Issuu

Over Rock 7 Bill Mensema

B il

rock ink

M e nse

Muziekverhalen over The Eagles, Bauhaus, Led Zeppelin, Cuby, The White Stripes en anderen

Over Rock 7 Bill Mensema rock ink

© 2013 Alle rechten voorbehouden Tekst: Bill Mensema Omslagfoto’s: Renée Luth Schutbladen: www.dreamstime.com Foto pagina 13: www.flickr.com/imjackhandy Ontwerp: Ebel Kuipers Lettertype: SaunaPro, Underware

Woord vooraf Op 28 juni 2013 verscheen mijn vierde boek bij uitgeverij Passage, getiteld ‘Rock 7’. Anders dan de drie voorgangers is dit niet een roman maar een verhalenbundel. Elk verhaal erin is geïnspireerd door rockmuziek, of relateert daar anders wel aan. Voor mij is rock net zo belangrijk als zuurstof. Al mijn hele leven lang sta ik ermee op & ga ik ermee naar bed. Daarbij kan ik wekenlang naar hetzelfde album luisteren, zoals thans ‘18 tracks’ van Bruce Springsteen. Na het voltooien van mijn derde roman, heb ik hoofdzakelijk korte verhalen geschreven. Dat werkt wat sneller, ik blijf goed in focus & zodra het af is, kan ik verder met een volgende. Er zijn immers nog ideeën genoeg om uit te werken. Eigenlijk is het net als een muzikant die, na zich een tijdlang te hebben vastgebeten in een conceptalbum (zoals ‘Tommy’ van The Who), even alleen nog losse liedjes wil schrijven. De afzonderlijke verhalen zijn weergegeven als onderdelen van een raamvertelling over mijn Australische oudoom Ted. Aangezien er tussen de verhalen diverse kruisverbindingen bestaan, noemt mijn uitgever het tevens een roman. Momenteel is het mijn favoriete boek.

Over de inhoud Waarom komen The Eagles er in voor? In de alternatieve rock scene – de zogenaamde underground – waarin ik jarenlang heb verkeerd, stond het noemen van hun naam gelijk aan vloeken in de kerk. Toch kende ook daar iedereen hun liedjes. Niet verwonderlijk aangezien The Eagles eigenlijk zoiets als de Amerikaanse Beatles zijn. Je kunt ze gewoon niet op een slechte song betrappen. Wel op gezeik, zoals ook bleek uit de onlangs op tv uitgezonden documentaire over hun geschiedenis. Daarin liet Glen Frey zich als onvermurwbaar alfamannetje gelden door op de allang op de grond liggende voormalige Eagles-gitarist Don Felder jaren na dato nog steeds genadeloos in te trappen. Niet fraai van Glen, die op het laatste Eagles album (uit 2007) wel heel erg zijn best deed om de inmiddels ook op leeftijd zijnde vrouwelijke fans te behagen, alsof de pensioengerechtigde muzikant meende in een boyband te spelen. Gelukkig zegt dit gedoe niets over de perfecte songs die The Eagles in de loop der jaren met hart & ziel in elkaar hebben gewrocht. In deze bundel mocht deze band zeker niet ontbreken, al is het maar omdat ‘Poging 330’ – mijn aan The Eagles gewijde beschouwing die ik medio september 2000 op een terras aan Main North Road in het centrum van Clare in Zuid-Australië geschreven heb – het eerste afgeronde verhaal is na twintig jaar aanmodderen. Dat bleek ook wel toen ik weer terug was in Nederland & er tijdens een voordracht veel lof mee oogstte. Voor mij markeert dit verhaal dan ook het begin van mijn schrijverscarrière. Desalniettemin vond ik het bij het samenstellen van deze bundel lang niet zo goed als ik jarenlang gedacht heb. Een aantal passages was 7

