1
2 QUERIDOS COMPAS: ¡Ya estamos aquí otra vez...! Nuestra COMPA 20017 no quería perderse este fin de curso tan emocionante y tan lleno de alegría que hemos venido preparando entre todos y todas… Y es que nos vamos de vacaciones más contentos que unas pascuas, después de tanto aprender, tanto jugar y tanto querernos los unos a los otros… Ha valido la pena el esfuerzo… COMPA es muy parecido a un diario de a bordo de nuestro viaje por el mar de la infancia, caleidoscopio mágico rebosante de aventuras y sorpresas, donde las sirenas y los marineros cantan a la rueda rueda cogidos de la mano, las ballenas blancas dan rudos coletazos a nuestro imposible aburrimiento, las islas se llenan de tesoros escondidos – nuestra capacidad de ser felices, nuestra imaginación, nuestra mirada que todo lo mira…- y los veleros celebran todos los días su cumpleaños hinchando sus velas con el viento… En cada puerto tenemos un amor: a saber más, a conocernos mejor, a estar seguros de que no caminamos a solas por el mundo: tenemos a nuestras familias, a nuestros amigos, a nuestra escuela de aprender a ser felices…pero, sobre todo, nos tenemos a nosotros mismos para construir futuro, todos y todas juntos… Un curso más, debemos dar gracias a la Vida, que nos ha dado tanto… ¡COMPA 20017 a la vista…! ¡A leerla despacito…!
Ferrol, junio 2017
3
ÍNDICE Queridos Compas.......................................................................................................................2 Escola Infantil ..............................................................................................................................4 Educación Infantil (3 anos)....................................................................................................6 Educación Infantil (4 anos)....................................................................................................8 Educación Infantil (5 anos)..................................................................................................10 1º curso de Educación Primaria ........................................................................................12 2º curso de Educación Primaria ....................................................................................17 3º curso de Educación Primaria ....................................................................................22 4º curso de Educación Primaria ....................................................................................25 5º curso de Educación Primaria........................................................................................28 6º curso de Educación Primaria .......................................................................................31 ACTIVIDADES VARIAS - Letras Galegas 2017 Carlos Casares..............................................................40 - Ludiolimpiadas 2017 ................................................................................................42 - Ferrol de Frores Cuberto ........................................................................................43 - O uso das prantas ......................................................................................................44 - Obradoiro de Arte .......................................................................................................45 - Teatro con G ...................................................................................................................46 - Festas Fin de Curso.....................................................................................................47 - Excursións.......................................................................................................................48
4
Escola Infantil
Fin de curso na Escola Infantil 5,4,3,2,1! O remate do curso xa chegou! Tivemos un ano cheo de experiencias moi boas,onde os nosos nenos/as foron medrando cada día un pouquiño máis. Somos unhas grandes privilexiadas por velos medrar e con eles o noso futuro. Para rematar este terceiro trimestre, esperamos a gran festa de fin de curso e, por suposto, a excursión á granxa, sendo esta o noso último centro de interese da evaliación. No verán recargaremos pilas para o vindeiro curso 2017/2018 Vémonos!!!!
5
6
Educación Infantil (3 anos)
O NOSO XOGUETE FAVORITO Os nenos e nenas de tres anos trouxeron ao cole o seu xoguete máís especial para compartilo cos compañeiros e compañeiras. Estiveron encantados de poder compartir, disfrutar e presentar cada quen co seu xoguete. Os xoguetes que destacaron foron os seguintes: Unai, Ricardo, Raúl, Ethan e Carlos trouxeron coches; Icía, Fátima, Inés, Jeni e Yasmine presentáronnos as súas bonecas preferidas; Erika,Susana,Marco, Mario e Lucas trouxeron peluches como a
porquiña Lola, a Sky ,da patrulla canina, a Mickey, un crocodilo e un canciño; e Aroa prestounos o seu crebacabezas de bebés. Estes días pasámolo xenial. O xogo é un elemento moi importante nestas idades e máis aínda se a través del aprenden a compartir. Ademais, é moi enriquecedor coñecer os xoguetes e os xogos favoritos dos compañeiros e compañeiras para así, pouco a pouco, coñecernos mellor.
7
8
Educación Infantil (4 anos)
QUE É UN AMIGO PARA TI?
JULIA: Alguén a quen quero moito. HUGO: Con quen xogo. XABI: Con quen xogas e queres . JUAN: Xogar cos amigos xuntos. ANTÓN: Denis porque me río moito con el. BRAIS: Con quen me dou bicos e apertas. DEIVIS: Con quen me gusta xogar. LUCAS: Juan porque é bo. MARÍA: Con quen compartes as túas cousas. ÁNGEL: Con quen o paso moi ben. SOFÍA: Con que xogo os “Pin y Pon” DENIS: A quen lle presto os xoguetes. HÉCTOR: Con quen leo contos.
A amizade é unha parte moi importante da infancia. As amizades non son só diversión e xogos, tamén teñen moitos beneficios para o desenrolo d@s máis pequen@s, axudándolles a fomentar a confianza nun mesmo, favorecendo as súas habilidades sociais, o seu desenrolo emocional, ensinandolles a cooperar,… Xa o di o refrán “quen ten un amig@, ten un tesouro”
9
10
Educación Infantil (5 anos)
A MIÑA PALABRA FAVORITA EN GALEGO No cole Ludy sumámonos á potenciación da Lingua Galega como lingua oficial que é. Para isto consideramos que os primeiros anos de vida son moi importantes para a adquisición do coñecemento dunha lingua.Tendo en conta a situación lingüística de Ferrolterra na que a maioria dos nenos e nenas falan en castelán e teñen esta lingua como materna, consideramos importante a labor da "inmersión lingüistica"así queremos potenciar que o alumnado teña un bo coñecemento da Lingua Galega aínda que fóra da escola falen outros idiomas. En Galego aprendemos, os nenos e nenas de cinco anos vannos dicir cal é a súa palabra favorita.
11
12
1º de Primaria
TAHER: Traballar e ir ao patio. MIGUEL: Algo bonito onde facemos traballos. DIEGO: Un edificio con libros e diversión. LEONARDO: É divertido porque aprendes moito e podes xogar. DANIEL C.: É algo divertido onde traballamos. DAVID: Estudar e regar plantas. GABRIELA: Coñecer amigos e estudar. JAVIER: Estudar e pasalo ben. DANIELA G.: A miña segunda casa. É algo xenial. DANIEL G.: Algo moi guai. Gústame moito. ANAIS: Un gran sitio onde traballo moito e unha gran diversión.
Que é
NAIA: Algo divertido. MARÍA: A miña segunda casa. ENEKO: Divertirse, traballar e coñecer amigos. GAIZKA: Un edificio con libros. DANIELA M.: Unha casa moi especial porque me encanta ler, escribir e todas esas cousas. HADASA: Algo divertido onde se estuda. SABELA: Algo moi divertido onde aprendo moitas cousas. Gústame moito ler. AINHOA ZULIANA: Un edificio con moitas cousas, bonito e mola moito. MARÍA DE LA PEÑA: Algo para aprender e para divertirse. ALEN: O primeiro curso onde me gusta moito Matemáticas, Naturais e Sociais.
o cole
para ti
BRANDÁN: Unha casa con libros. LÍA: Algo bonito onde aprendo e leo. YAIZA: Algo super bonito e moi divertido. DYLAN: Algo que me gusta.
