C
OMPA
43
1
COLEXIO LUDY XUÑO 2018
2
VUESTRO COMPA OS SALUDA
Queridos Compas:
Un curso más, todos y todas juntos al anunciar la llegada
del verano, nos alegramos de este feliz reencuentro…
Encantados de la vida estamos… ¿Cómo no íbamos a sentirnos
felices de ser padres y madres de este juego de talento y de ingenio que es nuestra revista, mitad espejo de nosotros mismos y mitad telescopio desde donde contemplar el universo de una infancia tan rica en inventiva, que hace de la amistad y la solidaridad- del Amor, en definitiva-una doble bandera para la patria de los futuros hombres y mujeres, en estos años de aprendizaje y de progreso…?
Somos afortunados: nos sentimos amados y por ello brillamos
en este emocionante principio de aventura. Vamos, dadnos la mano, prestadnos vuestros ojos y empezad a leer.
Si COMPA logra una sonrisa en vuestros rostros, un latido en vuestro
corazón y un pensamiento nuevo en vuestra incalculable inteligencia y sensibilidad, nos daremos más que por satisfechos…
Adelante, adelante… Estáis en vuestro palacio de verano…
Besos, abrazos, caricias, carantoñas y arrumacos para tod@s... Compa, 2018
3
ÍNDICE - Saludos de Compa ........................................................ 2 - Fin de curso en la Escuela Infantil ............................. 4 - Educación Infantil 3 años: ....................................................... 6 Mi juguete favorito El juego e Educación Infantil Los oficios (3,4,5 años) - Educación Infantil 4 años: “ Un amigo para ti” ............... 10 - Educación Infantil 5 años: Nuestros cuentos favoritos ...... 12 - 1º de Educación Primaria. ...................................................... 14 - Las plantas - ¿Qué es el cole para ti? - 2º de Educación Primaria. ..................................................... 20 - Piropos a las familias - Cuentos - 3º Primaria. .............................................................................. 23 - Un piropo para mi cole - Cuentos. - 4º Primaria ............................................................................... 26 - Cuentos. - Chistes. - 5º Primaria. ........................................................................... 29 - Maquetas - La marea negra - Man - As pedras de Muxía - Cuentos - 6º Primaria. ..................................................................... 36 - Trabajo Parlamento Galego. - Empresa Nacional Bazán. - Cuentos. - Poemas - Trabajo Dani Ríos - Sexto y el cine. - 6º se despide. - La memorización en el estudio. .............................................. 53 - La biblioteca. El principito. ........................................................ 54 - Letras Galegas. ......................................................................... 56 - Mi aportación. Reflexión de una madre. ......................... 57
4
Escola Infantil
Chegamos á fin do curso 2017/18 moi contentos/as, cheos de novas experiencias, novos amigos/as e, sobre todo de fermosos momentos para a lembranza. Xa somos un pouco máis independentes; nin cueiro, nin chupete, xantamos soíños...e moitas máis cousas! Neste mes de Xuño chegou o momento de despedirnos dos nosos nenos/as maiores. Ainsss... Celebrarémolo por todo o alto cun festival de Gradación e unha xuntanza coas familias. Que emoción e nervios! Foi un ano fantástico, tanto na relación cos nosos nenos/ as como no traballo. Formamos un gran equipo! Felices vacacións!
5
6
Educación Infantil (3 anos)
MI JUGUETE PREFERIDO Noel: Gatuno de los pijamas que va en coche. Lalo: la pistola. Nahir: Fafababy que tiene un pijama de conejito. Rayan: un pez y un coche. Dani: el coche rojo. Icía: Maca (muñeca) que tiene un vestido de tarta y juego a su cumpleaños. África: Pepa pig. Samir: Bob esponja que juego con él a las escondidas y los soldados. Rubén: los Angry, los lanzo con la catapulta para tirar torres. Daniela: Los ponys. Gala: El bebé Lia, juego a papás y mamás. Adrián: Un dinosaurio. Asier: Tren que va a Madrid. Thiago: Spiderman porque tiene telas de araña. Borja: Spiderman porque es el mejor porque escala O XOGO NA EDUCACIÓN INFANTIL O xogo na Educación Infantil é imprescindible non só pola súa evidente función lúdica senón tamén pola súa contribución ao desenvolvemento normal do neno e da nena nesta etapa. Os nenos e as nenas desenrólanse ao través do movemento. O xogo libéraos de tensións emocionais, por isto hai que ser consciente de que o xogo ten un gran significado para o san desenrolo do neno/a. O xogo é a principal canle de comunicación dos nenos/as xa que desde que nacen e a súa principal linguaxe.
con su telaraña. Alba: Mi juguete preferido son los pin y pon. Me gusta el parque de atracciones que me lo regalo los reyes magos. Los pin y pon se llaman abuela Carmiña, Sara, José, Uxi. Sara: Dudú, le cuido , le doy de comer galletitas de gato, es una gata y la paseo en el carro por la calle. Manu: Una guitarra eléctrica, me gustan los botones que tienen música la toco en casa con papá. Aria: El cole, juego con las letras. Dana: Lola(muñeca) tiene un vestido de que fue su cumpleaños, juego a los bebés. Marwua: El pony y lo peino. Eric: Me gusta la rueda de las letras, gira y los coches. Alicia: Los ponys. Melody: Skay de la patrulla canina.
Co xogo desenrolan a linguaxe, a intelixencia emocional, a autoestima, a intelixencia racional, o estudo do corpo, a súa personalidade e a súa relación cos demais e co medio. É por iso que na aula de tres anos o xogo cobra moita importancia. Para poder levar unha orde e poder facer todas as áreas posibles do neno/a organizamos os xogos por recunchos. Na nosa aula temos o recuncho da plastilina para modelar, a cociña , os bebés, o maletín de doutor, os animais, a biblioteca, os coches e as estradas, os crebacabezas e os pinchos, as ferramentas, as pezas de construción de diferentes tamaños, a música…….e algún máis que sempre
improvisan e crean eles/as . Ademais dos recunchos da aula, o xogo continúa no espazo do tempo de lecer cheo de movementos e liberdade de expresión e no ximnasio na hora de psicomotricidade onde os xogos son de tipo motor. Aquí queda reflectido o xogo na clase e queriamos tamén ter unha mostra dos xogos e xoguetes preferidos para eles/as na súa casa. Isto só pretende ser un resumo e á vez un recordatorio da importancia do xogo en todos os nenos e nenas de todas as idades. Elena Ramos
7
8 OS OFICIOS ( 3/4/5 anos) Neste último trimestre os nenos e as nenas de Educación Infantil estiveron a aprender os oficios. Pareceunos un tema moi interesante xa que está en contacto directo coa súa vida cotiá. A miúdo escoitan que os nenos e as nenas van ao colexio e os pais e as nais aos traballos; pero deses comentarios xorde o interese de querer saber que é un traballo, para que serve, cal é o traballo dos meus pais… entre outras cousas. Ao través dos oficios os nenos entran en contacto con personaxes representativos de cada profesión dunha maneira práctica e divertida, coñecendo parte da súa cultura e tamén dos avances que pouco a pouco foron chegando. Foi marabilloso contar coa colaboración dalgúns pais que viñeron a falar da súa profesión. Tamén o pasamos xenial con actividades como: o circuíto de educación vial, escribir coa máquina de escribir e coa pluma, plantar a nosa flor… Quero pensar que nun futuro próximo os nosos nenos e nenas poderán chegar a ser uns grandes profesionais, escollan o oficio que escollan, sempre loitando polo seu soño.
9
Educación Infantil (4 anos)
10
QUE É UN AMIGO PARA TI? •
Aroa: Bonecos, persoas ou animais cos que podo xogar. Tamén podo compartir.
•
Marco: Un amigo é un can porque xogo a buscar paus. O meu can chámase Bambú.
•
Raúl: Un amigo é un neno ou unha nena con quen xogo á pelota.
•
Erika: As miñas amigas son Susana e Icía porque con elas sempre xogo ás bonecas e a nais e a pais.
•
Yasmine: Un amigo é un can porque sempre xoga comigo no parque.
•
Unai: Unha amiga é a miña cadela Nana porque xogo con ela e corre moitísimo.
•
Inés: As miñas amigas son Yasmine e Aroa porque xogo con elas no patio. Tamén Ricardo é amigo meu.
•
Susana:As miñas amigas son Erika e Marco porque xogo con eles.
•
Mario: Un amigo é un neno con quen podo xogar no patio. O meu mellor amigo é Ricardo.
•
Ricardo: Un amigo é Carlos e Mario porque xogo con eles á pelota.
•
Ethan: Un amigo é Carlos porque é moi guapo.
•
Carlos: Para min un amigo é un can porque levámoolo dar un paseo e pasámolo xenial. O meu can chámase Nevas.
•
Icía: Un amigo é un boneco porque sempre xogo con el.
A amizade é un dos aspectos máis importantes da vida desde a infancia ata a idade adulta. É esencial para o desenvolvemento emocional e social dos nenos. Nas interaccións cos amigos, os nenos aprenden a comunicarse, a cooperar, a arranxar problemas e a tomar decisións. Non podemos esquecer que o ser humano é un ser social por natureza. Para rematar, dicir que foi fermoso ver que aínda que o concepto de amizade non o tiñan claro, nos lles impediu saber as claves de cómo deben coidar aos seus amigos e amigas. Para eles a amizade é diversión, apego, cariño… e por iso non só pensan en persoas senón tamén nas súas mascotas e bonecos preferidos.
