A Disproportionate Burden by Pichai Pongsasaovapark

A

Disproportionate Burden

Support by

The exhibition “A Disproportionate Burden” on display between 7 Aug – 22 Oct 2021 at SAC Gallery www.sac.gallery https://www.facebook.com/sacbangkok E-mail : Manager@sac.gallery Tel: +66 2 2585580 Ext. 401 #sacpichai #sacbangkok

Managing Director Sales and Program Director Curator Graphic Designer Coordinator

Production

Sithikaj Angsuvarnsiri Jongsuwat Angsuvarnsiri Miranda Metcalf Linjie Zhou Saruda Suansa-ard Chol Janepraphaphan Chuthamat Suwannasri Methinee Boonyuen Krittathat Taveetanathada Charun Lunsucheep Pinyaphat Satchukorn Phansak Kaeosalapnil Panupong Prasetthassut

A

Disproportionate Burden

With more than 30% of the workers in Thailand involved in agriculture, the Thai economy depends greatly on farming. Due to modernization, farms have undergone structural changes adding more mechanization, technology, and globalization, as they try to meet the demands of the global market. The number of pesticides that have been imported and used in Thailand has increased with each passing decade. Thai farmers have had to respond to the market demands for increasing crop yields and the need for greater productivity by not only expanding their tillable land but also using more and more chemicals in farming.

As a developing nation, using pesticides is imperative in Thailand, however, the overuse and poor regulation of these chemicals pose health risks to farmers, their families, and the general population.

Bangkok-based artist Pichai Pongsasaovapark explores the health impact this has had on the people of Thailand. His artwork is known for addressing concerns around air pollution and contamination issues in society. This practice brought him to explore the health of the land and interview farmers firsthand, with special focus on the local people in the northern areas of Chiang Rai and Mae Hongson provinces.

He was moved by witnessing the pressure farmers are under to grow and produce the best and most beautiful product and to have shorter times between growing and selling, which is supposedly what the consumer wants. The widespread use of agri-chemicals, such as herbicides and pesticides, as well as the burning of their fields for faster turnover of the soil, are seen by farmers as necessary evils to be able to compete in the current market.

For this exhibition, A Disproportionate Burden, presented by SAC gallery, Pichai continues his approach of manipulating surface texture through using nontraditional artistic tools. His works capture in a tangible way the real and present danger that goes unseen by the naked eye, in effect, saying: “What you can't see, can hurt you.” While previously he used exhaust pipes for his series, Poison Flower and Deluge, for this series he used steamroller, to crush flowers, vegetables, coffee beans, and sugar canes. Steamrolling to flatten the beautiful and healthy produce grown by farmers for our benefit is an effort to give form to the dangers of the chemicals used in modern agricultural production. Pichai’s work captures visually the pressures

that farmers feel to increase agricultural production. The steamrolling act of printing also is symbolic of the destruction of illegal and counterfeit goods, a way to demonstrate a resolve to protect imported foreign products. Additional works in this series utilize newspapers, another printing approach, through which Pichai highlights the stock pages of the newspaper, reflecting how the economy drives the overuse of these agri-chemicals.

Over his career, Pichai’s work has used acrylics, mixed media, and photography to create abstract and conceptual work. For this series, he also introduces the use of argi-chemicals into his process. The textures in these works convey the deepness of the pain inflicted on humans when they are exposed to the toxic chemicals. In order to draw attention to this point, Pichai exposed himself to the chemicals as he created the textures in his work. He desired to know the feeling and to understand the pain of those who are forced to use these things for the betterment of our society. Falling ill during the process, he realized that no one is safe and that the best of intentions can have unforeseen and harmful consequences.

The dangers to both farmers and consumers lurk in the surface of the resulting artwork, and the usage of the 10-ton steel wheel of the steamroller evokes the pressure that farmers face to use agrichemicals to stay competitive and meet global market demands.

No part of society is completely safe from pesticides and their health effects, though a disproportionate burden is shouldered by the people of developing countries such as Thailand.

จากการทีค่ นทำงานจำนวนมากกวา 30% อยูใ นภาคเกษตรกรรม ทำใหเศรษฐกิจของประเทศไทย ขึน้ อยูก บั การเกษตร การเขาสูย คุ โลกาภิวฒ ั น ทำใหเรือกสวนไรนาตองผานการปรับปรุงโครงสราง เพื่อการพัฒนาใหทันสมัย มีการนำเครื่องจักรและเทคโนโลยีเขามาใชงาน เพื่อตอบสนองตอ ความตองการผลผลิตของตลาดโลก เกษตรกรในประเทศไทยจำเปนตองปรับตัวตามความตองการ ของตลาด ทีต่ อ งการปริมาณผลผลิตทีม่ ากขึน้ ทำใหเกษตรกรตองเพิม่ ปริมาณการผลิต โดยไมใช แคขยายพื้นที่เพาะปลูกเพียงเทานั้น ยังมีการนำสารเคมีในการเกษตรมาใชในปริมาณที่มากขึ้น ในแตละทศวรรษทีผ่ า นมาประเทศไทยมีปริมาณการนำเขาและใชงานยาฆาแมลงเพิม่ ขึน้ อยางตอ เนื่อง ในฐานะที่ประเทศไทยเปนประเทศกำลังพัฒนาทำใหการใชยาฆาแมลงเปนสิ่งจำเปนและ หลีกเลี่ยงไมได แตการใชสารเคมีเหลานี้ในปริมาณมากเกินไปและรวมไปถึงกฎเกณฑขอบังคับ ในการใชงานที่ไมเหมาะสม กอใหเกิดความเสี่ยงตอสุขภาพของเกษตรกร ครอบครัวของพวก เขา และยังรวมไปถึงประชาชนคนทั่วไปที่เปนผูบริโภค พิชัย พงศาเสาวภาคย ศิลปนซึ่งพำนักอยูในกรุงเทพฯ เปนที่รูจักในการพูดถึงประเด็นปญหา มลพิษทางอากาศและการปนเปอนของสารพิษในสังคมผานผลงานชิ้นที่ผานมา เขาไดทำการ ศึกษาเกี่ยวกับผลกระทบที่เกิดขึ้นจากการใชยาฆาแมลงและสารเคมีตอสุขภาพของคนไทย ดวยการลงพืน้ ทีส่ ำรวจสภาพแวดลอมและสัมภาษณเกษตรกรโดยตรง โดยเนนไปทีช่ าวบานและ คนในทองถิ่นพื้นที่ตอนบนของจังหวัดเชียงรายและแมฮองสอนเปนพิเศษ เขาไดรับแรงบันดาลใจจากการสังเกตเห็นความกดดันที่เกษตรกรตองแบกรับ เพื่อตอบสนอง ความตองการของผูบ ริโภค พวกเขาไมเพียงตองเพาะปลูกผลผลิตทีด่ ที ส่ี ดุ เทานัน้ แตยงั ตองสวย ที่สุดอีกดวย นอกจากนี้ยังตองเรงระยะเวลาใหผลผลิตสามารถเขาสูตลาดไดไวขึ้น ทำใหมีการ ใชสารเคมีทางการเกษตรอยางแพรหลายเชนสารกำจัดศัตรูพืชและยาฆาแมลง รวมไปถึงความ จำเปนที่จะใชวิธีผิด ๆ อยางการเผาไรนาเพื่อใหสามารถใชพื้นที่ในการเพาะปลูกครั้งถัดไปได เร็วขึ้น จะไดสามารถแขงขันในตลาดได ในนิทรรศการ "A Disproportionate Burden" ซึ่งนำเสนอโดย SAC Gallery ครั้งนี้นั้น พิชัย ยังคงนำสิ่งตาง ๆ ที่ไมใชอุปกรณสำหรับงานศิลปะมาใชในการสรางสรรครูปแบบพื้นผิวของ ผลงาน ผลงานของเขารวบรวมและบีบอัดภาวะความอันตรายทีแ่ ทจริงซึง่ ไมสามารถมองเห็นได ดวยตาเปลาใหปรากฏและสัมผัสไดผานชิ้นงานบนแนวคิดที่วา "สิ่งที่มองไมเห็น สามารถทำราย

คุณได" หากเรายอนไปดูผลงานกอนหนานี้ เขาไดใชทอไอเสียในการสรางสรรคผลงานชุด ดอกไมพษิ (Poison Flower) และ น้ำทวม (Deluge) จนมาถึงผลงานชุดปจจุบนั นีเ้ ขาไดหนั มา ใชรถบดถนนในการบดขยีด้ อกไมนานาพันธุ พืชผักชนิดตางๆ เมล็ดกาแฟและออย เขาเจตนาใช การบดขยี้ผลผลิตที่สดใหมและสวยงามเหลานี้ที่เปนผลงานการผลิตจากน้ำพักน้ำแรงเกษตรกร และตัง้ ใจปลูกโดยคำนึงถึงความตองการของผูบ ริโภค เพือ่ พิมพภาพอันตรายของการใชสารเคมี ในการผลิตสินคาทางการเกษตรสมัยใหมปรากฏเปนรูปใหผชู มไดเห็น ผลงานของพิชยั แสดงออก ถึงความกดดันทีเ่ กษตรกรตองเผชิญเพือ่ เพิม่ ผลิตผลทางการเกษตรใหเพียงพอกับความตองการ ของตลาด การบดดวยรถบดยังเปน เครือ่ งหมายสือ่ ถึงการทำลายสินคาปลอมและ ผิดกฏหมาย ทีใ่ ชสาธิตใหเห็นการแกปญ  หาเพือ่ คุม ครองสินคานำเขาจากตางประเทศ ผลงานบางสวนในชุดนี้ ใชหนังสือพิมพเปนอีกหนึง่ เครือ่ งมือในการนำเสนอผลงาน โดยพิชยั ไดทำการขับเนนหนาเศรษฐกิจ ของหนังสือพิมพเพือ่ แสดงใหเห็นวาภาคเศรษฐกิจเปนสวนสำคัญในการผลักดันใหเกิดการใชสาร เคมีทางการเกษตรเกินขนาด ในชีวิตการเปนศิลปนของเขา พิชัยไดใชสีอะคริลิก สื่อผสมและภาพถายในการสรางผลงาน นามธรรมและนำเสนองานเชิงแนวความคิด และสำหรับผลงานชุดนี้เขายังไดใชสารเคมีทางการ เกษตรมาเปนสวนหนึ่งในการสรางชิ้นงาน โดยพื้นผิวของชิ้นงานเหลานี้แสดงออก ถึงบาดแผล ที่มองไมเห็น ความเจ็บปวดที่ฝงซึมลึกอยูภายในรางกายของมนุษยเมื่อเผชิญกับพิษของสาร เคมี และเพือ่ ทีจ่ ะเรียกรองใหเห็นถึงประเด็นดังกลาว พิชยั จึงไดนำตัวเองเขาไปสัมผัสกับสารเคมี ในขณะทีเ่ ขาสรางสรรคชน้ิ งานดวยความตัง้ ใจทีจ่ ะรับรูถ งึ ความรูส กึ และตองการจะเขาใจความเจ็บ ปวดของผูคนที่ถูกบังคับใหใชสารเคมีเหลานี้เพื่อสนองความตองการของสังคม การลมปวย ลงระหวางการทำงานทำใหเขาตระหนักไดวาไมมีใครปลอดภัยจากการใชสารเคมี และเจตนา ทีต่ อ งการจะพัฒนาสามารถนำไปสูผ ลลัพธทเ่ี ลวรายโดยไมสามารถคาดการณไดลว งหนา อันตราย ตอทัง้ เกษตรกรและผูบ ริโภคถูกแสดงใหเห็นบนพืน้ ผิวของผลงานทีเ่ สร็จสมบูรณ การใชลอ เหล็ก หนัก 10 ตันของรถบดถนนกระตุนใหเรารูสึกถึงความกดดันที่เกษตรกรถูกบีบใหใชสารเคมีเพื่อ ใหสามารถอยูรอดและผลิตผลผลิตไดเพียงพอกับความตองการของตลาดโลก ไมมีสวนใดของสังคมเราที่ปลอดภัยจากยาฆาแมลงและอันตรายของมันตอสุขภาพ ผลงานชุด "A Disproportionate Burden" นีแ้ ฝงไปดวยอันตราย ในชีวติ ของผูค นจากประเทศกำลังพัฒนา อยางเชน ประเทศไทย

