Issuu

Hongerige Wolf Een geïllustreerd prozagedicht – r o ck in k – Astrid Mulder Bill Mensema

Hongerige Wolf Een ge誰llustreerd prozagedicht | rock i nk Astrid Mulder & Bill Mensema

Hongerige Wolf

Ik ben al een eeuwigheid op zoek naar waarheid naar liefde naar bloed

Zo nu en dan meen ik nog iets te proeven achter in mijn keel bij mijn huig Een zweem van geronnen bloed Maar ik kan mij de dag niet meer heugen dat jij er nog was Weet dat het ergens in de zomer was Dat jij je broek naar beneden trok en ik je billen insmeerde Herinner me ook hoe jij je armen om mijn nek gooide Me zo dicht tegen je aantrok dat je mij de adem benam zoals jij mij altijd de adem benam Was dat niet in de winter? Al een eeuwigheid ben ik op zoek Naar waarheid Naar liefde Naar bloed

Ik zie ons weer lopen als vreemden In het bos van de freule die ondanks haar rijkdom had geleefd als in een vissenkom en nooit had begrepen dat waar geluk alleen in anonimiteit besloten ligt Die nooit had geweten dat het er juist om gaat wat je niet achterlaat Terwijl onze handen elkaar steeds net niet raakten dacht ik aan de freule en al haar voetstappen in het bos Verborgen onder haar kokerrok maar een gemakkelijk spoor om te volgen Om langzaam achter haar aan te gaan In concentrische bewegingen Steeds dichterbij Ik zag hoe ze zich steeds vaker omdraaide eerst in verwondering daarna in angst In een bos dat zo groot was dat het een dorp kon voeden maar alleen bedoeld ter verpozing van een enkeling Ik zag hoe ze in blinde paniek begon te rennen voor het gevaar dat van achteren kwam De freule had beter moeten weten Ik proefde het bloed al voordat ik haar de strot doorbeet Â

Dit is een rode beuk, zei jij O, zei ik Je moet de rode beuk niet verwarren met de gewone beuk, zei jij Al een eeuwigheid was ik op zoek naar waarheid naar liefde naar bloed

Jij moet echt eens iets anders eten, zei jij Dat dieet van jou werkt niet Zo krijg je niet al je voedingsstoffen binnen niet alles wat je nodig hebt Je had voor mij een appeltaart gebakken

Zoiets lekkers had ik nog nooit geproefd Met elke hap verzachtte jij mijn hart Daarna zei ik tegen de anderen die net als ik zo zijn dat ze ook eens zoiets zouden moeten proberen Een simpele appeltaart Met liefde gemaakt Ze haalden hun schouders op Ze lachten me uit En ze renden weg En ik rende met hen mee Want dat is wat wij doen Wij rennen We huilen En we rennen We renden door de velden en de polders door het graan dat nu begon te groeien over de gewassen die nu begonnen te bloeien terwijl de maan steeds verder omhoog klom Naar de boerderijen waar het steeds stiller werd naarmate we dichterbij kwamen Waar iedereen zijn adem inhield Tegen beter weten in hopend op een boze droom die voorbijgaat 8

Maar ieder zijn meug Ieder zijn meug Al een eeuwigheid was ik op zoek naar waarheid naar liefde naar bloed 9

Op den duur keerde ik terug naar jou Helemaal bezweet en besmeurd Geduldig waste jij me schoon Met je zachte handen Met je geruststellende glimlach Met je wijduitstaande ogen Met je grote ogen waarin ik het liefst van allemaal verdrinken wilde Als dit het einde is dan is het goed Â Het was herfst Dat weet ik nog Â Ik voelde jouw armen om me heen hoe ontstellend sterk je was in je liefde hoe je me tegen je aantrok Begreep nooit zo goed wat jij zag in het monster dat ik ben maar ik liet het me allemaal welgevallen En voorzichtig legde ik mijn grote handen op jouw billen

Ik voelde hoe onze adem één werd Hoe onze harten gelijktijdig begonnen te kloppen Ik voelde jouw armen om me heen Ik hoorde je zachtjes huilen Dat kan ik beter Stom hè? Maar dat is wat ik dacht