11
12
Educación Infantil (5 anos)
OS NOSOS CONTOS FAVORITOS Ao longo de toda a etapa da Educación Infantil os contos ocupan unha parte importante do día a día na aula. As razóns polas que se converte nun instrumento tan valioso nestas idades son moi variadas. Ao través deles os nenos e nenas identifícanse coas situacións das historias, e recoñecen nos personaxes as súas propias emocións; coñecer o que vai ocorrendo ao longo da historia e o seu desenlace, axúdalles a afrontar os seus retos e medos, cunha sensación de maior control. Os contos son algunha das bases para o desenrolo intelectual dos nenos e nenas. Ao contarlle unha historia podemos lograr que entendan as cousas con máis rapidez. Estimulan a súa fantasía, a memoria e, por suposto, o desenrolo da linguaxe e da súa expresividade. O momento de lectura do conto convértese para os nenos/as nun momento de desfrute e relaxación. A súa curiosidade por saber que historia esconde ese conto, fai que se concentren, que aprendan a escoitar e a ter paciencia. Os nenos/as teñen sempre contos favoritos, os que nunca se cansan de escoitar, xa pode ser porque se identifican coa súa historia, porque lles fan rir, porque traballan valores que lles producen interese,… ademais repetir o relato unha e outra vez produce nos nenos e nenas unha sensación de seguridade. A chegada dun conto novo á aula, sempre é un momento de ledicia. É emocionante saber que hai unha historia nova por descubrir. CADA CONTO É UN TESOURO!!
13
14
1º de Primaria
AS PLANTAS Durante o terceiro trimestre, desde a clase de 1º de Primaria, aproveitando o tema de C. Naturais sobre “As plantas” e a chegada da primavera, puxémonos a plantar sementes de flores, coidámolas durante unha tempada, regándoas e poñéndoas ao sol. Comezaron a saír e a medrar, dando lugar a unhas plantas preciosas, que cada un e cada unha levamos para a casa. Moi ledos traballamos neste proxecto, sobre todo, vendo día a día o resultado!!!!
15
16 ROA: Para min o cole é traballar e portarse ben. TAHER: É para xogar e aprender. SARA: Gústanme as Matemáticas e encántame nadar.
Que é
o cole
para ti
pásoo ben. LAURA: Gústame moito o Cole Ludy, e ter amigos e amigas para xogar con eles. ANXO: O cole para min é guai.
SHARON: Para min o cole significa conseguir amigos e divertirse.
IAGO: Encántanme os profes, aprender e divertirme.
ALBA: Para min o cole é fabuloso, porque me gusta ter amigos e estudar.
DANIEL: Gústame pintar e ir ao comedor con Mateo.
AZAREL: Gústame o cole, porque leo e poido facer amigos. DARÍO: Gústame ximnasia e sociais. INASS: Gústame facer restas e sumas levando. MATEO: Gústame xogar cos meus amigos Martín e Efrén ao fútbol. DANIELA: O Cole Ludy é xenial porque é moi guai.
MELANIA: Para min o cole é guai e chulo. ÁNGEL: Un sitio moi grande onde coñezo moitos amigos. CARMEN: Un sitio onde aprendemos, xogamos, divertímonos e queremos moito aos profes. ARI: Unha casa grande con xogos e actividades. MARTÍN: O cole para min é fabuloso, por tódolos meus amigos.
CARLA: É un edificio xigante onde aprendo un CAROLINA: No cole montón. teño moitos amigos e divírtome con eles. EFRÉN: Vou ao cole, teño moitos amigos e
?
RELATOS DE 1ยบ
17
18
19
20
2º de Primaria
PIROPOS A LAS FAMILIAS ZULIANA.- Mi familia es la mejor del mundo LÍA.- Dedico esto a mi familia. Todo es fantástico a su lado, no sé qué haría sin ellos. ¡Son los mejores! ANÁIS.- Mis padres son muy buenos porque son amables y no tienen ningún defecto. BRANDÁN.- Mi familia es perfecta, me quieren mucho. DAVID.- Mi familia es perfecta y guapa. JAVIER.- Mi prima es guay porque siempre estamos jugando. Algunos findes a la Play, a matar monstruos...
DYLAN.- Mamá es buena. Me ayuda y la quiero mucho. ALEN.- Mi familia es muy buena. GABRIELA.- Mi prima es guay y amable. DANIELA G.- Mi familia es para toda la vida. También me quiere mucho. PEÑA.- Para mí la familia es... ¡Muy guay! DANIELA M.- Mi familia me encanta porque siempre me ha apoyado en las buenas y en las malas. DANIEL G.- Mi familia es muy buena y me quiere mucho y yo a ellos también.
MIGUEL.- Mi familia es especial porque me HADASA.- Mi familia es guay. ayuda a hacer cosas y hago cosas con ellos siempre. Y me llevan de viaje. YAIZA.- A mí me encanta mi familia porque me tratan muy bien, a pesar de que mi MARÍA.- Mi familia para mi es lo mejor y la abuelita está enferma la cuido mucho para quiero. que se mejore. DANIEL C.- Mi familia es súper guay, la quiero mucho.
NAIA.- Mi familia es súper divertida y muy guay.
SARAY.- Sois la mejor familia y os quiero mucho. Mi hermana es la mejor.
ENEKO.- Me lo paso súper bien con mi primo.
LEO.- Mi familia es la mejor. Mis primos son SABELA.- Mi familia es la mejor porque los mejores. siempre me da regalos. DIEGO.- Mi familia es muy guay y buena. La quiero mucho.
GAIZCA.- Mi familia es buena y mala a veces.
RELATOS DE 2ยบ
21
MIGUEL BARREIRA
DIEGO BARREIRO
22
LÍA VÁZQUEZ
3º de Primaria EL TREN MÁS RARO DEL MUNDO
CUEN
23 TOS
- Hola, soy Timi. Mañana iré en el tren Chant, un tren nuevo de China. Nada más llegar al tren, vi a un gato que me saludaba. Pensé que era uno de esos gatos chinos de plástico pero luego se movió y ya vi que era de verdad. Al entrar en el camarote me encontré una nota con unos números escritos: 662712433 - ¿Qué será? ¿Una contraseña? Mi madre es buenísima en descifrar contraseñas, podría preguntarle. Al día siguiente, por la mañana exploré un poco el camarote y encontré una puerta muy extraña, para abrirla había que saber un código secreto. Entonces me di cuenta que debían ser los números que encontré el día anterior. Fui escribiendo uno a uno y se oyó un ruido muy fuerte y a continuación una voz me dijo: -CORRECTO, PUEDES PASAR. Me puse contentísimo y entré. Dentro estaba el gato que había visto el día anterior y al verme me dijo: - Enhorabuena, eres un niño muy listo. Podrás ir al mejor colegio del mundo, el COLEGIO LUDY. Me quedé helado sin saber que decir.
Mateo López
LOLA Y EL GLOBO
Érase una vez una niña llamada Lola que tenía ocho años y vivía en Ferrol. Un día estaba jugando con un globo en su habitación, cuando se le ocurrió una idea: le dibujaría una cara muy bonita con rotuladores de tinta permanente. Se puso a dibujar la cara con mucho cuidado y cuando acabó sucedió algo sorprendente, el globo cobró vida y se puso a hablar. Lola dio un salto enorme con el susto. - Pe...pero estás vivo y has hablado. -Sí. -¿Cómo te llamas? - Me llamo Carla. -Yo soy Lola ¿Quieres ser mi amiga? - Vale, ¿podemos jugar a algo? Y las dos jugaron mucho tiempo hasta que la madre llamó a Lola para cenar. El globo le dijo a Lola que no podía decirles a sus padres de su existencia y Lola le prometió que no diría nada. -¿Mejores amigas para siempre, Lola? -Vale, te esconderé en mi armario. -De acuerdo, con una condición, que una vez al día me eches un poquito de aire para no desinflarme. - Así lo haré. Lola se fue corriendo a cenar muy nerviosa y contenta por todo lo que le había pasado.
Lola Dopico
24 A MOA MALVADA
Pola mañá estaba comendo unhas galletas con leite, cando de súpeto comezou a doerme
moitísimo unha moa. Fun correndo para o baño e vin, no espello, que a moa tiña un furado tan negro , que parecía a entrada dunha cova. Volvín á cociña disimulando para que a miña nai non se enterara, se non estaría unha boa temporada sen tomar larpeiradas.
Entón vén Rigs, o meu mellor amigo e dime se quero ir á súa casa durmir. Eu dígolle que
si, así poderei esquecer a dor da moa. Alí practicamos un pouco cos patíns, mentres os pais de Rigs ven as noticias no salón que, como sempre estaban a falar de Donald Trump.
Os pais de Rigs ofrécenme larpeiradas e teño que dicir que non. Noto que teño un bulto
enorme na meixela, míro no espello e era un tremendo flemón por culpa da moa. Xa non podo máis. Póñome a debuxar un pouco para esquecer pero nada. Imos durmir e ao día seguinte, cando nos erguemos noto que xa non teño o flemón e a dor desaparecera por completo. Ben!!!!!
Lois Rivas IRENE E O COLEXIO
Había unha vez unha nena que se chamaba Irene e non podía ir ao colexio porque a súa
familia era moi pobre. Aínda así os seus pais esforzábanse para que aprendera a ler e escribir. Un día a nai pediulle a Irene que fora ao bosque co seu irmán Álvaro para buscar careixóns, framboesas e cereixas.
Irene estaba recollendo uns careixóns cando escoitou uns pasos detrás dela. Irene escapou
correndo detrás duns arbustos. Cando viron que era unha muller saíron e preguntáronlle quen era. Ela dixo que se chamaba Celia e que sabía todo da vida de Irene e da súa familia e que Irene tiña unhas gañas moi grandes de ir ao colexio e facer amigos.
Celia díxolles que a partir do día seguinte, poderían ir ao colexio todos os días. Os nenos
quedaron moi abraiados pero antes de que puideran preguntar nada, a muller desaparecera por arte de maxia.
Ao día seguinte a nai espertou aos nenos e díxolles que se vestiran rápido para non
chegar tarde ao colexio.
Sabedes por que pasou iso? Pois que Celia era moi rica e deulles moitos cartos aos pais
de Irene e xa non eran pobres.
Irene fixo moitos amigos no colexio e aprendeu moito.
