳﺪ ،ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺯﻫﺎ »ﮔﺴــﺘﺮﺵ« ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ .ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺍﺳــﺎﺱ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ »ﻛﺎﻣﺒﺰ« ،ﺩﺭ ﻣﺤﺎﻓﻠﻰ ﻛﻪ »ﻭﺍﻗﻊﮔﺮﺍﺋﻰ« ﺩﺭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﻴﻦﺍﻟﻤﻠﻞ ﻣﻘﺒﻮﻟﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ ،ﻧﻈﺮ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺩﻭﻝ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮ ﭘﺎﻳﺔ »ﻗﺪﺭﺕ« ﺑﺎ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ »ﻗﺪﺭﺕ« ﻓﻮﻕ ﻓﻘﻂ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻧﺎﺷﻰ ﺷﻮﺩ .ﻗﺪﺭﺗﻰ ﻛﻪ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑــﻪ ﻧﻮﺑﺔ ﺧــﻮﺩ ﻗﺪﺭﺕﻫﺎﻯ ﻣﺎﻟﻰ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﻴــﺰ ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ ﺩﻫﺪ .ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻧﮕــﺮﺵ »ﻭﺍﻗﻊﮔﺮﺍﻳﺎﻧﻪ« ﻧﻘﺶ ﺭﻫﺒــﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﻭﺭ ﻧﻤﻰﺩﺍﺭﺩ،
»ﻭﺍﻗﻊﮔﺮﺍﻳﺎﻥ« ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﻤﻰﭘﺬﻳﺮﻧﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺗﺮﺳــﻴﻢ ﺧﻄﻮﻁ ﺍﺻﻠﻰ ﺳﻴﺎﺳــﺖ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎ ،ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻃﻌﻰ ﻛﻪ ﺍﺗﺨﺎﺫ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﻟﺰﺍﻣﻰ ﻣﻰﺷﻮﺩ» ،ﺍﻳﺪﻩﺁﻝﻫﺎ« ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺪﻯ ﻣــﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ .ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﻭﻟﺖﻫــﺎ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ ﺩﺍﺷــﺘﻪ ﺑﺎﺷــﻨﺪ ،ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻋﺎ ﻓﻘﻂ ﺍﺑﺰﺍﺭﻯ ﺟﻬﺖ ﭘﻮﺷﺶ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺁﻥﻫﺎﺳﺖ. »ﺑﻨﻴﺎﻧﮕــﺰﺍﺭ« ﻧﮕــﺮﺵ ﻭﺍﻗﻊﮔﺮﺍﻳﺎﻧــﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤــﺪ» ،ﻫﺎﻧﺲ ﻣﻮﺭﮔﻦﺗﺎﻭ« ،ﻛﻪ ﺳــﺎﻝﻫﺎ ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺷــﻴﻜﺎﮔﻮ ﻭ ﻛﻠﻤﺒﻴﺎ ﺗﺪﺭﻳﺲ ﻛــﺮﺩﻩ ،ﺩﺭ ﭼﺎﺭﭼﻮﺏ ﻳﻚ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ »ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ« ،ﺳﻴﺎﺳــﺖ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻛﺸــﻮﺭ ﺭﺍ ﺍﺳــﻴﺮ ﭘﻨﺠﺔ ﮔﺮﻭﻩﻫــﺎﻯ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﻣﻰﺑﻴﻨــﺪ ﻛﻪ ﺭﺋﻮﺱ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ »ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ« ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺼﺮﻑ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ .ﻭﺍﻗﻊﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﺗﺄﺛﻴﺮ »ﺍﻓﻜﺎﺭﻋﻤﻮﻣــﻰ« ﺑﺮ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﻧﺎﻣﺤﺴــﻮﺱ ﻣﻰﺩﺍﻧﻨﺪ .ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ ،ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪﻩ ﻛﻪ ﮔﺮﻭﻩ »ﻣﺪﻳﺮﺍﻧﻰ« ﻛــﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺯﻳــﺎﺩﻯ ﻫﻢ ﺑــﺎ ﺍﻓﻜﺎﺭﻋﻤﻮﻣﻰ ﺑﺮﻗــﺮﺍﺭ ﻧﻤﻰﻛﻨﻨﺪ ،ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻣﻪﻫــﺎﻯ ﺑﺤﺮﺍﻥﺳــﺎﺯ ﺍﺯ ﻗﺒﻴــﻞ ﺩﻭﺭﺍﻥ »ﺟﻨﮓ ﻭﻳﺘﻨــﺎﻡ« ،ﺍﺯ ﺳﻴﺎﺳــﺖﺑﺎﺯﻯ ﻛﺎﻓﻰ ﺟﻬﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﺭ ﻣﺴــﻴﺮ ﺍﻓﻜﺎﺭ ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻛﺎﻣﺒﺰ ﮔﺮﻭﻩ ﺳــﻮﻡ ﺭﺍ ﻫﻤــﺎﻥ »ﺭﺍﺩﻳﻜﺎﻝﻫﺎ« ﻣﻰﺷﻨﺎﺳــﺪ .ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ﺭﺍ ﺻﺮﻓﺎً ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﭼﻨﺪ »ﻛﻼﻥ ـ ﺷــﺮﻛﺖ« ﺁﻣﺮﻳﻜﺎﺋــﻰ ﻣﻰﺩﺍﻧﻨﺪ .ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠــﻪ ،ﺭﺍﺩﻳﻜﺎﻝﻫﺎ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﺭﺍ ﻗﺪﺭﺗﻰ »ﺍﻣﭙﺮﻳﺎﻟﻴﺴــﺖ« ﺑﻪ ﺷــﻤﺎﺭ ﻣﻰﺁﻭﺭﻧﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ ﻧﻴــﺮﻭﻯ ﻛﺎﺭ ﺍﺭﺯﺍﻥﻗﻴﻤﺖ ﻭ ﻣﻮﺍﺩ ﺧﺎﻡ ﺑﻪ ﻣﻴﺎﺩﻳﻦ »ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻧﻈﺎﻣﻰ« ﻭ ﺗﺎﺭﺍﺝ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎﻯ ﺿﻌﻴﻒ ﭘﺎﻯ ﻣﻰﮔﺬﺍﺭﺩ .ﺩﺭ ﻧﮕﺮﺵ »ﺭﺍﺩﻳﻜﺎﻝﻫﺎ« ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤــﺪ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻳﭙﻠﻤﺎﺗﻴﻚ ﻭ ﻧﻈﺎﻣــﻰ ﺧﻮﺩ ﺻﺮﻓﺎً ﺟﻬﺖ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺍﻣﭙﺮﻳﺎﻟﻴﺴــﺘﻰ »ﻛﻼﻥ ـ ﺷــﺮﻛﺖﻫﺎ« ﺑﻬﺮﻩﮔﻴﺮﻯ ﻣﻰﻛﻨــﺪ ،ﻭ ﺁﻥ ﺯﻣــﺎﻥ ﻛﻪ »ﻧﻴﺎﺯ« ﺑــﺮﺍﻯ ﺣﻤﺎﻳــﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﻠﻤﻮﺱ ﻭ ﻣﺤﺴﻮﺱ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺯﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ﺳﺨﻨﮕﻮﻳﺎﻥ ﻧﮕﺮﺵ »ﺭﺍﺩﻳﻜﺎﻝ« ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﺍﻧﺪ .ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﻧﻈﻴــﺮ »ﮔﺎﺑﺮﻳﻞ ﻛﻮﻟﻜــﻮ«» ،ﮔﺎﺭ ﺁﻟﭙﺮﻭﻳﺘﺰ«» ،ﻟﻮﻳﺪ ﮔﺎﺭﺩﻧﺮ« ﻭ ... ﺩﺭ ﻗﻠﺐ »ﻣﻜﺘﺐ ﺭﻭﻳﺰﻳﻮﻧﻴﺴﺖ« ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ،ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺋﺔ
ﺗﺤﻠﻴﻞﻫﺎﻯ »ﺭﺍﺩﻳﻜﺎﻝ« ﻧﮕﺮﺵﻫﺎﻯ »ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﺖ« ﻭ »ﻭﺍﻗﻊﮔﺮﺍﻳﺎﻧﻪ« ﺭﺍ ﺑﻪ ﭼﺎﻟﺶ ﻣﻰﻛﺸــﺎﻧﻨﺪ .ﺗﺌــﻮﺭﻯ ﻛﻠﻴﺪﻯ ﺩﺭ ﻧﮕﺮﺵ »ﺭﺍﺩﻳﻜﺎﻝ« ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﭘﺎﻳﻪ ﺷﻜﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻛﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ ﻛﺎﺭﺑﺮﺍﻥ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ ﻣﺎﻟﻰ ،ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺷﺮﻛﺖﻫﺎﻯ ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﻛﻨﺘﺮﻝ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺭﺳﻤﺎً ﺳﻴﺎﺳﺖﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﻳﻨﻜﺸﻮﺭ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻰﻛﻨﺪ.