(2021), Charcoal, Acrylic and Oil on Canvas, 110 x 150 cm

(2021), Botanicals and Acrylic on Mulberry Paper, 60 x 80 cm

(2021), Mix Media on Mulberry Paper, 60 x 80 cm

(2021), Botanicals and Acrylic on Mulberry Paper, 60 x 80 cm

(2021), Botanicals and Acrylic on Mulberry Paper, 60 x 80 cm

(2021), Botanicals and Oil on Mulberry Paper, 26.5 x 40 cm

(2021), Botanicals and Oil on Mulberry Paper, 26.5 x 40 cm

(2021), Botanicals and Oil on Mulberry Paper, 30.5 x 40 cm

(2021), Botanicals and Oil on Mulberry Paper, 26.5 x 40 cm

(2021), Installation with Cement Rod, Printing Ink on Canvas, 200 x 1000 cm / each

(2021), Installation with Cement Rod, Printing Ink on Canvas, 200 x 1000 cm / each

2021, Mix Media Collage with Printing Ink on Newspaper, 60 x 80 cm

2021, Botanicals and Acrylic on Canvas, 103 x 195 cm 2021, Botanicals and Acrylic on Canvas, 108 x 195 cm 2021, Botanicals and Acrylic on Canvas, 108 x 195 cm

พิชยั :

สวัสดีครับ ผม พิชัย พงศาเสาวภาคย วันนี้ผมก็รูสึกเปนเกียรติเปนอยางมากนะครับที่ไดมีโอกาสพูดคุยกับ อ. ชล บุนนาค ผูช ว ยศาสตราจารย คณะเศรษฐศาสตร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร ปจจุบนั อาจารยทำหนาทีเ่ ปนผูอ ำนวยการศูนย วิจยั และสนับสนุนเปาหมายการพัฒนาทีย่ ง่ั ยืน (SDG Move) จึงอยากชวนอาจารยมาพูดคุยในประเด็นเกีย่ วเนื่องกับ งานนิทรรศการที่กำลังจัดอยูในขณะนี้ ซึ่งเปนนิทรรศการเดี่ยวครั้งที่ 3 ที่ผมแสดงรวมกับ SAC Gallery ชื่อวา A Disproportionate Burden จัดแสดงระหวางวันที่ 7 สิงหาคม ถึง 22 ตุลาคม พ.ศ. 2564 นิทรรศการในครั้งนี้ผมตั้งใจที่จะสื่อถึงภาระตางๆ ที่เกษตรกรในบานเราที่ตองแบกรับเรื่องตาง ๆ ไวมากมาย อยางเชนการตองอยูก บั สารเคมีทม่ี ผี ลตอสุขภาพของพวกเขา ตองอยูก บั เรือ่ งของระบบทุน ระบบเศรษฐกิจ ระบบนิเวศ ปญหาของความเปลีย่ นแปลงสภาพภูมอิ ากาศ โดยทัง้ หมดนีเ้ ปนภาระทีห่ นักอึง้ คนทำอาชีพนีต้ อ งแบกรับไว คืออยูร อด ไมรอด ก็อยูที่ 4-5 ปจจัยนี้ ผมเริม่ ทำโปรเจ็คนีจ้ ากขอมูลพืน้ ฐาน จากเรือ่ งเลาทีพ่ อ เลาใหผมฟงตอนเด็ก ๆ วา ครอบครัวทางฝง คุณพอ เขาทำอาชีพ ทำนาเปนหลัก ซึ่งตอนนั้นเปนที่นาที่ตองเชา แกเลาวาอาชีพชาวนาเปนอาชีพที่ลำบาก ยากจน มีไมพอกิน ตอนนั้น ผมฟงก็ยังไมเขาใจอะไรมากมาย ซึ่งตอมาขอมูลตรงนี้กลายเปนขอมูลสำคัญที่ผมสนใจมาก ๆ จริง ๆ ภาระความกดดันเมื่อสมัยเกือบ 100 กวาปที่แลว ที่คุณพอเคยเลาใหฟง เขาตองหนีความยากจนนั้น มา ประเทศไทย คือคนจีนสมัยนั้นเขาอพยพหนีตายกันเยอะ มันไมมีอะไรกิน ก็ตองหนีมาประเทศที่พอจะมีชีวิตรอด ได โดยพีน่ อ งของคุณพอหนีมากอน เขามาอยูแ ถว อ. สะเดา จ. สงขลา พอเริม่ ตัง้ รกรากได เขาก็มกี ารสือ่ สารกัน แลว พอก็เลยติดตามมาโดยเดินทางดวยเรือสำเภาที่ทาเรือปนัง ประเทศมาเลเซีย จากนั้นจึงขามพรมแดนมาตั้งรกรากอยู ในประเทศไทย ซึง่ เรือ่ งราวเหลานีท้ ด่ี เู หมือนจะเล็ก ๆ แตวา มันมีความรูส กึ สะเทือนใจในความเปนคนทำอาชีพเกษตรกร ผมก็เลยนำมาผูกเรื่องนี้กับเกษตรกรบานเรา ลงพื้นที่หาขอมูลจริง ๆ วา เกษตรกรบานเราในปจจุบัน มีความเปนอยู ที่ดีขึ้นกวาเมื่อกอนใน สมัยที่คุณพอเคยเลาใหฟงหรือไมอยางไร ที่แรกที่ผมไปสำรวจคือ จ.พิษณุโลก เรียกวาเปนจังหวัดที่มีการปลูกผักกันเยอะ เทาที่ผมเห็นนะเปนผักกาดขาว ผักกะหล่ำปลี ทีส่ ง ตอมายังกรุงเทพฯ ซึง่ ผมก็ไดพดู คุยถามชีวติ ความเปนอยู การทำนา การทำสวนของเขา ก็ไดความ วา มันมีปจ จัยหลาย ๆ อยาง ทีเ่ ขาตองแบกรับภาระนัน้ ไว เชน ตองทำใหผกั สวยเพือ่ ทีจ่ ะสงตลาดใหได การจะทำผัก ใหสวยก็ตอ งใชสารเคมีชว ยใหใบไมถกู แมลงกิน ไมมโี รคแมลง ตองฉีดสารเคมีทกุ วัน พอคาคนกลางก็เปนอีกปจจัยหนึง่ คือบางทีสารเคมีทเ่ี ขาฉีดลงไปมันยังไมถงึ กำหนดทีต่ อ งตัด เขาก็ตอ งรีบตัดเพือ่ ทีจ่ ะสงขายตลาด ตามทีพ่ อ คาคนกลาง กำหนด จากนัน้ ก็ไดไปพูดคุยกับอาจารยสองทานจากมหาวิทยาลัยนเรศวร ทีท่ ำวิจยั เรือ่ งเกีย่ วกับสารเคมีพาราควอตทีต่ กคาง อยูใ นพืชผัก โดย อ. ไดออกแบบชุด paraquat test kit เบือ้ งตนเพือ่ ใหเกษตรกรไดใชตรวจสอบสารเคมีตกคางกอน จะนำสงตลาดหรือรับประทาน ซึ่งก็ไดความรูเกี่ยวกับสารเคมีอันตรายเหลานี้มา จากนั้นผมก็เดินทางไปจังหวัดเชียงราย ผมมีพี่สาวคนหนึ่งที่ทำนาเกษตรอินทรียไมใชสารเคมี เขาทำกินเอง ปลูก ประมาณ 10 ไร แลวกิน 1 ป แกก็พาไปทีน่ าอีกสองแปลงเปนของเพือ่ นชาวนาซึง่ อีกสองแปลงนัน้ ใชสารเคมี เพราะวา เขาตองสงขายตลาด เทาทีฟ่ ง มานะครับ เขาอธิบายวามันมีความจำเปนทีจ่ ะตองใชสารเคมีมาก ๆ ถาไมใชพชื ผลผลิตก็จะออกมาไมสวย สง ตลาดไมได พอคาคนกลางไมรบั ซือ้ แลวผลผลิตก็ออกมาไมทนั ตามฤดูกาลดวย อยางยาฆาหญาเขาจำเปนตองใชตอน ที่จะเริ่มทำนาฉีดเพื่อที่จะใหหญามันตาย ไมไปแยงอาหารของขาว และเก็บเกี่ยวงาย อยางในชวงที่เขาจางคนมา