Irene Rodríguez
PIROPOS AL COLEGIO LUIDY
25
Daniela
Mateo López
Mateo Cotovad
Me gusta el cole Ludy porque
Me gusta el cole Ludy porque
Sencillamente, es el mejor
en él están todos mis amigos,
tiene el mejor profesorado del
colegio del mundo.
es un colegio pequeño pero
mundo.
muy divertido. Me lo paso genial
Alex
jugando en el recreo, haciendo
Diego
Aprendemos mucho y nos
obras de teatro y también
Mi cole es un libro gigante,
divertimos también.
cuando vamos de excursión.
los primeros amores,
¡Es un cole genial!
un mundo por delante.
Byron Me gusta el cole Ludy porque
Fátima
Yerai
en él tengo muchos amigos y
Me gusta el colegio Ludy
Voy a Ludy desde los cuatro
aprendo muchas cosas para
porque paso muy buenos ratos
años y me gusta mucho porque
el futuro. Además me lo paso
con mis amigos.
me divierto con mis amigos,
muy bien con mis amigos en el
aprendo mucho y mi profesora
recreo.
Gabriel
es muy buena y me enseña
Me queréis mucho y yo os
mucho.
quiero también. Siempre vais a estar en mi corazón.
Elena Me gusta el colegio Ludy
Enzo
porque es un colegio pequeño
Lugar donde yo aprendí
y todos los profesores son muy
Lola
muchas cosas gracias a ti.
cariñosos conmigo.
Me gusta el cole Ludy porque
Colegio me haces muy feliz.
gracias a él tengo muchos
Te llevaré siempre en mi
Samuel
amigos.
corazón.
Hacemos muchas cosas y
Gracias por existir.
aprendo mucho.
En el colegio Ludy todos los
Alba
Lois
profesores están muy atentos a
Me gusta el colegio Ludy
Me gusta el cole Ludy poque
todo lo que pasa.
porque los profes son los
me lo paso muy bien en las
mejores.
clases de dibujo, educación
Irene
Sara
física y piscina.
Los profesores son muy buenos
Ismael
y bromistas.
El cole ludy no es un colegio, es
Iris
una familia.
El colegio Ludy es muy guay
Aitana
porque enseñan muy bien y los
Me gusta el cole Ludy porque
Marco
me enseñan muy bien y
Todos los profesores del colegio
aprendo mucho.
son muy buenos.
profes son muy buenos.
26 Un inglés y un español estaban en un barco. El inglés se cayó y dijo:”help, help”. Y el español le contestó:”Help” no tengo, pero si quieres te dejo champú. Sara ¿Cómo se llama un café salido de la cárcel? -“Expreso”. Germán ¿Qué le dice un zapato a otro? -Qué vida tan arrastrada tenemos. Noryeth. Un policía atrapa a un preso y éste se cae. El policía le dice: -Te ha caído todo el peso de la ley. Gabriel. ¿Qué le dice una caracola a otra? -¿Qué tal está el mar? Alejandro. ¿Qué le dice una uva blanca a una negra? -¿Te has puesto morena al sol? Daniel. Le dice un limón a otro:”Espera” Y el otro le responde: -No, soy un limón, no una pera. Elisa. ¿Qué le dice una barra de pan a otra? -He conocido a una “a-miga”. Andrea
4º de Primaria Una pera está en la parada del bus y llega un plátano y le dice: -Señora, ¿ usted desde cuándo espera? Y le responde: -Desde que nací. Miriam. Germán le dice a Raquel: -¿Verdad que no se puede castigar a un niño si no ha hecho nada? Y Raquel responde: -No, claro. Y Germán dice: -Genial, porque no he hecho los deberes. Antía. Había una vez tres hermanos llamados Nadie, Ninguno y Tonto. Un día iban paseando y Nadie se cayó a un pozo, Ninguno lo intentó rescatar, pero también se cayó y Tonto no se arriesgó y acudió a la policía y les dijo: -Nadie se cayó al pozo, Ninguno lo intentó rescatar y también se cayó. El policía le pregunta: -Pero, ¿tú eres tonto? Y él responde: -Sí. Helena Rodríguez. Un caracol derrapa. ¿Te hizo gracia? -No. Pues a la señora que atropelló tampoco. Alicia. Jaimito va andando en bicicleta por el parque y le dice a su padre:” Papá, papá,
UÉ JA , JA , JA , Q A RISA ME D
sin manos”. Después “Papá, papá sin pies”, se cae y desde el suelo, le dice “Papá, papá, sin dientes”. Martín. ¿Qué le dice una vaca a otra? -Eres la leche. Ismael Muñoz. ¿Qué le dice un jaguar a otro jaguar? -“Jaguar” you? Lucas.
Le dice un chico a otro: -“¿Sabes inglés?” Y el otro le responde: -Sí. -¿Y cómo se dice fiesta en inglés? -Party. -Pues úsala en una frase. -Ayer me “party” los dientes en la bicicleta. Desireé. Un niño le dice a su madre que en el colegio le llaman extraterrestre y la madre le responde; -Bueno, cariño, cierra los tres ojitos y vete a dormir. Elena Raya. ¿Qué le dice un lápiz a una afila? -Esta relación va a acabar conmigo. Ramón. Mamá, hace dos semanas que perdiste tu tarjeta de crédito y aún no lo has denunciado. -Ya lo sé, pero me he enterado que el ladrón
gasta menos que tu padre. Victoria. ¿Cuál es la bebida más misteriosa? El cham, cham, cham, pan! Uxía. Jaimito le dice a su padre: -Papá, tengo una buena noticia y una mala. -Cuéntame primero la buena. -Que he aprobado todo. -¿Y la mala? -Que es mentira. Roberto. Estaban dos gatos en un tejado y le dice uno a otro: -Miau. Y le responde: -Guau. Y el primero pregunta: -Si eres un gato, ¿por qué hablas como un perro? Y le responde: -Porque sé idiomas. Olga. ¿Qué le dice una pared a otra? -Te espero en la esquina. Nicolás. Una vez Pepito llegó llorando a clase y le contó a la profesora que lo atracaran. La profesora lo consoló y cuando pidió los deberes, Pepito le dijo que los ladrones se los robaran y por eso no se los podía dar. Sabela.
27 CUENTOS Y POEMAS
Viaje a la luna Hace mucho tiempo, en Andalucía vivía una niña de diez años llamada Rubí. Un día por la noche, cuando todos dormían, Rubí se levantó de la cama y sigilosamente se fue a la terraza. Allí estaba su telescopio, el que le regalaran los Reyes Magos. De pronto, tuvo una gran idea. Cogió el móvil y llamó a su primo que era un astronauta, le mintió para que le dejase ir a la luna. Rubí estaba entusiasmada, porque además empezaban las vacaciones de verano. Al día siguiente vino su primo a recogerla y comenzaron su viaje a la Luna. Tardaron cinco días en llegar. Rubí sacó unas fotos impresionantes. Fue un viaje increíble, que nunca olvidará.
Victoria García.
POEMA O can persegue ao gato este can caeu namorado. O gato tamén está namorado porque pensa que o can é un mago. O gato segue ao rato que se fai o dormilón. O gato está encantado porque vai comer ao rato.
Elisa Fraga
28
POEMA Mar azul mar abierto mar que se refleja en el cielo. Mar fino mar de plata mar cristalino. Mar que me gusta a mi y a todos los niños.
Helena Rodríguez.
UNHA AVENTURA NA CIDADE Había una vez un neno que se chamaba Adrián e vivía cos seus pais Paloma e Brais e coa súa irmá Rosa en Madrid. Ían ao colexio que estaba preto da súa casa. Un día, Adrián viu entrar pola fiestra da casa dos seus veciños a uns ladróns e chamou rapidamente ao seu pai para contarllo. O pai chamou á policía. Adrián púxose moi nervioso, pero quería ir á casa do lado a ver se chegaba a policía xa. O seu pai díxolle: - Adrián, non podes ir, temos que agardar a que chegue a policía e eles collan aos ladróns. Pode ser perigoso. Adrián quedou mirando na fiestra como chegaba a policía e levaban aos ladróns detidos. Quedou moi impresionado. Co paso dos días, decidiu que quería ser policía cando fora maior.
Alejandro Díaz- Robles.
5º de Primaria
29
Maquetas
Como todos los cursos, el alumnado de quinto y sexto de Primaria, vinculado a
las materias de Ciencias Naturales y Sociales, realizaron maquetas relacionados con temas dados durante el curso.
Los trabajos fueron voluntarios y en ellos se potenciaba la participación de las
familias.
Este curso encontramos trabajos interesantes: dos circuitos eléctricos con di-
ferentes temáticas como un aerogenerador o un sistema solar en movimiento. Otras obras más enfocados en temas históricos como el Coliseo, un teatro romano o un castillo medieval. También decir que trataron temas medioambientales y otros temas que resultaban de su interés.
30
Temas que surgen a partir de la lectura de Marea Negra de Ana Alonso
LA MAREA NEGRA
El 13 de noviembre de 2002 sobre las 15:15 de la tarde todo cambió en Galicia. Un petrolero griego con bandera de Bahamas llamado Prestige que navegaba cargado con 77.000 toneladas de fuel a 28 millas de la costa de Finisterre (unos 50km) tuvo que lanzar un “MAYDAY” debido a la rotura de la estructura del casco.
Cuando en el centro de salvamento de Finisterre recibieron el mensaje del barco se puso en marcha el operativo de rescate y poco después sobre las 6 de la tarde los veinticuatro tripulantes ya se encontraban a salvo a bordo de los helicópteros de rescate y solo permanecieron en el barco el capitán, el primer oficial y el jefe de máquinas para intentar salvar lo que luego fue un desastre natural enorme. Debido al fuerte temporal y oleaje los remolcadores que fueron al rescate no fueron capaces de fijar los amarres y sujetar firmemente el barco hasta el día siguiente por la mañana. Después de unos días en que las autoridades no sabían que hacer con el barco si llevarlo a un puerto seguro o alejarlo lo máximo posible de la costa deciden lo segundo y el día 19 a las 8 de la mañana el buque parte por la mitad a 230 km alejado de la costa de Finisterre.
