C
Revista Compa. Curso 2012/2013. Colexio Ludy
V E R
A T S I
Nยบ 38
m o
a p
1
2
VUESTRO "COMPA" OS SALUDA… Queridos Compas:
Ya lo avisaba el sabio, "la materia no se crea ni se destruye; solamente se transforma…" Y COMPA, siempre en vanguardia, no iba a ser menos, qué caramba… Aquí llega otra vez, marchosa, inteligente, divertida, en formato electrónico, para buscarnos la sonrisa e, incluso, a veces, una furtiva lágrima de los compas de 6º, que siguen su camino hacia el futuro, pero nos dejan su fecunda memoria y su grato recuerdo: todos juntos, juntos todos, alumnado, familias, cuadro de profesores, secretaría, personal encargado de limpieza…hemos sido felices haciendo lo que hacemos y debemos. Pronto comprobaréis que "Compa" se ha hecho más sabia, más futurista (como de Ciencia-Ficción), sin perder un ápice de encanto o inocencia… Gracias a todos por haber hecho posible este nº 38 que os traéis entre manos, salida del corazón y la cabeza… ¡Adelante, adelante…! ¡Que comiencen los juegos y las fiestas…! COLEGIO LUDY, Curso 2012-2013
ÍNDICE VUESTRO “COMPA” OS SALUDA ..............................................................................2 Escola Infantil ...................................................................................................................4 Educación Infantil (3 anos)................................................................................................6 Educación Infantil (4 anos)................................................................................................8 Educación Infantil (5 anos)..............................................................................................10 1º curso de Educación Primaria .......................................................................................12 2º curso de Educación Primaria .......................................................................................21 CARTA DE UN PROFE DEL SIGLO PASADO ............................................................26 3º curso de Educación Primaria .......................................................................................27 EL AJEDREZ COMO HERRAMIENTA EDUCATIVA..................................................33 4º curso de Educación Primaria .......................................................................................34 CARTAS DESDE LA FAMILIA .....................................................................................38 NATACIÓN EN EL COLEGIO LUDY............................................................................39 5º curso de Educación Primaria........................................................................................40 NA CLASE DE FRANCÉS..............................................................................................43 6º curso de Educación Primaria .......................................................................................44 AULA DE INFORMÁTICA ............................................................................................52 FIESTA DE FIN DE CURSO ..........................................................................................54 EXCURSIÓNS.................................................................................................................55
3
4 Escola Infantil
A piques de rematar para a Escola Infantil o curso 2012-2013,facemos un pequeno repaso do que foron algúns dos nosos obradoiros.
Comezamos xogando coas follas secas, degustamos froitos do outono, celebramos o Samaín por todo o alto! Pronto chegou O Nadal. Case sen darnos conta xa estabamos disfrazándonos de “Picapedra”. E así,entre xogos con pompas de xabrón, risas que non remataban , algunha bágoa asustadiza porque estouraba algún globo….e con moito traballo feito polos nenos e nenas e polas mestras, chegamos á fin do curso. O remate dunha etapa! Momento de coller vacacións e chegar con forza para o vindeiro curso. Vémonos!
5
FESTA
6
Educación Infantil (3 anos)
¿CUÁL ES TU JUGUETE FAVORITO?
ISAAC--------------LA PELOTA AITANA------------MICKEY MOUSE IAGO----------------EL TRACTOR LOIS-----------------SPIDERMAN SARA----------------EL PATO DONALD MATEO L.----------PIEZAS DE BOB ESPONJA MARCO-------------SPIDERMAN ALBA----------------LOS MUÑECOS FÁTIMA------------LAS BARBIES DANIELA V.--------LA MUÑECA PANCHI ENZO----------------LA MOTO JARO-----------------EL SAMURAI ISMAEL-------------LAS MOTOS ALEX----------------EL COCHE IRENE---------------LA PIZARRA ADRIÁN------------UN COCHE SAMUEL------------NINGUNO DANIELA C.--------EL BEBÉ BLANCO MATEO C.-----------UN CAMIÓN ESTHER--------------EL CASTILLO DE LAS PRINCESAS JESÚS-----------------LA PELOTA DE FÚTBOL LOLA-----------------EL ORDENADOR BYRON---------------LOS COCHES
7 Coa chegada da primavera, neste trimestre, na nosa aula tivemos de protagonistas as plantas e flores nos nosos contos, debuxos, manualidades,… pero tamén queriamos ter a nosa clase decorada con elas, así que por un día convertémonos en xardineir@s, si, si o que oídes!!! Cada un co seu testo, comezamos botando a terra, despois as sementes de onde nacerán as nosas flores. Botámoslle auga coa regadeira e por último puxémolas preto da fiestra para que lles dera o soliño que tanto necesitan. A verdade é que para ser a nosa primeira vez como xardineir@s fixémolo moi, moi ben.
8 Educación Infantil (4 anos) ¿Qué es un amig@ para ti? Iván: Juego con Germán y Alicia a fútbol.
Marietta: Nos invitamos a casa y jugamos... María (cuchichea con Marietta en el oído)...Y vamos juntas al parque... (Termina la frase Marietta) Cuando estamos juntas, estamos muy contentas. Desirée: Mi amiga es Viqui y la invité a casa de mi abuelo.Juego con ella en el patio y la busco en el parque.
Helena: Es que lo quiero mucho, comparto muchos secretos y juego mucho con ellos… Alicia: Iván y Alejandro son mis mejores amiBueno, con ellos y con ellas. gos porque juegan conmigo y me dejan jugar con ellos. ¡Y me lo paso muy bien…! Germán: Mi amigo me invita a su casa y lo pasamos muy bien; le cuento secretos y Óscar: Desi y yo jugamos en el patio a samujuego también en mi habitación con él. ráis…(la profe pregunta):¿Os peleais,os pegais…? (Óscar responde) ¡Noo…, ni de broElisa: Mi amigo tiene la casa muy lejos y ma! juega conmigo; tiene un perrito blanco. Sara: Les dejo mis juguetes a mis amigos y Gabriel Romero: Roberto y yo jugamos amigas y jugamos. al futbol y no nos pegamos porque somos amigos. Olga: Les dejo mis juguetes cuando los traigo al cole y les regalo muchas cosas porque Victoria: Yo tengo una amiga. Sara y yo sojugamos mucho juntas…Y yo, ¡ estoy muy mos amigas. Ella me prestó un pintalabios y bien…! yo se lo devolví. Jugamos y nos divertimos mucho. Alejandro: A mis amigos les dejo mis juguetes,les invito a mi casa y juego en el patio con Martín: Daniel quiere jugar a monstruos y ellos… Y con Iván a las carreras. Olga y Helena también; pero me olvidaba: juego con Dani y también juego con Nico… Nico: Yo soy amigo de Óscar; juego con él y Yo juego con todos. no me peleo. También juego con Alejandro y Daniel porque son mis mejores amigos. Lucas: Nico es mi mejor amigo porque jugamos al balóncesto en el patio y al fútbol. Daniel: En mi cumple, van a venir muchos amigos: todos los de clase. Lo voy a hacer en Gabriel Vidal:Tengo muchos amigos; fui al Valdoviño y allí tengo un todoterreno… (Ósparque con la bici de Spiderman y con mi car le dice - "¿Y, a nosotros, ¿ qué nos imporpapá y jugué al fútbol. Mateo y Lucas son ta?" , a lo que Dani contesta: "Aún no me lo mis amigos. visteis: es rojo y tiene un gancho de remolque… Si queréis, os hago un dibujo. En el toAndrea: Mis amigas y yo jugamos juntas, doterreno pueden ir dos. Puedo llevar a más nos invitamos a casa, jugamos en el patio, de dos en el remolque… ¡Pero en el remolque no nos chivamos y nos pedimos perdón. da mucho miedo!
Roberto: Gabriel Romero, Germán y Alicia son mis amigos y juego con ellos a fútbol. Miriam: Invito a mis amigas a casa y jugamos, vemos los dibujos…¡ Y no nos peleamos! Alex: Iván es mi mejor amigo y lo invito a mi casa para dejarle mis juguetes. Mateo: Un amigo es niño con el que estás junto,que te sigue: se juega con él, se comparten cosas...
Como en cada trimestre uns dos obradoiros creativos feitos coa mestra Laura é adicado á cociña. Neste trimestre elaboraron brochetas de froitas da primavera e verán. Con este obradoiro traballamos educación para a saúde, recordando especialmente a hixiene que hai que manter á hora de manipular alimentos (mans limpas e gorriños para cubrir o cabelo). Tamén sobresaímos a necesidade de tomar froita polas súas vitaminas, e así todos os nenos e nenas provan froitas diversas incluíndo algunha que a maioría non provaron como a framboesa.
9
10
Educaci贸n Infantil (5 anos)
O noso primeiro ABECEDARIO.
11 Os nenos/as de Educación Infantil 5 anos celebramos a semana das Letras Galegas, facendo un pequeno libro sobre Galicia (mapa de Galicia, bandeira galega, instrumentos típicos de Galicia…) e sobre a vida e obra de Roberto Vidal Bolaño. Vimos un pequeno vídeo sobre a vida e a obra de Vidal Bolaño e despois fixemos unhas fichas. Preparamos a canción “A saia da Carolina” xunto cos nosos compañeiros/as de 3 e 4 anos.