Al een eeuwigheid was ik op zoek naar waarheid naar liefde naar bloed Elke slachting die ik had aangericht Alles dat dood om me heen lag of amechtig naar adem snakte Gewoonlijk liet me dat koud Wat wil je eraan doen? Je bent immers wat je bent Je rent – je huilt Je rent – je ruikt Je rent – je sluipt Je rent – je proeft Ik heb het nooit anders gedaan Maar ik had ook nooit appeltaart gegeten Had jou nooit om me heen gevoeld Had jou nooit horen snikken Had nooit jouw hart in het mijne horen kloppen Had me nooit eerder zo vertrouwd geweten Had nooit eerder mijn hoofd in jouw schoot gelegd Was nooit eerder zo rustig in slaap gevallen Maar echt diep gaat het nooit bij mij Ook ik werd wakker toen ik de anderen hoorde huilen Ik stond op van ons bed en liep naar buiten In de kille winternacht 12

waar mijn adem sterretjes in de hemel schoot Ik wilde wat roken maar ik begon te ruiken Ik wilde wat roken maar ik begon te proeven Ik proefde het bloed al nog voordat ik jou de strot doorbeet Opnieuw ben ik op zoek naar waarheid naar liefde naar bloed Naar appeltaart

HongerigeÂ Wolf

Hongerige Wolf is een gehucht in de gemeente Oldambt in de Nederlandse provincie Groningen. Het ligt ten noordoosten van Finsterwolde, net boven Ganzedijk. De naam duikt in 1877 voor het eerst op in een krantenbericht en is vermoedelijk afkomstig van een herberg, wellicht een herberg waar polderjongens die werkten aan de indijking van de Reiderwolderpolder hun vertier vonden.

Het gehucht is een tijdlang populair geweest bij kunstenaars, en nog altijd hebben diverse kunstenaars hier hun plek van inspiratie en rust. Hongerige Wolf kwam sinds 2000 regelmatig in het nieuws door de ontdekking van een ernstig misdrijf dat zich enkele jaren daarvoor had afgespeeld. Bij graafwerkzaamheden aan de G.â€‰Gernaatweg werd in februari 2000 het lijk van Hannelore Klinkhamer-Godfrion gevonden.

Hongerige Wolf

Schrijver Richard Klinkhamer, haar man, had haar vermoord en begraven. Klinkhamers vrouw was al jaren als vermist opgegeven. Over alle beschuldigingen schreef Klinkhamer het boek Woensdag gehaktdag, maar tot 2007 wilde geen uitgever het publiceren. Hongerige Wolf kreeg daarnaast enige bekendheid door het televisieprogramma Man bijt hond, dat in 2003 en 2004 van Hongerige Wolf naar Schapenbout (in Zeeuws-

Vlaanderen) trok om mensen te bezoeken. In 2011 werd voor de eerste keer een driedaags cultureel festival Hongerige Wolf georganiseerd. Hongerige Wolf is tevens de naam van een gemaal, dat in 1974 werd gebouwd ter vervanging van een afwateringssluis. Bron: Wikipedia Foto: Flickr.com/DymphieH

Astrid Mulder (*1988) woont en werkt in Groningen waar ze ook studeerde aan Academie Minerva en aan het Frank Mohr Instituut. Haar tekeningen zijn sprookjes met een duistere ondertoon. In haar werk spelen (dode) dieren een belangrijke rol. Bill Mensema (*1960) reist vanaf 1993 regelmatig naar de Verenigde Staten en Australië. Daar legt hij de basis voor zijn latere schrijverschap. Muziek speelt daarin een belangrijke rol. Inmiddels heeft Bill Mensema drie romans gepubliceerd (Doem Dada, 2008; Fietsen met Bob Dylan, 2009 en Captain Liefie, 2011) en een bundel muziekverhalen (Rock 7, 2013).

Ralph Molina

Rock Ink

A short story by Bill Mensema

Bill Mensema

kort verhaal | rock ink

Lees ook onze eerdere boekjes op www.rockink.nl Rock Ink is een samenwerkingsverband tussen de twee jeugdvrienden schrijver Bill Mensema (Haren Gn) & grafisch ontwerper Ebel Kuipers (Sappemeer) om – nu we nog leven – geregeld e-books uit te brengen, grotendeels over muziek, zo nu & dan in het Engels & dan weer in het Nederlands, ontworpen zoals wij het zien. De e-boekjes zijn gratis te lezen op internet. Ons doel is de verspreiding van ons werk over de hele wereld & in Finland in het bijzonder.

h ong er ig e wo lf is de naam van een buurtschap in Oost-Groningen. Voor zijn optreden op het plaatselijke festival (met dezelfde naam) schreef Bill Mensema dit prozagedicht (met dezelfde naam). Rock Ink heeft dit druistig doordenderende dichtwerk aangevuld met speciaal hiervoor gemaakte, intrigerende, tekeningen van Astrid Mulder.

– r o ck in k –