31
A partir del 20 de Noviembre los pescadores de las cofradías de Pontevedra se organizaron para luchar contra la catástrofe, lo que resulta casi una misión imposible porque el buque seguía soltando fuel sin control.
Desde el día del desastre los daños en los ecosistemas marinos fueron enormes, no solo los peces sino las aves y todo lo que estuviera en contacto con el fuel moría, afectando también a la reproducción de muchas especies.
32 Lo único positivo de todo esto fue las miles de personas gallegas, del resto de España y del mundo que se desplazaron como voluntarios a las playas para ayudar en las tareas de limpieza, en uno de los mayores actos de solidaridad jamás vistos; al principio con lo que traían de casa y tiempo después ya se les daba el material necesario en los ayuntamientos. Todo el que podía aportaba su grano de arena, el médico revisaba la vista a los voluntarios, el carpintero preparaba cubetas para la recogida del chapapote y los mayores hacían bocadillos o daban agua a quien lo quisiera. Después de muchos meses de trabajo y gracias a toda esa gente toda esa marea negra fue desapareciendo. Edurne y Gabriela
ALFRED MAN Nació el 27 de enero de 1936 murió el 28 de diciembre del 2002. Fue un pintor y filósofo que vivió como un anacoreta en la parroquia de Camelle, que pertenece al término municipal de Camariñas,en la Costa da Morte. Trató de llevar una vida lo más simple y natural posible, elaborando esculturas al aire libre, de la playa donde vivía y cuidando su pequeño museo
Durante el accidente del Prestige en noviembre de 2002, la mancha de petróleo dañó sus esculturas. Se cree que el “alemán” se dejó morir ahogado por la melancolía y la tristeza, aunque siempre se sintió querido y protegido por los vecinos. El 9 de noviembre de 2010, un temporal destruyó lo poco que quedaba de su obra ante la desidia de las distintas administraciones..
Pedras de Muxía
33
Ao carón do Santuario da Virxe da Barca en Muxía, ao carón do mar que ruxe na Costa da Morte atópanse unha serie de pedras de lenda para esta vila. Entre elas destaca a Pedra dos Cadris, que segundo a lenda cristiá simboliza a barca na que chegou a Virxe .Ten forma de ril e se lle atribúen propiedades curativas para o lombo e os riles, sempre que se pase nove veces por debaixo dela. Xunto a esta pedra están as de Abalar, que sufriu varias fracturas e reparacións, da que se di que sería a vela da embarcación. A Pedra do Timón que sería o temón. Segundo a lenda formaban parte barca da Virxe. Ainda que as lendas que coñecemos na actualidade son cristiás, sábese que este foi un lugar máxico-relixoso anterior incluso á cristiandade.
CONTOS CHAMPI, A CABRA MARCIANA Érase unha vez unha cabra marciana que foi seleccionada no seu planeta, Marte, para facer unha viaxe á Terra para realizar un que outro experimento. Ela pensaba que a viaxe sería moi curta pero... pasaran varios días desde a súa saída. Ao décimo día da viaxe, aterrou nunha aldea de Cerdido onde, despois de aterrar tentou organizar un pouco a súa cabeza pois parecía un encrucillado nada doado de descifrar. Perdida como andaba, sen saber onde ir, coñeceu a unha burra autóctona que se chamaba Federica. Entre a burra e a cabra, xurdiu unha grande amizade nos primeiros momentos pero deseguido comezaron os problemas de entendemento que pouco a pouco irían cedendo e o seu entendemento sería moi bo. Despois de pasaren unha semana xuntas, Cham-
pi xa coñecía todos os segredos de Federica; que herba medraba mellor e máis rápido, que flores lle gustaba máis ter na súa choza, que tipo de terra era o mellor pero, sobre todas as cousas, o que máis lle chamou a atención a Champi era a reciclaxe que facía Federica e o tipo de abono natural que usaba. Pasados xa dous meses, o tempo de Champi na Terra esgotábase. Dirixiuse á nave que agardaba por ela e, no lugar de embarcar, meteu unha maleta cunha nota que ela mesma escribira e mandou despegar a nave. Na carta escribira que se namorara en Galicia e de Galicia, nun recuncho do planeta Terra, e que decidira quedar para sempre. Desde aquel día, Champi e Federica fixéronse donas de campeiros, refuxios...todo era ledicia na aldea e nelas tamén. Roi González Casal
34
EN BUSCA DE MASCOTA
Hoy es un día muy importante para mí. Mi familia y yo decidimos adoptar un perro. El plan comenzaba muy temprano pues nos quedaba un largo recorrido hasta la Protectora de animales que nos habían recomendado. Los nervios ya habían aparecido y, tanto mi hermana como yo, non parábamos quietos. No llevábamos idea alguna de qué perro queríamos, sólo queríamos que el perro que nos lleváramos a casa, no fuera muy grande. Cuando llegamos a la Protectora, nos encontramos con muchíííííííííísimos perros y todos empezaron a ladrar, parecía aquello un concierto perruno. No nos decidíamos: mis padres querían un perro de pelo blanco, mi hermana un perro de pelo negro y yo... ¡quería un perro! Decidimos que el perro nos eligiera a nosotros ya que no nos poníamos de acuerdo. Estábamos delante de una perrera en la que estaban dos hermanos, uno era macho y la otra femia y nos miraban fijamente. Las cuidadoras decidieron abrir la jaula y la femia empezó a lamerme de manera desesperada. El macho se tumbó delante de los pies de mis padres. Nos quedamos mirando los unos para los otros y mi madre nos preguntó: ¿Qué opináis chicos? Mi hermana respondió: Creo que lo mejor será llevarnos a los dos hermanos, nosotros también somos dos. Así fue como en lugar de llevar una mascota a nuestra casa, nos llevamos dos. Para ellos una nueva vida y para nosotros también.
LA CASA DE LA BRUJA
Alejandro Fernández Evia
Érase una vez una casa en medio del bosque de la cual la gente decía que estaba embrujada ya que estaba rodeada por un muro hecho a base de huesos. Un día, tres hermanos decidieron ir a ver si había alguien viviendo en aquella casa tan singular pero el hermano más pequeño no lo decía muy convencido. Al llegar a la puerta timbraron y les abrió una anciana muy sonriente. Los niños le dijeron que se habían perdido y le pedían si podrían pasar la noche allí. La anciana los miró de pies a cabeza y les dijo que sí, al mismo tiempo que sonreía y frotaba sus manos pero la desconfianza del menor de los hermanos se hacía mayor y le dijo a su hermano que no podían confiarse de personas desconocidas pero le dijeron que no fuese miedicas, que no pasaría nada. Al poco rato, cuando ya anochecía, la anciana les puso un poco de cenar y a continuación los llevó a una habitación de la casa para que pudieran dormir un poco. Cuando ya empezaban a quedarse dormidos, el hermano pequeño escuchó algo y se levantó a mirar sin despertar a su hermano. Vio a la anciana que estaba hirviendo agua en una gran olla de barro. El niño, muy asustado fue a despertar a su hermano que no lo creía. ¡Déjame dormir!, le decía. Seguía insistiendo hasta que al final consiguió sacarlo de la cama y que le acompañara. Cuando llegaron al lugar donde estaba la anciana, ella estaba leyendo en alto un conjuro que hablaba de comer a niños. Estaba ya comprobado, la anciana era una bruja. Sin tardar mucho, tendrían que diseñar un plan para poder escaparse. Lo primero que tendrían que hacer es sacarle la varita mágica que tenía bien agarrada en su mano pero tenían que actuar con rapidez y que no los escuchara acercarse. Aprovecharon que la anciana fue a echar otro poco de agua en la olla, pero cuando estaban a punto de coger la varita mágica la bruja se dio cuenta e intentó cogerlos. Uno de los hermanos colocó un palo entre las piernas de la bruja, lo que le hizo caer en la olla de agua hirviendo y allí desparecieron bruja y brujería para siempre.
Adrián Noguera Marino
35
O BOSQUE ENCANTADO
Érase unha vez un bosque moi fermoso onde ía moi pouca xente . Un día, unha rapaza chamada Lola, foi paseando por un sendeiro co seu curmán Anxo e os seus país, de merenda. Anxo dixo: Lola, imos preguntar aos teus país se podemos ir dar un paseo por ese bosque mentres eles preparan todo, ao que Lola contestou que si con moita ansiedade. - Papá, mamá, podemos ir pasear un anaco por ese bosque? O seu pai contestou: - Non rapaces, non quero que vos adentredes nese bosque, din que é moi perigoso e non quero que vos suceda algo malo. Os rapaces non paraban de protestar… - Pero papá, Por qué non podemos ir? imos ter moito coidado. Os país, un pouco anoxados dixéronlles que de ninguha maneira os deixarían. Anxo, que era moi testán, mentres os maiores non miraban, colleu a Lola da man e comezaron a correr ata que se adentraron no bosque. Cando perderon de vista aos pais de Lola, puxéronse a saltar e brincar e, os dous ao tempo, tropezaron cunha rocha grande e pesada e caeron no chan. Despois dun intre, espertaron e viron como de debaixo das pedras saían uns trasnos pequeniños que non paraban de falar aínda que non se lles poida entender moito. Seguíronos polo bosque e chegaron a un lugar no que atoparon un pazo moi fermoso con moitas cores e moitas flores. Lola e Anxo estaban moi contentos de atopar un sitio tan fermoso ata que comezaron a escoitar berros dos pais de Lola que non paraban de buscalos. Ao mirar para atrás volveron caer. Despois dun anaco abriron os ollos e caeron na conta que todo isto fora un fermoso soño
Edurne Presedo Barro
36
6º de Primaria
O PARLAMENTO GALEGO
ACTIVIDADE E FUNCIÓNS DO PARLAMENTO GALEGO A actividade do Parlamento de Galicia desenvólvese en dous períodos de sesións: un que abrangue os meses de setembro a decembro e outro que vai do 15 de xaneiro ao 15 de xullo. Durante estes períodos, os deputados pódense reunir en sesións ordinarias de Comisión que, habitualmente, teñen lugar de martes a venres de cada semana. Fóra destes períodos de sesións, pódense realizar sesións extraordinarias de cumprirse determinados requisitos. Quen exerce a Presidencia do Parlamento fixa a Orde do día das Sesións Plenarias, de acordo coa Mesa e a Xunta de Voceiros e tendo en conta o calendario de actividades. A orde do día das Comisións vén determinada pola súa Mesa, de acordo co calendario establecido pola Mesa do Parlamento. FUNCIÓNS -Exercer a potestade lexislativa da Comunidade Autónoma. --Controlar a acción executiva da Xunta de Galicia. -Aprobar os seus orzamentos. -Designar para cada lexislatura das Cortes Xerais os senadores representantes da Comunidade Autónoma galega. -Escoller de entre os seus membros ao presidente da Xunta de Galicia. -Esixirlles responsabilidades á Xunta de Galicia e ao seu presidente. -Solicitar do Goberno do Estado a adopción de proxectos de lei. -Presentar ante a Mesa do Congreso dos Deputados proposicións de lei. -Interpoñer recursos de inconstitucionalidade. -Presentarse perante o Tribunal Constitucional nos supostos e termos previstos nas leis. -O Parlamento representa ao pobo de Galicia e constitúe a primeira das institucións da Comunidade Autónoma da que derivan todas as outras, e é inviolable.