?
RELATOS DE 1ยบ
DANIELA GARCร A
13
14
DANIELA MONTERO
15
DIEGO BARREIRO
16
NAIA IGLESIAS
17
2º de Primaria
PIROPOS ÁS FAMILIAS FÁTIMA: Os meus pais e os meus irmáns sempre están aí para axudarme.
DIEGO: Amo moito á miña familia porque son moi bos comigo.
SARA : Moitas grazas a toda a miña familia. Quérovos moito. Que sexades moi felices.
BYRON: A miña familia acompáñame a todos lados nunca vou só, por iso os quero tanto.
DANIELA: Quero moito á miña familia, porque sempre están ao meu lado e divírtome.
AITANA: Cando quero que me compren algo, sempre mo compran, por iso os quero tanto.
ALBA: Quero moito á miña familia porque sempre me axudan moito.
LOIS: Encántame estar coa miña familia porque sempre imos de excursión.
COVADONGA: Cando me caio a miña familia está ao meu lado, incluso a miña irmá pequena. Quérovos moito!
IRENE: Quero moito aos meus pais porque sempre están ao meu lado cando os necesito.
MATEO C.: A miña familia é moi boa comigo, quéroa moito.
ALEX: Gústame a miña familia porque xogo con eles e apoianme cando os necesito.
SAMUEL: Quero moito a papá, porque xoga comigo. LOLA: Gústame a miña familia porque cando estou triste, apoianme. MATEO L.: A miña familia quéreme moito , e eu a eles tamén, sobre todo nos momentos felices que temos. YERAI: Eu divírtome cos meus pais e o meu irmán. ISMAEL: A miña familia quéreme moito, igual que eu a eles.
ENZO: Quero moito ao meu irmán pequeno, que se chama Izan, cando xogo á pelota na casa, el xoga comigo. ISAAC: A miña familia é moi boa, ségueme a todas partes. MARCO: Ao meu pai e a miña nai sempre os quererei, porque sempre estarán comigo. SARAY: Quero moito á miña familia, sempre me apoia. GABRIEL: A miña familia é moi bonita, quéroa moito.
18
RELATOS DE 2ยบ
19
20
21
22
3º de Primaria
PIROPO AL COLEGIO LUDY El cole Ludy es muy bonito, tiene muchas cosas guays y el patio es genial. Mi asignatura favorita es E. Física. Lucas González. En mi colegio hacemos muchas cosas y muchos amigos. Aprendo mucho y los profesores son muy buenos. Sara López. En Ludy me lo paso muy bien, tengo compañeros guays, me gusta el patio y los profes son muy buenos. Nicolás Balbás. Mi cole es muy bonito y tiene los mejores profesores del mundo. Se lo merecen todo, no quiero separarme de ellos. ¡ Ludy, te quiero! Uxía Fuertes. El cole Ludy es muy bonito. L os profes son muy buenos. El cole está muy limpio, la biblioteca tiene muchos libros y la comida del comedor está muy buena. Miriam Moldes. Mi colegio es muy bonito. Las clases son muy bonitas y sobre todo las fiestas como Samaín, Carnaval, Navidad, etc. Helena Rodríguez. El Cole Ludy tiene mucho espacio en los patios, lo mejor son las excursiones y los lugares a los que vamos. Elena Raya. Mi colegio es un sueño, es muy bonito, sobre todo el patio y el gimnasio. Hacemos muchas manualidades y cosas muy divertidas. Desireé Domingo En mi colegio me divierto muchísimo y lo paso muy bien. Ismael Muñoz Ludy es el mejor porque enseñan muy bien. Los profes son muy buenos. Martín Pazos. Mi cole es muy bueno, los profes son muy simpáticos y mis compañeros muy divertidos. Victoria García Mi cole es muy muy divertido. Las asignaturas son muy chulas y el material como los balones, canastas,..me gusta mucho. Gabriel Romero. Lo que más me gusta de mi colegio son los Maios y las fiestas. Ramón Noguera. En el colegio Ludy, lsos profesores nos cuidan mucho y son muy buenos. ¡Son los mejores! Noryeth Flores
Me gusta mucho mi colegio porque me lo paso muy bien con mis amigos. También me lo paso muy bien con mi profe Raquel y con mi hermano Nico. Alicia Rodríguez. Mi cole es el mejor porque tiene dos patios, los profesores son muy buenos y no nos mandan muchos deberes. Andrea Martín T odos los niños del colegio Ludy son muy simpáticos. Los profesores son muy buenos y divertidos. Mi cole es el mejor de todos. Olga Barreira En el colegio Ludy me acogieron muy bien. Es como una casa, los profes son estupendos porque nos ayudan mucho y nos consuelan cuando estamos mal. Si estás enfermo, llaman a tu familia y además, son muy simpáticos. Antía Luaces. El cole mola mucho. Cuando llueve hay patio cubierto y siempre vamos al recreo. Todos tenemos muchos amigos. Casi no mandan muchos deberes. La profe Raquel es buenísima y los demás profes también. Los controles y exámenes son muy fáciles. Alejandro Díaz El cole es alucinante. Me gustan mucho los libros que leemos y las excursiones. Me gusta ir al Jofre y de acampada. Germán García. Me encanta el Ludy porque los profes nos ayudan a hacer cosas. Me encanta la comida del comedor y E. Física. Me gusta la música que nos pone Raquel para relajarnos. Los profesores son los mejores del mundo. Daniel Calvelo. El cole es genial. Tengo amigos y amigas que me apoyan mucho. Los profes molan mucho y son muy amables y divertidos. Las asignaturas que más me gustan son inglés, mates y música. Elisa Fraga Mi colegio es el mejor del mundo porque tiene profes muy buenos. Lo que más me gusta es el recreo. Roberto Mauriz.
POEMAS
23
Neno pequeno eres moi bo. Eres de ouro coma o sol. Neno pequeno eres moi ledo eres de azul como a lagoa. Neno pequeno eres de cores como a flor florida cando sae o sol. Alejandro Díaz-Robles, 3º Primaria
Galicia, Galicia Galicia de mel Galicia de sol Galicia de mar Galicia de río Galicia deixa ver a posta de sol na beira do río. Antía Luaces López, 3º Primaria
24
RELATOS
ESTELA Había una vez una niña llamada Estela que quería tener el poder de volar. Soñaba que se levantaba por la mañana e iba al cole volando. Sus padres la llevaron a pasar el verano a casa de su abuelo Manolo. Su madre le dijo que se acordara de lavarse los dientes después de comer y que tenía que ayudar a su abuelo con los trabajos de la huerta y del jardín. Cuando trabajaba mucho en el huerto, después iban a dar un paseo. Un día de esos, dando un paseo, Estela escuchó a alguien llorar. Se acercó y escuchó a una duendecilla que estaba llorando porque se había perdido en el monte. Estela se la llevó a casa de su abuelo y la duendecilla estaba muy agradecida. Al día siguiente, Estela jugando, casi se cayó de un árbol, pero no se hizo daño porque la duendecilla le diera el poder de volar, que era lo que Estela deseaba. Miriam Moldes, 3º de Primaria.