12
1º curso de Educación Primaria
¿Que es el “cole” para ti? Diego Calvo Prados “El cole, para mí, es mi jefa de estudios”. Cristina Criado Bustabad “Para mí, el cole es dónde aprendo muchísimo y también estudio”. Daniel Espiñeira Naveira “Para mí, el cole es divertido y me gusta muchísimo”. Alejandra Fernández Armada “El cole es, para mí, feo, porque me hace madrugar mucho”.
Yago Regueiro Soto “Para mí, el cole es para aprender lo que dice Xil” Daniel R. Rios Rodríguez “Para mí, el cole es trabajar mucho y que todos pasen de curso”. Nicolás Rodríguez García “El colegio es, para mí, un lugar dónde los profesores son geniales. Me gusta trabajar y me gusta el Ludy” Lucía Rodríguez Paspatty “El cole, para mí, es divertido porque le doy todo mi corazón a Fran, Raquel, Teté, Pepi, Sol, Arancha, Xil y Laura”.
Aissa Fuertes García “Estudiar y jugar, y los profesores son muy buenos”. David Lara Calvo “Es un sitio dónde se juega a la pelota”. Natalia López Anido “El colegio es para mí el Ludy, el mejor de la historia”. Vanessa López Díaz Paula Rodríguez Sedes “Para mí, es una casa gigante y también es “Para mí, el cole es un sitio donde aprendo mucho y especial”. gano amigos; pero lo que más me gusta son las fiestas del cole”. Alejandro Montero Couceiro “Para mí es guay porque estudio” Eduardo Santos Silva “En el colegio me gusta el recreo. También me gustan Lucía Piñeiro Díaz todos los profesores”. “Es divertido y bonito, y además los profes son buenos”. Luna Sbuttoni González “El cole, para mí, es una expresión muy importante, Nuria Ponce López para que te enseñen muchas cosas” “Para mí, el cole es aburrido y no me gusta”.
Sara Urbano Vilar “Para mí, el cole es fabuloso, muy chuly y es especial”. Natalia Vigo Rivas “Para mí, los coles son una casa grandísima porque hay muchas clases y hay muchos profes”.
Aissa Fuertes García
13
14
Natalia Vigo Rivas
15
David Lara Calvo
16
Yago Regueiro Soto
17 Esta iniciativa da profesora Laura consistiu na saída polo barrio na procura dunha caixa de correos para enviar unha carta, previamente elaborada na aula, aos respectivos fogares de cada un dos nenos e nenas. Xa de paso aproveitamos para ver algunhas das cousas que suceden a cotío na rúa e que ás veces obviamos. Foi así como comentamos as tendas , os sinais de tráfico, as papeleiras. Coincidimos cun equipo de limpeza do concello e tamén tivemos a sorte de saudar á mesmísima carteira que estaba a repartir o correo na súa xornada de traballo.
18
As nosas sementes saíron arriba, semente de fabas de dúas razas e patacas de Baraca xa están no cumio da súa maduración, día a día observamos como a abundante claridade que se filtra polas fiestras de primeiro, alimentou as gañas de medrar dunha pataca máis que extraordinaria chegando a medir uns tres metros de altura e acadando máis a estética de enredadeira que de pataca en si. Ao fin a recolleita xa tivo lugar o último día de clase. Non foi abundante pero algo houbo. Quizáis as nosas plantas foron máis fermosas que frutíferas.
19
Desde os comezos de curso a aula enteira adaptouse aos acontecementos e ciclos anuais que xurdiron ao longo dos tres trimestres. É así como neste último entramos de cheo na Primavera. Deixando atrás a sarabiada construímos moita flor e vinte paxaros que sobrevoan os nosos cranios aprendedores. Non ía ser menos Bárbol, que xogou a ser de todo connosco e que unha mañá apareceu refloreado, máis elegante e con polas novas cheas de follas.
20
O 23 de Abril (día do libro), inaugúrase na aula de Primeiro a Biblioteca Internacional Ludy de Primeiro, ou o que é o mesmo “BILI”. Xurde co afán por parte do mestre da catalogación e ordenación dos libros de lectura que hai na aula. É así como os nenos e nenas deste curso se poñen a construír as instalacións da pseudobiblioteca nun recuncho da aula. O proxecto é doado de seguir: Cada semana un neno ou nena da clase ocupará o posto de biliotecari@ e deberá actualizar a ficha diaria de devolucións e empréstamos. Nesta ficha deberanse cubrir campos como o nome do compañeiro que solicita o servizo, o libro ou libros que se entregan ou collen, a data de préstamo e a hora (para isto hai un reloxo na aula) así como a data de devolución (unha semana despois do préstamo, para isto tamén se dispón dun calendario na biblioteca).
2º curso de Educación Primaria
21
Un piropo para mi profe
Alberto. Celia, eres mi profesora preferida y gracias a ti Bryam aprendí muchas cosas. Siempre te portas genial con Celia es la mejor profe del mundo mundial. Me todos. gustaría que fuese mi profesora hasta la universidad. Te quiero mucho, aunque a veces me castiUnai. gas. Celia es muy buena porque nos deja hacer dibujos y nos enseña muchas cosas y, aunque a veces nos Inés. castiga, es muy buena. Celia es muy buena porque nos enseña muchas cosas y nos deja dibujar. La quiero mucho. Sergio. Mi profesora se llama Celia. Es muy buena y se Laura Isabel. comporta como una buena profesora. A veces se Mi profe nos enseña, nos ayuda y nos quiere. ríe, a veces grita, pero siempre está contenta. Celia, eres muy buena y la mejor profe. Bruno. Laura Rodríguez. Celia es la mejor profe del mundo porque siempre Celia eres muy guapa y muy buena. Te portas nos ayuda. Aunque a veces nos riñe es la mejor. muy bien con nosotros aunque a veces te enfadas. ¡Te quiero! Natalia. Celia es la mejor profe que he tenido. Cuando yo no sé algo, ella siempre me ayuda y seguro que lo Brais. va a seguir haciendo porque es muy buena. Celia es muy buena porque me deja hacer mis dibujos preferidos. Antía. La profe es muy buena y guapa. Aunque a veces Gabriel. nos castiga, quiero que sea mi profe para siempre. Celia es muy buena porque nos enseña muy bien y nos dice cosas que nos hace felices. Manuela. Celia es muy buena con algunos y con otros regu- Angélica. lar; pero yo la quiero mucho por cómo es y cómo Celia es muy buena, guapa e inteligente. A veces, será. se enfada; pero nos quiere mucho. Jorge. La profe me enseña muchas cosas: a sumar, a restar y a multiplicar. Nunca me castiga; por eso creo que es la mejor profesora del mundo.
Thiago. Mi profe es la mejor. Nos lleva a muchas sitios de excursión y algunos días nos deja un ratito más en el recreo. La quiero mucho.
Alexia. Celia es muy buena con todos. Aunque a veces se enfada porque hablamos mucho, casi siempre está contenta. Con ella hacemos muchos trabajos divertidos: dibujamos, hacemos concursos y muchas más cosas. Estoy muy contenta de que sea mi profesora.
Ainhoa. Celia es muy buena porque los viernes nos deja jugar un poco más en el recreo. Nos ayuda y casi nunca nos manda deberes.
22 Carmen. Mi profe es muy buena porque nunca me castiga. Nos enseña muy, muy, muy pero que muy bien ¡ Qué pena que para el año siguiente no sea mi profe! Estos dos años con ella han sido muy buenos. ¡Quiero a mi profesora Celia! Javier. Mi profe es buena; nos castiga si nos portamos mal pero la queremos mucho. Adrián. La profe es muy buena… Lo que pasa es que cuando nos portamos mal nos castiga sin recreo.
23
24
25
26 CARTA DE UN PROFE DEL SIGLO PASADO
Queridos Compas, Profes y demás familia: Como veis, no me olvido de vosotros: treinta años a pie de aula dan para muchas emociones y muchos recuerdos. En realidad, COMPA y yo somos en el Cole Ludy igual de veteranos. Desde el número 1 hasta el presente, he tenido el honor de participar en ella; y a eso le llamo yo ser muy afortunado… Cientos de compas han llenado sus páginas de sueños…Y sus hijos; y pronto ya, sus nietos… "Compa" es un río que nace de la infancia y desemboca en un porvenir venturoso: haber estado juntos estos años… ¡Cuánto me han enseñado mis alumnos… Cuánto, mis profes compañeros…! Hoy puedo decir lo orgulloso que me siento de haber formado parte de un colegio, vuestro y mío, donde han venido pasando cosas estupendas… Vuestra Educación, sobre todas las cosas; pero también nuestra propia realización profesional como maestros. No siempre resulta fácil su labor y la vuestra. Hoy, después de haber cascado muchas rabias y muchas más rabietas, desde la serenidad que los años saben darte, puedo darle la razón a una vieja maestra que me dijo un día, cuando supo que estaba dando clase en un colegio: "Noble tarea". Son solo dos palabras, pero capaces de hacer justicia a tanto esfuerzo de carácter colectivo: alumnado, familia, profesores… Nada, pues eso: que os quiero; que si deseo sentirme en paz conmigo mismo, pienso en vosotros y en el camino andado… Abusando ya de vuestra paciencia atareada, no quisiera terminar esta carta sin reproducir unos versos que escribiera un famoso poeta alemán: "Tú tienes que saberlo todo! /Estás llamado a ser un dirigente." (Bertolt Brecht, "Loa del Estudio", 1933) Muchas gracias, Compas; muchas gracias, Colegio Ludy de ayer, de hoy y de un siempre mañana lleno de esperanza.