37
O PARLAMENTO O Parlamento de Galicia ten a súa sede no Pazo do Hórreo, en Santiago de Compostela, desde o ano 1989. Previamente, ocupara dúas sedes provisionais (os palacios de Gelmírez e de Fonseca, ambos en Santiago). O edificio foi construído a principios do século XX para albergar unha Escola de Veterinaria.
Las primeras sedes provisionales: Xelmírez y Fonseca O Parlamento de Galicia, constituído o 19 de decembro de 1981, tivo a súa primeira sede provisional no Pazo de Xelmírez, cedido temporalmente polo Arzobispado de Santiago. Pero a grandiosidade do lugar contrastaba coa ausencia de funcionalidade. Seis meses despois, o Parlamento transfórmase provisionalmente no Pazo de Fonseca, cedido pola Universidade de Santiago de Compostela. Parte das dependencias administrativas continuaron nos baixos do Pazo de Raxoi, cedidos polo Concello de Santiago de Compostela. En Fonseca, o Legislativo gallego estivo instalado entre xuño de 1982 e febreiro de 1989.
Antecedentes del Pazo del Hórreo
O edificio que alberga o Parlamento de Galicia foi deseñado e construído para albergar unha Escola de Veterinaria, que só funcionou como tal entre 1915 e 1924. En 1925, definitivamente, a cesión de todo o edificio foi formalizado ao Exército, aínda que parte das instalacións xa era compartida desde 1918, por mor da epidemia de gripe desatada entre a tropa acuartelada na cidade de Santiago de Compostela. En 1986, a Xunta de Galicia comprou o edificio ao Ministerio de Defensa por 550 millóns de pesetas para
38 convertelo sede oficial do Parlamento de Galicia. Unha vez adquirido o cuartel ao Ministerio de Defensa, a Mesa do Parlamento de Galicia, presidida por Tomás Pérez Vidal, convocou en 1987 un concurso de ideas para seleccionar o anteproxecto de rehabilitación e adaptación do edificio como sed de a Cámara legislativa galega. Resultou ganador o arquitecto gallego Manuel Andrés Reboredo Santos. As obras executáronse inmediatamente e remataron no ano 1989. O Parlamento de Galicia conta cunha Valiosa e Variada colección de Arte Gallego contemporáneo, Escultura, etc. Ademais conta cunha Biblioteca Nutrida. A Biblioteca do Parlamento de Galicia, deseñada por Iago Seara con posterioridade á rehabilitación do edificio, conta con fondos valiosos, que están á disposición dos deputados e deputados, pero tamén dos investigadores. O catálogo pode consultarse a través da web da institución.
Antigua Escuela de Veterinaria(Actualmente Parlamento Gallego 1915 Santiago de Compostela.
COMPOSICIÓN DEL PARLAMENTO GALLEGO A Mesa do Parlamento A Mesa do Parlamento é o órgano reitor da Cámara e desempeña a representación colexxial de esta nos actos aos que asista. Está composta polo presidente ou pola presidenta do Parlamento, dous vicepresidentes ou vicepresidentes, un secretario ou unha secretaria e un vicesecretario ou unha vicesecretaria.La Mesa do Parlamento interpreta e substitúe o Regulamento nos supostos de dúbida ou omisión, adopta as medidas conducive á organización do traballo e ao réxime e goberno interior da Cámara, elabora o proxecto dos seus presupostos e procede a a súa execución logo de ser aprobados, califica os escritos e documentos de índole parlamentaria, programa as
39 principais liñas de actuación da cámara e fixa o calendario de actividades do Pleno e das comisións, entre outras funcións.
Os grupos parlamentarios Os grupos parlamentarios son agrupacións de deputados e deputados que voluntariamente se constituíron ao comezo de cada legislatura; estes deben constar dun mínimo de cinco membros. Non poderán formar un grupo parlamentario separado de deputados ou deputados que pertenezcan a un mesmo partido ou coalición electoral. Os deputados e as deputados que non sexan membros de ningún dos grupos parlamentarios constituídos poderán asociar a algún deles e os que non sexan integrados pasan a formar parte do Grupo Mesturado. Cada grupo parlamentario ten unha denominación e un portavoz que representa todos os efectos. Dispoñer de locais propios e medios materiais no edificio do Parlamento para cumprir as súas funcións. -O Parlamento de Galicia está formado por 75 deputados. Presidente: Miguel Ángel Santalices Vieira (PPdeG) TRABALLO FEITO POLOS ALUMNOS DE 6º de Ed. PRIMARIA COMO PREPARACIÓN Á VISITA FEITA NO MES DE ABRIL AO PARLAMENTO GALEGO.
40 TRABALLO PRESENTADO POLOS ALUMNOS DE 6º ED. PRIMARIA AO CONCURSO DE INVESTIGACIÓN HISTÓRICA DA NOSA CIDADE CONVOCADO POLO COLEXIO LÓPEZ FERREIRO DE SANTIAGO NA PROCURA DUNHA ILUSIÓN, DUN FUTURO EMPRESA NACIONAL BAZÁN Neste traballo tentamos percorrer un camiño que moitos nenos de Ferrol colleron. Ese camiño foi o de prepararse para entrar nunha empresa “segura” e así fornecer o seu futuro no campo laboral. Hai moito escrito sobre o tema pero nós collemos outra alternativa que foi a de vivir os feitos desde unha perspectiva persoal e así acudimos a reflictir o que nos contan persoas que viviron ese proceso en primeira persoa. Entramos en contacto con Juan J. Chamorro Ricoy, xubilado de Bazán que na actualidade conta con 71 anos. Chamorro entrou na Escola Obrera da que encontramos as súas orixes aló polo ano 1915 na rúa ferrolana do Sol pero ata 1916 non se legaliza a situación dentro da empresa ao través da creada “Sociedad Española de Construcción Naval” que tiña como un dos seus principais obxectivos sociais crear unha escola para os fillos dos traballadores. A Escola Obrera impartía un ensino laíco ata que deixa de funcionar co estourido da Guerra Civil no 1936. Reaparece a Escola Obrera no 1942, unha vez xa rematada a Guerra (1939) dirixida polos irmáns de “La Salle” e convertida nunha escola de perfil relixioso e así funcionaría ata 1976. Cóntanos como el comezou a estudar aos 5 anos nunha escola dunha señora que se chamaba Marujita na que estivo catro anos ata cumprir os nove anos que é cando ingresa na Escola Obrera. Na Escola Obrera puido entrar porque o seu pai era traballador de Bazán. Nela está ata os 14 anos que é cando pasa á Escola de Aprendices na que entraban despois de ter aprobado o proceso educativo da Escola Obrera que remataba ao aprobar a reválida que facían na Escola de Maestría Industrial.
41 Na Escola Obrera tamén teñen outro tipo de actividades como clase de canto, interpretación, deporte e tamén facían de monaguillos nos actos relixiosos. Como curiosidade, comenta Chamorro que os que querían ir aos partidos de fútbol do Rácing de Ferrol, ían rezar o Rosario na igrexa da escola o domingo pola tarde co crego D. Manuel Pérez Fanego e desde alí levábanos ata o estadio Manuel Rivera. Tamén na Escola Obrera, fixo a Primeira Comunión durante o curso escolar. Na Semana Santa saían nas procesións que percorren as rúas de Ferrol, acompañando á banda de música de Bazán. Xa na Escola de Aprendices teñen clases teóricas (matemáticas, gramática, xeografía, política, relixión, debuxo liñal) pola mañá e clase práctica pola tarde dentro da empresa. O proceso na Escola de Aprendices abrangue catro anos. Ano a ano teñen que ir aprobando os distintos exames. Se aproban todo o proceso, entran como operarios de Bazán. Na lista de aprendices, os dez últimos, que non aprobaban, eran despedidos. Para cubrir as prazas de operarios, convocábanse ademais, uns exames nos que podían participar xente que viña de fóra da Escola de Aprendices. Na Escola de Aprendices, tiña un papel moi importante a actividade deportiva que maioritariamente se desenrolaba no edificio do ximnasio (baloncesto, balonmán, fútbol sa), natación na piscina, destacando tamén, no fútbol o equipo do Arsenal. Cada dous días tiñan ximnasia e instrución. Dentro da actividade deportiva, incluíase a demostración de ximnasia que se levaba a cabo no estadio Santiago Barnabeu de Madrid todos os primeiro de maio, coa presencia do Caudillo Francisco Franco. Con 19 anos tiñan que cumprir co servizo militar. Xa desde a Escola Obrera tiñan preparado todo o papeleo. Unha vez cumprido o período de servizo militar, reintegrábanse na empresa xa que o seu posto de traballo estaba reservado. Para ir ascendendo no escalafón, tiñan exames que tiñan que aprobar: operario de terceira, de segunda, de primeira, mestre, etc.