LA RANA TRISTE Érase una vez una rana que cantaba con un canto muy triste, porque no tenía nadie con quién jugar. Todos sus amigos se marcharan al lago de al lado, pero ella quería quedarse en su hogar, no quería cambiarse. Un día se le ocurrió atraer a todas las moscas para que fueran a comer, pero no funcionó. Como no sabía qué hacer fue mirando otros lagos para mudarse a vivir con otras ranas. Por fin encontró uno que le gustó y además las otras ranas la recibieron muy bien. Al día siguiente de llegar era su cumpleaños y todos celebraron una gran fiesta de bienvenida y de cumpleaños. Olga Barreira, 3º de Primaria.
UÉ Q , JA A , A J JA , A ME D RIS SANTIAGO Cal é o colmo dunha xirafa ? Ter vértigo. DAVID MAURIZ Que fai un can cunha trade? Taladrando. SERGIO ROMERO Hai un poli e un caco. Cal é o malo? O chiste. LAURA RODRÍGUEZ Que lle di unha impresora a outra? - Esta folla é túa ou é impresión miña? BLANCA Jaimito pregúntalle ao seu pai: - Sabes asinar cos ollos pechados? -Pois imaxino que si. Por que me preguntas? - Porque vas a ter que asinar as notas do colexio. ALEJANDRO LÓPEZ Levántase o pano. Aparece Arguiñano con aceite e vinagre. Como se chama a película? O señor dos aliños. MARTÍN Cal é o colmo dun diabético? Estar enfermo por ter o carácter demasiado doce. PABLO -Cariño estou embarazada. Que queres que sexa?- Unha broma. MATÍAS Dille un neno ao seu pai: -Papá hoxe tivemos un exame sorpresa! - E como saíches? -Sorprendido,papá, sorprendido.
4º de Primaria
MIGUEL Que lle di un semáforo a outro? Non me mires que me estou cambiando. JAVIER Mamá, traguei un altavoooooooozzzzz! Tranquilo, eu traguei un tocadiscos e non pasa nada, non pasa nada, non pasa nada, non pasa nada.... VANESA -Por favor, axúdame, perdeuse a miña filla. -Como se chama? -Esperanza. -Imposible, a esperanza é o último que se perde. ROCÍO Era un home tan baixo,tan baixo que lle cheiraba a cabeza a pés. ALEJANDRO FERNÁNDEZ Que lle di unha parede a outra? Vémonos na esquina. GABRIELA Cal é colmo dun barbeiro? Perder o tren polos pelos. PAULA Dille unha moza a outra: -Viches o Señor dos Aneis? E a outra contesta:- Si, pero non lle comprei nada. ROI Era un tío tan, tan gafe que se sentou nun palleiro e espetou unha agulla. DAVID LARA Un galego dille a outro: -Merquei un reloxio.
25 E o outro pregúntalle: -Que marca? -Pois a hora. EDURNE Un neno dille ao seu pai: -Papá viñeron a preguntar se aquí vendían un burro. -E ti que contestaches? -Que non estabas. SARA -O meu fillo no seu novo traballo séntese como un peixe na auga. -E logo, que fai? - Nada. INA - Gústanlle os touros? -Si, moito. -Pois ten o mesmo gusto que as vacas! MANUEL CARRACEDO -Que hai de xantar hoxe? -Hai caca con patacas. -Que asco, outra vez patacas! ADRIÁN Dille a nai a Jaimito: -Jaimito mete o bebé no berce, o polo no forno, limpa os pratos con Fairy e fai un bocata de Nocilla. Cando a nai chegou de traballar preguntoulle si fixera todo e Jaimito contestou: Si mamá, metín o bebe no forno, o polo no berce, limpei os pratos con Nocilla e fixen un bocata de Fairy. MANUEL TIERRA. Que é branco e negro e fai moitísimo ruido? Unha cebra tocando a batería.
26 EL NIÑO POETA Eran las tres de la tarde, y la profesora les había dicho a los niños de 4º que escribiesen una poesía. A Roi, así se llamaba el niño más travieso de la clase, no le gustaba escribir poesías; solo le gustaba fantasear. Era habitual sorprenderlo con el codo apoyado sobre la mesa y la cabeza inclinada, descansando. En esos momentos, cerraba los ojos y comenzaba a soñar que cientos de pájaros volaban en el cielo y lo envolvían con sus trinos, y que miles de flores brotaban en el suelo, mientras los arbustos crecían sin parar hasta convertirse en árboles... Un pequeño gorrión se acercó y le dijo: -Roi, soy tu guardián, me manda el Señor de la Fantasía que habita detrás de las nubes para que te ayude. -¿Cómo puedes ayudarme si no me gusta escribir poesías?- preguntó el niño. -Concéntrate en todas las palabras que están en tu cabeza, solo tienes que ordenarlas…replicó el gorrión. Roi no estaba convencido de lo que oía, pero decidió hacerle caso al gorrión. Cerró los ojos y comenzó a ver luces de colores: rojas, rosas, amarillas, violetas, azuladas... Estuvo un rato impresionado por el espectáculo. Pero, de repente, detrás de las manchas de colores, empezaron a aparecer palabras tal como dijo el gorrión.
SANTIAGO DOPICO, 4º PRIMARIA
27 UN SUEÑO CUMPLIDO Cuando era pequeño Bruno soñaba con ser futbolista. Un día, cuando despertó fue a contárselo a sus padres, pero no estaban porque ya se habían ido a trabajar. Entonces decidió ir a contárselo a sus abuelos. Cuando llegó a la casa de los abuelos, estaban desayunando y estos lo invitaron a desayunar. Cuando acabaron de desayunar, Bruno les contó que quería ser futbolista y el abuelo dijo que si le gustaba que lo intentara; pero la abuela le dijo que para ser futbolista hay que entrenar muy duro todos los días, estar a dieta y no comer chocolate. Entonces, el abuelo intentó convencer a la abuela y le dijo: -Si tiene condiciones para hacerlo, ¿por qué no? Eso sí, no puede dejar de lado los estudios. Mira Butragueño, fue futbolista y ahora, veinte años después, es dentista. Pasaron los años y Bruno fichó por el Barça. El primer partido de temporada se va a jugar contra el Liverpool. Bruno va a empezar de suplente; pero en el minuto sesenta y cinco lo mandan calentar y toda la grada corea su nombre y cuatro minutos más tarde sale al campo cuando el partido iba empatado dos a dos. En el minuto noventa Bruno marcó su primer gol con el Barça y se lo dedicó a su abuelo que estaba en la grada. El presidente del club fue con sus padres a felicitarlo y Bruno se emocionó al ver que sus padres habían ido desde Galicia a Barcelona para verlo. Ese día lo recordará para siempre.
ALEJANDRO FERNÁNDEZ, 4º de Primaria.
28
5º de Primaria
ALMUDENA
Hace unos años, en un monte, vivía una chica que se llamaba Almudena.
Ella quería ser escritora, pero el padre le decía que no y le preguntaba de dónde
iba a sacar las ideas, pero Almudena le insistía cada día con que quería ser escritora.