prima, zoals het stuk over de song ‘New kid in town’, maar er zat veel rommel tussen. Dat moest eruit. Wat overbleef, heb ik als stukjes geplaatst in de raamvertelling over mijn oudoom Ted. Van alle genoemde bands is Bauhaus het meest onbekend. Toch is dat het langste verhaal, bijna een novelle op zich. Klopt. Het telt iets meer dan 10.000 woorden, in slechts drie dagen geschreven in augustus 2012. Ik kon me niet voorstellen zo’n bundel in elkaar te zetten zonder een verhaal over Bauhaus. Deze Britse Goth Glamrockers waren begin jaren tachtig mijn helden, & dan vooral zanger Peter Murphy. Live legde hij een tomeloze energie aan de dag, net als de muziek, & leek hij geregeld te exploderen op het podium. Daarbij wist hij dondersgoed wat werkte & wat niet. Sommige dingen gebeurden spontaan, zoals de ravage tijdens de opening van het in ‘Rock 7’ beschreven concert in Parijs, terwijl andere zaken juist tot op de centimeter precies waren gechoreografeerd. Dat theatrale aspect heb ik sindsdien zelf ook altijd live nagestreefd. Ik dacht dat ik ergens nog een stuk had liggen over Bauhaus, maar zowel op mijn pc als in mijn papieren archief kon ik niets terugvinden. Waarop ik besloot het verhaal alsnog te schrijven. Het verbaasde me hoe snel het ging. Zoals gezegd 10.000 woorden in drie dagen tijd. Zelfs ‘Captain Liefie’ heb ik niet zo vlot kunnen schrijven. Daarna heb ik er echt nog wel wat aan gesleuteld & geschaafd, maar het merendeel van de tekst is in die zeldzame flow ontstaan. Het is overigens tevens een liefdesverhaal. Moet het echt zo grof eindigen? Gelet op de huidige economische & culturele malaise ben ik bang van wel.

Over Rock 7

Over het omslag Voor mijn eerste roman – ‘Doem Dada’ (Passage, 2008) – werd ik gekoppeld aan grafisch ontwerper Joppe van der Spoel, net als ik een hartstochtelijke rockfanaat. Het bleek een gouden greep. Ook mijn twee volgende romans werden door Joppe van prachtige omslagen voorzien. Voor ‘Captain Liefie’ (Passage, 2011) werkte hij het uit in een driedimensionaal beeld van een binnenvaartschip in een kanaal. Op het beeldscherm van de pc oogt het glanzende beeld fantastisch, maar we bleken ons te hebben verkeken op de standaard matte omslag van de uitgeverij. Heel erg jammer, maar dat zullen we rechttrekken als er een tweede druk komt.

ck 7

Niettemin was het al jarenlang mijn wens om de cover eens te laten verzorgen door mijn jeugdvriend Ebel Kuipers, grafisch ontwerper te Sappemeer. We kennen elkaar al sinds onze 14e, maar we praten nooit over het verleden. Dat is iets waar Ebel van gruwt. Ik denk daar anders over, vind ook dat hij daar niets over te klagen heeft, al was het maar omdat ik er gedurende een groot deel van die tijd ook bij was. Tot mijn verrassing willigde mijn uitgever ditmaal mijn opnieuw geuite wens in & mocht Ebel de omslag maken. Eindelijk een boek waar we met z’n tweeën aan konden werken. Zoals ik had kunnen weten, leverde Ebel in een mum van tijd maar liefst acht verschillende ontwerpen in. De keuze was aan mij, & dat terwijl hij dondersgoed weet dat ik verlamd raak als ik uit teveel opties kiezen kan. Ik verbeet me & keek wat ik kon schrappen.

Rock 7 Bill Mensema

Verhalen over o.a. The Eagles, Bauhaus, Led Zeppelin, Cuby & The White Stripes

Rock 7 Bill Mensema

Verhalen over o.a. The Eagles, Bauhaus, Led Zeppelin, Cuby & The White Stripes

[1]

[2]

[1] Leek me wat formeel. Wel een mooie belettering. [2] Dezelfde fraaie belettering, ook een goede foto, maar ik vond het geen goed idee om mijzelf op de voorkant te zetten. Nog steeds niet (ik moet eerst nog flink wat afvallen). Voor deze door Ebel genomen foto had ik mezelf trouwens tegen een doorzichtige douchedeur aan gedrukt.

Over Rock 7

Rock 7

Bill Mensema

l ag

es,

Bau

h a us, L e d Ze p p

W hite S tr i p e

The y&

halen over o.a. T

V er

ROCK

Verhalen over o.a. The Eagles, Bauhaus, Led Zeppelin, Cuby & The White Stripes door Bill Mensema

eli n

[3]

[4]

[3] Dit was een van mijn favorieten. Het knalt eruit. Alleen zijn de namen van de bands niet gemakkelijk te lezen. [4] Een andere favoriet, zeker qua knallen. Hier zijn de namen van de bands goed leesbaar & net als bij het voorgaande ontwerp vond ik het idee van een gat in het midden heel aardig (maar volgens mijn uitgever best duur). De belettering van de titel vond ik evenwel wat minder.