42 DATA IMPORTANTE PARA O SINDICALISMO GALEGO 10 marzo 1972 Esta data aparece na historia de Bazán como unha data de loita polos dereitos dos traballadores e para abordar este tema poñémonos en contacto con Rafael Pillado Lista, xubilado da Bazán que entrara na Escola de Aprendices e membro do Partido Comunista de España, representante sindicalista de CCOO. Pillado comeza contándonos como comezou a loita polos dereitos dos traballadores e que antes que el, chegaran, entre outros, o seu pai, Julio Aneiros, Paco Filgueiras. Eran épocas nas que tiñan que facer as xuntas ás agochadas, non podían ser descubertos polas xentes afíns ao réxime franquista. Querían ir formando un entramado sindical tendo a CCOO como punto de partida nas principais empresas instaladas en Ferrol como FENYA ou PYSBE. Na Bazán, xa desde 1970 comézase a vivir un ambiente de alta tensión laboral a partir das negociacións para o convenio colectivo no que xa se loitaba polo horario laboral(traballaban pola mañá e pola tarde ata xornadas de 12 horas), horas extraordinarias, dereito á folga, liberdade sindical… Negociábase o convenio en Madrid onde non se quería escoitar aos representantes de Ferrol (eran os que opoñían resistencia porque os das outras dúas factorías de Cádiz e Cartaxena eran máis afíns sao Sindicato Vertical, representación do réxime). En maio de 1971 teñen lugar as eleccións sindicais nas que CCOO consegue apoderarse da maioría dos representantes nos distintos gremios do asteleiro ferrolán quedando arrinconado o Sindicato Vertical. En 1972 prodúcese unha nova negociación do convenio. A tensión vai en aumento porque xa non é só o aspecto laboral, engádese a presión aos sindicalistas, algúns traballadores son informados do seu despedimento. A inquedanza laboral está respaldada pola cidade. O 9 de marzo de 1972 comeza como unha xornada máis de asembleas. Ese día tocaban concentracións diante do edificio de
43
Dirección. A empresa intenta o control tanto sindical como asembleario. Os movementos internos precipítanse e xa, pola tarde, trala presión policial, teñen que saír da empresa e diríxense a distintos puntos da cidade. Sobre as 19 horas tentan voltar ao asteleiro para cambiarse de roupa pero á altura do cuartel da Policía, son interceptados porque crían que ían asaltalo. Despois dunhas conversas, permítenlles continuar ata o asteleiro. O día 10 de marzo de 1972 as portas do asteleiro están pechadas. Os traballadores deciden marchar cara ao Cantón fronte ao edificio do Sindicato Vertical e desde alí querían chegar ata Caranza como punto de concentración, crendo que sería máis sinxelo que ata alí chegaran os compañeiros de ASTANO. A marcha chega ata a entrada da Avda. das Pías, á altura da ponte da Rúa Nova, ao carón do actual Centro de Formación Profesional Ferrolterra, prodúcese o ataque da policía. Vívese aquí unha batalla na que a policía ataca aos traballadores de maneira violenta. O resultado foi de dous traballadores de Bazán falecidos (Daniel e Amador) e centos de feridos. O caos apodérase da cidade. Despois destes feitos, os representantes sindicais son perseguidos e detidos, sendo encarcerados e xulgados. Despois do día 10 a empresa permanece pechada. A incorporación dos traballadores vaise facendo de maneira nominal. Co tempo, vanse cumprindo algunhas das peticións que facían. Triste data que quedará na historia como un punto de inflexión no percorrido pola defensa dos dereitos dos traballadores.
44 EL RINCÓN DE ROGELIO Rogelio tenía una bodega a la que iba todos los días muy temprano. Allí fabricaba sillas, mesas... Lo hacía de memoria porque llevaba muchos años en el oficio y sus manos lo delataban. Le gustaba pasar sus ratos libres en el campo. Allí tenía la bodega y sus queridos animales: gallinas, perros... Mucha gente iba a su bodega a llevarle cosas para arreglar. Él siempre los recibía con una sonrisa en su cara. Se sentía útil para los demás. Mi abuelo José me presentara a Rogelio porque era muy amigo suyo y contaban las fechorías que hacían cuando eran niños. Una tarde, en el bar del pueblo, al que fuera con mi abuelo y donde echaban las partidas de dominó, Rogelio me dio la mano y, mirándome a los ojos, me dijo que mi abuelo era muy afortunado teniendo un nieto como yo y que si algún día quería pasar por su bodega, me enseñaría cómo era el oficio de carpintero. Un día, al salir del cole, me marché hasta la bodega de Rogelio. Lo que viví me llenó tanto que repetía casi todos los días. Tanto, tanto, tanto me gustó que hoy ya soy una persona adulta y ¿sabéis cuál es mi profesión? Acertasteis, soy carpintero. La persona de Rogelio, su rincón y su oficio, dejaron una profunda huella en mí, como también la dejó la persona de mi abuelo, ¿qué queréis que os cuente de los abuelos..?
Nicolás Rodríguez García
EL PADRE Era un niño de 11 años , llamado Mario, que vivía en Italia y su padre que se llamaba Rodrigo y era militar, tuvieron que despedirse porque su padre tuvo que ir a una campaña de ayuda humanitaria. La primera semana para Mario fue buena. Él pensaba que su padre era muy buen militar, tan bueno que creía que era un héroe. Pero con el paso del tiempo Mario se dio cuenta que echaba de menos a su padre y empezó a mandarle cartas, la última carta fue:
Querido papá Sé que estás muy ocupado ayudando a los demás, pero yo solo quiero saber si estás bien, pues te echo mucho de menos. Cuídate mucho y espero regreses pronto. Tu hijo que te quiere, Mario.
45 Era casi Navidad y Rodrigo no había llegado. Mario aún esperaba que su padre estuviese bien. Lo único que pidió esa Navidad fue que su padre volviera a casa feliz para estar con él. Era el día antes de Navidad y Mario vio una persona en la puerta. Sonó el timbre, corrió a abrir la puerta y un desconocido vestido de uniforme le dio un sobre en el que venía el nombre de su padre. Mario cerró la puerta rápidamente. Estuvo leyendo varias veces la carta que venía dentro del sobre. Tardaría en ver a su padre, a jugar con él, charlar con él…. Desde entonces Mario no ha vuelto a celebrar las Navidades como antes, aquellas Navidades fueron especiales pues tuviera que estar solo. Entendía la ausencia de su padre pero le resultaba muy duro. Estaba ayudando a niños como él que vivían en condiciones mucho más difíciles que él. Mario decidió que valía la pena esperar algún tiempo más por su padre.
ESCRÍBOCHE Escríboche con pluma de prata para dicirche que non me deas a lata. Escríboche con pluma de diamante para dicirche que eres o máis brillante. Escríboche con pluma de pincel para dicirche que eres máis doce que o mel. Escríboche con pluma de ouro para dicirche que eres o meu tesouro. Alejandra Fernández Armada
Nunca deixes de ver, nunca deixes de amar, nunca te alonxes do mar, nunca o deixes atrás.
Nunca digas nunca xamais, que o destino, moitas voltas dá.
Sempre a verdade, sempre a risa, sempre as catro estacións, sempre cantando sorrintes.
Sempre ti, sempre amar, sempre amor, sempre mar.
Cristina Criado Bustabad.
46 PRIMAVERA Chega a primavera o sol viste de festa, os amendoeiros en flor enchen todo de cor. As flores e os paxaros ata os insectos e as árbores espertan na primavera con moitas ganas de amar. Os días alongan, Eu quero cantar. Xa chegou a primavera! O inverno xa marchou!
Tareixa Deza Caínzos
A MIÑA MIMOSA Eu tiña unha amiga moi fermosa que se chamaba Mimosa. Víaa todos os días dando voltas dun lado para outro. Gustábame chegar do colexio ou de calquer outro sitio e ver o contenta que estaba aínda que, ás veces, tiña que estar algún tempo mirando para vela cando se movera xa que era un pouco vaga e pasaba moito tempo durmindo porque traballar, pouco traballaba aínda que o que mellor se lle daba era tecer, tecer grandes teas. Un día, cando cheguei á casa do parque, sentei a merendar como sempre e mirei cara ao teito, lugar onde Mimosa agardaba por min pero Mimosa non aparecía por ningures. Despois dun tempo, sin aparecer, decidín chamar á miña nai a berros pedíndolle que viñera á sala. A miña nai chegou deseguido preguntando que pasara. Eu díxenlle que Mimosa non aparecía pero a miña nai descoñecía quen era Mimosa. Mirei cara á lámpada e pregunteille se andivera coa vasoira limpando os teitos e co pano limpando a lámpada. Ela botouse a rir e díxome se me gustaba que limpo deixara todo. Pero eu rompín a chorar. A miña nai limpara todo moi ben e levara por diante a Mimosa, a miña amiga a araña. Mamá botou a rir ata que veu que eu estaba moi tristeiro e sentou ao meu carón tentando consolarme contándome unha historia que lle contara a súa avoa.