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻣﺨﺎﻟﻔــﺎﻥ »ﺗﺤﻠﻴﻞﻫﺎﻯ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴــﺖ« ﻛﻮﺗﺎﻫﻰ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ؛ ﺑــﺎ ﺍﻳﻦ ﻭﺟــﻮﺩ ﺍﮔــﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻫــﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻼﺷــﻰ ﺟﻬﺖ ﺧــﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺗﺤﻠﻴﻞﻫﺎﻯ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴــﺖ ﺑﻪ ﺧﺮﺝ ﺩﻫﻨﺪ ،ﻓﻀﺎﻯ ﺭﺳﺎﻧﻪﺍﻯ ﺑﺎ ﺗﻜﻴﻪ ﺑﺮ »ﺷــﺒﻪﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ« ﺍﺳــﺘﻌﻤﺎﺭﻯ ،ﺑﻪ ﻧﺎﻡ »ﺗﺌﻮﺭﻯ ﺗﻮﻃﺌﻪ« ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﻫﻤﮕﻰ ﺭﺍ ﺑﻪ »ﭘﻮچﭘﺮﺩﺍﺯﻯ« ﻭ ﻳﺎﻭﻩﮔﻮﺋﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻬﻢ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺮﺭﺳــﻰ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ »ﻛﺎﻣﺒﺰ« ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻨﺠﺎ ﺑــﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻣﻰﺑﺮﻳﻢ ،ﭼﺮﺍ ﻛــﻪ ﺗﺤﻠﻴــﻞ ﺑﻴﺸــﺘﺮ ،ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺣﻮﺻﻠــﺔ ﻳﻚ ﻭﺑﻼگ ﻣﻰﺷــﻮﺩ .ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻬﻤﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻫﻮﺷــﻤﻨﺪ ﺑــﻪ ﺻﺮﺍﺣﺖ ﺩﺭ ﻣﻰﻳﺎﺑﺪ ﻛــﻪ ﺩﺭ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ، ﻋﻠﻴﺮﻏﻢ ﺣﻀﻮﺭ ﻭ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖﻫﺎﻯ ﮔﺴﺘﺮﺩﺓ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻴﺎﻥ ﻭ ﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺴــﻴﺮﻫﺎﻯ ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ ،ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﻛﻪ ﻛﺎﻣﺒﺰ ﻧﻴﺰ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻛﺮﺩﻩ ،ﺍﻳﻦ ﻧﮕﺮﺵ »ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴــﺖ« ﺍﺳــﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻓﻀﺎﻯ ﺭﺳﺎﻧﻪﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﻛﺸﻮﺭ ،ﻭ ﺑﺮ ﺷــﺒﻜﻪﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ،ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﺑﻼﻣﻨﺎﺯﻉ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﻰﻛﻨﺪ .ﺣﺎﻝ ﻛﻪ ﻓﺸﺮﺩﻩﺍﻯ ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻧﮕﺮﺵﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﭘﻴﺮﺍﻣــﻮﻥ ﻧﺤــﻮﺓ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻣﻮﺍﺿﻊ ﺍﻳــﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ﺗﻮﺳــﻂ ﺗﺤﻠﻴﻞﮔﺮﺍﻥ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺩﺳــﺖ ﺍﺳﺖ ،ﺑﻪ ﺳــﺎﺩﮔﻰ ﻣﻰﺗﻮﺍﻥ ﻣﺸﺨﺺ ﻧﻤﻮﺩ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪﻫﺎ ،ﺳﺎﻳﺖﻫﺎ ،ﻣﺠﻼﺕ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ »ﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮﺍﻥ« ﺑﻪ ﻛﺪﺍﻣﻴﻦ ﺷﺎﺧﺔ ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ »ﺗﺌﻮﺭﻯ ﺗﻮﻃﺌﻪ« ﺷﻤﺸــﻴﺮﻯ ﺍﺳــﺖ ﺩﻭﻟﺒﻪ .ﺍﻳﻦ ﺷﻤﺸــﻴﺮ ﻫﻢ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ »ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ« ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ ﻛﺎﻣﺒﺰ ـ ﻭﺍﻗﻊﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﻭ ﺭﺍﺩﻳﻜﺎﻝﻫﺎ ـ ﺭﺍ ﺳــﺮﻛﻮﺏ ﻣﻰﻛﻨــﺪ ،ﻭ ﻫﻢ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻧــﻜﺎﺭ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ »ﺗﻮﻃﺌﻪ« ﺍﺯ ﺳــﻮﻯ ﻣﺤﺎﻓــﻞ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ ،ﺑﺮﺍﻯ ﺷــﻌﺎﺭﻫﺎﻯ ﭘــﻮچ ﻭ ﻣﺮﺩﻣﻔﺮﻳﺐ ﺟﻨﺒﺶﻫﺎﻯ ﺩﺳﺖﺳــﺎﺯ ﻛﻪ ﺟﺰ ﭼﺎﺭﭼﻮﺏ ﺗﺎﻣﻴﻦ »ﻣﻨﺎﻓﻊ« ﻗﺪﺭﺕﻫﺎﻯ ﺑﺰﺭگ ﻣﺤﺪﻭﺩﺓ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻤﻰﺷﻨﺎﺳــﻨﺪ» ،ﻣﺸــﺮﻭﻋﻴﺖ« ﻭ »ﺍﺻﺎﻟﺖ« ﺗﺄﻣﻴــﻦ ﻧﻤﺎﻳــﺪ .ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻣﺜــﺎﻝ» ،ﺭﻭﻧﺪ« ﺍﻳﻦ ﻣﺸﺮﻭﻋﻴﺖﺳــﺎﺯﻯ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖﺩﻫــﻰ ﺭﺍ ﻣﻰﺗﻮﺍﻥ ﮔﺎﻡ ﺑﻪ ﮔﺎﻡ ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﺷــﻐﺎﻝ ،ﺳــﺮﻛﻮﺏ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻣﺮ ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻳﻚ »ﺷﺒﻪ ﺣﻜﻮﻣﺖ« ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻭﺍﭘﺴﮕﺮﺍ ﺑﻪ ﻣﻠﺖ ﻟﻴﺒﻰ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻛﺮﺩ.