El padre se cansó y le dijo que lo intentara pero aquí, en el monte, no iba a tener
un futuro con oportunidades. Almudena le preguntó qué podía hacer. El padre le dio una hoja en blanco y un lápiz y le dijo una sola palabra: “escribe”. Almudena le dijo que no y el padre le respondió que escribiera una historia y sobre ella dibujara. Almudena se fue a su habitación y escribió una historia en la que una chica no podía ser escritora.
Mientras dibujaba Almudena se dio cuenta de que la mesa se volvía blanca, tam-
bién las paredes. Ella no paraba de gritar pidiendo ayuda, hasta que vio a un chico y ella le hablaba, pero el chico no la escuchaba. Almudena era blanca como la hoja. Almudena era la chica de la historia, Almudena era el dibujo, Almudena era el personaje de la fantasía del chico que se llamaba Lucas. PAULA RODRÍGUEZ SEDES 5º Ed. Primaria
29 La gema mágica Érase una vez una niña campesina llamada Lolalinda. Vivía en un pueblo llamado Alflorenco y su alcaldesa Bombondina. Estos personajes vivieron una aventura inigualable en el pueblo Alforenco. -Mamá, mamá ¿Dónde está mi libro?- dijo Lolalinda. -Está encima de tu cama-dijo la madre. Pero lo que la madre no sabía es que Lolalinda le había cambiado la portada y no era de brujas ni de duendes no, no, no, era de conjuros mágicos que le había dado su padre. Al día siguiente Bombondina le dijo a Lolalinda: -Creo que hay una gema mágica en el arroyo de Polonia. -No te preocupes, iré a echar un vistazo,-le dijo Lolalinda. Lolalinda cogió su libro de conjuros mágicos y le dijo a su madre que iba al arroyo para hacer los deberes, no era verdad y se dispuso a marchar cuando… -Espérame, voy contigo-dijo Bombondina. -Y usted, ¿por qué viene?-le dijo Lolalinda. -Para descubrir la gema contigo-dijo Bombondina. -Bueno pues iremos- dijo Lolalinda. Allí se fueron sin más precisión. Se fueron hacia el arroyo de Polonia. Llegaron al mediodía al arroyo, comieron y se pusieron a buscar. Nada más empezar ya la habían encontrado y Lolalinda dijo las palabras mágicas para abrir su libro: -Muestramus lus cunjurus mugucus du gumus-y el libro se abrió por el conjuro de la gema. Lolalinda dijo las palabras que ponía el libro: -Gema, gemurus ponte verde o azul como tú-y la gema abrió el portal a la dimensión de las gemas y se fueron todos los del pueblo para ella. Lucía Rodríguez 5º Ed. Primaria
30 O MELLOR CONTO DO MUNDO Nunha casa , había una nena que quería facer una historia , pero non se lle ocorrían ideas. Pensaba e pensaba , pero non era capaz de escribir unha soa liña. Toda a súa familia estaba chea de ideas. Aconsellábanlle que escribise unha aventura no mar ou unha festa de aniversario. Pero, non! Non era esa a súa idea! Desexaba escribir un conto de cousas bonitas, por exemplo : como brilla o sol , ou como cantan os paxaros. Por suposto , tiña que estar chea de adxectivos e adverbios. Non debía esquecer os verbos e as preposicións. Tería que estar cheo de maxia , coa Fada Azul de Pinocho ou co príncipe de Blancanieves. Así, pensou e pensou, tanto, que ficou durmida na mesa. Cando espertou , atopou a súa folla totalmente escrita : había un conto! Era o conto máis marabilloso que leu. Non imaxinaba quen llo escribiu. Os trasnos? A fada madriña ? Quedou abraiada. Era o mellor conto do mundo ! ¡Encantaríalles a todos! Queredes ler o conto? Pero iso será outro día… Alejandra Fernández 5º Ed. Primaria
Èrase unha vez unha nena que se chamaba Marìa.Todos os dìas baixaba ao parque. Un dìa encontrou un can abandonado de cor branca.Encantoulle e levouno para a sùa casa . Coidouno e comproulle a comida, a súa casa,xoguetiños e encantáballe duchalo. Poñíalle inxeccions.Era o seu amigo.Ela veu que lle daba moita sorte e moita compañia, era como un amuleto e cando espertaba todos os días tiña un regaliño debaixo da almofada un tesouro,un libro,caramelos,doces.. Ela amocionàbase moitisimo e nunca se soubo se era un can ou un ser màxico. Este conto representa que ao facer o ben, a nena tivo unha recompensa. Nunca se saberá quen era o que lle deixa os regaliños debaixo da almofada. Ela seguía pensando que foi por ter dado unha comida e unha casa. Luna Sbuttoni 5º Ed. Primaria
6º de Primaria A ESCOLA DOS NOSOS AVÓS Traballo feito polas alumnas de 6º de Ed. Primaria Alexia Saavedra e Carmen Carracedo.
Pizarra e pizarrillo
Exemplar de enciclopedia Félix Martí Alfeba
31
32
Portada dunha libreta de rotación dunha nena . 1948-49
COMEZOS DUNHA MESTRA DE ESCOLA Nesta situación, comeza o relato do que foran os seus comezos como mestra, traballo que desenrolou durante 35 anos da súa vida. O seu primeiro destino, cando só conta con 25 anos, foi Buiturón, no concello de Muxía. Alí chega acompañada polo seu pai. Atopan grandes dificultades para chegar á escola. Os veciños dicíanlle que non en todas as casas había luz. Pero unha palabra destaca no seu relato, felicidade, “foran anos moi felices”. Ata alí chegaba no bus a véspera, quedando nunha casa que había na parada. Ao día seguinte, luns, tocaba camiñar polo medio do monte. Despois das primeiras viaxes, foron os rapaces maiores da súa escola os que a acompañaban no percorrido. Destaca a amabilidade total dos veciños o que a levou a darlles algo máis, e así daba pasantías pola noite aos rapaces e rapazas que chegaban de traballar. Os seguintes destinos de Mª Luz foron: Escabia (Cee), Bazar (Santa Comba), aquí xa chegaba no seu coche e foi estando aquí cando casou), Aldeagrande (Lousame. Praza definitiva onde está durante 7 anos) e Ombre onde permanece desde o 1978 ata a súa xubilación no ano 2003.
