Dy miqte.pdf

DY MIQTË Trajtuar nga “kënga e bulkut” e Bruno Ferrero

Më i madhi quhej Frank dhe ishte njëzet vjeç.

Më i riu ishte Ted dhe ishte tetëmbëdhjetë vjeç.

Ishin gjithmonë së bashku, shumë miq që në fillore, dhe së bashku vendosën të rekrutoheshin në ushtri.

Kur u nisën i premtuan njëri-tjetrit dhe prindërve që do të kishin patur kujdes.

Ishin me fat dhe përfunduan në të njëjtin batalion: një luftë e tmerrshme mes rërave të ndezura në shkretëtirë.

Për disa kohë Frank dhe Ted qëndruan në kampet e mbrojtura nga aviacioni.

Pastaj një mbrëmje erdhi urdhëri që të avanconin në territorin armik.

Ushtarët avancuan për gjithë natën, nën kërcënimin e zjarrit armik.

Në mëngjes batalioni u mblodh në një fshat, por Ted nuk ishte.

Frank e kërkoi nga të gjitha anët, mes të plagosurve, mes të vdekurve…

Gjeti emrin e tij në listën e të humburve.

Iu paraqit komandantit: “Kërkoj leje që të shkoj për të marrë mikun tim”

“Është tepër e rrezikshme” - iu përgjigj komandanti “E kam humbur tashmë mikun tënd, nuk dua të të humbas edhe ty.

Atje jashtë janë duke gjuajtur!”

Frank prapëseprapë u nis.

Mbas disa orësh e gjeti Ted të plagosur për vdekje.

E ngarkoi mbi shpatulla.

Por një cifël e goditi për vdekje.

Ted pas pak kohe vdiq.

Frank edhe pse i plagosur për vdekje, njësoj u zvarrit deri te kampi.

“A ia vlente të vdisje për të shpëtuar një të vdekur?”

- bëriti komandanti -

“PO” pëshpëriti, sepse para se të vdiste, Ted më ka thënë: Frank e dija që do të kishe ardhur”.

Këtë do t’i themi Hyjit në atë moment: “E dija që do të kishe ardhur”