ﺑــﻪ ﺻﺮﺍﺣﺖ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ،ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﺁﻛﺎﺩﻣﻴﻚ ﻛﻪ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺛﻘﻴﻞ ﺍﺳــﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺩﺳــﺘﺮﺱ ﻋﻤﻮﻡ ،ﻧﻪ ﺑﺮ ﺭﻭﻯ ﺷــﺒﻜﺔ ﺭﺳﺎﻧﻪﻫﺎﻯ »ﺭﺳــﻤﻰ« ﻣﻰﺗﻮﺍﻥ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﭼﺎﺭﭼﻮﺑﻰ ﻛﻪ ﻛﺎﻣﺒﺰ »ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴــﺖ« ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻛــﺮﺩﻩ ﻣﻄﻠﺒﻰ ﻳﺎﻓﺖ ،ﻭ ﻧﻪ ﺳــﺎﻳﺖﻫﺎ ﻭ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺕ ﺭﻧﮕﺎﺭﻧﮓ ﺯﺣﻤــﺖ ﺍﺭﺍﺋﺔ ﻧﮕﺮﺵﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔــﺎﻭﺕ ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻫﻤــﻮﺍﺭ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ .ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻧﻈﺎﻡ ﺭﺳــﺎﻧﻪﺍﻯ ﺩﺭ ﺳــﺎﺧﺘﺎﺭ ﻓﻌﻠــﻰ ،ﺩﺭ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ »ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﺖ« ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ؛ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﻛﺎﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ. ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺷــﺒﻜﺔ ﺿﺪﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺳﻴﺎ ﺳﺎﻝﻫﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺳﻞ ﺑــﻪ »ﺗﺌﻮﺭﻯ ﺗﻮﻃﺌــﻪ« ،ﺑــﺎ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ ﻛﻪ ﺷــﺎﺧﻚﻫﺎﻯ ﺍﻃﻼﻋﺎﺗﻰ ﻭ ﺭﺳــﺎﻧﻪﺍﻯﺍﺵ ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﺑﻪ ﺍﺻﻄﻼﺡ »ﺗﺌــﻮﺭﻯ« ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﻣﻰﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ، ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺎ »ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴــﻢ« ﻣﻄﺮﺡ ﺷــﺪﻩ ﺍﺯ ﺳــﻮﻯ »ﻛﺎﻣﺒــﺰ« ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃــﻰ ﺁﺯﺍﺭﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﭘﻴــﺮﻭﻯ ﺍﺯ »ﺗﺌﻮﺭﻯ ﺗﻮﻃﺌﻪ« ﻗــﺮﺍﺭ ﻣﻰﺩﻫﺪ .ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ،ﺷــﺎﻫﺪﻳﻢ ﻛﻪ ﺭﺳــﺎﻧﻪﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ
ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺧﺒﺮﻯ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻏﺮﺏ ﺟﻨﮓ ﻟﻴﺒﻰ ﺭﺍ »ﻧﺒﺮﺩ« ﻣﻴﺎﻥ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺳــﺮﻫﻨﮓ ﻗﺬﺍﻓــﻰ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻭﻯ ﻛــﻪ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺑﺮﻛﻨــﺎﺭﻯ ﻗﺬﺍﻓﻰ ﻭ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭﻯ »ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﺁﺯﺍﺩ« ﻫﺴــﺘﻨﺪ ،ﻣﻌﺮﻓــﻰ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ! ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ، ﺳــﺎﻳﺔ »ﺁﺭﻣﺎﻧﮕﺮﺍﺋﻰﻫﺎﻯ« ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ »ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ« ﺁﻣﺮﻳﻜﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺳﻞ ﺑﻪ ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ »ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﺁﺯﺍﺩ« ﻫﻴﺎﻫﻮ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ،ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﻦ »ﺧﻢ ﻛﻮﭼﻪ« ﻣﻰﺗﻮﺍﻥ ﻣﺸــﺎﻫﺪﻩ ﻧﻤﻮﺩ .ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﭘﺮﺳﺸﻰ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﮋﻭﻫﺸــﮕﺮ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻰﺷــﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﭼﻪ ﺩﻟﻴﻞ ،ﭘﺲ ﺍﺯ 4ﺩﻫﻪ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺍﺳــﺘﺒﺪﺍﺩﻯ ﺳــﺮﻫﻨﮓ ﻗﺬﺍﻓﻰ» ،ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﻠﻞ« ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ 16ﺳــﭙﺘﺎﻣﺒﺮ 2011ﺗﺸﻜﻠﻰ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ »ﻛﻤﻴﺘﺔ ﻣﻠﻰ ﮔﺬﺍﺭ« ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨــﻮﺍﻥ »ﺗﻨﻬﺎ« ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﺓ ﻣﻠﺖ ﻟﻴﺒﻰ ﺑﻪ ﺭﺳــﻤﻴﺖ ﺷــﻨﺎﺧﺘﻪ؟ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺳــﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﻠﻞ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﺮﺍﻓﺖ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻛﻪ ﺷﻮﺭﺍﻯ ﻛﺬﺍ »ﺗﻨﻬﺎ« ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﺓ ﻣﻠﺖ ﻟﻴﺒﻰ ﺍﺳﺖ؟ ﺑﻰ ﺭﻭﺩﺭﺑﺎﻳﺴﺘﻰ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ» ،ﺗﺬﻫﻴﺐ« ﻳﻚ ﺗﻬﺎﺟﻢ ﺍﺳــﺘﻌﻤﺎﺭﻯ ﺑﻪ ﻣﻠﺖ ﻟﻴﺒﻰ ﻭ ﻓﺮﻭﭘﺎﺷﺎﻧﻰ ﺩﻭﻟﺘﻰ ﻛﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﭼﺎﺭﭼﻮﺏ ﻧﻴﺎﺯ ﻗﺪﺭﺕﻫﺎﻯ ﺑﺰﺭگ ﻓﻠﺴــﻔﺔ ﻭﺟﻮﺩﻯﺍﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳــﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ »ﺷﻨﺎﺳــﺎﺋﻰ« ﻛﻤﻴﺘﺔ ﻛﺬﺍ ﺍﺯ ﺳﻮﻯ ﺳــﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﻠﻞ ﺑﻪ ﺻﺮﺍﺣﺖ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻰﺷﻮﺩ .ﭼﻪ ﻣﺮﺟﻌﻰ ﺟﺰ ﻗﺪﺭﺕﻫﺎﻯ ﺑﺰﺭگ ﺑﻪ »ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﻠﻞ« ﺣــﻖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻠﺖ ﻟﻴﺒــﻰ »ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺗﻜﻠﻴﻒ« ﻛﻨﺪ؟ ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ »ﺍﻗﺘﺪﺍﺭﻯ« ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻰﺩﻫﺪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺎﻳﻮﺍﻥ، ﻛﺮﺓ ﺷﻤﺎﻟﻰ ﻭ ﺟﻨﻮﺑﻰ ،ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ،ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ ،ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺑﻦﺑﺴــﺖﻫﺎﻯ ﺍﺳﺘﺮﺍﺗﮋﻳﻚ ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺳﺎﻝﻫﺎ ﻭ ﺳﺎﻝﻫﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺳﻜﻮﺕ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ »ﺍﻋﻼﻣﻴﻪ« ﻧﻤﻰﺩﻫﺪ؟ »ﺑﻌــﺪ ﺁﺭﻣﺎﻧﻰ« ﺑﺤﺮﺍﻥ ﻟﻴﺒﻰ ،ﺩﺭ ﭼﺎﺭﭼﻮﺏ ﻫﻤﺎﻥ »ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴــﻢ« ﻛﺎﻣﺒﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺍﺳــﺘﻌﻤﺎﺭﻯ ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻰﺷﻮﺩ .ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﻛﻪ ﺍﻭ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ ،ﺩﺭ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴــﻢ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎﺋﻰ ،ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ »ﺻﺮﻓﺎً« ﻧﻤﻰﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ »ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﻠﻰ« ﺑﺎﺷﺪ؛ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ »ﺩﻣﻜﺮﺍﺳﻰ« ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ! ﻭﻟﻰ ﻛﺪﺍﻡ ﺩﻣﻜﺮﺍﺳﻰ؟ ﺍﺻﻮﻻً ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﻛــﻪ ﺟﻨﮓ ﺑﺮ ﻣﻠﺘﻰ ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻣﻰﺷــﻮﺩ ،ﻭ ﺧﺸــﻮﻧﺖ ﺳــﻜﺔ ﺭﺍﻳﺞ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﺑــﻂ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋــﻰ ﺍﺳــﺖ ،ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻰﺗــﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺩﻣﻜﺮﺍﺳــﻰ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻳﻚ ﻧﻈﺮﻳﺔ ﺍﻧﺴــﺎﻥﻣﺤﻮﺭ ،ﻛﻪ ﭘﺎﻳﺔ ﻭ ﺍﺳــﺎﺱ ﺁﻥ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻪ ﺣﻘﻮﻕ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ »ﻣﺨﺎﻟﻒ« ﺍﺳــﺖ ﺳﺨﻦ ﺑﻪ ﻣﻴﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ؟ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﺩﻣﻜﺮﺍﺳﻰ ﺭﺍ ﻃﻰ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﻟﻴﺒﻰ ﺑﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﻧﮕﺬﺍﺷــﺘﻪ؛ ﺳــﺨﻨﮕﻮﻳﺎﻥ ﻭﺍﺷــﻨﮕﺘﻦ ﺍﺯ ﺩﻣﻜﺮﺍﺳﻰ ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ ﺳــﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ ﺟﻬﺖ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﻣﻨﺎﻓﻊ »ﻓﺮﺍﻣﺮﺯﻯ« ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ .ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻓﺮﺍﻣﺮﺯﻯﺍﻯ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻧﮕﺮﺵ »ﻭﺍﻗﻊﮔﺮﺍﻳﺎﻧﻪ« ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺑﺴﻂ ﺩﺍﺩﻩ .ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ ،ﻭﺍﺷــﻨﮕﺘﻦ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻋﻨــﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻓﻜﺎﺭ ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻪ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷــﺪ ﻛﻪ ﻣﺰﺩﻭﺭﺍﻥ »ﺷﻮﺭﺍﻯ ﮔﺬﺍﺭ« ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ »ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺑﻴﺸﺘﺮ« ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﻣﻠﺖ ﻟﻴﺒﻰ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ؛ »ﺩﻟﻴﻞ« ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺛﺎﺑﺖ ﺍﺳﺖ :ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ »ﺩﻣﻜﺮﺍﺳﻰ!« ﻭﻟــﻰ ﻧﻤﻮﻧﺔ ﻟﻴﺒﻰ ﻭﺍﻗﻌﻴﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻋﻠﻨﻰ ﻣﻰﻛﻨﺪ .ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﻜﺸــﻮﺭ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻣﺴﺘﺒﺪﺍﻥ ﺍﺳﻼﻣﮕﺮﺍ ،ﺟﻬﺖ ﺩﺧﺎﻟﺖﻫــﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﺯﻣﻴﻨﺔ ﻣﺴــﺎﻋﺪ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻭﺭﺩ .ﺍﻳﻦ »ﺩﺧﺎﻟﺖﻫــﺎ« ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﺔ ﻋــﺪﻡ ﺭﻋﺎﻳﺖ »ﺩﻣﻜﺮﺍﺳــﻰ« ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳــﻼﻣﮕﺮﺍﻳﺎﻥ ﺯﻣﻴﻨﻪﺳﺎﺯ ﺗﺰﻟﺰﻝ ﺑﻴﺸــﺘﺮ ﺭژﻳﻢ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﺎﺝﮔﻴﺮﻯ ﻫﺮ ﭼﻪ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻠﺖ ﻟﻴﺒﻰ ﺭﺍ ﺍﻣﻜﺎﻧﭙﺬﻳﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻛﺮﺩ .ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻣﺮ ،ﻭﺍﺷــﻨﮕﺘﻦ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻴﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴــﺖ ﺭژﻳﻢ
ﺍﺳــﻼﻣﮕﺮﺍ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻗﻂ ﻛﻨﺪ ،ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﻓﺮﻭﭘﺎﺷﺎﻧﺪﻥ ﻳﻚ ﺭژﻳﻢ ﻣﺴــﺘﺒﺪ ﻭ ﺭﺳﻮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﻳﮕﺮ »ﺳﺎﺩﻩﺗﺮ« ﻭ ﻛﻢﺧﺮﺝﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .ﺍﺯ ﻗﻀﺎﻯ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳــﺖ ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺻﻠﻰ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻏﺮﺏ ﺍﺯ ﺍﺳــﻼﻡﮔﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻧﻔﺘﺨﻴﺰ ،ﻭ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﻃﻘﻰ ﻛﻪ ﺑــﻪ ﻧﺤﻮﻯ ﺍﺯ ﺍﻧﺤــﺎء ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﺍﻧﺮژﻯ ﻭ ﻳــﺎ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻧﺮژﻯ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺗﻨﮕﺎﺗﻨﮓ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﺣﺎﻝ ﺩﺭ ﺳــﺎﻳﺔ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺿﻊ ﻭﺍﺷــﻨﮕﺘﻦ ﻧﮕﺎﻫﻰ ﺑﻪ ﻛﺸﻮﺭﻣﺎﻥ ﺑﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻳﻢ .ﻋﻠﻰﺍﻛﺒﺮ ﻭﻻﻳﺘﻰ ،ﻣﺸﺎﻭﺭ ﻋﻠﻰ ﺧﺎﻣﻨﻪﺍﻯ ﺩﺭ ﺍﻣــﻮﺭ ﺑﻴﻦﺍﻟﻤﻠﻠــﻰ ﺩﺭ »ﺳــﺮﺍﻯ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪﻧــﮕﺎﺭﺍﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ« ﺑﻪ ﺧﺒﺮﻧﮕﺎﺭﺍﻥ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: »ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻟﻴﺒﻲ ﺍﺳﻼﻣﻲ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ] [...ﻧﻪ ﺑﻬﺎﺭ ﻋﺮﺑﻲ ﻭ ﻧﻪ ﻣﻮﺝ ﺩﻣﻮﻛﺮﺍﺳﻲﺧﻮﺍﻫﻲ ،ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ ﺍﺳﻼﻣﻲ«. ﻧﻮﻳﺴــﻨﺪﺓ ﺍﻳﻦ ﺳﻄﻮﺭ ﺍﺯ ﻫﻢﺳﻮﺋﻰ ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ ﻭﻻﻳﺘﻰ ﺑﺎ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺳﻴﺎ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﻤﻰﻛﻨﺪ .ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻜﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻋﻠﻰﺍﻛﺒﺮ ﻭﻻﻳﺘﻰ ﺑﻨﻴﺎﻧﮕﺰﺍﺭ ﺷﺒﻜﺔ »ﺁﻓﺮﻳﻜﻦ ﻛﺎﻧﻜﺸﻦ« ﺍﺳﺖ، ﺷﺒﻜﻪﺍﻯ ﻛﻪ ﻃﻰ 25ﺳﺎﻝ ،ﺑﺎ ﺻﺪﻭﺭ ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ ﻭ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺯ ﺁﺳﻴﺎ ﺑﻪ ﻛﺸــﻮﺭﻫﺎﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ ﻭ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎﻯ ﺷﻤﺎﻟﻰ ،ﺍﺳﻠﺤﺔ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺗﺸﻜﻴﻼﺕ ﺩﺳﺖﺳﺎﺯ ﭘﻨﺘﺎﮔﻮﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻰﻛﺮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪﺯﺍﺩ ﺑﻮﺩﻥ »ﻣﺸــﺎﻭﺭﻋﺎﻟﻰ« ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻌﻈﻢ ،ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻫﻢ ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭﺍﺷﻨﮕﺘﻦ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﺔ ﻧﻔﺘﺨﻴﺰ ﻟﻴﺒﻰ ﺻﺮﻳﺤﺎً ﺍﺯ ﺍﺳﻼﻡﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﻭ ﻻﺕﻭﺍﻭﺑﺎﺵ »ﺩﻳﻦﺑﺎﻭﺭ« ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺑﻪ ﻋﻤﻞ ﺁﻭﺭﺩ ،ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻛﺎﺭ ﻗﺬﺍﻓﻰ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﺎﺭﺍﻙ ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ، ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺘﻘﺪ »ﺍﺳﻼﻣﮕﺮﺍﺋﻰ« ﺍﺯ ﺁﺏ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ،ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ ﺭﻋﺎﻳﺖ »ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮ« ﻭ »ﺣﻘﻮﻕ ﺯﻧﺎﻥ« ﺷﺪ! ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯﻯ ﺩﻭﺩﻭﺯﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﻻﻳﻪ ﺍﺯ ﺳﻴﺎﺳــﺖﻫﺎﻯ ﻭﺍﺷﻨﮕﺘﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻃﻰ ﺳــﻪ ﺩﻫــﺔ ﺍﺧﻴﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﻰﺷــﻮﺩ؛ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺍﺳــﻼﻡﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﻫﻤﺰﻣــﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻧﺰﻭﺍ ﻗــﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﺩﻭﻟﺖ ﺟﻬﺖ
ﺑﻬﺮﻩﻛﺸــﻰ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻴﺸــﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﻠﺖ ﺍﻳﺮﺍﻥ .ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺟﻤﻜﺮﺍﻥ ﺗﻜﻴﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﻻﺋﻞ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺳــﺖ ،ﻭﻟــﻰ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻣﺜﺎﻝ ،ﺍﻳﻦ ﺣﻜﻮﻣﺘﻰ ﺍﺳــﺖ ﻛﻪ ﺍﺳــﺘﻮﺍﺭﻧﺎﻣﺔ ﻳﻚ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺑﻰﺳﺮﻭﭘﺎﻯ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ »ﺍﻡ .ﺁﻯ «6 .ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ »ﺳــﻔﻴﺮ ﻋﻠﻴﺎﺣﻀﺮﺕ ﻣﻠﻜﺔ ﺍﻧﮕﻠﺴــﺘﺎﻥ« ﺩﺭ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺗﺄﺋﻴﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻛﺮﺩ. ﺁﻗــﺎﻯ »ﺩﻭﻣﻴﻨﻴﻚ ﺟﺎﻥ ﭼﻴﻠﻜﺎﺕ« ،ﻋﻠﻴﺮﻏﻢ ﺍﻓﺎﺿﺎﺕ ﺳــﺎﻳﺖ ﺗﺎﺑﻨﺎﻙ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻣﺤﺴﻦﺭﺿﺎﺋﻰ ،ﻣﻮﺭﺥ 5ﺁﺑﺎﻥﻣﺎﻩ ،1390ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺩﻳﭙﻠﻤﺎﺗﻴﻚ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ ﺑﺮﻳﺘﺎﻧﻴﺎ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﻧﻤﻰﺁﻳﻨﺪ: »ﭼﻴﻠــﻜﺎﺕ ﭘﻴــﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ ﺍﻳــﺮﺍﻥ ﺑﻴﺎﻳﺪ ،ﺩﺭ ﺗﺮﻛﻴــﻪ ﻭ ﭘﺮﺗﻐﺎﻝ ﻭ ﺳــﺮﻳﻼﻧﻜﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﻟﺖ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ﺧﺪﻣﺖ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ،ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺩﺍﻳﻢ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺗﺤﺎﺩﻳﻪ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺻﺐ ﺑﺴــﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ ﺩﻳﭙﻠﻤﺎﺗﻴﻚ ﺩﺭ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﺧﺎﺭﺟﻪ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﻣﻰﺭﻭﺩ«. ﭘﺎﺳــﺪﺍﺭ ﺭﺿﺎﺋﻰ« ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ »ﺷــﺨﺼﻴﺖ« ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ ،ﻃﻰ 30ﺳﺎﻝ »ﺗﺠﺮﺑﺔ« ﺑﻪ ﺍﺻﻄﻼﺡ ﺩﻳﭙﻠﻤﺎﺗﻴﻚ ﺧﻮﺩ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ »ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﺓ« ﺭﺳﻤﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺤﻞ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﻧﺒﻮﺩﻩ؛ ﺟﻨﺎﺏ »ﭼﻴﻠﻜﺎﺕ« 30ﺳــﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻛﺎﺭﻣﻨﺪ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ .ﺩﺭ ﻛﺎﺭﻧﺎﻣﺔ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﺍﻳﺸﺎﻥ ،ﻃﻰ ﺳﺎﻝﻫﺎﻯ 2002ﻭ 2003ﺑﺎ ﭘﺴﺖ ﺭﻳﺎﺳﺖ »ﻭﺍﺣﺪ ﻋﺮﺍﻕ« ﺩﺭ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﺔ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻣﻰﻛﻨﻴﻢ .ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺳﺎﺩﻩﺗﺮ ﻛﺎﺭ ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺟﻨﮓﺍﻓﺮﻭﺯﻯ ،ﺗﺮﻭﺭ ،ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺑﻤﺐ ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻣﺮ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺯﻣﻴﻨﺔ ﺍﺷــﻐﺎﻝ ﻋﺮﺍﻕ ﻭ ﺳﺮﻛﻮﺏ ﻣﻠﺖ ﺑﻪ ﺍﺻﻄﻼﺡ »ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ« ﺑﻮﺩﻩ .ﻭﻟﻰ ﺣﻜﻮﻣﺖ »ﻣﺴــﺘﻘﻞ« ﺟﻤﻜــﺮﺍﻥ ﺑﺪﺑﺨﺖﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳــﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻟﻐﻮ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﻳﻚ ﺟﺎﺳــﻮﺱ ﺷــﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﺑﺮﻳﺘﺎﻧﻴﺎ ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺳــﻔﺎﺭﺕ ﺍﻧﮕﻠﺴــﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻬﺮﺍﻥ ،ﺑــﻪ ﻗﻮﻝ ﻓﺮﻳﺪﻭﻥ ﺁﺩﻣﻴــﺖ »ﻛﺎﺭﺧﺎﻧﺔ ﺭﺟﺎﻟﻪ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳــﺖ« ،ﻛﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻛﺎﺭﻭﺍﻧﺴﺮﺍ ﻧﻴﺴﺖ! ﻭ ﻟﻨﺪﻥ ﻣﻰﺑﺎﻳﺪ ﻳﻚ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻧﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ ﻣﻠﻜﻪ ﺑﻪ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺑﻔﺮﺳــﺘﺪ .ﺍﻳﻦ ﻣﻬﻢ ﺑﺎ ﻣﻠﺖ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ،ﺗﺎ ﻫﻢ ﭘﺎﺳــﺦ ﺩﻧﺪﺍﻥﺷﻜﻦ ﺑﻪ ﻟﻨﺪﻥ ﺑﺪﻫﺪ ،ﻭ ﻫﻢ ﺍﻣﺜﺎﻝ »ﭘﺎﺳﺪﺍﺭ« ﺭﺿﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ »ﺭﺿﺎ« ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻭﺍﻗﻌﻰﺷﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻓﺘﺎﺑﻪﺩﺍﺭﻯ ﻣﺒﺎﻝ ﻣﻘﺪﺱ ﻣﺴﺠﺪ ﺷﺎﻩ ﺑﻨﺸﺎﻧﺪ.