-¿Con qué escribíais en el colegio? - De muy pequeño en pizarra de mano y pizarrillos de carboncillo. Se borraba lo escrito con un trozo de trapo y se volvía a utilizar. También se utilizaba el lapicero, la pluma y la tinta. La pluma consistía en una soporte largo de madera en cuya punta se sujetaba un plumín que se mojaba tantas veces como hiciera falta en un tintero con tinta hasta terminar la tarea. -A los diez años, comienzo del bachillerato, ya empecé a escribir con pluma estilográfica que requería su recarga cada vez que se vaciaba su depósito. Al mismo tiempo comencé a utilizar los bolígrafos que aún estaban un poco precarios y se descargaban con frecuencia en la cartera o en el bolsillo. -¿Cómo llegaban los profesores al aula? -De pequeño acudí al colegio de pequeños desde los tres hasta los siete años. Este colegio era en una casa particular con dos profesaras que nos enseñaron desde aprender a leer y escribir hasta preescolar para acceso al bachillerato. Las profesoras estaban en su casa porque vivían allí y se presentaban arregladas pero con ropa muy casera y zapatillas. Recuerdo a su gato, llamado Alí, paseando entre nuestras sillas pequeñas, como si fuera parte de la clase. En la academia de preparación para bachillerato, enseñanza mixta, preparabas los exámenes de ingreso que tenían lugar a los diez años. Los profesores y profesoras se presentaban de la misma forma que explicamos antes. Recuerdo las zapatillas. También recuerdo la regla con la que nos pegaban en las manos y en el culo. Nos hacíamos los fuertes ante las niñas e íbamos a llorar al baño cuando hacía falta. En el instituto, que se entraba a los diez años, las cosas eran muy diferentes. Había un profesor o profesora por asignatura. Todos ellos venían muy arreglados. Los caballeros siempre de corbata (algunos hasta de uniforme militar) y las señoras siempre muy arregladas (lo que se llamaba arregladas de calle). Daban mucho respeto y mantenían mucha distancia con los alumnos. El tratamiento era de usted en ambos sentidos. Los castigos corporales estaban totalmente prohibidos en esta etapa. Las faltas de disciplina (máximo tres) podían ocasionar el suspenso de la asignatura.
33 jornada era una hora más corta los sábados por la mañana con la obligación de acudir a la capilla para las oraciones del sábado (sabatina). Los bedeles se encargaban de controlar los que faltaban y esa falta podía sumarse a las faltas de disciplina de la asignatura de religión. En el recreo, solamente media hora en la jornada de mañana, la actividad era libre. Estaba prohibido salir del recinto escolar, aunque algunos saltábamos la muralla para algunas actividades exteriores y no permitidas. En caso de ser descubierto, podías ser expulsado del instituto. -¿Por qué motivos se faltaba al colegio? -En mi caso por enfermedad, con justificante de los padres a la reincorporación. Las faltas se enviaban por correo a domicilio y contenían el justificante a devolver firmado por los padres. En caso de no justificación, los padres eran citados y, dependiendo del número de faltas sin justificar, podías ser expulsado. A veces se faltaba porque no te apetecía ir, pero sin que fuera de manera muy periódica para que las faltas sin justificar no sumasen demasiado. En algún caso, al no llevar los deberes o la materia de la clase bien preparada, se faltaba con la excusa de haberse quedado dormido (para las de primera hora) o de encontrarse mal y pedir permiso para ir a casa.
-¿Qué hacíais en vuestro tiempo libre, cuándo no teníais qué estudiar? -En el tiempo libre, al salir del colegio jugábamos en la calle, incluida la merienda que nos daban nada más llegar, con objeto de no molestar a los mayores y no manchar la casa. Algunos deberes, no demasiados, y el estudio de las lecciones para el día siguiente se hacían antes de la cena. Había pocos juguetes y los juegos habituales eran físicos. Para los chicos una pelota era un bien preciado. Las bolas, el peón y la billarda eran también habituales. Los martes se podía ir al cine barato (martes económico), cuando la entrada costaba solamente una peseta pero no siempre la teníamos. Todas las actividades procurando mancharse y rom-¿Qué hacíais en los recreos? per los zapatos lo menos posible. Todo se lavaba en -En el colegio de pequeños y en preparatorio no había casa a mano, algunos en el río y las madres cuidaban recreo y la clase era de mañana y de tarde. Se libraba esos detalles con alguna herramienta educativa: escolos jueves por la tarde y había clase los sábados por la ba y zapatilla. mañana. Igualmente en el instituto de bachillerato, aunque la
34 O MEU BISAVÓ NA ESCOLA O meu bisavó ía ao colexio de Sillobre.Ía ao colexio de 10:00 a 13:00 pola mañá e de 15:00 a 18:00 pola tarde.De luns a venres, tamén os sábados polas mañás. As materias que daba eran Matemáticas, Historia, Xeografía e Lingua Castelá; xa que me dixo que daquela non se podía estudar Lingua Galega.Nunha enciclopedia dun tomo levaba todas estas asignaturas con todos os temas. O seu profesor chamábase Luis e había uns profesores para os nenos e outros para as nenas xa que os nenos e as nenas estaban separados en distintas clases e estaban todos mesturados por idades. Antes de ir ao colexio axudaba na casa e os días que habia moito que facer non ía á escola e quedaba axudando en casa.
A MIÑA BISAVOA NA ESCOLA A miña bisavoa estudaba no colexio de Irines.O seu horario era igual ca do meu avó; de 10:00 a 13:00 pola mañá e de 15:00 a 18:00 pero ela non ía a escola os sábados. Tamen estudaba Matemática, Xeografía, Historia e Lingua Castelá. O colexio era na casa da súa profesora; Dña. Anita. Era boa pero se a facías enfadar pegábache cunha regra nos dedos. Na mesma clase estaban mesturados os nenos e as nenas de distintas idades e cando a profesora estaba ocupada ou non podía ir á escola daban clase os alumnos mais maiores.Polas tardes as nenas facían calceta e costura polo que que ás veces tiñan que ir a clase polas noites. No recreo xogaban coas peonzas e á pelota. Con 11 anos quitaron á miña bisavoa da escola para traballar de costureira.
O lobo e a ovella
CONTOS DE 6º
Nun monte afastado das cidades vivía un lobo camiñando sempre na procura de alimento . Un bo día, encontrou un rabaño de ovellas comendo na pasteira. Preto de alí había un regato . Era primavera polo que as flores comezaban a saír. O lobo ideou unha maneira para cazar unha ovella, con sorte, dúas. As ovellas decatáronse da súa presenza agochado entre as árbores. Nese intre o lobo fixouse en que as ovellas xa sabían que as agardaba alí . Deu uns pasos para mostrarse. As ovellas, aparentemente tranquilas , tiñan medo por non saber que ía acontecer. Entón o … Lobo díxolles: eu non quero facervos dano ; só viña paseando e atopei nas aquí coméndoas , quero dicir , comendo . Ovellas - e por que estabas agochado? Lobo - non quería asustarvos sería estropear o momento de xantarvos, quero dicir , de xantar convosco . Ovellas - vale; non te acerques máis que xa etás preto dabondo . Lobo - que pasa, tedes medo? Non vos preocupedes, eu son un lobo vexetariano. Ovellas - iso é só nos contos e isto non é un conto . Lobo - queredes xantar? Se vos apetece tráiovos un dente de león ou mellor dito, ¡de lobo ¡ As ovellas comezaron a escapar, o lobo colleu unha entre todas, levouna ata detrás das árbores. Apareceron uns lobeznos que saíran dos arbustos e comezaron a comer na ovella . A nai dos lobeznos morrera nun enfrontamento contra os humanos e por iso o lobo sempre procuraba alimento para os cachorros
David Feijoó
6º Ed. Primaria
Era seis de diciembre, yo estaba en mi casa, no paraba de llover. Había un chico fuera, sentado en un árbol. Mi madre y yo le invitamos a pasar. El chico, muy agradecido, entró en nuestra casa. A La hora de cenar, todos estábamos muy en silencio, porque mi padre no quería que ese señor desconocido estuviera en nuestra casa. Para eliminar un poco ese silencio incómodo le dije yo: Ven, te enseñaré tu habitación. Cuando ya estaba en cama el señor, yo también me fui a la mía. Escuché a mis padres hablar, mi padre dijo: ¡Mañana, ese desconocido se va! Al día siguiente, fui sigilosamente a su habitación. ¡Ya no estaba! Había una nota, que decía: Hola, ayer por la noche escuché a tus padres hablar, no quiero molestaros, así que me he ido. Rápidamente fui a buscarlo por toda la ciudad. No lo di encontrado. Le pregunté a todo el mundo si lo había visto. Estuve muchos días fuera de casa solo para encontrarle, aunque no me sabía su nombre yo se lo describía a todas las personas para ver si lo habían visto. Nadie lo había visto y empecé a asustarme. Lo seguía buscando hasta que un día… ¡Lo vi! Fui corriendo hacia él y me dijo: no quiero molestaros, déjame. No! Ven a mi casa. Me costó mucho convencerlo para que viniese pero al final vino y le dije a mi padre: ¡Papá! ¿Se va a quedar? Por favor… Aunque me costó convencerlo,lo conseguí. Muchas gracias señor, dijo. Luego le pregunté: ¿Cómo te llamas? Me llamo José. Al final consiguió trabajo y se pudo comprar una casa al lado de la mía y se convirtió en mi vecino.