ตัดหญา มันตองเสียคาแรงเยอะมากวันหนึ่งก็ตอง 300 บาทเปนอยางต่ำของคาแรง เขาก็ไมมีเงินพอที่จะไปจาง แรงงาน มาตัด เขาก็ตองพึ่งพาสารเคมีนี้ตอไป จากนัน้ ผมก็ขน้ึ เหนือไปอีกถึง ต.หวยหอม จ. แมฮอ งสอน ซึง่ เปนถิน่ ของกะเหรีย่ งอยูใ นพืน้ ทีห่ บุ เขา ตอนขึน้ ไปก็ตกใจ มาก เพราะวาระหวางทางจะมีทั้งสวนผักและก็นาขาว ที่เห็นมากที่สุดคือเขาปลูกกะหล่ำปลีกันเยอะ ที่นั้นภูเขาเปน ลูก ๆ จะมีแตกะหล่ำทัง้ นัน้ เลย มันใหความรูส กึ วาพืน้ ทีเ่ กษตรของเรามันรุกล้ำเขาไปในพืน้ ทีป่ า มากขึน้ เรือ่ ย ๆ ซึง่ ก็ได พูดคุยถามเขาวาไดใชสารเคมีไหม เขาก็บอกวาตองใช เขาจะแยกกันวาถาเปนพืชผักทีท่ านกันเองในหมูบ า นจะปลูกไว แปลงหนึ่ง สวนที่จะขายก็จะปลูกไวอีกแปลงหนึ่ง แปลงที่เขาปลูกกินเองจะไมใชสารเคมี สวนแปลงที่ขายตองใชสาร เคมี ผมไดยินเขาเลามาวา เขาเคยเอาผักที่ใชสารเคมีไปเลี้ยงหมู ปรากฏวาสองสามวันหมูของเขาก็ตาย เขาก็เลยกลัว เรื่องของการใชสารเคมีมาก คนที่นั้นเขาจะรูกันวาเขาจะไมกินผักที่สงขายตลาด อันนี้ก็เปนภาพใหญ ๆ ที่ผมไดลงพื้นที่ ผมก็เลยมีคำถามขึ้นมา วาทำไมอาชีพเกษตรกรถึงเปนอาชีพที่ไมมีใครใฝฝน ที่จะเปน คือถาเราถามเด็กยุคใหมสมัยนี้วาอยากเปนอะไร จะไมมีใครตอบวาอยากเปนเกษตรกร เขาจะอยากเปน หมอ วิศวะ หรือแอรโฮสเตส เปนอะไรทีด่ แู ลวนาภาคภูมใิ จ แลวทำไมอาชีพเกษตรกรถึงเปนอาชีพทีเ่ หมือนกับจะถูก ดอยคาขนาดนั้น ทั้ง ๆ ที่พวกเขาก็ทำผลผลิตขึ้นมาเพื่อเลี้ยงคนทั้งประเทศ ทำไมอาชีพนี้ถึงเปนอาชีพที่ยังอยู เหมือนเดิม ไมร่ำรวยขึ้นมา ไมมีความเปนอยูที่ดีขึ้น มันเกี่ยวของกับระบบเศรษฐกิจของประเทศหรือของโลกยังไง บางครับ ชล:

จริง ๆ แลวที่บอกวาอาชีพเกษตกรถูกดอยคาเนี่ย ผมวามันก็จริงอยูนะ ถาเปนเกษตรแบบเดิมที่เหมือนทำแลวจน อันนี้ก็จริง เพราะสุดทายแลวมองในมุมเศรษฐศาสตรก็คือ เหมือนคนมีทางเลือกหลายทาง ถาเขามีโอกาสที่จะเลือก ทางที่จะไดคาตอบแทนสูงกวา เขาก็ไปทางนั้น ยิ่งเด็กสมัยใหม อยางเด็กในชุมชนเกษตรเองก็ไดรับการศึกษาสำหรับเตรียมเขาตลาดแรงงานที่ก็ไมไดเปนภาค การเกษตรดวยซ้ำ เขาพรอมที่จะมีอาชีพอื่นที่รายไดสูงกวาเกษตรกร ฉะนั้นจริง ๆ มันไปพันเขากับระบบการศึกษา ไปพันเขากับเรือ่ งของระบบเศรษฐกิจ การศึกษาเปนตัวหนึง่ ทีช่ ใ้ี หเห็นวาคาเสียโอกาสในการเปนเกษตรกรมันสูงเหลือ เกิน ไปทำอยางอื่นดีกวา อีกอยางหนึ่งคือระบบเศรษฐกิจเอง เรียกวาสุดทายมันใหคุณคากับสินคาทางการเกษตรใน ระดับที่ต่ำ เพราะวาสินคาเกษตรมันไปมีผลตอตนทุนแรงงาน แลวก็มีผลตอตนทุนในการผลิตสินคาอื่น ๆ อยางในสมัยแรกเลยที่เราอยากเปนอุตสาหกรรม เขาก็ตองกดคาแรงใหต่ำ ถาอาหารแพง คาแรงมันต่ำไมไดใชไหม ครับ พอราคาอาหารมันต่ำมันก็ไปกดที่ตัวราคาของสินคาเกษตรดวย อยางในตางประเทศเวลาราคาอาหารสูงขึ้น เกษตรกรเขาก็ไดราคาสูงขึ้นมาดวย ภาวะที่ตองเผชิญในภาคเกษตรมันเปนผลที่มาจากนโยบายเศรษฐกิจในภาพ ใหญดวย พัฒนาการที่เราพยายามจะผลักดันประเทศใหเปนอุตสาหกรรม มันก็แลกมาดวยการที่ตองทำใหเกษตรกร ลำบากเพราะเราอยากไดคาจางแรงงานที่ราคาถูก เพื่อจะไดไปแขงกับชาวโลกได อันนี้ก็เปนเหตุผลหนึ่งนะผมวา ที่ ทำใหชาวนาไมรวยดวย แตวาในปจจุบัน ผมเห็นเทรนดเรื่องของ young smart farmer ที่คนรุนใหมเริ่มยอนกลับเขามาในภาคการเกษตร เขาจะไมไดมองวาตัวเองเปนคนทีต่ อ งผลิตสินคาจำนวนมากใหกบั พอคาคนกลาง แตตวั เขาเปนผูป ระกอบการคนหนึง่ ที่จะตองทำเกษตรกรรมใหรอดและดีกับตัวเขาเองดวย ฉะนั้นเขาก็จะมีการใชเทคโนโลยีใหม ๆ เขามาในการทำงาน เยอะขึ้น ภาครัฐเองก็มีนโยบายสงเสริม young smart farmer เหมือนกัน แตถามวามันจะกลับมาชดเชยเกษตรกร ทีม่ อี ยูเ ดิมไหมมันก็ไม แตถา ถามวาเกษตรกรรุน ใหมน้ี เขาจะสามารถผลิตอาหารมาไดอยางนอยเทาเดิม หรือมากกวา เดิมมั๊ย ผมคิดวาอันนี้เปนไปได ฉะนั้นเทรนดในอนาคต มันจะเปนวา ภาคเกษตรจะมีขนาดเล็กลง อยางเชน แรงงาน

ก็จะนอยลง สัดสวนในจีดีพีของประเทศก็จะเล็กลง การทำเกษตรสมัยใหมมันอาจจะเปลี่ยนรูปแบบไป เกษตรกร เองผมวาก็นาจะมีอำนาจตอรองมากขึ้น เพราะวาเขามีความรู แลวเขาก็ใชความรูมากขึ้น มีความรูดานการตลาด เผลอ ๆ ดีพอ ๆ กับพอคาคนกลางดวยซ้ำ ตอรองได อะไรแบบนี้ แตในอีกกลุมหนึ่งคือเกษตรกรที่พี่พิชัยไดไปสัมภาษณอันนี้คือเกษตรกรกลุมที่เรานาจะเปนหวงมากที่สุด ก็คือ เกษตรกรที่เปนเหมือนระบบการผลิตอันหนึ่งในระบบอุตสาหกรรมอาหาร ซึ่งในกลุมนี้ก็แบงออกไดเปน 2 กลุมอีก เปนอยางนอย คือกลุมที่มีที่ดินเปนของตัวเอง กับกลุมที่ไมมีที่ดิน ผมวาเปนหนึ่งในการแบงที่ชัดเจนที่สุดอันหนึ่ง เพราะวาถาเปนกลุมที่ไมมีที่ดินเนี่ย ชีวิตเขาจะตกอยูภายใตความเสี่ยงอยางยิ่ง กลุมที่มีที่ดินก็มีความเสี่ยงแตนอย กวากลุมที่ไมมีที่ดินนิดนึง ฉะนั้น โดยรวมในธีมของเกษตรกร ‘ความเสี่ยง’ เหมือนเปนคียเวิรดสำคัญ แลวเหตุผล ที่ เขาตองทำอยางที่เขาทำเพราะวาเขาไมมีทางเลือก อยางที่พี่พิชัยวาจริง ๆ เขาตองทำอะไรก็ไดเพื่อทำใหความเสี่ยง ของเขาลดลงใหไดมากที่สุด การใชสารเคมีเกินขนาด การใชปุยเคมีเกินขนาด เปนสวนหนึ่งของพฤติกรรมเพื่อลด ความเสี่ยงจากการที่ผลผลิตของเขาจะไมไดถูกรับซื้อไป ความเสี่ยงจากโรคแมลง จากการที่ที่ดินอาจจะไมดี crop ตรงนั้นลมทั้งหมด ซึ่งในชีวิตเขาหาก crop เหลานี้มันลมไป ชีวิตเขาคือเรียกวาชิบหายแนนอน ฉะนั้นผมคิดวาในดานหนึ่งที่เรากำลังเผชิญตอนนี้ คือเกษตรกรพยายามที่จะหลีกเลี่ยงความเสี่ยง แลวในพฤติกรรม ที่เขาทำ เขาทำเต็มที่แลว ผมวาพี่พิชัยก็นาจะเห็นตรงกันวา การที่เขาตัดสินใจแบบนั้นไมใชเปนการตัดสินใจเพราะ วาเขาไมฉลาด แตเปนการที่เขาไดมีการทบทวนแลววาสิ่งนี้แหละดีที่สุดสำหรับเขาแลวในระยะสั้น อันนี้ผมคิดวา นาจะเปนตัวเงื่อนไขหลัก ๆ ที่ทำใหเกษตรกรปจจุบันยังมีความยากจนอยู และก็ตองทนใชสารเคมีเหลานี้ พิชยั :

ถาเกษตรกรจำเปนแหละทีจ่ ะตองใชสารเคมีตอ ไป ถาอยางนัน้ ระบบเกษตรกรรมบานเราจะแขงกับตลาดโลกไดยงั ไง ครับ หรือวาตลาดโลกก็ใชสารเคมีเหมือนกัน

ชล:

ถามวาเขาจำเปนตองใชสารเคมีไหม ผมวา ภายใตเงื่อนไขนี้เขาจำเปน แตประเด็นคือเราไมจำเปนจะตองทำใหเขา อยูภ ายใตเงือ่ นไขนีก้ ไ็ ด สมมุตวิ า ถาเกิด (อันนีผ้ มโยงไปในภาพใหญของภาครัฐดวย) บานเรามีระบบสวัสดิการเกษตรกร ก็ไมตองกังวลวาถาเกิดนาเขาลม เขาจะไมมีจะกินแลวเขาจะแย ถาภาครัฐมี social safety net ให ผมวาเขาก็จะ กังวลนอยลง ฉะนั้นผมไมไดพยายามจะบอกวา มันเปลี่ยนไมได แตเราตองพยายามสรางเงื่อนไขใหเขาเปลี่ยนได ทีนี้คือถาเกิดเราไมใชสารเคมีเราแขงกับโลกไดไหม ในตลาดโลกมันก็มีหลายตลาด ถาเรากำลังพูดถึงการแขงเพื่อ ผลิตใหมากผลิตใหถูก สารเคมีจะจำเปนเพราะมันเปนทางที่ถูกที่งาย คนที่ตองการซื้อของถูกเขาคงไมมานั่งกังวล เรือ่ งความปลอดภัยในชีวติ ของเขามากนัก แตวา ในระดับโลกเองมันก็มที ต่ี อ งการอาหารทีค่ ณ ุ ภาพดี ทีป่ ลอดภัย และ ก็ในอนาคตตลาดใหญ ๆ อยาง EU หรือในอเมริกา เขาก็สนใจตลาดอาหารประเภทนี้เพิ่มมากขึ้น ผมคิดวาประเด็นสำคัญคือเรากำลังแขงตลาดไหนมากกวา แลวเกษตรกรของเราไดถกู เชือ่ มโยงกับตลาดทีเ่ ขาตองการ สินคาที่มีคุณภาพสูง ปลอดภัยตอชีวิตหรือยัง คือถาเรากำลังแขงตลาดที่เขาตองการขาวถูก เกษตรกรก็ถูกเหนี่ยวนำ ใหทำแบบนี้ไปโดยปริยาย

พิชยั :

อยางงี้ อาจารยคิดวาแลวรัฐจะสรางแรงจูงใจใหกับเกษตรกรไทยที่จะทำการเกษตรที่เปนมิตรกับสิ่งแวดลอมและยัง มีชีวิตที่ดีไดอยางไร

อยางแรกเลยผมวาภาครัฐตองเขาใจหัวอกเกษตรกรมากกวานี้ครับ อยางที่พี่พิชัยเขาไปเห็นในพื้นที่วาเขาความเปน อยูไมดี ตองเผชิญความเสี่ยงมากมายเหลือเกิน อยางน้ำทวมลาสุดผมคิดวาเกษตรกรหลายคนก็คือน้ำตาตก แลวการ ชดเชยจากการที่น้ำทวมก็ใชวาจะเพียงพอเทาเทียมกับที่เขาควรจะไดรับถาเขาไมโดนน้ำทวม คำถามคือภาครัฐใหความสำคัญกับการจัดการความเสี่ยงที่เกษตรกรตองเจอมากนอยแคไหน ถาเราอยากจะให เกษตรกรหันออกจากตัวสารเคมี เราตองสามารถทำใหเขามีความเสี่ยงนอยลงไดดวย อันนี้คือโจทยที่หนึ่งที่รัฐบาล ตองคิด ซึ่งก็อาจจะมีไดหลายวิธี เชน การประกันราคา การอุดหนุนในเบื้องตนเมื่อเขาเปลี่ยนไปทำเกษตรอินทรีย ก็ วาไป อันทีส่ องก็คอื เกษตรกรตองสามารถทีจ่ ะวางแผนระยะยาวในชีวติ ได ซึง่ ตรงนีม้ นั ไปพันกับเรือ่ งของกรรมสิทธิใ์ นทีด่ นิ มาก ๆ ถาเกิดเกษตรกรไมมีกรรมสิทธิ์ในที่ดิน เขาก็ไมสามารถที่จะวางแผนระยะยาวในการทำงานได เชน เขาอยาก จะทำเกษตรกรรมยั่งยืน ทำวนเกษตรก็ตองมีการลงทุนมีการปลูกพืชรอใหโต แตถาเขาตองเชาที่นาทำปตอป เขาก็ ตองทำยังไงก็ไดใหผลผลิตออก ไดเงินมาจายคาเชาเอาเงินไปกิน เริ่มรอบใหม แลวก็จะไดตอสัญญากับที่ดิน ฉะนั้น เรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินก็จะเปนประเด็นที่สองที่จูงใจเกษตรกร อันทีส่ าม เรือ่ งของภาระหนี้ ผมไดคยุ กับนักวิจยั มหาวิทยาลัยศิลปากร เขาไดไปทำงานกับเกษตรกร จ. เลย ทีพ่ ยายาม จะชวนใหเกษตรกรทีป่ ลูกขาวโพดและบุกรุกพืน้ ทีป่ า หันกลับมาทำเกษตรอินทรียท ด่ี ตี อ สุขภาพไมทำสารเคมี สิง่ ทีน่ า สนใจที่ เขาพบวารายไดที่ไดจากการทำเกษตรอินทรียเทียบกับการทำขาวโพด จริง ๆ ไมตางกันเลย เผลอ ๆ ไดมากกวา ดวย แตประเด็นสำคัญคือการไดรายได มันไมเหมือนกันในเชิงของชวงเวลาที่เขาจะไดเงิน ถาทำเกษตรอินทรียเขา เก็บไขขายไดทกุ วัน ผักตาง ๆ ขายไดทกุ ๆ สัปดาห แตขา วโพดเขาจะไดเงินกอนใหญ ซึง่ มันจำเปนตอการทีเ่ ขาจะไปใชหนี้ ประเด็นคือถาจัดการเรือ่ งหนีไ้ มไดเนีย่ เกษตรกรจะออกจากวงจรนีไ้ มได เพราะวาเขาก็ยงั จำเปนทีจ่ ะไดเงินกอนใหญ และอันสุดทายคือ รัฐบาลตองพยายามลงทุนในการพัฒนาเทคโนโลยีที่ถูกและดีในฐานะตนทุนทางการผลิตและเปน มิตรกับสิ่งแวดลอมใหได อยางชุดสูทสำหรับการปองกันสารเคมีมันใชไมไดในสภาพอาการบานเรา แลวโจทยคือเรา สามารถที่จะทำใหชีวิตเขาดีขึ้นอีกสักนิดนึง โดยการพัฒนาชุดสูทที่เขาสามารถใสไดในสภาพอากาศแบบไทยได แคนี้ ก็จะเปนจุดเปลี่ยนสำคัญในเชิงสุขภาพของเขา แตปจจัยสำคัญสุดทายเลยที่ผมจะพูดถึง คือตลาด การที่เกษตรกรทำแบบที่เขาทำ แลวเขาไมมีทางเลือกเพราะนั้น คือตลาดเดียวที่เขาขายของได ฉะนั้นถาเกิดเราใหเขาทำอยางอื่นแตเราไมมีตลาดใหเขาขายของ เขาก็ไมทำอยูดี ถา เราตองการโปรโมทการเกษตรอินทรีย มันตองโปรโมทดานการตลาดดวย แลวถาเราอยากใหเขาทำจริง ๆ เราก็ตอง ทำตลาดใหเขา มันถึงจะเวิรค ณ จุดนี้ การโปรโมทเรื่องเกษตรอินทรียของไทยมันแคในฝงของกระบวนการผลิต แลว มันจะไมมีทางเวิรคเลยถาเขาไมทำในฝงของการตลาด ทีนี้ยอนกลับมาที่งานของพี่พิชัยในนิทรรศการครั้งนี้บาง ผมมีคำถามวาคนสวนใหญเวลาเห็นงาน abstract เขาจะ สนใจสิ่งที่ศิลปนตองการที่จะสื่อสาร จากที่พี่พิชัยเลาถึงที่มาที่ไปของการทำงานแลว สิ่งแรกเลยที่ผมสงสัยก็คือวา ทำไมพี่พิชัยถึงเลือกที่จะใชวิธีในการผลิตงานแบบนี้ อะไรทำใหเราเลือกเทคนิคที่จะใชในการนำเสนอภาพความทุกข ยากของเกษตรกรในงานของพี่พิชัยครับ พิชยั :

คือถาพูดถึงงาน abstract ในบานเรา มันก็จะมีคำถามตามมาเสมอวา ฉันดูไมรูเรื่องมันดูยาก มันไมมีรูปมีราง มัน ไมมีความจริงอยูในนั้น แตถาพูดถึงงาน abstract จริง ๆ มันมีนานแลว เริ่มตนจากศิลปนในยุค expressionist ที่ แสดงอารมณความรูสึก หรือกอนหนานั้นก็มีแหละ cubism ก็เริ่มที่จะมีการแสดงออกของรูปทรงใหเราเห็น พอ