Profe José, jubilado y jubiloso por haberos tenido como guía y como meta.
27 3º curso de Educación Primaria Un piropo para el cole El cole es genial porque veo a mis mejores amigos; además, aprendo un montón de cosas buenas. Alejandro. El Ludy es el mejor de todos aunque los profes tengan que gritar. Lois. El cole Ludy es como mi casa, lo quiero, me encanta. Julia. El colegio Ludy es el mejor de todos, es el más divertido. Antía. Yo creo que el Colegio Ludy es el mejor colegio del mundo y todos los profesores son geniales, increíbles y divertidos. Luis. Me encanta el cole Ludy: es divertido ser alumno aquí. Mis compañeros son geniales y los profes ideales. Ana. Me encanta el colegio y los alumnos. Pero no me puedo olvidar de los profes porque son geniales. Marino. Me encanta el cole, porque cuando está cerrado entran pajaritos y se escucha su canto. El cole es precioso tanto por dentro como por fuera. Brais. Cuando el cole está abierto, cantan las mariposas y brilla el colegio. Los profesores son muy guapos; por ejemplo Raquel, Juan, Miguel y Teresa, y los demás también. Este cole es maravilloso. David.
Mi colegio es muy gracioso, aprendemos un montón. En la clase tenemos que prestar atención. Mi colegio mola un montón. José Roques. Cuando sale el Sol, se abre la puerta del cole. Me gusta porque hay muchos profesores y son muy buenos. José María. Mi colegio es muy gracioso. Aprendemos muchas cosas y hacemos Educación Física, Plástica y tenemos que prestar mucha atención. Me gusta la fiesta de fin de curso. Achraf Este colegio no es normal; es diferente, porque es más especial que los demás. Paula. Este cole Ludy es el mejor de los coles del mundo mundial porque los profes son muy amables. Cristian. El colegio Ludy es genial. Los profes molan un montón: Raquel, Miguel, etc… Adrián. El cole Ludy es el mejor colegio del mundo. Es súper chulo, súper grande y el que más niños y niñas tiene. Raúl. El colegio es muy divertido. Me gusta la clase de Conversación de Inglés y la de E. Física. Me lo paso bomba cuando voy al recreo. Laura.
28
Me gusta el cole porque tiene un patio muy grande donde jugamos mucho al fútbol. Xan. El cole Ludy es genial porque sus profesores son muy divertidos ; pero, sobre todo, me gusta la clase de Plástica. Antía. El cole es genial: se estudia, se trabaja y se juega en los recreos al fútbol. Pedro. A mí me gusta el cole por el recreo, porque hay muchos balones. Daniel. El colegio Ludy es divertidísimo, las fiestas que hacemos son muy divertidas. Martina. Este cole me gusta cuando veo bailar a los niños de E. Infantil. Pablo. El Colegio Ludy tiene un patio muy grande y se juega muy a gusto. Mi clase favorita es Atención Educativa porque hacemos papiroflexia y mi profe Raquel es muy graciosa cuando hace bromas. Andrés.
CUENTO: El mundo del océano. Chasgüi es un niño de nueve años recién cumplidos, al que le gustan muchas cosas, pero lo que más le gusta es el océano. Una noche, cuando estaba durmiendo, soñó que era el mejor buceador del mundo y que descubría un montón de nuevas especies y monumentos hundidos en el mar. Una vez que fue a explorar, encontró una extraña puerta que, como estaba muy deteriorada, no le costó nada abrir, y al mirar lo que había detrás, vio un increíble paisaje marino con un castillo bajo el agua. Justo cuando iba a entrar en el castillo, se despertó y se dio cuenta de que era un sueño…Pero juró que cuando fuera mayor, sería el mejor buceador posible. Luis Ferreiro Castro.
POEMA: La estrellita patosa
29
La estrella patosa se llama Osa. Como es muy patosa guía a la gente a la laguna fangosa, pues la osa es muy patosa. Así que no la sigáis, a menos que queráis meteros en una situación muy pringosa. Porque la osa es traviesa y muy patosa. Alejandro Cabana Ramírez.
UNHA GATA MOI ESPECIAL Eu son Carolina. Unha nena que ten moitas gañas de ter unha gatiña. Un día, co meu irmán, fomos ver un refuxio de animais na cidade. Cando chegamos, vin unha gatiña moi branca, moi limpa que parecía que levaba pouco tempo alí. Comecei falando con ela e pregunteille se quería que a levase comigo. Quedei abraiada cando me respostou que si. Non cría que unha gata estivera falando comigo. Despois dun curto paseo pola cidade, chegamos á casa. Nada máis chegar, púxenlle un pouco de comida, nese intre o meu irmán Carlos entrou na cociña e díxome que tamén poderiamos ter un can adoptado. Eu contesteille que era unha gata especial, que cando chegaran ao refuxio, faláralle. Mentres Carlos se ría de min, escoitamos unha voz moi doce que nos pedía a comida. Carlos botou as mans á cabeza. Agora fora o momento no que Carlos cría o que lle estaba a contar. Prometemos non dicirlle a ninguén o noso segredo, nin aos nosos pais. Ao día seguinte marchamos ao refuxio e alí Carlos fíxose moi bo amigo dun cadeliño. Falando coa encargada, decidimos que levariamos o can connosco. Hoxe os dous animaliños viven na nosa casa pero o segredo da gata especial, segue gardado. Paula Corral Romero
30 A FOLLA MÁXICA Nun día de primavera, unha nena que se chamaba Melodi e a súa cadela Linda, xogaban onda un salgueiro. Un día que estaban arrolando polo campeiro, veu algo que brilaba. Acercouse e colleuno e… era unha folla! Melodi quedou de pedra. Era unha folla que brilaba. Non puido resistir a tentación de ensinarlla á súa nai. Non sei que é, Melodi – dixo a nai-. Onde atopaches esa folla tan rara? Atopeina no salgueiro –respostou a nena-. Estaba nun curruncho. A nai díxolle que a gardara. Melodi, mentres durmía, fixo un colar coa folla e quedou durmida co colar posto e… Ao día seguinte, Melodi atopábase nun enorme palacio, vestida de fada, era fantástico. Julia Pazos Barroso
31 Abril quente e mollado, carga o carro e engorda o gando. O sol de marzo mata a raíña no palacio. Levántate maio que tanto durmiches que pasou abril e ti non o viches. Entre abril e maio fai fariña para todo o ano. A sardiña en maio pinga no borrallo, polo San Xoán, pinga no pan. En maio aínda a vella queima o tallo. En abril augas mil.
Marzo espigarzo, abril espigas mil. Marzo ventoso e abril chuvioso fan a maio florido e fermoso. As neves en marzo valen un dinerazo. En abril moito pan e pouco viño. A néboa de marzo non fai dano, a de abril, leva o pan, o viño e o barril. Ata o corenta de maio non saques o saio. Se abril é frío e mollado, temos ano asegurado.
Marzo, marzolo, trebón e raiolo.
Abril frío e fornos quentes, alegría para os meus dentes.
Cando marzo maiea, maio marcea.
Se trona en abril, dun gran fanse mil.
Maio dáme unha sacudidura, antes de fame que de fartura.
Auga de maio, pan para todo o ano.
En abril ronca a porca no cubil.
Maio frío, moito trigo. Nin marzo con flores, nin moza con amores.
32
Polo Santo Adrián, sécalle a primeira raíz ao pan. Pola Santa Lucía, mingua a noite e medra o día. Entre marzo e abril, sae o cuco do cubil. En abril se malo lle dá por vir, aínda as portas non deixa abrir. Abril, abrilete que en todas partes se mete. Marzo, marzán, pola mañá cara de rosa, pola tarde cara de can. Polo San Martiño, mata o teu porquiño. Cando a Candeloria chora, metade do inverno vai fóra, que chore, que deixe de chorar, metade do inverno está por pasar. O xurelo é castiñeiro e cereixeiro.