Jorge Paz Espiñeira 6º Ed. Primaria
Unha Historia Peculiar Esta é a historia dunha nena que quería ser mestra. A súa vida comeza un dous de Maio de mil novecentos noventa e nove. Chámase Graciela e ten dúas irmás: Carlota e Lola. A súa Nai chámase Cristina e o seu pai Manuel, aínda que toda a xente lle chama Lolo. Graciela sempre foi unha nena con poucos medos e tiña moita imaxinación, pero a pesar de todo iso un verán ocorreulle unha das mellores cousas. Todos os veráns ía visitar á súa avoa e tamén quedar a durmir algunhas semanas. Un día a súa avoa e máis ela atoparon un gato que non era como os demais. Tiña a cara de rato e o corpo de gato! A súa avoa asustouse moito. Nunca vira cousa así! Por outra parte Graciela intentou de tratalo como era e gustáballe moito. Ela pensaba que era un gato diferente. Pasaron os días e Graciela marchou. O pobre animaliño quedo sen comida e marchou cara ao monte. Cando Graciela volveu á casa da súa avoa foi na procura do pobre animaliño sen comida. Ela tamén descubriu que non só era un animaliño con cara de rato e corpo de gato se non que tamén falaba! Tras moitas horas de falar con Graciela, ela descubriu o segredo do animal. Unha bruxa chamada Margarida transformou ao seu avó naquel animaliño ao que ninguén quería achegarse. Agora a nena comprendía a desaparición do seu avó. A única maneira de solucionar o feito era que a súa avoa recoñecera que era el.
Inés Yáñez 6º Primaria
35
36 VAMPIROS Vivimos en las sombras, chupamos sangre, nos molesta el sol, pero somos vampiros pero no somos inmortales ni matamos (la mayoría). Igual que los humanos tenemos clases sociales. Abajo estamos los que dedicamos nuestras vidas para proteger a la realeza (la realeza es la más alta) y en el medio están los vampiros normales. Hace mucho tiempo nosotros estábamos con los humanos pero su especie creció, se hicieron poderosos con la tecnología así que nos escondimos y nos hicimos mitos, muchos dicen que somos monstruos. Todos los vampiros menos los de la última clase tienen el poder de cinco elementos, vosotros conocéis cuatro: tierra, agua, aire y fuego son los principales. El quinto es el poder fantasma. Cualquier vampiro se puede especializar en cualquiera de los cuatro elementos en el que tenga más fuerza. El elemento fantasma es el más poderoso y solo lo tienen unos pocos vampiros. Por cierto yo me llamo Carly. Tengo diecisiete años. Soy de la clase baja. Entreno para ser guardiana de los de la realeza. Mi mejor amiga es de la realeza. Se llama Mía. Su elemento es el fantasma. Yo quiero ser su guardiana y seguramente lo sea. Ella siempre fue mi mejor amiga pero ahora está distante con sus deberes de princesa. Cuando nos graduemos vamos a estar siempre juntas. Los guardianes protegemos a los de la realeza de los vampiros que matan, ellos si son inmortales. Los elementos no se pueden utilizar para matar porque los elementos son vida es una regla con la que yo no estoy de acuerdo. Si juntan los poderes con lo que sabemos podríamos matar a los inmortales. En la academia si se acercan inmortales los guardianes avisan diciendo “buria” (buria es tormenta en ruso). Me quedan seis meses para graduarme. Angélica Piñeiro Díaz 6º Ed. Primaria
Sexto y el cine
37
Un curso más, hela aquí: la página más faltona de COMPA dispuesta a “reírse con”, no “reírse de” el más pintado y la más pintada… Se levanta el telón y… (Y no vale picarse…) David: NI UN PELO DE TONTO Alexia: BLANCANIEVES Manuela: UNA RUBIA MUY LEGAL La clase de sexto: AQUÍ NO HAY QUIEN VIVA El colegio Ludy: LA COMUNIDAD Yazhira, Antía y Laura Isabel: LAS TRES MOSQUETERAS Unai y bruno : TEAM CUBO Alberto y Gabriel: MORTADELO Y FILEMÓN Jorge: GEORGE DE LA JUNGLA Javi: DANIEL, EL TRAVIESO Diego: MARTIN, MARTIN Inés: LA RATITA PRESUMIDA Brais: ANTES MUERTO QUE SENCILLO Los niños después del recreo: LO IMPOSIBLE Laura Gil y Bruno: HAPPY FEET David: EL CIENTÍFICO LOCO Inés: SURFER LIFE La clase de sexto: AQUÍ NO HAY QUIEN VIVA 5º & 6º: JUEGO DE TRONOS Llegan las vacaciones: DÉJAME SALIR Colegio Ludy: LA GOZADERA La profe Teresa se jubila: MAMMA MÍA… Y así sucesivamente…
38
6º se despide Llevo 11 años en este colegio, me llevo a los mejores amigos que pudiera haber conocido, también me llevo muy buenas experiencias y estoy orgullosa de haber crecido en este colegio. Gracias a todos los profes por haberme enseñado todo lo que sé. ¡Sois los mejores, os echaré de menos! Laura Rodríguez Blanco. ***
este colegio. Me llevo muchos amigos y muchos profesores. Mis favoritos son Inés, Manuel y Fran . Hay niños que los echaré mucho de menos, lo mismo que a mi profe Fran. Me llevo una experiencia buenísima del Jofre. Con la profe de mates Teresa esta clase tiene una relación con ella muy buena y para ella siempre seremos sus niños. Gabriel *** Voy a echar de menos a todos los Llevo aquí desde la guardería; en primero profesores, nunca olvidaré los momentos me fui a Australia y en 5º volví. Me llevo tan felices que pasamos aquí. buenos recuerdos, amigos geniales, Justo cuando llegué a 6º me di cuenta que experiencias divertidas; pero, sobre todo, pasó muy rápido el tiempo. amistades inseparables Ojalá en el instituto los profesores sean tan Laura Gil buenos como aquí… *** Laura Isabel Durante estos seis años en este colegio, *** he disfrutado mucho, muchísimo. No Tras los once años que llevo en este olvidare las excursiones, las acampadas colegio he reído y he llorado; pero solo y las visitas, también a los profes Miguel, entrara sitio en mi corazón para todos los Inés, Teresa, y, sobre todo, a Manuel… momentos buenos… SOBRE TODO, ESTE COLEGIO… Adiós colegio Ludy, hasta siempre… Achraf Brais *** *** Llegué en tres años y desde entonces me Gracias por tenerme muchos años aquí… lo he pasado genial con mis amigos y mis Te echaré de menos, colegio Ludy y profesores. En infantil me gustaba celebrar te llevaré muchos años en mi corazón, mis cumpleaños y los de los demás .Pasé sin olvidar ni los buenos ni los malos a primero y la cosa se complicó pero salí momentos. Los profesores son muy a delante y tenía que estudiar aunque, a buenos. También me llevaré buenos la vez, seguía disfrutando. He aprendido amigos, aunque a veces nos enfademos. muchas cosas. Ahora y siempre les daré Gracias por aguantarme seis años… las gracias a los profesores que me han Yazhira Fuertes enseñado .Espero que siga en contacto *** con mis profesores y amigos aunque nos Llevo mucho tiempo aquí; he pasado separemos. mi infancia aquí y estoy orgulloso de Unai