expressionist เขามามันก็ไดสลายรูปทรงนั้นหายไปกลายเปนเรื่องของอารมณความรูสึกของศิลปนที่แสดงออกผาน ทัศนะธาตุทั้ง 5 ทั้งเรื่องสี เรื่องเสน รูปทรง เรื่องจุด เรื่องฟอรม ตัวผมเองในระยะแรกของการทำงานศิลปะ ผมก็เริ่มตนมาจากจุดนั้นเหมือนกันคือเขียนงาน abstract ที่แสดงออก ถึงความรูสึกของตัวเองออกมา ผานอารมณในตอนนั้น ในขณะนั้น วินาทีนั้น ซึ่งแนนอนก็เปนคำถามมาตลอด สำหรับคนไทยที่ดูงานศิลปะวามันไมเขาใจ ทำไมมันไมมีรูปทรงใหเขาเห็นเลย เราไมถนัดเราไมชินกับการมองงาน ศิลปะประเภทนี้ ในระยะหลังผมจะเริ่มจากการรีเสิรชขอมูลขึ้นมากอนเปนอยางแรก วาสิ่งที่เรานำมาเปลี่ยนจากขอมูลนั้นเปนตัวงาน ศิลปะ คือมีฐานที่แข็งแรงพอที่จะเลาเรื่องราวที่เกิดขึ้นมาทั้งหมดหรือไม เวลาที่ผูชมมาดูงานเขาจะรูสึกถึงความจริง ทีอ่ ยูใ นงานศิลปะนัน้ ฉะนัน้ ความจริงก็จะมาจากขอมูลทีม่ าจากการลงพืน้ ทีค่ ยุ ลงพืน้ ทีห่ าขอมูล อันนีก้ เ็ ปนแนวของ ศิลปะรวมสมัยอีกแบบหนึ่งที่ผมนำเสนอในการทำงานศิลปะชวงหลังมานี้ อยางเชนงานในชุด Poison Flower (2018) ผมก็ใชกระบวนการนำเสนอเรื่องของมลพิษที่อยูในอากาศที่มาจากทอ ไอเสียของรถยนต โดยนำเอาผาใบไปหุมทอรถชนิดตาง ๆ แลวก็ออกมาเปนรูปทรงของทุงดอกไม คือเวลาเราเอา ผาใบไปหุมทอแลวก็บีบรัดใหแนนแลวก็ใหคนเรงคันเรง ควันจากทอมันก็จะกลายมาเปนรูปดอกไม อันนี้ก็เปนงาน ชุดแรกที่สื่อถึงนัยยะของการเผชิญหนากับเรื่องของมลพิษในอากาศที่ทุกคนไดรับสารพิษในอากาศทุกวัน จากนั้นก็ทำเรื่องเกี่ยวกับ น้ำทวม ผมก็นำเศษซากที่อยูในคูคลอง ชวงที่มีน้ำทวมที่กรุงเทพฯ มาสรางเปนงานศิลปะ เพื่อสะทอนปญหาของสภาวะน้ำทวมซึ่งเกิดขึ้นเกือบจะทุกป มันก็มาเรื่อย ๆ จนไมสามารถที่จะทำใหมันหายไป ได แนนอนมันก็เกี่ยวของกับเรื่องความเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศโลกดวย จนมาถึงชุดนี้ เปนเรื่องของภาระที่เกษตรกรไดรับจากการทำเกษตร ไมวาจะเปนเรื่องของสภาพอากาศเรื่องสารเคมี ที่เขาตองเผชิญ หรือเรื่องของระบบเศรษฐกิจที่มาบีบรัดใหเขาตองเรงสรางผลผลิตขึ้นมาใหทันกับความตองการของ ตลาด ฉะนั้นกระบวนการในการสรางงานครั้งนี้ ผมก็โฟกัสไปที่ภาระและแรงกดดันที่เกษตรกรไดรับ จากหลาย ๆ มิติที่เกิด ขึ้น กับอยางที่บอกไปแลว แรงกดดันเหลานี้ เวลาผมคุยกับชาวไรชาวสวน เราจะรูสึกไดนะ คือเวลาเราคุยตัวตอ หรือตอหนากัน เราจะรูสึกวาเขาทำอาชีพนี้อยางไมมีความสุขเลย ผมก็เลยเอาพอยนี้มาเปนประเด็นในการนำเสนอ ในการทำงานชุดนี้ ใชการบดทับ บดอัด เหมือนกับเราแบกภูเขาไวทั้งลูก ก็เลยเริ่มตนจากการสรางกระบวนการบด ทับ บดอัดดวยฆอนกอน เปนการทุบตีลงไปบนชิ้นงานบนพืชผักที่เราไดนำมาจากสวนจากไร ไดทุบตีลงไปบนชิ้นงาน เพื่อใหมันติดลงไปบนเนื้องาน จากนั้นก็สรางกระบวนการที่เก็บแรงกดดันที่หนักขึ้นเรื่อย ๆ ผมก็นำรถบดขนาดใหญ ลูกลอประมาณ 10 ตันมา บด ทับพวกพืชผักผลไมลงไปบนชิ้นงาน เพื่อสื่อถึงนัยยะของการรีดสารเคมีออกมา คือคนที่ทานพืชผักผลไมไมมีโอกาส ที่จะรูไดเลยวาในพืชผักของเขาจะมีสารเคมีตกคางอยูหรือเปลา เวลาเราไปซื้อผักตามตลาดเราจะเลือกเฉพาะผักใบ ผลไมที่สวย แตวาในสิ่งที่สวยงามเหลานั้นมันมีสารเคมีที่เปนสิ่งอันตรายอยู เพราะฉะนั้นนัยยะในการใชเครื่องมือก็ เปนสื่อหนึ่งที่ เรียกวาเปนสื่อทางดานศิลปะในการแสดงความรูสึกออกมา จริง ๆ รถบดนี่มีอีกนัยยะหนึ่ง ที่ในยุคหนึ่งรัฐแกปญหาสินคานำเขาที่ถูกละเมิดลิขสิทธิ์จำพวกเทปผีซีดีเถื่อน โดยใช รถบดนีบ้ ดทับทำลายใหประชาชนไดเห็นวาเขาไดแกปญ  หาแลว แตตอนนัน้ สินคาทีล่ ะเมิดลิขสิทธิเ์ ชน สารเคมีการเกษตร ก็ยังอยูวางขายในตลาด ซึ่งก็เปนการตั้งคำถามกลับไปวา รัฐเองก็ยังไมสามารถแกปญหาเรื่องสารเคมีไดทั้งหมด

มีอีกชุดหนึ่งที่ผมทำงานเปนงาน installation ซึ่งผม performance โดยขึ้นไปขับรถบดเอง ผมนำเอาออยมา ทำการบดทับดวยรถบดลงบนผาใบ เหมือนการสรางงานภาพพิมพขนาดใหญ ผมมีผาแคนวาส 10 เมตรแลวก็วาง ออยลงไป แลวก็ทาสีภาพพิมพลงไปที่ออย แลวก็ขับรถบดทับลงไป ออยนี้ก็เปนผลผลิตที่นำมาจากออยในภาคเหนือ ที่เรียกกันวา ‘ออยไฟไหม’ ออยที่ตองเผากอนตัด เพราะวาถาเขาตัดตอนที่ออยสด ๆ เขาจะตองจายคาแรงราคาสูง จนทำใหเกิดมลพิษขึ้นมา ออยนี้เปนออยสำหรับไปทำน้ำตาล ที่นครสวรรคจะมีโรงงานน้ำตาลอยู ที่นั้นเขาก็จะปลูก ออยกันเยอะมาก เพราะฉะนั้นอุตสาหกรรมออยก็จะเปนอุตสาหกรรมใหญ เกษตรกรที่นี่ก็จะเผาออยกันทุกป สภาพอากาศที่เราเห็นที่ภาคเหนือก็เปนผลผลิตหนึ่งของการเผาออยดวย นี่ก็เปนสัญญะของการสื่อสารทางดานสุนทรียศาสตรของการทำงานศิลปะ ซึ่งถาคนที่ไมไดดูเบื้องหลังของการ ทำงานหรือแนวคิดเนี่ยบางทีเขาอาจจะดูแลวไมเขาใจ แตถามันรูที่มาก็จะเขาใจ ชล:

ผมวามันเปนเรือ่ งทีค่ นไทยไมถกู ฝกใหดงู านทีใ่ ชใจดูงานศิลปะบางแหละนะ ออกแนวเปนพยายามจะหาขอความหรือ อะไรบางอยาง แตวา จริง ๆ งานศิลปะมันสะทอนความรูส กึ ของคนทีผ่ ลิตงานมาสูค วามรูส กึ ของคนทีด่ งู าน ครัง้ หนึง่ อ.ชวลิต เสริมปรุงสุขแกเคยบอกผมวา เวลามาดูงานแบบ งาน abstract ใหดูเหมือนเขาวัด เหมือนพอดูงานแลวให ยอนกลับมาดูใจตัวเองวารูสึกยังไง ผมวามันเปนสิ่งที่เราไมเคยไดยินไดฟงจากการเรียนศิลปะในโรงเรียนมากอนเลย ที่นี่ผมเลยมีอีกคำถามหนึ่งที่อาจจะเชื่อมโยงกับประเด็นสุดทายของเราดวย ก็คือ ผมมักจะนึกถึงศิลปนในฐานะที่ เปนคนนำเสนองานผานความรูสึกของตัวเอง คลาย ๆ กับงานชวงแรกของพี่พิชัย แตวาอยางงานชวงหลัง ๆ มัน สะทอนวาพี่พิชัยพยายามจะจับประเด็นสังคมมาสื่อสารในงาน ผมเลยอยากจะถามพี่พิชัยวาในฐานะศิลปนพี่พิชัย วางบทบาทตัวเองอยางไรกับสถานการณสังคมและปญหาความยั่งยืนแบบนี้

พิชยั :

จริง ๆ ศิลปนเอง ก็เหมือนเปนตัวกลางที่จะเขาไปเชื่อมโยงกับทุกศาสตรไดหมด อยูที่วาตัวเขาจะนำเสนอในมุมมอง ไหนของสังคม สวนตัวผมเองเปนคนชอบดานสิ่งแวดลอม ผมก็คิดวาการทำงานศิลปะที่สะทอนปญหาสังคมสิ่ง แวดลอมมันก็เหมือนกับศิลปนเปนเครื่องมือหนึ่งในการจุดไฟใหคนไดกลับมาหวนคิดคำนึงถึงสิ่งที่เกิดขึ้นจริงใน สังคมที่เปนอยู ณ ปจจุบันนี้ คือถาไมมีใครจุดไฟ สิ่งที่เกิดขึ้นมันก็เหมือนกับเปนเรื่องปกติไป ทีนี้ภาระหนาที่ของเรา อาจจะเปนกระบอกเสียงเล็ก ๆ กระบอกหนึง่ แตวา ก็เปนกระบอกเสียงทีไ่ มควรละเลย และก็ในฐานะทีเ่ ราทำงานใน เรื่องของสิ่งที่มีความเชื่อมโยงกับสังคมแลว เราตองยึดมั่นในอุดมการณที่เราทำ ทำใหเรามีกำลังใจเดินไป ถึงแมวาจะ ยังไมมีคนติดตามก็ตาม แตวาสิ่งที่เราพยายามทำแนนอนวันหนึ่งสังคมตองกลับมามอง และเห็นถึงปญหาที่เกิดขึ้น จริง ๆ ในประเทศ ในสังคม หรือในโลกใบนี้

ชล:

ผมก็รูสึกวาศิลปะมันมีพลังที่จะมูฟคน คือพฤติกรรมมันจะไมเปลี่ยนถาไมเกิดความรูสึกภายใน แลวผมคิดวาอันนี้ เปนบทบาทของงานศิลปะมาก ๆ เลย ถาเราจะสื่อสารประเด็นทางสังคมดวยงานศิลปะในหลากหลายรูปแบบ มัน ก็จะทำใหคนเกิดความรูสึก พอใจเปดมันก็พรอมที่จะรับขอมูล รับความรู รับแนวปฏิบัติอะไรไปทำตอ แตถาใจไม เปดตอนตนเนี่ย นักเศรษฐศาสตรพูดอะไรไปก็จะผานหูไปหมด หรือไมวาใครจะพูดอะไรจะเสนออะไร เขาก็จะไม ทำอยูดีเพราะวา มันไมอิน ผมวาศิลปะมันจะทำใหคนมีความอินกับเรื่องความยั่งยืนได

พิชยั :