Todos estes refráns foron recollidos polos rapaces e rapazas e contados polos seus avós/avoas
El ajedrez como herramienta educativa
El ajedrez como herramienta educativa
La Educación es un proceso por el cual el ser humano aprende diversas materias esenciales para su posterior desarrollo como persona. Y es por medio de la Educación, como aprendemos a actuar y a comportaros con la sociedad que nos rodea. Podemos decir que la Educación es el proceso de la socialización del ser humano. De ahí que sea evidente que el objetivo principal de la educación infantil y primaria sea la correcta transmisión de estos conocimientos básicos para que el niño sea capaz por él mismo de argumentar y razonar tanto sus acciones como las relaciones con sus iguales. Por lo tanto, ¿cómo puede ayudar el ajedrez en este proceso? De sobra está demostrado que el ajedrez es una herramienta educativa útil que refuerza el desarrollo cognitivo y los procesos de pensamiento, tanto lógicos como reproductivos y creativos del niño, pudiendo actuar como un complemento del resto de las disciplinas educativas de la educación formal. Para resumir, podemos decir que el niño aprende un lenguaje específico universal que, al igual que otras artes, es entendible por cualquier otro niño, independientemente de su idioma o cultura. La característica principal de este lenguaje es la manipulación mental de las imágenes, algo que no ocurre en otras materias. Es decir, la necesidad de realizar primero un movimiento mental para luego hacerlo manual, con lo que favorece el proceso de transición de operaciones concretas y simples a otras más complejas y abstractas. Muchas veces hemos oído la opinión en la que se relaciona el ajedrez con la inteligencia. ¿Nos podemos preguntar entonces si el ajedrez ayuda a pensar? Parece que la respuesta nos la dan varios psicólogos que afirman que hay herramientas que favorecen la parte cognitiva del niño. Una de estas herramientas es el ajedrez, donde se mezclan tanto objetivos deportivos como intelectuales, además de su uso dentro del aula como refuerzo para una serie de competencias básicas.
33
- Competencia matemática. Probablemente sea la competencia que va más asociada al ajedrez. El cálculo, la resolución de problemas, la orientación espacial, la probabilidad, etc., son algunas de las áreas que están presentes en este deporte y que permite al alumno favorecer el desarrollo de estas aptitudes. - Competencia lingüística. En esta competencia se trabaja la expresión oral, la conversación, el explicar y razonar el porqué de cada jugada, el diálogo con el resto de la clase y el uso de un lenguaje especifico. - Competencia de autonomía. Es a través de una partida donde podemos ayudar a desarrollar valores como la responsabilidad, la creatividad, la toma de decisiones, el control emocional ante la derrota o aprender de los errores. - Competencia social. Podemos destacar que en esta competencia, el ajedrez ayuda a trabajar el respeto hacia los compañeros, aceptar ciertas reglas de juego, reconocer a los compañeros como rivales, ayudar a los que no saben tanto o resolver conflictos utilizando valores éticos. - Competencia artística. Destacamos sobre todo la capacidad de crear y el desarrollo de la imaginación mientras se realizan las jugadas en cada partida. Por todo esto, no es de extrañar que el ajedrez se vaya incluyendo, poco a poco, dentro del horario lectivo, usándolo como herramienta educativa con el propósito de apoyar y reforzar el desarrollo general del niño, por ser un deporte intelectual que favorece la integración y fomenta valores sociales que serán de gran ayuda a lo largo de su vida como persona.
34
4º curso de Educación Primaria
LA AVENTURA DE PERLA
EL LIBRO MÁGICO
Érase una vez un niño que vivía con sus padres en una casita. El niño se llama Pedro y le encantaban los perros. Un día, Pedro fue junto a sus padres y les dijo: - Papá, mamá…Como mi "cumple" es mañana, podríais comprarme un perro… Al día siguiente, fue a casa de sus abuelos y allí se encontró con un perro al lado del garaje. Vio que, en el collar, llevaba su nombre en una chapa y, al lado, una tarjeta que ponía que el perro era para él. Al regresar a su casa, les dio un abrazo a sus padres. Pasaron los años y el perro, que se llamaba "Perla", era ya muy grande y, al igual que Pedro, no paraba de crecer… Hasta que llegó un día en que Pedro no se ocupaba de él, ni le daba la comida, ni lo sacaba de paseo… Un día, sin que Pedro se diese cuenta, los padres de Pedro escondieron a "Perla". Pasado un tiempo, Pedro les preguntó por su perro. Sus padres le explicaron que, seguramente, se había escapado por no haberlo cuidado. Pedro se dio cuenta, entonces, de cuanto quería a "Perla". Según acabó de comer, se fue a buscarla, pero no lo encontraba. Cuando e había ya cansado de llamarlo, vio que estaba a sus pies, moviendo la cola, alegremente. Y Pedro le dijo: - Prometo que te cuidaré siempre y te prestaré más atención… Y el niño se echó a llorar y se quedó con "Perla" hasta la mañana siguiente. Cuando Pedro les contó a sus padres lo que había pasado y cuánto quería a su mascota, ellos dejaron que el perro volviera a la casa. Y así todos fueron felices para siempre.
Érase una vez un libro que estaba olvidado en una biblioteca, ya que hacía muchos siglos que nadie lo leía. Ese libro no era como los otros…¡Era un libro mágico! Por las noches, salía a recorrer la ciudad. Una de de aquellas noches, vio una luz encendida en una casa y una ventana abierta. Como era muy curioso, el libro mágico entró por la ventana para haber lo que había dentro de la casa. En esta casa vivía una niña llamada Mara. La madre de esta niña, al ver la ventana abierta, la cerró y el libro mágico quedó dentro de la casa, sin poder regresar a la biblioteca. Al verse encerrado, se asustó mucho y empezó a volar por toda la habitación, agitando las hojas como si fuesen alas. Mara, que estaba durmiendo en su cama, se despertó al escuchar el ruido. Al ver al libro mágico volando por la habitación, la que se asustó fue ella. Al ver a la niña, el libro dejó de volar y cayó sobre la cama, quedando abierto por la mitad. Mara empezó a leerlo y se dio cuenta de que cualquier cosa que le pidiese, el libro mágico se la concedería. Decidió guardarlo en un escondite secreto. Al principio, le pedía cosas sin importancia; pero un día escuchó a su madre decir que necesitaban comida; entonces, a Mara se le ocurrió una idea: pedirle que no volviera a haber pobres en el mundo. El libro mágico se lo concedió. Mara, para agradecérselo, lo devolvió a la biblioteca.
CRISTINA RODRÍGUEZ
ALBA IGLESIAS
O MISTERIO DA CASA BLANCA Un día que chovía moito, pola noite, un neno chamado Elías encontrou unha casa abandonada. Ao día seguinte Elías e os seus amigos entraron nesa casa pero asustáronse moito. Elías encontrou unha porta. Dentro non había nada pero cando saíu escoltaron voces moi raras. Cando subiron as escaleiras os amigos de Elías encontraron uns ósos dun esqueleto humano. Elías preguntou gue lle podería ter pasado. Pronto Elías díxolles aos seus amigos gue se separaran e gue buscaran pistas. De súpeto Elías veu unha pantasma e botou a correr. A pantasma ía detrás del pero os seus amigos tendéronlle unha trampa. Alí caeu. En realidade non era unha pantasma, era o dono da casa, o señor E Elías chamou á policía para gue non volverá facer nada parecido
35
David Castro Castiñeira
A LAGOA DE DONIÑOS. Hai moitos anos apareceu un pobre percorrendo a cidade de Valverde e chegou a unha casa pedindo e dixéronlle: ⁃ Marche, que eu non lle podo dar nada ! Chegou á casa doutra señora que tiña dúas criaturas xemelgas. A señora díxolle que non tiña nada para dar, pero ía botar unhas bolas no forno e que se esperaba daríalle delas. ⁃ Ben, pois espero- dixo o pobre. Esperou, a muller botou a bola no forno e deulle un pedazo, o pobre (que era Xesucristo) díxolle: ⁃ Mire, señora. Aquí hai xente mala e van ter un desengano. Colla por ese camiño arriba e non mire cara atrás e será salvada. ⁃ E as miñas criaturas? - díxolle a señora ⁃ Non se preocupe. Déixeas no camiño, que Deus, que ben as ve, xa gobernará. Entón el marchou e ela colleu por un camiño arriba pero sentiu un ruído, deulle un desmaio e quedou morta. Apareceu todo asolagado, pero as dúas criaturas aboiaron nun berce e salváronse. De aí vén o nome de Doniños. Adrián López Díaz
36 AS MOURAS Hai moitos anos vivían en Galicia, no resto de España tamén, os musulmáns que trouxeron do seu país cartos, moitas xoias. Moitas mulleres avaras encheron os petos de cartos e correron a escondelos nas covas. Anos despois os musulmáns foron expulsados de España e moitas mouras decidiron vivir nas covas onde esconderan os seus tesouros en lugar de abandonalos. Co tempo, as mouras , convertéronse en personaxes malignos que namoraban aos homes que pasaban polos bosques. Pechábanos dentro da súas covas, roubábanlles os cartos e escravizábanos O VOTO DE CHANTEIRO para toda a vida .