39 Voy a echar mucho de menos el colegio cuando me vaya. Esta es como una segunda casa para mí. Echaré de menos a los profesores y a los compañeros y compañeras que me han acompañado durante estos diez años que llevo aquí: somos como una gran familia. Echaré de menos el colegio siempre que me acuerde de todo lo que me ha pasado en estos años y siempre ocuparéis un lugar en mi corazón. Nunca seré capaz de olvidaros. Carmen *** He pasado buenos y malos momentos, pero a pesar de todo esto es como una gran familia: nos conocemos todos y en el instituto no será igual; echare de menos a todos los profesores pero en especial a Manuel, También voy a echar de menos los exámenes sorpresa de Manuel, los gritos de Teresa, las salidas al parque de Miguel… Va a ser un cúmulo de cosas y creo que todos nos echaremos a llorar por los momentos que pasamos aquí, unos más que otros: los 3 años que llevo aquí han sido inolvidables. Tampoco me olvidaré de cuando actuamos en el Jofre 2 veces. Diego *** 9 años aquí, muy, muy largos y levantándose temprano. Nuestras obras de teatro y las excursiones… Disfrutamos del momento con amigos y profes. Teresa, la mejor; Miguel, el de la música rock; Manuel, el de las sorpresas y nosotros, los abueletes. Los amigos y profesores, los mejores. Son muchos años pasándolo bien y nuca os olvidaré. Alexia Saavedra *** Después de tantos años, todos nos despedimos, pero nos volveremos a ver. Echaré de menos a mis amigos y profesores; pero, sobre todo, las risas que hemos compartido. Eso sí, no echaré de menos los exámenes sorpresa de Manuel y las broncas de Teresa, cuando toda la clase se pone tiesa con sus gritos. Angélica Piñeiro *** Adiós, cole. Te echaré mucho de menos. Llevo aquí desde los nueve meses. En este colegio he vivido buenos y malos momentos. Lo que más echaré de menos serán los exámenes sorpresa de Manuel. Aquí he hecho muchos amigos mayores y más pequeños que yo. Nunca te olvidaré, Cole Ludy. Antía Evia *** Gracias por ponerme siempre una sonrisa en la cara. Aquí he pasado muy buenos momentos. Gracias por hacerme conocer a mis compañeros. Al principio pensaba que muchos profesores eran malos pero he descubierto que no a lo largo de los años. Aquí he encontrado a mi mejor amigo y he aprendido todo lo que sé, desde la A hasta las raíces cuadradas. Ya no tengo miedo ni timidez, y solo me queda decir gracias. Bryam Llorens
Al principio de los cuatro, años me enfadaba; mis compañeros eran gamberretes. Lo mejor, la letra de Teresa y los dictados de Manuel. A final de curso, la acampada era lo que me alegraba. En 5º, todo cambió: me sentía mejor y yo y mis compañero estábamos alegres; las obras de teatro, la alegría del barrio… Todos una gran familia, para mí eso fue lo mejor. 6º, el final de este camino, ojalá siempre fuera 6º… El colegio Ludy es lo mejor. Te quiero, Ludy y nunca te olvidaré. David *** Me habéis apoyado. Aunque me vaya del colegio Ludy, quiero daros las gracias. Os recordaré porque me habéis ayudado alumnos y profesores, que me habéis enseñado. En este año y pico, he disfrutado y he tenido recuerdos, unos buenos y otros malos. Me llevo el colegio conmigo aunque me vaya, Miguel, Inés, Manuel, Juan, Pepi, Raquel y muchos más. Hibraim Ayadi *** Han sido nueve años aquí, muy muy divertidos. con risas y excursiones. Puede que en el instituto me lo pase muy bien, pero no tanto como aquí… Inés Yáñez *** Hubo momentos malos, incomodos, en los que te sientes mal y no quieres hablar del tema .Pero también, cómo no, hubo momentos buenos en los que estás feliz y te diviertes con tus amigos… Eso es lo que me llevo yo del colegio. Aparte, también de los mejores profesores del mundo, que te ayudan en todo lo que necesitas e intentan darte lo mejor para que aprendas todo. Bruno Allegue *** Mi segunda familia…Me llevo buenos recuerdos, desde tres años a sexto. Mis compañeros, inolvidables. No olvidare este cole nunca… Javi Varela *** Después de todo, aunque a veces cuando me levanto por la mañana, no tengo ganas de ir a clase, al final siempre me lo paso bien. Fueron los mejores 10 años de mi vida. Se conocen a muchos amigos o amigas y también a muchos profesores; se les coge mucho cariño a todos y se les va a echar mucho de menos. JORGE *** Llevo desde los tres años en este colegio, donde conocí a los mejores compañeros y profesores del mundo. También me llevo de aquí muy buenas experiencias. Gracias por todo lo que me enseñasteis. Os echaré mucho de menos y nunca os olvidaré. Manuela
40
DÍA DAS LETRAS GALEGAS 2017
CARLOS CASARES MOURIÑO Nado en Ourense o 24 de agosto de 1941 e finado en Vigo o 9 de marzo de 2002, foi un escritor en lingua galega, crítico literario e político. Estudou en Santiago de Compostela, cidade na que entrou en contacto con representantes do galeguismo, como Ramón Piñeiro. Foi director da editorial Galaxia e da revista Grial. Cultivou sobre todo a narrativa. Nos anos sesenta publicou o libro de relatos Vento ferido e Cambio en tres. En 1975 aparece Xoguetes pra
un tempo prohibido. Viñeron logo o libro de relatos Os escuros soños de Clío e as novelas Ilustrísima, Os mortos daquel verán, Deus sentado nun sillón azul e O sol do verán. É de destacar, tamén, o traballo como columnista, principalmente en La Voz de Galicia entre 1992 e 1998, recollido en sete volumes publicados por Galaxia de 2005 a 2008, titulados Á marxe. O ano 2017 dedicóuselle o Día das Letras Galegas.