ผมเองก็ไดยินมาวาเมื่อป ค.ศ. 2015 สหประชาชาติไดประกาศใชเปาหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (Sustainable Development Goals; SDGs) ซึง่ มีชาติสมาชิกทีใ่ หการรับรอง 193 ประเทศ รวมถึงประเทศไทย วางเปาหมายการ พัฒนา 15 ป ที่จะทำใหเกิดการพัฒนาทางดานเศรษฐกิจ สังคม สิ่งแวดลอมอยางสมดุล เพื่อขจัดความยากจน ลด ความเหลื่อมล้ำ โดยไมทิ้งใครไวขางหลัง ศิลปะเองซึ่งเปนสวนหนึ่งของวัฒนธรรม ถาเรามองยอนกลับไปแคปถึงสอง ปที่ผานมา เราจะเห็นวาศิลปะเริ่มมีบทบาทเกี่ยวของกับการสื่อสารเรื่องความยั่งยืนมากขึ้น ในฐานะของ soft power อยางไมวาจะเปนวง BTS วงดนตรี K-pop จากประเทศเกาหลีที่ปนี้ (2021) ไดเปนตัวแทนประเทศเกาหลี ในการพูดถึงเรื่องความยั่งยืน และถายทำเอ็มวีในที่ประชุมสหประชาชาติ UN หรือไมวาจะเปนภาพยนตร หรืออะไร ก็ตามเหลานี้ ซึ่งศิลปะในตัวมันเองก็เปนหนึ่งใน soft power ที่สำคัญมากที่สามารถสรางพลังขับเคลื่อนการ

พัฒนาที่ยั่งยืน ทำใหคนเกิดความรวมมือ มีความคิด ใหการสนับสนุนไปในทิศทางเดียวกัน แนนอนผมก็อยากจะ มองไปถึงเรือ่ งของเศรษฐศาสตรดว ย อาจารย คิดวามันมีความสำคัญในการทำใหเกิดการพัฒนาทีย่ ง่ั ยืนไดอยางไรบางครับ ชล:

คือเศรษฐศาสตรมันเปนศาสตรที่ในดานหนึ่งมันพูดถึงเรื่องการหาคำอธิบาย พฤติกรรมของคนที่ตองการหา ประโยชนใหตวั เองภายใตเงือ่ นไขแบบไหนทำใหเขามีพฤติกรรมแบบไหน โดยเฉพาะในชวงหลังมันมีเทรนดเรือ่ งของ เศรษฐศาสตรพฤติกรรม ซึ่งจะชวยไดเยอะในการทำความเขาใจพฤติกรรมของคน แรงจูงใจที่เขากำลังเผชิญ แลว เราก็จะสามารถออกมาตรการเพื่อปรับแรงจูงใจเหลานั้นได คลาย ๆ กับที่เราพูดคุยกันวันนี้วา ถาเราเขาใจวาทำไม เกษตรกรถึงทำแบบนั้น แลวเราจะปรับเงื่อนไขเหลานั้นไดยังไง เมื่อไมนานมานี้ผมไดอานหนังสือเรื่อง “Donut Economic” เขียนโดยนักเศรษฐศาสตร Kate Raworth หนังสือ เศรษฐศาสตรที่จะตอบสนองเรื่องการพัฒนาที่ยั่งยืน ประเด็นที่นาสนใจคือ เขาบอกวา ภาพมีความสำคัญตอการ เอาไปคิดตอมาก ๆ อยางเชน ถาเศรษฐศาสตรเห็นตลาดเปน demand กับ supply ตัดกันเราก็จะคิดแบบหนึง่ พอ เราเห็นภาพวามันมีการไหลเวียนของเงินจากผูผลิตไปสูผูบริโภค มีรัฐ มีตลาดการเงิน มีการคา เราก็จะคิดแตเรื่อง แคนี้ ทั้งที่จริง ๆ แลวระบบเศรษฐกิจมันกวางใหญกวานั้นมาก มันเชื่อมโยงกับเรื่องสิ่งแวดลอม เรื่องพลังงาน ผม ก็เลยคิดวานักเศรษฐศาสตรเองก็ใชแผนภาพเหลานั้น ในการที่จะสื่อสารดานนโยบาย แลวจึงไป sharp ความคิด ของคนในระดับนโยบาย ทำใหสุดทายเขาก็ลืมเรื่องสังคม เรื่องสิ่งแวดลอมไปโดยปริยาย ผมวาจุดนี้เศรษฐศาสตรกับศิลปะมันสามารถเชื่อมโยงกันตรงที่วา ในแงหนึ่งศิลปะมันชวยมูฟคนทำใหคนมีความ รูสึก แตในอีกแงหนึ่ง ศิลปะในแงของวิชวลมันก็อาจจะชวยในการ sharp ความคิดของคนใหเปนไปในอีกทางหนึ่ง ก็ได ผมวาศิลปะมีบทบาทในการที่จะทำใหคนเปลี่ยนวิธีมอง เรื่องรอบตัว เปลี่ยนวิธีมองผลกระทบที่เขามีตอคน อื่น หรือวาสิ่งที่มันกำลังเกิดขึ้นกับคนอื่น ใหเกิด empathy ระหวางกันและกัน อยางผมก็รสู กึ วา จริง ๆ เราก็มองเศรษฐศาสตรในเชิงทฤษฎี เห็นแตกราฟ แตพอไดเห็นงานของพีพ่ ชิ ยั ก็รสู กึ ไดถงึ ความ บีบคัน้ ทีม่ นั สือ่ มาจากตัวผลงาน ซึง่ ผมคิดวานาจะเปนจุดทีถ่ า นักเศรษฐศาสตรไดมปี ฏิสมั พันธกบั งานศิลปะมากกวา นี้ เราจะไดมีความเปนมนุษยมากขึ้น มีความรูสึกรูสาเห็นอกเห็นใจผูคนมากขึ้น

พิชยั :

ผมคิดวา ศิลปะมันเปนภาษาหนึ่งที่จะทำใหคน ไมวาจะเปนคนในฐานะใด อยูในที่ใดก็ตามสามารถเขาถึงความจริง ของโลก มันไมมีกลเม็ดที่ซับซอนเกินไปที่คนจะเขาถึงงานศิลปะได ผมเชื่อวาศิลปะนั้นมีอยูในชีวิตของทุกคน อยู ที่วาเราจะสงเสริมศิลปะที่มีในตัวเราออกมาไดอยางไร ภาษาของศิลปะเปนภาษาที่สวยงาม เปนภาษาที่ใชความ งามดึงคนเขามาใหเห็นภาพของสังคม ภาพของตัวเขาเอง เห็นภาพของโลกนี้ ซึ่งมันเปนภาษาอันหนึ่งที่สำคัญ มาก ๆ ของคนทำงานศิลปะ ตัวผมเองก็อยากจะใหศลิ ปะไมวา ของผมหรือคนอืน่ ๆ ทำหนาทีใ่ นการสือ่ สารสิง่ เหลา นี้ใหเขาถึงผูคน ใหเขาสามารถเขาใจบริบทของตัวเขาเองและก็สังคมได ทำใหชีวิตเขามีความสุขไดในการดูงาน ศิลปะ แลวก็เห็นภาพกวาง ๆ จากตัวเขาออกไปเรื่อย ๆ แลวตัวผมเองก็เชื่อวาตัวศาสตรดานศิลปะเองก็จะเปน soft power ตัวนึงที่จะสามารถสรางพลังแหงความยั่งยืนใหเกิดขึ้นบนโลกนี้ได ถาศิลปนคนนั้นยังมีจุดยืนที่สำคัญ ในการที่จะเลาเรื่องสิ่งที่เขามีความมุงหวังตั้งใจที่จะทำใหเรื่องที่เขาเลามันไดรับยอมรับ ถูกตีความ ถูกขยายความ ใหกวางออกไปเรื่อย ๆ ซึ่งตรงนี้คือหนาที่หลักของศิลปนที่ตองมีความอดทน อดกลั้นที่จะใหคนยอมรับในเรื่องนี้

ชล:

ในฝงของผมคือ เอาจริง ๆ ตอนแรกที่ไดรับโจทยกอนที่จะมาคุยกับพี่พิชัย ตอนแรกผมก็ยังนึกภาพไมออก แต ณ ตอนนี้ ณ จุดนี้ ผมนึกถึงคำพูดของ อ.ปวยที่พูดวา ความดี ความงาม และความจริง เหมือนในชีวิตคนเรามันตอง มีทั้งสามเรื่องนี้ ในแงของความดีที่เปน normative ผมวาเราเห็นตรงกันที่วาเราอยากเห็นโลกที่มันยั่งยืน คน มีคณ ุ ภาพชีวติ ทีด่ ี และในฝง ของความงามก็คอื ฝง ของศิลปะทีพ่ พ่ี ชิ ยั ไดนำเสนอ ในฝง ของความจริง จริง ๆ ก็อาจจะ เคลมเกินไปแหละ แตก็อาจจะเปนในฝงของนักเศรษฐศาสตรที่พยายามหาคำอธิบายเกี่ยวกับโลก

พี่พิชัยอาจจะไมเชื่อแตนักเศรษฐศาสตรไมเชื่อวาตัวเองมี value นะ เหมือนเราอธิบายโลกอยางเดียวแตเราไมมี คุณคา จริง ๆ เราอาจจะตองการคุณคาในสาขาวิชาของเรา ในขณะเดียวกันเราก็ตองการความงามในสาขาวิชาของ เราเพื่อใหเรามีความเปนมนุษยมากขึ้นเพื่อใหเรามีความเขาอกเขาใจคนอื่น เพื่อใหเรามีกำลังใจที่จะผลักดันอะไรที่ มันดีตอโลกมากขึ้น สำหรับผมสุดทายวันนีก้ ค็ อื เราไดเห็นองคประกอบสามอยางนีอ้ ยูด ว ยกัน เราก็คดิ วาถาในอนาคตมันจะมีโอกาสทีจ่ ะ เกิดความรวมมือระหวางศิลปะ เศรษฐศาสตร สังคมศาสตร เพื่อบรรลุเปาอะไรบางอยางที่มันมีคุณคา มันนาจะ เปนอะไรที่นาตื่นเตนมาก การที่เราไดเห็นกลไกที่มันเกิดขึ้นบนโลกในขณะเดียวกันเขาใจความคิดความรูสึกของคน ที่เกี่ยวของกัน เพื่อที่สุดทายจะพาเราไปสูภาพอนาคตที่เราอยากเห็นรวมกัน

Pichai:

Hello, I am Pichai Pongsasaovapark. Today, it’s an honor for me to have an opportunity to discuss with Chol Bunnag, assistant professor at Faculty of Economics, Thammasat University, who is also currently Director of Centre for SDG Research and Support (SDG Move). In this opportunity, I want to invite him to discuss the topic related to this exhibition which is my 3rd solo exhibition with SAC Gallery under the name “A Disproportionate Burden” displaying from August 7th - October 22nd 2021.

I want to use this exhibition to communicate the burdens which weigh down farmers in Thailand in many ways, such as suffering health problems from chemical usage, living under capital mismanagement, and economic system which doesn’t support their life, the ecosystem, the environment and also climate change problems. All these 4 factors are the burdens, which farmers have to fight against to make a living.