Bill Mensema

ROCK 7

ROCK 7 Bill Mensema

Verhalen over o.a. The Eagles, Bauhaus, Led Zeppelin, Cuby & The White Stripes

[5]

[6]

[5] Duidelijk zo, maar ik voelde er niets bij. Ook heb ik liever geen foto’s van cd albums van anderen op mijn omslag. Dat er namen van bands op de omslag moeten staan vind ik al vervelend genoeg, maar dat is nu eenmaal business. Dat begrijp ik wel. Over het omslag

Verder is de foto-opmaak als iTunes, wat ik oké vind, maar niet op mijn boek. [6] Dezelfde bezwaren als de vorige, maar ik vond deze wel mooier.

B ill

Verhalen over o.a:

The Eagles

Bauhaus

& The White Stripes

Led Zeppelin

k c o R Bauhaus, Led Zeppelin, Cuby

Cuby

Bill Mensema Verhalen over o.a. The Eagles,

The White Stripes

M e nse

[7]

[8]

[7] Now we’re talking! Deze omslag vond ik direct prachtig. De bubbeltjes, de mooie, ronde letters. Past allemaal goed bij mij. De naam van de bands zijn goed leesbaar weergegeven. Alleen de ‘c’ in ‘Rock’ zat me niet lekker. [8] Deze is het dus geworden. De titel komt hierin het beste uit, het knalt als een dolle, het zwarte rondje refereert aan elpees, heerlijk kleurrijk, zoals de jaren zeventig toen veel van de beste rock gemaakt werd. Alleen de verticaal geplaatste bandnamen bovenin moesten nog horizontaal & onderaan worden weergegeven. Het was natuurlijk niet voor niets dat Ebel het mooiste ontwerp als laatste voorlegde.

Over Rock 7

Over de auteursfoto Mijn eerste idee voor een auteursfoto was eentje van mezelf als Doctor John The Nighttripper, zoals de flamboyante pianist uit New Orleans begin jaren zeventig geregeld het podium betrad, met veel veren, boa’s & het gezicht onder de verf.

Gonda – die veel hipper is dan ik & nog altijd de vinger strak aan de pols van de hedendaagse cultuur houdt – vond het evenwel een slecht plan. Alleen al in Groningen zijn minstens drie bands de laatste tijd met hetzelfde idee aan de haal gegaan. Teleurgesteld zag ik er vanaf. Ik kon niet met iets beters op de proppen komen (Robert Smith van The Cure? Alice Cooper? Split Enz?) totdat ik op een ochtend in bed ineens bedacht dat we natuurlijk ook van de kleuren op de omslag uit konden gaan.

De foto zou worden gemaakt door dichteres/kunstenares Renée Luth, die voor haar mooie bundel ‘Ping pong tong’ al eens iets dergelijks had gedaan. Renée deed tevens de schmink, terwijl Joppe van der Spoel op de uitgeverij gelijktijdig een voordracht filmde van een passage uit ‘Rock 7’.

Het resultaat is een bijzonder opvallende auteursfoto die Renée van mij gemaakt heeft, maar ik maakte me er ook zorgen over. Past zo’n woeste Maori blik wel bij ‘Rock 7’, waarin naast muziek ook ruimte is voor een familieverhaal & een liefdesgeschiedenis? Bovendien had ik zelf een voorkeur voor deze foto, uit dezelfde sessie:

Over Rock 7

Maar ik snapte ook wel dat de uiteindelijke auteursfoto uitzonderlijk is, zoals de fotografe & mijn uitgever mij herhaaldelijk op het hart bleven drukken. Toch nam dat mijn zorgen niet weg. Mijn eerste zorg was deze: is dit niet een wel heel doorzichtige actie om naar media-aandacht te vissen? Mijn tweede zorg was nog groter: stelt deze foto mijn verhalen in een ongewenst daglicht? Alsof het alleen maar om woede gaat (wat zeker niet het geval is) â€Ś Misschien wel, misschien niet. Ik bleef maar twijfelen. Niet dat het nog veel zin had, want de hele bups moest twee dagen na het maken van de foto al naar de drukker. Pas toen ik een paar weken later het manuscript als een gewoon boek lezen kon, kreeg de auteursfoto voor mij echt zin. Het past namelijk perfect bij het laatste hoofdstuk waarin ik mij kwaad maak over diverse ontwikkelingen in de muziek business, culminerend in bikkelharde woorden op de laatste bladzij. Vervolgens sla je het boek dicht & dan zie je die kwaaie Maori-kop van mijâ€Ś

Over de auteursfoto

789054 52 2 7 3 7

Oké, dacht ik, oké ... 16

Over Rock 7

ROCK 7

Stuart Enterprise, zanger Swineflu Sceptics, NME, mei 2013.