Daniel Rios Rodríguez
TRABALLO DE DANIEL RIOS RODRÍGUEZ
47
48
Sexto y el cine
Un curso más, hela aquí: la página más faltona de COMPA dispuesta a “reírse con”, no “reírse de” el más pintado y la más pintada… Se levanta el telón y… (Y no vale picarse…) Ea, pues allá va: Se levanta el telón y se ve a… y la peli se llama: SEXTO SOLOS EN CLASE…………………… SCARY MOVIE 2 BRYAM……………………... ESTE ABUELO ES UN PELIGRO APROBAR TODOS…………………...………….EXPEDIENTE X CLASES DEL P. MIGUEL........ LA HISTORIA INTERMINABLE CRIS………………………...……… PEQUEÑA PERO MATONA NATALIA V., NURIA Y PAULA……..….LAS TRES MELLIZAS ALEJANDRO Y YAGO………...……DON QUIJOTE Y SANCHO SARA………………………………………………. LA SIRENITA NATALIA L …………………………………………. TIBURÓN 2 DIEGO Y DANI E…………………..... PEPE GOTERA Y OTILIO VALORES Y RELIGIÓN……………….…. SÁLVAME DELUXE PROFE MANUEL………………………. MANOLITO GAFOTAS LUIS………………………………… EL NIÑO DEL EXORCISTA LUCÍA P…………………………...… UNA RUBIA MUY LEGAL NURIA Y LUIS……………………………… AMOR IMPOSIBLE ALEJANDRO……………………………………….. CARACONO AISSA………………………………………BUSCANDO A DORY PROFE TERESA……………………........ CORAZÓN DE ACERO LUNA CON LUIS…………………………………… ANABELLE LUNA…………………………………………………….. CASPER NICO……………………………………………... EL PRINCIPITO CLASES DE MANUEL……………. ¡QUÉ TIEMPO TAN FELIZ!
LUIS Y ALEJANDRA……………….AMOR A PRIMERA VISTA LUCÍA R……………………………….LA RATITA PRESUMIDA CARLOS Y CRIS……………….ALGO MALO PASA EN CLASE ALEJANDRA……………………LOS LIBROS NO ME LLEGAN LUCÍA Y ALEJANDRO ………………..AMOR PARA SIEMPRE NATALIA L Y TAREIXA…………… JUNTAS PARA SIEMPRE LUIS Y ALEJANDRO………………….. EL PERRO Y EL GATO DIEGO………………………………………… SOLO EN CASA 2 CONTROL CON P. MANUEL…………………. PURO REGALO PROFES MANUEL Y TERESA……………… ÁNGELES PUROS EXAMEN DE INGLÉS………. LA MUERTE TENÍA UN PRECIO P. MIGUEL Y SU MÓVIL…………………….. ENCADENADOS LETRA DE BRYAM…………………………….. JEROGLÍFICOS EL RECREO……………………………. LA ISLA DEL PARAÍSO SARA Y NICO……………………………… ROMEO Y JULIETA PASAR A SECUNDARIA………………………….EL MILAGRO PAULA ENFADADA…………………….. SUNAMI DE TERROR LUIS, YAGO Y CARLOS…......….. LOS TRES MOSQUETEROS LUNA……………………………………………... LA PERFECTA CARLOS……………………………………… SOLO EN CLASE 3 DANIEL R………………………………….. LA PANTERA ROSA SEXTO DE EXCURSIÓN………………………………. AVATAR PROFE MANUEL ENFADADO……... JACK EL DESTRIPADOR PROFE MIGUEL………………………..EL BUENO DE LA PELI PROFES TERESA, MANUEL Y MANOLI…………..CSI MIAMI CONTROL DE MATEMÁTICAS……..SUNAMI MATEMÁTICO CARLOS APRUEBA…………….. DIOS NOS HA ESCUCHADO DANIEL R………………. EL MONSTRUO DE LAS GALLETAS LUIS Y CARLOS………………………….………… ZIPI Y ZAPE PROFE MANUEL………………………...EL MEJOR PROFESOR CARLOS………. ………………EL PEQUE SE VA DE MARCHA LOS NIÑOS DE 6º…………………………………………. X MEN LAS NIÑAS DE 6º……………….. PRINCESAS POR SORPRESA SEXTO SE VA………………….......... DESPEDIDA DE TITANES SEXTO EN EL INSTI…………………….. LA QUE SE AVECINA
…y así sucesivamente
49
50
6º se despide PAULA.- ¡Adiós, Colegio Ludy…! Ya acabó, terminé 6º y llega el momento de la despedida. Llevo contigo desde que tenía un año y mis padres me trajeron a la guardería… ¡Qué bien me lo pasaba con Inés, Amali, Alba… y mis primeros amigos con los que jugaba todo el día…! Desde “infantil” hasta ahora me ayudasteis a crecer; por eso, quiero daros las gracias. Siempre recordaré los buenos momentos que pasé aquí, así como a todos mis profesores: Teté y su silbato, Xil y su amor por la música, Juan y sus interminables vocabularios con los que tanto inglés aprendí; el cariño de Manoli, que siempre sentí, aunque nunca fue mi profesora; las salidas al parque con Miguel y las anécdotas de sus viajes; Raquel y su ternura, Teresa y sus explicaciones; la paciencia y comprensión de Manuel, que tanto me enseñó… Y, por supuesto, llevo conmigo la amistad de todos mis compañeros con los que viví y compartí todos estos años de mi vida. Por todo el cariño recibido, por todo lo que me enseñasteis y porque ya todos vosotros formáis parte de mí, os doy las gracias. PD) Cuando sea una viejecita, muy viejecita, mis más queridos recuerdos serán los del Colegio Ludy. LUIS.- Aunque llevo en este colegio desde 2º de Primaria, me llevaré un buenísimo recuerdo de todos. Estos años han sido maravillosos. Gracias a los amigos que encontré aquí, me olvidé de los problemas con los que venía de otro lado. Echaré de menos a Xil, que tantos textos me hizo copiar para mejorar la escritura. Echaré de menos a Manuel por sus bromas, pero no las de Miguel. Se me han pasado muy rápido estos cuatro años, demasiado rápido, a decir verdad. Gracias. ALEJANDRO.- Estos nueve años que llevo aquí han sido como vivir con mi “otra” familia. No le digo un adiós definitivo porque siempre va a estar en mi mente. Aunque el barro en las excursiones me tenía manía y las broncas de los profesores eran como un infierno, yo siempre me quedaré con los recuerdos maravillosos. Tengo que hacer una mudanza desde este colegio al Instituto, pero las maletas las dejaré siempre aquí. DANI E .- Adiós al Colegio donde he pasado ocho años de mi vida. Me lo he pasado muy bien con todos los profesores y, sobre todo, en excursiones y acampadas. Creo que me voy a un sitio mejor, aunque mis padres me dicen que no va a ser nada fácil. Malo será que, en cuatro años, no salga de allí…
51 BRYAM.- Bueno… ¡llega el momento! Nunca lo pensé. He estado aquí tan a gusto que no me he dado ni cuenta. Ahora sólo pienso en irme; pero sé que querré volver. No es fácil dejar un Colegio donde has estado tanto tiempo. Adiós, Colegio Ludy. Os quiero. ALEJANDRA.- Tengo mucha pena por tener que marcharme, porque aquí me lo he pasado muy bien; es muy triste porque todos éramos una familia. Les quiero dar las agracias a todos los profes por lo mucho que me han ayudado. Aunque tenga que irme al Instituto, no voy a olvidarme de vosotros y espero que vosotros tampoco de mí. Gracias. LUCÍA RODRÍGUEZ.- Adiós a este Colegio. Este curso me resultó muy difícil, pero sé que el próximo me resultará peor. No sé cómo despedirme porque nunca quise hacerlo. Estoy muy afectada porque como aquí, en ningún sitio voy a estar mejor. Quiero decirles a l@s niñ@s de los cursos que se quedan en el colegio que les hagan caso a los profesores: generalmente, siempre tienen razón… ¡Aupa, Cole Ludy…! CARLOS.- Desde que vine a este colegio, todo ha sido mejor para mí, pues en los cuatro colegios anteriores lo he pasado muy mal. Aquí he subido las notas, he hecho amigos. Al principio, me costó mucho; pero gracias a los profesores, en especial Manuel y Teresa, que son los que más me han ayudado, he mejorado, Espero volver a verlos. Adiós. TAREIXA.- ¡Chao, Colgi Ludy! ¡Ya he terminado la Primaria! Aunque he estado aquí sólo tres años, se me han pasado volando. Me gustaría volver atrás para seguir con estos profesores y amigos. Os echaré de menos. Chao, familia. SARA.- Todos estos años en el Colegio Ludy van a ser inolvidables. Por otro lado, me siento contento porque mi vida sigue. Lo mejor de todos estos años han sido los profesores, que me han enseñado y educado; y los compañeros que me han apoyado, ayudado y consolado. Adiós. Jamás os olvidaré. Os echaré de menos. DIEGO.- Hoy me tengo que despedir de este Centro. Aquí me lo he pasado muy bien con todos mis amigos. Gracias a todos los profesores por ayudarme a mejorar como persona. También gracias a mi madre por traerme al Colegio Ludy. NATALIA L.- Yo no quiero irme, quería quedarme aquí más tiempo (hasta 2º de Bachiller), porque me da miedo llegar al Instituto y no conocer a nadie. Gracias a los profesores. A Manuel, por sus juegos y sus consejos. A Miguel, por sus canciones.