I started this project based on the story my father told me in my childhood, my father’s family lived as a farmer and in those times, they must lease land for farming. He said farmer is a poor and tough job which couldn’t earn enough to live. I couldn’t understand what he means at the moment but later on, it developed to become the topic of my interest and what I focus on.

The burdens can be traced back to 100 years earlier when my father’s family refuged to Thailand together with millions of Chinese immigrants who fled from starving and poverty in China for a better life. At first, his siblings fled from China and after they successfully settled in Sadao district in Songkhla province, they called my father to follow up. My father embarked on the ship and debarked at Penang Pier, Malaysia and then crossed the border to settle down in Thailand.

These stories seem to be nothing but there is something in it, which stirs up and rouse the intense feeling of hardship. I using them to tie up and connect with farmer’s life in Thailand.

To conduct fieldwork and research under the question that How farmer’s in Thailand currently live? Is there any development? Are their living condition better than my father’s story?

The first place I visited is Phitsanulok Province, one of the province with plenty of farmlands.

They planted cabbage and lettuce which will later transport to Bangkok. I started conversations with the farmers on how they live, farming, and gardening, and found out that there are many factors and burdens, they have bearing on their shoulders.

To meet the market standard, their products must be fresh and to achieve that, lead them to use chemical and insecticides. To prevent insect from engaging in undesirable and destructive behavior, they need to spray the chemical every day. There is also another factor which is merchant intermediaries who rush the production process and caused farmers to harvest their products when they aren’t ready.

After visiting the farmers in Phitsanulok, I went to meet two professors from Naresuan University who research on the residues of Paraquat in plants. They have designed and prototyped the

Paraquat test kit for farmers to test the remaining chemical before they’re sold to markets or put on the plates. I gain some knowledge related to Paraquat and other chemicals use in agriculture.

Later on, I traveled to Chiang Rai to visit my sister who run chemical-free organic farm in order to grow food for her family, 10 Rai (16,000 sq.m.) of farmland for 1 year of consumption.

My sister brings me to another 2 conventional farms nearby which using chemical to make their products fresh to reach market standard quality, they told the reason behind high amount of chemical usage are because markets and intermediaries won’t purchase the low-quality products and make the products ready to sell in time. They prepare the farmyard using herbicides to kill grass before the farming season starts, to prevent nutrition absorb by weed from the soil and convenient to harvest their products. If not, they going to lose all their profits by paying at least 300 Baht to hire lawnmower for only one day. They must rely on chemical usage because they did not have enough money to pay for lawnmower.

After that I went further north to Tumbon Huai Hom in Mae Hong Son Province, where Karen lives in the Valley, I was shocked by the increasing number of farmland along the way. There are vegetable plantations and rice paddies, which I found most of them are cabbages. They have turned the mountain into Cabbage Mountain, it showing the destruction of forest encroachment and deforestation from conventional agriculture. When I asked them did they use any chemicals on their farm? They said Yes, they did. They even separated their farm into 2 plots, chemical-free organic one for their family and chemical usage one for sell and they will never ever consume from the latter. They told me that they once feed their pigs with the products from chemical usage one, after 2-3 days, the pigs were gone. Freaking out from that event, they’re frightened by chemical usage products, avoided eating any of them.

These are the big picture from my fieldwork and research. In conclusion, I have finally reached this one question “Why children don’t want to be farmers?”

Why farmers will never be a job children want to be or dream of?

If we ask kids nowadays, no one will answer they want to be a farmer, instead, they want to be a doctor, an engineer or a flight attendant. Occupations that they can be proud of.

So why farmer turn out to be low-class job no one want to be and got devalue by the society while they’re feeding the whole country with their products? How come they could not reach better situation in society, grow richer or have better life?

How does our economic system or global economic system relate to these problems?

Chol:

When you say Farmer got devalue by society, I totally agree with that point and it seem to be true. In fact, conventional agriculture in Thailand turned out to be the job that makes people poorer.

If we look at it from economist perspective, when people have an opportunity for better job, better choices with higher income. Why not?

Kids nowadays, even those who grow from the agricultural community, are educated and prepared for better jobs, instead of agriculture sector. They are ready for another job with better income instead of farmer. So now, it’s also related to the Education system and Economic system. Education pointed out to them the cost of opportunity lost they have to pay to be a farmer. They better choose another job.

In addition, the current economic system tried to maintain agricultural products at low cost because the increase in agricultural products cost will be effecting the cost of labor and then other products At the time, when Thailand first want to be an industrial country, they tried to limit the minimum wage to be in demand of the global labor market. The higher food prices could break the minimum wage limit so they manage to lower the food productions price because the higher food price will relatively increase other production’s prices. In other countries, where food price is high, the farmers also earn higher incomes. The situation in agriculture sector was the outcome of the bigger system from Thailand’s economic development plan. An effort to turns Thailand into an Industrial country disadvantage fell under farmers and agricultural sector. The need to limit the cost of minimum wage at low price to meet global labor market demand, also limit the income of farmers and their development.

On the other hand, the current trend of Young Smart Farmer from younger generation started to turn the tide in the agriculture sector. They turn away from the conventional agriculture system which needs to produce a quantity of products on contract with merchant intermediaries and transform agriculture with better knowledge and technology instead. They created a better way to be farmers and found their places in the market which is better for them. There is also a Government policy to promote Young Smart Farmer come up together with the question “Could this policy going to compensate the burdens which current farmers bear on their shoulders? Can they replace the current agriculture sector?” They won’t. On the opposite, if we asked “Will these Young Smart Farmer going to produce the products to match or overcome the current production?” I think it’s possible.

In the future, the agricultural sector will be smaller, for example, there will be less labor in it.

The proportion it takes part in the country's GDP will be smaller.

The way of agriculture will be changing into alternative one, farmers will have more bargaining power from their knowledge. They have developed their knowledge in marketing to match with merchant intermediaries and use it to increase their bargaining power.

In conclusion, if we compare the younger generation with the old one, I think there are many

differences. To point them out, there are many components and reasons behind for someone to become a farmer. From people who become farmer to inherit farming as a culture, just like your sister who run organic farm for their family consumption. And another group of farmers you’ve interviewed and mention before which is the most worrisome to us, the farmer who’s acting as another cog in the machine and be part of the food industry.

This group can be separated into at least 2 different groups, the ones who have ownership over their property and tenant farmer. This is one of the easiest way to separate them from each other. Those tenant farmers living in risky conditions. The other group is also living in risk conditions but the risk is a bit lower than tenant farmers. Finally, we figured out the keyword to the reason behind the problems and farmer life condition which is ‘Risk’ They have no choice just like you said they need to do whatever they can to minimize the risk as much as possible. Overuse of chemicals and chemical fertilizers is part of their behavior to reduce the risk that the market going to reject their productions. The risk from insects and pests, the risk from bad soil with low nutrient which could destroy the whole crop. The crop destruction could turn their life upside down and destroy their life.

In my opinion, one side of the story we currently faced is farmers try to make a living by avoiding risk and in doing so, they did what is best for them. I think you might agree to this point that their reason behind those decisions is reasonable. They did not do it because they are dumb but they’ve reviewed their limit condition and came to the conclusion that this is the best for them in the short term. I think this is the main condition which why conventional farmers stay in poverty and risk their health while suffer to maintain chemical usage.

Pichai:

So if Thai farmers need to maintain chemical usage then, how will our country’s agricultural system remain in the global market? Or Agriculture products in the global market were also using chemicals too.

Chol:

If you asked if they need to use chemicals? I think yes, under these limit conditions but the point is we don’t have to put them under these conditions. For example, (I also linked this point to the big picture of government mechanism) if we are a welfare state, the farmers do not have to worry that when crop destruction occurred, they will lose everything and could not put food on their dining table. If the government launch Social Safety Net policy, they will have less thing to worry about. What I try to communicate here is we must try to create better conditions for them to make a change, instead of thinking it’s impossible.

The next question is “Can we remain in the global market if we don’t use any chemical?” to state this clearly, there are many markets inside the global market that we talk about. If we’re trying to remain in a quantity market in which everyone trying to maximize their production and lower the price for cheaper products, chemical usage is the easiest way. People who want to buy cheap products, careless about their life and health condition. On the other hand, there

are markets which interest in better quality and safe products. These markets also continuing to grow in the EU and America in the future.

I think the most important thing we should focus on is which market are we positioning in? and Have our farmers, our agricultural products already link to the high quality and safe product markets?

If we compete in the cheap market, the farmers have been left no choice but to do it this way.

Pichai:

So then, how do you think the Thai government could encourage its farmers to practice more environmental friendly way and live a better life?

Chol:

Firstly, I advise the Thai Government to have empathy for their farmers and try to understand them more. As you’ve seen it for yourself when you do fieldwork, they lived in bad conditions and faced many risks which they could not control. Many farmers must have lost their productions to the recent flood. The disaster relief payment could not replace what they’ve lost from the disaster, it isn’t even enough. The question raise to this point is does the government give enough attention to managing the risk farmers have to take? If we want those farmers to turn away from chemical usage, we must manage to lower the burdens on their shoulders and lower their risks.

This is one of the main factor the government should have focus on and think about the solution.

There might be many ways to solve this problem, for example, price insurance for agricultural commodities or initial subsidies when they switched to organic farming.

Second, the farmers must be able to make a long-term plan for their life which is deeply connected to the ownership in their properties. If they don’t have ownership over their properties, they cannot make a long-term career plan. Let me show you how they connect, for example, if the farmers want to do sustain farming or agroforestry, they require investment and time waiting for plants to grow enough. On the other hand, if they leasing farmland annually, they must do whatever they can to successfully raise the crop for sell in order to pay for their contract and make a living, then repeat the cycle and start a new contract with their landlord. In conclusion, land ownership is the second factor we could use to encourage those farmers.

The third one is debt, I had a conversation with a researcher from Silpakorn University who worked with farmers in Loei Province. He tried to persuade conventional farmers who grow corn and cause forest destruction to practice chemical-free organic farming which is better for health. What I found interesting in his research is that the income earns from organic farming could match up with conventional corn farming, the profit may be even higher than the income of conventional farming. The key point of this factor lying in the differences in how they earn money. In organic farming, they could earn little amount of money from collect and sell eggs every day and harvest their crop every week. On the other hand, they could earn big money at once from the corn farming method, suitable for their principal to pay the debt. If we cannot eradicate debt, it won’t be able to get them out of this vicious cycle because they need to earn big money to pay the debt.

Finally, the government must invest in the research and development of good and cheap technology for better production and also for the environment. To give an instance, the chemical protective suit is not suitable to use in tropical weather conditions of Thailand, the problem is can we make their life a little easier by developing the suitable protective suit which they can wear in Thailand.

This could be the tipping point for their health condition.

The last important factor I would like to state here is marketing. The reason farmers have no choice but to remain in conventional farming is because it’s the only market for them to sell their products. If we want them to do it the other way but there is no market for them to sell.