Bill Mensema

‘Tegenwoordig heb je Facebook, Twitter en andere social media, maar vroeger hadden we alleen ROCK. Alles wat we moesten weten hoorden we in ROCK. En je kon er ook nog eens geweldig van uit je dak gaan.’

Over de titel Zo nu & dan schiet ik in de ouwehoermodus, om de simpele reden dat ik op zo’n moment alleen maar even slap uit mijn nek wil lullen. Zo ook in dit stuk dat ik schreef om mijn vrienden & kennissen warm te maken voor mijn nieuwe boek. Nochtans zit het wel verdomd dicht op de waarheid. De bundel was eerst getiteld ‘Rock 4’ maar bevriend schrijver Herman Sandman vond die 4 maar niets. ‘Dat klinkt ja nergens naar, mienjong,’ waren zijn precieze woorden. Dus ik terug naar de werktafel en maar denken en schetsen, denken en schetsen. Maandenlang. Zo kwam ik uiteindelijk op de 7. ‘Rock 7’. Herman vond het direct stukken beter klinken. Ik ook. Ik legde het voor aan mijn uitgever en die vond het zelfs zo mooi dat hij moest huilen. Net als ik. Samen hebben we er flink wat tranen om geplengd, zo mooi vonden we het. De opdracht voor de omslag werd ditmaal gegeven aan Ebel Kuipers. Hij had de omslag al snel klaar en stuurde het op. Mijn uitgever en ik opnieuw ten diepste geroerd door zoveel schoonheid. Nadat de tranen waren gedroogd, ging het prompt in de voorjaarscatalogus van Passage. Daarmee was de titel in beton gegoten. ‘Rock 7’. Die kon nu niet meer worden veranderd. De daaropvolgende ochtend lag ik in bed te dubben over de titel. Mocht dit boek mijn internationale doorbraak betekenen, dan is het direct ook een titel die overal werkt. In het Engels van mijn moeder wordt het dan ‘Rock Seven’. Klinkt goed, ook in Australië. In het Spaans, dat mijn vader op een gegeven moment perfect wist te spreken (onder andere met de Spaanse ober in het Chinese restaurant 17

Nang Sing in Delfzijl, medio jaren zeventig), wordt het ‘Roca Siete’. Niet mis. In het Italiaans van Giuliano, dankzij wie mijn oude band The Crimes Of Nature maar liefst tweemaal kon toeren in het noordoosten van Italië, krijg je ‘Roccia Sette’. Heel erg mooi. In het Duits ‘Rock Sieben’. Degelijke klasse. Gelukzalig staarde ik naar het plafond. Met zo’n titel kan het gewoon niet misgaan. Een internationale bestseller ligt in het verschiet. Eentje die zelfs indruk zal maken op de van elk gevoel voor rock gespeende Fransen. Daar zal het klinken als ‘Rock Sept’. Ja, als ‘Rock Sept’. ‘Rock Sept’? Fonetisch klinkt dat als ‘Rockzet’. Pas toen – O DRAMA – schoot me te binnen waar ik deze titel nu echt aan te danken heb: aan het door mij verguisde Zweedse pop rock duo Roxette, bekend van hits als ‘Joyride’ en ‘Listen to your fart’.

Over Rock 7

Over de eerste reacties op het boek De meeste reacties & recensies gaan langs me heen, om de simpele reden dat ik er niet goed mee overweg weet te gaan. Lof is altijd fijn, maar het zijn juist de nare woorden die mij steeds weer van mijn stuk brengen. Net als vroeger met de band. Zo herinner ik me een optreden in Stadskanaal waarbij we de hele zaal op den duur aan het dansen kregen. Ik was evenwel de enige op het podium die daar niet van kon genieten. Halverwege de zaal stond er namelijk een rossige punk – met een bril op & een Schotse rok aan – die me de hele tijd pissig aankeek. Iedereen om hem heen had dikke lol & danste erop los, maar hij stond stokstijf stil. Het was duidelijk dat hij nog geen pas op onze liedjes zou gaan bewegen. Ik zou op de anderen moeten letten, maar ik kon mijn ogen niet van die kerel met z’n barse kop afhouden. Een van de belangrijkste lessen in het leven is dat niet iedereen jou aardig zal vinden, wat je ook doet. Grofweg zal één derde van de mensen die je tegenkomt bij voorbaat al een hekel aan je hebben, één derde zal het koud laten dat je bestaat & één derde is mogelijk in je geïnteresseerd. Het is iets dat ik ooit ergens gelezen heb & dat mij nog steeds als een fundamentele waarheid in de oren klinkt. De bedoeling is dan ook dat je je energie juist richt op die laatste groep mensen, die jou immers welgezind is. Ik snap dat, ik probeer het ook, maar ik kan het niet altijd. Ik blijf me steeds weer afvragen waarom die kerel in de Schotse rok zo’n pesthekel aan mij heeft.