52 A Xil; a Teté, que fue mi primera profesora y me sacaba los dientes. A Teresa, que me encantaba cómo daba clase de Matemáticas y Religión (nos dejaba dibujar si nos portábamos bien). Pero, sobre todo, echaré de menos las excursiones y las acampadas. Lo que no me gustó fue que quitaran las clases por la tarde con las actividades extraescolares. Gracias, colegio, por tantos años bonitos. Alguna vez volveré en las fiestas de fin de curso. Gracias, moitas gracias, thank you very much, merçi beaucoup, grazie mille, muito obrigado, danke schön, Cole Ludy. ALBA.- Estos dos años me han gustado porque aprendí muchas cosas. Hice amigos, aprendía a perdonar. Los profesores me enseñaron a trabajar y por eso os quiero mucho. Este colegio debe seguir así. No os rindáis nunca y seguid enseñando a trabajar los niños. Os quiero mucho. De este colegio nadie se quiere ir. Raquel, Manuel, Miguel, Teresa, Celia… AISSA.- Gracias por estos siete años de: risas, lloros, empujones etc. Estos profesores que me enseñaron muchas cosas ,sobre todo Manuel y Teresa ,que gracias a ellos me voy muy contenta de aquí, y también estos compañeros que me apoyaron en todo .Pero ahora toca seguir adelante . Adiós colegio hasta siempre. YAGO.- Aprovechad este colegio; no hay ninguno igual. Me lo he pasado genial en el colegio, tanto momentos malos como buenos. Los profesores son muy buenos, sobre todo Juan, Manuel y Teresa y aunque de Teresa disfruté poco, me voy de este colegio con buenos ánimos y les doy a todos las gracias por tratarme muy bien tanto a mí como a mis compañeros. Pasároslo bien y tratar muy bien a los profesores, que no hay otros iguales. Al fin y al cabo somos toda una familia. CRISTINA.- Bueno ...hace mucho tiempo que estoy aquí. Me da mucha pena irme por todos esos buenos momentos que no volveré a ver. Sobre todo cuando Miguel escribió las preguntas del examen en la pantalla táctil. Sé que volveré a ver a la mayoría de los profesores ,que dejaré a mi hermano aquí y que está en buenas manos y gracias por todos estos años a todos pero sobre todo a Natalia .V, LA MEJOOOOR,A SARA , a PAULA, a AISSA PERO SOBRE TODO A XIL Y A LUCÍA .P . OS ECHARÉ DE MENOS JUAPIS, CHAOOO NATALIA VIGO.- Bueno, llegó la hora de despedirnos. Gracias por todas las risas con Miguel como cuando nos puso el examen, sin darse cuenta, en la pantalla grande jajajjaajja. Gracias a Manuel por darnos consejos y por la paciencia que tiene. Gracias a Teté por ser tan buena y ser nuestra dentista profesional, gracias a todos los profesores y a mis compañeros. Os quiero un mundo. Gracias por todo, gracias por crecer a mi lado, sois los mejores. Ya me puse cursi, venga, bueno gracias Ludy por darme tantos momentos de risas junto a mis amigos, que ya no son amigos, formamos familia, la mejor familia. Abur!! DANI RIOS.- Hoy me voy de mi colegio amado. Recordaré todos los buenos momentos y también los malos. Echaré de menos las explicaciones de mis profesores ,a los compañeros que se irán a otros institutos y también echaré de menos a algunos amigos de cuarto y quinto lo único que digo con esto es que el Ludy es un gran colegio, como si fuera una familia.
La memorización en el estudio.
53
La memorización en el estudio nadie puede negar que es una técnica fun-
damental en el proceso educativo. Muy importante…para algunas cosas. Sin duda, memorizar fechas históricas para poder ubicarnos en el espacio/tiempo; la memorización del número de habitantes de diferentes países y su superficie, u otros ejemplos necesarios y evidentes nos muestra que la memorización es parte necesaria de la educación. Ayudan a la comparación entre diferentes datos y así poder entender si un es grande o pequeño, o saber de qué y cuándo hablamos si se habla de una época histórica concreta. Sin la memorización necesaria sería muy difícil la correcta colocación de nuestros conocimientos.
Como decía, parte fundamental, pero solamente parte de ella.
El abuso de este método en la educación produce el alumnado una rápida
desaparición de lo aprendido, hecho que sorprende siempre a los maestros. A veces se les acostumbra a memorizar y a continuación exponer esos conocimientos en pruebas estándar que el alumno identifica como lo necesario y lo olvida, en muchas ocasiones, con la misma facilidad que los memoriza.
En la escuela practicamos otro tipo de educación complementaria vincula-
da a la experiencia. La relación entre esos conocimientos impresos en los libros de texto, junto a actividades, charlas de especialistas sobre temas que se están dando, proyecciones (en la actualidad obviar las nuevas tecnologías y la forma de vivir y comunicarse del alumnado del siglo XXI se antoja un error imperdonable) y experiencias como los trabajos y salidas al exterior son fundamentales para que nuestros niños y niñas realmente “aprendan”.
Para hacerse cargo de lo que se expone, solo debemos hacer memoria,
recordar nuestro pasado y con casi total seguridad recordaremos determinados temas o exposiciones vinculadas seguramente a experiencias que se nos ofre-
Nado en Ourense o 24 de agosto un tempo prohibido. Viñeron logo o cieron, o a aquella forma que tenía de mostrárnoslos aquella profesora o profede 1941 e finado en Vigo o 9 de marzo de libro de relatos Os escuros soños de sor. 2002, foi un escritor en lingua galega, Clío e as novelas Ilustrísima, Os mortos Desde eleColegio Ludy, intentamos nuestro alumnado esas ex-sillón crítico literario político. Estudou en aportar daquel averán, Deus sentado nun periencias que motiven su interés, a nuestros alumnitos, los Santiago de Compostela, cidade naque queabran azulpuertas e O sol do verán. É de destacar, entrou enguiarán contacto con representantes tamén, o traballo como acolumnista, cuales el futuro de nuestra sociedad. Semillas que los motiven seguir do profundizando galeguismo, en como Ramón Piñeiro. principalmente Voz imporde Galicia lo aprendido, no sólo por obligación, sinoen porLa lo más Foi director da editorial Galaxia e da entre 1992 e 1998, recollido en sete tante, el gusto por saber y por aprender. revista Grial. Cultivou sobre todo a volumes publicados por Galaxia de El interés es el motor y, los maestros y maestras, procuramos encender narrativa. Nos anos sesenta publicou o 2005 a 2008, titulados Á marxe. O ano la chispa necesaria que e luego sean los alumnos quienes seoencarguen libro de relatos Ventopara ferido Cambio 2017 dedicóuselle Día dasdeLetras mantenerlo siempre lleno de en cuidarlo tres. Eny1975 aparece Xoguetes pracombustible. Galegas. Miguel Castro
54 La bibloteca. “El principito”.
El año del Principito
Quinto de Primaria, desde el comienzo de curso, fue el curso responsable de la
biblioteca. Realizaron múltiples actividades, siempre personas voluntarias para ellas, teniendo gran relación con el resto de cursos a través de ellas. Una de las actividades destacadas del curso escolar, realizado en la biblioteca, fue la exposición de las láminas realizadas por Fernando Ocampo, sobre la obra EL principito.
José Torregrosa, ex profesor del Colegio Ludy, les habló de esta obra a tem-
poral y de lectura obligatoria para quien tenga interés en esto de la vida. El mismo Fernando Ocampo, se centró en su trabajo.
Tras esta exposición El Principito siguió con nosotros y nosotras. El alumnado
de 5º de Primaria la interpretó en el ciclo de Teatro con G, organizado por la Coordenadora de Equipas de Normalización Lingüística.
La adaptación fue realizada por José Torregrosa y tanto para el alumnado y
profesorado participante, un gusto en sumergirse en tan especial obra.
55
56 LETRAS GALEGAS 2018 María Victoria Moreno Márquez (Valencia de Alcántara, Cáceres, 1939 – Pontevedra, 2005) María Victoria Moreno chegou a Galicia en 1963, con só 22 anos, como profesora e axiña asumiu a cidadanía en galego “A miña relación con Galicia e a miña opción pola súa lingua é simplemente unha historia de amor”, “A muller de conto”. Pioneira da literatura infantil e xuvenil en galego. Como mestra de instituto, traballou, entre outros, no Instituto Masculino de Lugo ou no feminino de Pontevedra. En plena ditadura franquista, atreveuse a darlle cursos gratuítos de Galego a mestres e outras persoas que non puideran estudar a nosa lingua. “Mar adiante” “A festa no faiado”. “Leonardo e os fontaneiros”. “Anagnórise”
En toda a súa obra obsérvanse unas características salientables: presenza de animais como protagonistas, así como nenas e mulleres, a defensa da igualdade, crítica a un ensino autoritario e loita pola dignificación galega,
57 ES MI APORTACIÓN, MI REFLEXIÓN. Artículo de opinión.
...Y por fin llegó junio. Pero este año es un junio diferente, este junio marca el fin
de un ciclo en la vida de nuestros hijos. Terminan Primaria y tienen que abandonar el colegio en el que han crecido.
Es hora de decir adiós a todo aquello que conocen tan bien: el centro, sus com-
pañeros, sus profesores los cuales ya forman parte de su familia. Y seguirán siéndolo para siempre, pero ahora de manera diferente. Llegó el momento de comenzar una nueva etapa que seguro también será apasionante.
Durante estos años vividos en el colegio, los niños han asentado las bases no
solo de conocimientos, sino también han adquirido los valores y el espíritu crítico que todo ser humano debe tener y que les ayudarán el día de mañana a ser mujeres y hombres de bien.
Y ahora nuestros hijos e hijas comienzan la ESO, un nuevo paso en sus vidas,
en el que los cimientos que forjaron en el colegio deben fortalecerse para ayudarles a avanzar en su formación personal y profesional.
A pesar de que como madre vivo este cambio en sus vidas (en nuestras vidas)
con preocupación y temor, ya que nuestros niños ya no tan niños, abandonan un entorno conocido y en el que se sentían y nos sentíamos seguros y confiados, siento también que es mayor la ilusión de ver a mi hija seguir evolucionando para convertirse en una adulta feliz, con sus ideas, sus deseos y sus planes de futuro.
Con suerte en este nuevo camino que pronto empezarán les seguirán acompa-
ñando y enseñando profesores que se involucren con ganas en su educación como los que han tenido hasta ahora, a los que les estamos muy agradecidos por enseñar a nuestros hijos a pensar por sí mismos y a tener la fuerza y seguridad necesarias para enfrentarse a esta nueva etapa que comienzan.
Teba Sedes
58