They won’t do it. If we want to promote organic farming, we must create a market for them to make it work. In the meantime, the promotion of organic farming operates only on the production side. If we forget about marketing, it would never work.

Let’s get back to talk about your current exhibition, I know that many people who interesting in Abstract art always focus on the deeper meaning artist tried to communicate through their works.

After I learnt about the origin of the work from your story, the first question popped up in my head is Why did you choose this method to create your works? What is the reason behind those technique used to convey the hardship of farmers in your work?

Pichai:

If we talk about Abstract art in our country, many people would say I don’t understand, it’s hard for me to understand, they don’t have any shape and even someone would say they are no truth in it. As a matter of fact, we can trace back to its origin in the past, started in the Expressionism era where artists use it to express their feeling, or even tracked down to their older origin in the Cubism era which artists use shape and form to make their works. Expressionist dissolved the shape and form of Cubism into thought and feeling which artists expressed them through 5 elements which are color, line, shape, dot, and form.

When I first started my career as an artist, I start from that point by expressed my inner feeling, the emotion from that exact moment through Abstract art. Thai people always find it difficult to understand that kind of works, without shape and form, they never really get used to it.

Recently, I’ve used a different methods to create my works. First, I start from conduct research and then I turn those research into artworks. I use this method as a backbone to create the story behind my works. When people look at these works, they will see the reality in it and understand it from my research and fieldwork which make them tangible. This is one of the form of contemporary art, I used to create my works in recent years.

To illustrate this, in my series Poison Flower (2018), I used this method to convey the story of air pollution from the car’s exhaust pipe. By sheathe up the various type of car’s exhausted pipe with canvas, to create flower field. When we cover and tighten the exhaust pipe with canvas and push the accelerator, the smoke from it will create the flower shape on the canvas. This is the first series to convey the implication of facing the issue of air pollution where everyone is exposed to toxins in the air every day.

After that, my next series is about flooding, I collected the debris from the canal during the flooding in Bangkok to create my artworks. I used this method to reflect the flooding problem which keeps coming and occurs every year, it’s never fade from people life. The problem also connect to global climate change.

Finally, we have reached the current series which is about the burdens of farmers in the agricultural sector. Whether it’s the weather, chemical usage they faced during production and the economic system that has forced them to accelerate production to keep up with market demand.

In the procedure to create this series, I’ve focused on the pressure and burdens farmers have to bear in various dimensions. As I have stated earlier, when we talked with the farmer in person, I can feel the unhappy feeling of being a farmer. So I transformed those feeling and expressed them in this series.

The pressure of burdens on their shoulders as if they’ve carried the weight of the world over their shoulders transformed into artworks by the process of crushing, starting from using the hammer to crush the crop from the farm and pressed it into the canvas.

Then I keep increasing the pressure and weight of the crushing process, to express the growing pressure farmers have to face. Finally, I used the huge steamroller with 10 ton steel wheel to crush vegetables and fruit into the artworks to visualize the feeling of chemical wringing. People who eat those vegetables and fruit will never know if the products they consume were intoxicate with chemicals or not. When we go to the market, we tend to pick up fresh vegetable and fruit.

What we haven’t noticed is that there’re dangerous chemicals behind those fresh products. In conclusion, the tool selections can also be one of the method we use to convey and express the feeling in an artwork.

Actually, I have another reason behind using steamroller, back in those days when the government tried to resolve illegal and counterfeit goods by using the steamroller to destroy them and publicize it as if they’ve successfully eradicated the problem. But in the mean times, one of the counterfeit chemical product is still in the market, so I used steamroller to questioning the work of the government and portrayed the failing attempt to eliminate the chemical from the market.

In addition, there is another series I have created. I performed this one by driving the steamroller and crush over the canes into canvas, to recreate and enlarge the process of printing. I spread out the 10 meters canvas, placed the sugarcanes over the canvas and painted the sugarcanes with printing color then pressed them with steamroller. Those sugarcanes came from the Northern Part of Thailand which is called ‘Burnt sugarcane’. The reason behind the name is the process of sugarcane harvesting which the farmers burn them before harvest to avoid paying the higher harvest price and causes air pollution.

These sugarcanes are used for making sugar. There is a sugar factory in Nakhon Sawan Province, where there are many sugarcane plantations. Sugarcane is one of the big industry there. The

farmers used this harvest method every year which is one of the reason behind Northern Thailand’s air pollution problems.

This performance had become a sign to communicate the aesthetic of creating an artwork. If the audiences haven’t seen the background behind the performance, they wouldn’t catch the meaning.

On the other hand, if they know the concept behind it, they will understand the meaning of the artwork.

Chol:

I think it was because Thai audiences have never been practice the way to admire the artwork and feel it with their heart, they trying to find the message or meaning instead. To tell the truth, any artwork can convey the feeling of the creator to the audience. Chavalit Soemprungsuk once told me that when looking at Abstract art, you should do it in the same way as to visit the Buddhist temple. Witness the artwork then witness the feeling within. I think it was something we’ve never learned from study art in school.

From what I said, I’m curious about one thing which could lead to our last subject. When I think of an artist, I always pictured them as the one who represents their work through their emotion and feeling, just like what you did at the beginning of your career. But from your recent series, it seems like you try to communicate the social issues through your artworks. I would like to ask “how do you see yourself as an artist and what role you’re playing in social issues and sustainability problems?”

Pichai:

Actually, the artist is someone who plays the role of intermediary which can combine and integrate any subjects or sciences and connect them. It depends on how they represent which part of the society. Personally, I am an environmental enthusiast. I think that making art to reflects the social and environment problems allow the artist to inspire and encourage people to rethink about what actually happens in the society. To tell the truth, if there’s no one talking about these subjects, they seem to be common things. It’s our role to be the one who tries to communicate even if it going to be one insignificant opinion in the world full of opinions. It’s the opinion we should not ignore. Because we working on the topic related to social issues, we must believe in our passion if we truly want to succeed. To encourage us to walk toward the end of the tunnel. Even there is no one follow you or interest in your work, one day the hard work will pay off and society will accept what you did and see the problems you try to communicate, the real issues which occur in this country, the society or this world.

Chol:

I also believe that art has the power to influence people. People won’t change their behavior if it didn’t trigger their feeling. I think it’s the role of art. When we try to communicate social issues through different kinds of artworks, they can trigger those feelings. When people feel something, they will be open to change, ready to learn new knowledge and try to practice what they’ve learned. If they aren’t feel anything from the start, no matter what the economist said or how you say it, they won’t even listen. No matter what you have told them, they won’t do it because it doesn’t trigger their feeling. I feel like art could be the help to trigger people to become environment and sustainability enthusiast.

Pichai:

In 2015, United Nation has announced the Sustainable Development Goals (SDG) which was adopted by 193 UN member countries including Thailand. A 15-year plan to achieve the Goals which lead to the balanced development between economic, social and environment, to end poverty, reduce inequality, protect the planet and improve the lives and prospects of everyone, everywhere.

Art is also a part of the culture. If we look back into these past 2 years, we can see that art has developed its role in communicating sustainability in the form of soft power. For instance, the BTS, a K-pop musician band from Korea has become Korea’s representative in sustainability this year.

They’ve also produced their music video at the United Nations General Assembly (UNGA). Whether it’s a movie, art or anything else, it can be soft power to draw their audience’s attention to the importance of the Sustainable Development Goals, to inspire action and lead the people in one same direction. I am certainly willing to know what is your opinion about the importance of economic in Sustainable development?

Chol:

Economic, in one definition, is the science to explain the reason behind human behavior to fulfill their need, to meet their advantage. Under what circumstances lead to which behavior. In this recent years, there is a trend of behavioral economics which help us understand human behavior and the motivation behind it, so we can structural regulation adjustment for those motivations.

To give an example, it’s exactly what we have discussed earlier. If we understand why farmers continue to live in that way, then we will figure out how to regulate the factor.

Recently, I have read a book called ‘Donut Economic’ written by economist name Kate Raworth.

The economic book wrote in respond to sustainable development. The interesting message I’ve got from reading it is that the big picture is very important for further development, to give an example, if the economist seen the market as nothing but demand and supply. They will keep thinking about the market only in that way. If we see the cash flow from the producer, the consumer, the government, the financial market and trading, we will limit our focus only to these subjects. I think economists use those concepts to understand and create the structure of our economy and forget about social issues and environment problems. In reality, inside the economic system contains a variety of things that connect the economy with various subjects including environment or energy in particular.

In my opinion, economics is similar to art, in the way that both can influence people. Art can trigger people feeling about something and it could shape the way we see the world. I think art has a role in transforming people’s perspective, the way they understand their surroundings, how they affect other people or how they understand what happens to other people and make people learn to have empathy to each other.

I have a feeling that I was also understanding economy in theory, looking at in graph and chart but after I have seen your artworks, I feel the pressure from it which lead me to the point that if economists have more opportunity to interact with art. We could have a better understanding of humanity and have empathy for other humans.

Pichai:

Art is the universal language for everyone, no matter who they are or wherever they are, they can understand the truth and reality of our world through art. It isn’t too complicated for people to understand art. I believe there is art in every people’s life. It depends on how we will dignify and express art inside of us. The language of art is marvelous, attracted people with its charisma, provide us with the acquisition of deeper knowledge on society, our self, and of the world. It’s an essential language for every artist. Personally, I want not only my artworks but the artworks of every artist to pass on these messages to their audiences, to people, to get to know their own interior, and external circumstances of the society, make them happy while they see artworks and expand their understanding further beyond themselves. I also believe in art as a soft power to create sustainability in this world. If an artist has fate in his work, passionate about the story he wants to put out in the world, with the intention to make people accept it, interpret it and board it to wider audiences.

He must remain patient, persistent and perseverant.

Chol:

At first when I have appointed to have a conversation with you, I don’t have a clue but for now I remembered the quote by Puey Ungphakorn which is about Truth, Beauty and Goodness are 3 universal values in human’s life. In terms of Goodness, it is normative, we could have agreed to the fact that we want to see a sustainable world and better life quality for people. Your artworks and the art represents the Beauty and in term of Truth, it’s maybe the economist who trying to provide explanations on how the world works.

You wouldn’t believe this but economists did not see themselves as valuable units, it’s like we explaining how the world works but we don’t have value in ourselves. In fact, we might want our field of study to be worthy. Meanwhile, we also want Beauty in our disciplines to make us more human so that we can have empathy for others, to encourage us to make a better world.

In conclusion, today, I have seen these 3 values coming together and it makes me think about the cooperation between 3 sectors which is Art, Economics, and Social science to achieve something valuable. It would be very exciting to see the process of creating something into this world while understanding the thoughts and emotions of people who are involved in order to eventually lead us to the future which we want to create together.