Durante a Idade Media estiveron a suceder en toda Lucía Romero López Europa unhas pestes e epidemias . Unha destas pestes afecta á rexión de Ferrol, no ano 1400. Morre unha morea de persoas e pensan que só poden salvarse coa axuda do ceo. A Virxe de Chanteiro era de grande devoción entre as vilas de pescadores da bisbarra. A capela desta Virxe, situada na punta das rías de Ferrol e Ares , era vista polos pescadores que saudaban á Virxe cos remos erguidos ó entrar ou saír das rías Nese tempo implórase á Virxe de Chanteiro a desaparición da peste. A peste desapareceu e as persoas da rexión, de Ferrol, Ares, Mugardos, A Graña…ofrecen candeas para alumear a capela e flores para colocar nas mans da Virxe. Esta flor típica sae no setembro, chámase flor da Virxe da Mercé. Cada ano o martes de Pentecostés renóvase o Voto á Virxe de Chanteiro e as xentes de Ares e Mugardos van, moitas camiñando , ofrecer o seu voto á Virxe e logo faise a romería trala misa, quedándose a xantar e festexando toda a tarde con gaiteiros, empanada e viño. Pablo Barbeito Estévez
37
Traballo de aula e casa. Na materia de música o mestre Xil e os nenos e nenas de cuarto curso de Primaria puxéronse a construír os seus particulares instrumentos (uns trinta instrumentos de percusión e corda que se converteron nunha das exposicións do colexio nesta última etapa lectiva). Ademais do premio de obter un bo resultado e un instrumento propio ao final do traballo o colexio recompensou ao mellor dos instrumentos. Tendo en conta as características musicais e técnicas así como o equilibrio cunha decoración e estética apropiadas, os profes de música e plástica decantáronse polas maracas-iogur de Claudia Fernández Vázquez. Parabéns a ela e a todos por esta xenial exhibición tecnolóxico-musical.
38 ¿Qué es la familia y el colegio? Sin duda, la herramienta esencial para hacer de nuestros hijos personitas de bien, personas con ética y moral, con principios, con educación y con valores. La familia intenta dar a sus hijos la mejor de las educaciones, poniendo en manos del colegio a su bien más preciado. Los profesores son, en sí mismo, la mano derecha de las familias. Profesores que con sus estudios, saber hacer y sobre todo su vocación, dan a nuestros hijos, junto a la familia, la base de lo que es la vida. María Vanesa Couceiro López (madre de Alejandro Montero Couceiro. 1º Primaria)
La familia y el colegio Bueno, empezaré por decir que la familia es importante para el ser humano, pero el colegio también lo es bastante. Desde la familia se nos enseñan los valores de la vida y el colegio nos ayuda a desenvolvernos en ella. Quiero hacer hincapié en lo importante que es llevar una coordinación entre casa y el colegio. He observado que en el mundo que vivimos, parecemos máquinas y aunque nos cueste asumirlo, así se lo estamos también transmitiendo a nuestros hijos. Vivimos en un mundo lleno de estrés. Si trabajamos, vamos contra reloj. Si somos dos, aún nos podemos compaginar, pero si somos familias mono parentales no hay tiempo que llegue. Trabajar y atender a la familia es, sin duda, complicado, pero lo hacemos. Alguna vez hay algún descuido y ¿quién lo paga? Casi siempre, la familia. Un ejemplo: - Hoy actúa mi hijo. - No puedo ir a verlo. - No puedo faltar al trabajo, bronca del jefe, no me cambian el turno, … ¿A quién le quitas la ilusión? La familia. En este caso a nuestro hijo o hija. No pasa nada, cuando lleguemos a casa le preguntaremos como le fue y nos lo contará, un beso y olvidado. Pero aunque nos lo parezca, no está olvidado. Quienes estuvieron ahí para mimarlo, escucharlo, enseñarle y hasta castigarlo, fueron los profesores. Los profesores son como sus segundos padres. Quién no ha dicho alguna vez en vacaciones… ¡Qué bien estabas en el cole! Yo muchas. Los profesores y profesoras, son personas como nosotros, con sus virtudes y sus defectos. Pero desde aquí quisiera hacer que reflexionemos un poco e intentar ayudarnos entre todos. Coordinados la familia y el colegio, poder realizar actividades conjuntas, salidas culturales, experiencias, festivales, juegos, deportes… Así, demostrar a nuestros hijos que nosotros también fuimos niños, que día a día seguimos aprendiendo y que ellos pueden ayudar, aparte de ser ayudados. Si lo hacemos todos juntos, la familia y el colegio, sin duda, tendrán mejor resultado. Padres y profesores, espero que el curso que viene, todos juntos, ayudemos a nuestros hijos a que se formen para así tener un futuro mejor. Por nuestros hijos e hijas. Julia López. (Madre de Nerea Fernández López. 4º Primaria)
39
Todos los años, nuestro alumnado puede disfrutar de una actividad que, dentro del horario escolar (y por supuesto, voluntaria), ayuda a ponerse en forma de manera lúdica. Durante este curso 2012/2013, desde octubre a mayo, casi noventa alumnos, disfrutaron de la actividad. Los martes acudieron los cursos de Educación infantil 4 años, 1º Primaria, 3º Primaria y 5º de Primaria. Los jueves, Educación Infantil 5 años, 2º Primaria, 4º Primaria y 6º Primaria.
Las actividades se realizaron en el pabellón Gómez Noya, en Caranza.
40
5º curso de Educación Primaria LOS CHISTES DE 5º
COLEGIO LUDY Mi pequeño colegio, mi gran familia… Mis mejores recuerdos allí estarán… * Empecé con dos años; llevo aquí toda mi vida… No quiero el momento de la despedida. * Llevaré mil recuerdos para toda mi vida ROMANCE DE LUNA y mi silla, algún día, quedará vacía… Cada día siempre espero * a la triste y oscura noche, Mi pequeño colegio, cuando sale su lucero, mi gran familia; los primeros estudios, el lucero de mis amores. * la base de mi vida… Cada noche, cuando aparece, * me recuerda tu dulzura, Algún día, mis hijos tus besos que no ceden… ocuparán, seguro, Para mí, tú eres la Luna… esa silla del cole * que yo dejé vacía… Todos los días sufro, porque siento tu ausencia. IRENE CAULA Y siempre que me sulfuro, destruyo mi resistencia. * Pero yo me relajo después, porque sé que volverás. Y sé que, por mucho que me enfade, TÚ siempre me querrás… AZAEL GÓMEZ
LOS PRESOS, SIEMPRE A SU BOLA… - ¿Tú, por qué estás aquí?- le pregunta un preso a otro. - Pues yo por lo mismo que tú…Porque no me dejan salir… IRIA. UNO DE JAIMITO… - Profe- pregunta Jaimito-, ¿tú me castigarías por algo que no he hecho…? - Pues claro que no, Jaimito… - Ahh…Pues, ¡qué bien, porque hoy no he he hecho los deberes…! OTRO DE JAIMITO Le dice su madre a Jaimito: - Pórtate bien, hijo mío, por favor…Cada vez que te comportas mal, a mí me sale una cana… Y Jaimito le contesta: - Pues buena debiste de ser tú…Porque, ¡ fíjate en la abuela…! ANDREA. ZOOLOGÍA MATEMÁTICA - A ver, niños…¿A que no sabéis qué animales tienen 3,14 ojos…? - ¡No lo sabemos, profe querida…! - Muy fácil: los PI- OJOS… COLMO COLMADO - Pepito, ¿ tú sabes cuál es el colmo de los colmos…? - Ahora no caigo… - Que un mudo le diga a un sordo que un ciego le está mirando… SORRY, WRONG NUMBER… - ¿Mª José,,,? - No, lo siento… Soy José María… - Más lo siento yo, por la llamada… Debí de marcar el número al revés…
LOQUILANDIA Se oye por el altavoz de un Aeropuerto: - Se ruega a los visitantes no tirar migas de pan en las pista…Los aviones bajan solos… LAURA.
41
NIÑO, CALLA Y COME… - Mamá, ¿por qué papá tiene tan poco pelo…? - Porque es muy listo. - Y entonces, ¿por qué tienes tú tan poco pelo…? - ¡Calla, niño y tómate la sopa…! SARA S. EL CHISTE MÁS MACARRA DEL MUNDO Entra un ladrón en la cocina donde estaba una pareja cenando. - ¡Manos arriba…! ¡Venga, quiero toda la pasta…! ¡Al punto…! - Tenemos poca pasta en este momento…- dijo, muy nerviosa, la señora. - ¡La pasta o aquí se va a armar una muy gorda…!- gritó el ladrón. Y entonces la señora abrió la alacena y sacó un paquete de macarrones… JERAY.