Ontvangen als sms van Herman Sandman: Heb je boek al bijna uit. Te gekke verhalen. Erg leuk. En mooi ook. Mysterieus soms, zoals Cuby. En leerzaam, voor een musicabeet als ik. Mooie sferen ook in Australië en Han als counterpart is grappig. Kortom helemaal goed dit boek! Hier was ik erg blij mee, want ik heb Herman als schrijver van korte verhalen hoog zitten. Ilse Maas via Twitter: Rock 7 van Bill Mensema aan het lezen voor @boekenblog. Wat een schrijver is die man, zeg. Hier kreeg ik een vuurrode kop van. Mijn uitgever Anton Scheepstra in een mail: Als ik zelf een mening mag hebben: ‘Bauhaus’ is een van de beste verhalen ooit in de Nederlandse literatuur geschreven. Heb het nu ook in boekvorm alweer twee keer gelezen. Hier kreeg ik opnieuw een vuurrode kop van. Mijn voormalige redactrice Yorien van den Homberg viaFacebook: Het toont een rijpe schrijver, het boeit, het ontroert, het vertedert, it puts a smile on my face. Prachtwerk. Dit was een belangrijke voor mij, want Yorien – die ik al heel erg lang ken – is gewoonlijk heel erg kritisch op mijn werk. Dat doet knap zeer, maar ze heeft bijna altijd gelijk. Wat ik van haar te verduren kreeg wat betreft mijn debuutroman ‘Doem Dada’ was zelfs zo vernietigend, dat ik het manuscript in 2007 helemaal opnieuw geschreven heb.

Over Rock 7

Recensie in De Contrabas Wat is Rock 7 voor een boek? De uitgever zegt: Muziekverhalen over The Eagles, Bauhaus, Led Zeppelin, Cuby, The White Stripes en anderen. Dat kan kloppen, want alle genoemde artiesten en ensembles komen in het proza van Mensema aan bod. Jammer genoeg ontbreekt Jeffrey Lee Pierce in deze opsomming: over deze zanger, van The Gun Club, heeft Mensema een heel mooi verhaal opgenomen. Maar Rock 7 is ook een autobiografische bundel, waarin Mensema ons deelachtig maakt van zijn leven in het begin van de jaren tachtig, een leven waarover hij aan de hand van muziek vertelt. Hij springt daarbij van de hak op de tak en veronderstelt een aantal dingen bekend, die dat niet voor iedereen zijn. Zo blijkt Mensema familie te hebben in Amerika én andere gebiedsdelen buiten Nederland, et cetera. Dat geeft het geheel een wat chaotisch karakter. Het best is Mensema in de verhalen die zich afspelen in zijn studententijd. De hele sfeer die ik zelf ook zo goed ken, dat gehang op studentenflats en in allerlei uitgaansgelegenheden, roept Mensema heel fijn op. We zijn weer helemaal terug. De muziek is het decor waartegen zich bij hem alles afspeelt, met mooie verhalen over Bauhaus en, als gezegd, Jeffrey Lee Pierce, maar ook Led Zeppelin. Mensema spuit weer heel andere kennis dan een alomtegenwoordige ‘popkenner’ als Leo Blokhuis, en hij zou een welkome aanwinst zijn ‘aan tafel’ bij of van allerlei programma’s. Wat betreft zijn boek: het is een rommeltje. Mensema kiest niet voor één verhaallijn, maar laat de lezer het werk doen. Dat kan postmodernistisch bedoeld zijn, maar ik vrees dat hij gewoon alle verhalen die hij nog had achter elkaar zette en er toen maar een boek van heeft gemaakt. Jammer, want zoals al gezegd: schrijven kan Mensema, en Rock 7 bevat verhalen die een andere context verdienen. Een schone taak voor een strenge redacteur.