41 No presente ano que estamos a vivir, o Día das Letras Galegas é adicado a unha das figuras máis renovadoras da literatura galega, o escritor Carlos Casares. No noso Centro, como todos os cursos, celebramos esta data cunha sinxela pero emocionante festa onde, o profe Xil xunto a un grupo de alumnos e alumnas do Cole, interpretaron o himno galego mentres todo o Cole o cantaba. Podedes ver a interpretación no Facebook do Colexio Ludy. Nesta pequena cerimonia entregáronse os premios de Normalización Lingüística nos cales, coma todos os anos, tiveron moitísima participación do alumnado do Colexio Ludy. Aínda que relevante a data conmemorada, dicir que desde o Colexio Ludy valoramos todos os días a nosa lingua e cultura e este feito intentámosllo transmitir ás vindeiras xeracións, para que a nosa lingua, principal transmisor cultural, non se nos perda polo camiño.
Textos Casares
canso de ver a cara de parvo que ten, que parece un apalominado, me cago nil, que burro, si, que burro, “A Galiña azul” Estes días anda o pobo un pouco alborotado. que lle vou decir ó Chevrolet que o poña a cavar ou Acórdaste dun rapaz que se chama Lorenzo e que que o meta nun comercio, andaba sempre na compaña dun can pequeniño de rabo zuro? Pois Lorenzo ten unha galiña azul con Amemos cinco plumas vermellas na á dereita. o tempo que turra de nós e que nos leva. Unha galiña moi bonita e moi rara. Pon ovos de Inda que o ceo está azul e non hai nubes e non colores. Xa puxo dous marelos, un rosa e tres chove, verdemar. Ademais non di cacaracá como as sempre é cedo outras galiñas, senón que di cocorocó. E isto ten pra o froito que agardamos e non chega. preocupadas as autoridades. Amemos á rosa porque é breve e ao tempo porque fuxe e non se para, inda que á veira das horas, nas esquiñas, “Vento ferido” morran as verdades contra o vento i a noite seña un recendo podrecido Ai, meus filliños, ai, ai que estou canso. Porque un das frores que chantamos pra salvarnos. home pódese cansar e despois, bueno, é millor calar Amemos porque me estou cansando de ter aí, no primeiro as bocas que mancan ao bicalas, banco ó fillo do Chevrolet, con cara de touciño, aos pianos que medran e non tocan porque me estou cansando e un día ponse de e ás tardes fermosas que se acaban. rodillas sen máis porque me dá a gana porque estou
42
Ludiolimpiadas Un ano máis, as rúas no noso Cole serán escenario das demostracións físicas que farán os nosos alumnos e os seus país/nais. Participarán en carreiras diseñadas para eles segundo a súa idade. Tamén participarán os nosos alumnos da Escola Infantil, mostrando a súa habilidade nos primeiros pasos da súa vida. Tentaremos pasalo ben que é do que se trata. Queremos ser todos Campións de saúde e vitalidade, compañeirismo e colaboración, superación e igualdade.
43
“FERROL DE FRORES CUBERTO” Tralo inverno e as chuvias de abril, o tempo permite comezar xa cos traballos no campo, que cómpre realizar con premura para a sementeira. Maio é, xa que logo, un mes de moito traballo para o labrego, e de aí as expresións estar amaiado ou andar co maio ó lombo cando un está canso e baldado. Do mesmo xeito maiola significa “preguiza”, como maiolán ou maioleiro é un preguiceiro, e maiolarse ou esmaliolarse é caer rendido polo cansazo. Nos primeiros días de maio (nalgúns lugares o día 1, noutros o 3) celébranse as festas dos Maios, festas lúdicas coas que se recibía o comezo da floración e o fin do inverno. Este ano os colexios de Ferrolterra decidiron poñerse de acordo para festexalo xuntos. A través da Coordenadora de Equipas de Normalización Lingüística de Ferrolterra 17 colexios da comarca acudimos á praza de España o 4 de maio. Xornada completa, con cantigas, danzas e merendas que remataba coa música de Uxía Lambona e a banda Molona. O noso cole interpretaba “Ferrol de Frores Cuberto”, coma o título da actividade. E elaboramos un cabazo con todas as flores e plantas que desde 3 anos a 6º trouxo o alumnado. Canta flor e canta festa para recibir a primavera!. O florecer dunha nova etapa!
44 O uso das prantas. Educación infantil. No terceiro Trimestre, seguindo o traballo por proxectos en Educación Infantil, os nenos e as nenas aprendemos os distintos usos das plantas. Descubriron que con distintas plantas se pode facer moitas cousas, decorar xarróns, facer xabóns, perfumes, ambientadores, menciñas. Con elas pódese cociñar para comelas ou para condimentar as comidas, fabricar mobles...Manipularon distintas plantas, axudaron na elaboración do maio do Cole, fixeron xabóns de rosas, probamos a manzanilla, descubrimos que comemos raices.... aprendemos moito sobre como usar cada clase de planta e sobre todo a respectalas e coidar o medio pola gran cantidade de osíxeno que nos aportan!!
OBRADOIRO DE ARTE Este Obradoiro consiste en intentar abarcar as máis posibles facetas da arte dunha forma lúdica. Desde todo tipo de manualidades pasando polo teatro, a canción, o baile, a pintura, a cociña…ensinando a utilizar os materiais e, o máis importante, consultar con eles como se vai facer a actividade para que todos poidan aportar ideas e traballar en equipo. Esperamos, desde o Colexio que os nenos e nenas que participaron deste Obradoiro aprenderan moitas cousas e, por riba de todo, disfrutaran e o pasaran moi ben.
45
46
Teatro con G
Este ano o alumnado de Educación Infantil 5 anos e o de sexto de Primaria participaron en teatro con G, impulsado polas Equipas de Normalización Linguística e apoio do concello de Ferrol. Nesta ocasión os pequenos e pequenas de cinco anos representaron a obra “A Bruxa Piruxa”. Un conto de tradición oral que desde moi pequenos disfrutan na aula. A mestra Elena fixo unha adaptación para o teatro que lles gustou moito e na que se divertiron moitísimo dramatizándoa. O curso de sexto de Primaria interpretou a obra “A besta das mil facianas”. Obra escrita por José Torregrosa mestre xubilado do Colexio Ludy e gran escritor, ademais colaborador activo nos ensaios dos rapaces e rapazas de sexto xunto co mestre Miguel. Así foi que quedou unha representación fabulosa!! Foron ao Teatro Jofre. Actuaron cun gran público de familias e compañeiros e compañeiras cheos de emoción. Unha gran experiencia. Para o ano máis!!
FESTA FIN DE CURSO 2017
GRADUACIÓN E FESTA NA ESCOLA INFANTIL
47
48
EXCURSIÓN A CEDEIRA
ACAMPADA EN RIVEIRA
EXCURSIÓN A LAGO
49
50