POLI
Había unha vez unha nena chamada Antía que vivía nun campeiro moi verde cos seus pais. A nena pasaba moito tempo xogando no campo e gustáballe moito a natureza. Un día, mentres xogaba, atopou un paxariño que caera do seu niño. Estaba perdido e non sabía voar porque aínda era moi pequecho. A nena colleuno e levouno para a súa casa. Púxolle de nome Poli e desde ese día foron moi amigos. A nena fíxolle un niño e púxoo ao carón da súa cama. Durmían xuntos todos os días. A nena DE POSTRE, UNO DE LEPE - ¿Sabes porque los de Lepe no llegan a la ca- tamén se ocupaba de darlle de comer. O paxariño foi medrando e aprendeu a voar. Ían xuntos a todas pital…? as partes. - No tengo la menor idea, Jorge… Un día, cando chegou o inverno, Poli e Antía - Porque, antes de llegar, ven un cartel que pone foron dar un paseo polo campeiro. De súpeto,un "Huelva" y todos se vuelven para Lepe… JORGE. grupo de paxaros coma Poli pasaron voando. Poli comezou a voar, xuntouse ao grupo e marchou con eles. Antía voltou á súa casa moi triste e chorando. Preguntoulle aos seus pais por que Poli marchara cos outros paxaros e a deixara soa. A súa nai explicoulle que algúns paxaros, no inverno, migran a outros lugares na procura de máis calor pero que na primavera voltaría xunto dela. Sara Dopico Amor
42
RINA
Ola, chámome Rina e son unha tartaruga. Nacín nunha praia de California. Agora vivo no Océano Atlántico. Que mala sorte a miña! Estes mares están cheos de lixo. Unhas compañeiras morreron comendo "plástico" ou papadas por outros animais. A miña viaxe é moi longa e nela atopei cantidade de problemas. O que máis afecta ás tartarugas son: as manchas dun material chamado "Petróleo" e unha cousa que lle chaman "Plástico" É moi probable que os meus irmáns, o meu pai e a miña nai morreran desta forma ou papados por outros animais. Oh non! Colleume unha rede. Ahh! Que medo pasei! Agora vivo nun lugar chamado "Aquarium Finisterrae" e encántame. Danme de comer e vivo con outros animais moi amigos meus. Eu son o centro de atención. Sácanme moitas fotos xa que son unha tartaruga xigante. Iria Alonso Soto
SOPA DE LETRAS
Atopa: ALDEA, BOLBORETA, FORNO, NENOS, SEIS, SULTÁN, PANTALLA, PENÍNSULA, VECIÑOS, CLAVE, PEQUENA e LETRAS. Poden estar en posición HORIZONTAL, VERTICAL, DIAGONAL E AO REVÉS. Azael Gómez Vergaz
NA CLASE DE FRANCÉS
43
BONJOUR ,LES ENFANTS! Empezamos a clase de francés co obxectivo de iniciarse no coñecemento do idioma e motivar ós alumnos para que se interesen por coñecer outras culturas. As linguas teñen que ser a porta ó descubrimento dun mundo externo do que formamos parte. A súa aprendizaxe é sempre enriquecedora. UN ,DEUX ,TROIS... Sempre reciben a clase de francés con ilusión.Tratamos de que sexa o máis amena posible,reforzando os contidos con actividades lúdicas, vídeos , xogos , cancións ou representando diálogos. MOI,JE PARLE FRANÇAIS Os idiomas non se aprenden dun xeito illado. A aprendizaxe a partires das linguas que xa coñecen resulta máis sinxela. Non esquecen a pronunciación da “ Ç” do francés ...xa a saben porque todos saben pronunciar ben Barça. Aprendemos le tréma ¨ no Nadal cando desexamos JOYEUX NOËL e ímonos afacendo a ver distintos tipos de acentos e varios na mesma palabra cando dicimos..Ma couleur préférée... OH,LÀ ,LÀ....... ¿Deberes? Buscar na casa ou no super “eau de toilette”, ver un anuncio de bombóns “Merci”, fixarse na selección francesa “les bleus” e ver que levan no escudo... ou falar de “Le cirque du soleil”. OUI,C´EST MOI..... Sen decatarnos e pouquiño a pouco xa sabemos presentarnos, intercambiar información persoal, construír diálogos, falar da familia e tamén algunhas cancións. CHAPEAU! A 3º pola ilusión coa que traballaron todo o curso. A 4º polo que axudaron ós compañeiros que estudaban francés por primeira vez. A 5º polo interese que poñen sempre e porque son moi participativos. Ós de 6º, que terminan no cole C 'est la vie!, seguro que aproveitan moi ben todo o aprendido e disfrutan moito máis da asignatura na ESO .O camiño xa o comezaron e con moi bo pé así que agora ...Adiante
ET À BIENTÔT!
44
6º curso de Educación Primaria
EL MISTERIO DE LAS SOMBRAS Era la hora de irse a casa. Pablo había salido del colegio y se encaminaba a su domicilio, cuando oyó que le llamaban: - ¡Pablo! ¡Espérame…! Quien lo llamaba no era otro que Marcos, su amigo y compañero de mesa, que venía corriendo hacia él. - ¡Por fin te alcanzo! Quería acompañarte a casa. Y así fue. Cuando llegaron al punto de separarse, cada uno se despidió del otro y se fueron a sus respectivos hogares. Lo raro fue lo que le pasó a Pablo… Él iba caminando, cuando oyó unos pasos que parecían seguirle. Se volvió…Nada, no había nadie. Siguió caminando y…Ahí estaba otra vez la sensación…Se volvió de nuevo: seguía sin haber nadie. Miró a su alrededor, pero lo único que veía era su sombra…¿Su sombra…? "No…¿En qué tontería estaré pensando…? Mi sombra no va a ser…", pensó Pablo. "Pero…¿ y si…?" Y echó a correr. Cuando miró hacia atrás, no creía lo que veía: ¡ su sombra le estaba siguiendo…! Continuó corriendo sin mirar atrás; pero, de repente, la sombra apareció delante de él y lo atrapó. - Ahora sabrás- dijo la sombra- lo que es tener que seguir e imitar a alguien durante años… Y entonces pronunció unas palabras extrañas e incomprensibles que hicieron que Pablo se durmiera. Cuando se despertó, se encontró en un mundo totalmente negro, raro y extraño. Se miró a sí mismo y entonces comprendió lo que había pasado: se había intercambiado con su sombra y había ido a para al mundo de la oscuridad. Todavía estaba pensando cuando el cuerpo le empezó a temblar y a moverse solo. Claro, ahora él era su propia sombra y tenía que hacer lo que ella (que estaba en el mundo real) hiciese. De repente, se encontró con alguien familiar: - ¡Marcos! - ¡Pablo! Así que también te han intercambiado. Bueno, mientras he estado aquí, he averiguado que las sombras nos han sustituido gracias al hechicero Sombríus, que les proporcionó conjuros para intercambiarse con nosotros y conquistar nuestro mundo. También sé dónde vive… - Pues venga: hay un hechicero que derrotar y un mundo que salvar… Cuando llegaron a la fortaleza, decidieron disfrazarse para entrar. Y así fue como penetraron en la guarida del hechicero y dieron con Sombríus, que no pudiendo imaginar quiénes eran las personas que tenía delante, les explicó su plan. Todo iba bien hasta que Marcos se cayó y se le descubrió la cara; aprovechando la distracción del hechicero, Pablo leyó las palabras mágicas, salvando al mundo de la invasión de las sombras. Por suerte y por desgracia, la gente olvidó lo ocurrido ese día. Digo "suerte", porque si no, iban a "flipar"; y "desgracia", porque no recordaron la velentía de los dos héroes y no les dieron nada. Aún así, Pablo y Marcos siguieron viviendo felices y pendientes de las sombras. JUAN VIGO
45
EL FANTASMA DE MIGRANDIA ¡Hola…! Me llamo Sofía. Os voy a contar la historia del día en que conocí al fantasma de Migrandia, mi pueblo. Todo empezó una tarde de verano, poco antes de las vacaciones… Ya se habían acabado las clases. Yo fui a dar el paseo que, normalmente, daba por el bosque; parecía una tarde normal…Pero yo no podía saber lo que me esperaba. Caminando, llegué a un lugar que nunca había visto: parecía una especie de muralla, sólo que estaba construida con árboles. Sentía mucha curiosidad; así es que me metí por un agujero que había visto y empecé a reptar. Al cabo de un rato, volví a ver la luz del Sol…Había atravesado la muralla. Al salir del agujero, me quedé sin palabras al contemplar aquella maravilla: había un prado enorme, repleto de flores y árboles; alcancé a divisar todo tipo de animales: caballos, perros, gatos, terneros, ovejas, ranas…¡Hasta había un lago con cisnes…! En el fondo de todo, existía un trozo que no tenía nada: la naturaleza allí parecía muerta; tampoco aparecían animales: sólo una pequeña cabaña que se caía a pedazos. Decidí ir a investigar; pero como era demasiado tarde, preferí volver al día siguiente, ya que era sábado y no teníamos clase. Esa mañana me levanté temprano para regresar al bosque. Llegué hasta el muro y lo atravesé. Al llegar al otro lado, me dirigí directamente a la cabaña. Al llegar, la puerta se abrió con un chirrido. Penetré en la cabaña. La madera crujía bajo mis pies. Ya había recorrido el pasillo y me disponía a abrir la puerta del fondo, cuando… - ¡Soooofíaaaaa…!- aullaba una tenebrosa voz. Yo di un salto. Haciendo un gran esfuerzo, respondí: - ¿Quién es…? ¿Quién anda ahí…? - ¡ Veeeen…veeen aquiiiiií…!- dijo la voz. Me armé de valor y me dirigí hacia el lugar de donde procedía la voz. Abrí la puerta pero allí sólo había una sábana flotando… - ¡¡¡UNA SÁBANA FLOTANDO…!!!- comencé a gritar. Entonces, el fantasma se acercó a mí y se metió en mi colgante… Pero eso es otra historia… SARA PAZOS