Over de eerste reacties op het boek

Tot slot: na jaren zwijgzaamheid en stil verdriet durf ik nu, dankzij Mensema, uit te komen voor een van mijn vele zwakheden. Ik hou óók van The Eagles... http://www.decontrabas.com/de_contrabas/2013/07/gelezenboeken-bill-mensema.html Zelf vond ik dit een prima recensie, ook dat het een rommeltje zou zijn, & spoorde mijn uitgever aan dit op Facebook verder te verspreiden, maar voor zover ik weet is dat nog steeds niet gebeurd. Bij deze dan. Recensie Boeken.Blog De crisis en rock ’n roll door het oog van Bill Menema Bill Mensema beschrijft in zijn nieuwste boek ‘Rock 7’ zijn persoonlijke ervaring met muziek. Dit gaat over bands uit de jaren tachtig als Bauhaus, The White Stripes en The Eagles. Gevoelens, belevenissen en herinneringen, het komt allemaal aan bod in zijn verhalen over de bands. Dit gebeurt tijdens zijn studentenleven in de jaren tachtig, maar ook in 2013; met een oude maat in de kroeg, luisterend naar de bands. Het boek omvat losse verhalen, maar er zijn wel gemeenschappelijke delers: door de persoonlijke verhalen van Bill doet het boek aan als een roman. Ook geeft hij zijn mening over de stand van zaken in de wereld van nu. Want hij maakt zich boos. Vroeger bestond de wereld uit rock ’n roll, nu is het ingewikkeld en draait alles om techniek en economie. In de jaren ’80 ging je gewoon uit je dak op de band Bauhaus en draaide je je elpees grijs. Nu wordt muziek gedownload en zijn platenzaken uitgestorven. Er wordt niet meer gekeken naar wat menselijk is in deze crisistijd, maar naar mogelijkheden. Zijn boodschap voor de mensen uit deze tijd? Fuck you!

Over Rock 7

Over de auteur Bill Mensema (1960) groeide op in Delfzijl. Hij studeerde Nederlands in Groningen en schreef daar voor verschillende lokale kranten. In 1981 trad hij voor het eerst op met zijn band Crimes of Nature. In de jaren hierna trad hij verschillende keren op, onder meer in het voorprogramma op het One World Poetry Festival van Amsterdam. In maart 2008 schreef hij zijn debuutroman over zijn eerste stappen in de muziekbusiness; Doem Dada. In 2009 en 2011 verschenen de romans Fietsen met Bob Dylan en Captain Liefde. Rock 7 is het nieuwste boek van zijn hand. Tekst: Ilse Maas http://boeken.blog.nl/leestips/muziek/2013/07/09/de-crisis-enrock-n-roll-door-het-oog-van-bill-menema Ook hier ben ik blij mee, al is mijn achternaam verkeerd gespeld.

Over de eerste reacties op het boek

Over de muziek Op Facebook heb ik een Rock 7-pagina, waarop ik zo nu & dan wat stukjes plaats over de muziek die in ‘Rock 7’ voorkomt (plus andere songs, die me op dat moment te binnen schieten). Bauhaus – ‘Double dare’

Ook in ‘Rock 7’ een stukje over het nummer ‘Double dare’ van Bauhaus. Toen die eerste keer, bij Ben Met Het Rammelende Gebit in dat kleine huisje, vond ik het niets, maar daar kwam ik al vlot op terug. Nu nog steeds staat het als een huis, of misschien ook wel als iets dat je moet draaien als je een flink stuk moet zagen. Maar als je het echt hard draait, zoals George Viets vroeger in de Grote Zaal van Vera, voorafgaand aan een concert, dan kan je er niet stil bij blijven staan. Ik in elk geval niet. Dan struinde ik met zware poten door de zaal, headbangend, alsof die heftige scheurgitaar van Daniel Ash me 25

nooit meer zou loslaten. Het liep pas uit de hand toen George (de Koos uit ‘Doem Dada’) op een middag, voorafgaand aan en optreden van The Danse Society (met een S; what gives?) het Bauhaus nummer ‘Nerves’ afspeelde. Waarover later meer. Ook aardig: het begin is bijna net zo magisch als het openingsnummer van Sigur Ros op hun 1e album.

The White Stripes – ‘Seven nation army’

Het meest belangrijke wat ik te melden heb over het geweldige nummer ‘Seven nation army’ van The White Stripes staat in ‘Rock 7’. Wat ik er niet over gezegd heb, is dat wat mij betreft de meest coole zin het begin van het derde couplet is. ‘I am going to Wichita’. Ik kan daar verschrikkelijk goed aan relateren, want dat is precies wat ik 17 jaar geleden, op de dag nauwkeurig, gedaan heb. In mijn donkerblauwe Pontiac Grand-Am (coolste auto ooit), ‘s ochtends vroeg vanuit Denver vertrokken, over de I-70 oostwaarts richting Kansas City, bij Oakley over Hwy 83 zuidwaarts. In Garden City benzine getankt. De man achter de kassa vroeg waar ik heenging. ‘I’m going to Wichita,’ antwoordde ik. Via Hwy 50 verder oostwaarts naar Cimmaron... Cimmaron... Cimmaron... Huh? 26

