Tre pemët

Tre pemĂŤt

Në një pyll, në maje të një mali, Jetonin tre pemë.

Një ditë filluan të diskutonin Për shpresat e tyre.

E para, duke parë yjet tha: “Shrpresoj të bëhem një arkë për thesare.

Do të mbushem me ar, argjendë dhe me gurë të çmuar.

Do të jem i gdhendur me finesë Dhe do të jem i admiruar nga të gjithë.

Për këtë jam i gatshëm të pritem"

Pema e dytë tha: “Unë shpresoj të bëhem një anije zotëruese.

Do të doja të çoja mbretër e mbretëresha Duke kaluar detëra Deri në vendet më të largëta të botës.

Do të doja që për forcë e trupit tim Gjithkush të ndihej i sigurtë.

Për këtë jam i gatshëm të pritem."

Pema e tretë tha: “Unë do të doja të rritesha Derisa të bëhesha pema më e lartë dhe më e drejtë e pyllit.

E gjithë njerëzia do të më shikonte duke u ngritur mbi majën e malit.

Duke shikuar degët e mia do të sodisnin qiellin. "

Kaluan disa vite dhe pemët lutnin Zotin.

Një ditë erdhën disa pemëprerës.

Njëri prej tyre iu afrua pemës së parë: “Kjo – tha – më duket rrezistente.

Do t’ia shes ndonjë zdrukthëtari".

Nën goditjet e sëpatës pema ëndërronte...

Një tjetër pemëprerës shikoi pemën e dytë: “Ky është një dru i fortë.

Do t’ia shes një kantieri anijesh."

Pema e tretë kishte frikë.

Nuk donte që të pritej.

Por një nga pemëprerësit tha: “akoma nuk e di se çfarë do të bëj me të, por ta rrëzojmë një herë!."

Kur ia dhanë zdrukthëtarit, Pema e parë u dërgua në një shpellë dhe u kthye në kashtë dhe sanë.

U ndi shumë i zhgënjyer.

Pema e dytë u kthye në një barkë të vogël peshkimi. Ëndrrat e saja nuk ishin realizuar.

Pema e tretë u pre dhe e bënë dërrasa e tra dhe u braktis në një depozitë.

Të tre pemët pyesnin veten të trishtuara: “Pse kjo?”

Pastaj kaluan vitet dhe ata jetonin të dorëzuara.

Por një ditë, në një natë plot me yje, U dëgjuan në qiell mijëra melodi.

Një burrë dhe një grua arritën shpellën Gruaja lindi një fëmijë të bukur Dhe i shoqi e vendosi fëmijën ngadalë në kashtë .

Pema pati një rënqethje; dhe pastaj kuptoi: Kishte mbajtur arin e botës.

Vite më vonë, disa burra ishin në barkën e bërë me drurin e pemës së dytë.

Njërin prej tyre e zuri gjumi dhe nuk e vuri re se kishte shpërthyer një stuhi.

E zgjuan.

Dhe Ai komandoi stuhinë.

Dhe pema kuptoi Që kishte marrë me vete Mbretin e universit

Më vonë, një të premte, dikush mori hunjtë e pemës së tretë.

Ishte një moment i tmerrshëm. Një burrë i mbante mbi shpatulla; dhe njerëzit bërtisnin kundra tij.

Kur u ndalën, Dy hunjët u kryqëzuan, Dhe burri u gozhdua.

E lanë që të vdiste në maje të kodrës.

…por në mëngjes të ditës së tretë, ai burrë u ringjall.

Pema do të mbetej për gjithmonë Një shenjë shpëtimi për botën.

Pemët kishin pasë ëndrra por realizimi i tyre kishte qenë më i madh për çdo pritje të tyren.

Rrugët e Zotit nuk janë rrugët tonat.

Janë gjithmonë rrugët e dashurisë.