46 A RAÍÑA DOS LOBOS Hai moito, moito tempo, na antiga Grecia; vivía unha moza chamada Galia. Galia, vivía nun precioso palacio, xa que os seus pais eran os reis. Non tiña irmán, e ela, era o centro de atención. Unha noite, despois dunha discusión coa criada mailos seus seus país, marchou da casa e adentrouse no bosque. Pasaban as horas, ela estaba soa, no medio do bosque, cando escoitou un auveo, Galia asustouse e botouse a correr, pero atopouse cunha manda de lobos, quedou paralizada polo medo. Para a súa sorpresa, os lobos non a comeron, senón que a uliron e fixeron un círculo ao seu redor. Galia quedou durmida. Cando espertou estaba nunha especie de cova adornada con peles . Nun lateral había un traxe de peles de leopardo con plumas dalgún paxaro exótico. Os lobos púxeronlle o traxe, e de súpeto apareceu un enorme lobo branco: -Galia- dixo o lobo- a Terra nomeoute raíña dos lobos, tes o deber de protexernos, e para iso, tes que abandonar a túa vida de princesa. Galia quedou pensando se iso non sería un soño, pero respondeu: -Bueno…Está ben, quedarei convosco. Catro anos despois, Galia xa era unha muller adulta .Os lobos queríana e protexíana. Xamais volvería ao palacio. Sara Pazos Pita
UN AMIGO DE VERDADE Era o día máis chuvioso do mes de abril, nun pequeno pobo de Galicia, unha nena chamada Lucía miraba pola ventá. A nai de Lucía, chamába, o seu pai chegaba á casa. Sentaron a xantar. Lucía preguntou o que intentaba preguntar todo o día: -Podo ter un can? Todos calaron. Ao minuto dixéronlle que non. Lucía foise decepcionada ao seu cuarto. Un día novo comenzaba. Lucía saíu, para ir ao colexio. Cando volvía para a casa, Lucía encontrou un can precioso. Levouno para a casa. O seu pai non o queria alí, entón Lucía decidiu escaparse co can. Ao día seguinte Lucía fixo a maleta e foise con el . Pasaron polo monte ata chegar a un sitio onde se viron perdidos. Os pais de Lucía empezaron a buscala moi preocupados. Lucía seguía camiñando sen destino, o seu can escapouse e ela camiñaba sen rumbo. O can volveu á casa, e levou aos pais de Lucía xunto da nena. Cando Lucía os veu, correu cabo deles e abrazounos: Lucía podía quedar co can, pero ela debería ocuparse de todos os coidados do seu can. Lucía coidou a Rex ata que o can morreu. Helena Parada Leira
Roberto Vidal Bolaño
47
Roberto Vidal Bolaño naceu en Santiago de Compostela en 1950 e faleceu na mesma cidade en 2002. Foi un autor e actor de teatro galego, pioneiro da dramaturxia profesional en Galicia. Formou parte do denominado "Grupo Abrente" que, a partir da década dos 70, renovou e actualizou tanto a escrita como as representacións dramáticas galegas. Todas as súas actividades xiraron sempre, e en exclusiva, arredor do teatro: desde a creación do "Grupo Antroido", en 1975, até a súa compañía actual "Teatro do Aquí", pasando pola breve experiencia da cooperativa "Teatro do Estaribel". En 1978 deu o paso definitivo que levou ás xentes do teatro galego a se transformaren en profisionais, superando de vez a pantasma de "amador" que voara sempre sobre a historia do noso teatro. O seu traballo A súa produción está caracterizada polo compromiso co país e a lingua, a experimentación estética, e o diálogo coa tradición, tanto culta como popular, literaria e histórica, social e política. O feito de que Vidal Bolaño escribise para a súa compañía, coa urxencia que esixe a obrigada estrea anual e a atención dedicada ao texto espectacular, non foi atranco, en absoluto, para a calidade literaria dos seus textos dramáticos, nos que as resonancias de Otero Pedrayo e Valle Inclán transfórmanse en esmaltes que enriquecen a súa literatura e agasallan ao lector. A pesar de que xa nas décadas dos setenta e oitenta lograra diversos premios ("Abrente", "O Facho" e "Ciudad de Valladolid"), como aconteceu con outros integrantes do "Grupo Abrente", o recoñecemento artístico de Vidal Bolaño non se produciu até os anos noventa, cando a obtención de premios institucionais, galegos e portugueses ("Rafael Dieste", "Alvaro Cunqueiro", "Xacobeo 92", "Eixo Atlántico", "María Casares"...), normalizou tanto a publicación das súas obras como o seu coñecemento por parte da prensa e, en consecuencia, do público. A súa forte personalidade deixou unha profunda pegada nos dramaturgos máis novos, cuxas consecuencias se verán co transcorrer do tempo. A figura e a obra de Roberto Vidal Bolaño foron fundamentais na construción dun teatro nacional galego. Obras - A burla do galo ( 2000 ) · A ópera de a patacón ( 1998 ) · Agasallo de sombras ( 1992 ) · Animaliños ( 2003 ) · As actas escuras ( 2005 ) · Bailadela da morte ditosa ( 1992 ) · Cochos ( 1992 ) · Criaturas ( 2000 )
· Daquel Abrente ( 2003 ) · Días sen gloria ( 1992 ) · Doentes ( 1998 ) · Integral ( 2003 ) · Laudamuco, Señor de Ningures - Ledaíñas pola morte de meco ( 1977 ) · Mar revolto ( 2001 ) · O circo da medianoite. Maremia. As actas escuras ( 1997 ) - Rastros ( 1998 ) · Saxo tenor ( 1993 ) · Touporroutou da lúa e do sol ( 1996 ) - Perspectivas do teatro galego actual ( 2002 )
48 Anaco de texto de " Perspectivas do teatro galego actual” Se a perspectiva, ademais da arte de representa-los obxectos nunha superficie plana, é a capacidade para aprecia-lo aspecto que presenta un conxunto de feitos ou de cousas ó seren observados dende unha certa distancia, hei dicir que, a respecto do teatro galego actual e da complexa armazón de relacións que o fan posible hoxe e que con toda probabilidade han determinalo seu futuro inmediato, carezo desa distancia mínima, tanto no temporal coma no material, sen a que dificilmente nos é permitido abarcar conxuntos de tal natureza na súa globalidade. Dunha, porque forma parte do meu propio presente e ese presente é cambiante, diverso, complexo, susceptible de ser contemplado dende moi diferentes ópticas ou posicionamentos. E doutra, porque a miña mirada non só se dirixe a unha paisaxe en permanente transformación, que muda a cada pouco, e case sempre baixo o influxo de leis azarosas e imprecisas, senón que o fai dende dentro, dende un curruncho sen perspectiva. Inmerso, pola miña condición de autor, director, actor, productor, iluminador, escenógrafo, figurinista e público, nesa mesma paisaxe á que me pretendo achegar. Jaime López Garay
The strange twins
Instructions for travelling I love travelling because I like knowing new places and new people. Before travelling I always write a list of things I need, and I also buy a bar of chocolate or a packet of chewing gum for the flight. If I have a headache because of the flight, I usually take an aspirin, but I'm not afraid of flying. I'm always tired when I arrive at the hotel so my mum always advises me to rest. This year I'm going to travel to Brazil. I'm going to visit "Ipanema Beach" and "Corcovado". My mum told me that it's going to be an amazing trip that we will never forget. The End Laura FernĂĄndez RodrĂguez.
49
Prudence and Hilary, were two very pretty twins. Hilary was a good-looking girl, she was twelve years old and she was friendly and kind to everyone, so she had a lot of friends. Prudence was very, very unkind and bad-tempered, and she had no friends. She also was twelve, so Hilary and Prudence were strange twins, and all the village knew it. But Hilary was a good girl and she wanted to help Prudence to make some friends. Hilary's best friend, Alison, who was a very bad girl, didn't like Prudence. She was always saying that Prudence was ugly and very unkind to everybody in the village, because she wanted Prudence to cry. Hilary didn't know anything and she thought Alison was very good and kind. Five years later... Prudence (or Prue, like her friends called her), changed a lot in five years, she was like Hilary, and she had many friends. Hilary wasn't Allison's best friend anymore because she was bad, she didn't study, she said stupid things to the other girls and she didn't love her parents. So all the girls left her alone and she learnt to be good, like the rest. The End Elena RamĂrez Estraviz
50 6º SE DESPIDE…
Pero nos deja su imborrable recuerdo y su "hasta siempre"… ANDREA.- ¡Adiós, cole…! Te echaré de menos. Nunca te olvidaré. He estado aquí desde los tres años y sólo me voy a llevar buenos recuerdos. Has sido para mí el mejor colegio del mundo. Tienes los mejores profesores, aunque te machaquen más que otros… TKM ("Te kiero mucho"). DIEGO.- Hasta luego Colegio Ludy. He estado mucho tiempo y he pasado aquí muchas cosas buenas. He conocido a mucha gente y a muchos amigos. Yo pienso que este colegio es el mejor del mundo y de repente me voy y nunca lo olvidaré. Muchas gracias a todos los profesores, incluso a los que no he conocido. Muchas gracias por hacer que el Colegio Ludy sea el mejor colegio del mundo. BELÉN.- Adiós, Colegio Ludy…Os visitaré el tiempo que pueda. Os deseo que paséis muy buenos momentos como lo pasé yo con vosotros. TATIANA.- Aunque me vaya y, a lo mejor, no nos veamos más, nunca me olvidaré de los malos y buenos momentos que hemos pasado juntos. En el fondo, nunca me separaré de vosotros…¡Adiós, os echaré de menos! SAMUEL.- En este colegio he vivido momentos especiales; pero hay uno que destaca: la infancia. Colegio Ludy, nunca te olvidaré, ni por lo bueno , ni por lo malo… Te echaré de menos. LAURA.F- He estado en el Colegio Ludy desde que tenía un año. En las aulas del Colegio Ludy me salió mi primer diente y aprendí mis primeras palabras… ¿Cómo olvidarlo…? DAVID.- Querido Colegio Ludy: Aquí he vivido muchos momentos; pero todos tienen un recuerdo. Te voy a echar de menos…¡Hasta pronto, Cole…!