Over Rock 7

Neil Young – ‘Cinnamon girl’

Cimmaron, Kansas. Ik dacht 17 jaar geleden, op weg naar Wichita, eindelijk een van de meest magische plekken ter wereld te hebben bereikt: Cimmaron. Magisch omdat ome Neil erover zingt in ‘Cimmaron girl’. Op het eerste gezicht zomaar een boerenstadje, op een lome zaterdagmiddag in het stoffige westland van Kansas. Ik spiedde rond of ik de Cimmaron Girl van Neil kon zien. Herinnerde me intussen mijn lief van de middelbare school in Appingedam die ook een Cimmaron Girl was. Zij ging alleen maar naar de kermis om er kaneelstokken te kopen. & ik vond niets mooiers dan haar ervan te zien snoepen. Maar zo’n lief zag ik die zaterdagmiddag in Cimmaron nergens. Toch stopte ik de auto net buiten de stad, stapte uit & kuste de grond als eerbetoon. Toen ik een paar dagen later weer thuis was in Denver, zag ik tot mijn verbazing dat Neil altijd over een Cinnamon Girl had gezongen, nooit over eentje uit Cimmaron. Had ik het al die jaren verkeerd meegezongen. Desalniettemin een klasse nummer, dat hij begin juni ook weer speelde in het Amsterdamse Ziggodome. Ook nu kraaide ik het weer keihard mee, & toch opnieuw Cimmaron in plaats van Cinnamon.

Over de muziek

Electric Six – ‘Danger! High voltage’

17 jaar geleden was ik onderweg van Cimmaron (in het zuidwesten van de Amerikaanse staat Kansas) naar Wichita, door het weidse prairieland van het midden van de VS. Hartje zomer, hartstikke warm. Ik bleef me maar in de ogen wrijven om wakker te blijven. Ik had natuurlijk ook mijn auto aan de kant kunnen zetten om een tukje te doen, maar ik ben nu eenmaal een man. Ook toen al. Een man met een missie: Wichita bereiken voor de avond valt. Praktisch over de zaken nadenken is dan niet aan mij besteed. En zo sukkelde ik achter het stuur in slaap totdat een tegenligger me luid toeterend weer bij de les riep. Ik schrok er zo van dat ik een lifter langs de kant van de weg bijna omver reed. Dat kon natuurlijk niet. Om het goed te maken gooide ik het zijportier open & liet de jongeman instappen. Of hij kon meerijden tot Dodge City? Zeker, zei ik. Hij bleek zeer sympathiek. Ook nog eens een muzikant. Wat hij dan speelde? Just songs, antwoordde hij beschroomd. Vlak voor Dodge City wilde hij uitstappen. Er was daar niets, alleen een verlaten Taco Bell. Waarom hier? vroeg ik. Hij haalde zijn schouders op & verdween. Net zoals anderen, met wie ik voor een moment één was, die evengoed in een mum van tijd voorgoed uit mijn leven zouden vervagen, net zo onverwacht als dat ze er ooit instapten. 28

Over Rock 7

Ook aan hem dacht ik nooit meer terug, totdat Gonda me van de week de volgende You Tube toestuurde, nadat we de hele tijd hadden gedebatteerd over de band Electric Six (23 november aanstaande in De Oosterpoort). Volgens mij kende ik de band niet. Had ik dat even mis, zeg. Want de ene zanger (nu een zangeres) kende ik maar al te goed. Wat ik ervan vond? vroeg Gonda. ‘GODVERDOMDE COOLE KLASSE!’, antwoordde ik naar waarheid. Niettemin bleef ik nog even denken aan Dodge City...

Bruce Springsteen – ‘Devils & dust’

17 jaar geleden op weg naar Wichita in Kansas, op een landerige zaterdag. In wezen net zo’n dag als gisteren, waarschijnlijk ook zo’n dag als vandaag. De warmte hing als een deken over het land. Ik had toen al airco in mijn Pontiac Grand-Am, maar dat kon me niet boeien. Dat ding stond uit, terwijl ik met open gedraaide zijramen over de zuidelijke Highway richting Wichita reed. Soms zag ik een tractor in de verte, die leek te zweven boven het land. Eens een konvooi. Ik zag ze al een uur lang voor me rijden, maar ik kon de vrachtwagens niet inhalen. Wist niet eens of ze er echt waren. Wat ik toen nodig had, was wat er op dat moment nog niet was. Het zou nog negen jaar Over de muziek

duren voordat The Boss “Devils & Dust” uitbracht. Hij was maar één moment te laat.