MANUEL R.- Para mí, es el mejor colegio. Llevo aquí desde la guardería. Me ha gustado todo: profesores, compañeros, asignaturas… en especial, Miguel, como profesor; conversación de inglés, como asignatura etc. Va a ser muy difícil no acordarme de este colegio, con sus fiestas, etc. Me da mucha pena irme. Pero, algún día, volveré. DANIEL BRAVO.- He vivido muchas cosas en este colegio. Lo he pasado muy bien y muy mal. Ahora, con mucha pena, toca despedirse. Volveré en la fiesta de Navidad, en la de fin de curso…Adiós, Colegio Ludy. ERÍN.- Adiós. Gracias por juntarme con Elena R. Aunque no me gusta venir al cole, os echaré de menos por todos los buenos momentos que he vivido. LAURA C.- Hola a todos. Os he hecho este piropo para que sepáis que, desde guardería que llevo aquí, os he querido mucho, os he amado, os he tenido cariño… Os echaré de menos; me va a costar separarme de vosotros: sois los mejores compañeros y profes que puede tener una persona. Gracias por todo lo que habéis hecho por mí, por cuidarme. CELIA.- Adiós, Colegio Ludy. He pasado aquí buenos y no tan buenos momentos. Llevo desde los tres años y nunca olvidaré estos años pasados en el colegio. Nunca olvidaré a estos profesores que siempre nos han ayudado en todo lo que necesitáramos. Y, sobre todo, nunca, nunca olvidaré a mis compañeros. En cada paso, te vas haciendo más fuerte. Sólo me falta decir: ¡Adiós, Cole Ludy! ¡Jamás te olvidaré! HELENA.- Para mí, el Colegio Ludy es el mejor cole del mundo. Aquí he tenido muy buenas amigas, las mejores; los mejores profes y, sobre todo, el mejor colegio y la mejor guardería. Te quiero mucho, Cole Ludy. SARA.- Desde pequeña, siempre he leído cómo se despiden los mayores, pero no creía que me tocaría tan pronto, ni que fuera tan difícil despedirse del Colegio Ludy. Echaré en falta a Teresa, por aguantarnos tantos años; a Manuel, por sus consejos; a Miguel, por hacer que las clases llegaran a ser divertidas; a Pepi, Manoli, Teté… y a todos los demás. Doce años se pasan volando…¡¡Te voy a echar de menos, Colegio Ludy!!
ELENA.- Hola por última vez, Colegio Ludy. Lo único que quiero es darte las gracias por todo lo que has hecho por mí… Porque, cuando llegué, era una niña antipática con los demás e irresponsable, y, desde entonces, gracias a ti, he mejorado mucho. Esto se lo agradezco en especial a todos mis tutores, porque me han ayudado todo lo posible. Y, por último, darle las gracias a este maravilloso cole por ayudarme a ser la que soy ahora y a seguir un buen camino en la vida. IVÁN.- Adiós, cole Ludy, os echaré de menos a ti y a todos los profesores. Se acaba Ludy…Siempre lo recordaré. Echaré de menos las bromas de Manuel, las películas de Miguel y las broncas de Teresa. Adiós… JUAN.- Bueno, tarde o temprano, tendría que irme del colegio y ese momento es la peor de mis pesadillas. Por eso voy a añorar este colegio y cada uno de los momentos y segundos que he pasado aquí. Antes de irme, quería decir que este colegio es el mejor y que siento irme de él. ANTÍA.- Adiós, Colegio Ludy. Eres el mejor colegio de todos los del mundo. Me gustan los profes, aunque…cuando nos riñen, no "mola" nada. Me gustan las fiestas porque son muy marchosas… Vamos, ¡que me gusta todo…! Te echaré mucho de menos. Y a los profes y todo. Adiós, con muchiiiiiísimo cariño. JOEL.- Adiós, Colegio Ludy. En estos años, me lo he pasado muy bien con los compañeros, los profes y las actividades que hacíamos. Estoy triste porque no me quiero ir. Pero la vida es así…Se me hicieron muy cortos estos años. ¡Siempre te recordaré, C. Ludy…! JAIME.- Adiós, Cole Ludy, me lo he pasado muy bien estos últimos años. Excursiones, acampadas… Y cada una es una nueva aventura: conocemos a nuevas personas, exploramos nuevas rutas, etc. Me lo pasé genial esta época en el colegio. Adiós, Colegio Ludy: os echaré de menos… MARÍA.- Adiós, cole. Te echaré mucho de menos. He pasado muy buenos momentos en estos años que he estado aquí. Echaré de menos a los profes, a los alumnos y a todas las cosas de este colegio. Es el mejor colegio de todos…
8º Y EL CINE
51
Siempre al borde del infarto y las descomposiciones, a prueba de formatos, llega la más marchosa de nuestras secciones… As usual, no vale picarse… Iván, Diego y Joel…..DOS HOMBRES Y MEDIO. Laura F……UN PRÍNCIPE PARA CORINA. Juan pone un control...SÁLVAME DE LUXE. 6º en ajedrez………......SÁLVAME DIARIO. Erín y Elena R………...DANCE ACADEMY. Iván en la piscina............ALBÓNDIGAS EN REMOJO. Los niños de 6º…….....LOS MISERABLES. Las niñas de 6º……...JÓVENES Y BRUJAS. Miguel, enfadado…......DESTINO FINAL 3. Juan si no traes los deberes...¡MAMMA MÍA! David y Samuel…....LA QUE SE AVECINA. 1ª clase de la mañana………---AMANECER. Samuel, David y Daniel................LOS TRES MOSQUETEROS. Laura F. y Laura C…......ETERNAMENTE AMIGAS. La letra de Iván y de Diego….....EL CÓDIGO DAVINCI. X*** y Joel……....TENGO GANAS DE TI. La clase de 6º…….CON EL CULO AL AIRE. Los de 6º, corriendo….....FAST & FURIOUS. Los exámenes finales …SACARY MOVIE 5. Aprobar todo…..GRANDES ESPERANZAS. Las vacaciones.........EL LADO BUENO DE LAS COSAS. Aprobar sin estudiar….........LO IMPOSIBLE. 6º acaba la primaria.... LO QUE EL VIENTO SE LLEVÓ. Y así sucesivamente..........El curso que viene, más…
52 Aprender a utilizar o ordenador e chegar a usalo para aprender Non é preciso lembrar a importancia das Tecnoloxías da Información e da Comunicación (TICs) no proceso de ensinanza – aprendizaxe. Porén, para facer bo uso das TICs nas aulas, cómpre primeiro aprender a usalas. A actividade “Informática e Ordenografía” pretende encher este baleiro no ensino regrado, cubrindo diversos aspectos básicos relacionados con elas: dominio de hardware e software, termos informáticos, Internet… Bo exemplo das Tecnoloxías da Información e Comunicación, foi a asistencia do alumnado de Educación Primaria a unha videoconferencia co Loro Parque (Tenerife), onde nos contaron os traballos que están a realizar no salvamento de tartarugas mariñas en perigo.
53
54 Fiesta de fin de curso 2012/2013 El pasado 29 de mayo, celebramos en nuestro colegio la ya clásica fiesta de fin de curso. Por la mañana recibimos una agradable visita, el alumnado dde 6º de Primaria del Colegio atios de Valdoviño, con el que realizamos una jornada de convivencia y nos presentaron su obra de teatro: “ A herdanza da tía Roxelia” Como siempre, nuestro aforo se quedó corto y hubo gran expectación en torno a las actuaciones de los niños y niñas de la casa.
En las fotografías vemos al alumnado de Educación Infantil, Primaria y la actuación de danza moderna de los más pequeños. A la izquierda, nuestra directora con el Colegio Atios.
E
xcursións
55
E rematamos o curso de viaxe. Os alumnos e alumnas de 2º e 3º ciclo da Primaria acamparon do día 20 ao 22 de Xuño no Albergue “Os Biocos” (Ourense).
Os de Infantil, primeiro ciclo da Primaria e algún dos demáis ciclos viaxaron ata o concello de Ortigueira onde , no val do Mera coñeceron de preto ás xentes e ós animais da “Granxa do Souto”.