Over Rock 7

B il

Het boek zelf, andere boeken en e-books

M e nse

Muziekverhalen over The Eagles, Bauhaus, Led Zeppelin, Cuby, The White Stripes en anderen

Rock 7 (muziekverhalen) Uitgeverij Passage Groningen 2013; isbn 97890 5452 273 7, nur 666; ingenaaid; 12,5 × 20 cm; 160 pagina’s; € 14,50 31

Andere boeken

Captain Liefie (roman) Uitgeverij Passage Groningen 2011 isbn 97890 5452 2379, 178 pagina’s, ingenaaid; 12,5 × 20 cm; € 17,90. Omslag Joppe van der Spoel (de Wilde Muis) Een zwarte komedie waarin men een lijk laat bungeejumpen. & dat is nog maar het begin …

Fietsen met Bob Dylan (roman) Uitgeverij Passage, Groningen 2009 isbn 97890 5452 208 9 - nur 300; 220 pagina’s, ingenaaid; 12,5 × 20 cm; € 18,50 Omslag: Joppe van der Spoel (de Wilde Muis). Een zedenschets over Nederland aan de vooravond van de kredietcrisis, waarbij een toevallige ontmoeting met het fenomeen van Bob Dylan leidt tot een opmerkelijke fietstocht.

Doem dada (roman) Uitgeverij Passage, Groningen 2008 isbn 978905452 1822; 400 pagina’s; ingenaaid; 12,5 × 20 cm; € 19,50 vormgeving Joppe van der Spoel Over het wel & wee van een alternatief rockbandje in het begin van de jaren tachtig.

Over Rock 7

E-books

Situation Rock Ink 2013; 24 pagina’s; Engelstalig; gratis/pod (Print On Demand) € 6,72. Ontwerp Ebel Kuipers Een kort verhaal over een van de mooiste nummers uit de jaren zeventig, ‘Situation’ van The Jeff Beck Group.

Ralph Molina Rock Ink 2012; 14 pagina’s; Engelstalig; gratis. Ontwerp Ebel Kuipers Een kort verhaal over de drummer van Crazy Horse, als ze samen met Neil Young diens nummer ‘Change your mind’ opnemen. Verscheen eerder in HP/De Tijd. De vertaling heb ik op verzoek van Molina zelf geschreven.

The death of Jeffrey Lee Pierce, Rock Ink 2012 ; 12 pagina’s; Engelstalig; gratis. Ontwerp Ebel Kuipers Een kort verhaal over de dood van Jeffrey Lee Pierce in 1997, toen ik op hetzelfde moment een paar mijl verderop in Utah verbleef.

Bluebird Rock Ink 2012; 32 pagina’s; Engelstalig; gratis/ pod (Print On Demand) € 7,23. Ontwerp Ebel Kuipers Een kort verhaal over de auto die ik in 2000 in het Zuid-Australische Adelaide had gekocht.

Het boek zelf, andere boeken en e-books

Agenda Vrijdag 27 september 2013 Poëzie met Kasper Peters, Theater De Kapel, Emmastraat 15, Groningen Woensdag 16 oktober 2013 Literaire Avond, Bibliotheek Zuidhorn, met Rosa Timmer, Meindert Talma, Lupko Ellen, Herman Sandman, Ronald Ohlsen & Bill Mensema Zondag 20 oktober 2013 Centrale Bibliotheek, Groningen. Te gast bij Coen Peppelenbos in Zondagschrijvers Vrijdag 25 oktober 2013 Poëzie met Joost Oomen, Theater De Kapel, Emmastraat 15, Groningen Zondag 3 november 2013 Culturele Zondag, Utrecht, met Herman Sandman, Meindert Talma & Bill Mensema Vrijdag 29 november 2013 Poëzie met Kasper Peters, Theater De Kapel, Emmastraat 15, Groningen Vrijdag 27 december 2013 Poëzie met Kasper Peters, Theater De Kapel, Emmastraat 15, Groningen

Over Rock 7

Hoofdstuktitel

Bill Mensema doet een boekje open over het maken van zijn boek ‘Rock 7’. Overwegingen en twijfels over het schrijven, de titel, het omslagontwerp, de auteursfoto – niets blijft de argeloze lezer bespaard. En dan moet het boek ook nog worden verkocht & gaan mensen er iets van vinden. Een verstandig mens zou er niet aan beginnen …

rock ink

Over Rock 7